Η παρακάτω συνέντευξη του Elia Ayoub δημοσιεύτηκε στο crimethinc και μεταφράστηκε στα ελληνικά για λογαριασμό του Αυτολεξεί.
Ο πόλεμος που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή δεν στρέφεται αποκλειστικά κατά του Ιράν. Εκτός από την κατοχή ολόκληρης της Παλαιστίνης, καθώς και των Υψιπέδων του Γκολάν και άλλων περιοχών της Συρίας, τα ισραηλινά στρατεύματα κατέχουν επί του παρόντος περιοχές του Λιβάνου, ενώ οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές πλήττουν τη χώρα από ψηλά. Τουλάχιστον 800.000 άνθρωποι έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στον Λίβανο από τις αρχές Μαρτίου. Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η ισραηλινή κυβέρνηση θα μετατρέψει τον Λίβανο σε ακατοίκητο ερείπιο, όπως ακριβώς έκανε και με τη Γάζα.
Για να κατανοήσουμε τις συνέπειες για τους ανθρώπους στον Λίβανο, επικοινωνήσαμε με τον Elia Ayoub, ο οποίος μας μίλησε παλαιότερα για την εξέγερση που έλαβε χώρα στον Λίβανο τον Οκτώβριο του 2019 ενάντια στη σεκταριστική διακυβέρνηση των πολέμαρχων ολιγαρχών. Πώς πρέπει να κατανοήσουμε τον τελευταίο γύρο εχθροπραξιών στο πλαίσιο των τελευταίων δεκαετιών; Πώς διαμορφώνει αυτή η επίθεση τις προοπτικές για τα λιβανέζικα κινήματα απελευθέρωσης;
Ο Elia Ayoub είναι αντιεξουσιαστής ιστορικός και ερευνητής από τον Λίβανο. Παρουσιάζει το podcast The Fire These Times, διαχειρίζεται το ενημερωτικό δελτίο Hauntologies και διοργανώνει διαδικτυακά μαθήματα για τη σύγχρονη ιστορία του Λιβάνου. Μπορείτε να κάνετε δωρεά για να υποστηρίξετε τους εκτοπισμένους από τις ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο εδώ.
Πώς επηρέασαν οι ισραηλινές πολιτικές τη ζωή σας και τις ζωές των γύρω σας καθώς μεγαλώνατε στον Λίβανο;
Θα έπρεπε να γυρίσω δεκαετίες πίσω για να δώσω μια πλήρη εικόνα. Το Ισραήλ βομβαρδίζει τον Λίβανο για μεγάλο μέρος των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, ακόμη και αν περιοριστούμε στο να ξεκινήσουμε το 1982. Κατείχε στρατιωτικά τον νότιο Λίβανο μέχρι το 2000 και στη συνέχεια βομβάρδισε ξανά τον Λίβανο το 2006. Τότε ανέπτυξε το διαβόητο στρατιωτικό δόγμα Dahieh –που ονομάστηκε έτσι από τα νότια προάστια της Βηρυτού (η Νταχίχ σημαίνει «προάστιο» στα αραβικά)– το οποίο απαιτεί ρητά δυσανάλογο βομβαρδισμό περιοχών πολιτών για να ασκήσουν πίεση στη Χεζμπολάχ. Βομβάρδισαν ξανά τον Λίβανο το 2023 και ιδιαίτερα το 2024. Στη συνέχεια υπέγραψαν «εκεχειρία» με τη Χεζμπολάχ, την οποία έχουν παραβιάσει τουλάχιστον 10.000 φορές από τότε, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.
Και τώρα βομβαρδίζουν ξανά.
Το Ισραήλ παραβιάζει το διεθνές δίκαιο ως ζήτημα κρατικής πολιτικής. Ήμουν 15 ετών κατά τη διάρκεια του πολέμου του 2006. Θυμάμαι να παρακολουθώ ισραηλινά αεροσκάφη να ρίχνουν τη μία βόμβα μετά την άλλη πάνω από τη Νταχίχ. Στενοί φίλοι που κατάγονται από τον Νότο, τη Νταχίχ και την κοιλάδα Μπεκάα έχουν βιώσει θάνατο, εκτοπισμό και τραύμα πολλές φορές. Σχεδόν όλοι στον Λίβανο έχουν γίνει μάρτυρες ισραηλινών βομβαρδισμών, ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Αν έχετε ζήσει στον Λίβανο για αρκετό χρονικό διάστημα, έχετε βιώσει την κρατική βία του Ισραήλ.
Μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα, από όλες τις πολιτικές πεποιθήσεις – τα παιδιά, οι γονείς και οι παππούδες τους. Για παράδειγμα, η 89χρονη γιαγιά μου, η οποία διέφυγε από τη Νάκμπα το 1948 ως παιδί, δεν έχει περάσει ποτέ περισσότερο από μερικά χρόνια κάθε φορά, σε σχεδόν έναν αιώνα ζωής, χωρίς να επηρεαστεί άμεσα ή έμμεσα από τη βία του ισραηλινού κράτους. Αυτά είναι όλα όσα γνωρίζουμε για τους Ισραηλινούς. Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι είναι ανίκανοι να υπάρξουν ως πολιτική κουλτούρα δίχως πόλεμο.
Αυτό απουσιάζει εντελώς από το μεγαλύτερο μέρος της κάλυψης των γεγονότων που έχω δει, η οποία περιορίζεται σε απάνθρωπες γεωπολιτικές αφαιρέσεις. Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή δεν αφορά μόνο τη Χεζμπολάχ (η οποία είναι ήδη αντιδημοφιλής στον Λίβανο) που σύρει τη χώρα σε ξένους πολέμους. Αν επρόκειτο απλώς για τη Χεζμπολάχ, το Ισραήλ δεν θα έκανε εθνοκάθαρση ολόκληρων χωριών με δυναμίτη. Το Ισραήλ δεν θα ψέκαζε με ζιζανιοκτόνα μεγάλες εκτάσεις του Λιβάνου και της Συρίας για να σκοτώσει καλλιέργειες και άγρια ζωή, προκειμένου να καταστήσει τη γη άχρηστη για γεωργία. Οι Ισραηλινοί πολιτικοί δεν θα απειλούσαν συστηματικά να βομβαρδίσουν τον Λίβανο γυρνώντας τον πίσω στους σκοτεινούς αιώνες, ή να απειλήσουν να μετατρέψουν την Νταχίχ σε Γάζα, ή να χαρακτηρίσουν όλους τους Λιβανέζους Σιίτες –περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού– ως εχθρικό πληθυσμό.
Η Χεζμπολάχ, ένα βαθιά αντιδραστικό κόμμα στο οποίο αντιτίθεμαι εδώ και καιρό –το λέω αυτό απλώς για να αποφύγω τη σύγχυση– δεν θα είχε υπάρξει ποτέ εξαρχής αν δεν υπήρχε η ισραηλινή κατοχή του νότιου Λιβάνου. Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος ύπαρξης μιας ομάδας που αυτοαποκαλείται Ισλαμική Αντίσταση αν δεν ήταν απαραίτητο να αντισταθεί σε έναν τόσο βάναυσο ξένο κατακτητή.
Και τώρα, τις τελευταίες ημέρες, το Ισραήλ διέταξε την αναγκαστική εκκένωση –ουσιαστικά, την εθνοκάθαρση– ολόκληρου του νότιου Λιβάνου, της Νταχίχ και τμημάτων της Μπεκάα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που τώρα τα όπλα μαζικής καταστροφής που κατέχει η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ακόμη πιο θανατηφόρα από πριν.
Πώς έχουν αλλάξει οι ισραηλινές πολιτικές και ενέργειες απέναντι στον Λίβανο και την περιοχή στο σύνολό της την τελευταία δεκαετία;
Ένα είδος αδιεξόδου επικράτησε για το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου μετά το 2006, με κλιμακώσεις κατά καιρούς. Οι Ισραηλινοί ήταν απασχολημένοι με τους βομβαρδισμούς της Γάζας από το 2008 και μετά, ειδικά το 2014, και η Χεζμπολάχ ασχολούνταν με την υπεράσπιση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Ισραηλινοί πολιτικοί δεν έχασαν ποτέ την ευκαιρία να λένε στον Λίβανο ότι μπορούν να μας καταστρέψουν όποτε θέλουν – και ότι σκοπεύουν να το κάνουν.
Ό,τι κι αν έκανε το Ισραήλ στη Γάζα, ξέραμε ότι ήθελε να κάνει το ίδιο και στον Λίβανο. Δεν χρειαζόταν κάποια ιδιοφυΐα για να το συμπεράνει κανείς αυτό. Οι Ισραηλινοί μάς τα λένε αυτά ευθέως.
Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι η ισραηλινή πολιτική έχει γίνει ακόμη πιο ξεκάθαρα γενοκτονική από πριν. Οι επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου παρείχαν σε μια ήδη γενοκτονική πολιτική κουλτούρα τη δικαιολόγηση που χρειαζόταν. Όλοι έχουμε δει τα αποτελέσματα.
Από λιβανέζικης άποψης, το να βλέπουν το Ισραήλ να γίνεται ολοένα και πιο βίαιο έκανε πολλούς ανθρώπους να συμπεράνουν ότι, μόλις «τελειώσουν» με τη Γάζα, θα στραφούν στον Λίβανο.
Οι επανειλημμένες ισραηλινές εισβολές και αεροπορικές επιδρομές έχουν δημιουργήσει μαζικούς εκτοπισμούς εντός του Λιβάνου. Πώς έχουν οργανωθεί οι Λιβανέζοι σε αυτές τις χαοτικές στιγμές; Ποιες ομάδες ή κινήματα έχουν βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεφύγουν από τον πόλεμο;
Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτός ο τελευταίος γύρος μαζικού εκτοπισμού έρχεται έπειτα από έναν παρόμοιο το 2024 που επηρέασε κυρίως τις ίδιες περιοχές. Υπάρχουν καθιερωμένες διαδρομές για όσους έχουν διασυνδέσεις ώστε να μείνουν σε φίλους ή συγγενείς, για όσους έχουν τα μέσα να νοικιάσουν ένα σπίτι και ούτω καθεξής.
Όσο για εκείνους που δεν έχουν αυτά τα μέσα, είναι αυτοί που έχουν πληγεί περισσότερο. Πολλοί κοιμούνται στους δρόμους. Συχνά βλέπουμε γειτονικά χωριά που δεν έχουν πληγεί τόσο πολύ να στεγάζουν όσους προσπαθούν να ξεφύγουν, τουλάχιστον προσωρινά, ενώ οι άνθρωποι κατευθύνονται προς τον προορισμό τους – αν έχουν κάποιον κατά νου. Οι άνθρωποι προσαρμόζονται σε μια εξελισσόμενη κατάσταση σε καθημερινή βάση. Κάποιοι συγκεντρώνουν χρήματα μόνοι τους ή ως μέλη ομάδων, άλλοι προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους σε συσσίτια.
Ωστόσο, είναι αδύνατο να «ξεφύγει κανείς από τον πόλεμο», καθώς οι συνέπειες γίνονται αισθητές σε όλη τη χώρα.
Το 2019, υπήρξε μια έκρηξη κοινωνικής κινηματικής δραστηριότητας στον Λίβανο, που έφερε κοντά ανθρώπους πέρα από θρησκευτικές γραμμές για να απορρίψουν την κυριαρχία των ολιγαρχών πολέμαρχων. Τι απέγινε εκείνη η εποχή των πιθανοτήτων;
Έγραψα γι’ αυτό στο CrimethInc εκείνη την εποχή.
Η στιγμή του 2019 ήταν η μεγαλύτερη εξέγερση που είχε δει ποτέ αυτή η χώρα. Ήταν δυνατή μόνο χάρη σε χρόνια οργάνωσης και διαμαρτυριών, χρόνια κυβερνητικής διαφθοράς και -ιδιαίτερα σημαντική για αυτή τη συζήτηση- μιας αρκετά μεγάλης χρονικής περιόδου χωρίς να βομβαρδιστεί ο Λίβανος. Δεν θα μπορούσαμε να βγούμε στους δρόμους αν οι Ισραηλινοί βομβάρδιζαν αυτούς τους δρόμους και τα σπίτια μας – κάτι που συμβαίνει τώρα, για άλλη μια φορά.
Αυτό δείχνει πόσο καλά έχει φερθεί το Ισραήλ στο σεχταριστικό καθεστώς του Λιβάνου.
Οι ορίζοντες που άνοιξαν το 2019 έκλεισαν λίγο αργότερα από έναν συνδυασμό παραγόντων: καταστολή (συμπεριλαμβανομένης της Χεζμπολάχ), οικονομική κρίση, πανδημία COVID-19 και η έκρηξη της 4ης Αυγούστου 2020 στο λιμάνι της Βηρυτού. Για τα περισσότερα χρόνια από τότε, οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν, με πολλούς ανθρώπους να εργάζονται πάνω σε θέματα αλληλοβοήθειας, συσσιτίων και άλλων μορφών οικοδόμησης κοινοτήτων. Θα μπορούσαμε εύλογα να αποδώσουμε την εμφάνιση αυτών των προσπαθειών σε εκείνους τους λίγους μήνες στα τέλη του 2019 και στις αρχές του 2020 που έδειξαν στους ανθρώπους –ιδίως στη γενιά που μεγάλωσε μετά τους πολέμους του Λιβάνου του 1975-1990– το τι είναι δυνατό να κάνουμε όταν ενωνόμαστε και οργανωνόμαστε.
Εκεί πήγε η εποχή των δυνατοτήτων. Αλλά νομίζω ότι δεν έχουμε δει ακόμα το τέλος αυτών των δυνατοτήτων.
Πώς κατανοείτε τη σχέση μεταξύ της κυβέρνησης Νετανιάχου και της κυβέρνησης Τραμπ σήμερα; Ποια καθορίζει την πορεία των γεγονότων και προς ποιο σκοπό;
Γνωρίζουμε από Αμερικανούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Μάρκο Ρούμπιο, ότι το Ισραήλ έκανε το κάλεσμα για επίθεση στο Ιράν και οι ΗΠΑ αποφάσισαν να συμμετάσχουν – επομένως, υπό αυτή την έννοια, η ισραηλινή κυβέρνηση είναι αυτή που κάνει το κάλεσμα. Είναι σουρεαλιστικό το γεγονός ότι η μικρότερη δύναμη κατάφερε να σύρει την πολύ μεγαλύτερη δύναμη σε αυτό, και ότι μια απόφαση που ελήφθη από έναν αρκετά μικρό αριθμό ανθρώπων στο Ισραήλ είχε τέτοιες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, για να μην αναφέρουμε τον συνεχιζόμενο αριθμό νεκρών και την περιβαλλοντική καταστροφή.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν τελικό στόχο. Δεν έκαναν κανέναν απολύτως προγραμματισμό. Τώρα βλέπουμε τον Τραμπ να είναι δυσαρεστημένος με τον βομβαρδισμό των ιρανικών αποθηκών πετρελαίου από το Ισραήλ, πράγμα που σημαίνει ότι δεν συντονίστηκαν καν μεταξύ τους. Δεν είναι σαφές τι θέλουν οι Ισραηλινοί πέρα από την εξάπλωση του χάους ως αυτοσκοπού. Είναι πιθανό να ήταν αρκετά αλαζόνες ώστε να πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να επιβάλουν αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μόνο μέσω αεροπορικών βομβαρδισμών, αλλά από όσο μπορώ να καταλάβω, είναι ευχαριστημένοι απλώς να καταστρέψουν όσο το δυνατόν περισσότερο Ιράν, για όσο μπορούν. Πρόκειται για ένα καθεστώς που έχει γλιτώσει την τιμωρία παρότι διεξάγει γενοκτονία μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο για πάνω από δύο χρόνια, οπότε πιστεύει σαφώς ότι μπορεί να ενεργεί ατιμώρητα επ’ αόριστον.
Υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογίες και από την αμερικανική πλευρά. Ο χριστιανός εθνικιστής και σιωνιστής Pete Hegseth γιορτάζει την καταστροφή στο Ιράν ως μια νίκη από μόνη της. Όσο για τον Trump, είναι σαφώς εκτός εαυτού. Δεν περίμενε ότι τα πράγματα θα χειροτέρευαν τόσο γρήγορα. Πιθανότατα ήλπιζε σε ένα αποτέλεσμα όπως αυτό στη Βενεζουέλα, όπου ξεφορτώθηκε τον Μαδούρο αλλά διατήρησε το καθεστώς στη θέση του με την Delcy Rodríguez στην ηγεσία, αλλά υποταγμένη στη βούληση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Δεν μπορούν να το πετύχουν αυτό στο Ιράν – όχι μόνο επειδή το ιρανικό καθεστώς είναι πιο ισχυρό, αλλά και επειδή οι Ισραηλινοί έχουν τις δικές τους προτεραιότητες.
Αν οι Αμερικανοί ήταν πιο έξυπνοι, θα είχαν καταλάβει πλέον ότι το πρόβλημά τους είναι το Ισραήλ. Ακόμα κι αν ο στόχος τους ήταν απλώς να διατηρήσουν την υπεροχή των ΗΠΑ, η αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ ήταν μια καταστροφή. Έχουν καταστρέψει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας στον Κόλπο μέσα σε λίγες μέρες, έχουν αποσταθεροποιήσει την παγκόσμια οικονομία και έχουν αποδείξει σε κάθε κυβέρνηση, μια για πάντα, ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να είναι μία έμπιστη δύναμη. Όπως και να έχει αυτό το τέλος, θα δούμε έναν αναδιοργανωμένο κόσμο με μειωμένη επιρροή των ΗΠΑ.
Από όλες τις αντιδράσεις στην αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα, όπως διαμορφώθηκαν από διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις στον Λίβανο και σε όλη την γύρω περιοχή, ποια θα μπορούσε να υποδηλώνει έναν ορίζοντα απελευθέρωσης;
Στον Λίβανο, ομάδες όπως η Buzuruna Juzuruna, η οποία επικεντρώνεται στην επισιτιστική βιωσιμότητα και η Egna Legna, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που διευθύνεται από γυναίκες μετανάστριες από την Αιθιοπία και παρέχει στέγη, ασφάλεια τροφίμων και άλλα, αποτελούν παραδείγματα του τι είναι δυνατό στη χώρα πέρα από το σεκταριστικό και εθνικιστικό status quo. Η Queer Mutual Aid Lebanon είναι ακόμη μια άλλη ομάδα, καθώς ο ορισμός τους για την queer κοινότητα στον Λίβανο δεν περιορίζεται μόνο σε Λιβανέζους queer.
Σε περιόδους πολέμου, ο «ανθρωπιστικός» λόγος μπορεί είτε να αναπαράγει υπάρχουσες δυναμικές εξουσίας —για παράδειγμα, αγνοώντας τις μετανάστριες οικιακές βοηθούς ή τις κουήρ Λιβανέζους— είτε να αποπολιτικοποιεί μια εγγενώς πολιτική κατάσταση —για παράδειγμα, οι αναφορές για το πώς επηρεάζονται οι μετανάστριες οικιακές βοηθοί χωρίς να αναφέρεται ότι το Ισραήλ βομβαρδίζει περιοχές αμάχων, αναγκάζοντας άπαντες να φύγουν. Ομάδες όπως αυτές που ανέφερα τα διαπερνούν όλα αυτά. Λειτουργούν με βάση τη λογική ότι οι άνθρωποι υποστηρίζουν τους ανθρώπους επειδή είναι άνθρωποι. Κι αυτή μπορεί να είναι μια πολύ ριζοσπαστική πράξη.
Οι στρατιωτικές επιθέσεις από ξένες δυνάμεις —ειδικά από ιμπεριαλιστικά έθνη— συχνά προκαλούν ένα έντονο πατριωτικό αίσθημα σε όσους τις βιώνουν. Πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τα κινήματα για την απελευθέρωση αυτό το γεγονός;
Αυτό δεν συμβαίνει πραγματικά στον Λίβανο, επειδή η χώρα είναι ήδη διαλυμένη. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κατηγορούν επίσης τη Χεζμπολάχ για την αντίδραση στη δολοφονία του Χαμενεΐ εκτοξεύοντας πυραύλους προς το Ισραήλ, επομένως εδώ δεν πρόκειται να δούμε μια κατάσταση «συσπείρωσης πίσω από τα στρατεύματα».
Ποια είναι τα πιο αποτελεσματικά πράγματα που μπορούν να κάνουν τα κοινωνικά κινήματα βάσης σε άλλα μέρη του κόσμου αυτή τη στιγμή για να υποστηρίξουν όσους υφίστανται αυτή τη βία;
Πάντα διστάζω με ερωτήματα σαν κι αυτό, μόνο και μόνο επειδή η «αποτελεσματικότητα» είναι ένα κριτήριο που περιλαμβάνει πάρα πολλούς διαφορετικούς παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Κατά γενικό κανόνα, θα έλεγα ότι η υιοθέτηση ενός αντιεξουσιαστικού πλαισίου είναι ένας καλός τρόπος για να αποφευχθεί η χειροτέρεψη των δεινών των ανθρώπων που ζουν υπό καθεστώτα όπως των Αγιατολάχ, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι αυτός ο πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με την απελευθέρωση αυτών των ανθρώπων.
Πιστεύω, επίσης, ότι αυτή είναι μια κατάσταση κατά την οποία οι διασπορές και οι υποστηρικτές τους εκτός Ιράν, Λιβάνου και Παλαιστίνης μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο. Για παράδειγμα, υπάρχει πολύ λίγος χώρος στο Ιράν σήμερα για φιλοπαλαιστινιακό ακτιβισμό, επειδή το καθεστώς των Αγιατολάχ έχει εδώ και καιρό καιρό υιοθετήσει τον φιλοπαλαιστινιακό λόγο για τους δικούς του σκοπούς – οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την αποαποικιοποίηση της Παλαιστίνης και την προώθηση μιας αντισιωνιστικής λύσης που αντιμετωπίζει όλους ισότιμα ανεξάρτητα από θρησκεία ή εθνότητα. Το Ιράν έχει ένα σύστημα που μπορεί εύλογα να περιγραφεί ως απαρτχάιντ φύλου. Ένα κράτος σαν αυτό δεν μπορεί να απελευθερώσει τους Παλαιστίνιους από το εθνο-ρατσιστικό απαρτχάιντ του Ισραήλ.
Όσοι από εμάς βρισκόμαστε στη διασπορά μπορούμε να συνδέσουμε τον αυταρχισμό του Ισραήλ με τον αυταρχισμό του Ιράν χωρίς να τα εξισώνουμε. Αυτό είναι κρίσιμο, επειδή πρέπει να αντιμετωπίζουμε με ευαισθησία την εμπειρία όσων θυματοποιούνται και από τα δύο καθεστώτα. Για έναν Παλαιστίνιο στη Γάζα, θα μπορούσε να ακούγεται προσβλητικό να πει ότι το Ιράν είναι τόσο κακό όσο το Ισραήλ, και αντιστρόφως για τα θύματα των Αγιατολάχ στο Ιράν. Η απουσία μιας τέτοιας απόχρωσης διευκολύνει όσους –συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της ιρανικής διασποράς– προωθούν την ιδέα ότι το Ισραήλ θα απελευθερώσει το Ιράν.
Υπάρχει αντιαραβικός ρατσισμός μεταξύ της ιρανικής διασποράς, ο οποίος, ειρωνικά, έχει ομοιότητες με την καταστολή των μη περσικών ομάδων, όπως οι Άραβες και οι Κούρδοι Αχβάζ, από το καθεστώς των Αγιατολάχ. Πρόκειται για μια μορφή εθνοτικής υπεροχής που προσελκύει και έλκεται από τη σιωνιστική εθνοτική υπεροχή, με την οποία οι περισσότεροι αναγνώστες αυτής της πλατφόρμας είναι πιο εξοικειωμένοι.
Από την πλευρά της παλαιστινιακής διασποράς, θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα ώστε να αναγνωριστεί η βία του καθεστώτος των Αγιατολάχ και του λεγόμενου «άξονα αντίστασης», οι οποίοι έχουν σκοτώσει χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπους -συμπεριλαμβανομένων Παλαιστινίων Σύρων που αντιτάχθηκαν στον Άσαντ- ενώ προσποιούνται ότι είναι φιλοπαλαιστινικοί.
Τέτοιες συνδέσεις είναι πολύ πιο δύσκολο να δημιουργηθούν στην περιοχή μας, αλλά οι διασπορές με περισσότερα προνόμια μπορούν να βοηθήσουν στην οικοδόμηση αυτών των απεγνωσμένα απαραίτητων δεσμών.
Κι ενώ βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο, θα πρέπει επίσης να οικοδομούμε δεσμούς με μέλη της εβραϊκής διασποράς που απορρίπτουν την σιωνιστική εθνοτική υπεροχή υπέρ της οικοδόμησης ενός κοινού μέλλοντος.
Ένα από τα πιο εξαντλητικά πράγματα σχετικά με φρικτές τραγωδίες σαν κι αυτή είναι ότι μας αναγκάζουν να επικεντρωθούμε στη μείωση της βλάβης αντί να χτίσουμε τον κόσμο των ονείρων μας. Αν δεν υπήρχαν οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τι θα προτιμούσατε να σκέφτεστε, να κάνετε, να δημιουργείτε;
Θα ζούσα στο χωριό μου στον Λίβανο, σκεπτόμενος αν θα έπρεπε να πάω σε κάποια πιο αγροτική περιοχή όπου θα μπορούσα να εργαστώ και να χρησιμοποιήσω τη γη για να οικοδομήσω την επισιτιστική βιωσιμότητα και να προωθήσω την αλληλοβοήθεια από-τα-κάτω σε όλη τη χώρα και πέρα από αυτήν.
Θα περνούσα περισσότερο χρόνο στο δάσος εκεί, μαθαίνοντας τις ντόπιες ονομασίες για τα ζώα και τα φυτά με το παιδί μου, το οποίο δεν έχει πάει ποτέ στον Λίβανο.
Εκτιμώ αυτήν την ερώτηση, επειδή μπορεί εύκολα να ξεχάσει κανείς το μέγεθος αυτού που μας λήστεψαν. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να διατηρήσω την ελπίδα και να δημιουργήσω ρίζες όπου κι αν βρίσκομαι, αλλά πάντα θρηνώ για το τι έχουν κάνει στις ζωές μας οι πολυγενεακές μηχανές καταστροφής που είναι τα ισραηλινά και αμερικανικά κράτη. Όσο υπάρχει ένα αδίστακτο και υπερ-μιλιταριστικό σιωνιστικό κράτος στα νότια μας, είναι πολύ επικίνδυνο για μένα να ζήσω στον Λίβανο με το παιδί μου.
