Η Nasrin Parvaz, επιζώσα βασανιστηρίων στη φυλακή του Εβίν, προειδοποιεί ότι ο βομβαρδισμός του Ιράν και η δολοφονία αμάχων δεν θα φέρουν δικαιοσύνη. Μόνο οι Ιρανοί μπορούν να διαμορφώσουν το μέλλον τους.
Η είδηση ότι ένα δημοτικό σχολείο θηλέων στο Μινάμπ είχε πληγεί στις 28 Φεβρουαρίου κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων στρατιωτικών επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, έλαβε μικρή προσοχή στα δυτικά μίντια. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι οι τοπικές πηγές ανέφεραν δεκάδες παιδιά μεταξύ των νεκρών και των τραυματιών, τα περισσότερα από τα οποία ήταν μαθητές δημοτικού. Μέρες αργότερα, αναφέρθηκαν επίσης επιθέσεις κοντά σε ιατρικές εγκαταστάσεις στην Τεχεράνη.
Για τους ανθρώπους εντός του Ιράν, τα περιστατικά αποτελούν μέρος μιας αυξανόμενης αίσθησης ότι η ίδια η ζωή των πολιτών έχει γίνει στόχος.
Ταυτόχρονα, το Ιράν βιώνει μια από τις πιο πολιτικά ασταθείς στιγμές στη σύγχρονη ιστορία του. Ο θάνατος του Αλί Χαμενεΐ έχει δεχτεί αντικρουόμενες αντιδράσεις. Μπορεί να φαίνεται περίεργο σε ανθρώπους άλλων χωρών να βλέπουν Ιρανούς να χορεύουν κάτω από βόμβες αφού άκουσαν για τον θάνατό του, αλλά το καταλαβαίνω. Ο Χαμενεΐ ηγήθηκε ενός συστήματος που χτίστηκε πάνω στις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις και την καταστολή της διαφωνίας.
Για τόσες πολλές από εμάς, συμπεριλαμβανομένης και εμού, θέλαμε ο Χαμενεΐ και οι μπράβοι του να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη σε μια αίθουσα δικαστηρίου, να δικαστούν για δεκαετίες εγκλημάτων, καταστολής και δολοφονιών. Δεν ήθελα ποτέ να τους δω να σκοτώνονται από ξένες δυνάμεις, αλλά να αντιμετωπίζονται από τις οικογένειες εκείνων που βοήθησε να καταστραφούν.
Ο θάνατος του Χαμενεΐ δεν σβήνει τα εγκλήματα του συστήματος του οποίου ηγήθηκε. Αυτή η δομή πρέπει να αποσυναρμολογηθεί και οι υπεύθυνοι χρειάζεται να λογοδοτήσουν μέσω δίκαιων δικών.
Για τους επιζώντες, αυτό δεν είναι συμβολικό. Η δικαιοσύνη είναι ο τρόπος με τον οποίο ανακτούμε την αξιοπρέπειά μας και την ελευθερία μας. Όταν η αλλαγή έρχεται μέσω ξένων βομβών αντί μέσω της βούλησης του λαού, στέλνει το μήνυμα ότι δεν ήμασταν ποτέ ικανοί να διαμορφώσουμε το δικό μας μέλλον.
Και τίποτα από αυτά δεν μπορεί να δικαιολογήσει ξένες στρατιωτικές επιθέσεις που σκοτώνουν αθώους ανθρώπους. Ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν νομιμοποιεί τον βομβαρδισμό μιας χώρας, την καταστροφή υποδομών ή τη δολοφονία παιδιών. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποδοθεί με πυραύλους.
Το Ιράν θα πρέπει να κυβερνάται από τη συλλογική βούληση του λαού του – όχι με τη βία, και όχι από μια προσωπικότητα που επιλέγεται ή επιβάλλεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ. Η πραγματική δικαιοσύνη δεν μπορεί να ανατεθεί σε ξένες δυνάμεις.
Ως κάποια που επέζησε από συλλήψεις, φυλάκιση και βασανιστήρια στο Ιράν, μία εξέλιξη είναι ιδιαίτερα τρομακτική: Οι αναφορές δείχνουν ότι οι ιρανικές αρχές μεταφέρουν πολιτικούς κρατούμενους από τη φυλακή Evin. Για πρώην κρατούμενες-ους όπως εγώ, αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο προειδοποιητικό σημάδι. Η ιστορία μάς λέει τι μπορεί να συμβεί στη συνέχεια. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ το 1980, οι κρατούμενοι εκτελέστηκαν αθόρυβα. Το 1988, μετά το τέλος αυτού του πολέμου, περισσότεροι από 5.000 πολιτικοί κρατούμενοι δολοφονήθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις μετά από συνοπτικές διαδικασίες. Πολλοί θάφτηκαν σε ανώνυμους τάφους. Οι οικογένειες δεν έμαθαν ποτέ την αλήθεια.
Φοβάμαι ότι, για άλλη μια φορά, οι κρατούμενοι κινδυνεύουν να γίνουν αόρατα θύματα πολέμου – άνθρωποι που μπορεί να σκοτωθούν χωρίς μάρτυρες, χωρίς να λογοδοτεί κανείς, ενώ ο κόσμος κοιτάζει αλλού.
Οι δυτικές κυβερνήσεις συχνά ισχυρίζονται ότι η στρατιωτική επέμβαση φέρνει ελευθερία. Οι άνθρωποι στη Μέση Ανατολή γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Έχουμε δει τι έκανε ο πόλεμος στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν. Γνωρίζουμε επίσης ότι τα αυταρχικά καθεστώτα χρησιμοποιούν τον πόλεμο ως κάλυψη για την καταστολή και ότι οι ξένες δυνάμεις σπάνια ενδιαφέρονται για την αυτοδιάθεση.
Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν ηγέτη που θα επιλέξει η Ουάσινγκτον ή το Τελ Αβίβ. Δεν χρειάζεται εξόριστους ισχυρούς άνδρες ή ένοπλες παρατάξεις που θα επιβάλλονται ως «εναλλακτικές λύσεις». Χρειάζεται ένα πολιτικό μέλλον που θα διαμορφωθεί από τον ίδιο του τον λαό – χωρίς βόμβες από πάνω και χωρίς να γεμίζουν οι φυλακές.
Οι άνθρωποι στο Ιράν ζουν υπό μια συνεχή ψυχολογική απειλή πολέμου εδώ και χρόνια. Πέρυσι, τον βίωσαν από πρώτο χέρι. Τώρα, άμαχοι σκοτώνονται χωρίς να τους δίνεται ο λόγος.
Η πρόσβαση στο διαδίκτυο στο Ιράν είναι και πάλι αυστηρά περιορισμένη, με αποτέλεσμα οι οικογένειες εντός και εκτός της χώρας να αγωνίζονται να επικοινωνήσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, απεγνωσμένες για να μάθουν νέα σχετικά με το ποιος είναι ζωντανός, ποιος έχει συλληφθεί ή ποιος απλώς έχει εξαφανιστεί. Ο φόβος επιδεινώνεται από τις αναμνήσεις προηγούμενων φρικαλεοτήτων, όπως πριν από 40 ημέρες, όταν το καθεστώς κατέστειλε βίαια διαμαρτυρίες που φαίνεται να σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους απλώς επειδή ζητούσαν ψωμί και ελευθερία.
Η ζωή μοιάζει να έχει ανασταλεί και η αβεβαιότητα κυριαρχεί μέσα σε κάθε νοικοκυριό.
Αυτός ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει. Και ενώ οι άνθρωποι στο Ιράν έχουν μικρή δύναμη να τον σταματήσουν, οι άνθρωποι σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν. Αυτοί οι πόλεμοι διεξάγονται στο όνομά σας, με τα χρήματα των φορολογουμένων σας, από κυβερνήσεις που ισχυρίζονται ότι σας εκπροσωπούν. Η διαμαρτυρία έχει σημασία. Η πίεση έχει σημασία. Η σιωπή ερμηνεύεται ως συναίνεση.
Αυτός ο παράνομος πόλεμος δεν απειλεί μόνο όσες-ους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή στη Μέση Ανατολή. Κάθε πράξη επιθετικότητας αποσταθεροποιεί την περιοχή, τροφοδοτεί κύκλους βίας και μας κάνει όλες-ους λιγότερο ασφαλείς.
Η διακοπή αυτού του πολέμου προστατεύει ζωές παντού, όχι μόνο στο Ιράν.
——————————————————————————————–
Η Νασρίν Παρβάζ είναι ακτιβίστρια, συγγραφέας και επιζώσα βασανιστηρίων από το ιρανικό καθεστώς. Στα έργα της περιλαμβάνονται τα «One Woman’s Struggle in Iran, A Prison Memoir» (βραβευμένο στην κατηγορία Women’s Issues των Διεθνών Βραβείων Βιβλίου 2019) και «The Secret Letters from X to A» (Victorina Press 2018).
