Κείμενο της Κούρδισσας Hawzhin Azeez*
Δυστυχώς για τον λαό του Ιράν και τις μακρόχρονες φιλοδοξίες του να απομακρύνει το βάναυσο καθεστώς του Αγιατολάχ, η δολοφονία του Χαμενεΐ από τον Τραμπ χρησιμεύει μόνο στη δημιουργία ενός μάρτυρα – ενός μάρτυρα που θα απαλύνει τη βάναυση κληρονομιά του για πολλούς, θα αυξήσει την υποστήριξη των σκληροπυρηνικών προς το καθεστώς και θα ωθήσει πολλούς μετριοπαθείς Ιρανούς να υπερασπιστούν το καθεστώς.
Εν τω μεταξύ, εικόνες φιλοκαθεστωτικών υποστηρικτών που θρηνούν τον Αγιατολάχ φέρνουν σύγχυση στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και έχουν μπερδέψει τμήματα της Αριστεράς υποστηρίζοντας ότι, εφόσον ο λαός θρηνεί δημόσια, το καθεστώς πρέπει να είχε γνήσια λαϊκή υποστήριξη. Και φυσικά είχε! Ένα τμήμα της ιρανικής κοινωνίας ακολουθεί την ιδεολογία του σκληροπυρηνικού καθεστώτος, πιστεύει και υποστηρίζει τη σιιτική υπεροχή του και έχει επωφεληθεί από το καθεστώς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Αυτό δεν αναιρεί την πραγματικότητα ότι το καθεστώς είναι σκληροπυρηνικό, εξτρεμιστικό, διεφθαρμένο, βάναυσο, καταπιεστικό, αντιδημοκρατικό και κατά των δικαιωμάτων των γυναικών, και ότι έχει σφαγιάσει και κακοποιήσει χιλιάδες πολίτες του όλα αυτά τα χρόνια. Οι εικόνες υποστηρικτών του καθεστώτος που θρηνούν δεν θα πρέπει να εκτροχιάσουν τη συζήτηση από το γεγονός ότι αυτό το ίδιο το καθεστώς είναι υπεύθυνο για τουλάχιστον 40.000 θανάτους σε διάστημα μίας εβδομάδας και ότι συνεχίζει να κακοποιεί μειονότητες όπως οι Κούρδοι, οι Μπαλούχ, οι Μπαχάι, οι Αζέροι, οι Αχβάζοι, οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι σε όλη τη χώρα. Το Ιράν ευθύνεται επίσης για ένα τεράστιο ποσοστό επιβεβαιωμένων εκτελέσεων παγκοσμίως, που τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σε σχεδόν τα δύο τρίτα του καταγεγραμμένου παγκόσμιου συνόλου!!!
Ως Κούρδοι-ισσες είμαστε σταθερά η εθνοτική ομάδα με τις περισσότερες εκτελέσεις σε όλο το Ιράν – κυρίως επειδή κραυγάζουμε πιο πολύ για την αντίσταση στο καθεστώς και στεκόμαστε ακλόνητες στην απαίτηση των βασικών ανθρωπίνων και πολιτιστικών μας δικαιωμάτων.
Η ιδανική κατάσταση θα ήταν για τον λαό του Ιράν να απομακρύνει το καθεστώς του, αλλά επειδή στερούνται την ελευθερία αυτενέργειάς τους, τώρα παρακολουθούν κουρασμένα την εξελισσόμενη σύγκρουση.
Αυτή τη στιγμή έχει επιβληθεί ένας πόλεμος στον λαό στο όνομα της απελευθέρωσής του – μια απελευθέρωση που δεν έχει στην καρδιά της τη δημοκρατία ή τα συμφέροντα του λαού του Ιράν. Είναι μια απελευθέρωση που, όπως είδαμε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της γυναικείας απελευθέρωσης για να επιβάλει έναν δικτάτορα-μαριονέτα με τη μορφή του Ρεζά Παχλεβί, ο οποίος θα «απελευθερώσει» ένα μικρό τμήμα της ελίτ των Ιρανών γυναικών στην κοινωνία εις βάρος των συλλογικών δικαιωμάτων των γυναικών, αφήνοντας στη θέση της τη δομική βία που βιώνουν οι περιθωριοποιημένες γυναίκες και κοινότητες.
Αν η απελευθέρωση δεν διαλύει τον αυταρχισμό, την πατριαρχία και την εθνική κυριαρχία, δεν είναι καθόλου απελευθέρωση, αλλά μάλλον αλλαγή καθεστώτος που καταλαμβάνει τη φεμινιστική γλώσσα για να αντικαταστήσει τον θρησκευτικό αυταρχισμό με εθνικιστικό αυταρχισμό.
Ο δυτικός παρεμβατισμός από τη φύση του είναι ανίκανος και απρόθυμος να το κάνει αυτό. Γι’ αυτό λέμε όχι στις διεθνείς παρεμβάσεις που επιβάλλουν δικτατόρες-μαριονέτες σε αναμονή, όπως ο Ρεζά Παχλεβί. Γι’ αυτό, ως Κούρδοι-ισσες, ως μειονότητες, ως φιλοδημοκρατικές ομάδες, λέμε συνεχώς: «Όχι στους Μουλάδες! Όχι στον Σάχη»!
Αυτή η δήλωση είναι μια διακήρυξη ότι η ελευθερία δεν μπορεί να προέλθει από εξωτερική επιβολή. Είναι μια απαίτηση ότι η δημοκρατία, τα δικαιώματα των γυναικών και η προστασία όλων των μειονοτήτων πρέπει να βρίσκονται στην καρδιά οποιουδήποτε μελλοντικού Ιράν. Οτιδήποτε λιγότερο δεν είναι απελευθέρωση, αλλά συνέχιση της ίδιας βίας, ντυμένης με νέα ρητορική, που αντικαθιστά έναν άνδρα με θρησκευτική ενδυμασία με έναν άλλον σκληροπυρηνικό άνδρα, ντυμένο με ένα ακριβό κοστούμι.
Αυτό είναι κάτι που εμείς ως Κούρδισσες-οι έχουμε δει και συνεχίζουμε να βιώνουμε στη Συρία, όπου οι εορτασμοί για την απομάκρυνση του βάναυσου καθεστώτος Άσαντ μόλις που τελείωναν όταν το καθεστώς αντικαταστάθηκε από μια εξτρεμιστική δύναμη που συνδέεται με την Αλ Κάιντα και το ISIS, με τη μορφή του Άχμαντ αλ-Σάρα. Οι λαοί του Ιράν που αγαπούν τη δημοκρατία, οι μειονότητες που υποφέρουν εδώ και πολύ καιρό, οι γυναίκες και τα κορίτσια του Ιράν αξίζουν κάτι καλύτερο από αυτό το οδυνηρό αποτέλεσμα.
* Η Δρ Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα, διδακτόρισσα Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Newcastle της Αυστραλίας. Έχει συνεργαστεί στενά με πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένους στη Ροζάβα. Συμμετείχε επίσης στην αυτόνομη αυτοδιοίκηση της Ροζάβα ως μέλος του Συμβουλίου Ανασυγκρότησης του Κομπάνι μετά την απελευθέρωσή του από το ISIS. Είναι η ιδρύτρια του The Middle Eastern Feminist – μιας πλατφόρμας που δίνει φωνή στα φεμινιστικά, κατά των διακρίσεων, συμπεριληπτικά και διατομεακά κινήματα στην περιοχή. Αποτέλεσε συνδιευθύντρια του Κουρδικού Κέντρου Μελετών (KURDISH CENTER FOR STUDIES). Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η έρευνά της επικεντρώνεται στη δυναμική των φύλων, τη μετασυγκρουσιακή ανασυγκρότηση, τη Jineolojî (Γυναιολογία), το πολίτευμα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και τις κουρδικές σπουδές.
