Γίνεται όλο και πιο δύσκολο στο νησί να χαρεί κανείς ένα μπάνιο στη θάλασσα.
Πάντα πίστευα ότι πηγαίνουν για να ηρεμήσουν και να ξεφύγουν από το στρεσογόνο περιβάλλον και τις νευρωτικές συνθήκες ζωής των σύγχρονων πόλεων. Συνειδητοποιώ ότι είχα λάθος.
Φεύγουν από την πόλη τους και έρχονται στο νησί, όπου αντιμετωπίζουν χειρότερο συνωστισμό, κυκλοφοριακή συμφόρηση, φασαρία, ουρές κ.λπ. απ’ ό,τι στην πόλη, με επιπλέον επιβάρυνση -ιδιαίτερα για τους πιο βόρειους- την εξουθενωτική ζέστη. Πηγαίνουν για φαγητό στα ίδια δήθεν γκουρμέ ή απομίμηση ταβέρνας εστιατόρια και διασκεδάζουν στριμωγμένοι στα ίδια νυχτερινά μαγαζιά με την ίδια μουσική – κονσέρβα στη διαπασών. Και βέβαια, για καφέ, στα ίδια franchise café.
Φεύγουν από το κουτί –διαμέρισμα και μένουν στο κουτί– ξενοδοχείο, εκτός κι αν διαλέξουν τη φτηνή καρικατούρα πολυτέλειας του Λούξουρι Βίλλα AirBnb. Εκεί τουλάχιστον πιστεύουν ότι ζουν την καταναλωτική φαντασίωσή τους.
Μήπως απλά υφίστανται όλα αυτά προκειμένου να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν την επαφή με τη θάλασσα; Άλλωστε γι’ αυτό ήρθαν στο νησί. Θεωρούσα ότι η εμπειρία της επαφής με τη θάλασσα στις διακοπές περιλαμβάνει το ξυπόλυτο περπάτημα στην άμμο ή τα βράχια, το κολύμπι και τις βουτιές, την κολλημένη άμμο πάνω στο βρεγμένο κορμί και το ψήσιμο στο αλάτι και τον ήλιο. Επίσης τη γαλήνη που σου χαρίζει ο ήχος του ανέμου, του κύματος, των γλάρων, αλλά και τις φωνές των μικρών παιδιών που φωναχτά εκφράζουν τον ενθουσιασμό τους για την επαφή με τη φύση, που τόσο τους λείπει.
Πάλι λάθος έκανα.
Πηγαίνουν λοιπόν στην παραλία. Περπατούν σε ξύλινα πατώματα και κάθονται σε πολυτελή υπερυψωμένα κρεβάτια με στρώματα πάχους από 15 εκατοστά και πάνω (παρατηρώ ότι κάθε χρόνο τα στρώματα στις ξαπλώστρες γίνονται παχύτερα).
Δεν αγγίζουν ποτέ την άμμο.
Μονίμως κάτω από στέγαστρα (όλο και πιο περίκλειστα) και ομπρέλες, παστωμένοι με αντηλιακό πετρελαϊκό σκεύασμα. Σερβιτόροι τους σερβίρουν ποτό και φαγητό, ώστε μην τυχόν και κουνηθούν. Η επαφή με τη θάλασσα περιορίζεται σε μια στιγμιαία βουτιά, βγαίνοντας από την οποία τρέχουν στην πολυτελή ντουζιέρα να ξεπλύνουν το αλάτι και βιάζονται να ξαναπαστωθούν με αντηλιακό.
Υποψιάζομαι ότι το επόμενο trend θα είναι αδιάβροχες στολές ώστε να μπαίνουν στη θάλασσα χωρίς να βρέχονται, επειδή θα είναι μολυσμένη από τα δικά τους λύματα που το μικρό νησί αδυνατεί να διαχειριστεί επαρκώς.
Όσο για το ηχοτοπίο της παραλίας; Απλά δεν υπάρχει. Η ίδια μουσική κονσέρβα παντού, στη διαπασών, κατακλύζει τα πάντα, δυσκολεύοντας ακόμα και τη συνομιλία.
Κατανοώ ότι ίσως έτσι αισθάνονται σαν στο σπίτι τους. Μεταφέρουν μαζί τους τις ίδιες οικείες νευρωτικές συνθήκες ζωής από τις οποίες θεωρούσα ότι ήθελαν να γλυτώσουν για λίγο στις διακοπές.
Και δυστυχώς στερούν και από τους άλλους τη δυνατότητα να βιώσουν την επαφή με τη θάλασσα, με το τοπίο και το ηχοτοπίο της νησιώτικης φύσης, το περιβάλλον, το φαγητό και την κουλτούρα του τόπου που ήρθαν να επισκεφτούν.
Φέρνουν μαζί τους όλες τις νευρωτικές συνθήκες της ζωής τους και κατακλύζουν τον τόπο. Κονσέρβα μουσική, κονσέρβα διασκέδαση, κονσέρβα αισθητική και πολιτισμός…
Ζωή σε κονσέρβα, ο ένας πάνω στον άλλο, μονίμως σε συνωστισμό και αποκομμένοι από τον πραγματικό τόπο.
