A letter of support to the Community of Squatted Prosfygika for an alternative world, signed by activist scholars and researchers. [Ελληνική εκδοχή παρακάτω]
As academics and researchers, we write this letter in a moment of urgency, to support the struggle of the Community of Squatted Prosfygika in Greece. The Region of Attica has signed a contract for the “redevelopment” of Prosfygika housing complex on Alexandras Avenue in Athens. This puts the community under immediate threat of eviction. There are more than 400 residents living in Prosfygika, including elderly and ill persons and about 50 children, many of whom might be made homeless. We see the survival of Prosfygika as crucial not only to secure housing of its members, but also to protect its lived material and cultural heritage and the project of autonomous collective life that sustains and nurtures it. Prosfygika is a model of self-organized communal life, care, intercultural exchange, and creativity, alternative to the alienating system of capitalist modernity. For the past two decades, the alternative world of Prosfygika has offered a home and a site of collective learning, intellectual challenge, growth, and inspiration to hundreds of people, including many students, academics, and researchers. We call for international solidarity with the Community of Squatted Prosfygika and urge the Region of Attica to meet the Community’s demands.
Prosfygika is the largest residential squat in Europe, holding almost a century-old history of social struggles. The neighborhood complex of eight blocks of flats was built in the 1930s to accommodate the Rum refugees that had been forcefully displaced from their homeland in Asia Minor/Anatolia. Built in the modern Bauhaus style of the time with the emphasis on communal spaces, Prosfygika became a space of solidarity, mutual aid, and community-building amidst destitution and social marginalization. During the Second World War and the Greek Civil War, Prosfygika was one of the strongholds of anti-fascist resistance. Today, located between the Supreme Civil and Criminal Court of Greece (Areios Pagos), Attica Police Headquarters (GADA), “Agios Savvas” Oncological Hospital, and “Apostolos Nikolaidis” Stadium, the neighborhood stands as a survivor of history. Not only are the multiple histories of struggles inscribed into the walls of the buildings, marked by bullets and explosions, and the homes in which generations of residents left their traces, but they are also present in the neighborhood as its lived legacies informing the community’s spirit.
Since the neoliberal turn in the 1990s, squatting in Greece, like elsewhere around the world, has been a response to capitalist dispossession, displacement, and social marginalization of those excluded and left behind. Yet, Prosfygika has become much more than a shelter. Since the 2000s, a growing autonomous community, self-organized through the neighborhood’s multilingual general assembly, a number of committees, and working groups has been gradually building a collective life that represents an alternative social project offering long-term solutions to the problems of homelessness, destitution, social abandonment, ontological insecurity, and alienation caused by neoliberal destruction. More than 400 people with diverse backgrounds of 27 different nationalities live in the neighborhood today – from marginalized Greeks to migrant families from all around the world, from local and international students and activists to Kurdish and Turkish political exiles. Their collective life is grounded in the principles of autonomy, direct democracy, mutual aid, intercultural respect, and solidarity. It is organized through 22 different structures that respond to the concrete needs of the members of the Community, including for instance a bakery, a café, a library, and structures for healthcare, food distribution, childcare, education, cinema, women’s self-organization, and construction and repairs. Besides the public bakery and café, the Community regularly organizes cultural and educational events that attract young and curious people of Athens and beyond.
While the top-down neoliberal “redevelopment” plans of the Attica Region allegedly include social housing and temporary housing for the patients of “Agios Savvas” Oncological Hospital and those accompanying them during treatment, such developments are already taking place in Prosfygika as part grassroots self-organization. Prosfygika is a home to the marginalized and disadvantaged populations of Athens, presenting them with the real opportunity to engage in relationships of solidarity and support, rebuild their lives collectively, live independently from institutional aid, and actively generate long-term structural solutions to social problems and needs. Renovations and repurposing of squatted apartments have been a part of this grassroots project. One of the houses has already been prepared to host patients and visitors of “Agios Savvas” Hospital and another house is currently under restoration for this purpose. The Community of Squatted Prosfygika also plans to open a public museum of social history. Through their active participation, members of the Community use the threads of history to weave an alternative future. It is our moral duty to defend this future from being stolen and destroyed.
Throughout the history, the residents of Prosfygika and their friends, including students and academics, have successfully resisted the national and local authorities’ attempts of seizure, demolition, and reconstruction. In the past months, the Community of Squatted Prosfygika has mobilized resistance in many spheres, from large-scale demonstrations to legal struggle, from involving the wider Greek society to mobilizing international solidarity.
Since 5th of February, Aristotelis Chantzis, one of the long-term members of the Community, has been on indefinite hunger strike until death in defense of Prosfygika. His hunger strike is a form of collective struggle, not an individual one. It is a way of highlighting that Prosfygika and its residents are struggling for their existence and survival, and that this struggle is an answer to the broader questions of social justice, housing, and human dignity. As Aristotelis’ physical condition is becoming critical, we recognize the responsibility to amplify his voice and reiterate the demands of the Community of Squatted Prosfygika as follows:
1) Immediate cancellation of the redevelopment contract by the Region of Attica.
2) All residents of Prosfygika to remain in their homes, in the neighborhood where they have built life and established social, cultural, and organic ties.
3) Concrete guarantees to be given for the restoration of Prosfygika by the non-profit civil law company “Katiki ke fili Prosfygikon Leoforio Aleksandras” (“Residents and Friends of Prosfygika on Alexandras Avenue”) with its own self-financing. – No public funds for the “redevelopment” of Prosfygika!
We recognize the Community of Squatted Prosfygika as the guardian of the material and social heritage of the Prosfygika housing complex and the legacy of social struggles for life and freedom against fascism, displacement, marginalization, and capitalist destruction. We wish to see Prosfygika embrace, protect, teach, and inspire many more generations of residents and friends building and inhabiting together an alternative world. By signing this letter, we call for international solidarity with Aristotelis Chantzis and the Community of Squatted Prosfygika and urge the regional authorities of Attica to fulfill their demands.
See the signatories HERE
Επιστολή υποστήριξης προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών για έναν εναλλακτικό κόσμο
Ως ακαδημαϊκοί και ερευνητές, συντάσσουμε την παρούσα επιστολή σε μια στιγμή επείγουσας ανάγκης, για να υποστηρίξουμε τον αγώνα της Κοινότητας των Καταλημμένων Προσφυγικών στην Ελλάδα. Η Περιφέρεια Αττικής έχει υπογράψει σύμβαση για την «ανάπλαση» του συγκροτήματος κατοικιών των Προσφυγικών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα. Αυτό θέτει την κοινότητα υπό άμεσο κίνδυνο έξωσης. Στα Προσφυγικά ζουν περισσότεροι από 400 κάτοικοι, μεταξύ των οποίων ηλικιωμένοι και άρρωστοι, καθώς και περίπου 50 παιδιά, πολλά από τα οποία ενδέχεται να μείνουν άστεγα. Θεωρούμε ότι η επιβίωση των Προσφυγικών είναι κρίσιμη όχι μόνο για τη διασφάλιση στέγης των μελών της, αλλά και για την προστασία της υλικής και πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει δημιουργηθεί εκεί, καθώς και του εγχειρήματος της αυτόνομης συλλογικής ζωής που τη συντηρεί και τη θρέφει. Τα Προσφυγικά αποτελούν πρότυπο αυτοοργανωμένης κοινοτικής ζωής, φροντίδας, διαπολιτισμικής ανταλλαγής και δημιουργικότητας, εναλλακτικό προς το αποξενωτικό σύστημα της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο εναλλακτικός κόσμος των Προσφυγικών έχει προσφέρει ένα σπίτι και έναν χώρο συλλογικής μάθησης, πνευματικής πρόκλησης, ανάπτυξης και έμπνευσης σε εκατοντάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων πολλοί φοιτητές, ακαδημαϊκοί και ερευνητές. Καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών και καλούμε την Περιφέρεια Αττικής να ικανοποιήσει τα αιτήματα της Κοινότητας.
Το Προσφυγικά είναι η μεγαλύτερη στεγαστική κατάληψη στην Ευρώπη, με ιστορία κοινωνικών αγώνων σχεδόν ενός αιώνα. Το συγκρότημα οκτώ μπλοκ πολυκατοικιών χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσει τους έλληνες πρόσφυγες που είχαν εκτοπιστεί βίαια από την πατρίδα τους στη Μικρά Ασία/Ανατολία. Χτισμένη στο μοντέρνο στυλ Bauhaus της εποχής, με έμφαση στους κοινόχρηστους χώρους, τα Προσφυγικά έγιναν χώρος αλληλεγγύης, αμοιβαίας βοήθειας και οικοδόμησης κοινότητας εν μέσω της ένδειας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, τα Προσφυγικά ήταν ένα από τα προπύργια της αντιφασιστικής αντίστασης. Σήμερα, τοποθετημένη ανάμεσα στο Ανώτατο Πολιτικό και Ποινικό Δικαστήριο της Ελλάδας (Άρειος Πάγος), η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ), το Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» και το Στάδιο «Απόστολος Νικολαΐδης», η γειτονιά στέκεται ως επιζούσα της ιστορίας. Οι πολλαπλές ιστορίες αγώνων δεν είναι μόνο χαραγμένες στους τοίχους των κτιρίων, σημαδεμένες από σφαίρες και εκρήξεις, και στα σπίτια στα οποία γενιές κατοίκων άφησαν τα ίχνη τους, αλλά είναι επίσης παρούσες στη γειτονιά ως ζωντανή κληρονομιά που διαμορφώνει το πνεύμα της κοινότητας.
Από τη νεοφιλελεύθερη στροφή της δεκαετίας του 1990, η κατάληψη κτιρίων στην Ελλάδα, όπως και αλλού στον κόσμο, αποτελεί μια απάντηση στην καπιταλιστική στέρηση ιδιοκτησίας, τον εκτοπισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση όσων έχουν αποκλειστεί και μείνει πίσω. Ωστόσο, τα Προσφυγικά έχουν εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό καταφύγιο. Από τη δεκαετία του 2000, μια αναπτυσσόμενη αυτόνομη κοινότητα, που αυτοοργανώνεται μέσω της πολύγλωσσης γενικής συνέλευσης της γειτονιάς, μιας σειράς επιτροπών και ομάδων εργασίας, χτίζει σταδιακά μια συλλογική ζωή που αντιπροσωπεύει ένα εναλλακτικό κοινωνικό εγχείρημα, προσφέροντας μακροπρόθεσμες λύσεις στα προβλήματα της έλλειψης στέγης, της ένδειας, της κοινωνικής εγκατάλειψης, της οντολογικής ανασφάλειας και της αποξένωσης που προκαλεί η νεοφιλελεύθερη καταστροφή. Πάνω από 400 άτομα με διαφορετικό υπόβαθρο και 27 διαφορετικές εθνικότητες ζουν σήμερα στη γειτονιά – από περιθωριοποιημένους Έλληνες έως οικογένειες μεταναστών από όλο τον κόσμο, από ντόπιους και ξένους φοιτητές και ακτιβιστές έως Κούρδους και Τούρκους πολιτικούς εξόριστους. Η συλλογική τους ζωή βασίζεται στις αρχές της αυτονομίας, της άμεσης δημοκρατίας, της αμοιβαίας βοήθειας, του διαπολιτισμικού σεβασμού και της αλληλεγγύης. Οργανώνεται μέσω 22 διαφορετικών δομών που ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες ανάγκες των μελών της Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων, για παράδειγμα, ενός φούρνου, ενός καφέ, μιας βιβλιοθήκης, καθώς και δομών για την υγειονομική περίθαλψη, τη διανομή τροφίμων, τη φροντίδα παιδιών, την εκπαίδευση, τον κινηματογράφο, την αυτοοργάνωση των γυναικών, καθώς και τις κατασκευές και τις επισκευές. Εκτός από τον δημόσιο φούρνο και το καφέ, η Κοινότητα διοργανώνει τακτικά πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις που προσελκύουν νέους και ενδιαφερόμενους ανθρώπους από την Αθήνα και πέραν αυτής.
Ενώ τα νεοφιλελεύθερα σχέδια «ανάπλασης» της Περιφέρειας Αττικής, που επιβάλλονται από πάνω προς τα κάτω, υποτίθεται ότι περιλαμβάνουν κοινωνική στέγαση και προσωρινή στέγαση για τους ασθενείς του Ογκολογικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και τους συνοδούς τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας, τέτοιες εξελίξεις λαμβάνουν ήδη χώρα στα Προσφυγικά στο πλαίσιο μιας αυτοοργάνωσης από τη βάση. Τα Προσφυγικά αποτελούν καταφύγιο για τους περιθωριοποιημένους και μειονεκτούντες πληθυσμούς της Αθήνας, προσφέροντάς τους την πραγματική ευκαιρία να αναπτύξουν σχέσεις αλληλεγγύης και υποστήριξης, να ξαναχτίσουν συλλογικά τις ζωές τους, να ζήσουν ανεξάρτητα από τη θεσμική βοήθεια και να δημιουργήσουν ενεργά μακροπρόθεσμες δομικές λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες. Οι ανακαινίσεις και η αλλαγή χρήσης των κατειλημμένων διαμερισμάτων αποτελούν μέρος αυτού του από τα κάτω εγχειρήματος. Ένα από τα σπίτια έχει ήδη προετοιμαστεί για να φιλοξενήσει ασθενείς και επισκέπτες του Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και ένα άλλο σπίτι βρίσκεται επί του παρόντος υπό ανακαίνιση για τον ίδιο σκοπό. Η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών σχεδιάζει επίσης να ανοίξει ένα δημόσιο μουσείο κοινωνικής ιστορίας. Μέσω της ενεργού συμμετοχής τους, τα μέλη της Κοινότητας χρησιμοποιούν τα νήματα της ιστορίας για να υφάνουν ένα εναλλακτικό μέλλον. Είναι ηθικό μας καθήκον να υπερασπιστούμε αυτό το μέλλον από την κλοπή και την καταστροφή του.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι κάτοικοι των Προσφυγικών και οι φίλοι τους, μεταξύ των οποίων φοιτητές και ακαδημαϊκοί, έχουν αντισταθεί με επιτυχία στις προσπάθειες κατάσχεσης, κατεδάφισης και ανακατασκευής από τις εθνικές και τοπικές αρχές. Τους τελευταίους μήνες, η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών έχει κινητοποιήσει την αντίσταση σε πολλούς τομείς, από διαδηλώσεις μεγάλης κλίμακας έως νομικό αγώνα, από τη συμμετοχή της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας έως την κινητοποίηση της διεθνούς αλληλεγγύης.
Από τις 5 Φεβρουαρίου, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ένα από τα μακροχρόνια μέλη της Κοινότητας, βρίσκεται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της Προσφυγικής. Η απεργία πείνας του αποτελεί μορφή συλλογικού αγώνα, όχι ατομικού. Είναι ένας τρόπος να τονιστεί ότι τα Προσφυγικά και οι κάτοικοί τους αγωνίζονται για την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους, και ότι αυτός ο αγώνας αποτελεί απάντηση στα ευρύτερα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της στέγασης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Καθώς η φυσική κατάσταση του Αριστοτέλη γίνεται κρίσιμη, αναγνωρίζουμε την ευθύνη να ενισχύσουμε τη φωνή του και να επαναλάβουμε τα αιτήματα της Κοινότητας των Καταλημμένων Προσφυγικών ως εξής:
• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Αναγνωρίζουμε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ως θεματοφύλακα της υλικής και κοινωνικής κληρονομιάς του οικιστικού συγκροτήματος των Προσφυγικών και της κληρονομιάς των κοινωνικών αγώνων για ζωή και ελευθερία ενάντια στον φασισμό, τον εκτοπισμό, την περιθωριοποίηση και την καπιταλιστική καταστροφή. Επιθυμούμε να δούμε τα Προσφυγικά να αγκαλιάζουν, να προστατεύουν, να διδάσκουν και να εμπνέουν πολλές ακόμη γενιές κατοίκων και φίλων που χτίζουν και κατοικούν μαζί έναν εναλλακτικό κόσμο. Υπογράφοντας την παρούσα επιστολή, καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς τον Αριστοτέλη Χαντζή και την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και καλούμε τις περιφερειακές αρχές της Αττικής να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους.
Δείτε τους υπογράφοντες ΕΔΩ
