Διεθνές διήμερο δράσεων κατά του αυταρχισμού στην Ελλάδα | Global Actions for Greece

0

Και ενώ στο εσωτερικό οι κυρίαρχοι και τα ΜΜΕ σφυρίζουν αδιάφορα, στο εξωτερικό όλο και περισσότερος κόσμος δείχνει την αλληλεγγύη του ενάντια στην εντεινόμενη καταστολή, τον αυταρχισμό και τη βαρβαρότητα! Διάσπαρτες πρωτοβουλίες κατοίκων του εξωτερικού ενώνονται και ετοιμάζουν ένα διήμερο δράσεων ενάντια στον αυταρχισμό στην Ελλάδα στις 17-18 Απρίλη.

Κατά τη διάρκεια του διημέρου αυτού θα υπάρχουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις της Ευρώπης όπως και στο Σίδνεϊ.

Παρακάτω βρίσκονται αναλυτικά όλες οι πρωτοβουλίες που καλούν στο διήμερο κινητοποίησης καθώς και οι θέσεις τους ως προς τον αυταρχισμό που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα:

Ο αναλυτικός χάρτης όλων των καλεσμάτων ΕΔΩ

και το κοινό ιβέντ τα social media ΕΔΩ

Το κοινό κείμενο-κάλεσμα των «Πρωτοβουλιών κατοίκων εξωτερικού ενάντια στον αυταρχισμό στην Ελλάδα»:

Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες. Είμαστε αυτοί που αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα ή δεν μπορούν να επιστρέψουν λόγω της οικονομικής κρίσης που έφεραν τα μνημόνια.

Παρακολουθούμε με οργή την εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα και της εντεινόμενης πολιτικής αυθαιρεσίας και αστυνομικής βιας και καταστολής.

Η διαχείριση της πανδημίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποδείξει την χρεοκοπία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που έχουν εφαρμοστεί στην Ευρώπη. Έτσι τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και του κεφαλαίου γενικότερα αποτελούν προτεραιότητα έναντι των αναγκών του λαού εν μέσω πανδημίας. Αυτή η διαχείριση αποτελεί κλιμάκωση της επίθεσης κατά όλων των δημόσιων αγαθών που αποτελούν κεκτημένα του κινήματος. Η Ε.Ε. προτίμησε να χρηματοδοτήσει ιδιωτικές εταιρίες για την έρευνα εμβολίου με χρήματα των ευρωπαίων πολιτών χωρίς να επιβάλει καν όρους, δείχνοντας ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία για κέρδος. Με αφορμή την πανδημία, χώρες της Ε.Ε. έχουν κλιμακώσει τον αυταρχισμό, τη φίμωση και την καταστολή κάθε προοδευτικής φωνής αντίθετης στην κυβερνητική επιχειρηματολογία και πρακτικές.

Στην Ελλάδα η πανδημία βρήκε το Ε.Σ.Υ. ακόμα πιο απαξιωμένο από την πολιτική των μνημονίων. Η κυβέρνηση αρνείται να προσλάβει υγειονομικό προσωπικό και να ενισχύσει το δημόσιο σύστημα υγείας με Μ.Ε.Θ. Ακόμα και σήμερα δεν επιτάσσει ιδιωτικές κλινικές τη στιγμή που πολλοί ασθενείς πεθαίνουν λόγω ελλείψεων σε Μ.Ε.Θ. Η πανδημία αντιμετωπίζεται με αλλεπάλληλα lockdown, ενώ οι εργαζόμενοι στοιβάζονται σε εργασιακούς χώρους και Μ.Μ.Μ. χωρίς επαρκή μέτρα προστασίας, πολιτική με έκδηλο ταξικό χαρακτήρα.

Η απάντηση στην πανδημία είναι η πρόσληψη αστυνομικών και αγορά κατασταλτικού εξοπλισμού. Η αστυνομία έχει εκδόσει έναν τεράστιο αριθμό προστίμων καταχρηστικά και με διακρίσεις. Το δε ύψος του προστίμου είναι ίσο με το 60% του κατώτατου μισθού. Η αστυνομία βρίσκεται πλέον σε κάθε γειτονιά καταστέλλοντας και ξυλοκοπώντας οικογένειες και παιδιά που βγήκαν για μια βόλτα στο πάρκο. Οι καταγγελίες αστυνομικής βίας πληθαίνουν με περιστατικά απαγωγής πολιτών, βασανισμούς, τρομοκράτηση, παρακολουθήσεις, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, στοχοποίηση ανθρώπων που ανήκουν σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων πολιτών σε προπαγανδιστικά πλαίσια, σαθρά κατηγορητήρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και όχι μόνο. Όλα αυτά γίνονται υπό την καθοδήγηση και συγκάλυψη των αρμόδιων πολιτικών αρχών. Ταυτόχρονα συστήνονται καινούρια αστυνομικά σώματα για τον έλεγχο των διαδηλώσεων αλλά και για την καταστολή του φοιτητικού κινήματος. Η κυβέρνηση έφτασε ένα βήμα πριν την εκδικητική δολοφονία του πολιτικού κρατούμενου απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, αρνούμενη να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά του.

Χρησιμοποιώντας στρατηγικά την περίοδο της πανδημίας, ενώ είναι δύσκολο να αντιδράσει ο κόσμος, ψηφίστηκε νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και ο νόμος για την εκπαίδευση, που προβλέπει μεταξύ άλλων την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, ενώ ετοιμάζονται νόμοι για τη διάλυση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Η κυβέρνηση επένδυσε από την πρώτη στιγμή στην επικοινωνιακή της εικόνα διοχετεύοντας τεράστια ποσά σε συγκεκριμένα συστημικά Μ.Μ.Ε. αλλά και σε στρατηγικούς συμμάχους της όπως η εκκλησία. Τα Μ.Μ.Ε. εκτός της συνεχούς προπαγάνδισης της κυβερνητικής πολιτικής, αποκλείουν τις αντίθετες φωνές και συγκαλύπτουν απροκάλυπτα κάθε περιστατικό αστυνομικής βίας ενώ κατασυκοφαντούν τα θύματα. Οποιαδήποτε κριτική απέναντι στην κυβέρνηση εκφράζεται μόνο μέσω των social media. Ακόμα και εκεί όμως, παρατηρούνται φαινόμενα λογοκρισίας και προσπάθειες φίμωσης από μέρους της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση επιλέγει να αγνοήσει συνωστισμούς σε εμπορικούς δρόμους και εκκλησίες αλλά απαγορεύει κάθε μορφή συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας με επίφαση την αποφυγή διασποράς του κορονοϊού. Κάθε μορφή κινητοποίησης καταστέλλεται με απροκάλυπτη βία, διώξεις αγωνιστών και απολύσεις συνδικαλιστών. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν καταργείται στην πράξη το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση.

Ως μετανάστες-τριες δε μπορούμε να ανεχτούμε την πολιτική κυβέρνησης και Ε.Ε. απέναντι στους μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα. ‘Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε αντίσκηνα, χωρίς υγειονομική περίθαλψη και είδη πρώτης ανάγκης, είναι έκθετοι σε πλήθος νοσημάτων, πόσο μάλλον στον κορονοϊό. Οι άνθρωποι αυτοί αν καταφέρουν να επιβιώσουν από το ταξίδι προς την Ελλάδα κινδυνεύουν από τις επιθέσεις του λιμενικού που τρυπάνε τις βάρκες τους, φασίστες που προσπαθούν να τους κάψουν ζωντανούς και τέλος της ψυχολογικής κατάστασης που έχουν περιέλθει που μαζί με την εξαθλίωση τους οδηγεί σε ορισμένες περιπτώσεις στην αυτοκτονία. Αρνούμαστε να συνηθίσουμε την βαρβαρότητα.

Γνωρίζουμε πως όλη αυτή η βία και καταστολή είναι ο μόνος τρόπος να συνεχίσει η κυβέρνηση τις πολιτικές του κεφαλαίου και το νεοφιλελεύθερό της σχέδιο.
Καταδικάζουμε οποιαδήποτε μορφή κρατικής βίας. Καταδικάζουμε τις όποιες πολιτικές που οδηγούν το λαό στη φτώχεια την ώρα που οι ελίτ πλουτίζουν ακόμα και κατά τη διάρκεια εξέλιξης της πανδημίας.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγωνιζόμενο λαό που προσπαθεί να επιβιώσει και να αντισταθεί στις κυβερνητικές πολιτικές.

Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις ενάντια στο Γαλλικό “νόμο για την ασφάλεια”, το kill the bill στη Βρετανία, οι μαζικές πορείες ενάντια στον αυταρχισμό και η αντίσταση στα Ελληνικά πανεπιστήμια ενάντια στη δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας, δείχνουν το δρόμο. Ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο.

Δηλώνουμε την παρουσία, στήριξη και αλληλεγγύη μας σε όσους αγωνίζονται ακόμη σθεναρά, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στόχος μας εφεξής, ο συντονισμός και η συμμετοχή σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πανευρωπαικών και διεθνών δράσεων στην ίδια κατεύθυνση.

Καλούμε σε πανευρωπαϊκές και διεθνείς δράσεις το διήμερο 17-18 Απριλίου, 14:00 (ώρα κεντρικής Ευρώπης).

Συνυπογράφουν οι συλλογικότητες:

Ολλανδία – REINFORM

Βρυξέλλες – Grec.que.s solidaires de Belgique

Βαρκελώνη – GR Solidarity Initiative Barcelona

Μπέρμιγχαμ Κίνηση κατοίκων Μπερμιγχαμ απέναντι στην αστυνομοκρατία

Παρίσι – Initiative des travailleurs.euses et étudiant.e.s grec.que.s à Paris

Εδιμβούργο – Greek Migrant Solidarity Initiative Scotland

Εδιμβούργο – Real Democracy Now Edinburgh GR

Εδιμβούργο – “Αλληλέγγυ@ Εδιμβούργου, Solidary Edinburgh”

Όσλο – IRANT

Ιρλανδία-Δουβλίνο – Greek Solidarity Ireland/Αλληλεγγύη Χωρίς Σύνορα

Greek Solidarity Network UK (London, Birmingham, Bristol, Edinburgh, Newcastle, Brighton, Loughborough)

Πρωτοβουλία κατοίκων Μονάχου ενάντια στο κράτος καταστολής στην Ελλάδα

Σίδνεϊ – Greek Initiative against Police Impunity

Πρωτοβουλία κατοίκων Ουψάλας ενάντια στην αστυνομοκρατία

Αγωνιστική Κίνηση Ελλήνων στη Γερμανία

Πρωτοβουλία Κατοίκων Δανίας ενάντια στον αυταρχισμό και στην αστυνομοκρατία στην Ελλάδα

Πρωτοβουλία κατοίκων Γκέτεμποργκ ενάντια στον αυταρχισμό και στην αστυνομοκρατία στην Ελλάδα

Berlin – Reakt-Aktion against Repression

H αφίσα του διημέρου φτιάχτηκε από τον: Jo Di – για γέλια και για κλάματα


Initiative Against Authoritarianism in Greece:

Share the LIVE MAP of events, here: https://j.mp/3a7G9Ke

We are migrants from Greece. We are those who were forced to leave our country or cannot return, because of the financial crisis brought upon us by the memoranda agreements.

The political developments in Greece and the intensifying state and police authoritarianism, brutality and oppression fill us with rage.

The handling of the Covid-19 pandemic by the European Union has proven the bankruptcy of neoliberal policies implemented across Europe. The profits of the pharmaceutical companies are prioritised over people’s needs during the pandemic. This comprises an escalation of the attack on all public goods that have been won by social movements. The European Union opted to unconditionally fund private companies to undertake vaccine research programmes using public money showcasing that the crisis is used as an opportunity for profit. Using the pandemic as an excuse, countries across Europe have escalated authoritarianism, have silenced and oppressed every progressive voice opposing these governmental arguments and practices.

In Greece, the pandemic is met by a deprived and discredited National Health System (ESY), a result of imposed austerity measures. The government is unwilling to increase the capacity of the healthcare system by hiring more healthcare workers and providing additional funding. Despite the death of many patients due to the inadequate number of intensive care units, the private clinics are yet to be called upon to contribute by the government.

The response to the pandemic has been a series of lockdowns, while workers are stacked in workplaces and public transport without adequate protection measures, a policy with a clear class character.

Another response to the pandemic has been to increase the police capacity by hiring more police officers and updating (replacing) their equipment to oppress demonstrations. The police force has issued an enormous number of fines in a discriminatory and abusive manner. The amount of the fine is equivalent to 60% of the minimum wage. The police are now present in every neighbourhood, oppressing and beating families and children on their daily walks in the local parks. The reported cases of police brutality are increasing with incidents of citizens’ abductions, tortures, targeting individuals of certain political ideologies, publicizing personal data within their political propaganda frame, the creation of unsound indictments from the counter-terrosism unit and more. All of which take place under the guidance and enclosure of the responsible political bodies. In parallel, new police units are being created not only to control demonstrations but to oppress the student movement. The government was a step away from the vengeful murder of the prisoner and hunger striker Dimitris Koufontinas, denying to acknowledge his lawful demands.

Taking advantage of the pandemic when citizens’ right to protest is already compromised, a law was voted to further restrict the right to protest. A law in education was also passed, one which also sees the creation and establishment of University policing. More laws are prepared that will crush workers’ rights.

Right from the start, the government invested in its image, channeling huge sums to specific systemic media but also to its strategic allies such as the Greek Church. In addition to the constant propaganda in favour of government policy, the media have been excluding dissenting voices and openly covering up any incidents of police violence while slandering the victims. Any criticism of the government is expressed solely through social media. Censorship and silencing efforts by the government have been observed even there however. The government chooses to ignore crowds in shopping streets and churches but bans all forms of mass gathering and protesting using the prevention of the coronavirus spread as an excuse. Every form of mobilization is suppressed by open violence, persecution of militants and the dismissal of trade unionists. In this context, the right to free expression is abolished in practice.

We, as immigrants, cannot tolerate the policy of the government and the EU towards migrants in Greece. People stacked in tents, without health care and basic necessities, are exposed to a number of diseases, including the coronavirus. If these people manage to survive the trip to Greece, they are in danger of attacks by port authorities who puncture their boats, fascists who try to burn them alive and finally the psychological state which they have reached, which together with their pauperization leads in some cases to suicide. We refuse to get used to barbarism.

We know that all this violence and repression is the only way for the government to continue the policies of large capital and its neoliberal plan.

We condemn any form of state violence. We condemn any policies that lead people to poverty while elites are getting richer even during a pandemic.

We express our solidarity with the struggling people who are trying to survive and resist government policies.

The grandiose demonstrations against the French “security law”, “kill the bill” in the UK, the massive demonstrations against authoritarianism and the resistance in Greek universities against the creation of a university police force, show the way. Fear is changing sides.

We declare our presence, support and solidarity to those who are still fighting hard, in Greece and Europe. Our goal is to coordinate and participate in a wider framework of pan-European and global actions in the same direction.

We are calling for two days of pan-European and global actions on April 17th and 18th, at 14:00 Central European time.

poster by Jo Di

Αφήστε ένα σχόλιο

ten − 2 =