Τι θα άλλαζε στην έννοια της καινοτομίας αν μετατοπίζαμε τους στόχους μας προς την οικοδόμηση πιο ευτυχισμένων και δίκαιων κοινωνιών, εντός των πλανητικών (οικολογικών) ορίων;

Πώς μοιάζει η καινοτομία όταν το κέρδος και η συσσώρευση κεφαλαίου βρίσκονται στο επίκεντρο; Το σκέφτομαι αυτό συχνά. Πριν από περισσότερο από έναν χρόνο, άρχισα να διερευνώ αυτό το ερώτημα στο πλαίσιο της τεχνολογικής καινοτομίας. Παρακολουθώντας την κούρσα εξοπλισμών στην Τεχνητή Νοημοσύνη μεταξύ μεγάλων tech εταιρειών, οι οποίες όλες ισχυρίζονταν ότι θα αναδιαμορφώσουν τη ζωή μας, αναρωτήθηκα: ποιο είναι το νόημα; Η απάντηση ήταν, και παραμένει, το κέρδος. Η αύξηση της αξίας για τους μετόχους. Η νίκη απέναντι στους άλλους «tech bros». Πιο πρόσφατα, επανήλθα σε αυτό το ερώτημα για την καινοτομία στο πλαίσιο των μετα-αναπτυξιακών μελλοντικών προοπτικών.

Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού υποστηρίζουν ότι η καιτονομία και η ανθρώπινη φιλοδοξία καθοδηγούνται από την επιθυμία για απόκτηση κεφαλαίου και μιας οικονομικής ασφάλειας. Ωστόσο, η καινοτομία, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα, έχει οδηγήσει στην εξάντληση των πόρων και τη φτωχοποίηση των ανθρώπων και του πλανήτη. Με αυτά κατά νου, πώς θα επαναπροσδιοριστεί αυτή η έννοια στο πλαίσιο μιας μετα-αναπτυξιακής κοινωνίας;

Πώς θα ενθαρρύνουμε, ως άνθρωποι που δεν καθοδηγούνται από καπιταλιστικά κέρδη, την καινοτομία;

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ;

Η καινοτομία ορίζεται σήμερα ως “η εισαγωγή μιας νέας ιδέα ή νέων μεθόδων”, με έμφαση στο ότι το “νέο” είναι μια ουσιαστική πτυχή της. Πολλές-οί θα υποστήριζαν ότι η καινοτομία οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα, πως η καινοτομία (και κατ’επέκταση το νέο) είναι πάντοτε καλύτερο. Αλλά κοιτάζοντας γύρω μας την κατάσταση του περιβάλλοντος και των κοινωνιών μας, ο ισχυρισμός δεν ακούγεται σωστός. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας κλιματικής κατάρρευσης, γινόμαστε μάρτυρες μιας μαζικής απώλειας της βιοποικιλότητας, η ανέχεια επιμένει και τα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι σύνηθη σε μια σειρά κοινοτήτων. Αυτό δεν σημαίνει πως τα “νέα” πράγματα δεν έχουν οδηγήσει σε καλύτερα αποτελέσματα για την ανθρωπότητα. Η πρόοδος της ιατρικής, για παράδειγμα, έχει οδηγήσει σε μείωση της παιδικής θνησιμότητας καθώς και σε αύξηση του προσδόκιμου ζωής.

Αλλά το νέο δεν βελτιώνει πάντα τα πράγματα, και αν συνεχίσουμε να “καινοτομούμε”, πού θα σταματήσουμε; Το 1972, το βιβλίο Limits of Growth, προέβλεψε ότι σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα ο πλανήτης μας, χωρίς να μπορεί να αντέξει άλλο, θα καταρρεύσει. Μέχρι στιγμής, το μοντέλο που το βιβλίο χρησιμοποιούσε είναι αρκετά ακριβές σε σχέση με την τρέχουσα πραγματικότητα. Υποστήριζε ότι σε έναν πλανήτη με περιορισμένους πόρους, θα πρέπει να υπάρχει ένα σημείο stop. Αυτή η ιδέα του ορίου είναι απαραίτητη για τον τρόπο με τον οποίο επαναπροσδιορίζουμε την έννοια της καινοτομίας. Πρέπει να υπάρχει ένα σημείο στο οποίο φτάνουμε κάποιο σύνορο. Όταν τα συστήματά μας, οι τεχνολογίες και η εξόρυξη πόρων είναι απολύτως βελτιστοποιημένα, δεν υπάρχει κάποιο μέρος να συνεχίσουμε. Ωστόσο, αυτό δεν θα πρέπει να είναι κάποιο σημείο σύγκρουσης, αλλά να μοιάζει με ένα σημείο όπου εμείς ως κοινωνία θα λέμε: “αυτό είναι αρκετό, αυτό λειτουργεί”.

Δείτε τα iPhone για παράδειγμα. Σχεδόν κάθε χρόνο η Apple λανσάρει και μια νέα έκδοση: η κάμερα έχει πιο υψηλή ανάλυση, o αποθηκευτικός χώρος είναι μεγαλύτερος, ίσως το τηλέφωνο πιο λεπτό από προηγούμενα μοντέλα, ένα “βελτιστοποιημένο” αποτέλεσμα λόγω των καινοτομιών της εταιρίας. Αλλά περίπου δύο χρόνια αργότερα, το τηλέφωνο λειτουργεί πιο αργά. Δεν είναι πλέον συμβατό με το τελευταίο σύστημα iOS. Συμφωνούμε πως οι καινοτόμες τεχνολογίες θα πρέπει να έιναι προσαρμόσιμες και ανθεκτικές. Αντ’αυτού, η προγραμματισμένη βραχυβιότητα παρέχει στην Apple την ευκαρία να διασφαλίσει ότι θα αγοράσουμε νέα τηλέφωνα. Το κίνητρό τους για “καινοτομία” αφορά το κέρδος. Η καινοτομία, σε αυτό το πλαίσιο, απαιτεί ως αποτέλεσμα το κέρδος, και με αυτόν τον τρόπο, η έννοια της θα λέγαμε είναι βαθιά συνυφασμένη με τον καπιταλισμό. Η επιτακτική ανάγκη του δεύτερου εφαρμόζεται στην πρώτη. Συνεχίζουμε να σπρώχνουμε τα όρια του τι μπορούμε να φτιάξουμε, εξάγοντας πόρους πέρα απ’ όσο μπορεί να ανακυκλώσει ο πλανήτης μας και δημιουργώντας ταυτόχρονα απόβλητα.

Η ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

Προχωρώντας πέρα από την τρέχουσα αντίληψη που υπάρχει για την καινοτομία, πώς θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε έναν νέο ορισμό της που να είναι σύμφωνος με έναν μετα-αναπτυξιακό κόσμο; Πρέπει να εξετάσουμε που έχει αποδειχθεί επωφελής και να επικεντρωθούμε στην επένδυση του χρόνου, της ενέργειας και των πόρων μας εκεί. Ο απώτερος σκοπός μας πρέπει να είναι να κάνουμε τις κοινωνίες μας -εντός των πλανητικών ορίων- περισσότερο δίκαιες και χαρούμενες.

Αν εξετάσουμε τη λίστα με τις πιο ευτυχισμένες χώρες του κόσμου, βλέπουμε κάποια κοινά μοτίβα: Πρώτον, το ΑΕΠ δεν είναι πάντα δείκτης ευτυχίας, όπως δείχνουν τα παραδείγματα του Μεξικού (10η θέση) ή της Κόστα Ρίκα (6η θέση). Δεύτερον, η ισχυρή κοινωνική πρόνοια και υγεία, η έντονη αίσθηση κοινότητας, η γενναιοδωρία και τα υψηλά επίπεδα εμπιστοσύνης είναι βασικοί παράγοντες για την ευτυχίας μιας χώρας. Ένα ακόμη σημείο-κλειδί από την πιο πρόσφατη έκθεση είναι ότι η φροντίδα ή οι καλοπροαίρετες πράξεις σχετίζονται άμεσα με την αύξηση της ευτυχίας. Αυτό μετρήθηκε με βάση του αν οι άνθρωποι εμπλέκονται με τον εθελοντισμό, κάνουν δωρεές και/ή βοηθούν αγνώστους. Η έκθεση μάς λέει πως όταν οι άνθρωποι κάνουν τα παραπάνω, και πιστεύουν πως οι άλλοι θα τα κάνουν επίσης, οδηγούνται στο να είναι πιο χαρούμενοι.

Στη Σουηδία, που βρίσκεται στην τέταρτη θέση της λίστας με τις πιο ευτυχισμένες χώρες, η έννοια του lagom, ή του “όσο πρέπει”, θα μπορούσε επίσης να μας δώσει μια ιδέα για το πώς μπορούμε πραγματικά να φτάσουμε στην ευτυχία. Η θέσπιση της ευτυχίας των άλλων και της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων είναι ύψιστης σημασίας για τη μετα-αναπτυξιακή καινοτομία. Η μετατόπιση από τα οικονομικά κίνητρα προς την ευημερία της κοινότητας βρίσκεται στο επίκεντρο. Το να καταστήσουμε την αλληλοβοήθεια ως τον ακρογωνιαίο λίθο της καινοτομίας όχι μόνο θα οδηγήσει τους ανθρώπους σε μεγαλύτερα ποσοστά ευτυχίας αλλά είναι επίσης πιθανό να μειώσει και τις πιθανές βλάβες και τη σπατάλη των προηγούμενων “καινοτομιών”. Το σημείο εκκίνησής μας γίνεται “ποιον μπορώ να βοηθήσω και να φροντίσω” αντί του “τι θα μου εξασφαλίσει οικονομικό κέρδος”.

Η καινοτομία σε μια μετα-αναπτυξιακή οικονομία μπορεί να θέτει ερωτήματα όπως:

-Πώς μπορεί αυτό να ωφελήσει την κοινότητά μου;
-Με ποια άτομα μπορώ να το υλοποιήσω;
-Από ποιον μπορώ να μάθω;
-Με ποιον μπορώ να μοιραστώ πόρους;
-Είναι απαραίτητο;
-Είναι πραγματικά καλύτερο απ’ ό,τι έχουμε ήδη;
-Αποτελεί μια καλή χρήση πόρων;
-Ποιον ή τι μπορεί να βλάψει;

Η διερεύνηση ερωτήσεων όπως αυτές μας δίνει την ευκαιρία να χτίσουμε πραγματικά κάτι καλύτερο. Έχοντας όλα αυτά κατά νου, σας προκαλώ να σκεφτείτε και άλλες ερωτήσεις που θα απασχολούσαν τη μετα-αναπτυξιακή καινοτομία και να την επαναπροσδιορίσετε. Σε έναν μετα-αναπτυξιακό κόσμο, η καινοτομία γεννιέται από την επιθυμία να υποστηρίξουμε ουσιαστικά τις κοινότητές μας. Θέτει ερωτήματα σχετικά με την εξόρυξη πόρων, τα απόβλητα, την ένταξη (και τον αποκλεισμό), τους τομείς που μπορεί να βοηθήσει και –το πιο σημαντικό– αν κάτι είναι πραγματικά απαραίτητο.

The post Η καινοτομία σε μια μετα-αναπτυξιακή οικονομία: Κίνητρα πέρα από αυτό του κέρδους first appeared on Aυτολεξεί.

Διαδηλώσεις και πορείες κατακλύζουν τους δρόμους ευρωπαικών πόλεων, με τις αναταραχές να αυξάνονται ενώ ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πάρουν θέση ή απλά να δείξουν πόσο έχουν κουραστεί από το σύστημα στο οποίο είμαστε μπλεγμένοι. Αυτή η διεύρυνση της συνειδητοποίησης μεγαλώνει το οπτικό μας πεδίο και αυτό που κάποτε αποτελούσε μια περιορισμένη διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ολιγάριθμα κινήματα που οργανώνονταν σε μικρούς χώρους στο κέντρο της Αυτοκρατορίας, είναι τώρα μέρος ενός μεγαλύτερου και ευρύτερου διαλόγου.

Στη Δανία, όπου και δραστηριοποιούμαι αυτή τη στιγμή της ζωής μου, τα διεθνιστικά κινήματα αλληλεγγύης δεν υπήρξαν ποτέ πολύ μεγάλα. Γι’ αυτό θεωρώ πως φταίνε οι προηγούμενες γενιές κινημάτων που υπήρξαν στις σκανδιναβικές χώρες και επικεντρώνονταν περισσότερο στον περιβαλλοντισμό και στο κυρίαρχο έργο των συνδικάτων. Ωστόσο, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη το 2023 έδωσε το έναυσμα ώστε πολλαπλές διαφορετικές ομάδες αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης να ξεπεταχτούν σε όλη τη χώρα. Ο αριθμός τους έχει μεγαλώσει εκθετικά τα τελευταία δύο χρόνια, ενθαρρύνοντας ανθρώπους να οργανώσουν τις δικές τους ομάδες, όταν η δυνατότητα ένταξης σε ήδη υπάρχουσες εξαντλείται.

Η επέκταση αυτής της κινηματικής “φούσκας” υπήρξε ταχύτατη, ίσως ακόμη και υπερβολικά γρήγορη, πιάνοντάς μας απροετοίμαστους-ες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση πολλαπλών ομάδων που, ενώ αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό, δεν συμφωνούν απαραίτητα ως προς τις βασικές πολιτικές αρχές. Αυτό δεν είναι, φυσικά, απαραίτητα αρνητικό, αλλά μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιο όταν φτάνει να προκαλεί διχοτομήσεις και ο αγώνας μας παύει να είναι διαθεματικός.

Στο όνομα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα πάνω απ’ όλα, ορισμένα τμήματα των πιο πρόσφατων κινημάτων αλληλεγγύης έφτασαν να συντάσσονται με καθεστώτα κατατρομοκράτησης που στερούν την ελευθερία των πολιτών τους εδώ και αιώνες, ξεχνώντας ότι δύο πράγματα μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα, και ότι ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι απαραίτητα φίλος μου.

Αυτή η τάση είναι κάτι παραπάνω από ορατή σε όσους είναι πρόθυμοι να τη δουν: τα περισσότερα από τα πρόσφατα κινήματα αλληλεγγύης στη Δύση τείνουν να κατηγορούν τις ΗΠΑ για όλα τα κακά του κόσμου και να βασίζουν την πολιτική τους στην εσφαλμένη ιδέα ότι όποιος ενεργεί εναντίων των ΗΠΑ εφαρμόζει μια έγκυρη μορφή αντίστασης.

Με αυτό το σκεπτικό, συγχέεται η αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών που αναζητούν ελευθερία και αξιοπρέπεια με μια υποτιθέμενη αλληλεγγύη που βασίζεται στην πίστη σε φατρίες κρατών και κυβερνήσεων.

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι κακός: αυτό δεν σημαίνει ότι το καθεστώς του Μαδούρο στη Βενεζουέλα ήταν καλό, όπως δεν σημαίνει ότι το κράτος των Αγιατολάχ είναι το τελευταίο προπύργιο του αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού. Το Ισραήλ έχει ανά τα χρόνια διεισδύσει σε διαμαρτυρίες για να προωθήσει τη δική του ιμπεριαλιστική και αποικιακή ατζέντα: αυτό όμως δεν κάνει τις διαμαρτυρίες στο Ιράν να αποτελούν μια επιχείρηση της Μοσάντ, ούτε επικυρώνει την υποστήριξη των δυτικών αριστερών κινημάτων προς τις δικτατορίες.

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να δώσουμε προτεραιότητα στην αυτενέργεια των λαών έναντι αυτής των κρατών;

Αν και θα ήταν εύκολο να κατηγορήσουμε τους tankies και τα διαδικτυακά τρολ, νομίζω ότι αυτό που βιώνουμε είναι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, μια έλλειψη διαθεματικότητας στα κινήματα αλληλεγγύης. Πρόκειται για μια απώλεια της μεταβλητής της πολυπλοκότητας στη συζήτηση, κάτι που προκαλείται από την επείγουσα φύση των γεγονότων που βιώνουμε.

Μια από τις πρώτες μου δράσεις αλληλεγγύης ήταν για τη Ροζάβα, μια κουρδική περιοχή στη Βορειοανατολική Συρία και τη Γυναικεία Επανάσταση που λαμβάνει χώρα εκεί. Στο Δυτικό ακτιβιστικό περιβάλλον στο οποίο βρισκόμουν, η αλληλεγγύη προς τον λαό της Ροζάβα και την επανάστασή του σήμαινε αλληλεγγύη προς όλους τους καταπιεσμένους λαούς, ενώ παράλληλα ήταν και μια δράση φεμινισμού, αντικαπιταλισμού και οικολογίας. Χωρίς αυτά, οι άνθρωποι μπορεί να καταλήξουν να υποστηρίζουν τους καταπιεστές αντί των καταπιεσμένων, βασιζόμενοι σε μια απλοποιημένη Δυτική αντίληψη για τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Η έλλειψη διαθεματικότητας εντός του κινήματος δεν βοηθά κανέναν εκτός από την Αυτοκρατορία, και εμείς που βρισκόμαστε στο επίκεντρό της, με όλα τα προνόμια που απορρέουν από αυτό, έχουμε την ευθύνη να διατηρούμε μια συζήτηση πολυδιάστατη και λεπτομερή. Η επαναφορά της πολυπλοκότητας στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για την αλληλεγγύη σημαίνει να καταφέρουμε να αποστασιοποιηθούμε από το δίπολο του “μαύρου ή άσπρου”, απορρίπτοντας όλες τις επιβεβλημένες διχοτομίες που μας κάνουν να σκεφτόμαστε “αν όχι αυτό, τότε εκείνο”.

Χρειαζόμαστε μια αλληλεγγύη που δεν θα είναι μόνο διεθνιστική αλλά και διαθεματική.

The post Όταν ο αντιιμπεριαλισμός δεν είναι διαθεματικός first appeared on Aυτολεξεί.

Μια από τις πιο αξιοσημείωτες πτυχές για όσους μελετούν τον Πόλεμο των Χωρικών, το μεγάλο επαναστατικό κίνημα που σάρωσε την κεντρική Γερμανία το 1524 και το 1525, είναι το γεγονός ότι οι διεκδικήσεις του έχουν καταγραφεί με μεγάλη λεπτομέρεια. Τα πιο γνωστά εξ αυτών είναι τα αιτήματα που συγκεντρώθηκαν στα «Δώδεκα Άρθρα», τα οποία γράφτηκαν στη γερμανική πόλη Μέμινγκεν από εκπροσώπους των στρατών των αγροτών τον Μάρτιο του 1525. Και υπάρχουν αμέτρητα παρόμοια έγγραφα.

Στα αιτήματά τους, οι επαναστατημένοι αγρότες διατύπωσαν την αντίθεσή τους στη δουλοπαροικία, την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Επειδή όμως ο πλούτος στη φεουδαρχική κοινωνία ήταν βασισμένος στην ιδιοκτησία της γης, έπρεπε επίσης να υπογραμμίσουν άλλη μια θεμελιώδη πτυχή της εκμετάλλευσής τους – τη σχέση της κοινωνίας με τον φυσικό κόσμο. Κομμάτια αυτής της ιδέας φανερώνονται στα αιτήματά τους σχετικά με τις ενοικιάσεις και την πρόσβαση στη γη. Αλλά και πιο συγκεκριμένα, ο αγροτικός κόσμος συχνά έθετε αιτήματα που τόνιζαν τη σχέση του με τη φύση και τον τρόπο με τον οποίο πίστευε ότι έπρεπε να τη χρησιμοποιεί. Δύο από τα «Δώδεκα Άρθρα» το καθιστούν ξεκάθαρο:

«Έως τώρα υπήρχε η συνήθεια να μην επιτρέπεται σε κανέναν φτωχό να πιάνει ελάφια ή άγρια πτηνά ή ψάρια σε τρεχούμενα νερά, πράγμα που μας φαίνεται αρκετά απρεπές και αντιαδελφικό, καθώς και εγωιστικό και μη συμβατό με τον Λόγο του Θεού. Σε ορισμένα μέρη, οι αρχές προς μεγάλη μας ενόχληση και ζημία, επιτρέπουν απερίσκεπτα στα ζώα να καταστρέφουν μάταια τις καλλιέργειές μας, τις οποίες ο Θεός βοηθά να αναπτυχθούν για το καλό του ανθρώπου, και παράλληλα περιμένουν από εμάς να μείνουμε άπραγοι».

Το Άρθρο συνεχίζει:

«Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, του έδωσε την επικυριαρχία πάνω σε όλα τα ζώα, τα πουλιά που βρίσκονται στον αέρα και τα ψάρια στο νερό. Συνεπώς, επιθυμούμε, αν κάποιος άνθρωπος [θεωρεί ότι] έχει την ιδιοκτησία των υδάτων, να μας αποδείξει με αξιόπιστα έγγραφα ότι αυτό του το δικαίωμα αποκτήθηκε ακούσια μέσω αγοράς… ενώ όποιος δεν μπορεί να προσκομίσει τέτοιου είδους στοιχεία, θα πρέπει ως δείγμα καλής θελήσεως να παραιτηθεί από τη διεκδίκησή του.

Το Πέμπτο Άρθρο αναπτύσσει περισσότερο το θέμα:

«Μας θίγει το θέμα της κοπής των ξύλων, αφού οι ευγενείς έχουν οικειοποιηθεί όλα τα δάση για τον εαυτό τους… Η γνώμη μας είναι πως τα ξύλα που έχουν πέσει στα χέρια ενός άρχοντα, είτε πνευματικού είτε κοσμικού, αν δεν έχουν αγοραστεί δεόντως, θα πρέπει να επιστραφούν στην κοινότητα. Θα έπρεπε, επίσης, κάθε μέλος της κοινότητας να είναι ελεύθερο να παίρνει όσα καυσόξυλα χρειάζεται για το σπίτι του».

Και αναφέρεται ξανά το ζήτημα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των φυσικών πόρων – αν και δεν αμφισβητείται συνολικά, αλλά περισσότερο η άδικη ιδιοποίηση:

«Αν το δάσος –παρότι αρχικά κατασχέθηκε άδικα– αργότερα πουλήθηκε κανονικά, ας διευθετηθεί το ζήτημα με φιλικό πνεύμα και σύμφωνα με τις Γραφές».

Το Δέκατο Άρθρο αντιτίθεται στην περίφραξη (ιδιωτικοποίηση) της γης και των πόρων:

«Μας θίγει η οικειοποίηση λιβαδιών και αγρών από ιδιώτες, όταν αυτά κάποτε άνηκαν σε κάποια κοινότητα. Όλα αυτά, θα τα πάρουμε πίσω στα χέρια μας».

Δεν ήταν μόνο στα Δώδεκα Άρθρα που διατυπώθηκαν αυτές και παρόμοιες απαιτήσεις. Στα εξήντα δύο άρθρα των χωρικών του Στούλινγκεν [Stühlingen], μιας περιοχής που η εξέγερση ξεκίνησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1524, οι αγρότες διατύπωσαν μια σειρά από παράπονα ειδικά για το πώς τους επιτρεπόταν ή περιοριζόταν η χρήση των φυσικών πόρων:

Άρθρο 14: «Το δάσος της κοινότητας και άλλες δασώσεις περιοχές έχουν αφαιρεθεί από το δικαίωμά μας στη χρήση, σε αντίθεση με την αρχαία παράδοση».

Άρθρο 16: «Έχουμε πολλά κτήματα και λιβάδια ελεύθερης κυριότητας μέσα από τα οποία ρέει τρεχούμενο νερό -αυτό το χρησιμοποιούσαμε μέχρι τώρα όπως χρειαζόμασταν, για το άλεσμα ή για να ποτίσουμε τα λιβάδια, όπως και τα νερά που είναι κοινά για όλους- αλλά τα τελευταία χρόνια οι άρχοντες μας τα έχουν αποκλείσει και δεν μας αφήνουν να τα χρησιμοποιούμε. Αντιθέτως, τα νοικιάζουν σε ψαράδες, οι οποίοι στη συνέχεια κάνουν σημαντική ζημιά στα κτήματά μας».

Άρθρο 28: «Μας έχει απαγορευτεί να καθαρίζουμε και να καίμε άχυρα και ζιζάνια σε βοσκοτόπια και λιβάδια την άνοιξη, σε αντίθεση με την παράδοση».

Στο 42ο άρθρο τους, οι αγρότες του Στούλινγκεν παραπονέθηκαν ότι οι άρχοντες μπορούσαν να τοποθετούν φράχτες για να δημιουργούν κυνηγετικά καταφύγια πάνω στη γη τους. Όμως οι χωρικοί δεν μπορούσαν να τα αφαιρέσουν χωρίς να τιμωρηθούν, και τα θηράματα κατέστρεφαν τις καλλιέργειές τους.

Εκατοντάδες παρόμοια παραδείγματα μπορούν να βρεθούν σε δεκάδες άλλα έγγραφα εξεγερμένων αγροτών. Η γη, το νερό, οι φυσικοί πόροι, τα άγρια ζώα και η πεσμένη ξυλεία είχαν γίνει σημεία ταξικής πάλης, καθώς οι γαιοκτήμονες περιόριζαν, ιδιωτικοποιούσαν και έλεγχαν τη φύση προς το συμφέρον τους. Αυτή η διαδικασία ήταν συνεχής και συχνά σήμαινε την καταστροφή ή την κατάργηση των εθιμικών δικαιωμάτων στα οποία οι αγρότες βασίζονταν για αιώνες.

Αυτή η διαδικασία δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Τέτοια περιστατικά λάμβαναν χώρα σε όλη την Ευρώπη. Αντικατόπτριζαν τις αλλαγές στη φεουδαρχική οικονομία, όπου κομμάτια της κοινωνίας έβλεπαν όλο και περισσότερο τις ιδιωτικές επιχείρησης ως τρόπο μεγιστοποίησης του πλούτου τους. Οι απαρχές του καπιταλισμού, υπό αυτό το πρίσμα, έσπερναν τους σπόρους μιας μεγάλης εξέγερσης, λόγω της αντίφασης μεταξύ των οικονομικών συμφερόντων των φεουδαρχικών άρχουσων τάξεων και του τρόπου με τον οποίο οι αγρότες ήθελαν να χρησιμοποιούν τη φύση για τις κοινότητές τους.

Σε μια πρόσφατη περιγραφή της εξέγερσης, η Lyndal Roper τοποθετεί τις διεκδικήσεις σχετικά με τη χρήση της φύσης στο επίκεντρο της εξέγερσης. Γράφει, «για τους αγρότες, η γη ήταν ένα εργασιακό περιβάλλον, για τους άρχοντες ήταν τόπος αναψυχής και ένας πόρος που μπορούσε να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης με σκοπό το κέρδος». Αναφέρει ότι οι αγρότες «ήθελαν οι αποφάσεις να λαμβάνονται συλλογικά και οι φυσικοί πόροι να διαχειρίζονται με σεβασμό στο περιβάλλον, το οποίο και είχε δημιουργηθεί από τον Θεό». Αργότερα αναφέρει πως «τα παράπονα των αγροτών επικεντρώνονταν γύρω από την οικολογία και τη δημιουργία την ίδια». Άλλες οικονομικές αλλαγές είχαν επίσης τις επιπτώσεις τους. Όπως σημειώνει η Roper, οι εξορύξεις ρύπαιναν τα ποτάμια. Η ανάγκη για καύσιμα προς χρήση του αυξανόμενου αριθμού βιομηχανικών διεργασιών μικρής κλίμακας είχε αντίκτυπο στα δάση.

Αυτός ήταν ένας κόσμος όπου η φύση υπήρχε για τη χρήση της από τους ανθρώπους, οι οποίοι βρισκόντουσαν από πάνω και ξέχωρα από τη χλωρίδα και την πανίδα. Ένα καλό παράδειγμα αυτής της σκέψης μάς δίνεται από τον Keith Thomas, ο οποίος παραθέτει ένα ποίημα του 17ου αιώνα:

«Ο φασιανός, η πέρδικα και ο κορυδαλλός
πέταξαν μέχρι το σπίτι σου, όπως στη Κιβωτό.
Το πρόθυμο βόδι ήρθε από μόνο του για σφαγή,
μαζί με το αρνί.
Και κάθε κτήνος έφερε εκεί
τον Εαυτό του, ως προσφορά…»

Ο Thomas αναφέρεται συγκεκριμένα στην Αγγλία [των βασιλικών οίκων] των Τυδώρ και των Στιούαρτ, αλλά οι ιδέες του ταυτίζονται και με τη Γερμανία του 16ου αιώνα. Η θεολογία δίδασκε πως η φύση είχε δοθεί από τον Θεό προς χρήση της ανθρωπότητας. Κάθε φυτό και ζώο είχε τον δικό του συγκεκριμένο ρόλο. Το 1653, ο Herny More μπορούσε να γράψει πως τα ζώα ζούσαν μόνο «μέχρι να χρειαστεί να τα φάμε». Όπως συνεχίζει ο Thomas: «Η σύγχρονη θεολογία παρείχε έτσι τα ηθικά θεμέλια για την υπεροχή του ανθρώπου πάνω στη φύση, η οποία από τις αρχές της νεότερης εποχής είχε ήδη γίνει ο αποδεκτός στόχος του ανθρώπινου μόχθου. Η κυρίαρχη θρησκευτική παράδοση δεν είχε καμία σχέση με τη “λατρεία” της φύσης που πολλές ανατολίτικες θρησκείες διατηρούσαν».

Ο αγώνας των αγροτών για τον έλεγχο της φύσης και των πόρων πρέπει να γίνει κατανοητός σε αυτό ακριβώς το ιδεολογικό πλαίσιο. Η Roper υποστηρίζει πως αυτό δεν ήταν «μια οικολογία της διατήρησης [conservationist]με τη σύγχρονη έννοια, καθώς θεωρούσε ότι το περιβάλλον υπήρχε για να χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους». Ωστόσο, μας λέει, μπορούσε να οδηγήσει σε μια κατανόηση ότι το περιβάλλον έπρεπε να προστατεύεται, για το καλό της κοινότητας και όχι για το ατομικό κέρδος.

Από την άλλη, η άρχουσα τάξη κινούταν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η προσέγγισή της για τη φύση, ως κάτι που θα έπρεπε να αξιοποιείται με σκοπό το κέρδος, ταιριάζει με την κυρίαρχη ιδεολογική προσέγγιση σήμερα. Ήταν η αρχή μιας αντίληψης για τη φύση που –καθώς οι καπιταλιστικές οικονομικές σχέσεις εξελίσσονταν περαιτέρω και τελικά υπερίσχυαν της παλιάς τάξης πραγμάτων– θα έβλεπε μια κατάσταση όπου η φύση ήταν απλώς ένα μέρος της παραγωγικής διαδικασίας.

Όπως έγραψε ο Μαρξ στο Grundrisse, με την έλευση του καπιταλισμού, «για πρώτη φορά, η φύση γίνεται καθαρά ένα αντικείμενο για την ανθρωπότητα, καθαρά ένα ζήτημα χρησιμότητας· παύει να αναγνωρίζεται ως μια δύναμη από μόνη της· και η θεωρητική ανακάλυψη των αυτόνομων νόμων της εμφανίζεται απλώς ως ένα τέχνασμα για να την υποτάξει στις ανθρώπινες ανάγκες, είτε ως αντικείμενο κατανάλωσης είτε ως μέσο παραγωγής”.

Ωστόσο, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην απορρίψουμε εντελώς και την προσέγγιση των αγροτών απέναντι στη φύση. Το όραμά τους για ένα μετα-επαναστατικό τοπίο δημοκρατικών αγροτικών κοινοτήτων, όπου η εξουσία των φεουδαρχών θα είχε καταστραφεί και οι κοινότητες στα χωριά θα ήταν σε θέση να διαχειρίζονται τη δική τους σχέση με τη φύση προς όφελος του συλλογικού, βρίσκεται πολύ κοντά σε ένα σύγχρονο σοσιαλιστικό όραμα για μια μετα-καπιταλιστική κοινωνία.

Το πρόβλημα ήταν, όπως επεσήμανε ο Φρίντριχ Ένγκελς στη δική του αφήγηση για τον Πολέμο των Χωρικών, πως η οικονομική βάση για μια τέτοια κοινοτική [communal]κοινωνία δεν υπήρχε ακόμη. Οι αγρότες δεν είχαν τη δυνατότητα να νικήσουν τους φεουδάρχες στην ύπαιθρο και οι πόλεις δεν ήταν ακόμη κέντρα πιθανής εξουσίας της εργατικής τάξης. Παρ’ όλα αυτά, οι Γερμανοί αγρότες του 1525 παραμένουν πηγή έμπνευσης, καθώς διατύπωσαν την επιθυμία τους να αξιοποιήσουν τον φυσικό κόσμο και τους πόρους του προς όφελος όλων, καταργώντας τη δουλοπαροικία και νικώντας τη φεουδαρχία.

Το ζήτημα σήμερα, όπως ακριβώς ίσχυε και για τους αγρότες του 1525, ήταν η εξουσία. Ποιοι είχαν την εξουσία να ελέγχουν τους φυσικούς πόρους και πώς θα μπορούσε αυτή η εξουσία να τους αφαιρεθεί προς όφελος της ανθρωπότητας;

Μεταγενέστεροι στοχαστές και ακτιβιστές, όπως ο Καρλ Μαρξ, θα ανέπτυσσαν πλήρως μια κριτική της σχέσης του καπιταλισμού με τη φύση και του τρόπου με τον οποίο η φύση ενσωματώθηκε στη διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου. Θα βασίζονταν στις ιδέες και την επαναστατική δραστηριότητα προσωπικοτήτων όπως ο Michael Gaismair, ο οποίος ονειρεύτηκε και αγωνίστηκε για έναν κόσμο όπου η γη και η εργασία θα μπορούσαν να οργανωθούν έτσι ώστε οι φτωχότεροι να μπορούν «να έχουν όχι μόνο τροφή και νερό, αλλά και ρούχα και όλα τα απαραίτητα» και «η γη να γίνει πιο υγιής» μέσω της ορθολογικής διαχείρισης των ελών και των βάλτων. Ή στην προσωπικότητα του Τόμας Μύντσερ, ο οποίος οδηγήθηκε στο να εξεγερθεί εξαιτίας «των εικασιών των αρχόντων και των πριγκίπων μας ότι όλα τα πλάσματα είναι ιδιοκτησία τους. Τα ψάρια στο νερό, τα πουλιά στον αέρα, τα φυτά στην επιφάνεια της Γης».

The post O Πόλεμος των Χωρικών στη Γερμανία (1524–1525): 500 χρόνια από την εξέγερση first appeared on Aυτολεξεί.

Ανάμεσα στα μιμίδια και τη νοσταλγία «από δεύτερο χέρι», οι νεο-tankies*, υποφέρουν από ένα ιδεολογικό κενό και μια επιφανειακού επιπέδου πολιτική κοινωνικοποίηση, συμβάλλοντας έτσι στην κρίση της σύγχρονης παγκόσμιας Αριστεράς.

Τα τελευταία χρόνια, γίνεται όλο και πιο εμφανής η παρουσία μιας σχετικά δημοφιλούς πολιτικής υποκουλτούρας μεταξύ των νεαρών αριστεριστών: οι νεο-tankies – νέοι άνθρωποι που έλκονται από ένα ρομαντικό και νοσταλγικό όραμα της Σοβιετικής Ένωσης, του Σταλινισμού και άλλων αυτοαποκαλούμενων κομμουνιστικών εγχειρημάτων. Αυτό το φαινόμενο είναι βαθιά συνδεδεμένο με τη πολιτιστική παγκοσμιοποίηση και τις σύγχρονες μορφές πολιτικής κοινωνικοποίησης, αντικατοπρτίζοντας έτσι τόσο τις περιορισμένες προοπτικές περί πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού όσο και μια νοσταλγία «από δεύτερο χέρι» για τον διπολικό κόσμο της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.

Για να καταλάβουμε ποια είναι τα θεμέλια αυτού του νεανικού νεο-Σταλινισμού είναι σημαντικό να ερευνήσουμε δύο βασικές διαδικασίες-κλειδιά: την επίδραση της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης αλλά και την απουσία ενός βιώσιμου σοσιαλιστικού ορίζοντα στο κέντρο του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αυτοί οι παράγοντες βοηθούν να εξηγήσουμε πώς κατάφεραν αυτές οι πολιτικές κουλτούρες να αναδυθούν και γιατί κερδίζουν έδαφος στα κοινωνικά δίκτυα και, κατα συνέπεια, στις συζητήσεις της παγκόσμιας αριστεράς.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ: ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΟΥ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΝΕΟΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ

Η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες, έχει διαμορφωθεί κυρίως από παραγωγές με προέλευση τη Βόρεια Αμερική. Αυτή η διαδικασία επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο οι νεότερες γενιές βιώνουν και συνδέονται με τον πολιτισμό. Για παράδειγμα, η γενιά που δημιούργησε την Πορτογαλική Επανάσταση του 1974 οικοδόμησε την κοσμοθεωρία της σε ένα πολιτιστικό περιβάλλον όπου κυριαρχούσαν η ποίηση, η μουσική και οι διανοητικές συζητήσεις ευρωπαικής επιρροής, ειδικότερα από τη μαρξιστική και την υπαρξιστική γαλλόφωνη παράδοση. Οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες διείσδυσαν στον δημόσιο λόγο, ο οποίος περιείχε επίσης ζωντανές εμπειρίες αντίστασης και συλλογικών αγώνων, όπως η ακόμη πρόσφατη ανάμνηση του Μάη του ’68.

Σήμερα, με την απουσία συλλογικών εμπειριών αγωνιστικότητας και συνεργατικότητας (που οφείλονται σε μια σειρά από αιτίες που ξεφεύγουν από το πλαίσιο του παρόντος κειμένου), ένα μεγάλο μέρος των νεότερων γενεών διαμορφώνεται πολιτικά στο διαδίκτυο. Αυτή η πολιτική κοινωνικοποίηση λαμβάνει χώρα σε πλατφόρμες όπως το Twitter και το TikTok, όπου η πολιτιστική παραγωγή ακολουθεί εξαιρετικά τυποποιημένα μοτίβα, αναπαράγοντας παρόμοια σενάρια, αισθητική και αφηγήσεις μέσω memes και trends, ευνοώντας την κατανάλωση επιφανειακών ιδεών έναντι πιο σύνθετων ιστορικών και θεωρητικών αναλύσεων. Έτσι, τα κοινωνικά δίκτυα αντικατοπτρίζουν την πολιτιστική δυναμική που επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενισχύοντας τους πολιτικές συζητήσεις που συχνά χρησιμοποιούν την ειρωνεία και το σοκ ως κύρια ρητορικά τους όπλα και θέτοντας επί τάπητος συζητήσεις με όρους που σε άλλες γεωγραφίες θα έβγαιναν εκτός του συγκείμενου. Χωρίς να αμφισβητούμε τη διεθνιστική ώθηση που προσφέρουν στιγμές σαν αυτές, το να συγκρίνουμε τις δυνατότητες μιας αντιρατσιστικής κινητοποίησης προς τιμήν του George Floyd με άλλες του ίδιου τύπου, αλλά σε εθνικό πλαίσιο, μας επιτρέπει να καταλάβουμε τη νομιμοποιητική δύναμη αυτού του τύπου της πολιτικής και πολιτισμικής εισαγωγής.

Ένα συχνό θέμα που επικοινωνείται σε αυτή την υποκουλτούρα είναι η εξύμνηση της βούλησης του τυράννου. «Όταν κάνεις επανάσταση αλλά ξεχνάς να πεις “παρακαλώ”», γράφει ένα meme με φόντο το προτρέτο του Πολ Ποτ. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η συνεχής χρήση εικόνων με σοβιετικά τανκς ως απάντηση σε κάθε κριτική, υπονοώντας, με κωμικό τόνο, ότι η λύση σε όλα θα ήταν να «στείλουμε τα τανκς», παραπέμποντας στις σοβιετικές εισβολές στην Ουγγαρία το 1956 και στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Τέλος, μία ακόμη μέθοδος που χρησιμοποιείται είναι η απονομή βαθμών “social credit” ως τρόπος επικύρωσης μιας γνώμης με την οποία κάποιος συμφωνεί.

Ο νεοφιλελεύθερος υπερ-ταυτοτισμός είναι επίσης, παραδόξως, πολύ παρών μέσα σε αυτές τις διαδικτυακές ομάδες. Μέσω αναγραφών στα bio τους όπως “Μαρξιστής-λενινιστής – Ζαπατίστα – Τιτοιστής – Επιταχυντής – Αγροτιστής” οι αγωνιστές του διαδικτύου αυτοπροσδιορίζονται ως ανήκοντες σε μια ή περισσότερες αριστερές υπο-τασεις, αφαιρώντας κάθε είδους ιστορικο-γεωγραφικό πλαίσιο από την κάθε ταυτότητα και αγνοώντας πιθανές ιδεολογικές αντιφάσεις. Αυτός ο τρόπος έκφρασης αντανακλά επίσης τον κατακερματισμό της παγκόσμιας Αριστεράς, όπου τα μετασχηματιστικά σχέδια έχουν δώσει τη θέση τους σε «ταυτότητες», αποσυνδεδεμένες από συγκεκριμένες εμπειρίες ταξικής πάλης.

Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΨΥΧΡΟΠΟΛΕΜΙΚΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΕΝΟ

Ένας άλλος κεντρικός παράγοντας για την κατανόηση του νεοσταλινισμού είναι το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων κέντρων του παγκόσμιου καπιταλισμού, από όπου και προέρχονται αυτές οι υποκουλτούρες. Η εμπειρία της αμερικανικής Αριστεράς, περισσότερο από άλλες, χαρακτηρίζεται από την απουσία πραγματικών προσδοκιών για έναν σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Ενώ στην Ευρώπη το φαντασιακό της Αριστεράς τροφοδοτήθηκε από ιστορικές στιγμές όπως ο Μάης του ’68, η 25η Απριλίου ή ακόμη και από τα λαϊκά μέτωπα της δεκαετίας του ’30, που τροφοδότησαν ορίζοντες ελπίδας, το αμερικανικό πλαίσιο, ακόμη και αν έχει μετρήσει στιγμές τεράστιας κοινωνικής αναταραχής, χαρακτηρίζεται από διαδοχικές πολιτικές ήττες και την απόλυτη κατοχύρωση του πολιτικού συστήματος με αποκορύφωμα την ηγεμονία ενός νεοφιλελεύθερου μοντέλου που, για μεγάλο χρονικό διάστημα, «πουλήθηκε» ως το τέλος της Ιστορίας.

Σε αυτό το σενάριο, η νοσταλγία του Ψυχρού Πολέμου -και ο ιδεολογικός διπολισμός που αυτός συμβόλιζε- κερδίζει έδαφος. Η Σοβιετική Ένωση αναδύεται σαν σύμβολο αντίστασης στον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό των Ηνωμένων Πολιτειών, αγνοώντας ή σχετικοποιώντας τις αντιφάσεις και τα εγκλήματα του σοβιετικού μπλοκ. Για πολλούς νέους που δεν έζησαν ποτέ αυτή την περίοδο, η ΕΣΣΔ μεταλλάσσεται σε μια μυθολογική φιγούρα «εναλλακτισμού», σε αντίθεση προς το σύγχρονο ιδεολογικό κενό στο οποίο αντιστέκεται μόνο ο κυνισμός και ο σαρκασμός.

Η νοσταλγία για μια περίοδο που δεν έζησε κάποιος αναδύεται, έτσι, σαν επιλογή εις βάρος μιας πραγματικότητας που απορρίπτεται – μια επιλογή η οποία δηλώνεται πάνω απ’ όλα αισθητικά και επιτελεστικά. Η εμμονή με τα σύμβολα, τις αφίσες, τη μουσική και άλλα πολιτιστικά και πολιτικά αντικείμενα σχετίζεται ακριβώς με αυτή την ανάγκη κατασκευής ενός αισθητικού φαντασιακού που να γεμίζει το κενό.

ΚΑΜΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ: ΤΑ ΡΙΣΚΑ ΜΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Αυτή η στάση εκδηλώνεται επίσης στον λεγόμενο καμπισμό [η οχύρωση πίσω από ένα γεωπολιτικό στρατόπεδο] – την τάση να δικαιολογείται κάθε ιμπεριαλισμός που αντιτίθεται στις ΗΠΑ, όπως φάνηκε και μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Για κομμάτια αυτής της Αριστεράς, η ιεράρχηση των ιμπεριαλισμών δικαιολογεί την υποστήριξη αυταρχικών καθεστώτων με το πρόσχημα της αντίστασης στη βορειοαμερικανική ηγεμονία. Αυτή η λογική υποδηλώνει την έλλειψη μιας πραγματικής σοσιαλιστικής στρατηγικής, τροφοδοτώντας έναν αμυντικό και παρατημένο διάλογο που πάντα προκρίνει τη ρητορεία έναντι του χειροπιαστού μετασχηματισμού.

Το φαινόμενο των νεο-tankies είναι, επομένως, προϊόν της ιστορικής ήττας της Αριστεράς. Χωρίς να αποτελούν ένα συμπαγές κίνημα, αποτελούν μια πολιτιστική έκφραση αισθητικής νοσταλγίας και πολιτικής παραίτησης. Δεν αντιπροσωπεύουν την υπεράσπιση κάποιας πραγματικής σοσιαλιστικής πολιτικής, αλλά απλώς μια μεταμοντέρνα πρόκληση ενάντια στις φιλελεύθερες δημοκρατίες και τις κούφιες υποσχέσεις τους. Ωστόσο, αυτό το φαινόμενο απέχει πολύ από το να μεταφράζεται απλώς σε κάποιες αθώες προκλήσεις. Η δημοτικότητα αυτών των ιδεών σε ορισμένους αριστερίστικους κύκλους και ιδιαίτερα μεταξύ νέων ανθρώπων, με μικρή πραγματική εμπειρία αγώνων, καλλιεργεί την ιδεολογική καθαρότητα και τον πολιτικό ταυτοτισμό, δίνει προτεραιότητα στην επιβεβαίωση κάποιων αρχών έναντι κάθε πρακτικής συλλογικής οργάνωσης και θέτει σε κίνδυνο την προοπτική ενός κινήματος που μπορεί να νικήσει και θα πρέπει να ξέρει πώς να ενώνει τις δυνάμεις του και να οικοδομεί προγράμματα ανάμεσα σε διαφορετικές παραδόσεις. Πρόκειται, επομένως, για έναν κίνδυνο που απαιτεί αναστοχασμό για το πώς μπορεί να οικοδομηθούν εναλλακτικές που να δημιουργούν υγιείς χώρους για πολιτική κοινωνικοποίηση και που να βρίσκονται σε διάλογο με την Ιστορία δίχως να πέφτουν στη παγίδα κάποιας κενής νοσταλγίας.

Έντυπη κυκλοφορία του παρόντος στο: Περιοδικό Anticapitalista #78 – January 2025

* [ΣτΜ] Tankie: Υποτιμητικός όρος που αναφέρεται σε αυταρχικούς κομμουνιστές και ειδικότερα σε άτομα που στηρίζουν ή υπερασπίζονται πράξεις καταστολής από τέτοια καθεστώτα και τους συμμάχους τους ή που αρνούνται παρόμοια γεγονότα.

————————————————————

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ

Περί «σταλινικού ρεαλισμού», καμπισμού και διαφορετικότητας

The post Νεο-Tankies & ψηφιακός νεοσταλινισμός: Πώς επωάζεται η συντηρητική Αριστερά first appeared on Aυτολεξεί.

Οι φοιτητές των κατειλημμένων σχολών της Σερβίας, σε ένα ανοιχτό κάλεσμα προς την υπόλοιπη κοινωνία, προτρέπουν τον κόσμο στη δημιουργία συνελεύσεων πολιτών ως αντίδοτο στην πολιτική κρίση της χώρας. Εν όψει της συγκέντρωσης στο Βελιγράδι στις 15 Μαρτίου -οπού και αναμένεται να είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία της χώρας-, το φοιτητικό κίνημα αποφασίζει να αφήσει πίσω τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε μέχρι σήμερα στις κινητοποιήσεις αλλά και να μοιραστεί την εμπειρία του τρόπου οργάνωσής του. «Μπορεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να έχει αποδειχτεί ανίκανη να λύσει τα προβλήματά μας, αλλά το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας από την άλλη έχει πολύ καλές πιθανότητες», γράφουν…

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ: 

Εμείς, οι φοιτητές, έχουμε αποκλείσει τις σχολές μας σε όλη τη Σερβία εδώ και σχεδόν τέσσερις μήνες.

Τα αιτήματά μας δεν έχουν ακόμη ικανοποιηθεί, και όσο περισσότερη πίεση ασκούμε στους θεσμούς να κάνουν τη δουλειά τους, τόσο περισσότερη πίεση δεχόμαστε πίσω.

Λόγω της αυξανόμενης συμμετοχής των πολιτών και άλλων κομματιών της κοινωνίας, το κινημά μας δεν μπορεί να θεωρείται πλέον μόνο φοιτητικό. Η κοινωνία μας είναι πλέον ενωμένη όσο ποτέ άλλοτε -πρώτα απ’ όλα γύρω από το πένθος για την τραγωδία αλλά εξίσου και γύρω από τον αγώνα μας για δικαιοσύνη. Ωστόσο, το ερώτημα που απασχολεί τους πάντες παραμένει: Ποιο είναι το επόμενο βήμα;

Ό,τι έχουμε πετύχει εμείς οι φοιτητές μέχρι σήμερα είναι χάρη στην αυτοοργάνωση με βάση τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας και των Γενικών Συνελεύσεων.

Οι Γενικές Συνελεύσεις είναι συνελεύσεις για όλα τα μέλη μιας συλλογικότητας, όπου όλοι ισότιμα προτείνουν, συζητούν αλλά και αποφασίζουν με βάση την πλειοψηφία. Σε αντίθεση με το καθιερωμένο μοντέλο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπου όλη η εξουσία και οι ευθύνες αφήνονται στους εκλεγμένους αντιπροσώπους οι οποίοι και διαμορφώνουν τις τύχες μας, με την άμεση δημοκρατία όλα τα άτομα ρωτούνται αλλά και είναι εξίσου υπεύθυνα για τις υποθέσεις που τους αφορούν.

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή μέσω ελεύθερα εκλεγμένων αντιπροσώπων, κάτι το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 21 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Παράλληλα, το άρθρο 2 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Σερβίας μάς λέει ότι: Κανένας κρατικός φορέας, πολιτική οργάνωση, ομάδα ή ατομο δεν μπορεί να ιδιοποιηθεί την πολιτική εξουσία (sovereignty) από τους πολίτες.

Το άρθρο 67 του νόμου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση ορίζει: Οι μορφές άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι α’) οι πρωτοβουλίες πολιτών β’) η συνέλευση των πολιτών και γ’) το δημοψήφισμα. Ο ίδιος νόμος στο άρθρο 69 μάς λέει: Η Συνέλευση των Πολιτών υιοθετεί αιτήματα και προτάσεις με την πλειοψηφία όσων είναι παρόντες και τις διαβιβάζει στη συνέλευση, στα επιμέρους όργανα ή στις ανάλογες υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοικητικής μονάδας.

Άρα, ό,τι είναι η Γενική Συνέλευση για τους φοιτητές, είναι οι Συνελεύσεις Πολιτών για το λαό. Ωστόσο, λόγω του έντονου συγκεντρωτισμού και της διαφθοράς του συστήματος, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, και μαζί τους οι τοπικές κοινωνίες, τείνουν να παραμελούνται.

Η δύναμη του φοιτητικού κινήματος έγκειται στην άμεση δημοκρατία, η οποία, σε αντίθεση με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, δεν υπόκειται στις χειραγωγήσεις και τη δωροδοκία.

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι προφανώς ανίκανη να επιλύσει την επί δεκαετίες κοινωνικοπολιτική κρίση της χώρας μας, ενώ το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας, με βάση την εμπειρία μας, έχει πολύ καλές πιθανότητες.

Οι φοιτητές δεν είναι, δεν θέλουν αλλά και δεν μπορούν να αποτελέσουν αντανάκλαση της γενικής βούλησης. Οι απαντήσεις στα γενικότερα πολιτειακά και κοινωνικά ζητήματα που συζητιούνται σήμερα, δεν αφορούν μόνο τους φοιτητές και ως εκ τούτου, δεν πρέπει να πέφτουν μόνο στους δικούς μας ώμους.

Όλοι οι πολίτες, οι οποίοι σύμφωνα με το Σύνταγμά μας είναι οι αμετάκλητοι φορείς της εξουσίας, θα πρέπει να συμπεριληφθούν στη διαδικασία συζήτησης και λήψης αποφάσεων για τα θέματα της τρέχουσας κρίσης. Γι’αυτό καλούμε τους πάντες να επικεντρωθούν στην τοπική αυτοδιακυβέρνηση και να οργανωθούν με ανεξάρτητο τρόπο, σύμφωνα με το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας, μέσω του σώματος της Συνέλευσης των Πολιτών που προβλέπει ο νόμος.

Όσοι ενδιαφέρονται, θέτουν ερωτήματα και αποφασίζουν – και αυτό είμαστε όλοι εμείς.

-Οι Φοιτητές από τα αποκλεισμένα Πανεπιστήμια

The post Επιστολή από τους φοιτητές της Σερβίας – Προτρέπουν τον κόσμο στη δημιουργία Συνελεύσεων Πολιτών first appeared on Aυτολεξεί.

Χιλιάδες κόσμου έχουν κατέβει στο δρόμο ζητώντας δικαίωση για την εικοσάχρονη κοπέλα. Μέσα στην αναμπουμπούλα των εξελίξεων, συντηρητικές φωνές έχουν εμφανιστεί στους δρόμους, ζητώντας περισσότερη αστυνόμευση και μεγαλύτερη ασφάλεια, κάτι που η κυβέρνηση έχει επιλέξει να ξεχωρίσει και να φέρει σε συζήτηση.

Το παρακάτω κείμενο, έχει γραφτεί και διανέμεται από τον κοινωνικό χώρο Dunja που στεγάζεται στο κέντρο της πόλης. Η φωτογραφία του κειμένου είναι από τις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις στην πόλη των Σκοπίων και στο πλακάτ αναγράφεται «Το σύστημα δεν θα μας σώσει». Μετάφραση: Ευθύμης Χατζηθεοδώρου.

Τι σημαίνει μια ασφαλής πόλη;

Όταν ζητάμε ασφαλείς πόλεις, δεν ζητάμε αστυνομία.

Το να περιμένουμε ασφάλεια από κάποια αυξημένη αστυνομική παρουσία και επιτήρηση, σε ένα σύστημα που ποινικοποιεί πρωτίστως τους αδύναμους και ανίσχυρους, είναι παράλογο. Η αστυνομία δεν υπάρχει για να μας προστατεύει, αλλά για να προστατεύει τα συμφέροντα των ισχυρών και να μας ελέγχει.

Έχουμε ήδη πάνω από 500 αστυνομικούς για κάθε 100.000 κατοίκους, παρ’ όλα αυτά οι μεγαλύτεροι εγκληματίες κυκλοφορούν ελεύθεροι όπου θέλουν με όλα όσα μας έκλεψαν. Ενώ κάποιοι φυλακίζονται επειδή διέπραξαν μικροκλοπές από απόγνωση, οι ιδιοκτήτες σούπερ μάρκετ που μας απομυζούν και την τελευταία δεκάρα, ανακηρύσσονται ως οι “πιο επιτυχημένοι επιχειρηματίες”.

Η αστυνομία προστατεύει αυτούς που έχουν ήδη εξουσία – βοηθώντας τους να διατηρήσουν αυτή την εξουσία. Αυτό δεν συμβαίνει λόγω διαφθοράς, αυτός είναι ο ρόλος τους.

Αν η λύση ήταν να έχουμε αστυνομία παντού, το πρόβλημα θα είχε λυθεί εδώ και πολύ καιρό.

Είναι σαφές πώς η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη δημόσια κατακραυγή για να ενισχύσει τον αυταρχισμό και τον έλεγχο δημιουργώντας ένα αστυνομικό κράτος. Από τη στιγμή που η αστυνομία βγαίνει στο πεδίο της μάχης και εν μέσω μιας ξεκάθαρης και δικαιολογημένης λαϊκής εξέγερσης λαμβάνει οδηγίες να δράσει με μεγαλύτερη ένταση, σε ποιον θα επιδείξει τη δύναμή της; Ποιον θα τολμήσουν να τιμωρήσουν πρώτο; Η αστυνομία αποτελεί μέρος ενός κρατικού μηχανισμού που είναι ήδη προσαρμοσμένος στις ανάγκες των ισχυρών.

Χρειαζόμαστε ένα νέο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και αμοιβαίας προστασίας. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να βρούμε πώς να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας αναλαμβάνοντας δράση από κοινού, αντί για μια συγκεντρωτική εξουσία και έναν μηχανισμό των πλουσίων που διαιωνίζει τη βία.

Δεν υπάρχουν ασφαλείς πόλεις σε ένα αστυνομικό κράτος.

Μια πραγματικά ασφαλής πόλη σημαίνει ανεπτυγμένες δημόσιες συγκοινωνίες, προσβάσιμοι δημόσιοι χώροι, κοινωνικοποίηση των αγαθών και επαρκείς υποδομές για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Μια πόλη ΓΙΑ τους ανθρώπους είναι θα ήταν αντίθετη με τα συμφέροντα του συστήματος, το οποίο αποκομίζει κέρδος μέσω της αλλοτρίωσης, της ιδιωτικοποίησης, του ελέγχου, του καταναλωτισμού και της συνεχούς κούρσας για το χρήμα.

Ασφαλείς πόλεις είναι οι πόλεις που δημιουργούμε μαζί και που φροντίζουμε μαζί.

Μην βασίζεστε στην αστυνομία – αυτοοργανωθείτε!

The post Όταν ζητάμε ασφαλείς πόλεις, δεν ζητάμε αστυνομία | Αυτόνομη προοπτική από τους δρόμους των Σκοπίων first appeared on Aυτολεξεί.

Ενάμισι μήνα μετά το εγκληματικό συμβάν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ στη Σερβία, όπου μέρος της οροφής καταπλάκωσε και σκότωσε 15 άτομα, με κινητήριο μοχλό τους φοιτητές, ο κόσμος της Σερβίας συνεχίζει να οργανώνεται! Όλα ξεκίνησαν από την Δραματική σχολή του Νόβι Σαντ, όπου οι φοιτητές έκλεισαν ως διαμαρτυρία τον δρόμο μπροστά από τη σχολή. Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης, δέχθηκαν επίθεση από φουσκωτούς άντρες της κυβέρνησης μεταμφιεσμένοι σε “αγανακτισμένους πολίτες” που ήταν ενάντια στο μποτιλιάρισμα. Αυτό πυροδότησε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης αλλά και θυμού ενάντια στη κυβέρνηση. Στις 25 οι φοιτητές κατέλαβαν την σχολή και σύντομα δεκάδες άλλες ακολούθησαν.

Αρνούμενοι να βυθιστούν στην πολιτική απάθεια, μια κατάσταση στην οποία βρίσκονται πολλές χώρες του πρώην “υπαρκτού σοσιαλισμού” από την δεκαετία του 90′, η πλειοψηφία των πανεπιστημίων της χώρας βρίσκονται υπό κατάληψη ζητώντας παραιτήσεις από υπουργούς, την προσαγωγή των υπευθύνων του εγκλήματος αλλά και την δημοσιοποίηση των εγγράφων της ανακαίνισης της οροφής που ολοκληρώθηκε μόλις μερικούς μήνες πριν απο μια κινέζικη εταιρία με απευθείας ανάθεση. Πέρα από τα αιτήματα και την έκφραση αγανάκτησης ενάντια στην διαφθορά, ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον έχουν τόσο οι οριζόντιες πρακτικές που έχουν υιοθετηθεί από τους φοιτητές όσο και η αναφορά της άμεσης δημοκρατίας ως αντιπρόταση στην πολύπαθη πολιτική σκηνή της περιοχής. Μεταφράζουμε τα λόγια των φοιτητών:

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Υπογραφή: Φοιτητές της Σερβίας

Αυτή η επιστολή είναι μια επείγουσα έκκληση για δράση!

Αυτή τη στιγμή στη Σερβία, οι φοιτητές έχουν τον πλήρη έλεγχο 62 εκ των 80 πανεπιστημιακών τμημάτων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη φοιτητική διαμαρτυρία στην περιοχή μας από το 1968. Ειναι το αποτέλεσμα μιας σειράς τραγικών γεγονότων που προκλήθηκαν από δεκαετίες καταστολής, διαφθοράς και βίας που διαιωνίστηκαν από το κυβερνών καθεστώς. Η αντιπολίτευση έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής ανίκανη με τις μεθόδους της, γι’ αυτό και εμείς, οι φοιτητές, πήραμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Αναστείλαμε τα μαθήματα, διαλύσαμε όλα τα αντιπροσωπευτικά φοιτητικά όργανα, αυτοοργανώσαμε ολομέλειες, ψηφίσαμε αιτήματα, σχηματίσαμε ομάδες εργασίας και αρχίσαμε να ασκούμε πίεση. Μετακομίσαμε στα κτίρια της σχολής και προσαρμόσαμε εκεί τη καθημερινή μας ζωή. Έχουμε στήσει κουζίνες, κοιτώνες, φαρμακεία, εργαστήρια, κινηματογράφους και αίθουσες διδασκαλίας για αυτομόρφωση.

Μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες, σχεδόν όλα τα πανεπιστημιακά κτίρια της Σερβίας έχουν γίνει κόμβοι πολιτικής αυτοοργάνωσης όλο το εικοσιτετράωρο. Έχουμε την πλήρη υποστήριξη των συμπολιτών μας, επιβιώνουμε από τις δωρεές τους, και κάθε μέρα, άλλες ευάλωτες ομάδες της κοινωνίας αποφασίζουν να συμμετάσχουν στον αγώνα μας.

Οι καταλήψεις των σχολών είναι η πιο ριζοσπαστική μορφή φοιτητικής αυτοοργάνωσης. Μια κατάληψη περιλαμβάνει την αναστολή των μαθημάτων, των υποχρεώσεων για εξετάσεις και λειτουργεί ανεξάρτητα από την υποστήριξη των καθηγητών και της διοίκησης. Έχουμε το δικαίωμα να αυτοοργανωθούμε με αυτόν τον τρόπο και χάρη στην αυτονομία του πανεπιστημίου, προστατευόμαστε επίσης από την άμεση επέμβαση της αστυνομίας. Η σχολή παραμένει αποκλεισμένη μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας. Η ίδια η αναστολή της λειτουργίας μιας σχολής λειτουργεί ως μια μορφή πίεσης προς τους κρατικούς θεσμούς. Ό,τι είναι η απεργία για τους εργαζόμενους, είναι η κατάληψη για τους φοιτητές. Ιστορικά, οι καταλήψεις σχολών έχουν αποδειχθεί επιτυχημένες στον αγώνα για πιο προσβάσιμη εκπαίδευση, αλλά σήμερα πρέπει να τις χρησιμοποιήσουμε για να αντιμετωπίσουμε ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα.

Οργανώνουμε τις καταλήψεις μέσω ομάδων εργασίας. Οι ομάδες εργασίας είναι ανοιχτές σε όλους όσους θέλουν να συμμετάσχουν και επικεντρώνονται στη στρατηγική, τις δημόσιες δράσεις, τα μέσα ενημέρωσης, την ασφάλεια και τις δραστηριότητες εντός της σχολής. Οι ομάδες εργασίας παρουσιάζουν τις ιδέες και τις προτάσεις τους στην ολομέλεια. Η ολομέλεια είναι μια ανοιχτή συνέλευση για όλους τους φοιτητές της σχολής. Μέσω των συνεδριάσεων της ολομέλειας, η άμεση δημοκρατία εφαρμόζεται στην πράξη. Όλοι έχουν ισότιμη φωνή και το δικαίωμα να αποφασίζουν για θέματα που αφορούν την κατεύθυνση της διαμαρτυρίας.

Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποτυγχάνει και το μέλλον μας κινδυνεύει. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να πάρουμε τον έλεγχο και να αλλάξουμε την πορεία του κόσμου. Υπάρχουν αμέτρητοι λόγοι για μια κατάληψη, και εσείς γνωρίζετε καλύτερα ποιοι είναι οι δικοί σας.

Μεταφράστε και μοιραστείτε αυτή την επιστολή!

Αυτοοργανωθείτε και αρχίστε την άσκηση της άμεσης δημοκρατίας τώρα!

Φοιτητές όλου του κόσμου, συμμετέχετε στις καταλήψεις!

The post Επιστολή από τα κατειλημμένα πανεπιστήμια της Σερβίας προς τους φοιτητές του κόσμου first appeared on Aυτολεξεί.

Όσοι γνωρίζουν την ιστορία της απαρχής της πολιτικής στρατηγικής του Μάρεϊ Μπούκτσιν για τον ελευθεριακό δημοτισμό, ξέρουν τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε η παράδοση των επαρχιακών δημοτικών συνελεύσεων του Βερμόντ στην ανάπτυξη της μοναδικής προσέγγισης του Μπούκτσιν για την τοπικιστική πολιτική. Οι δημοτικές συνελεύσεις του Βερμόντ είναι ένας από τους μακροβιότερους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας στον κόσμο σήμερα. Στην εποχή που προηγήθηκε της Αμερικανικής Επανάστασης, αποτελούσαν μέρος μιας ζωντανής αλλά ιστορικά προβληματικής παράδοσης άμεσης δημοκρατίας σε όλες τις βορειοανατολικές αποικίες και ήταν από τις πρώτες που κατάργησαν τις θρησκευτικές απαιτήσεις για τη συμμετοχή, καθώς και τους περιορισμούς με βάση το φύλο και την ιδιοκτησία. Όπως περιγράφει ο Μπούκτσιν στον πρώτο τόμο της Τρίτης Επανάστασης, αυτό το “άνοιγμα” του πλαισίου για τη συμμετοχή κάποιου ατόμου στις δημοτικές συνελεύσεις εξαπλώθηκε τελικά σε όλες τις αμερικανικές αποικίες κατά την προεπαναστατική εποχή.

Το Βερμόντ είναι σήμερα μία από τις 3 ή 4 πολιτείες των ΗΠΑ όπου η παράδοση των δημοτικών συνελεύσεων έχει διατηρηθεί. Κοινότητες σε ολόκληρη τη Νέα Αγγλία και πέραν αυτής εξακολουθούν να διοργανώνουν άτυπες δημοτικές συνελεύσεις κάθε φορά που προκύπτουν νέα αμφιλεγόμενα ζητήματα, αλλά μόνο στο Βερμόντ, το Νιου Χαμσάιρ, το Μέιν και σε ορισμένα αγροτικά τμήματα της Μασαχουσέτης οι δημοτικές συνελεύσεις εξακολουθούν να αποτελούν τα κύρια όργανα λήψης αποφάσεων για την έγκριση του ετήσιου προϋπολογισμού κάθε πόλης και κάθε φορά που αποφασίζονται σημαντικές δαπάνες, μαζί με αλλαγές στο πολεοδομικό σχεδιασμό και άλλες πολιτικές της πόλης. Μεταξύ αυτών των πολιτειών, η παράδοση των δημοτικών συνελεύσεων του Βερμόντ είναι η πιο δυναμική, με πολύ ευρεία συμμετοχή των κατοίκων της πόλης και όχι μόνο εκείνων που είναι σταθερά ενεργοί στην τοπική πολιτική.

Όπως μπορεί να θυμούνται οι αναγνώστες του έργου του Μπούκτσιν, η ζωτικότητα της παράδοσης των δημοτικών συνελεύσεων του Βερμόντ ενισχύθηκε σημαντικά στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν 159 από τις 237 δημοτικές συνελεύσεις του Βερμόντ απάντησαν στην κλιμακούμενη κούρσα εξοπλισμών με τη Σοβιετική Ένωση εγκρίνοντας ψηφίσματα υπέρ του παγώματος της παραγωγής πυρηνικών όπλων.

Η πρωτοβουλία αυτή πυροδότησε την ανάπτυξη ενός κινήματος για το πάγωμα των πυρηνικών όπλων, το οποίο τελικά πίεσε την απρόθυμη κυβέρνηση του Ρόναλντ Ρίγκαν να επαναλάβει και τελικά να επιταχύνει τις διαπραγματεύσεις για τον έλεγχο των εξοπλισμών με τους Σοβιετικούς. Από τη δεκαετία του 1980, οι δημοτικές συνελεύσεις του Βερμόντ έχουν ασχοληθεί για θέματα όπως η όξινη βροχή, η πυρηνική ενέργεια, ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ, οι προτάσεις για καθαίρεση του Τζορτζ Μπους και πολλά άλλα. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ακτιβιστές του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας ξεκίνησαν μια σχετική πρωτοβουλία που οδήγησε σε 85 πόλεις του Βερμόντ και συνολικά 120 σε ολόκληρη τη Νέα Αγγλία να υιοθετήσουν ψηφίσματα που αντιτίθενται στη χρήση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών [GMO] στη γεωργία. Τώρα που μιλάμε, ένας ευρύς συνασπισμός περιβαλλοντολόγων εργάζεται για να συμπεριλάβει τις πόλεις του Βερμόντ στον αγώνα για την εναντίωση των σχεδίων μιας εταιρείας πετρελαιαγωγών που ανήκει στην Exxon-Mobil να μεταφέρει εξαιρετικά διαβρωτικό και τοξικό υλικό από την Alberta Tar Sands του Καναδά μέσω της περιοχής μας.

Όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν συνεισφέρει στη συνεχιζόμενη σημασία των δημοτικών συνελεύσεων του Βερμόντ. Όταν δεκάδες πόλεις εκδίδουν ψηφίσματα για θέματα εθνικής και παγκόσμιας σημασίας, αυτό συχνά βοηθά στην έναρξη ευρύτερων οργανωτικών προσπαθειών γύρω από αυτά τα θέματα. Οι καλά συντονισμένες προσπάθειες δημοτικών συνελεύσεων μπορούν να βοηθήσουν να φέρουν ένα νέο ζήτημα ή μια νέα υπόθεση στο επίκεντρο της δημόσιας προσοχής σε εθνικό επίπεδο και όχι μόνο. Για παράδειγμα, μετά το πρώτο κύμα ψηφισμάτων των πόλεων του Βερμόντ για το θέμα των GMO, πολλές κομητείες της Καλιφόρνιας ψήφισαν νόμους που απαγορεύουν τη χρήση τους. Τοπικά μοντέλα οργάνωσης άρχισαν να εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα ως απάντηση στη συνεχιζόμενη αδυναμία των εθνικών περιβαλλοντικών ομάδων και των ομάδων για την ασφάλεια των τροφίμων να περάσουν οποιαδήποτε μέτρα για τη ρύθμιση ή ακόμη και την επισήμανση των GMO σε εθνικό επίπεδο.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά εμπόδια για την αξιοποίηση του μέγιστου δυναμικού αυτών των προσπαθειών. Οι λειτουργικές νομικές εξουσίες των πόλεων στο Βερμόντ και σε ολόκληρη την περιοχή έχουν περιοριστεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς πολλές εξουσίες για θέματα φορολόγησης, σχολικής διοίκησης και άλλες έχουν αναληφθεί, στο σύνολό τους ή εν μέρει, από την πολιτειακή κυβέρνηση, συχνά υπό πολιτειακές διοικήσεις με κάποιο ονομαστικά προοδευτικό πρόσημο. Ορισμένοι ισχυροί δημοσιογράφοι και πολιτικοί επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι οι συζητήσεις για εθνικά και παγκόσμια θέματα μάλλον αποδυναμώνουν παρά ενισχύουν την παράδοση της δημοτικής συνέλευσης, «αποσπώντας» την προσοχή των πολιτών από τις επείγουσες υποθέσεις της πόλης. Άλλες φορές, τοπικοί αξιωματούχοι αρνούνται κατά καιρούς την εγγραφή θεμάτων στην ημερήσια διάταξη της δημοτικής συνέλευσης, ακόμη και όταν προσκομίζεται ο απαιτούμενος αριθμός υπογραφών – το 5% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Σε αρκετές περιπτώσεις, κρατικοί αξιωματούχοι ενθάρρυναν ενεργά τους αρμόδιους υπαλλήλους να αρνηθούν αιτήσεις που θεωρούσαν ότι δεν ενέπιπταν στο πεδίο των «δημοτικών υποθέσεων», και υπάρχει μια σειρά πρόσφατων δικαστικών υποθέσεων που επιχειρούν να αμφισβητήσουν τέτοιες αρνήσεις.

Σε μια υπόθεση-ορόσημο του 1990, ένας ακτιβιστής για την ειρήνη στην πόλη Μονπελιέ (πρωτεύουσα του Βερμόντ) κατέθεσε ένα αριθμό υπογραφών για το “ψηφοδέλτιο της ημέρας της δημοτικής συνέλευσης”, ώστε να υπάρξει ένα ψήφισμα υπέρ ενός «μερίσματος ειρήνης» μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, και με ένα πολιτειακό δικαστήριο του Βερμόντ να αποφασίζει ότι η πόλη έπρεπε να δεχτεί την αίτηση. Αλλά σε μια υπόθεση του 2007 το Ανώτατο Δικαστήριο του Βερμόντ υποστήριξε την άρνηση της πόλης του Σάουθ Μπέρλινγκτον να αναρτήσει μια αίτηση που είχε υποβληθεί από υποστηρικτές κατά των αμβλώσεων και ζητούσε την υποχρεωτική ενημέρωση των γονέων όταν τα κορίτσια που είναι νόμιμα ανήλικα ζητούν άμβλωση [1]. Δυστυχώς, η απόφαση του δικαστηρίου σε αυτή την υπόθεση κατά των αμβλώσεων θεωρείται πλέον από πολλούς ως μόνιμο δεδικασμένο. Ο κανόνας του Dillon ισχυρίζεται ότι οι πόλεις είναι τελικά δημιουργήματα της πολιτειακής κυβέρνησης και δεν έχουν δικαιώματα αυτοδιοίκησης, εκτός αν κερδίσουν την έγκριση του πολιτειακού νομοθετικού σώματος για κάθε συγκεκριμένο μέτρο [2]. Η πιο ηχηρή προσπάθεια των τελευταίων ετών να διεκδικηθεί η τοπική αυτοδιοίκηση ενάντια σε αυτό το δόγμα πήρε τη μορφή μιας βραχύβιας, έντονα αντιδραστικής εκστρατείας στα τέλη της δεκαετίας του 1980 από δεξιούς γαιοκτήμονες που αντιτάχθηκαν σε μια κρατική πρωτοβουλία που ενθάρρυνε τον πολεοδομικό σχεδιασμό και τη χωροταξία. Αντίθετα, μια οργάνωση με έδρα την Πενσυλβάνια που ονομάζεται Community Environmental Legal Defense Fund (celdf.org) έχει αναπτύξει μια προληπτική στρατηγική με την οποία οι πολίτες μιας πόλης αμφισβητούν άμεσα τη νομική θέση των εταιρειών σε υποθέσεις που αφορούν μια ποικιλία περιβαλλοντικά καταστροφικών πρακτικών [3].

Παρά τους περιορισμούς αυτούς, ακτιβιστές από πολλα διαφορετικά κοινωνικά κινημάτα συνεχίζουν να θεωρούν τις δημοτικές συνελεύσεις του Βερμόντ ως ένα βιώσιμο φόρουμ για την ανάδειξη ζητημάτων και τη δημοσιοποίηση επειγόντων θεμάτων. Οι συζητήσεις είναι ζωηρές και ενίοτε έντονες, αλλά γενικά είναι μάλλον διερευνητικές. Οι δημοτικές συνελεύσεις προσφέρουν ένα περιβάλλον όπου ένα ευρύ φάσμα τοπικών κατοίκων, από εκείνους των οποίων οι οικογένειες ζουν σε μια πόλη για γενιές μέχρι τους πιο πρόσφατους νέους κατοίκους, μπορούν να προσπαθήσουν να συνεργαστούν για την επίλυση προβλημάτων και να κατανοήσουν ο ένας τις απόψεις του άλλου πέρα από διαχωρισμούς πολιτισμού, πολιτικής και ποικίλων κοινωνικοοικονομικών φραγμών. Αποτελούν το επίκεντρο μιας ζωντανής δημόσιας σφαίρας, η οποία εξακολουθεί να απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από τις περισσότερες κοινότητες στις ΗΠΑ, και ενσαρκώνουν τη δυνατότητα για μια δεσμευμένη και ενεργή μορφή του πολίτη, η οποία είναι πολύ σπάνια σε μια χώρα της οποίας η πολιτική συνήθως κυριαρχείται από δυσεπίλυτα μπλοκ εξουσίας και συχνά συντριπτικά επίπεδα παραπληροφόρησης και προπαγάνδας.

[1] Ολόκληρη η απόφαση εδώ: http://libraries.vermont.gov/sites/libraries/files/supct/current/eo2006-155.txt. 2 

[2] «Οι δημοτικές κοινότητες οφείλουν την προέλευσή τους στο νομοθέτη και αντλούν τις εξουσίες και τα δικαιώματά τους εξ ολοκλήρου από αυτόν. Τους δίνει την πνοή της ζωής, χωρίς την οποία δεν μπορούν να υπάρξουν. Όπως δημιουργεί, έτσι μπορεί να καταστρέψει. Αν μπορεί να καταστρέψει, μπορεί να περιορίσει και να ελέγξει». Απόφαση του δικαστή John Forrest Dillon στην υπόθεση Clinton κατά Cedar Rapids and the Missouri River Railroad, (24 Iowa 455, 1868).

[3] Για μια πρόσφατη επεξήγηση δείτε εδώ: https://www.thenation.com/article/archive/rebel-towns/

The post Οι δημοτικές συνελεύσεις του Βερμόντ, μία ζωντανή δημοκρατική παράδοση first appeared on Aυτολεξεί.

Η κριτική σου στον αναρχισμό επικεντρώνεται σε 3 θεματικές: την ελευθερία, την ηθική και την εξουσία. Σε αυτές αναδεικνύονται μια σειρά προβλημάτων που υπάρχουν στον σύγχρονο αναρχισμό, τα οποία περιγράφεις ως “μη χρήσιμες υποθέσεις” και “μη αμφισβητήσιμες ιδέες”. Αρχικά, θα μπορούσες να συνοψίσεις ποια θεωρείς ως τα κύρια προβλήματα όσον αφορά την αναρχική θέση σχετικά με την έννοια της ελευθερίας;

Νομίζω ότι ο R.H. Tawney συνόψισε πολύ ωραία το θεμελιώδες πρόβλημα της ελευθερίας με ένα απλό ρητό – ελευθερία για τον μεγάλο ψάρι είναι ο θάνατος του μικρού. Τελικά, δηλαδή, οι ελευθερίες συγκρούονται με άλλες ελευθερίες. Πολιτικά, και συναισθηματικά, η ελευθερία είναι προφανώς μια εξαιρετικά ισχυρή λέξη, αλλά αναλυτικά, είναι λίγο πολύ άχρηστη. Είναι ένα κλασικό “κενό σημαίνον” που γεμίζει με διαφορετικές σημασίες, ανάλογα με το ποιος χρησιμοποιεί τον όρο. Αρκεί να κοιτάξετε πόσο συχνά επικαλούνται την ελευθερία άνθρωποι με εντελώς αντίθετες απόψεις από τους αναρχικούς για να δείτε ότι πραγματικά δεν κάνει και πολλή δουλειά ως έννοια από μόνη της, και είναι πάντα φορτωμένη με άλλες ιδέες, μερικές από τις οποίες μπορεί να είναι αρκετά καταδικαστέες.

Ως επί το πλείστον, η απαίτηση της μιας ή της άλλης ελευθερίας είναι στην πραγματικότητα απλώς ένας τρόπος για τους ανθρώπους να προωθήσουν τις δικές τους αξίες, ενώ παράλληλα εμφανίζονται να υπερασπίζονται κάποια καθολική και αδιαμφισβήτητα θετική θέση. Όσοι έχουν τρέλα με τα αμάξια ζητούν ελευθερία από τους ζηλωτές του περιβάλλοντος· οι άνθρωποι που εργάζονται σκληρά πρέπει να είναι ελεύθεροι να πηγαίνουν στη δουλειά τους χωρίς να διαταράσσονται από διαδηλώσεις· οι αγορές πρέπει να είναι ελεύθερες να οργανώνουν αρμονικά τον κόσμο, και ούτω καθεξής…

Τώρα, υπάρχουν δύο τρόποι να σχολιαστεί αυτό: είτε λέμε ότι ορισμένες ελευθερίες δεν είναι πραγματικές – ότι δεν αφορούν πραγματικά την ελευθερία, είτε λέμε ότι υπάρχουν διαφορετικές αξιώσεις της ελευθερίας, και από εκεί και πέρα αναγνωρίζουμε ότι, όπως προτείνει ο Tawney, συχνά θα πρέπει να βρεις έναν τρόπο να αποφασίσεις ανάμεσα σε ανταγωνιστικές ελευθερίες. Η επιλογή ένα δεν είναι πραγματικά βιώσιμη. Σίγουρα δεν πρόκειται να μας οδηγήσει πουθενά παραγωγικά, επειδή απλά δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουμε στο ποια είναι η πραγματική ή μη πραγματική έννοια της ελευθερίας. Έτσι, μας μένει η επιλογή δύο, για την οποία πρέπει να κάνουμε σκληρή δουλειά υπερασπιζόμενοι ορισμένες αξίες, ορισμένες πρακτικές, ορισμένες πεποιθήσεις, και να επιχειρηματολογήσουμε γιατί θα πρέπει να έχουν προτεραιότητα έναντι άλλων αξιών, πρακτικών, πεποιθήσεων. Το πρόβλημα με αυτό, φυσικά, είναι ότι προσβάλλει την αναρχική μας ευαισθησία, καθώς υποτίθεται ότι είμαστε οι υπερασπιστές της ελευθερίας, όχι οι άνθρωποι που την αφαιρούν από τους άλλους. Αλλά αυτό είναι απλώς θεμελιωδώς ανέντιμο και μας απαλλάσσει από το να πρέπει να προβληματιστούμε σχετικά με το ποια πράγματα θα προστατεύαμε και θα υπερασπιζόμασταν, και ποια πράγματα θα απαγορεύαμε και θα αποτρέπαμε με κάποιο τρόπο.

Σε τελική ανάλυση, κάθε κοινωνία χρειάζεται να κάνει επιλογές σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας της – τα πράγματα που επιτρέπει και τα πράγματα που δεν επιτρέπει. Μια κοινωνία μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτή, περισσότερο ή λιγότερο ελεγκτική κ.ο.κ., αλλά καμία κοινωνία δεν μπορεί να βασίζεται σε μια γενική έννοια της “ελευθερίας”.

Χρειάζεται να είμαστε πιο ειλικρινείς ως προς αυτό, καθώς δεν μπορούμε να αποφύγουμε να πάρουμε αυτές τις αποφάσεις – μπορούμε, ωστόσο, να βάλουμε το κεφάλι μας στην άμμο και να προσποιηθούμε ότι δεν κάνουμε αυτές τις αξιακές επιλογές και να πείσουμε τον εαυτό μας ότι μπορούμε απλώς να αποφασίσουμε μεταξύ ελευθερίας και ανελευθερίας. Παρεμπιπτόντως, αυτό ακριβώς κάνει ο φιλελεύθερος καπιταλισμός, επιτρέποντας στους ισχυρούς να περάσουν τις δικές τους αξιακές επιλογές σαν να είναι αντιπροσωπευτικές της ελευθερίας όλων. Το ίδιο πράγμα δηλαδή ξανά – απλή υπεράσπιση της ελευθερίας στην ιδιωτική αυτοκίνηση, της ελευθερίας να ψωνίζεις, της ελευθερίας να συσσωρεύεις πλούτο… Είναι αρκετά καταθλιπτικό για μένα το γεγονός ότι οι αναρχικοί ακολουθούν τόσο συχνά την ίδια λογική, και αν ποτέ δημιουργήσουμε κάτι που να πλησιάζει μια αναρχική κοινωνία, θα ανησυχούσα πολύ για το αν θα το κάναμε χωρίς να έχουμε καταλάβει καλύτερα τι πραγματικά σημαίνει στην πράξη η αφηρημένη αξία της ελευθερίας.

Στη συνέχεια, θα μπορούσες να συνοψίσεις ποια θεωρείς τα κύρια προβλήματα σχετικά με την αναρχική θέση για την ηθική;

Το αναρχικό πρόβλημα με την ηθική είναι στην πραγματικότητα επακόλουθο του προβλήματος με την ελευθερία. Και πάλι, βλέπουμε ακριβώς τα ίδια προβλήματα στον φιλελεύθερο καπιταλισμό, στη θεωρία και στην πράξη. Τελικά, αν πρέπει να αποφασίσουμε μεταξύ ανταγωνιστικών απαιτήσεων για διαφορετικές ελευθερίες, τότε πρέπει να κάνουμε αυτές τις αξιακές κρίσεις, και αν πρόκειται να το κάνουμε αυτό, πρέπει να σκεφτούμε περισσότερο για αυτές τις αξίες – με άλλα λόγια, πρέπει να σκεφτούμε περισσότερο για την ηθική. Δεν θα μπω εδώ σε περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει αυτό, και δεν προσφέρω πραγματικά τη δική μου καθοδήγηση στο βιβλίο- νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι ένα συλλογικό, δημοκρατικό σχέδιο όπου θα αντιμετωπίσουμε τις πιθανότητες των λογικών συγκρούσεων των αξιών και θα βρούμε τον καλύτερο τρόπο για να τις ξεπεράσουμε.

Τέλος, θα μπορούσες να μας πεις με λίγα λόγια ποια θεωρείς ως τα κύρια προβλήματα σχετικά με την αναρχική θέση απέναντι στην εξουσία;

Οι αναρχικές απόψεις για την εξουσία είναι πιο περίπλοκες, ή τουλάχιστον ποικίλουν – υπάρχει λιγότερο μια κοινή γνώμη. Τούτου λεχθέντος, η κοινή λογική γύρω από την ελευθερία και την ηθική που συζητήθηκε παραπάνω τροφοδοτεί σε μεγάλο βαθμό τις αναρχικές αντιλήψεις για την εξουσία, και το συμπέρασμα από αυτό είναι ότι η εξουσία συχνά θεωρείται ως μια ολοκληρωτική δύναμη που κατέχεται από ορισμένα στοιχεία της κοινωνίας -το κράτος, τους καπιταλιστές και ούτω καθεξής- η οποία στη συνέχεια χρησιμοποιείται από αυτά τα στοιχεία για να αρνηθούν την ελευθερία των άλλων.

Αυτό είναι αλήθεια, μέχρι ένα σημείο, αλλά η εξουσία δεν είναι κάτι από το οποίο μπορούμε να απαλλαγούμε, κι αν απαλλαγούμε από το κράτος και τον καπιταλισμό θα εξακολουθούσαμε να έχουμε ζητήματα εξουσίας. Και, θυμούμενοι ότι θα πρέπει ακόμα να κάνουμε κάποιες αξιακές επιλογές σχετικά με τις αντικρουόμενες ελευθερίες, θα θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε την εξουσία μας για να διασφαλίσουμε ότι ορισμένες αποφάσεις θα διατηρηθούν.

Όπως με την ελευθερία και την ηθική, πάρα πολλοί αναρχικοί πιστεύουν σε κάποια δυνατότητα μιας κοινωνίας όπου ο καθένας είναι απλά ελεύθερος να ζήσει τη ζωή που θέλει, και όπου η εξουσία δεν χρησιμοποιείται ποτέ για να περιορίσει την ελευθερία κανενός. Αυτό είναι ένα ισχυρό όραμα που έχει εμπνεύσει τους αναρχικούς για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά δεν βλέπω κανένα εμπειρικό στοιχείο ή θεωρητικό επιχείρημα που να υποδηλώνει ότι αυτό αποτελεί μια δυνατότητα.

Πολλοί αναρχικοί προτείνουν τη λήψη αποφάσεων με συναίνεση ως λύση σε αυτά τα προβλήματα. Εσύ, ωστόσο, επικρίνεις αυτή τη θέση. Θα μπορούσες να μας πεις γιατί; 

Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά που πρέπει να ειπωθούν για το ιδανικό της επίτευξης συναίνεσης, και πιστεύω ότι η προσπάθεια για την εξεύρεση μιας απόφασης με την οποία όλοι είναι ευχαριστημένοι μπορεί να είναι εξαιρετικά παραγωγική. Όμως οι ομάδες λήψης αποφάσεων με συναίνεση, τις οποίες έχω παρακολουθήσει, πολύ συχνά, χρησιμοποιούν τις κοινές αντιλήψεις για τις οποίες αναφέρθηκα πιο πάνω, και εκεί είναι που αρχίζει να φαίνεται πώς μπαίνουν στο παιχνίδι ορισμένες από αυτές τις ελαττωματικές ιδέες. Για παράδειγμα, οι συνελεύσεις με συναίνεση θα έχουν πάντα ορισμένους βασικούς κανόνες, ορισμένες κόκκινες γραμμές κ.ο.κ., οι οποίες δεν καλύπτονται από την ίδια τη διαδικασία της συναίνεσης – πολύ συχνά, αυτές περνούν ως προφανείς, ουδέτερες θέσεις που δεν χρειάζεται να συζητηθούν ή να τεθούν προς υπεράσπιση. Έτσι, βλέπουμε τις παραμέτρους συγκεκριμένων αξιών, συγκεκριμένων ιδεών για την ελευθερία, να επιβάλλονται (σιωπηρά ή ρητά) χωρίς να είναι ανοιχτές σε συζήτηση. Τώρα αυτό μπορεί να λειτουργήσει καλά σε μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζονται αυτές τις βασικές αξίες -και πράγματι, συχνά λειτουργεί πολύ καλά- το πρόβλημα είναι όταν οι αναρχικοί πιστεύουν ότι η ίδια διαδικασία θα λειτουργήσει εξίσου καλά σε μια μεγαλύτερη και πιο ποικιλόμορφη κοινότητα.

Φαίνεται αρκετά προφανές ότι μια ομάδα αναρχικών θα δυσκολευόταν να επιτύχει συναίνεση με μια ομάδα ρατσιστών, ή φονταμενταλιστών της ελεύθερης αγοράς ή οτιδήποτε άλλο. Η συναίνεση λειτουργεί πραγματικά μόνο όταν αποκλείεις ορισμένες απόψεις από την αρχή – φυσικά, αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε, αλλά θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς ότι το κάνουμε αυτό. Ανατρέχοντας στη συζήτηση που κάναμε για την εξουσία, πρέπει να είμαστε πιο ειλικρινείς σχετικά με το τι συμβαίνει όταν δεν επιτυγχάνεται συναίνεση. Υπάρχει μια μεγάλη ποσότητα καταθλιπτικά αφελούς σκέψης μέσα στον αναρχισμό που θεωρεί τη συναίνεση ως τον τρόπο επίλυσης αυτών των ζητημάτων σύγκρουσης και εξουσίας – ότι αν απλά συμφωνήσουμε όλοι, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά αποτελεί απλώς μια φαντασίωση να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι θα αρχίσουν ως διά μαγείας να μοιράζονται όλοι το ίδιο σύνολο βασικών αξιών, και είμαστε αρκετά ανέντιμοι αν δεν σκεφτούμε τι θα κάνουμε όταν οι άνθρωποι σε μια κοινότητα απλά δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε κάποια θεμελιώδη ζητήματα.

Στο βιβλίο μάς προτείνεις μια προ-εικονιστική (prefigurative) προσέγγιση στον τρόπο οργάνωσης ως μια πιο ελπιδοφόρα πορεία προς τα εμπρός για τον αναρχισμό. Θα μπορούσες να μας πεις τι συνεπάγεται αυτό και ποιες θα μπορούσαν να είναι κάποιες από τις προκλήσεις για μια τέτοια προσέγγιση στον τρόπο οργάνωσης;

Στην πραγματικότητα σταμάτησα να χρησιμοποιώ τον όρο προ-εικόνιση, επειδή έχει συνδεθεί τόσο πολύ με μια συγκεκριμένη ανάγνωση της προ-εικονιστικής πρακτικής – μια ανάγνωση για την οποία δεν έχω πραγματικά πολύ χρόνο. Προσωπικά χρησιμοποιώ τον όρο “αναδιοργάνωση”, αλλά όπως και να ‘χει, η βασική ιδέα για μένα είναι ότι πρέπει να αναπτύξουμε μια παράλληλη αντι-εξουσία, ή αντι-ηγεμονία, στο εδώ και τώρα. Για μένα, αυτό σημαίνει να δρούμε μέσα και σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, προσπαθώντας να οργανωθούμε σύμφωνα με διαφορετικές κοινωνικές λογικές – προφανή παραδείγματα είναι η δημιουργία συνεταιρισμών, η δημιουργία δικτύων αλληλοβοήθειας, η λειτουργία λαϊκών συνελεύσεων, η σύνδεση με πιο προοδευτικά δημοτικά σχέδια όπως το μοντέλο του Πρέστον, και ούτω καθεξής.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι καινούργιο και θα είναι πολύ οικείο στους αναγνώστες σας, αλλά νομίζω ότι οι συνηθισμένες προεικονιστικές μορφές οργάνωσης πολύ συχνά καταλήγουν στην επιλογή μιας πλευράς ενός άχρηστου διλήμματος: από τη μία πλευρά, έχουμε ένα υπερβολικά “καθαρό” όραμα, όπου ο συμβιβασμός θεωρείται απαράδεκτος, οπότε έχουμε αυτά τα ακτιβιστικά “μοναστήρια”, όπου οι άνθρωποι πείθουν τους εαυτούς τους ότι δρουν εντελώς έξω από το σύστημα και ότι δεν εμπλέκονται με τις διεφθαρμένες πρακτικές της αγοράς, ή του κράτους, ή οτιδήποτε άλλο. Η άλλη πλευρά σχεδόν το αντιστρέφει αυτό, και φαίνεται να αγνοεί τις προκλήσεις της προσπάθειας να οργανωθούμε διαφορετικά μέσα στους συστημικούς περιορισμούς που επιβάλλει ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα.

Έτσι καταλήγεις σε αυτό που κάποιοι αποκαλούν μετα-πολιτική νοοτροπία, όπου πείθεις τον εαυτό σου ότι ο περιοριστικός παράγοντας είναι η φαντασία των ανθρώπων – εμπνέεις απλώς αρκετούς ανθρώπους να ψωνίζουν τοπικά προϊόντα ή οτιδήποτε άλλο, και η δουλειά σου έχει τελειώσει.

Νομίζω πως πρέπει να βαδίσουμε στην αμήχανη μέση οδό: να πιέζουμε όσο περισσότερο μπορούμε, αναγνωρίζοντας ότι το σύστημα θα μας πολεμήσει και αναγνωρίζοντας ότι θα κάνουμε συμβιβασμούς. Προφανώς, πολλά από αυτά καθοδηγούνται από το όραμά μας για έναν καλύτερο κόσμο – αν θέλουμε έναν κόσμο που τίποτα να μη θυμίζει το κράτος ή την αγορά, τότε αυτή η μορφή οργάνωσης πιθανόν να μοιάζει πολύ ρεφορμιστική στην αρχή. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι θα απαλλαγούμε ποτέ εντελώς από την αγορά ή το κράτος. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πανηγυρίσω για κάποιο από αυτά τα πράγματα, αλλά διευκολύνει την ενασχόληση μαζί τους σε κάποιο επίπεδο. Όλα αυτά εγείρουν προφανείς προκλήσεις – αυτό το πάντα παρόν ζήτημα του συμβιβασμού, της ενσωμάτωσης, της περιχαράκωσης των άκρων… αλλά φαίνεται να είναι η καλύτερη ευκαιρία που έχουμε.

Όσον αφορά την προεικονιστική οργάνωση, κάνεις μια σημαντική διάκριση μεταξύ των “αυταρχικών μοντέλων” και του “θετικού οράματος”. Θα μπορούσες να πεις λίγα λόγια για το πώς βλέπεις τη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο εννοιών και γιατί πιστεύεις ότι είναι σημαντική για την αριστερή-ελευθεριακή οργάνωση;

Έχω μεγάλο πρόβλημα με τη γενική άρνηση των αναρχικών να περιγράψουν κάποια στοιχεία ενός κόσμου που θα ήθελαν να δουν· αυτό λειτουργεί σαν μία κάρτα εξόδου από τη φυλακή, κάθε φορά που προκύπτουν αμήχανα και δύσκολα ερωτήματα, “δεν ξέρω τι θα έκανε μια αναρχική κοινωνία με τους βιαστές, αυτό θα το αποφάσιζαν οι ίδιοι” – γεγονός στρατηγικά απελπιστικό. Πώς περιμένουμε να εμπνεύσουμε και να πείσουμε τους ανθρώπους να αγωνιστούν για την αλλαγή, αν αρνούμαστε να σκεφτούμε καν για τι είδους κόσμο θα μπορούσαν να αγωνιστούν; Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο όπλο του καπιταλισμού είναι το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι, όσο κι αν τον αντιπαθούν, δεν υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική λύση. Εμείς απλά συνεχίζουμε να βοηθάμε τον καπιταλισμό σε αυτό, αρνούμενοι τη νομιμοποίηση της εξέτασης συγκεκριμένων εναλλακτικών λύσεων σε οποιοδήποτε ουσιαστικό επίπεδο λεπτομέρειας. Οπότε ναι, νομίζω ότι πρέπει οπωσδήποτε να αναπτύξουμε κάποιες ξεκάθαρες ιδέες – για το πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει μια οικονομία, για το πώς θα αντιμετωπίζαμε ζητήματα βίας, πολιτικής διακυβέρνησης και ούτω καθεξής.

Ο φόβος ότι η ανάπτυξη ξεκάθαρων ιδεών θα ήταν μια αυταρχική επιβολή στις μελλοντικές κοινωνίες είναι θεμελιωδώς εσφαλμένος.

Πρώτον, οι μελλοντικές γενιές θα επηρεαστούν από τις αποφάσεις μας έτσι και αλλιώς – όποιες κι αν είναι αυτές· η άρνηση να περιγράψουμε ένα σχέδιο έχει αντίκτυπο στο μέλλον εξίσου, αν όχι περισσότερο, από την προσφορά ενός τέτοιου σχεδίου. Αμφιβάλλω αν αυτές οι μελλοντικές γενιές θα μας ευχαριστήσουν που αρνηθήκαμε να προσφέρουμε στους ανθρώπους μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, επειδή δεν θέλαμε να περιορίσουμε τις δικές τους επιλογές να αποφασίσουν πώς θα λειτουργήσει η κοινωνία τους. Δεύτερον, νομίζω ότι είναι αρκετά σαφές ότι μπορούμε και πρέπει να εξετάζουμε πολλαπλά οράματα μιας μελλοντικής κοινωνίας και ότι στην πραγματικότητα όσο περισσότερο το κάνουμε αυτό, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να βρεθούμε όλοι υπόχρεοι σε ένα αυταρχικό όραμα.

Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά που πρέπει να ειπωθούν για αυτές τις ιδέες – και όπως είπα παραπάνω, νομίζω ότι μπορούν να αποτελέσουν μέρος ενός ευρύτερου μείγματος δυνατοτήτων από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε, τώρα και στο μέλλον. Νομίζω ότι το πραγματικά σημαντικό ερώτημα είναι πώς σκεφτόμαστε στρατηγικά για το πώς θα φτάσουμε σε έναν κόσμο όπου αυτό το επίπεδο δημοκρατικής πολιτικής είναι δυνατό. Προφανώς δεν πρόκειται να συμβεί από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά έχει σημασία για το πώς οργανωνόμαστε, αν πιστεύουμε ότι είναι εφικτό σε δέκα χρόνια ή σε εκατό χρόνια – και, φυσικά, έχει σημασία πώς πιστεύουμε ότι θα φτάσουμε σε μια τέτοια κοινωνία. Η ανησυχία μου με αυτού του είδους τα οράματα δεν είναι ότι επιβάλλουν κάτι στο μέλλον, αλλά ότι επιβάλλουν μια συγκεκριμένη νοοτροπία σε εμάς τώρα. Με αυτό εννοώ ότι πέφτουμε στην παγίδα της καθαρότητας όπου απορρίπτουμε οτιδήποτε λιγότερο από αυτό το ιδανικό. Πρώτο ερώτημα λοιπόν, πώς αρχίζουμε να χτίζουμε προς αυτό το όραμα, ιδίως όσον αφορά τη μετάβαση; (Για παράδειγμα, μπορούμε να εργαστούμε για τον ανασχηματισμό του συστήματος που έχουμε – ενισχύοντας τα τοπικά συμβούλια και αποδυναμώνοντας την εθνική κυβέρνηση, ή χρειαζόμαστε μια επαναστατική νέα αρχή;)

Εν πάση περιπτώσει, ναι, νομίζω ότι αυτό προσφέρει έναν πιο ειλικρινή τρόπο σκέψης για μια πραγματικά δημοκρατική πολιτική, ο οποίος αποφεύγει κάποιες από τις αφελείς ιδέες που βλέπουμε σε πολλούς αναρχικούς. Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω πειστεί για το επίπεδο δέσμευσης που αναμένεται από τους ανθρώπους -και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν έχω πειστεί από το parecon (participatory economics = συμμετοχική οικονομία)- αλλά νομίζω ότι αυτό παρέχει ένα καλό επίπεδο βάσης, αν θέλετε, από όπου μπορούμε να σκεφτούμε τα ενδιάμεσα βήματα και από όπου μπορούμε να εξετάσουμε άλλες προτάσεις. Σίγουρα κάνει την απαραίτητη δουλειά για να ξεκινήσουν αυτές οι συζητήσεις, να διαδοθούν οι ιδέες ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να οργανωθεί πολιτικά ο κόσμος.

Το τελευταίο πράγμα που θα πω σχετικά με την ορολογία: θα πρέπει να ασχοληθούμε περισσότερο με το πώς μιλάμε για το σύστημα που έχουμε και όχι μόνο για τις εναλλακτικές λύσεις που θέλουμε. Υποστηρίζω πραγματικά να σταματήσουν οι άνθρωποι να αναφέρονται στο σημερινό μας σύστημα ως δημοκρατία -κάθε φορά που χρησιμοποιούμε τη λέξη, ενισχύουμε την ιδεολογική της δύναμη- και επίσης στερούμε από τον εαυτό μας μια λέξη που θα έπρεπε να διεκδικούμε για τη δική μας πολιτική.

——————————————

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ:

Υφαίνοντας την ουτοπία: οι συνελεύσεις ως προεικονιστικές συλλογικές πρακτικές ελευθερίας & ισότητας

The post Αναρχισμός, ελευθερία, ηθική και εξουσία: Μια συζήτηση με τον συγγραφέα του “Rules without rulers” first appeared on Aυτολεξεί.

Οι κάτοικοι του Χαλ είναι ειλικρινείς, χιουμορίστες και χωρίς αυταπάτες, και η πόλη βρίσκεται εντός ενός λεκανοπεδίου αλλά και στο χείλος της κρίσης. Είμαστε η δεύτερη πιο ευάλωτη πόλη της χώρας σε πλημμύρες μετά το Λονδίνο, οι γειτονιές μας βιώνουν τις χειρότερες επιπτώσεις της φτώχειας και της ακρίβειας στα καύσιμα και κατατάσσονται σταθερά στις χαμηλότερες θέσεις όσον αφορά την προσέλευση των ψηφοφόρων στις εκλογές. Οι άνθρωποι εδώ ξέρουν τι συμβαίνει πιο καλά από τους περισσότερους. Έτσι, την άνοιξη του 2023, μετακόμισα εδώ μαζί με άλλους τρεις για να ξεκινήσουμε ένα πείραμα για το τι είναι δυνατό, το οποίο ονομάζεται Cooperation Hull.

Εμπνευσμένοι-ες από το Cooperation Jackson, τη Ροζάβα και πολλά άλλα εγχειρήματα και αξιοποιώντας τις εμπειρίες μας από το Extinction Rebellion, είμαστε σε μια αποστολή να δημιουργήσουμε νέες δημοκρατικές δομές και να αντικαταστήσουμε τις σημερινές απαρχαιωμένες πολιτικές με νέες οικονομικές δομές που δίνουν προτεραιότητα στην ισότητα και την υγεία του πλανήτη πάνω από το κέρδος. Και έχουμε ανταλλάξει τις συλλήψεις με τις συνελεύσεις για να φτάσουμε έως εκεί.

Πιστεύουμε ότι οι απλοί άνθρωποι που διεκδικούν ξανά την εξουσία στη λήψη αποφάσεων είναι το κλειδί για μία γενικευμένη δράση και η σπίθα που θα πυροδοτήσει μία αλλαγή που θα αντέξει στον χρόνο.

Οραματιζόμαστε ένα δίκτυο αυτόνομων λαϊκών συνελεύσεων που θα καλύπτουν τις Βρετανικές Νήσους, ανοιχτές σε όλες-ους, αλλά με γνώμονα θεμελιώδεις ιδέες όπως η ισότητα, η αλληλεγγύη και το καθήκον απέναντι στους ανθρώπους επτά γενεές από τώρα*, που θα λαμβάνουν τοπικές αποφάσεις για τους ίδιους και περιφερειακές ή εθνικές αποφάσεις συλλογικά μέσω υπόλογων και ανακλητών εκπροσώπων.

Οι πρώτοι καταλύτες αυτού του σχεδίου συναντήθηκαν κατά τη διάρκεια της ακμής του Extinction Rebellion (XR) και, μεταξύ μας, έχουμε συλληφθεί περισσότερες από 50 φορές από το 2018. Εκτιμούμε τις άμεσες δράσεις, αλλά πλέον αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να είναι ένα εργαλείο μεταξύ πολλών, ένα στοιχείο ενός ολοκληρωμένου κινήματος για αλλαγή.

Φαίνεται όλο και πιο εξωπραγματικό να ελπίζουμε ότι οποιοδήποτε από τα διψασμένα για εξουσία πολιτικά κόμματα θα επιτρέψουν τη θέσμιση συνελεύσεων πολιτών με ουσιαστικό τρόπο, σε ουσιαστικό χρονικό πλαίσιο (το πιο ριζοσπαστικό αίτημα του XR). Και, καθώς περνά ο καιρός και οι πυρκαγιές μαίνονται, οι καλλιέργειες καταστρέφονται και οι λέμβοι βυθίζονται λίγο πιο πέρα από τις ακτές μας, έχουμε επίσης αμφισβητήσει την κλίμακα του αντίκτυπου που θα είχαν αυτού του είδους οι παραχωρήσεις. Η κυβέρνηση προσκαλεί 200 “δημογραφικά αντιπροσωπευτικά” άτομα σε ένα δωμάτιο… Τι γίνεται με όλους τους άλλους όμως;

Το XR έδειξε σε χιλιάδες κυνικούς άσχετους σαν κι εμένα τη δύναμη των απλών ανθρώπων που κάνουν εξαιρετικά πράγματα, και είμαι ευγνώμων στο Just Stop Oil που συνεχίζει να είναι ασυμβίβαστο στην τακτική του. Αλλά μετά από χρόνια δοκιμών της θεωρίας της αλλαγής με βάση τις συλλήψεις και, τελικά, την αποτυχία επίτευξης των αιτημάτων μας, καθώς και την αδιανόητη απουσία του 3,5% του πληθυσμού στο να σταθεί δίπλα μας**, είδαμε την ανάγκη για μια πιο μακροπρόθεσμη στρατηγική, μια προσέγγιση με πολιτειακή σκέψη που να υπολογίζει την πολυπλοκότητα των προβλημάτων και ένα σχέδιο για την εμπλοκή όλης της κοινωνίας.

Ενεργοποίηση όλης της κοινωνίας

Αναγκαστήκαμε να αντιμετωπίσουμε το πόσο πολύ έχουν χάσει τον στόχο τους κάποιοι από τους ανθρώπους εδώ γύρω με τα λεγόμενα των αριστεριστών. Ανθρώπους που είδαν τον μισθό τους να συρρικνώνεται, την τιμή του ψωμιού να ανεβαίνει στα ύψη, τα κοινοτικά κέντρα, τις βιβλιοθήκες και τις παμπ τους να κλείνουν οριστικά. Ανθρώπους που ψήφισαν υπέρ του Brexit και οι οποίοι ζουν στον ίδιο δρόμο εδώ και 50 χρόνια και τα τελευταία 15 χρόνια είδαν τις γλώσσες, τα καταστήματα και την κουλτούρα να αλλάζουν ριζικά γύρω τους χωρίς αυτούς.

Έχουμε αντισταθεί σε ετικέτες όπως “οικολογικός σοσιαλισμός”, “κομμουνισμός” ή “σοσιαλισμός” που, χωρίς μια επίπονα προσεκτική προσέγγιση και χωρίς μια προσπάθεια να “πιάσουμε τις έννοιες από την αρχή”, θα αποξένωναν πολλούς από τους ανθρώπους που προσπαθούμε να προσεγγίσουμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι, ειδικά κατά τη διάρκεια της αυτής της ατελείωτης κρίσης του κόστους ζωής, μπορούν να καταλάβουν το νόημα της προτεραιότητας της δικαιοσύνης έναντι του -ατελείωτου- κέρδους, χωρίς να αναφέρουν τον κομμουνισμό ή τον καπιταλισμό. Και παρ’ όλο που έχω γνωρίσει ανθρώπους με όλων των ειδών τις πολιτικές απόψεις, δεν έχω συναντήσει ακόμη ούτε έναν άνθρωπο που να έχει απαντήσει στην ερώτηση “Εμπιστεύεστε τους πολιτικούς;” με κάτι άλλο εκτός από ένα σαρδόνιο και ηχηρό “όχι”.

Φυσικά, με την υλοποίηση της Συνέλευσης και τη λύση των προβλημάτων μέσω αυτής, τα πράγματα θα γίνουν πιο λεπτομερή και η τεκμηριωμένη συζήτηση μπορεί, με τον καιρό, να απαιτήσει ιδεολογική βάση. Το θέμα δεν είναι να έχουμε μια σωστή απάντηση και να χτυπάμε όλους τους άλλους στο κεφάλι με αυτή, αλλά να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και να ξαναμάθουμε την ξεχασμένη δεξιότητα της συζήτησης, τη χαμένη πράξη της συμμετοχής και την -τέχνη του πολίτη- να ακούει και να ακούγεται. Το να θυμηθούμε τη δημοκρατία θα χρειαστεί εξάσκηση, έχουμε μείνει πολύ πίσω.

Η πρακτική

Αν και η πρακτική της δημοκρατίας έχει χαθεί, το ένστικτο παραμένει. Το μόλις 23% συμμετοχής των ψηφοφόρων (13% σε ορισμένα μέρη) θα μπορούσε να υποδηλώνει έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά οι συζητήσεις στον δρόμο αποκαλύπτουν κάτι διαφορετικό. Ο George, βετεράνος, δεν μπαίνει στον κόπο να ψηφίσει, αλλά έχει πολλές ιστορίες για την τοπική διαφθορά, ιδέες για το τι θα έκανε αν ήταν πρωθυπουργός, και κάνει μια πειστική υπόθεση για να βάλει απλώς τους ανθρώπους να καθίσουν έξω από την Downing Street “μέχρι να διαπραγματευτούν και να βγει μια άκρη”. Η Helen ψήφιζε σε όλη της τη ζωή, αλλά τώρα πιστεύει ότι είναι μάταιο, αφού αισθάνθηκε ότι “την κρέμασαν” όταν η ηλικία συνταξιοδότησής της αυξήθηκε χωρίς προειδοποίηση ή υποστήριξη. Για πολλούς ανθρώπους, υπάρχει το αίσθημα ότι η πολιτική είναι κάτι που μας ασκείται και φαίνεται μάταιο να προσπαθούμε να συμμετέχουμε.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα που είμαστε εδώ, είδαμε αρνητές της κλιματικής αλλαγής να διακόπτουν ένα εργαστήρι για την κλιματική επιστήμη, μια αντιπαράθεση μεταξύ ενός νεαρού τρανς ατόμου και κάποιου που ήταν πεπεισμένος ότι τα παιδιά χειραγωγούνται για να κάνουν φυλομετάβαση, έναν παθιασμένο οπαδό του Τραμπ να μιλά για ρατσισμό με έναν μαύρο, και αμέτρητους ανθρώπους στο δρόμο να μας λένε ότι η αιτία του [εισάγετε οποίο θέμα θέλετε] είναι οι “πάρα πολλοί άνθρωποι που έρχονται εδώ”. Αυτές δεν είναι εύκολες στιγμές για να διαχειριστούμε, και δεν έχουμε σε καμία περίπτωση τελειοποιήσει τις πρακτικές προσέγγισης. Αλλά στις παραπάνω περιπτώσεις, η συζήτηση επιτράπηκε να συνεχιστεί, και όλα τα μέρη παρέμειναν για να τη δουν μέχρι τέλους. Αυτή είναι η αρχή της πρακτικής.

Θέτουμε τα θεμέλια για να υλοποιηθεί η σοφία του λαού στις συνελεύσεις – όπου όλοι οι συμμετέχοντες είναι υπόλογοι σε ένα σύνολο βασικών κανόνων που συμφωνήθηκαν στην αρχή, πράγμα που σημαίνει ότι όλες οι απόψεις είναι ευπρόσδεκτες, αλλά όλες οι συμπεριφορές και η γλώσσα δεν είναι (συμφωνούμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, τον συντονιστή και τη διαδικασία, να εστιάζουμε στο “θέμα και όχι στο πρόσωπο”, να κάνουμε τις συνεισφορές μας εποικοδομητικές και χρήσιμες ακόμη και σε περίπτωση διαφωνίας, μεταξύ άλλων). Θέτουμε τις βάσεις για το εφικτό: συλλογική λήψη αποφάσεων στις κοινότητές μας για τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας.

Τι είναι εφικτό

Από τον Απρίλιο, η βασική οργανωτική ομάδα της Cooperation Hull έχει πολλαπλασιαστεί ενθαρρυντικά. Συντονίζουμε 5 συνελεύσεις γειτονιάς (συνελεύσεις πολιτών βάσει ταχυδρομικού κώδικα) και έχουμε κάνει εκατοντάδες συζητήσεις σπίτι-σπίτι και στον δρόμο. Στοχεύουμε σε 2 συνελεύσεις γειτονιάς ανά ταχυδρομικό κώδικα από το HU1 έως το HU9, με στόχο την έναρξη της Λαϊκής Συνέλευσης του Χαλ*** την επόμενη άνοιξη, μια διαδικασία διαβούλευσης σε όλη την πόλη που θα μπορεί να ανταποκριθεί και να βασιστεί σε όσα προέκυψαν από τις συνελεύσεις γειτονιάς, να επικυρώσει μια συνεχιζόμενη στρατηγική για το Χαλ, να υποστηρίξει πρωτοβουλίες σύμφωνες με αυτή τη στρατηγική, να συζητήσει μεγάλα θέματα όπως οι πλημμύρες ή οι τιμές των τροφίμων και που, κυρίως, μπορεί να παραμείνει πιστή στη πορεία. Σύμφωνα με τα λόγια του ιδρυτή της Cooperation Jackson, Kali Akuno, η συνέλευση των κατοίκων του Hull πρέπει να γίνει “θεσμός”, “μια συνεχής διαδικασία και μια μόνιμη βάση εξουσίας”.

Με τον καιρό, η Λαϊκή Συνέλευση του Hull πρέπει να γίνει αυτοοργανωμένη. Για να φτάσουμε εκεί, το έργο μας βασίζεται σε πέντε πυλώνες: Δημοκρατία, οικονομία, εκπαίδευση, οικολογία και δράση. Οι λαϊκές συνελεύσεις είναι το πρωταρχικό στοιχείο, αλλά αυτό δεν φτάνει από μόνο του. Χρειάζεται επίσης να εδραιώσουμε μια τοπική αλληλέγγυα οικονομία που θα μπορεί να περιλαμβάνει ολόκληρη την αλυσίδα εφοδιασμού, να αναπτύξουμε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα διδασκαλίας του ενός με την άλλη που θα μπορούν να διαδώσουν βασικές γνώσεις για τη διαβίωση στις επόμενες δεκαετίες, να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση της ανθρωπότητας στην ευρύτερη οικολογία και να προετοιμάσουμε τις κοινότητές μας να προβούν σε δράσεις πολιτικής ανυπακοής, αν χρειαστεί, για να προστατεύσουμε τις ιδέες μας από τις διάφορες παρεμβάσεις.

Στο Χαλ, οι πρωτοβουλίες οργάνωσης από τα κάτω αφθονούν. Η οργάνωση We Are Not Takeaway μαζεύει και παραδίδει τρόφιμα που έχουν πεταχτεί. Η Timebank και η Library of Stuff βοηθούν τους ανθρώπους να είναι λιγότερο εξαρτημένοι από τα χρήματα (και τα πράγματα). Όλα αυτά και πολλά άλλα ήδη ανθίζουν: μια εκκολαπτόμενη αλληλέγγυα οικονομία. Βλέπουμε τον ρόλο μας ως τη σύνδεση αυτών των ομάδων με τη θέληση του κόσμου, διαμορφώνοντας μια συνεκτική στρατηγική και μια εναλλακτική βάση εξουσίας. Οι δεξιότητες και οι πόροι εντός των οργανώσεων μπορούν να βοηθήσουν στην υλοποίηση των αποφάσεων της συνέλευσης, και η συνέλευση μπορεί να αυξήσει την εμβέλεια και την ικανότητα των οργανώσεων.

Κάτι που ακούμε συχνά με το που φτάνουμε σε κάποιο σπίτι είναι: «Τέλεια, δεν θα λειτουργήσει όμως ποτέ».

Γνωρίζουμε ότι οι απογοητευμένοι κάτοικοι του Hull θα χρειαστούν κάποια πειθώ, και αυτό δεν είναι κακό. Αλλά εναπόκειται σε όλους μας να αποδείξουμε ο ένας στον άλλον ότι μπορεί. Ότι εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε ικανοί για αλλαγή και ότι αξίζουμε την προσπάθεια. Εναπόκειται σε όλους μας να ρίξουμε μια καλή και σκληρή ματιά στο τι είναι δυνατό (και ναι, είναι βέβαιο ότι θα είναι δύσκολο), να πάρουμε χρήσιμες ιδέες και να τις δοκιμάσουμε, να κάνουμε λάθος και να συνεχίσουμε, και να σπρώξουμε τα όποια παράθυρα της δυνατότητας αυτής να ανοίξουν τόσο διάπλατα ώστε να μην ξανακλείσουν ποτέ.

————————-

* Μια αρχή δανεισμένη από τη φιλοσοφία των Ιροκέζων ή Ιροκουά (Iroquois)

** Μια αναφορά στον ισχυρισμό του XR ότι αν το 3,5% του κόσμου συμπορευτεί ενεργά για να δημιουργήσει την αλλαγή, τότε η επιτυχία θα ακολουθήσει.

*** Δεν πρέπει να συγχέεται με την ομάδα κατά των περικοπών που οργανώνει μερικές φορές πορείες στο Λονδίνο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πώς οι αυτόχθονες γυναίκες ενέπνευσαν το φεμινιστικό κίνημα

The post Aπό συλλήψεις σε συνελεύσεις: οι νέες δομές στο Χαλ της Αγγλίας για μια στρατηγική αλλαγής που να αντέξει στον χρόνο first appeared on Aυτολεξεί.