Παρότι τα πεδία δράσης των ακτιβιστών διευρύνονται, η αντίσταση σε κάθε μορφή καταπίεσης δεν θεωρείται πλέον δεδομένη για τις διεθνείς ομάδες αλληλεγγύης. Κείμενο του Alex Cuzzolino στο Freedomnews. Μετάφραση: Ευθύμης Χατζηθεοδώρου.
Διαδηλώσεις και πορείες κατακλύζουν τους δρόμους ευρωπαικών πόλεων, με τις αναταραχές να αυξάνονται ενώ ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πάρουν θέση ή απλά να δείξουν πόσο έχουν κουραστεί από το σύστημα στο οποίο είμαστε μπλεγμένοι. Αυτή η διεύρυνση της συνειδητοποίησης μεγαλώνει το οπτικό μας πεδίο και αυτό που κάποτε αποτελούσε μια περιορισμένη διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ολιγάριθμα κινήματα που οργανώνονταν σε μικρούς χώρους στο κέντρο της Αυτοκρατορίας, είναι τώρα μέρος ενός μεγαλύτερου και ευρύτερου διαλόγου.
Στη Δανία, όπου και δραστηριοποιούμαι αυτή τη στιγμή της ζωής μου, τα διεθνιστικά κινήματα αλληλεγγύης δεν υπήρξαν ποτέ πολύ μεγάλα. Γι’ αυτό θεωρώ πως φταίνε οι προηγούμενες γενιές κινημάτων που υπήρξαν στις σκανδιναβικές χώρες και επικεντρώνονταν περισσότερο στον περιβαλλοντισμό και στο κυρίαρχο έργο των συνδικάτων. Ωστόσο, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη το 2023 έδωσε το έναυσμα ώστε πολλαπλές διαφορετικές ομάδες αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης να ξεπεταχτούν σε όλη τη χώρα. Ο αριθμός τους έχει μεγαλώσει εκθετικά τα τελευταία δύο χρόνια, ενθαρρύνοντας ανθρώπους να οργανώσουν τις δικές τους ομάδες, όταν η δυνατότητα ένταξης σε ήδη υπάρχουσες εξαντλείται.
Η επέκταση αυτής της κινηματικής “φούσκας” υπήρξε ταχύτατη, ίσως ακόμη και υπερβολικά γρήγορη, πιάνοντάς μας απροετοίμαστους-ες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση πολλαπλών ομάδων που, ενώ αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό, δεν συμφωνούν απαραίτητα ως προς τις βασικές πολιτικές αρχές. Αυτό δεν είναι, φυσικά, απαραίτητα αρνητικό, αλλά μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιο όταν φτάνει να προκαλεί διχοτομήσεις και ο αγώνας μας παύει να είναι διαθεματικός.
Στο όνομα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα πάνω απ’ όλα, ορισμένα τμήματα των πιο πρόσφατων κινημάτων αλληλεγγύης έφτασαν να συντάσσονται με καθεστώτα κατατρομοκράτησης που στερούν την ελευθερία των πολιτών τους εδώ και αιώνες, ξεχνώντας ότι δύο πράγματα μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα, και ότι ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι απαραίτητα φίλος μου.
Αυτή η τάση είναι κάτι παραπάνω από ορατή σε όσους είναι πρόθυμοι να τη δουν: τα περισσότερα από τα πρόσφατα κινήματα αλληλεγγύης στη Δύση τείνουν να κατηγορούν τις ΗΠΑ για όλα τα κακά του κόσμου και να βασίζουν την πολιτική τους στην εσφαλμένη ιδέα ότι όποιος ενεργεί εναντίων των ΗΠΑ εφαρμόζει μια έγκυρη μορφή αντίστασης.
Με αυτό το σκεπτικό, συγχέεται η αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών που αναζητούν ελευθερία και αξιοπρέπεια με μια υποτιθέμενη αλληλεγγύη που βασίζεται στην πίστη σε φατρίες κρατών και κυβερνήσεων.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι κακός: αυτό δεν σημαίνει ότι το καθεστώς του Μαδούρο στη Βενεζουέλα ήταν καλό, όπως δεν σημαίνει ότι το κράτος των Αγιατολάχ είναι το τελευταίο προπύργιο του αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού. Το Ισραήλ έχει ανά τα χρόνια διεισδύσει σε διαμαρτυρίες για να προωθήσει τη δική του ιμπεριαλιστική και αποικιακή ατζέντα: αυτό όμως δεν κάνει τις διαμαρτυρίες στο Ιράν να αποτελούν μια επιχείρηση της Μοσάντ, ούτε επικυρώνει την υποστήριξη των δυτικών αριστερών κινημάτων προς τις δικτατορίες.
Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να δώσουμε προτεραιότητα στην αυτενέργεια των λαών έναντι αυτής των κρατών;
Αν και θα ήταν εύκολο να κατηγορήσουμε τους tankies και τα διαδικτυακά τρολ, νομίζω ότι αυτό που βιώνουμε είναι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, μια έλλειψη διαθεματικότητας στα κινήματα αλληλεγγύης. Πρόκειται για μια απώλεια της μεταβλητής της πολυπλοκότητας στη συζήτηση, κάτι που προκαλείται από την επείγουσα φύση των γεγονότων που βιώνουμε.
Μια από τις πρώτες μου δράσεις αλληλεγγύης ήταν για τη Ροζάβα, μια κουρδική περιοχή στη Βορειοανατολική Συρία και τη Γυναικεία Επανάσταση που λαμβάνει χώρα εκεί. Στο Δυτικό ακτιβιστικό περιβάλλον στο οποίο βρισκόμουν, η αλληλεγγύη προς τον λαό της Ροζάβα και την επανάστασή του σήμαινε αλληλεγγύη προς όλους τους καταπιεσμένους λαούς, ενώ παράλληλα ήταν και μια δράση φεμινισμού, αντικαπιταλισμού και οικολογίας. Χωρίς αυτά, οι άνθρωποι μπορεί να καταλήξουν να υποστηρίζουν τους καταπιεστές αντί των καταπιεσμένων, βασιζόμενοι σε μια απλοποιημένη Δυτική αντίληψη για τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Η έλλειψη διαθεματικότητας εντός του κινήματος δεν βοηθά κανέναν εκτός από την Αυτοκρατορία, και εμείς που βρισκόμαστε στο επίκεντρό της, με όλα τα προνόμια που απορρέουν από αυτό, έχουμε την ευθύνη να διατηρούμε μια συζήτηση πολυδιάστατη και λεπτομερή. Η επαναφορά της πολυπλοκότητας στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για την αλληλεγγύη σημαίνει να καταφέρουμε να αποστασιοποιηθούμε από το δίπολο του “μαύρου ή άσπρου”, απορρίπτοντας όλες τις επιβεβλημένες διχοτομίες που μας κάνουν να σκεφτόμαστε “αν όχι αυτό, τότε εκείνο”.
Χρειαζόμαστε μια αλληλεγγύη που δεν θα είναι μόνο διεθνιστική αλλά και διαθεματική.
