ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2026 – «Ήταν μια χρονιά συναντήσεων και μοιράσματος το 2025 για τους ζαπατίστας. Μας κάλεσαν ξανά και ξανά να βρεθούμε στην ελεύθερη γη τους και να μοιραστούμε με λόγο, με τέχνη, με παιχνίδι, με θέατρο, με χορό, με τραγούδι τους αγώνες και τις αγωνίες μας».
Μοιραζόμαστε, μέσα από το ημερολόγιο, εικόνες-θραύσματα από τις Συναντήσεις Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων στη ζούγκλα Λακαντόνα. Εικόνες-θραύσματα-στιγμές μιας εξέγερσης που δεν έμεινε ουτοπία. Και που μας προ(σ)καλεί να ανοίξουμε δρόμους για τη ΖΩΗ, βαδίζοντας μαζί.
Τα έσοδα θα διατεθούν για τη στήριξη του Χειρουργείου ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ στο πλαίσιο Καμπάνιας που οργανώνεται από το Δίκτυο EuropaZapatista. Στην πρώτη φάση της Καμπάνιας ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΛΑΚΑΝΤΟΝΑ συγκεντρώθηκαν 136.000 ευρώ, από άτομα, συλλογικότητες και οργανώσεις της Ευρώπης.
Ομάδα Calendario Zapatista – Επικοινωνία: calendariozapatista@gmail.com
facebook: Calendario Zapatista | instagram: calendariozapatista_
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ:
Ήταν μια χρονιά συναντήσεων και μοιράσματος το 2025 για τους ζαπατίστας. Μας κάλεσαν ξανά και ξανά να βρεθούμε στην ελεύθερη γη τους και να μοιραστούμε με λόγο, με τέχνη, με παιχνίδι, με θέατρο, με χορό, με τραγούδι τους αγώνες και τις αγωνίες μας.
Γενάρης 2025: Η πρώτη από τις Διεθνείς Συναντήσεις Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων έδωσε προτεραιότητα στον λόγο και την ανάλυση. Κυριάρχησαν οι διαπιστώσεις, τα ερωτήματα, το «τι κάνουμε;».
Και ήρθαν οι συναντήσεις του Απρίλη, οι Συναντήσεις της Εξεγερμένης και Αποκαλυπτικής Τέχνης (Arte Rebel y Revel), να ανιχνεύσουν απαντήσεις μέσα από την τέχνη. Εκατοντάδες ομάδες από όλο τον κόσμο μαζί με τους ζαπατίστας, μέσα από θεατρικά δρώμενα, μουσική, χορό μίλησαν για τη ΖΩΗ, σπέρνοντας το αύριο. «Να ονειρευτούμε, κι έπειτα να φανταστούμε. Να ονειρευτούμε μια επόμενη μέρα όπου η τέχνη του καθενός θα υπηρετεί την ανθρωπότητα και τη συλλογική επιβίωση, θα είναι μια ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ…»
Και τον Αύγουστο, από τις 2 έως τις 17, στο Σπορείο Κομαντάντα Ραμόνα του καρακόλ της Μορέλια, προστέθηκε στην ιστορία των αποκάτω μια ακόμα σπουδαία από πολλές απόψεις συνάντηση: η «Συνάντηση Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων – Μερικά Μέρη του Όλου».
Εκεί συναντηθήκαμε χιλιάδες άτομα από ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις και κινήματα (από 48 γεωγραφίες) που είχαν υπογράψει τη Διακήρυξη για τη Ζωή και συζητήσαμε για την επέλαση του καπιταλισμού και της Καταιγίδας, την καταστροφή της φύσης, τις επιθέσεις στη διαφορετικότητα σε όλες τις παραλλαγές της, τον αφανισμό λαών και κοινοτήτων, τη μετανάστευση, το ρατσισμό, το ρήμαγμα της ζωής από τους πολέμους. Κι ακόμα, μιλήσαμε για την ανάπτυξη των αντιστάσεων και τη σπορά των εξεγέρσεων και σε άλλες γεωγραφίες, για την αντιμετώπιση της Καταιγίδας και για την οργάνωση της Επόμενης Μέρας. Ενώσαμε τις κραυγές μας οι γυναίκες που αγωνιζόμαστε σε διαφορετικές γεωγραφίες. Συζητήσαμε όσες και όσοι εμπνεόμαστε από τον αγώνα των ζαπατίστας βάζοντας ο καθένας και η καθεμία το λιθαράκι μας για τις αντιστάσεις εδώ και τώρα ή το σποράκι μας για τις εξεγέρσεις που έρχονται. Ενώσαμε τις φωνές μας για την Παλαιστίνη, όπου χτυπά η καρδιά του κόσμου όλου. Αναζητήσαμε τις δυνατότητες ενός κόσμου που μπορεί να είναι αλλιώς, τις δυνατότητες της ύπαρξής μας.
Το κάλεσμα των ζαπατίστας για τον Αύγουστο έδειχνε τον τρόπο και το λόγο αυτής της Συνάντησης:
«Δεν πρόκειται για μια συνάντηση αναλύσεων ή θεωρητικών προσεγγίσεων, αλλά για μια συνάντηση πρακτικών εμπειριών αντίστασης. Όσοι και όσες από εμάς θα είμαστε εκεί, ξέρουμε ήδη τι είναι το καταραμένο σύστημα και τι κάνει ενάντια σε όλους, όλες και όλα, καθώς και ενάντια στη φύση, τη γνώση, τις τέχνες, την πληροφόρηση, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στον πλανήτη ολόκληρο. Δεν πρόκειται λοιπόν να εκθέσουμε θεωρητικά τα δεινά του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά το τι κάνουμε για να αντισταθούμε και να εξεγερθούμε, δηλαδή για να αγωνιστούμε εναντίον του.
Δεν σας καλούμε να παραδώσετε μαθήματα. Δεν είμαστε οι μαθητές σας ή οι μαθητευόμενοί σας· ούτε είμαστε δάσκαλοι ή καθοδηγητές. Είμαστε, μαζί με εσάς, μέρη ενός συνόλου που αντιτίθεται σε ένα σύστημα. Δίνουμε αμοιβαία. Μας λέτε τις εμπειρίες σας, κι εμείς οι ζαπατιστικοί λαοί τις δικές μας».
Μας μίλησαν λοιπόν με τον λόγο και τις πράξεις τους:
• Με την απίστευτη συλλογική οργάνωση, όχι μόνο της ίδιας της συνάντησης αλλά κάθε πτυχής της ζωής τους. Μια αυτοοργάνωση που αποτελεί θεμέλιο λίθο της αυτονομίας τους και που αντιστρατεύεται κάθε μοντέλο ιεραρχικής οργάνωσης.
• Με την αυτογνωσία εκείνων που γνωρίζουν ότι ο πρώτος δεσμώτης της εξουσίας είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και πως μόνο μια συλλογική, τολμηρή και συντροφική αυτοκριτική μπορεί να αποκαλύψει τις πυραμίδες που χτίζουμε από φόβους, ατομικές ανάγκες και ματαιοδοξία την ίδια στιγμή που αγωνιζόμαστε ενάντια στο σύστημα και τις εξουσίες του. Μια αυτοκριτική που αποδομεί, αναποδογυρίζει και ξεγυμνώνει παλιές πρακτικές και συνήθειες, και παράλληλα δημιουργεί νέους θεσμούς, νέο συλλογικό φαντασιακό σε απόλυτη διάδραση και ισορροπία με ένα νέο συλλογικό πραγματικό.
• Με τα θεατρικά τους έργα: οι νεκροί του αγώνα, αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής ματιάς στο παρόν, σε μια τρυφερή συνομιλία με τους ζωντανούς. Και οι ζωντανοί, να μεταφέρουν τις σκέψεις τους ως μέρος της συλλογικής ματιάς στο μέλλον, σ’ αυτούς που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί (τους υποδύθηκαν εκατό άτομα ντυμένα σπερματοζωάρια και ωάρια). Κανείς δεν είναι μόνος του εδώ: νεκροί, ζωντανοί και μελλούμενοι βαδίζουν μαζί «σε ένα δρόμο που δεν έχει πάρει ακόμα μορφή, όμως τον βαδίζουμε κιόλας».
• Με το συμβολικό κάψιμο της πυραμίδας, που αντιπροσωπεύει κάθε εσωτερική και εξωτερική ιεραρχική δομή που εχθρεύεται την αυτονομία των ζαπατίστας, τον κόσμο που χτίζουν εδώ και 30 χρόνια χωρίς αφέντες και υπηρέτες, μόνο με τα βήματα των κοινοτήτων τους που περπατούν αργά, όπως φυτρώνει το καλαμπόκι –μέσα στη σιωπή–, με ρίζες βαθιές και βλέμμα οριζόντιο.
• Με το χειρουργείο που χτίζουν από κοινού οι ζαπατίστας μαζί με τα «αδέρφια» τους ιθαγενείς μη ζαπατίστας, αλλά και με αλληλέγγυους και αλληλέγγυες από όλον τον κόσμο. Δεν είναι ακόμα ένας τόπος που θεραπεύει. Είναι όμως ένας τόπος που αφουγκράζεται και φροντίζει ήδη τις ανάγκες των ανθρώπων που θα έρχονται από μακριά χτίζοντας χώρους φιλοξενίας δίπλα στο θεραπευτήριο.
• Με τις χιλιάδες παλαιστινιακές σημαίες, υψωμένες στα βουνά της Τσιάπας, να δηλώνουν όχι μόνο την αλληλεγγύη τους στο λαό της Παλαιστίνης που ακόμα αντιστέκεται, αλλά και να θυμίζουν ότι σε όλο τον πλανήτη «όλοι είμαστε παιδιά της Παλαιστίνης».
• Με τα ατέλειωτα τραγούδια και τους χορούς τους από την στιγμή που τελείωναν οι συζητήσεις και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο αγώνας και η εξέγερση που στηρίζεται σε στέρεα θεμέλια και έχει έναν ξεκάθαρο στόχο, όπως είναι η συλλογική ελευθερία, είναι χαρά και απόλαυση, «rebeldía con alegría» όπως λένε και οι ίδιοι.
Όσες είχαμε την τύχη να βρεθούμε για λίγο στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού, στη ζούγκλα Λακαντόνα, και να μοιραστούμε αγωνίες, ελπίδες και αγώνες, μεταφέρουμε μέσα από αυτό το ημερολόγιο αλληλεγγύης εικόνες-θραύσματα από τις συναντήσεις. Εικόνες-θραύσματα-στιγμές μιας εξέγερσης που δεν έμεινε ουτοπία. Και που μας προ(σ)καλεί να ανοίξουμε δρόμους για τη ΖΩΗ βαδίζοντας μαζί.
