Υπάρχει μια κλωστή που τυλίγει καμιά φορά αυτό το νησί μέχρι που να το πνίξει.

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες, οι ανταγωνισμοί, η διαπλοκή με την τοπική εξουσία, πράγματα που βλέπουμε δηλαδή σε όλες τις μικρές κοινωνίες, ταλανίζουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο την κοινωνία των Τσιριγωτών.

Η τοπική εξουσία εδώ, διαχειρίζεται κάτι παραπάνω από μια διεκπεραιωτική λειτουργία, οπότε η διαπλοκή αγγίζει κάθε πτυχή της οικονομικής, παραγωγικής και κοινωνικής ζωής. Η Εγχώριος Περιουσία [1] είναι ό,τι δεν είναι ιδιωτική περιουσία. Είναι οι δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις, οι παραλίες, τα λιμάνια, οι πηγές και τα ποτάμια, οι πλατείες, οι δρόμοι, τα μοναστήρια, οι αλαταρίες (αλυκές) κλπ κλπ. Από το 1984 επισήμως ορίστηκε ως κοινή και διακοινοτική περιουσία των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης των Κυθήρων και των Αντικυθήρων. Ωστόσο και πριν το καθεστώς του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, στο τέλος του 18ου αιώνα οι κάτοικοι του νησιού απαίτησαν, «κατά δικαίαν ζήτησην του κοινού λαού» [2], και πήραν από τους προύχοντες τη διαχείριση των μοναστηριών (έτσι, ποτέ η εκκλησία δεν είχε εξολοκλήρου τη διαχείριση των μοναστηριών στα Κύθηρα), εφαρμόζοντας αυτοδιαχείριση.

Αφότου πέρασαν τα Επτάνησα στο ελληνικό κράτος, το καθεστώς αυτό παρέμεινε στα Κύθηρα σχεδόν όπως ήταν. Σε όλο αυτό το διάστημα επικράτησε μια ασάφεια ως προς σε ποιόν ανήκει τελικά η Εγχώριος Περιουσία και κατά πόσο του ανήκει. Διατηρήθηκε αυτή η ασάφεια μέχρι το 1984 όπου η διαχείριση δια νόμου πια, πέρασε στα χέρια των τοπικών πολιτικών αρχόντων.

Έτσι αρχίζει η διαπλοκή των μικρών και μεγάλων συμφερόντων στο νησί. Μια ιστορία η οποία είναι συνυφασμένη με την επέλαση της ανάπτυξης και ιδιαιτέρως με την επέλαση της τουριστικής ανάπτυξης. Τίποτα διαφορετικό από ό,τι συνέβη λίγο πολύ σε κάθε ελληνικό νησί.

Η ιδιαιτερότητα της δημόσιας περιουσίας ως κοινή και διακοινοτική στα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα έχει αποτρέψει έως τώρα μεγάλες αναπτυξιακές παρεμβάσεις που θα αλλοίωναν το φυσικό τοπίο χωρίς βεβαίως αυτό να ισχύει απολύτως σε όλες τις περιπτώσεις. Σε αυτές τις μικρές και μεγάλες περιπτώσεις – εξαιρέσεις αναδείχθηκε η διαπλοκή, η επιλογή εκλεκτών και η μόνιμη γκρίνια στο νησί για κάποιους με περισσότερα προνόμια. Η Επιτροπή της Εγχώριας Περιουσίας έγινε το σημαντικότερο κομμάτι της Δημοτικής Αρχής και ο έλεγχος των τοπικών κοινοτήτων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο υπήρξε ένα διαρκές ζητούμενο.

Η πρόσφατη αυτοκτονία του προέδρου της τοπικής κοινότητας Καραβά [3], Κοσμά Τζωρτζόπουλου, μετά τον διαπληκτισμό του με τον πρόεδρο της Επιτροπής Εγχώριας Περιουσίας, δεν μπορούμε να πούμε ακόμη με σιγουριά κατά πόσο έχει να κάνει με όλη αυτή την διαπλοκή της διαχωρισμένης τοπικής πολιτικής εξουσίας. Διαχωρισμένης φυσικά επειδή τα μέλη της αγνοούν στην πραγματικότητα τους αντιπροσωπευόμενους και αποφασίζουν με βάση τα αναπτυξιακά συμφέροντα του νησιού.

Ένα πέπλο σιωπής ωστόσο σκεπάζει το νησί και η κοινωνία μοιάζει να έχει ραμμένο στόμα. Είναι η αμηχανία που προκαλεί ο αναστοχασμός του πρώτου καιρού μετά από το πρώτο σοκ. Ας μείνουμε όμως λίγο στον αναστοχασμό.

Ο μύθος ότι η τοπική ανάπτυξη θα φέρει το tricke down του κεφαλαίου με κερδοφόρα αποτελέσματα για τους φτωχότερους, πλέον δεν είναι τόσο δημοφιλής μιας που το μόνο που συμβαίνει είναι ένας αγώνας δρόμου για την αύξηση του τζίρου των μικρών επιχειρήσεων, με αντίτιμο την ολημερίς κι ολονυχτίς απασχόληση των μικρο – επιχειρηματιών. Ποιος απολαμβάνει τα Κύθηρα; Τα παιδιά ζουν σαν να ζούσαν σε διαμέρισμα της Αθήνας. Τίποτα κοινό δεν συμβαίνει. Έτσι την ποιότητα της ζωής στα Κύθηρα την απολαμβάνουν περισσότερο οι αλλοδαποί νέοι κάτοικοι παρά ο κύριος πληθυσμός του νησιού.

Από την άλλη οι αλλοδαποί κάτοικοι του νησιού εμφανίζουν μια μεγαλύτερη περιβαλλοντική συνείδηση και περιβαλλοντική κοινοτική πρακτική, έναντι των ντόπιων Ελλήνων και Αλβανών. Το «ιδανικό» της ανάπτυξης και η ιδιαιτέρως προνομιακή εξουσία της Επιτροπής Εγχωρίου Περιουσίας επέφεραν τον κατακερματισμό της κοινωνίας εμφανίζοντας έλλειψη συνοχής και στην πιο απομακρυσμένη γειτονιά. Ελάχιστος πληθυσμός 3.500 κατοίκων που οριακά συγκροτούν πραγματική πολιτική κοινότητα, με τεράστιες όμως δυνατότητες πολιτικής ελευθερίας.

Μια δυνατότητα την οποία ο συνταγματολόγος Γεώργιος Κασσιμάτης πίστευε πως προστάτευε όταν πρότεινε τη διατήρηση του καθεστώτος δημόσιας ιδιοκτησίας στο νησί και προέτρεπε όλους τους Επτανήσιους να κάνουν το ίδιο. Βλέπουμε όμως, ιδιαίτερα μετά την αυτοκτονία με πολιτικά χαρακτηριστικά του Κοσμά Τζωρτζόπουλου, πολλοί Τσιριγώτες να ζητούν την κατάργηση της Εγχωρίου, μπουχτισμένοι από τη διαπλοκή συμφερόντων.

Η Εγχώριος Περιουσία δίνει αρχικώς την εντύπωση ότι πρόκειται για έναν δημοκρατικό θεσμό, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κατ’ επίφαση δημοκρατικός. Δεν διαφέρει από τη συνολική λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστήματος, μάλιστα πιθανόν να είναι ακόμη πιο ανεξέλεγκτη εξουσία αφού η δημαρχία από την οποία προέρχεται δεν αμφισβητείται έμπρακτα και θεσμικά ποτέ στη διάρκεια της θητείας της. Τα μέλη της Εγχωρίου περιουσίας υποτίθεται ότι εκλέγονται από το δημοτικό συμβούλιο Κυθήρων και τους συμβούλους της κοινότητας Αντικυθήρων, στην πραγματικότητα όμως διορίζονται από την εκλεγμένη δημοτική αρχή.

Σε αυτό το σημείο αρχίζει το πολιτικό δράμα των Κυθήρων.

Υπήρχε και υπάρχει τρόπος να μην είναι αναπόφευκτο αυτό το πολιτικό δράμα. Η Εγχώριος Περιουσία θα ήταν πραγματικά κοινή και διακοινοτική μόνο αν στη διαχείρισή της είχαν λόγο όλοι οι πολίτες του νησιού. Οι τρεισήμισι χιλιάδες κάτοικοι θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικοί πολίτες έστω για αυτή τη λίγη τοπική εξουσία. Θα μπορούσαν να αποτελέσουν το κύριο σώμα απόφασης για τη διαχείριση των φυσικών και πολιτισμικών πόρων του νησιού. Ένα κοινωνικό σώμα απόφασης με τη συμμετοχή όλων των κατοίκων το οποίο θα στηρίζει τη λειτουργία του στις τοπικές συνελεύσεις ενημέρωσης και εκπαίδευσης των πολιτών από το σύνολο των επιστημών διαχείρισης και διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος σε σχέση με τον αστικό ιστό, την τουριστική δραστηριότητα και την ιστορικότητα των Κυθήρων και Αντικυθήρων. Η πολιτική συνέλευση όλων των Κυθηρίων θα αποτελέσει το σώμα το οποίο θα λαμβάνει τις γενικές πολιτικές αποφάσεις και επίσης θα είναι το σώμα στο οποίο θα υποχρεούνται οι κάθε είδους θεσμικοί λειτουργοί να δίδουν λόγο.

Εάν η Εγχώριος Περιουσία Κυθήρων και Αντικυθήρων περνούσε στα χέρια μιας έστω περιορισμένης τοπικής δημοκρατίας, το κέρδος θα ήταν τεράστιο για την τοπική κοινωνία. Με το μυαλό στην ποιότητα ζωής, την αλληλεγγύη και τον πολιτισμό και όχι στο τρεχαλητό πίσω από το άμεσο κέρδος με το μικρότερο κόστος.

Η νησιωτική τουριστική ανάπτυξη είναι ένα μοντέλο που έρχεται από το παρελθόν. Από τα ελληνικά νησιά στα οποία εφαρμόστηκε, φεύγουν και πάνε διακοπές στα Κύθηρα για να νοιώσουν αυτό που ήταν το δικό τους νησί κάποτε. Αυτή είναι μια μοναδική αξία για μια ποιότητα ζωής που δύσκολα ανταλλάσσεται. Η επανανοηματοδότηση της γεωργίας και του τουρισμού έχει να κάνει με το βίωμα των εμπειριών και της αυθεντικότητας πράγματα τα
οποία, έστω μερικώς, προάγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πέραν αυτών, η ίδια η μορφή της έστω μερικής τοπικής αυτοκυβέρνησης μέσω της αυτοδιαχείρισης της Εγχωρίου, θα αποτελούσε ένα σπουδαίο πολιτισμικό αγαθό με εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Το φυσικό περιβάλλον, η ιστορικότητα, η γεωλογία και η γεωμορφολογία των Κυθήρων ενδείκνυνται για την παραγωγή πολιτισμικών προϊόντων από ανεξάρτητους καλλιτέχνες – παραγωγούς μέσω της συλλογικοποίησης της ατομικής τους έμπνευσης.

Όμως οι ίδιοι οι Κυθήριοι μπορούν να αποφασίσουν εάν και πώς θα διαχειριστούν την Εγχώρια Περιουσία ή αν θα συνεχίσουν να την αναθέτουν στις αφηρημένες μορφές εξουσίας του υπάρχοντος συστήματος. Ωστόσο υπάρχει το παράδειγμα αυτοδιαχείρισης στα τέλη του 18ου αιώνα [4] το οποίο θα έπρεπε κανείς να μην το αγνοήσει εάν θελήσει να σκεφτεί το «πολιτειακό» ζήτημα των Κυθήρων.

Τί είναι η Εγχώριος Περιουσία; Είναι όλος ο τόπος, όλοι οι πόροι ζωής και επικοινωνίας του νησιού, είναι το έδαφος και όσα διαδραματίζονται πάνω σ’ αυτό. Μπορούν όλα να περάσουν στην απόφαση όλων. Ενός κοινωνικού σώματος των Κυθηρίων όπου να μπορεί να φτιάχνει κανόνες διαχείρισης, να ζητά εξηγήσεις, να βάζει ποινές, να επιθεωρεί τη δραστηριότητα στο σύνολο της Εγχωρίου.

Ενώ θα μπορούσε η Εγχώριος να είναι ένας ενοποιητικός θεσμός, γίνεται, όντας διαχωρισμένος σήμερα από την κοινωνία, ένας διασπαστικός θεσμός. Η κοινωνία διχάζεται, κατακερματίζεται σε φοβισμένα μοναχικά άτομα που ψάχνουν συμμαχίες για να διατηρηθούν στα πράγματα. Ποια είναι αυτά τα πράγματα; Είναι τα δάση, τα βουνά, το οροπέδιο, οι μεταφορές, η θάλασσα και οι παραλίες, τα μοναστήρια, οι ιστορικοί τόποι, οι αλυκές, οι πηγές και τα ποτάμια, ο αέρας, το νερό και η γη των Κυθήρων. Ό,τι παράγουν οι Κυθήριοι είναι περισσότερο ή λιγότερο σχετιζόμενο με την Εγχώριο Περιουσία. Μπορούν όλα αυτά να γίνουν το έδαφος μιας μικρής αλλά υπέροχης να ζεις πολιτείας. Τα Κύθηρα της δημοκρατίας και της οικολογίας.

Αυτά τα Κύθηρα θα μπορούσαμε να τα βρούμε!

Υποσημειώσεις:

1. https://www.eghorios.gr/egchorios/
2. https://www.eghorios.gr/istoria/
3. https://kythera.news/sok-stin-topiki-koinonia/#google_vignette
4. https://www.eghorios.gr/istoria/

The post Τα Κύθηρα μπορούμε να τα βρούμε first appeared on Aυτολεξεί.

Ποιος το περίμενε μετά από εξήντα χρόνια, ένα τοπικό περιβαλλοντικό κίνημα να υπερασπίζεται τις τεχνητές λίμνες του Αχελώου από επιθετικές εγκαταστάσεις ΑΠΕ;

Η πετυχημένη διαδήλωση που διοργάνωσε η Επιτροπή Αγώνα Ευρυτάνων & Αιτωλοακαρνάνων στις 30 Ιουνίου στη Γέφυρα της Τατάρνας ήταν από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις αιτήματος προστασίας ενός τεχνητού περιβάλλοντος από επιπλέον επιβάρυνσή του. Πρόκειται για εναντίωση των τοπικών κοινωνιών σε εγκαταστάσεις επίγειων και πλωτών φωτοβολταϊκών, αντλησιοταμιεύσεων και ανεμογεννητριών.

Η απάντηση των ενεργειακών επενδυτών επικεντρώνεται στο ότι τα οικοσυστήματα των μεγάλων τεχνητών λιμνών είναι έτσι κι αλλιώς υποβαθμισμένα. Με την ίδια αντίληψη αντιμετωπίζεται και η επιπλέον δημιουργία μεγα-φραγμάτων στον ίδιο ποταμό, αυτά της Συκιάς και της Μεσοχώρας. Ότι δηλαδή ο Αχελώος είναι ήδη ένα σύστημα τεχνητών λιμνών παρά ένα φυσικό ποτάμιο οικοσύστημα και ως εκ τούτου δεν τρέχει τίποτα να του κοτσάρουμε άλλες δύο τεχνητές λίμνες στη Συκιά και τη Μεσοχώρα.

Όμως οι τωρινές διαμαρτυρίες δεν αφορούν συνολικά το ποτάμιο οικοσύστημα αλλά τη δυνατότητα για συνέχιση και ενίσχυση των τουριστικών δραστηριοτήτων στις τεχνητές λίμνες και τη διατήρηση και επέκταση της κτηνοτροφίας στους βοσκοτόπους της Βελαώρας. Έτσι, τα επενδυτικά ενεργειακά σχέδια της ΔΕΗ και της ΤΕΡΝΑ έρχονται αντιμέτωπα με την τοπική οικονομία, με τα όνειρα των ανθρώπων που παρέμειναν ή επιθυμούν να επιστρέψουν στον τόπο τους, δεκαετίες μετά τον μεγάλο ξεριζωμό της δεκαετίας του ’60.

Το παράδοξο είναι πως οι Ευρυτάνες και οι Αιτωλοακαρνάνες αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους τα υδροηλεκτρικά φράγματα ως «καθαρή ηλεκτρική ενέργεια» παρόλο που παραδέχονται το ξεκλήρισμα των τοπικών κοινοτήτων στις πνιγμένες περιοχές εξ αιτίας τους αλλά και την απόλυτη υποβάθμιση του φυσικού οικοσυστήματος. Μόνο και μόνο ο ξεριζωμός χιλιάδων ανθρώπων και η καταστροφή του περιβάλλοντος σε αυτές τις περιοχές, είναι η απόδειξη ότι τα φράγματα δεν είναι καθαρή ηλεκτρική ενέργεια.

Από τη μέχρι τώρα ενασχόλησή μας με τα τοπικά περιβαλλοντικά κινήματα διαπιστώνουμε ότι υπάρχει ανάγκη ενημέρωσης και κυρίως αυτοεκπαίδευσης των ανθρώπων που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα. Η επιστημονική τεκμηρίωση είναι πλέον δυνατή αφού οι έρευνες είναι συνήθως στη διάθεση όλων ενώ περιβαλλοντολόγοι και άλλοι ειδικοί επιστήμονες βρίσκονται ανάμεσά μας.

Δεν είναι καθόλου απαραίτητο ένα τοπικό κίνημα να κάνει τον καλό στο πολιτικό σύστημα εν γένει αναμασώντας τον κατεστημένο περιβαλλοντικό λόγο. Η ηλεκτρική ενέργεια που παράγουν τα υδροηλεκτρικά φράγματα είναι βρόμικη ενέργεια και αυτή η διαπίστωση είναι πλέον γνωστή σε όλους.

Το φράγμα των Κρεμαστών δεν έγινε για να ηλεκτροδοτήσει την καημένη Ελλάδα που μόλις είχε βγει λαβωμένη και ταλαιπωρημένη από έναν παγκόσμιο πόλεμο και έναν εμφύλιο αλλά έγινε για να ηλεκτροδοτήσει την ΠΕΣΙΝΕ, τη Γαλλική εταιρία με το μεγα-εργοστάσιο παραγωγής αλουμινίου – σήμερα ιδιοκτησία της «Μυτιληναίος» ή Metlen Energy & Metals. Εκείνη την εποχή, τα χωριά συνέχιζαν να ερημώνουν, δεν είχαν καν ηλεκτρικό ρεύμα.

Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ενεργειακά δίκαιη η επιλογή της κατασκευής των μεγάλων φραγμάτων στον Αχελώο όταν αυτά ευθύνονται για την καταστροφή των οικοσυστημάτων μιας ολόκληρης περιοχής και τη διάλυση των τοπικών κοινωνιών;

Η σκέψη των τοπικών κινημάτων δεν θα πρέπει να περιορίζεται στα «του τόπου μας» γιατί απλούστατα κανένα περιβαλλοντικό ζήτημα δεν είναι αμιγώς τοπικό. Η δράση, από την άλλη, θα πρέπει να είναι τοπική και με τη μεγαλύτερη ένταση, για να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η φράση «σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά» δεν ήταν απλώς μια ατάκα του ΟΗΕ αλλά ένα δυνατό και ουσιαστικό συμπέρασμα που διατυπώθηκε πριν από 50 χρόνια και είναι επίκαιρο όσο ποτέ.

Τι είναι η υπεράσπιση των τεχνητών λιμνών του Αχελώου; Πρόκειται μήπως για αντισταθμιστικό όφελος; Αντισταθμιστικό όσον αφορά τον κοινωνικό πόνο και την περιβαλλοντική καταστροφή τριών συνεχόμενων δεκαετιών (’60, ’70, ’80) οι οποίες μετάλλαξαν τον ποταμό; Είναι μήπως για ό,τι έχει απομείνει από το φυσικό περιβάλλον το οποίο μπορεί να μας κρατήσει σε αυτόν τον τόπο έστω μέσω του τουρισμού; Μήπως για τη διατήρηση και ενίσχυση της κτηνοτροφίας;

Σίγουρα η υπεράσπιση των λιμνών του Αχελώου είναι όλα τα παραπάνω. Και είναι όλα αυτά ουσιώδη και σημαντικά ζητήματα ικανά να κινητοποιήσουν τον κόσμο.

Θα πρέπει να έχουμε όμως υπόψη μας ότι το ποτάμι συνεχίζει και μετά τη Στράτο και καταλήγει στη θάλασσα δημιουργώντας ένα σπουδαίο οικοσύστημα. Ένα οικοσύστημα το οποίο εξαρτάται από όλα τα νερά του Αχελώου ανεξαιρέτως και που τα φράγματα, του έχουν στερήσει μεγάλο μέρος από τις φερτές του ύλες και την επικοινωνία των ειδών. Οι ανθρώπινες παρεμβάσεις μεγάλου μεγέθους ξεκίνησαν στο Δέλτα του ποταμού από τη δεκαετία του 1930 και συνεχίζονται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα στο εξαρτώμενο από το ποτάμι περιβάλλον. Ξεκινώντας από την επιθετική και παράνομη τουριστική δραστηριότητα των ντόπιων στον Λούρο φτάνοντας μέχρι την κεφαλαιουχική καταστροφική δραστηριότητα των αλυκών οι οποίες έχουν καλύψει τεράστια πλέον έκταση της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου.

Είναι και οι πηγές του, η Βερλίγκα, όπου πρόσφατα έφτασε δρόμος μέχρι εκεί για φτάνουν οι βάρβαροι με τα σούπερ σκληροτράχηλα τροχοφόρα τους. Αιολικά πάρκα λίγο πιο κάτω, τα έργα εκτροπής με τα δύο τεράστια φράγματα Μεσοχώρας και Συκιάς, μικρότερα φράγματα , αντλησιοταμιεύσεις, τώρα φωτοβολταϊκά στις λίμνες, πράγματι μοιάζει να μην μένει χώρος για καμιά άλλη δραστηριότητα πέραν της ενεργειακής. Από την άλλη έχεις τους επιχειρηματίες των Τρικάλων που περιμένουν πώς και πώς να γεμίσει η λίμνη της Μεσοχώρας για να ξετυλίξουν εκεί τα τουριστικά επενδυτικά τους σχέδια.

Ζούμε έναν περιβαλλοντικό τραγέλαφο!

Σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα προτείνεται ως σωτηρία η οικονομική εκμετάλλευση των περιοχών Natura 2000, πρόγραμμα που έχει ήδη ξεκινήσει στο φαράγγι της Σαμαριάς και στο Εθνικό πάρκο Σποράδων. Είναι, άραγε, αυτός ο τρόπος σωτηρίας του περιβάλλοντος; Ποια στοιχεία μπορούν να μας δώσουν σιγουριά περί αυτού όταν μέχρι τώρα η οικονομική εκμετάλλευση οδήγησε στην καταστροφή του περιβάλλοντος;

Πιθανόν να ευημερήσουν οι επιχειρηματίες με τις τουριστικές επενδύσεις τους στις τεχνητές λίμνες του Αχελώου, πιθανόν να ευημερήσουν και με τις τουριστικές επενδύσεις σε περιοχές Natura 2000.

Τίποτα όμως δεν φαίνεται ικανό να ανακόψει την πορεία ερημοποίησης του φυσικού περιβάλλοντος ως απόρροια της οικονομικής του εκμετάλλευσης.

Για την περίπτωση διάσωσης του Αχελώου και των οικοσυστημάτων που αναπτύσσονται εξ αιτίας του, τα αιτήματα ξεκινούν από τις πηγές του και φτάνουν έως τις εκβολές του:

– Προστασία της Βερλίγκας από επίσκεψη τροχοφόρων και άλλων επιθετικών δραστηριοτήτων
– Σταμάτημα κάθε ενεργειακής επένδυσης στις παρθένες περιοχές κοντά στις πηγές του
– Οριστική απόρριψη της εκτροπής του Αχελώου προς τον Θεσσαλικό κάμπο, ακόμη και της ελάχιστης
– Οριστική ακύρωση του υδροηλεκτρικού φράγματος Μεσοχώρας και εκπόνηση τεχνικής – περιβαλλοντικής μελέτης για το γκρέμισμά του
– Ακύρωση ολοκλήρωσης του φράγματος Συκιάς
– Ακύρωση των επενδύσεων σε μικρά υδροηλεκτρικά σε παραποτάμους και σε αντλησιοταμιευτικά έργα
– Ακύρωση των επενδύσεων φωτοβολταϊκών στις τρεις τεχνητές λίμνες του Αχελώου και στους βοσκότοπους της Βελαώρας – ενίσχυση των τοπικών κοινωνιών
– Ρύθμιση από τη ΔΕΗ της ροής των νερών του ποταμού στις πόρτες των φραγμάτων, σύμφωνα με τις ανάγκες των οικοσυστημάτων και των υδροβιότοπων των εκβολών
– Σταμάτημα των επιθετικών τουριστικών δραστηριοτήτων σε όλη την περιοχή των εκβολών. Αποτροπή της πρόσβασης σε μηχανικά μέσα μεταφοράς, απαγόρευση γεννητριών ηλεκτρικού ρεύματος και κάθε είδους ηχορύπανσης, απομάκρυνση όλων των αυθαιρέτων κατασκευών, απαγόρευση κυνηγιού
– Απομάκρυνση όλων των τεχνητών υδατοκαλλιεργειών από την ευρύτερη περιοχή των εκβολών και σε όλο το Εθνικό Πάρκο Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου – Αιτωλικού – Εκβολών του Αχελώου, συμπεριλαμβανομένης όλης της περιοχής Εχινάδων Νήσων

Όλα αυτά αποτελούν αιτήματα που κατά καιρούς, σε διάρκεια πολλών δεκαετιών, έχουν διατυπωθεί αποσπασματικά από κινήσεις πολιτών σε όλο το μήκος του ποταμού Αχελώου και προφανώς υπάρχουν και άλλα τα οποία μου διαφεύγουν. Ένας πολιτικός οικολογικός λόγος θα έπρεπε να τα συμπεριλαμβάνει, έτσι ώστε να μπορεί να έχει αξιώσεις για τη διάσωση του ποταμού.

Είναι αδιανόητο να μην μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους οι ενδιαφερόμενοι κάτοικοι χωριών και πόλεων που ζουν από και με το ίδιο ποτάμι.

Είναι αδιανόητο να ζω δίπλα στον Αχελώο και να μη με νοιάζει τι συμβαίνει στα ανάντη ή στα κατάντη!

Για το Eco School Eco Act – τμήμα περιβάλλοντος της ATHENS SCHOOL ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ

The post Αχελώος – Ποιος το περίμενε; first appeared on Aυτολεξεί.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια θα πρέπει να πούμε ότι ο Αχελώος είναι αληθινό ποτάμι από τα Κρεμαστά και προς τις πηγές του στη Νότια Πίνδο. Από την πρώτη τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών και μέχρι τις εκβολές του οι παρεμβάσεις που έχει δεχτεί επί έναν αιώνα είναι απολύτως καταστροφικές για το περιβάλλον. Το ποτάμι διακόπτεται από τρία μεγάλα φράγματα ενώ ένας κύριος παραπόταμός του, ο Μέγδοβας, έχει ήδη αποκοπεί από το 1960, για να τροφοδοτήσει τελικά το 1967 τη λίμνη Κρεμαστών. Ήταν οι δεκαετίες ’50, ’60, ’70, ’80 κυρίως όπου ο Αχελώος σε ένα μεγάλο μέρος του, εκεί που γινόταν μεγάλο ποτάμι, εγκιβωτίζεται. Μεταξύ των τεχνητών λιμνών Κρεμαστών, Καστρακίου και Στράτου αναπτύσσονται αποκομμένα και υποβαθμισμένα οικοσυστήματα. Η περιβαλλοντική μεταλλαγή των εκβολών του είναι τέτοιου μεγέθους ώστε έχει επηρεάσει άμεσα την οικονομική και πολιτισμική σύνθεση των τοπικών κοινωνιών. Χαρακτηριστικότερο στοιχείο μεταλλαγής είναι η δραματική μείωση των αλιευμάτων με αντίστοιχη μείωση των αλιέων η οποία επηρέασε αρνητικά τις τοπικές κοινωνίες. Σίγουρα δεν θα πρέπει να παραλείψουμε ότι οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες ανέπτυξαν επί δεκαετίες μια επιθετική συμπεριφορά στο ποτάμιο και θαλάσσιο περιβάλλον των εκβολών.

Τα καταστροφικά αποτελέσματα των φραγματικών παρεμβάσεων φάνηκαν ήδη από τα πρώτα εγχειρήματα αλλά λοιδορήθηκαν μπροστά στη σαρωτική ορμή της ανάπτυξης.

Σε αυτό το ορμητικό αναπτυξιακό πλαίσιο ήταν ενταγμένη και η φαεινή ιδέα της εκτροπής του Αχελώου στη Θεσσαλία. Μέρος αυτής της ιδέας ήταν το υπό κατασκευή φράγμα της Συκιάς και το κατασκευασμένο ήδη από το 2001 φράγμα της Μεσοχώρας. Αναπτύχθηκε ένα κίνημα κατά της εκτροπής του Αχελώου, σε θεσμικό επίπεδο από τη μια μεριά με προσφυγές στο ΣΤΕ δήμων της Αιτωλοακαρνανίας και συλλόγων και ατόμων της Μεσοχώρας. Από την άλλη, όπως συνέβη στα πνιγμένα χωριά του φράγματος Κρεμαστών και οι άνθρωποι αντέδρασαν, έτσι και στη Μεσοχώρα αναπτύχθηκε ένα τοπικό κίνημα. Η διαφορά ήταν όμως ότι εδώ επρόκειτο για μια εκτροπή ποταμού και όχι για ένα μόνο φράγμα. Στην περίπτωση των Κρεμαστών οι κάτοικοι των 15 χωριών συμβιβάστηκαν με τις αποζημιώσεις και μεταφέρθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα. Στην περίπτωση της Μεσοχώρας όμως το διακύβευμα ήταν η εκτροπή, κάτι που υπερέβαινε το τοπικό.

Έτσι, και ενώ είχαμε φτάσει στο 2007 με προσφυγές και νίκες για τον Αχελώο, δημιουργήθηκε ένα πανελλαδικό κίνημα κατά της εκτροπής που για τρία περίπου χρόνια έβαλε το ζήτημα στην κεντρική πολιτική συζήτηση. Ήταν η περίοδος όπου στις κινητοποιήσεις συμμετείχαν άνθρωποι από τις πηγές μέχρι τις εκβολές του Αχελώου, με ένα κοινό αίτημα: Να μη γίνει η εκτροπή του Αχελώου, να πέσει το φράγμα της Μεσοχώρας, να μη γίνει ποτέ το φράγμα της Συκιάς.

Πέντε χρόνια μετά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει την «οριστική» παύση της εκτροπής αλλά και τη λειτουργία του φράγματος Μεσοχώρας ως υδροηλεκτρικό. Το κίνημα αυτό των τοπικών κοινωνιών δεν ξανασήκωσε κεφάλι. Το πρόβλημα έγινε μόνο της Μεσοχώρας και η λειτουργία του φράγματος δρομολογήθηκε με βάση το εθνικό συμφέρον, απελευθερωμένη από τη λέξη ταμπού: Εκτροπή!

Ωστόσο τα φράγματα Μεσοχώρας και Συκιάς θα αποδυναμώσουν τον Αχελώο ακόμη πιο πολύ. Θα υποβαθμιστεί ό,τι άγριο έχει απομείνει. Η υποβάθμιση αυτή είναι έτσι κι αλλιώς μεταφερόμενη στα κατάντη. Κανένα τμήμα του ποταμού και των τεχνητών λιμνών δεν θα μείνει αλώβητο και η γνώση περί αυτού είναι δεδομένη από τη δεκαετία του ’50 όπου παρακολουθεί η επιστήμη και καταγράφει η κοινωνική εμπειρία.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν βλέπουμε νέες επιθετικές επεμβάσεις στον Αχελώο. Πλωτά φωτοβολταϊκά στις τρεις μεγάλες τεχνητές λίμνες. Με αυτό τον τρόπο διαλύονται οι ελπίδες για κάποια σχετική έστω τουριστική ανάπτυξη στις παραλίμνιες περιοχές. Έτσι ξεσηκώθηκε ένα κίνημα πολιτών στην Αιτωλοακαρνανία και την Ευρυτανία που ζητά να παύσει κάθε σχεδιασμός αλλοίωσης του τοπίου των τεχνητών λιμνών. Περιγράφουν την ερημοποίηση που επήλθε με την κατασκευή των φραγμάτων, την βίαιη αστικοποίηση όπου μετακινήθηκαν χιλιάδες άνθρωποι, την περιβαλλοντική, κοινωνική και οικονομική υποβάθμιση που υπέστη ο τόπος τους.

Η θυσία του περιβάλλοντος και της τοπικής κοινωνίας εκείνη την εποχή που ξεκίνησε το ξεκοίλιασμα του Αχελώου (ΠΕΣΙΝΕ), οφείλεται σε βιομηχανικές κυρίως ανάγκες και λιγότερο σε αστικές. Σήμερα οι ανάγκες είναι κυρίως χρηματιστηριακές αλλά και ανάγκες στήριξης των δεικτών της πράσινης οικονομίας.

«Πόσο ακόμα Αχελώο θα μετατρέψετε σε ανάπτυξη;» μοιάζει να λένε στο κείμενό τους τοπικές κινήσεις που καλούν σε διαδήλωση στη Γέφυρα της Τατάρνας την Κυριακή 30 Ιουνίου το πρωί για τα φωτοβολταϊκά στις λίμνες, για φωτοβολταϊκά σε βοσκοτόπους, για αντλησιοταμιεύσεις, για ανεμογεννήτριες. Η εξόντωση του περιβάλλοντος τελικά δεν διακρίνει χρώμα ανάπτυξης. Όταν προσπαθούμε να το μετατρέψουμε σε χρήμα χάνεται κάθε είδους χρώμα.

Ωστόσο ένα ποτάμι όσες φορές και αν ανακοπεί ο ρους του, όσες φορές και αν διακοπεί το ενιαίο οικοσύστημά του, πάντα όσο κυλάει το νερό έστω κι έτσι, είναι μια γραμμή ζωντανή. Ξεκινάει από τις πηγές του και εκβάλει στη θάλασσα. Ο Αχελώος είναι ένα ενιαίο περιβαλλοντικό θέμα. Τοπικά μόνο, οι κοινωνίες σπάνια κέρδισαν κάποια νίκη. Αυτό συνέβη μόνο όταν βρέθηκαν ενωμένες ή έστω απλώς στην ίδια πλευρά.

Το σχεδόν έτοιμο φράγμα της Μεσοχώρας και το υπό κατασκευή φράγμα της Συκιάς, θα είναι ο οριστικός θάνατος του Αχελώου αν λειτουργήσουν. Είναι το σπουδαιότερο αίτημα που θα μπορούσαν περήφανα να προτάσσουν οι τοπικές κοινωνίες που ζουν γύρω από τον Αχελώο από τις πηγές του μέχρι τις εκβολές του. Όλες μαζί να πάλευαν όλες τις υποθέσεις υποβάθμισης και τότε θα είχαν σίγουρα μια ευρεία κοινωνική υποστήριξη.

Δεν είναι απαραίτητη άμεσα η αναζήτηση συμμαχιών μέσω γραφειοκρατικού τρόπου. Αρκεί αρχικώς η συμπερίληψη στον λόγο διαμαρτυρίας όλων, των κεντρικών ζητημάτων όπως αυτά εκφράζονται τοπικά. Ο λόγος θα είναι αυτός που θα φέρει τους ανθρώπους κοντά σε έναν τόσο δίκαιο αγώνα. Να μιλήσουν για τα φωτοβολταϊκά στις τεχνητές λίμνες όλοι, όπως όλοι να μιλήσουν για τα φράγματα, για την συνεχή υποβάθμιση των εκβολών, για την εκτροπή.

Ό,τι έχει μείνει από τον Αχελώο είναι οι άνθρωποι που αγωνίζονται να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται.
Είμαστε μαζί τους και στην Τατάρνα και παντού!

The post Τι έχει απομείνει από τον Αχελώο; first appeared on Aυτολεξεί.

Τι να σημαίνουν άραγε τα χρόνια που πέρασαν από τον Δεκέμβρη του 2008; Μα δεν σημαίνουν τίποτε άλλο από αποδείξεις περί του αντιθέτου. Περί του αντιθέτου των προσδοκιών της νεολαίας αλλά και του υπόλοιπου κόσμου που συμμετείχε σε μια μεγαλειώδη εξέγερση κατά της αστυνομικής βίας αλλά και υπέρ όλων όσων ήρθαν στην επιφάνεια εκείνες τις αξέχαστες ημέρες. Όλα όσα ήρθαν βεβαίως στην επιφάνεια, είναι τόσο πολλά όσοι και οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε εκείνη την εξέγερση. Κάποια από αυτά σίγουρα ξεχωρίζουν και έπαιξαν ρόλο στα χρόνια που ακολούθησαν.

Επειδή κατά τις ημέρες της εξέγερσης οι χιλιάδες άνθρωποι που συμμετείχαν είχαν καταλάβει όχι μόνο κάποια κτίρια αλλά τους δρόμους παντού, διακατέχονταν από μια αίσθηση οικειοποίησης του δημόσιου χώρου. Έστω για λίγες μέρες οι άνθρωποι αισθάνονταν πιο κυρίαρχοι απ’ ό,τι συνήθως.

Το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» ήταν στα στόματα όλων, από το νηπιαγωγείο έως το ΚΑΠΙ. Δεν επρόκειτο φυσικά για ένα απλό σύνθημα αλλά για μια φράση η οποία περίκλειε ένα τεράστιο «νισάφι» αλλά και μια διάθεση για ανόρθωση αναστήματος από την καθεμιά κι από τον καθένα. Ένα πλειοψηφικό ρεύμα ανθρώπων που ένοιωθαν δυνατοί και θαρρούσες πως μπορούσαν να καταλάβουν τον οποιοδήποτε δημόσιο χώρο όχι απλώς μια πλατεία, ένα κτίριο ή ένα πάρκο. Θα μπορούσες να φανταστείς συνελεύσεις σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους όπου θα σχεδιάζονταν πρωτοβουλίες για τη διαχείριση των ουσιωδών και την άσκηση εξουσίας. Μόνο να τα φανταστείς βεβαίως θα μπορούσες όλα αυτά και μόνο μέχρι τις 5 Γενάρη του 2009*.

Οι καταλήψεις έγιναν αλλά από μια ισχνή μειοψηφία στην κάθε ξεχωριστή περίπτωση και με τη συναίνεση της πλειοψηφίας της κοινωνίας και με την συγκράτηση της αστυνομίας λόγω της λογικής αντίδρασης του υπουργού εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου – η μη κάθοδος του στρατού ήταν μια σοφή απόφαση. Σίγουρα συνετά αντέδρασαν και αρκετοί εκ των εξεγερμένων όπου σε κάποιες περιπτώσεις έσωσαν διμοιρίες των ΜΑΤ από σωστό λιντσάρισμα. Κανονισμοί της στιγμής στη μη κανονιστική βία της εξέγερσης.

Τέλειωσε η εξέγερση και συνέχισαν να γίνονται καταλήψεις πάρκων, πλατειών και γενικώς η αντίληψη για τον δημόσιο χώρο έγινε πιο ανοιχτή για κάποιο διάστημα. Για κάποιο διάστημα, γιατί η εξέλιξη έδειξε ότι σταδιακά αυτές οι καταλήψεις «έκλεισαν» ή είχαν εξαρχής την τάση να κλείσουν προς την κοινωνία. Θα περίμενε ίσως κανείς ότι η δρώσα κοινωνία, τα δραστηριοποιούμενα κομμάτια της κοινωνίας γύρω από το δημόσιο χώρο, δηλαδή τα οικολογικά κινήματα, τα κινήματα διεκδίκησης ελεύθερων δημόσιων χώρων, θα βρισκόταν αυτομάτως στο προσκήνιο. Δεν έγινε έτσι.

Γενικότερα θα μπορούσαμε να πούμε πως η εξέγερση του Δεκέμβρη, παρότι έφερε τους ανθρώπους σε μια κατάσταση «τσαμπουκά» απέναντι στην εξουσία, οδήγησε σε μια συρρίκνωση των κινημάτων πόλης όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί μέχρι το τέλος του 2008. Και βεβαίως τα κινήματα πόλης είναι συνήθως δείκτης της διεκδίκησης του δημόσιου χώρου από τους πολίτες. Αλλά και το κίνημα των πλατειών, όπου στο πρώτο μάλιστα διάστημα πριν το τσακίσει η κομμουνιστική και η αντιεξουσιαστική αριστερά, δεν εξέφρασε τα δυνατά κινήματα που είχαν αναπτυχθεί έως τότε – παράδειγμα τα κινήματα για την ενέργεια και τα νερά, το κίνημα του Eλαιώνα στην Αθήνα ή του Eλληνικού και άλλα πολλά.

Δεν φανταζόμασταν βεβαίως στις 6 Δεκέμβρη του 2008 στις 8.30 το βράδυ ότι θα ξεσπούσε μια εξέγερση των γνωστών διαστάσεων, ωστόσο κάποιοι προβλέψαμε αυτοστιγμεί τι θα ερχόταν σε σχέση με τα κινήματα. Το ότι η βία θα είχε την πρωτοκαθεδρία σε κάθε είδους κανονική δραστηριότητα διαμαρτυρίας, ήταν κάτι σίγουρο. Και βεβαίως αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να ανακοπεί η πορεία εξαιρετικών κινήσεων πόλης και περιβάλλοντος οι οποίες είχαν αρχίσει να θέτουν πολιτικά ερωτήματα με μεγάλο ενδιαφέρον.

Αναλογιστείτε το μέγεθος αυτών των επιπτώσεων στην περίπτωση της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Εκείνον τον εξεγερμένο μήνα υποχώρησε η κοινωνική κίνηση επί των κοινωνικών αναγκών και δεν ανέκαμψε ούτε τρία χρόνια μετά, με το κίνημα των πλατειών. Έτσι πέρασαν τα πρώτα χρόνια μετά το 2008 αλλά και μετά το 2011 χωρίς να κερδηθεί καμιά θεσμική αλλαγή προς όφελος της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Δεν συνέβη καμιά τέτοιου είδους θεσμική αλλαγή παρότι ένα πρωτοφανές «πλήθος» βρισκόταν στους δρόμους πολύ συχνά αυτά τα χρόνια. Δεν συνέβη τίποτα από όλα αυτά γιατί ήταν απλώς και μόνο ένα «πλήθος» που βρισκόταν στους δρόμους.

Το μόνο που συνέβη ήταν η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και η διάσωσή του από την κυβερνώσα αριστερά – στο όνομα ενός κινήματος που βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση από το 2008 έως το 2014. Και όχι μόνο αυτό αλλά σήμερα φτιάχνουν τη Nέα Aριστερά, πάλι στο όνομα κάποιου αφηρημένου αγώνα τόσο αφηρημένου ώστε να τα χωράει όλα – αντί να αποδεχτούν ότι βρίσκονται μέσα στον λάκκο της εξουσίας και να στρώσουν κώλο για οτιδήποτε μπορεί να βελτιώσει λίγο, έστω στα ψέματα, την κοινωνική κακομοιριά.

Μπορεί να τα σάρωσε όλα και να τα έκανε μαντάρα ο Δεκέμβρη, ωστόσο με κρότο συγκαταλέγεται στα κορυφαία κινήματα πόλης. Έθεσε το ζήτημα του δημόσιου χώρου και του ελεύθερου δημόσιου χώρου. Ωστόσο δεν μπόρεσε τίποτα να πολιτικοποιήσει, παρά μόνο τη βία και αυτή στρεβλά. Τον Δεκέμβρη του 2008 είχαμε την πρώτη εξέγερση μετά το 1973. Μια σύγχρονη εξέγερση που έβαλε την Ελλάδα στο παγκόσμιο πολιτισμικό προσκήνιο. Η βία, η κοινωνική βία που ασκήθηκε στη διάρκειά της αναπαρήχθη στα χρόνια που ακολούθησαν ως υποκατάστατο της πολιτικής και ως τουριστικό προϊόν.

Σήμερα, τιμάμε εκείνες τις μέρες όπου χιλιάδες μαθητές συγκρούστηκαν με το κατεστημένο, από τις φτωχοσυνοικίες μέχρι τα βόρεια προάστια. Από την Αθήνα μέχρι και το τελευταίο χωριό της Ελλάδας. Αυτές που τότε ήταν μαθήτριες και μαθητές το νοιώθουν μέχρι σήμερα. Αυτές που είναι μαθήτριες και μαθητές σήμερα πρέπει να έχουν υπόψη τους εκείνη την εξέγερση σαν μια δική τους εξέγερση.

*Επίθεση με καλάσνικοφ του Επαναστατικού Αγώνα κατά τριών αστυνομικών στα Εξάρχεια. Στις 5 Ιανουαρίου αναλαμβάνουν δράση οι «επαγγελματίες» της επανάστασης και εκεί τελειώνει η εξέγερση. Η κοινωνία από εξεγερμένο θύμα νοιώθει θύτης και ως διά μαγείας όλα αλλάζουν.

The post Και τα όνειρά μας με μια σφαίρα τα σκοτώνουν. Δεκέμβρης του 2008 first appeared on Aυτολεξεί.

Ξανά θα πνιγούν πόλεις και χωριά από κάποιον «Ιανό» ή από κάποιον «Ντάνιελ» ή από κάποιον «Ηλία» και θα θρηνούμε για τις πνιγμένες και τους πνιγμένους, για τις στάνες, τα σπίτια, τις εγκαταστάσεις. Ξανά θα καούν τα δάση και θα φτάσουν να καούν μέχρι ενός. Και θα θρηνούμε για τα καμένα δάση, τα σπίτια και τις στάνες, θα θρηνούμε τους καμένους ανθρώπους. Δεν θα θρηνούμε για όλους στον ίδιο βαθμό, βεβαίως, αλλά, να: όπως συνέβη με τους πρόσφυγες που κάηκαν στο δάσος της Δαδιάς, που στάθηκαν τυχεροί για λίγο και γλίτωσαν από τα νερά του ποταμού-νεκροταφείου αλλά τους πρόλαβε η μεγάλη φωτιά. Κανείς δεν τους θυμάται.

Ξανά και ξανά!

Θα οδηγούμαστε σταδιακά και μεθοδικά σε μια περιβαλλοντική «δυστοπία» όπου θα έχουμε συνηθίσει τον θάνατο, την έρημο και την αναγκαστική εκ των πραγμάτων τεχνικοποίηση ακόμη και της παραμικρής πτυχής της ζωής μας.

Και θα είμαστε όλες και όλοι πάλι εδώ και θα αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση. Οι λόγοι είναι προφανείς όμως κανείς μας δεν θέλει να τους δει. Ο δρόμος που έχουμε τραβήξει σαν ανθρωπότητα, το πλαίσιο στο οποίο έχουμε εντάξει τη ζωή μας δεν περιλαμβάνει κάποια πρόληψη μεγέθους που να μπορεί, έστω, να μετριάσει τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Η βασική αρχή που διέπει τον σύγχρονο οικονομοκεντρικό πολιτισμό, δημιουργεί τυφλότητες που δεν επιτρέπουν στην ανθρωπότητα να «δει» το δυστοπικό περιβαλλοντικό της μέλλον. Πρόκειται για την αρχή του άμεσου κέρδους με το μικρότερο κόστος. Του πολύ άμεσου κέρδους όμως.

Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι καμιά δασική πολιτική δεν πρόκειται να υπάρξει που να είναι ικανή να δημιουργήσει ένα πλέγμα αειφορικής διαχείρισης των δασών με στόχο την καλύτερη προστασία από τις πυρκαγιές και την καλύτερη προστασία από τις πλημμύρες. Δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά τέτοια πολιτική επειδή δεν προσφέρει το άμεσο κέρδος με το μικρότερο κόστος και επειδή η κυβερνητική διαχείριση ισοδυναμεί με την διαχείριση μιας μεγάλης, πολύ μεγάλης κεφαλαιουχικής επιχείρησης. Τα κράτη έχουν πλήρως μετατραπεί σε κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις εξαρτώμενες από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις αγορές.

Τα πραγματικά προληπτικά έργα, τουλάχιστον όπως μας τα εξηγούν οι δασολόγοι και οι περιβαλλοντολόγοι, δεν αποδίδουν από καιροσκοπικής οικονομικής άποψης. Πρόκειται για έργα με σχέδια που πρέπει να μελετηθούν σε βάθος και που χρειάζεται να αρχίσουν να υλοποιούνται κάποτε αλλά που χρειάζεται και να μην τελειώσουν ποτέ.

Σχέδια και έργα διαρκείας τα οποία θα απορροφούσαν τεράστια ποσά, μεγαλύτερα και από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς των χωρών. Θα χρειαζόταν η Ρωσία, η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Γαλλία να αλλάξουν την πολιτική τους. Θα χρειαζόταν να καταργήσουν τη σάπια ιδέα, το σάπιο εθνικό-κρατικό τους σύστημα. Μα τότε θα ήταν σαν να αυτοκαταργούταν – και έπειτα ποιος θα προστάτευε την οικονομική δραστηριότητα των κεφαλαιουχικών επιχειρήσεων; Δηλαδή θα μιλούσαμε για τη διάλυση του παγκόσμιου πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού συστήματος. Και τότε τι; Τι;

Ας κατέβουμε όμως ξανά στα μέρη της Θεσσαλίας, του Έβρου, του Βόλου και της Εύβοιας. Τα βάζουμε με τον περιφερειάρχη Αγοραστό, όμως η πολιτική του η οποία είναι και πολιτική της κυβέρνησης, κινείται σε αυτά τα πλαίσια περί οικονομίας και απόδοσης κέρδους. Κέρδος για τον κατασκευαστή εργολάβο που θα δημιουργήσει και κάποιες θέσεις εργασίας, που θα αποδώσει φόρους, θα συντηρήσει προμηθευτές, θα φτιάξει οικονομικό κύκλο ο οποίος θα ευνοήσει όλα τα μαγαζιά κ.λπ. κ.λπ. Θα φτιάξει κάποια έργα που θα ευνοήσουν τη μαζική κτηνοτροφία και την υδροβόρα υπερκαλλιέργεια και όχι έργα που δεν αποδίδουν οικονομικά, που δεν φέρνουν πίσω λεφτά.

Δεν θα κάνει έργα τα οποία συν τοις άλλοις δεν αποδίδουν και από εκλογικής-ψηφοθηρικής άποψης αφού και οι κάτοικοι των πληγεισών περιοχών κινούνται στο ίδιο κυρίαρχο οικονομοκεντρικό μοντέλο. Η κοινωνίες έχουν εκπαιδευτεί να λειτουργούν σε αυτά τα πλαίσια και οι κοινωνικές διεκδικήσεις έχουν αυτή την αναφορά.

Ο κάτοικος του θεσσαλικού κάμπου ή των μεγάλων αστικών κέντρων ζητά πρωτίστως την εξυπηρέτηση των μικρών και εφήμερων συμφερόντων του – των οποίων συμφερόντων η εξυπηρέτηση στις περισσότερες των περιπτώσεων συμβάλουν στον πολλαπλασιασμό των επιπτώσεων των έντονων κλιματικών φαινομένων. Για παράδειγμα, θα βγαίνει ο Αγοραστός στη Θεσσαλία για πάντα αν πραγματοποιήσει την εκτροπή του Αχελώου και φουσκώσουν παντού βαμβάκια και καλαμπόκια και γιατί όχι ακόμη και ρύζια!

Έτσι έχουν, λοιπόν, τα πράγματα εδώ στις Θεσσαλίες μας. Η κρίση των υποδομών στην Ελλάδα δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Έχει καταγωγή δεκαετιών και οφείλεται στη διαχρονική πολιτική που υποβάθμιζε μέχρι εξαφανίσεως την προετοιμασία και την πρόβλεψη. Εάν αυτή η αντίληψη επικρατεί σε μεγάλο βαθμό σε παλιές τεχνικοποιημένες και προηγμένες χώρες φανταστείτε τι γίνεται στη χώρα μας όπου κυριαρχούν τα λόμπι και τα καρτέλ. Το καρτέλ του γάλακτος, το καρτέλ της ιχθιοκαλλιέργειας, το καρτέλ της αλιείας, το καρτέλ του κρέατος μέχρι και στο εμπόριο σκόρδων έχουμε καρτέλ. Ίσως η Ελλάδα αποτελεί σύμβολο των κατακερματισμένων κοινωνιών παγκοσμίως. Μπορεί όλες οι ετερόνομες κοινωνίες να χωρίζονται σε λόμπι και καρτέλ όμως η Ελλάδα πιθανόν αποτελεί το βασίλειο του είδους.

Ποιες προσδοκίες έχουμε, άραγε, για πρόληψη απέναντι στη λαίλαπα της κλιματικής αλλαγής; Τί να προσδοκούμε περί αυτού στη χώρα όπου το πολιτικό προσωπικό είναι στην ουσία υπαλληλικό προσωπικό μερικών εκ των ισχυρότερων καρτέλ όπως αυτά της κατασκευής και της ενέργειας;

Τίποτα απολύτως βελτιωτικό δεν θα δούμε. Η πρόσφατη ανακοίνωση περί εφαρμογής στην Ελλάδα σχεδίων τύπου σκανδιναβικών χωρών με τεσσεράμισι χιλιάδες προσλήψεις κ.λπ., είναι απλώς στοιχεία επικοινωνιακού πολιτικαντισμού. Θα έπρεπε τουλάχιστον να ακούσουμε πρώτα πρώτα για την εκπόνηση κάποιας σοβαρής μελέτης που να μιλάει για το ένα ή το άλλο δάσος, για τα βουνά τις πεδιάδες και τα άναρχα χτισμένα αστικά συμπλέγματα.

Πραγματικά δασικά έργα με μέθοδο και στηριγμένα σε μελέτες έχουν να γίνουν στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Πολλές δεκαετίες. Τα δάση έχουν εγκαταλειφθεί και λόγω της απουσίας δασικής πολιτικής έχουν εγκαταλειφθεί και τα τελευταία ορεινά χωριά. Χάθηκε ανεπιστρεπτί εκείνος ο ορεινός κοινοτικός πολιτισμός που προστάτευε τα δάση στο βαθμό που τα είχε ανάγκη για την ύπαρξή του. Προηγήθηκε η απότομη εισβολή του φαντασιακού της ανάπτυξης και της αστυφιλίας μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο όπου συρρίκνωσε κάθε είδους παραδοσιακή κοινοτική λειτουργία. Η στρατηγική της εγκατάλειψης και η ενίσχυση της κατασκευαστικής και μεταπρατικής οικονομίας των αστικών κόμβων έδωσε τη χαριστική βολή.

Σήμερα έχουμε τεράστιες εκτάσεις ορεινών όγκων και δασών όπου επικρατούν πρωτόγνωρες κλιματικές συνθήκες. Λίγα χιόνια το χειμώνα και παρατεταμένοι καύσωνες το καλοκαίρι. Οι εναπομείναντες ελάχιστοι κάτοικοι ορεινών χωριών είναι ιδιαίτερα ανήσυχοι για την περίπτωση κάποιας φωτιάς. Χαμηλού ύψους δάση αείφυλλων – πλατύφυλλων είναι σήμερα αδιαπέραστες φυτικές μάζες  που το καλοκαίρι μετατρέπονται σε εύφλεκτη ύλη. Σε περίπτωση πυρκαγιάς, η φωτιά θα εισβάλει εύκολα στα όμορα δροσερά δάση όπως έχει συμβεί ήδη σε ανάλογες περιπτώσεις. Επιπλέον, όπου αναπτύσσεται ορεινός τουρισμός έχουμε παρεμβάσεις των ντόπιων και άλλων μικροεπενδυτών οι οποίες μπορεί να αποβούν μοιραίες. Επεκτάσεις των εγκαταστάσεων προς τη δασική έκταση χωρίς σοβαρές περιβαλλοντικές μελέτες, μικρές και μεγάλες ηλεκτρογεννήτριες, εκσκαφείς, εμπορικές δραστηριότητες οι οποίες αν μη τι άλλο υποβαθμίζουν και αυτή την ίδια την ποιότητα του ορεινού τουρισμού. Υπάρχει τρόπος σίγουρα να λειτουργήσουμε με το ελάχιστο επιχειρηματικό και τουριστικό αποτύπωμα πράγμα όμως που απαιτεί άλλη οικονομική στόχευση. Απαιτεί μια άλλη πολιτική συγκρότηση της κοινωνίας γιατί πώς θα εφαρμοστούν όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί να τα επιβάλει μια στυγνή οικολογική δικτατορία;

Η ανόητη δικαιολογία των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο, αυτή της κλιματικής αλλαγής, ούτε από τον πιο αδαή δεν θα έπρεπε να είναι πιστευτή. Ήδη από τη δεκαετία του ’80 διαβάζαμε στις επιστημονικές μελέτες για τις επιπτώσεις που δεν ήταν άλλες από αυτές που βιώνουμε τώρα. Επιστημονικές μελέτες που διαβάζαμε σαράντα χρόνια πριν. Η υπερβολικά καθυστερημένη απάντηση των προηγμένων κυβερνητικών και οικονομικών συστημάτων σε αυτή τη λαίλαπα ήταν η πράσινη ανάπτυξη και μάλιστα πράσινη ανάπτυξη χωρίς έλεος, χωρίς κανένα περιβαλλοντικό έλεος. Ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η οικονομία και η πολιτική καθορίζονται από ισχυρά κατασκευαστικά και ενεργειακά λόμπι η πράσινη ανάπτυξη μετατράπηκε σε μια τραγική ιστορία για το περιβάλλον – βλέπε βιομηχανικού τύπου εγκαταστάσεις ΑΠΕ χωρίς χωροταξικό σχέδιο  χωρίς πραγματική περιβαλλοντική πρόβλεψη και με κατ’ επίφαση διαβούλευση.

Τι όμως αποφέρει μια κατ’ επίφαση και για τα μάτια διαβούλευση; Ακόμη και αν δεν είχαμε να κάνουμε με μια κατ’ επίφαση αλλά με μια ουσιαστική διαβούλευση θα διαπιστώναμε εύκολα ότι: πέραν του συμβουλευτικού χαρακτήρα των απόψεων που καταθέτουν οι συμμετέχοντες κοινωνικοί φορείς, στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν μεσάνυχτα για το θέμα της διαβούλευσης ή κυριαρχούνται από μικρά χαζοσυμφέροντα στην υπηρεσία μεγαλύτερων συμφερόντων.

Και γιατί να μείνουμε στη διαβούλευση; Και τι θα πει διαβούλευση; Μεταξύ ποιων; Καλούμαστε να διαβουλευθούμε, οι ανίσχυροι και χωρίς κανένα δικαίωμα απόφασης φορείς, με το πολιτικό προσωπικό. Να διαβουλευθούμε με περιφερειάρχες και υπαλλήλους  υπουργείων, γύρω από μια ήδη παρμένη απόφαση.

Δεν θα ήταν πιο λογικό την απόφαση αυτή να την έπαιρναν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι; Υπάρχουν άμεσα ενδιαφερόμενοι; Ή θα έπρεπε να υπάρχουν αλλά δεν υπάρχουν; Ή μήπως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι πραγματικά άμεσα ενδιαφερόμενοι είναι οι επενδυτές της κάθε κατασκευής είτε αυτή αφορά αντιπλημμυρικά έργα είτε αντιπυρικά έργα είτε ενεργειακά έργα; Εάν μπορούμε να παραδεχτούμε κάτι τέτοιο, τότε όλα είναι στον σωστό δρόμο. Εάν δεν μπορούμε να ζήσουμε με αυτή την παραδοχή, τότε θα πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με την περίπτωσή μας.

Να δούμε πώς θα μπορέσουν οι τοπικές κοινωνίες να κατακτήσουν τη θεσμική λειτουργία της απόφασης. Και ποιο θα είναι αυτό το σώμα που θα αποφασίζει για τις ουσιώδεις υποθέσεις μας; Από ποιες και ποιους θα αποτελείται; Σε ποια πληθυσμιακή βάση και με ποιο έννομο συμφέρον θα συγκροτείται; Αυτά είναι κάποια σοβαρά ερωτήματα που προκύπτουν. Σε μια κοινωνία κατακερματισμένη και με διαλυμένες τις παλιές θεσμισμένες λειτουργίες μέσα από τις οποίες εκφραζόταν η θέση της απέναντι στις παντοειδής διαχωρισμένες εξουσίες, θα ήταν πολύ δύσκολο να ψάξουμε και να βρούμε νέους φορείς μιας αυτοκυβερνητικής πρότασης.

Ωστόσο υπάρχουν σημαντικότατες θεσμίσεις στο υπάρχον ετερόνομο πλαίσιο λειτουργίας από τις οποίες εξαρτώνται σχεδόν όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες. Είναι οι θεσμοί διαχείρισης των κοινών αγαθών. Είναι ο παγωμένος δημόσιος χώρος όπου μια διαχωρισμένη αρχή, σήμερα, κανονίζει τη ζωή μονάδων που ονομάζει πολίτες. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είμαστε παρά μονάδες μιας διαρκούς αριθμητικής πράξης. Είμαστε αριθμητικές μονάδες στο μπακαλοτέφτερο του μαφιόζου Μπέου, του τσαρλατάνου Αγοραστού και του κάθε επαγγελματία πολιτικού.

Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε τον δημόσιο χώρο εξ αρχής; Να αναδημιουργήσουμε τον δημόσιο χώρο έτσι που από μονάδες αριθμητικών πράξεων να μετασχηματιστούμε σε πραγματικούς πολίτες;

Αυτό είναι ένα ερώτημα!

Προς το παρόν ας αρκεστούμε στο να παρακολουθούμε «πολιτικά» τη μικρή εικόνα της κοινωνίας στο σταματημένο καντράν των εκλογικών αποτελεσμάτων. Η μεγάλη εικόνα είναι μια τραγική και δυστοπική εικόνα του μέλλοντος μας, του περιβαλλοντικού και κατ’ επέκταση του γενικότερου μέλλοντος μας.

The post Φωτιά, νερό και άνθρωπος στις νέες κλιματικές συνθήκες first appeared on Aυτολεξεί.

Των κοινών αγαθών που δεν είναι τίποτα άλλο από τον δημόσιο χώρο.

Όμως οι κοινωνίες σήμερα έχουν τη δυνατότητα αναδημιουργίας του δημόσιου χώρου. Τα κοινά αγαθά στον κάθε τομέα δραστηριότητας, μπορούν να περάσουν στα χέρια συγκροτημένου κοινωνικού σώματος απόφασης για όλα. Για όλα και με την συμμετοχή όσο δυνατόν περισσότερων ανθρώπων με διαφορετικούς τρόπους ζωής, με διαφορετική καταγωγή. Η θέσμιση των λειτουργιών που μπορούν να γίνουν φορείς της πρότασης ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, δεν εξαρτάται από το ποιος θα είναι κυβέρνηση. Εξαρτάται από την ίδια την κίνηση της κοινωνίας. Αυτό μπορεί να συμβεί με Μητσοτάκη ή με Τσίπρα ή με Ανδρουλάκη ή και με τους τρεις μαζί. Για τα μικρά κόμματα που λιμπίζονται την εξουσία δεν το συζητώ. Είναι οι μασκώτ του κοινοβουλευτισμού.

The post Κρίσιμες εκλογές; Ή κρίση των εκλογών; first appeared on Aυτολεξεί.

The post 8 Μάρτη – Οργή λαού first appeared on Aυτολεξεί.

ΜΙΛΟΥΝ:

〉 ΝΙΚΟΣ ΒΡΑΝΤΣΗΣ (συγγραφέας του βιβλίου)
〉 ΤΟΝΙΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗ (αρχιτεκτόνισσα-μηχανικός, μέλος της «Ενωτικής πρωτοβουλίας κατά των πλειστηριασμων»)
〉 ΝΙΚΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ (μέλος της συντακτικής ομάδας του Αυτολεξεί)

Το βιβλίο αυτό έγινε αφορμή για μία συζήτηση για την παραγωγή χώρου και υποκειμένων που επιχειρεί η συναστρία Κράτους και Κεφαλαίου στην υπάρχουσα μορφή της. Η λογική αυτής της συμμαχίας επιχειρεί να αποσυναρμολογήσει και να απλουστεύσει κάθε μορφή ζωής για να εξυπηρετήσει την κερδοφορία του κεφαλαίου, οδηγώντας σε κοινωνικές, συναισθηματικές και οικολογικές ρήξεις. Ένα Κεφάλαιο που κυκλοφορεί κυρίως δαμάζοντας το χτισμένο περιβάλλον, αναπροσαρμόζοντας τις σχέσεις που στεγάζονται σε αυτό.

Με τους αστικούς αγώνες που διεξάγονται το τελευταίο διάστημα (στέγαση, δημόσιοι χώροι κ.λπ.) τα ζητήματα που ανοίγει το βιβλίο γίνονται αφοπλιστικά επίκαιρα. Οι «Απλουστεύσεις» γίνονται πιο επίκαιρες από ποτέ σε συνθήκες όπου το κόστος ζωής για τους πολλούς έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο μόνο και μόνο για να εξασφαλιστεί η κερδοφορία των λίγων ιδιοκτητών της ζωής μας, σε συνθήκες περιφράξεων και ιδιωτικοποιήσεων των δημόσιων χώρων, στις συνεχείς επιχειρήσεις εξευγενισμού και εμπορευματοποίησης των γειτονιών μας αλλά και τομέων αναγκαίων για τη ζωή μας.

Αυτή η σύντομη αλλά πυκνή έκδοση αγγίζει θεματικές όπως οι νέες υποκειμενοποιήσεις, η αναδιαμόρφωση του χώρου, η εντατικοποίηση της καταστολής. Η παρουσίασή της γίνεται αφορμή για να συζητήσουμε και να οργανώσουμε εκ νέου τους αγώνες μας για τον δημόσιο χώρο, για το δικαίωμα στη στέγαση, για το δικαίωμα στη ζωή.

The post ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΣΕΙΣ: χώροι, υποκείμενα & καταστολή, υπό το φως των όσων συμβαίνουν (ηχητικό) first appeared on Aυτολεξεί.

Άνθρωποι με πολύ βαρύτερα αδικήματα και με απείρως απεχθέστερη κοινωνική στάση από αυτή του Γιάννη Μιχαηλίδη κυκλοφορούν και δραστηριοποιούνται ελεύθεροι υπό όρους ελέγχου και επιτήρησης, αφού εξέτισαν το μεγαλύτερο μέρος της ποινής τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκληματίες που εγκληματούν με σκοπό το κέρδος και την εξουσία, άνθρωποι του υποκόσμου όπως συνηθίζεται να λέμε. Είναι όμως και άνθρωποι του “καλού κόσμου”, της πολιτικής και οικονομικής διαπλοκής ή όπως πρόσφατα ο παιδοβιαστής, άρχων του ελληνικού θεάτρου, Λιγνάδης ο οποίος μετά τη δικαστική καταδίκη του αφέθηκε ελεύθερος από το δικαστήριο αφήνοντας να πλανηθεί η δικαστική υπόνοια κάποιας ίσως αθωωτικής απόφασης στο Εφετείο του.

Δεν μπορούμε βεβαίως να ξεχάσουμε και την αναστολή της ποινής του Γ. Πατέλη, του φασίστα δολοφόνου που τρομοκρατούσε την κοινωνία, με το σκεπτικό ότι δεν πρόκειται να διαπράξει εγκλήματα!!! Ο Άρειος Πάγος μετά από μήνες και ύστερα από εισαγγελική παραγγελία έκρινε ότι κακώς το Εφετείο Αναστολών τον αποφυλάκισε και έτσι οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή.

Ναι, γίνονται και λάθη θα μου πείτε. Πώς γίνεται όμως σε αυτή τη χώρα πίσω από αυτά τα “λάθη” να κρύβονται σχεδόν πάντοτε είτε οικονομικά συμφέροντα, είτε πολιτικά συμφέροντα, είτε η ιδεολογική στάση δικαστών και εισαγγελέων, με τις τυχόν εξαιρέσεις να επιβεβαιώνουν τον κανόνα;

Σε ποια χώρα της “δημοκρατικής” Ευρώπης τόσο εξόφθαλμα εισαγγελείς και δικαστές λειτουργούν ως υπάλληλοι τραπεζών, μεγάλων κεφαλαιουχικών εταιρειών και κυβερνήσεων;

Σε ποια χώρα της “πολιτισμένης” Ευρώπης στον 21ο αιώνα, χρειάστηκε η συγκρότηση ενός τεράστιου κοινωνικού κινήματος “ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ” και η συγκέντρωση 40.000 ανθρώπων έξω από το δικαστήριο για να εκδοθεί καταδικαστική απόφαση για μια νεοναζιστική οργάνωση με οργανωμένα τάγματα εφόδου που δολοφονούν αποδεδειγμένα και τρομοκρατούν προβεβλημένα κοινωνικές ομάδες;

Στην Ελλάδα! Στην Ελλάδα της μαύρης τετράδας Μητσοτάκη, Πλεύρη, Γεωργιάδη και Βορίδη. Στην Ελλάδα που δολοφονεί έναν ομοφυλόφιλο με την επώνυμη ευλογία του αντισημίτη φασίστα Θ. Πλέυρη. Στην Ελλάδα όπου το Συμβούλιο Εφετών Λαμίας απέρριψε το αίτημα αποφυλάκισης του Γιάννη Μιχαηλίδη. Μια αποφυλάκιση την οποία δικαιούταν βάση νόμου αλλά και βάση της διαγωγής του η οποία σκανδαλωδώς κρίθηκε από το εν λόγω συμβούλιο ως «προσχηματική».

Διαβάζοντας κανείς το σκεπτικό της απόρριψης της αίτησης αποφυλάκισης του Γιάννη Μιχαηλίδη, καταλαβαίνει εύκολα πως πρόκειται για μια εκδικητική δικαστική πράξη. Μοιάζει να πιστεύει βαθειά η ελληνική δικαιοσύνη, μια επαρχιώτικη δικαιοσύνη σε σχέση με τη δικαιοσύνη των Δυτικών χωρών, ότι τα εγκλήματα με σκοπό το κέρδος και την εξουσία είναι ελαφρύτερα από τα εγκλήματα με σκοπό την υπονόμευση του κέρδους και της εξουσίας. Μοιάζει να πιστεύει η ελληνική δικαιοσύνη ότι το έγκλημα της χρησιμοποίησης της εξουσίας για τον βιασμό ανηλίκων είναι ελαφρύτερο από το έγκλημα της εναντίωσης στην εξουσία που δολοφονεί ατιμωρητί τον φίλο μου, που δολοφονεί ατιμωρητί ένα παιδί (Δολοφόνος Κορκονέας – Δολοφονημένος Γρηγορόπουλος).

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης ήταν φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Μια σχέση που από μόνη της δημιούργησε στον νεαρό απεργό πείνας έναν κόσμο ολόκληρο. Δημιούργησε έναν κόσμο γεμάτο πίκρα και οργή αλλά και σπουδαία ιδανικά, έναν κόσμο που να αξίζει να τον ζήσεις. Έναν κόσμο που ίσως σε κάνει να μπορείς να πεθάνεις για αυτόν.

Αυτό ακριβώς εκδικείται η απόρριψη των Εφετών της Λαμίας. Το ότι κάποιος μπορεί ακόμη και να πεθάνει για ιδανικά σαν του Μιχαηλίδη. Οι Εφέτες θέλουν να συντρίψουν τον Μιχαηλίδη αναγκάζοντάς τον σε υποχώρηση.

Ε, αυτό δεν είναι δικαιοσύνη! Ας βρεθεί και σε αυτή την περίπτωση, όπως σε πολλές άλλες περιπτώσεις, ένα μικρό φωτάκι μέσα στα σκοτάδια της ελληνικής δικαστικής καθημερινότητας.

Αποφυλακίστε τον Γιάννη Μιχαηλίδη μήπως και για άλλη μια φορά σώσετε κάτι από τη δικαιοσύνη.

Ο ίδιος έχει σωθεί.

The post Η σωφρονιστική υποκρισία του Συμβουλίου Εφετών Λαμίας και ο Γιάννης Μιχαηλίδης first appeared on Aυτολεξεί.

Παραθέτουμε μαγνητοφωνημένη την ομιλία του Νίκου Ιωάννου που δόθηκε την Κυριακή 13 Μαρτίου 2022:

The post Με τη σκέψη του Καστοριάδη τον καιρό της απουσίας πολιτικής πρότασης (Ομιλία από το Διεθνές Συνέδριο) first appeared on Aυτολεξεί.