Τελευταία χρονιά που έζησα στα Εξάρχεια ήταν το 2012, δέκα χρόνια πριν –τότε μάλιστα είχα καταλάβει ότι επί δύο σχεδόν χρόνια δεν βγήκα καν από τα Εξάρχεια παρά μόνο για πορείες– τέλος πάντων, δεν έπαψα να συχνάζω στα Εξάρχεια αλλά κάτοικος δεν είμαι, ούτε είναι εκεί η καθημερινότητά μου.

Έχω όμως την εντύπωση ότι ήδη από τότε, το 2012, ή τουλάχιστον από το 2015 και έπειτα, είχε αρχίσει ο άνωθεν επιβεβλημένος, κοινωνικός και πολιτικός μετασχηματισμός της περιοχής –και η κατάληψη του ελεύθερου δημόσιου χώρου από το κράτος– που εντάθηκε κατασταλτικά μετά το 2019 και τώρα κορυφώνεται και αρχιτεκτονικά και συμβολικά με τη βίαιη και αυταρχική «ανάπλαση»/«εξευγενισμό» όχι μόνο της πλατείας, αλλά και του λόφου του Στρέφη… Ίσως να κάνω λάθος –συχνά μπλέκουμε την κοινωνική με την προσωπική ιστορία– θυμάμαι, ωστόσο, πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν διατάραξε την κρατική διατάραξη των Εξαρχείων παρόλο που σαφώς μείωσε την κατασταλτική βία της εποχής Σαμαρά. Ωστόσο, ένα μόλις χρόνο πριν από την παράδοση της εξουσίας στη ΝΔ, τα στελέχη της τότε κυβέρνησης έθεταν το πλαίσιο σε επερχόμενα πεδία καταστολής.

Το κράτος έχει μια συνεχή στρατηγική καταστολής, με τακτικές παράλλαγές.

Δυστυχώς, θα πρέπει να θυμόμαστε πώς στρώνεται ο δρόμος για την καταστολή, γιατί η λογική της ανάθεσης οδηγεί στην ετερονομία.

Νίκος Τόσκας, υπουργός Προστασίας του Πολίτη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, στην Καθημερινή, 13 Μάη 2018: «Υπάρχει, πράγματι, πρόβλημα ασφάλειας στους πανεπιστημιακούς χώρους. Είναι ένα ζήτημα το οποίο εξετάζεται από επιτροπή του υπουργείου Παιδείας με τη συμμετοχή εκπροσώπου της αστυνομίας. (…) Υπάρχουν πάντως τεράστια προβλήματα στα Εξάρχεια, δικαιολογώ τα παράπονα κατοίκων που λένε ότι η κατάσταση εκεί δεν έχει εξομαλυνθεί. Υπάρχει παραβατικότητα και η ΕΛ.ΑΣ. θα αναπροσαρμόσει τον σχεδιασμό της. Θα δείτε το επόμενο διάστημα διαφορετική αντιμετώπιση και στο πεδίο της μικροεγκληματικότητας, που ταλαιπωρεί τους κατοίκους. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων θέλει την παρουσία της αστυνομίας».

Ασφαλώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έβαζε εκεί τον σταθμό Μετρό, ούτε θα έκανε πολιτική τελετουργία την καταστολή στα Εξάρχεια, αλλά οι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι μπήκαν στο στόχαστρο και με άλλους τρόπους.

Μία έρευνα που αφορά συγκεκριμένα στην ιδιοκτησία ακινήτων στην περιοχή των Εξαρχείων τη δεκαετία 2009-2018, που μου υπέδειξε διαδικτυακός φίλος, ίσως διαφωτίζει μία πιο σκοτεινή πλευρά της κατάστασης. Η έρευνα, στο συμπέρασμά της αναφέρει: «Από την ανάλυση των στοιχείων αποδεικνύεται ότι μεγάλο μέρος των ακινήτων που αγοράστηκε, ιδίως μετά το 2015 έπαψε να ενοικιάζεται μακροπρόθεσμα και οδηγήθηκε σε βραχυχρόνια μίσθωση. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει και έμμεσα (από τον πολύ μεγάλο αριθμό καταχωρήσεων στο airbnb και τα στοιχεία για την άνοδο των ενοικίων έως 30-35% το 2018), αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και άμεσα, καθώς η έρευνα εντόπισε είτε ολόκληρα κτίρια που μετατράπηκαν σε εγκαταστάσεις φιλοξενίας είτε την απόκτηση διαμερισμάτων από επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο αυτό. Επίσης στα καταστατικά πολλών από τις εταιρείες που αγόρασαν ακίνητα στα Εξάρχεια προκύπτει ότι ο σκοπός τους είναι η διαχείριση ακινήτων και, ξεκάθαρα, η βραχυχρόνια μίσθωσή τους».

Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την έρευνα παρακάτω:

Μεταλλαγές στην ιδιοκτησία ακινήτων στα Εξάρχεια

The post Η λογική της ανάθεσης στρώνει τον δρόμο διαχρονικά στην καταστολή first appeared on Aυτολεξεί.

Είναι 24 Φεβρουαρίου και η δασκάλα συγκλονισμένη από τη ρώσικη εισβολή στην Ουκρανία προσπαθεί να μιλήσει στα παιδιά κατά του πολέμου. “Μην πολεμήσετε ποτέ” τους λέει, αν βρεθείτε σε πόλεμο να πετάξετε το όπλο που θα σας δώσουν ή να μην πάρετε ποτέ όπλο στα χέρια σας, να παλέψετε να σταματήσετε τον πόλεμο. Ο μικρός Σάμι όμως από τη Συρία διαφωνεί. “Δεν είναι έτσι κυρία” λέει, ο πόλεμος δεν πρέπει να αρχίσει, αυτό που λέτε πρέπει να γίνει πριν αρχίσει ο πόλεμος, γιατί άμα αρχίσει “αυτοί” έρχονται και είναι πολλοί και ρίχνουν σφαίρες παντού και έτσι έγινε στη γειτονιά μας και ο μπαμπάς μου πήρε το όπλο γιατί δεν γινόταν αλλιώς, και τον χτύπησε μια σφαίρα και μετά μας πήρε και φύγαμε και περπατάγαμε μέρες σε δρόμους και βουνά και πήγαμε στην Τουρκία και μετά με τη βάρκα και μετά του έπεσε το κουπί και μετά και μετά… και μετά τι; Και μετά τι; Τη φρίκη του “μετά” την έχουμε δει σε όλους τους πολέμους σε όλον τον πλανήτη. Πουθενά και ποτέ δεν υπήρξε καλός πόλεμος.

Αλλά εμείς οι “αντι-ιμπεριαλιστές” πόλεμο εννοούμε αυτόν που κάνουν οι Αμερικάνοι και οι Δυτικοί γενικώς. Όταν εισβάλει η Ρωσία στην Ουκρανία, διαδηλώνουμε στην Αμερικάνικη πρεσβεία γιατί δεν μπορούμε να χωνέψουμε ότι μπορεί και να μην είναι το ΝΑΤΟ υπεύθυνο.

Αυτή η απαίτηση του νέου ιδιότυπου συντηρητισμού που διατρέχει όλο το φάσμα των “οπαδών” ιδεολόγων, να μην ενοχλείται το στρατιωτικό καθεστώς της Ρωσίας για να μην έχουμε πολέμους, είναι μια ανόητη απαίτηση.

Μια Ρωσία που μετρά χιλιάδες συλληφθέντες διαδηλωτές τις τελευταίες μέρες, μετά από σκληρή καταστολή των διαδηλώσεων κατά της εισβολής στην Ουκρανία. Ο δυνάστης δολοφόνος Πούτιν ευθέως απειλεί την ανθρωπότητα με πυρηνικό πόλεμο και οι παλιοί μας φίλοι και σύντροφοι συγκρίνουν την περίπτωση της “πουτινικής” κρίσης με την κρίση των πυραύλων της Κούβας, πέφτοντας σε ιστορικό κενό αφού ΕΣΣΔ δεν υπάρχει και “καρφώνονται”, που κατά βάθος ταυτίζουν τον Πούτιν με το παλαιό κομμουνιστικό καθεστώς. Φυσικά υπάρχει το νήμα που ενώνει τα δύο –εντελώς διαφορετικά κατά τα άλλα– καθεστώτα. Αυτό το νήμα, είναι η στρατιωτική πρωτοκαθεδρία και η αυτοκρατορική συμπεριφορά και δραστηριότητα.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τα καλά παιδιά της Σχολής του Σικάγου ήταν αυτά που ανέλαβαν την διεκπεραίωση της πολιτειακής αλλαγής στην πρώην κομματική αυτοκρατορία. Ήταν η ίδια παρέα που έδωσε τα φώτα του οικονομικού φιλελευθερισμού και στην Κίνα. Εκεί όμως το παλαιό κομμουνιστικό καθεστώς παρέμενε ακέραιο και η επιτυχία της ζεύξης του κομματικού κομμουνισμού με τον άγριο καπιταλισμό είχε τεράστια επιτυχία. Η απόλυτη οικονομική επιχειρηματική επιτυχία του καπιταλισμού με καθεστώς αντίθετο της “δημοκρατίας”. Στη Ρωσία όμως τα πράγματα δεν πήγαν τόσο “καλά”: ένας στρατάρχης και γύρω του οι ζάπλουτοι που λεηλατούν τους φυσικούς πόρους της χώρας. Κανείς τους δεν σκέφτηκε να πει, “κάναμε λάθος και το οικονομικό μας σύστημα δεν είναι και τόσο σίγουρο πως οδηγεί στη δημοκρατία”.

Η ιδέα ότι η οικονομία μπορεί να δημιουργήσει πολίτευμα αποδείχτηκε μια ανόητη ιδέα. Η ίδια ανόητη ιδέα διακατέχει και την Αριστερά όλων των εκφάνσεων, συμπληρώνοντας έτσι την καθολικότητα του οικονομισμού.

Ο Τζέφρι Σακς κατηγορούσε τα παιδιά του Σικάγου λέγοντας ότι δεν δούλεψαν όσο σκληρά έπρεπε για την οικονομική συγκρότηση της μετασοβιετικής Ρωσίας. Ισχυρίστηκε πως έτσι χάθηκε και η ευκαιρία για “δημοκρατία”. Όμως ο Ανατόλι Τσουμπάις, υπουργός των ιδιωτικοποιήσεων του Μπορίς Γέλτσιν και που ο Σακς τον αποκαλούσε “μαχητή της ελευθερίας”, έλεγε πως “για να υπάρχει δημοκρατία στην κοινωνία θα πρέπει να υπάρχει μια δικτατορία στην εξουσία”. Κατά βάθος, οι υπερασπιστές του νεοφιλελευθερισμού είχαν μια τυφλή ιδέα για τη δημοκρατία. Η τυφλότητα αυτή έδωσε την ευκαιρία στους λύκους των στρατιωτικών εξουσιαστικών κέντρων της Ρωσίας να κερδίσουν το άδειο έδαφος. Έτσι δημιουργήθηκε το τέρας. Ο Πούτιν, ένας πρώην καγκεμπίτης, έγινε επίδοξος αυτοκράτορας και σήμερα εισβάλει στην Ουκρανία και απειλεί όποιον τολμήσει να τον εμποδίσει με πυρηνική φωτιά.

Είναι σίγουρο πως η “Δύση” έχει τεράστιες ευθύνες για την επικίνδυνη εξέλιξη της Ρωσίας όπως σήμερα τη βιώνουμε. Αυτή η διαπίστωση όμως δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη στάση ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο έμμεσα ή άμεσα, υπερασπίζεται την εισβολή του “στρατάρχη” Πούτιν στην Ουκρανία. Μια στάση η οποία αντανακλάται δυστυχώς σε οργανώσεις της Αριστεράς αλλά και σε ομάδες του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Το ισχνό “πολιτικό κίνημα” στη χώρα μας, δείχνει όλο και πιο πολύ να συντηρητικοποιείται.

Η στάση του αρνητισμού στην πανδημία και τον εμβολιασμό και τώρα η στάση του κρυφτού απέναντι στη ρωσική εισβολή εμφανίζονται πράγματι σε ένα μικρό κομμάτι του. Ωστόσο η στάση αυτή επηρεάζει όλο το κίνημα, το οποίο περιορισμένα ίσως επιχειρεί έναν στοιχειώδη αναστοχασμό, όμως αδυνατεί να δημιουργήσει μια διαφορετική δυναμική.

Έχουμε να κάνουμε με μια πολιτική κατρακύλα η οποία δεν μπορεί παρά να έρχεται από το βάθος των συντηρητικών ενστίκτων ενός κομματιού του ελληνικού λαού, της μυθολογίας περί της σωτηρίας του από τον Ρούσο (του ξανθού γένους) που θα έρθει από τον βορρά – και που πριν από λίγα χρόνια ο Λαφαζάνης έπαθε λουμπάγκο από τις πολλές επικύψεις σε εκείνη την “ιστορική” συνάντηση “μαζί Του”.

“Συγκλονίζονται” οι Έλληνες αριστεροί και δεξιοί στη θέα των φωτογραφιών με νεοναζιστές Ουκρανούς, τους οποίους βεβαίως εξέθρεψαν τα εγκλήματα καταστολής του φιλορώσου Γιανουκόβιτς. Εγκλήματα καταστολής που έφτασαν μέχρι και σε εκατοντάδες απαγωγές αλλά και δολοφονίες από ελεύθερους σκοπευτές στην πλατεία Μαϊντάν – γεγονότα για τα οποία η Ουκρανία καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

“Συγκλονίζονται” επίσης και τον υπερασπίζονται, όταν στα αιτήματά του ο σφαγέας Πούτιν περιλαμβάνει την αποναζιστικοποίηση Ουκρανικού στρατού και αστυνομίας, ενώ το φαινόμενο των νεοναζιστών στους στρατούς και τις αστυνομίες είναι σχεδόν παγκόσμιο και με ιδιαίτερη ένταση εμφανίζεται στη Ρωσία – και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι στην Ουκρανία. Φτάνουν στο σημείο, οι φίλοι μας του κινήματος, να αποκαλούν συλλήβδην τους Ουκρανούς φασίστες.

Έτσι, με αφορμή την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έχουμε διαδηλώσεις κατά του πολέμου γενικά. Όμως μια γενίκευση μπροστά σε κάτι πολύ συγκεκριμένο δεν είναι παρά προσπάθεια αποφυγής του συγκεκριμένου. Το ελληνικό “ανταγωνιστικό” κίνημα, όπως αρέσκονται πολλοί να το αποκαλούν, δεν έχει πάρει σαφή πολιτική θέση για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και αυτή του η στάση, ενέχει τον κίνδυνο να το μετατρέψει από δρώσα αντιπολεμική μειονότητα σε αντι-δρώσα.

Τα λόγια του μικρού Σάμι που βίωσε τον πόλεμο αποδεικνύονται σοφότερα. Όταν ο πόλεμος αρχίσει, “αυτοί” έρχονται και η αντίσταση είναι μονόδρομος.

Και όταν ο πόλεμος εγκατασταθεί στην αυλή σου, τότε εγκαθίσταται και το ψέμα και η θηριωδία, στα οποία επιδίδονται αμφότεροι οι εμπλεκόμενοι, επιτιθέμενοι και αντιστεκόμενοι.

Σίγουρα καμιά πατρίδα δεν είναι αθώα. Σωστά λέμε, κάτω οι πόλεμοι και οι πατρίδες. Είναι όμως το ίδιο σίγουρο πως δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια εμπλοκή, στην περίπτωση της ρώσικης εισβολής στην Ουκρανία. Έχουμε να κάνουμε με το πουτινικό στρατοκρατικό καθεστώς που καταδυναστεύει τον ρωσικό λαό και συνεπικουρείται από τους Ρώσους δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες. Αυτό που επιχειρεί με την εισβολή στην Ουκρανία είναι να εδραιώσει την κατάληψη της Κριμαίας και να επεκτείνει την καταδυνάστευση στους λαούς όλων των γύρω από τη Ρωσία χωρών.

Ναι, το καθεστώς Πούτιν αποτελεί άμεσο κίνδυνο για την ανθρωπότητα.

Αν είναι να φωνάξουμε τώρα ένα σύνθημα, αυτό είναι “όχι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία”, γιατί ο Πούτιν πρέπει να ηττηθεί, γιατί αν δεν ηττηθεί θα νικήσει. Μια νίκη του Πούτιν μπορεί να βολεύει το ΝΑΤΟ και κάθε πολεμοκάπηλο, δεν βολεύει όμως τον ρώσικο και τον ουκρανικό λαό και όλους τους λαούς. Μια νίκη του Πούτιν δεν βολεύει την ανθρωπότητα.

The post Πούτιν, το «ξανθό γένος» που θα μας σώσει first appeared on Aυτολεξεί.

Μπορεί να είναι κανείς δολοφόνος δικτάτορας και ταυτόχρονα να είναι και αντιφασίστας;

Φυσικά και μπορεί! Αν είναι ο Πούτιν, μπορεί να είναι ό,τι θέλει!

Ο Πούτιν συγκεντρώνει εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες και χιλιάδες πολεμικές μηχανές στα σύνορα με την Ουκρανία, στα πλαίσια του σχεδίου του για προσάρτηση αυτής της χώρας. Ο Πούτιν, αυτό το κατάλοιπο του χειρότερου κομματιού του απεχθούς σοβιετικού καθεστώτος, ονειρεύεται τον εαυτό του αυτοκράτορα της Ευρώπης. Ετοιμάζεται να μακελέψει Ουκρανούς και να στείλει βορά στα κανόνια “δικούς του” Ρώσους γι’ αυτόν τον σκοπό και θέλει να πιστέψουμε όλοι εμείς, τα εκατομμύρια που τον παρακολουθούμε ότι η Ουκρανία έχει φασιστικό κίνημα και ότι αναλαμβάνει αυτός να το συντρίψει!

Σιγά ρε Πούτιν! Μήπως έχεις και τίποτα χάντρες γυαλιστερές να μας πουσάρεις, σε μας τα καημένα τα αμερικανάκια;

Κατά τον εικοστό αιώνα, αυτό το καταπιεστικότατο σοβιετικό καθεστώς και τα καταπιεστικά καθεστώτα-δορυφόροι του, έκαναν τόσο, μα τόσο κακό στην ιδέα του δημοκρατικού κοινωνικού μετασχηματισμού, στην ιδέα της κοινωνικής επανάστασης!

Θυμάμαι το 2000 που είχαμε πάει σαν αναρχικοί από την Ελλάδα στην Πράγα για την αντιπαγκοσμιοποιητική διαδήλωση, και στη θέα των σημαιοφόρων ομάδων μας, παρότι διευκρινίζαμε πως δεν είμαστε του κομμουνισμού, οι άνθρωποι έντρομοι κλειδαμπαρώνονταν στα σπίτια και στα μαγαζιά τους.

Το ίδιο φαντάζομαι θα συνέβαινε και στην Ουκρανία αν πηγαίναμε τότε. Την ίδια κατάσταση αντιμετώπιζαν σύντροφοι σε όλες τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, όπως μας διαβεβαίωσαν Βούλγαροι αναρχικοί σε επίσκεψή μας στη Σόφια το 2017.

Έτσι, μπορούμε πολύ καλά να καταλάβουμε πώς οι ακροδεξιοί κατάφεραν να κλέψουν τη λαϊκή εξέγερση του Μαϊντάν το 2014, μια εξέγερση κατά του διεφθαρμένου και καταπιεστικού καθεστώτος του φιλορώσου Γιανουκόβιτς (ο οποίος έφυγε νύχτα).

Ωστόσο εκεί υπάρχει ένας λαός, μια κοινωνία, ένας πληθυσμός και είναι ντροπή για οποιαδήποτε Αριστερά στην Ευρώπη να κλείνει το μάτι στον μακελάρη Πούτιν, μόνο και μόνο για να δείξει τον αντιαμερικανισμό της και τον «αντιδυτικισμό» της γενικώς.

Τα αυτιά μας ανοικτά, λοιπόν, στα τύμπανα πολέμου στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας.

Τα μάτια μας ανοικτά στους πολεμοκάπηλους αυτού του κόσμου.

Όχι μόνο στους πολεμοκάπηλους που βρίσκονται κάπως μακριά μας (το μακρυά μας, είναι μόνο μια κουβέντα για την Ουκρανία) αλλά και στους πολεμοκάπηλους που είναι εδώ μπροστά μας. Ο πρωθυπουργός μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που θεωρεί την άμυνα της χώρας μας αυτοσκοπό και γι’ αυτό σπρώχνει τα δισεκατομμύρια που μαζεύει από τον λαουτζίκο σε φρεγάτες και αεροπλάνα.

Μαζί βεβαίως με τους λακέδες του, τύπου ΣΚΑΪ, που μοιάζει λες και βλέπεις τουρκικό κανάλι, αφού μας δείχνει με διαρκή ανταπόκριση μέχρι και πού κατουράει ο Ερντογάν, θέλοντας να μας πείσει ότι οσονούπω επελαύνει για να μας τουρκέψει! Και πώς θα γλιτώσουμε χωρίς Dassault Rafale και Belharra;

Αν στο μυαλό μας είναι μόνο ο πόλεμος, από τη Μαύρη Θάλασσα στο Αιγαίο, λίγος είναι ο δρόμος!

The post Από τη Μαύρη Θάλασσα στο Αιγαίο first appeared on Aυτολεξεί.

Τελειώνει, πράγματι; Ναι, τελειώνει αφού τελειώνει στο μυαλό μας. Λέω στο μυαλό μας, επειδή τα νούμερα είναι εδώ και είναι αμείλικτα. Όπου “νούμερα” φυσικά εννοούμε τους διασωληνωμένους και τους νεκρούς. Εκεί φτάσαμε. Να μη μας κόφτει όταν η αρρώστια και ο θάνατος είναι του αλλουνού και να τα βλέπουμε ως νούμερα. Έτσι είναι ο άνθρωπος.

Η αλήθεια είναι πως αναρωτιέται κανείς τι του συμβαίνει, αν ακόμη δεν έχει κολλήσει.

Και ενώ νοιώθουμε να τα βρίσκουμε με τον ιό που προκάλεσε την πρώτη πανδημία του 21ου αιώνα, οι φορτηγατζήδες κάνουν κίνημα στον Καναδά. Δεν είναι όλοι οι φορτηγατζήδες αυτής της χώρας φυσικά. Είναι λίγοι, πολλοί λίγοι. Είναι από αυτούς που μας θυμίζουν το “Θέλμα και Λουίζ”. Το “κομβόι της ελευθερίας”!

“Μαχητές της ελευθερίας” τους αποκαλεί ο Ντόναλντ Τραμπ, με τα “κίτρινα γιλέκα” τους παρομοιάζει η Μαρίν Λεπέν. Είναι του ιδίου φυράματος με το κίνημα που εισέβαλε στο Καπιτώλιο ενώ κατέρρεε ο Τραμπ, με το κίνημα των αρνητών της πανδημίας και των αντιεμβολιαστών σε όλη την Ευρώπη, με καμιά κατοσταριά φορτηγατζήδες που έκαναν κομβόι στο Ισραήλ απορώντας αν έτσι είναι η ελευθερία, αναφερόμενοι στους υγειονομικούς περιορισμούς. Είναι πράγματι ένα νέο κίνημα. Ένα σχεδόν παγκόσμιο κίνημα. Είναι μικρό αλλά είναι κίνημα. Ένα μικρό κίνημα που όμως επηρεάζει την ατζέντα συντηρητικών πολιτικών κομμάτων αλλά και κάποιων αριστερών ή και κεντρώων κομμάτων. Επίσης, επηρεάζει τον παγκόσμιο χώρο του “εναλλακτισμού” και του αριστερού αντισυστημισμού.

Είναι η νέα ακροδεξιά στους δρόμους. Ένα μικρό κίνημα που εμένα μου φέρνει στο μυαλό το μεγάλο ναζιστικό κίνημα της Γερμανίας κατά τη δεκαετία του 1930, όπου ακόμη και μέλη και στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος και γενικότερα αριστερών οργανώσεων πλαισίωναν ανενδοίαστα το NSDAP – με το αζημίωτο, αφού κέρδιζαν μια “στέγη” και ίσως εργασία. Σήμερα, το νέο ακροδεξιό αυτό κίνημα είναι διασωληνωμένο με το κυβερνητικό και οικονομικό σύστημα, είτε μέσω οικονομικών λόμπυ που ελέγχουν ακροδεξιοί, είτε μέσω κρατικών χρηματοδοτήσεων. Στη Γερμανία, το κίνημα DIY, οι αντιαναπτυξιακοί χριστιανοί, πολλά αυτοδιαχειριζόμενα εναλλακτικά σχολεία, κοινότητες εναλλακτικής ιατρικής και φυσικού τρόπου ζωής, είναι βασικοί τροφοδότες του εν λόγω κινήματος. Δεν πρόκειται απλώς για χρηματοδοτούμενες δομές, αλλά για δομές με ισχυρές κυβερνητικές διασυνδέσεις και με εκλογικές προεκτάσεις.

Μια με τον Κινέζο ιό του Τραμπ, μια με τη διεθνή συνωμοσιολογία, το σύγχρονο ακροδεξιό κίνημα βρήκε στην πανδημία το έδαφος να αναπτυχθεί.

Κατέβηκε στους δρόμους χωρίς όμως φύρερ, αλλά με την προβιά του αντισυστημισμού και του εναλλακτισμού. Με την “ελευθερία” ως σημαία, αυτό το κατεξοχήν σύνθημα του φασισμού από τον Μουσολίνι μέχρι σήμερα, διατράνωσε αυτό το κίνημα την εναντίωσή του σε κάθε υποχρεωτικότητα στα μέτρα κατά του κορονοϊού. Διατράνωσε το δικαίωμα στον θάνατο του άλλου. Έφτιαξε έναν ακόμη εχθρό για να μπορέσει να συγκεντρωθεί, να ανασυνταχθεί και να υπάρξει.

Η πανδημία τελειώνει. Ο ιός που θα μείνει έχει να κάνει με την αποκάλυψη ενός νέου και επικίνδυνου ακροδεξιού κινήματος που μπλέκεται στα πόδια των κοινωνικών διεκδικήσεων με κίνδυνο να τις διαβάλει.

Ας έχουμε λοιπόν την προσοχή μας στους αρνητές της επιστήμης όσο έχουμε την προσοχή μας σε αυτούς που την χρησιμοποιούν για κέρδη και εξουσία. Ας έχουμε την προσοχή μας στους αρνητές της κλιματικής κρίσης όσο έχουμε την προσοχή μας σε αυτούς που τη χρησιμοποιούν για την κερδοσκοπία και που στο τέλος αντί να προστατεύουν το περιβάλλον το καταστρέφουν με “οικολογικό” τρόπο.

Και όσον αφορά τους λίγους φασίστες φορτηγατζήδες από τον Καναδά μέχρι το Ισραήλ, σιγά μη φοβηθούμε. Έχουμε “Θέλμα και Λουίζ”!

The post Η πανδημία τελείωσε, η πανδημία τελειώνει first appeared on Aυτολεξεί.

Τον λαό γενικώς τον συμφέρει να πέφτει μια κυβέρνηση λόγω της δικής του εκφρασμένης δυσαρέσκειας. Όλο και κάποια υποχώρηση της επόμενης κυβερνητικής εξουσίας μπορεί να πετύχει – αν και τις περισσότερες φορές μια επόμενη κυβέρνηση φοράει ξαφνικά το σοβαροφανές της ύφος και ξεφλουδίζει τις υποσχέσεις μία μία, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο αυτουνού που κάνει κουμάντο.

Δεν έπεσε! Ούτε για το φιάσκο με τον χιονιά που ζήσαμε για μέρες, ούτε για το υγειονομικό φιάσκο που ζούμε καιρό τώρα.

Μα, δεν πέφτει.

Όλοι το ξέρουν και το είπε και ο Τσίπρας που έκανε τη μομφή. Το ζήτημα ήταν να σκεφτεί ο κοσμάκης πως η κυβέρνηση έχει αντίπαλο γιατί ως τώρα δεν είχε. Και, δίκιο στο ΚΚΕ που είπε πως μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, όμως τότε τι δουλειά έχει στη βουλή; Ο λαός θα σώσει τον λαό δίνοντας την κυβέρνηση στο “κόμμα του λαού”;

Τον λαό όμως κάλεσε και η Νέα Δημοκρατία, μέσω του βουλευτή της Ιάσωνα Φωτήλα ο οποίος ευθαρσώς είπε “δεν θα λογοδοτήσουμε σε εσάς (εννοώντας το κοινοβούλιο) αλλά στον λαό. Ομολόγησε ο βουλευτής ότι δεν δίνουν λόγο σε κανένα. Έτσι είναι οι κοινοβουλευτικές ψευτοδημοκρατίες. Το κυβερνών κόμμα δεν δίνει λόγο σε κανένα. Είναι η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία και στις σοβαρές περιπτώσεις (ειδικά στην Ελλάδα) είναι και η δικαστική εξουσία.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκε στον λαό χθες! Ρε, πώς τον θυμούνται όλοι τον λαό, όταν τον χρειάζονται για να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους… Ο ΣΥΡΙΖΑ που ως κυβέρνηση προσπάθησε να ικανοποιήσει ακόμη και τα πιο ακραία συντηρητικά ένστικτα αυτού του λαού. Και μην σκεφτείτε αμέσως τη συμφωνία των Πρεσπών, γιατί αυτή η συμφωνία είναι ικανοποίηση μιας λαϊκής μερίδας από τη μια αλλά και ικανοποίηση των οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και ποιος είναι αυτός ο λαός; Έχει εκατό νεκρούς τη μέρα και αυτό το βλέπει φυσιολογικό. Υπομένει έναν δυσβάσταχτο τεχνητό πληθωρισμό που σκοπό έχει, λένε, την ανάταση της οικονομίας! Η οποία οικονομία, για όσο ήταν σε στασιμότητα λόγω πανδημίας, “κόλλησε το βλέμμα της” σε χίλιους όλους κι όλους μαφιόζους του χρήματος υπερδιπλασιάζοντας τα κέρδη τους.

“Να πάρει ο λαός την τύχη του στα χέρια του”, λένε όλοι. Κάποιοι, όπως ο Βελόπουλος, ζητάνε πολιτοφυλακές που θα καθαρίζουν τα χιόνια και ενίοτε τους παρείσακτους και τα παράσιτα. Άλλοι, αριστεροί και αναρχικοί, ζητάνε και εφαρμόζουν πολιτοφυλακές που θα καθαρίζουν τα χιόνια και ενίοτε θα μεταμορφώνονται σε Ζορό.

Άλλοι, όπως ο Στέφανος Μάνος, ζητούν να αποζημιώσουν οι εγκλωβισμένοι οδηγοί την “Αττική Οδός Α. Ε” επειδή δεν φόρεσαν αλυσίδες. Αυτός είναι ένας άλλος τρόπος, ίσως, να παίρνει ο λαός την τύχη του στα χέρια του…

Ο λαός όμως κοιμάται!

Αποτελείται από “χειραφετημένα” άτομα με ιδιαίτερη το καθένα θέση στην κοινωνία. Τα οποία, όμως, άτομα αναθέτουν τις “κοινές δραστηριότητες” σε άλλους επί πληρωμή. Άτομα που μαθαίνουν από μικρά να κοστολογούν τον εαυτό τους στην αγορά. Άτομα που αναθέτουν την πολιτική τους ύπαρξη στην κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση – στην κοινοβουλευτική μελαγχολία όπως τη βιώσαμε για δυο μέρες όσες παρακολουθήσαμε Βουλή.

Πού να αναζητήσουμε τελικά την ελπίδα;

Το χειραφετημένο άτομο πουλιέται για ένα εκατομμύριο, όπως θα έλεγε και ο ποιητής! Ζήτω το άτομο, ναι! Μήπως όμως να αρχίσουμε να ψάχνουμε το χειραφετημένο άτομο ως προς την ευθύνη της συλλογικής λειτουργίας;

Να ξαναδούμε το άτομο μέσα στη συλλογικότητα με μια νέα ματιά;*

Γιατί ούτε στην κοινοβουλευτική μελαγχολία, ούτε στον λαϊκό ύπνο, ούτε στις πολιτοφυλακές υπάρχει ελπίδα.

* Βλ. Μετά τον Καστοριάδη, Αθήνα 2014 και Castoriadis and Autonomy in the Twenty-first Century, London, New York 2021.

The post Κοινοβουλευτική μελαγχολία και λαϊκός ύπνος first appeared on Aυτολεξεί.

Η πανδημία μας έφερε μπροστά σε κάποιες αλήθειες που μέχρι πρότινος απλώς τις υποψιαζόμασταν ή τις ακούγαμε μόνο ως κραυγές των εχθρών του καπιταλισμού. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι πως οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τις ανάγκες που προέκυψαν στον χώρο της υγείας.

Στη χώρα μας οι ιδιωτικές κλινικές κρύφτηκαν από προσώπου γης. Εμφανίζονται μόνο για να τζιράρουν τρελά λεφτά από τα μη covid περιστατικά, λόγω κορεσμού των δημόσιων νοσοκομείων. Ακόμη και όταν “επιτάχθηκαν”, στην πραγματικότητα δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να καρπώνονται ενοίκια κλινών ελαφρών περιπτώσεων. Μάλιστα, κάποιες ιδιωτικές κλινικές αναστήθηκαν οικονομικά μετά την “επίταξη”!

Καμιά κεφαλαιουχική επιχείρηση δεν θα επένδυε ποτέ τα τεράστια ποσά που απαιτήθηκαν για την ταχεία έρευνα και παραγωγή του εμβολίου κατά της covid 19. Καμιά φαρμακευτική εταιρεία δεν θα μπορούσε να αναλάβει αυτό το τεράστιο μέγεθος με αυτό το τεράστιο ρίσκο. Και παρότι κόπηκε φρέσκο χρήμα για την παραγωγή του εμβολίου, οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν κατάφεραν να είναι συνεπείς στους χρόνους που υποσχέθηκαν με αποτέλεσμα να τινάξουν στον αέρα τους κοινωνικούς-οικονομικούς σχεδιασμούς κρατών και διεθνών οργανισμών.

Αυτές είναι αλήθειες που κόστισαν και κοστίζουν χιλιάδες ανθρώπινες ζωές και πλήγματα ανεπούλωτα στην προσωπική και κοινωνική ζωή των ανθρώπων.

Η κερδοσκοπική διαχείριση των κοινών αγαθών αποτυγχάνει συνεχώς και στην περίπτωση της πανδημίας απέτυχε παταγωδώς.

Κερδοσκοπική διαχείριση από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της υγείας, κερδοσκοπική διαχείριση και από το κράτος, την κυβέρνηση. Όλα τα μέτρα παίρνονται (ή δεν παίρνονται) με γνώμονα την παραγωγή κέρδους για τους τομείς της οικονομίας, κυρίως για αυτούς που βρίσκονται ψηλά στην κλίμακα.

Μα όταν το κράτος μεταλλάσσεται σε κερδοσκοπικό οργανισμό, οι κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες δηλώνουν ότι αυτή τη δουλειά θα μπορούσε να την κάνει καλύτερα μια κερδοσκοπική ιδιωτική επιχείριση. Θα παράξει πραγματικό κέρδος που είναι και το ζητούμενο της ιστορίας.

Και εδώ αρχίζει το πανηγύρι. Τα κοινά αγαθά, που στην πραγματικότητα είναι ο δημόσιος χώρος, παραδίδονται εξολοκλήρου στις κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις. Αυτό βεβαίως είναι κάτι που εξηγείται. Η διάθεση των ανθρώπων για επενδύσεις στην παραγωγή υποχωρεί χρόνια τώρα και αυτή η κοινωνική τάση, αυτή η μεταστροφή του κοινωνικού φαντασιακού επηρεάζει πρώτα πρώτα τους ανθρώπους της αγοράς. Το κενό που δημιουργείται καλύπτεται επαρκώς από το παγκόσμιο εργοστάσιο της Κίνας. Όμως οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν γιατί αλλιώς τι θα γίνει ο καπιταλισμός;

Τι είναι αυτό που παράγει κέρδος ακόμη στις κοινωνίες μας; Μα ο δημόσιος χώρος! Τα κοινά αγαθά! Γιούργια στα παλιούρια, λοιπόν, κι όποιον πάρει ο χάρος.

Στην Αθήνα, εδώ και αρκετό καιρό, ιδιωτικά συμφέροντα και κυβερνητικοί συνεργάτες τους πλαγιοκοπούν τον δημόσιο χαρακτήρα του νερού. Έναν δημόσιο χαρακτήρα τον οποίο το νερό της Αθήνας έχει βεβαίως χάσει ήδη από την στιγμή που η ΕΥΔΑΠ λειτουργεί σαν κερδοσκοπική επιχείρηση. Ωστόσο, το να παραδοθεί στο ιδιωτικό κεφάλαιο μας φέρνει αντιμέτωπους με τον κίνδυνο της μείωσης των προσφερόμενων υπηρεσιών όπως συνέβη σε πολλές μεγα-πόλεις του κόσμου.

Άκτωρ, Τέρνα και Μηχανική διεκδικούν έργο 300 εκατομμυρίων που αφορά τη λειτουργία και τη συντήρηση του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος. Φυσικά η κυβέρνηση άφησε έξω από τον διαγωνισμό την ΕΥΔΑΠ. Το είχε υποσχεθεί στους φίλους της εργολάβους; Ποιος ξέρει; Σίγουρο είναι ότι είχε υποσχεθεί στην ΕΥΔΑΠ νομοθετική ρύθμιση με την οποία θα μπορούσε να αναλαμβάνει έργα εκτός περιφέρειας Αττικής, κάτι που ποτέ δεν έγινε.

Κομμάτι κομμάτι και σιγά σιγά οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις επεκτείνονται στον δημόσιο χώρο και στη χώρα μας. Συμβαίνει σε μια χρονική περίοδο που η διεθνής εμπειρία δείχνει την αποτυχία αυτής της επέκτασης, αποτυχία σε σχέση με τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Στα τρένα και την υγεία (Αγγλία, Γερμανία), στο νερό (Παρίσι, Λονδίνο κ.λπ.) και πάει λέγοντας.

Και ενώ η πανδημία αποκαλύπτει τη γύμνια της πρωτοκαθεδρίας του τομέα της οικονομίας, οι κυβερνήσεις επιμένουν. Επιμένουν επειδή είναι απόλυτα εξαρτημένες από το υπάρχον οικονομικό σύστημα. Ολιγαρχικές ψευτοδημοκρατίες και καπιταλιστικές επιχειρήσεις διαφεντεύουν τον κόσμο και τον οδηγούν στην καταστροφή. Ζούμε μονίμως μια κρίση.

Μπορούμε να φανταστούμε ένα κοινωνικό σώμα όπου αποφασίζονται οι νόμοι;

Ένα κοινωνικό σώμα στο οποίο συμμετέχουν όλοι και το οποίο έχει αποφασίσει, για παράδειγμα, έναν νόμο για τη διαχείριση των δημόσιων δρόμων; Μιλάμε για ένα σώμα όπου όλοι και όλες θα είχαν καταθέσει την εμπειρία τους για όλα αυτά που θα πρέπει να συμπεριλάβει αυτός ο νόμος. Και που οι εκτελεστές του νόμου θα ήταν ταυτόχρονα αυτοί που τον ψήφισαν αλλά και αυτοί που θα είχαν υποστεί μια ταλαιπωρία σαν και τούτη που έζησαν χιλιάδες άνθρωποι στην Αττική Οδό αυτές τις μέρες του χιονιά. Και που οι κανόνες λειτουργίας της Αττικής Οδού θα άλλαζαν οποιαδήποτε στιγμή έκρινε κάτι τέτοιο το σώμα των αποφάσεων. Και δεν θα ήταν κανόνας μια γενικόλογη αναφορά περί εύρυθμης λειτουργίας, δίνοντας το περιθώριο να ξεμπερδεύει η “ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ Α.Ε” μοιράζοντας στους πληγέντες ένα μικρό δωράκι. Ο Άκτωρ, κύριος μέτοχος της εν λόγω Α.Ε, διεκδικεί τη συντήρηση και λειτουργία του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος του ευρύτερου αστικού κόμβου της Αθήνας! Αλίμονο!

Και η Επιβλέπουσα-Προϊσταμένη Αρχή; Η πολιτική ηγεσία της χώρας; Σε ποιο μπακαλοτέφτερο έτρεχε να κάνει τους υπολογισμούς της μέσα στον άγριο χιονιά που ταλαιπωρούσε ανυπεράσπιστους ανθρώπους;

Ποια “πολιτική” δύναμη να ψηφίσουμε για κυβέρνηση για να αλλάξει νοοτροπία και κατεύθυνση; Καμιά, γιατί θα ασκεί εξουσία με γενικόλογους όρους ώστε να μπορεί να μην δίνει λόγο ποτέ και πουθενά. Από τη φύση της αυτή η διαχωρισμένη εξουσία, που είναι μία αλλά λέει ότι είναι τρεις, δεν δίνει λόγο παρά μόνο στον εαυτό της.

Αυτές οι κυβερνήσεις δεν θα αλλάξουν ποτέ! Χρώμα μόνο θα αλλάζουν…

The post Στον χιονιά και στον λοιμό, στην απόλυτη εξουσία των επιχειρήσεων first appeared on Aυτολεξεί.

Δεν είναι σίγουρο ότι η φράση “στον τζόκο του” συνηθίζεται σε όλες τις ντοπιολαλιές, είναι όμως περισσότερο από σίγουρο ότι καταλαβαίνουμε όλες τι θέλει να πει.

Ο νάρκισσος Τζόκοβιτς, που έσπερνε εις γνώση του τον κορωνοϊό δεξιά κι αριστερά και απελάθηκε σαν ένας κοινός θνητός από την Αυστραλία, έγινε ένα ακόμη σύμβολο των απανταχού αντιεμβολιαστών.

Ο ατομικισμός στην περίοδο αυτής της πανδημίας δυο χρόνια τώρα, διαπέρασε ψεύτικα σύνορα μεταξύ υποτιθέμενων αξιών και μας έφερε μπροστά σε νέες συστάσεις. Δεν θα περνούσε εύκολα από το μυαλό μας κάποτε πως, οικολόγοι, χίπιδες και νεοχίπιδες, πριμιτιβιστές, περμακουλτουριστές κοινοτιστές και τόσοι άλλοι, θα βρίσκονταν με ένταση απέναντι στην ανάγκη για συλλογική αντιμετώπιση ενός υγειονομικού κινδύνου για την ανθρωπότητα.

Και όμως θα έπρεπε να το είχαμε φανταστεί γιατί οι ενδείξεις υπήρχαν, αλλά η συνήθεια να προσπαθούμε να πιστέψουμε ότι είμαστε πολλοί και έχουμε κατά βάθος κοινό όραμα μας οδήγησε σε μια θλιβερή διάψευση.

Οι ενδείξεις; Μα… η “αυτάρκεια”, ο “τοπικισμός”, ο “κοινοτισμός” (όχι η κοινότητα), οι “καθαρές κοινότητες της περιφέρειας” απέναντι στη “μιαρή πόλη”, η μετατροπή της “υγιεινής ζωής” σε πολιτική θέση, ο “αντι-σπισισμός” που έφτασε να γίνει τρομοκρατικός. Όλα αυτά αποτελούν υπεράσπιση μιας πολιτικής θέσης επιθετικής απέναντι σε “άλλους” τρόπους ζωής και θα έπρεπε να έχουμε όλοι υποψιαστεί τι σημαίνει κάτι τέτοιο. Επίσης θα έπρεπε να έχουμε προβληματιστεί για την ταύτιση ορισμένων από αυτά τα στοιχεία με επικίνδυνες υπερσυντηρητικές απόψεις του μαύρου παρελθόντος.

Όμως τυφλωθήκαμε γιατί, ελλείψει πολιτικής-πολιτειακής πρότασης, προσπαθήσαμε να τα βαφτίσουμε όλα αντισυστημικά. Αυτή η τύφλωση έχει παραδώσει σήμερα ένα τεράστιο δυναμικό στα χέρια μιας νέας συντήρησης και η έλλειψη αναστοχασμού και κριτικής επί χρόνια, είναι η κύρια αιτία γι’ αυτή την κατάντια.

Πολιτικοί “χώροι” και πολιτικές και διεκδικητικές ομάδες έχουν κοπεί στη μέση. Φίλοι και παρέες το ίδιο. Μιλούν πολλοί για υγειονομικό απαρτχάιντ και για ναζιστικές πολιτικές ενώ είναι υπέρ της ανοσίας της αγέλης! Η οποία ανοσία της αγέλης μπορεί να σκοτώσει (και σκοτώνει) γέρους, γριές, άτομα με συννοσηρότητες και το long covid θερίζει! Ποιος νοιάζεται;

Γιατί να ζούνε με το ζόρι τόσο πολύ οι γέροι, αναρωτιόταν ο γκουρού της ομοιοπαθητικής Βυθούλκας πριν από κάποια χρόνια! Αυτή η αθώα απορία για τη γριά που την κρατάμε στη ζωή μέσω φαρμάκων, έκρυβε μια επικίνδυνη στροφή στα πράγματα, την οποία επικίνδυνη στροφή μάς αποκάλυψε η πανδημία. “Όλοι κάποτε θα πεθάνουμε” ήταν η κουβέντα που κυκλοφόρησε ευρέως. Μια κουβέντα που δικαιολογούσε τη χαρά να πεθαίνουν μόνο οι γέροι και οι άρρωστοι.

Εξελικτικό πλεονέκτημα των νέων και των υγιών!

Η άποψη της ανοσίας της αγέλης εκφράστηκε από τον Τράμπ, για να πεθάνουν επί των ημερών του εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι παρότι το σύστημα είχε τις ασφαλιστικές του δικλίδες. Εκφράστηκε το ίδιο και από τον Τζόνσον μέχρι να τον πάρουν με τις λεμονόκουπες. Εκφράστηκε από τη σουηδική κυβέρνηση μέχρι που έστειλε σύσσωμα τα γηροκομεία στον θάνατο και άλλαξε ρότα. Έγινε πράξη από τη βιομηχανία σε όλον τον κόσμο. Και από τη βιομηχανία της Ελλάδας φυσικά όπου εξαιρέθηκε από τα υγειονομικά μέτρα στα κουφά, για να την πληρώσουν αθώοι εργαζόμενοι, οι οικογένειές τους και ο περίγυρος τους.

Και ήρθε το εμβόλιο! Και οι κυβερνήσεις κρύφτηκαν πίσω από αυτό και παρέδωσαν τη ζωή στην οικονομία. Τι κι αν πεθαίνουν αντιεμβολιαστές ανεμβολίαστοι, τι κι αν πεθαίνουν ειδικής περίπτωσης εμβολιασμένοι, τι κι αν πεθαίνουν αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση στο εμβόλιο. Κάποιοι θα πεθάνουν έτσι κι αλλιώς! Χωρίς καν να το καταλάβουν, οι “προοδευτικές” κυβερνήσεις όλων σχεδόν των χωρών ταυτίζονται με τη συντήρηση που ανέδειξε η πανδημία. Οι “αντισυστημικοί” αρνητές πανδημίας και εμβολίου που ανήκουν στις ιδεολογίες της αριστεράς ταυτίζονται με τους αρνητές που ανήκουν στις ιδεολογίες της ακροδεξιάς.

Όλοι θα κολλήσουμε!

Ο “τζόκος” του Τζόκοβιτς είναι δυστυχώς πολύ μεγάλος. Τόσο μεγάλος που χωράει το σύγχρονο άτομο ως φαινόμενο. Το άτομο που η θέση του στην κοινωνία είναι υψηλότερη από αυτή της συλλογικότητας. Το άτομο που είναι πλέον εμπόρευμα και διαπραγματεύεται την αξία του, μέσα από τον παραλογισμό της οικονομίας και των έξω-κοινωνικών αξιών της.

Όλα στον τζόκο του Τζόκοβιτς, λοιπόν. Όλα!

The post Στον «τζόκο» του ο Τζόκοβιτς first appeared on Aυτολεξεί.

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εγώ κρυφό καμάρι.

Το ότι το σύστημα υγείας έχει καταρρεύσει εδώ και καιρό το γνωρίζει ο καθένας και η καθεμιά που έρχεται σε επαφή με τις υπηρεσίες του. Επεμβάσεις που δεν γίνονται λόγω συνθηκών covid, διαγνώσεις που δεν παίρνουν τον δρόμο της θεραπείας, ασθένειες που δεν αντιμετωπίζονται. Οι νεκροί όμως έξω από τις ΜΕΘ όπως και οι νεκροί μέσα στις ΜΕΘ είναι απλώς νούμερα. Ο λαός συνηθίζει στα νούμερα: 60, 70, 80, 90, 100, 150, 200 φτου και βγαίνω. Ο Μητσοτάκης περιμένει το νούμερο που δεν περιλαμβάνεται στα συνηθισμένα για να παραδεχτεί την κρίση. Την υγειονομική και πανδημική κρίση την οποία αντιμετωπίζει ως παιγνίδι, ως κρυφτό. Ποιος όμως τα φυλάει; Να, ένα ερώτημα με δύσκολη απάντηση.

Ο Κουρουμπλής αποκάλεσε δολοφόνους τη “Νέα Δημοκρατία”, η οποία κρύφτηκε πίσω από τη διαγραφή του και μοιάζει σαν να κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της. Οι αδικαιολόγητοι θάνατοι όμως υπάρχουν και ψάχνουν τον φταίχτη. Ποιος φταίει;

Και που η κρίση δεν είναι μόνο υγειονομική αλλά και οικονομική, ποιος φταίει; Ναι, βεβαίως, είναι παγκόσμια κρίση, όμως πώς προστατεύεται ο λαός; Πώς προστατεύεται από την πανδημία και από τη στυγνή οικονομία; Γιατί δεν δίνεται μια γενναία αύξηση των μισθών ώστε να κυκλοφορήσει το χρήμα των φτωχών που σε αυτή τη χώρα είναι το μόνο που κυκλοφορεί; Γιατί δεν έχουμε δωρεάν Μέσα Μαζικής Μεταφοράς με Μετρό κάθε τρία λεπτά και λεωφορεία-τρόλεϋ κάθε δέκα; Και αντί γι’ αυτό έχουμε μια Αθήνα που σέρνεται και μια οικονομία που δεν πάει ποτέ προς τα κάτω; Η κίνηση και η μετακίνηση στην μητρόπολη φέρνει χρήματα πολλαπλάσια από τα εισιτήρια του Μετρό, τα οποία εισιτήρια επιπλέον δημιουργούν και κοστοβόρα καθυστέρηση.

Από την άλλη, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Σταϊκούρας χαίρονται που οι Έλληνες έχουν αυξήσει τις καταθέσεις τους κατά 30 δισεκατομμύρια και το θεωρούν επίτευγμα της οικονομικής διαχείρισης!

Ποιοι είναι οι καταθέτες; Και τι σημαίνει αυτός ο “κουμπαράς” για την οικονομία;

Υπάρχει τρόπος να βρει κανείς διεξόδους ακόμη και σε αυτόν τον πολιτικό κυκεώνα που ζούμε. Πώς όμως να συμβεί αυτό από τη στιγμή που οι κυβερνώντες βλέπουν μέχρι τη μύτη τους; Προστατεύουν μια μερίδα των επιχειρηματιών υποτίθεται οι οποίοι βρίσκονται μονίμως σε κρίση, καταχρεωμένοι αλλά με ακίνητα κεφάλαια και περιουσίες. Και ζούμε σε μιαν Αθήνα με χιλιάδες άδεια σπίτια και παράλληλα με δυσβάσταχτα ενοίκια. Πόση τύφλωση ακόμη θα μας κυβερνάει και θα στριμώχνει την οικονομία στα κοντόφθαλμα κέρδη τους;

Και ενώ ο Κουρουμπλής τους αποκάλεσε δολοφόνους λόγω της πολιτικής τους στον τομέα της υγείας, ο Πλεύρης υπερασπίζεται τους δολοφόνους του Ζακ Κωστόπουλου. Και μπορεί ο ίδιος να μην μπορεί να παραστεί στη δίκη όμως παρέχει την πλήρη πολιτική κάλυψη αυτής της θηριωδίας, μιας εν ψυχρώ ειδεχθούς δολοφονίας.

Η ακροδεξιά εμπροσθοφυλακή της κυβέρνησης Μητσοτάκη κατέχει τρία από τα σημαντικότερα υπουργεία. Στο Υπουργείο Υγείας ο φασίστας-αντισημίτης Πλεύρης που διαχειρίζεται την πανδημική κρίση, στο Υπουργείο Ανάπτυξης ο φασίστας-ρατσιστής Γεωργιάδης που διαχειρίζεται τις τύχες των επενδύσεων στη χώρα και στο Υπουργείο Εσωτερικών ο φασίστας-τραμπούκος Βορίδης που διαχειρίζεται την τοπική διακυβέρνηση και την πολιτογράφηση-υποδοχή των ξένων!

Με αυτή τη μαύρη τριπλέτα ως ασπίδα ο Μητσοτάκης προσπαθεί να τη βγάλει καθαρή για να κυβερνήσει (ή να συγκυβερνήσει) για δεύτερη συνεχόμενη φορά, συνεχίζοντας την οικογενειακή του επαγγελματική παράδοση. Πρόκειται όμως για προσπάθεια που αφήνει πίσω της συντρίμμια. Αποδεικνύεται ανίκανος να υποστηρίξει την οποιαδήποτε πολιτική αντιμετώπισης της πανδημίας, προκαλώντας έτσι το χάος και τη διχόνοια στον λαό. Δημιουργεί οικονομικούς αποκλεισμούς και αδιέξοδα για τους φτωχούς. Δημιουργεί προϋποθέσεις εκμετάλλευσης της οικονομικής, κλιματικής και ενεργειακής κρίσης από συγκεκριμένα επιχειρηματικά λόμπι.

Θα περιμένουμε στωικά μια άλλη κυβέρνηση που θα κάνει τα ίδια ή παρόμοια πράγματα αλλά με κάποιο διαφορετικό ιδεολογικό χρώμα; Ή θα παλέψουμε για δημοκρατικές θεσμικές αλλαγές· αλλαγές που δύνανται να μας τοποθετήσουν στον δημόσιο χώρο των αποφάσεων ως υπεύθυνα πολιτικά άτομα;

The post 90, 100, 150, 200 φτου και βγαίνω first appeared on Aυτολεξεί.

«Άρα πέθανε από το άγχος του, όπως λέει ο λαός»… Αυτά τα λόγια σημείωσε η υπεράσπιση, όταν οι ιατροδικαστές περιέγραφαν το οργανικό στρες από τα χτυπήματα στο κεφάλι· χτυπήματα που οδήγησαν σε ισχαιμικό επεισόδιο και στον άμεσο θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου.

Ο κυνισμός συνήθως συνοδεύει τη βαρβαρότητα των τραμπούκων, ακόμη και όταν έχουν δολοφονήσει άγρια έναν άνθρωπο. Είναι εκείνος ο κυνισμός που συνοδεύει τη δράση και τα λόγια του ρατσιστή όταν κόβει το δρόμο ενός φουκαρά μετανάστη, ο κυνισμός του “καθώς πρέπει” λαμόγιου που κατέχει μια θέση και μια εξουσία για να συνθλίψει τον αδύνατο και τον διαφορετικό, ο κυνισμός του μισογύνη, ο κυνισμός του ομοφοβικού.

Όμως πόσο κυνισμό αυτού του είδους μπορεί να αντέξει μια κοινωνία; Και, μήπως το μέγεθος αυτού του είδους κυνισμού που μπορεί να αντέξει μια κοινωνία είναι ένα μέτρο υπολογισμού της αντοχής κάποιων ανθρώπων να ζουν σε αυτή;

Φυσικά ο άνθρωπος δεν θέλει να αυτοκτονεί, επειδή μπορεί να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να υποστεί την ασυδοσία και τον κυνισμό που τη συνοδεύει, για αυτό θεσμοθετεί, οργανώνει την κοινωνία με θεσμούς. Έχει τον θεσμό της δικαιοσύνης. Οπωσδήποτε πρόκειται για ετερόνομους θεσμούς της εξουσίας των ολίγων με αποτέλεσμα τη διαπλοκή των εξουσιών και των μηχανισμών τους.

Οι τραμπούκοι της αγοράς της Γλάδστωνος σίγουρα στάθηκαν τυχεροί που οι θανατηφόρες κλωτσιές τους ανακατεύτηκαν με τις θανατηφόρες κλωτσιές των οργάνων της αστυνομίας. Ένα σημερινό μέλος της κυβέρνησης ο Θάνος Πλεύρης, γνωστός αντισημίτης και φασίστας, αρνήθηκε δημόσια το γεγονός της δολοφονίας γενικά, ανεξάρτητα από το αν είχαν ή όχι εμπλοκή σε αυτό οι “πελάτες” του αστυνομικοί. Ως δικηγόρος φυσικά έκανε αυτές τις δηλώσεις, που δεν αναιρούνται όμως επειδή ένα μήνα μετά έγινε υπουργός!

Έτσι η δίκη του Ζακ Κωστόπουλου παίρνει μια πολιτική χροιά που με τον καιρό θα γίνεται ολοένα και πιο φανταχτερή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσο και να κάνει πως δεν καταλαβαίνει, σέρνει μαζί του ό,τι πιο βδελυρό έχει ο συρφετός της ελληνικής κεντρικής πολιτικής σκηνής. Η έκβαση της δίκης του Ζακ Κωστόπουλου θα καταγραφεί στη συλλογική μνήμη με ένταση που θα αφορά τη σχέση των αξιών της κοινωνίας μας με τη λειτουργία της ελληνικής δικαιοσύνης.

Αν η πολιτική προστασία των δολοφόνων νομίζει ότι μπορεί να ξεφύγει από την πολιτική διάσταση της δίκης, γελιέται. Όσον αφορά τη δικαιοσύνη, οφείλει ένα δικαστήριο να κρατήσει αποστάσεις από τη διαπλοκή των μηχανισμών και να δικάσει στοιχειωδώς με γνώμονα τουλάχιστον τη δικαιολόγηση της ύπαρξής του.

Θα το πράξει; Δεν είναι σίγουρο.

Στην περίπτωση της δολοφονικής “Χρυσής Αυγής” χρειάστηκε ένα τεράστιο κίνημα που βροντοφώναξε “δεν είναι αθώοι” ώστε να έχουμε κάποιες καταδίκες. Θα χρειάζεται κάθε φορά ένα τεράστιο κίνημα για να λειτουργεί η δικαιοσύνη;

Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία της Λ.Δ., πρώην αστυνομικού που περιγράφει όλες τις λεπτομέρειες του στυγνού λιντσαρίσματος ενός “διαφορετικού”: “…και έκλεισα τα μάτια, δεν άντεχα. Τα ξανάνοιξα και είδα δυο ανθρώπους έξαλλους να συνεχίζουν να τον χτυπάνε και φώναζα ξανά ‘σταματήστε θα τον σκοτώσετε’. Ο νεαρός όταν έπεσε κάτω είχε ορθάνοιχτα τα μάτια του και ήταν καρφωμένα στα δικά μου, το σαγόνι του, τα χείλη του, τρεμοπαίζανε. Αυτή η εικόνα με σημάδεψε, για πάρα πολλούς μήνες δεν μπορούσα να συνέλθω, χρειάστηκα θεραπεία.”

Οι δύο δολοφόνοι, στον τόπο του εγκλήματος, υποστηρίχτηκαν στην πραγματικότητα από την ομάδα ΔΙΑΣ που ανέλαβε το συμβάν αφού ούτε καν τους αναζήτησε και επιπλέον συνέχισε το έργο τους αποτελειώνοντας τον Ζακ Κωστόπουλο. Το έγκλημα των αστυνομικών είναι λοιπόν εξίσου αποτρόπαιο.

Θα συνεχίσει να υπάρχει ατιμωρησία;

The post «Άρα πέθανε από το άγχος του, όπως λέει ο λαός» first appeared on Aυτολεξεί.

Τι είναι λοιπόν το «Πολυτεχνείο»;

Αναμφισβήτητα είναι η πολιτική εξέγερση που έβαλε την Ελλάδα στο πάνθεον του πολιτικού πολιτισμού της σύγχρονης μεταπολεμικής Ευρώπης. Δεν είναι απλώς ένα κομμάτι του ελληνικού λαού που ξεχύθηκε στους δρόμους κατά ενός δικτατορικού καθεστώτος. Είναι ένα κομμάτι του ελληνικού λαού που ξεχύθηκε στους δρόμους αλλά συγκρότησε και μια πολιτική συνέλευση με τη συμμετοχή ΟΛΩΝ! Αυτή η πολιτική πράξη μας έφερε πιο κοντά στις ευρωπαϊκές εξεγέρσεις και κόντυνε την απόσταση από τον Μάη του ‘68. Αρκούσε, γι’ αυτό, το δημοκρατικό νόημα του κατειλημμένου πολυτεχνείου.

Έτσι, όποια πολιτική συζήτηση και αν κάνουμε, το πολυτεχνείο είναι πάντα επίκαιρο. Ειδικά όταν ο Νοέμβρης φτάνει στα μισά του, τα καμπανάκια των πολιτικοποιημένων Ελλήνων βαράνε σαν τρελά. Όλοι προσπαθούν να δώσουν το νόημα του Πολυτεχνείου όσο πιο κοντά μπορούν στη δική τους διεκδίκηση. Ακόμη και αυτοί που βρίσκονται μακρυά από το ΝΟΗΜΑ μπαίνουν στην ουρά του «πολιτικού» συσσιτίου.

Οι προεκτάσεις του Πολυτεχνείου στην πρώιμη μεταπολίτευση (‘74-’81) έφεραν μια έκρηξη πολιτικοποίησης μοναδική. Το ‘73, καμιά πολιτική οργάνωση ή κόμμα της Αριστεράς δεν προέβλεψε την εξέγερση, κάποιοι μάλιστα τη λοιδόρησαν στη γέννησή της. Ήρθε η μεταπολίτευση και όλα τα κόμματα της Αριστεράς και οι οργανώσεις έζησαν τις καλύτερες και μαζικότερες στιγμές τους συμπεριλαμβανομένου και του ΠΑΣΟΚ. Ο Λαλιώτης, η Δαμανάκη, ο Τζουμάκας, ο Παπουτσής έχτισαν εκείνη την περίοδο ένα λαμπρό κομματικό-πολιτικό μέλλον. Κατέβασαν το Πολυτεχνείο στα μέτρα της προσωπικής τους κομματικής-πολιτικής καριέρας.

Όμως, ο Δημήτρης Παπαχρήστος μας λέει ότι νοιώθει ακόμη χρεωμένος στους νεκρούς του Πολυτεχνείου και τονίζει: “Θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο και να χωράει κι άλλους κόσμους μέσα του” ενώ ο Γιώργος Οικονόμου μας λέει ότι το Πολυτεχνείο ήταν η απαρχή του αυτόνομου κινήματος και μας προτρέπει να συνεχίσουμε να θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος. Αυτοί και οι χιλιάδες που συμμετείχαν, κράτησαν το Πολυτεχνείο σε ένα ύψος που να μπορεί να μας θυμίζει την εξέγερση ενάντια στο πολιτικό καθεστώς της ολιγαρχίας, της δικτατορικής ή της αντιπροσωπευτικής ολιγαρχίας.

Ο άλλος τύπος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διάδοχος του Κωνσταντίνου, προχωρά σε μια “πολιτική” ανάλυση η οποία λέει ότι η έξοδος πληθυσμών από τις κλειστές θεοκρατούμενες και στρατοκρατούμενες κοινωνίες τους είναι αποτέλεσμα της δράσης των λαθροδιακινητών! Αρκετοί όμοιοί του στην Ευρώπη ξεστομίζουν τέτοιες ανοησίες για τη σύγχρονη μετανάστευση. Η αντιμετώπιση όμως ενός υπερ-πολλαπλάσιου σε μέγεθος μεταναστευτικού κύματος με αυτή τη λογική ως μια μελλοντική πιθανότητα θα είναι ολέθρια πολιτισμική οπισθοδρόμηση για την Ευρώπη. Πώς μπορεί να αγνοήσει κανείς μια τέτοια εκδοχή;

Φυσικά και μπορεί να την αγνοήσει ένας πρωθυπουργός που έχει υπουργό του τον Άδωνι Γεωργιάδη αρνητή των νεκρών του Πολυτεχνείου ή τον Αθανάσιο Πλεύρη ο οποίος δεν αρνείται απλώς το ολοκαύτωμα αλλά αρνείται τη βεβαιότητα της απανθρωπιάς του ολοκαυτώματος!

Εδώ είμαστε αυτές τις μέρες λοιπόν να μνημονεύουμε και φέτος το Πολυτεχνείο, σε μια εποχή μισόν αιώνα αργότερα, με τη βαρβαρότητα να συνεχίζεται και να μας γεμίζει ερωτήματα.

– Ζει;
– Για πάντα, όσο θα θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο!

Φωτογραφία κειμένου: Πανό της πολιτικής συλλογικότητας «Αυτενέργεια» στην πορεία του Πολυτεχνείου, Αθήνα 2021.

The post Πολυτεχνείο για πάντα first appeared on Aυτολεξεί.