Πολιτική και δημοκρατία στον ανεστραμμένο κόσμο

Μιλώντας για πολιτική, με τη γνήσια και σχετικά πεπαλαιωμένη σημασία της λέξης, αυτό που συνήθως εννοούμε είναι εκείνη τη συλλογική δραστηριότητα που έχει ως κατ’ εξοχήν αντικείμενο τη συνολική θέσμιση της κοινωνίας με τρόπο ρητό και διαυγή.

Βασική προϋπόθεση είναι η ύπαρξη μιας πολιτικής κοινότητας η οποία, ως τέτοια, οριοθετεί ένα minimum πλαίσιο κοινών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που δίνουν τη δυνατότητα για ενεργό συμμετοχή στις δημόσιες υποθέσεις ώστε οι ζωντανοί, συγκεκριμένοι και έχοντες ένα πρόσωπο αναγνωρίσιμο από τους άλλους άνθρωποι να συντίθενται μέσα από το, ή/και να αντιτίθενται στο, αφηρημένο, «ιδεατό» και κανονιστικά συγκροτημένο υποκείμενο της κοινότητας.

Ακριβώς αυτό το αντικείμενο και αυτές οι προϋποθέσεις είναι που ώθησαν τον Αριστοτέλη να προσδιορίσει την πολιτική ως δραστηριότητα αρχιτεκτονική· εκεί όπου το άτομο, όντας «φύσει» πολιτικό ον κατά τον σταγειρίτη διδάσκαλο, μπορεί και σφυρηλατείται μέσα στον κοινό κόσμο της πράξης και της ομιλίας, λαμβάνει μέρος στην πολιτική λειτουργία της κοινότητάς του η οποία και τον αφορά άμεσα, την τροποποιεί και τη μετασχηματίζει ώστε αυτή να εναρμονίζεται με τους ευρύτερους φαντασιακούς σκοπούς και τις δομίζουσες συντεταγμένες που προσανατολίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Φαίνεται να έχουμε γυρίσει σελίδα απ’ αυτήν την κατάσταση. Αυτό που βλέπουμε να συντελείται μπρος στα μάτια μας είναι η παρακμή της πολιτικής βούλησης ακριβώς τη στιγμή που είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Άνθρωποι τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς επιμένουν να μας εξηγούν μέσα από στατιστικά στοιχεία, γκάλοπ, αρθρογραφίες γνώμης και powerpoint παρουσιάσεις στα αμφιθέατρα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική». Η οργάνωση της κοινωνικής ζωής παίρνει διαζύγιο από το πολιτικό βούλεσθαι, η Ιστορία αποσύρεται λαβωμένη, η δημόσια σφαίρα κατεδαφίζεται: όλα είναι πλέον ζήτημα σωστής και «έξυπνης» διαχείρισης της υπάρχουσας κατάστασης σ’ έναν πολιτικό μονόδρομο δίχως σταυροδρόμια και το ενδεχόμενο αλλαγής πορείας.

Η έκλειψη του ζήλου για τα κοινά και τη μοίρα της κοινωνίας, η κονιορτοποίηση της πολιτικής στράτευσης, ο ενταφιασμός του επαναστατικού φαντασιακού φαίνεται να κάνουν να αναδυθεί ένα νέο ήθος στη διαπαιδαγώγηση του πολίτη, μια αναιμική, γλυκανάλατη και θεαματική έξις, μια προσομοίωση του πολιτικού πράττειν που εκδιπλώνεται μακριά απ’ την αφοσίωση, την αυταπάρνηση, το σθένος και το θάρρος που απαιτεί το μεγαλείο του δημόσιου χώρου, το ένδοξο τίμημα του να εξυψώσουμε το πολιτειακό αγαθό πάνω απ’ τον εαυτό μας.

Ας ξεχάσουμε την πολιτική δέσμευση όπως την ξέραμε: επίπονη, χρονοβόρα, υπομονετική, απαιτητική, έλλογη, συλλογική, με το ενδεχόμενο να θυσιάσουμε ακόμη και τη ζωή μας να είναι πάντα ανοιχτό. Σήμερα, η ιδιότητα του πολίτη λαμβάνει τα χαρακτηριστικά του hobby, της χαλαρής «ανάπαυλας» απ’ τον ημερήσιο μόχθο. Το δημοκρατικό σφρίγος και η ζωντάνια καταπνίγονται μέσα στους τοίχους της οικιακής άνεσης, η ευκολία που μας παρέχει το πάτημα ενός πλήκτρου, η γοητεία του «select», ανακηρύσσουν τον ακτιβισμό του καναπέ σε νέα δημόσια αρετή: online ψηφοφορίες, δημοσκοπήσεις, διαδικτυακές καμπάνιες, ανταλλαγή εικόνων, κοινοποιήσεις, status με όσα σκεφτόμαστε, ανώνυμοι σχολιασμοί.

Ο πολιτισμός της οθόνης υπόσχεται να λύσει όλα τα προβλήματα γρήγορα και αναίμακτα, για εμάς και χωρίς εμάς – η γραφειοκρατία εκσυγχρονίζεται, γίνεται διαδραστική και αναζητά εναγωνίως το feedback των μαζών, η εξουσία από πειθαρχική και προστατική γίνεται «in» και ευκτική, καλαίσθητη, επικοινωνιακή, μοιράζει ευθύνες. Από την αυτοοργάνωση των πολιτών, τις μικρές και αυθόρμητες δημοκρατίες της γειτονιάς, του συνεταιρισμού, των συνδικαλιστικών οργάνων στους εργασιακούς χώρους, των πολιτικών ζυμώσεων σε ενδιάμεσους τόπους κοινωνικοποίησης, των συνελεύσεων στις πλατείες των πόλεων και των συνομοσπονδιών περνάμε στη λογική του διαδικτυακού self-service, στο μάρκετινγκ κατασκευής πολιτικών αναγκών.

Στις μέρες μας, χάρη στην τεχνολογική επανάσταση των τηλεπικοινωνιών, μπορούμε να είμαστε πολιτικά ενεργοί απ’ το σπίτι, να συμμετέχουμε εξ αποστάσεως χωρίς να χρειαστεί να διακόψουμε τη ροή της ενημέρωσης, το chat, το scrolling, τον αυνανισμό, τις «εμπειρίες», την επεξεργασία των φωτογραφιών μας.

Στην online δημοκρατία, η σωτηρία όλου του κόσμου παρουσιάζεται σαν υπόθεση λίγων δευτερολέπτων, μέσα στην απόλυτη ηδονή της ακαριαιότητας, απαιτώντας απλώς μια ελάχιστη οριακή συμμετοχή: παστίλιες για τον πόνο του άλλου, ένα like κατά της οικολογικής καταστροφής, παυσίπονα κατά της ξενοφοβίας, μια εικόνα προφίλ με το σήμα κατά του AIDS, καταπολέμηση της φτώχειας με ένα SMS, έκτακτες εισφορές αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, φωτογραφήσεις των influencers δίπλα σε άτομα με αναπηρία, προκλήσεις τύπου «Γίνε Άστεγος για μια Μέρα», βιντεομανία απόκρυφων γνώσεων και μυστικών αληθειών στο YouTube, καμπάνιες πολυεθνικών εταιρειών κατά του ρατσισμού, ανακοινώσεις Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που εκπέμπουν «SOS», 300 καθηγητές πανεπιστημίων που συνιστούν το τέλος της λιτότητας, ανώνυμοι χρήστες που «απειλούν» να φέρουν την ισότητα, διαδικτυακές ψηφοφορίες για κάθε ενοχλητική λεπτομέρεια, ανάδειξη του νικητή της Eurovision με «αμεσοδημοκρατικές» διαδικασίες, εθνικά δημοψηφίσματα που έχουν τελικά το ειδικό βάρος μιας δημοσκόπησης.

Εκεί που η πολιτική οκνηρία βασιλεύει, η συμμετοχή σερβίρει μια δημοκρατία μηδέν τοις εκατό.

Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτό που μας καλούν να διαπιστώσουμε τα ταλέντα των διαφημιστών είναι πως, εν τη απουσία ενός κοινού κόσμου, εμείς οι ίδιοι είμαστε το «event», το αντικείμενο της πράξης: «ο κόσμος είσαι εσύ». Εξεγερσιακό σύνθημα γραμμένο σε κάποιον ετοιμόρροπο τοίχο των παριζιάνικων μπανλιέ; Μάλλον σκηνοθετημένο σποτ ναρκισσιστικής ευφορίας σε ένα σύμπαν απόλυτης υπεροχής της διαχείρισης των πραγμάτων, της ολοένα και μεγαλύτερης πραγμοποίησης των ανθρώπων, της μεταμόρφωσης των λαών από «πηγή κάθε εξουσίας» σε κοινή γνώμη και στατιστικό μέγεθος.

Η λανθάνουσα εμφάνιση του δημοσίου αγαθού, η εμφάνιση που στρέφεται προς τα μέσα, προς τον ίδιο μας τον εαυτό και όχι προς έναν εμπράγματο κόσμο είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημάδι της αισθητής «αποπραγματοποίησης» αυτού του κοινού κόσμου, με το θεάρεστο έργο της ανοικοδόμησης να γίνεται ζήτημα σχεδιασμού μιας παγκόσμιας υπερκουλτούρας η οποία δεν αναφέρεται στους συμπαγείς πραγματικούς δεσμούς, στην αυθεντικότητα των ανθρώπινων σχέσεων, στην ευπρέπεια και την πολιτοφροσύνη που συνέχει τον δημόσιο χώρο. Μάλλον αυτό που βλέπουμε είναι τον πολλαπλασιασμό της ομοιότητας και τη διαμόρφωση ενός «γενικού μέσου όρου» πέρα από τάξεις, εθνικές ιδιαιτερότητες και τοπικές παραδόσεις. Τούτος ο πλανητικός μικροαστισμός της κινητικότητας, του νομαδισμού και της τουριστικής φυγής δεν είναι παρά η πολιτισμική έκφραση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας του «T.I.N.A.».

Μόνο μέσα στην πιο χυδαία πολτοποίηση δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, μόνο στον αέναο εκσυγχρονισμό των κοινωνικών δραστηριοτήτων προς την ομοιομορφία και τον κομφορμισμό επικρατούν οι φωνές που επενδύουν στην προσαρμοστικότητα αντί για τον μετασχηματισμό, μόνο η εξαφάνιση της δημόσιας σφαίρας θα μπορούσε να επιτρέψει το μονοπώλιο των σημασιών. Μέσα σ’ αυτό το νέο status quo, η εδραίωση της δικτύωσης και του ιντερνετικού «κλικτιβισμού» που τόσο πολύ εκθειάζονται απ’ τους χειραφετημένους θεατές, ακριβώς αυτήν την αποπραγματοποίηση έρχονται να επισφραγίσουν: η μεν κοινωνική δικτύωση να λειτουργεί ως περίφραξη του “res publica” εν μέσω προσέλκυσης και ένταξης των ατόμων σε προπολιτικές ομάδες ομοίων, με τα πάλαι ποτέ γκρουπούσκουλα να εξελίσσονται σε forums, groups και pages που μετρούν μονάχα «ακολούθους», και ο δε κλικτιβισμός να αποτελεί τη θεαματική αναπαράσταση ενός συνόλου κοινωνικοπολιτικών πρακτικών οι οποίες έχουν λιποτακτήσει απ’ την πραγματική ζωή και έχουν καταντήσει ένα simulacrum στον εικονικό γαλαξία του παγκόσμιου ιστού.

Αν κάτι αξίζει να τονιστεί παρά ταύτα, είναι πως τούτη η συλλογική παραίτηση και ο άνευ διαστάσεων αποπροσανατολισμός των κοινωνιών δεν υπονοούν επ’ ουδενί μια αποπολιτικοποίηση με την αυστηρή έννοια του όρου. Μάλλον το επίδικο είναι η μετάλλαξη των πολιτικών αντιλήψεων: η στιγμιαία πολιτική μας δέσμευση, η ισχνή συμμετοχικότητα σε συλλογικές διαδικασίες, η μεταμοντέρνα ανεκτικότητα στους όρους με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, η πλήρης εξαΰλωση της διακινδύνευσης και της περιπέτειας των επαναστατικών οραμάτων, ο υποβιβασμός της ιδιότητας του πολίτη σε καταναλωτικό «προνόμιο», ο περιορισμός της λαϊκής διαμαρτυρίας στον χρονικό ορίζοντα της ημερήσιας ψυχικής διάθεσης, η εξημέρωση των πολιτικών συγκρούσεων από την ηδονοβλεπτική οπτικοποίηση της δημόσιας αντιπαράθεσης. Αποτέλεσμα; Να φουλάρουμε το πολιτικό ρεζερβουάρ, να μπουκώνουμε την πραγματικότητα με εικόνες, πληροφορίες, «επικαιρότητα», ενημέρωση και επικοινωνία ώστε να κερδίσουμε τις εντυπώσεις μέχρι αηδίας, μέχρι να έρθουμε σε έναν μεταβουλιμικό κορεσμό, με συνέπεια να θέλουμε πολύ γρήγορα να απαλλαχτούμε απ’ όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας ως πολιτικά όντα μέχρι νεωτέρας.

Η ξέφρενη επιτάχυνση των διαδικασιών που συνεπάγονται η ηλεκτρονική διακυβέρνηση και η online δημοκρατία οδηγούν όχι σε μια γνήσια αποπολιτικοποίηση αλλά σε μια μινιατουροποίηση της πολιτικής: ασφαλώς και θέλουμε να συμμετέχουμε στις διαδικασίες αλλά χωρίς να ξεβολευτούμε απ’ τις μικροανέσεις μας και να αφιερώσουμε χρόνο, ασφαλώς και θέλουμε να υπάρχουν εκλογές ασχέτως που είμαστε αρκετά μορφωμένοι ώστε να κατανοήσουμε πως «αν οι εκλογές αλλάζανε τα πράγματα θα ήταν παράνομες», η προοπτική μιας στρατιωτικής δικτατορίας ή της ανόδου του φασισμού μας τρομάζουν αλλά και το γεγονός ότι έχουμε συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις «εκμεταλλευόμαστε» και να τις ασκούμε κιόλας ώστε να διεκδικήσουμε τους όρους μιας καλύτερης ζωής, η ατέρμονη κατανάλωση πολιτικών απόψεων λίγο έως καθόλου επηρεάζει τη συνολική μας νοοτροπία και ηθική στάση απέναντι στις καταστάσεις, το κομματικό ολιγοπώλιο και η απαλλοτρίωση της εξουσίας απ’ τους επαγγελματίες πολιτικούς θεωρούνται ακόμη κι επιθυμητά ως φαινόμενα αν είναι σε θέση να εγγυηθούν τη διασκέδαση και τις μικροαπολαύσεις μας.

Στον απόηχο της γενικευμένης επιτρεπτικότητας η μοναδική πολιτική στάση που προωθείται είναι ο παραλογισμός τού «όλοι με όλους», ένα μεταμοντέρνο fair play που πατάει πάνω στο σόφισμα «όλα είναι σχετικά», καθώς και στη σιωπηρή ομοφωνία ότι τίποτα δεν δύναται να αλλάξει, ότι όλα όσα ήταν να γίνουν έχουν ήδη γίνει και τώρα μονάχα μας απομένει να ρυθμίσουμε κάπως καλύτερα το ήδη υπάρχον υλικό.

Εφόσον οι πολιτικές, και ιδεολογικές συγκρούσεις έχουν εξατμιστεί απ’ την κοινωνική ζωή, τότε κάνουν να αναδυθεί μια ευέλικτη και ελαστική προσήλωση στις δημόσιες υποθέσεις: το άκρον άωτον του υποκειμενισμού όπως κωδικοποιείται μέσα απ’ το πλήκτρο «μου αρέσει». Το μόνο που μας απομένει είναι να ανακυκλωνόμαστε από την είδηση της ημέρας. Ο αλτρουισμός, η αυταπάρνηση, το ιδεώδες της λαϊκής αυτεξουσιότητας, το ήθος της ελευθερίας, το να ζεις για τον άλλον προκαλούν αλλεργία· έτσι, κάνει την εμφάνισή της μια «κοινωνιομετρική ετεροστρέφεια» που μας ωθεί να κοινοποιήσουμε το γεγονός ότι έχουμε ευαισθησίες, ότι έχουμε ακόμη αυτήν την πολύτιμη ικανότητα του «να νιώθουμε».

Πρόκειται για την οπισθοχώρηση της στρατευμένης πολιτικής δράσης, εκείνης δηλαδή της δέσμευσης που καθοδηγείται από την ιστορική συνείδηση, με το επαναστατικό πρόταγμα να μην είναι απλώς ασκήσεις επί χάρτου ή υπόθεση διδακτορικών ερευνητών, αλλά κυρίως να εγκολπώνεται στη δημιουργία μιας «αντι-κοινωνίας» μέσα στην κοινωνία, με άλλες αξίες και αρχές, με αυθεντικές σχέσεις ριζωμένες στον καθημερινό βίο. Εφόσον, λοιπόν όλα αυτά υποχωρούν, νά τη η ιδιάζουσα νεοσυγκινησιακή ιδεολογία που βγαίνει στο προσκήνιο, η εμφάνιση μιας πολιτικής διαδικασίας που δεν σχετίζεται με τον κόσμο αλλά κυρίως με την τόνωση του «Εγώ»: με την επιμέλεια της εαυτότητας και όχι με τον κοινωνικό αυτομετασχηματισμό, με την φροντίδα των ενοχών μας και όχι με το άνοιγμα στην ετερότητα.

Τάξη εναντίον τάξης; Μάλλον ψυχολογικοποίηση του πολιτικού, μεταμφίεσή του σε ιδιωτική υπόθεση, σάρωση των ταξικών αντιθέσεων από το καταναλωτικό σύστημα σημείων και την ιεραρχική κλίμακα των προσφερόμενων επιλογών, ταύτιση του ιδεολογικού με το επικοινωνιακό, της συλλογικής δράσης με την αγελαία αισθητική της μαζικής κοινωνίας.

Οι κοινωνικές σχέσεις που αδυνατούν να μεταφραστούν σε ποσοτική ισοδυναμία, και ευελπιστούν να μείνουν «συγκεκριμένες», αποδυναμώνονται· το ίδιο συμβαίνει και με το σύνολο των προσωπικών δεσμών και του αρχέγονου πλέγματος αμοιβαιότητας και ανταπόδοσης που συνέχουν τον κοινωνικό ιστό. Υπό αυτές τις παντελώς απρόσωπες συνθήκες, η σύγχρονη τεχνολογία έρχεται προκειμένου να διευθύνει τη συγκρότηση του ανθρώπου ως υποκειμένου εμφανίσιμου κατά κάποιον τρόπο σε μια δημόσια σφαίρα: η ασταμάτητη ανανέωση του εικονικού μας προφίλ δεν είναι παρά η κατ’ εξοχήν έκφραση μιας διαδικασίας τεχνητής προσωποποίησης που αντικαθιστά την προσωπικότητα, δηλαδή την εμφάνιση προσώπων στη δημόσια σφαίρα, σ’ έναν κοινό για όλους τόπο. Οι επιπτώσεις στην πολιτική είναι ραγδαίες: η προσωποποίηση της δημόσιας διαβούλευσης κάνει τα πάντα πλέον να λέγονται σε «πρώτο πρόσωπο», οι αποστάσεις που απαιτεί η ευγένεια και η ευπρέπεια ώστε να γίνουμε ακουστοί από τους άλλους και οι άλλοι από μας μειώνονται δραματικά, ο καθένας πλέον καλείται να μιλήσει στον εαυτό του και μόνο σ’ αυτόν προκειμένου να ακουστεί απ’ τους άλλους, η «δόξα» στα λόγια των πολιτών μεταφέρεται στον αστερισμό του trash, του κουτσομπολιού, των εξομολογήσεων.

Στην εποχή που σηματοδοτείται από τη γενικευμένη λατρεία του εαυτού, εκεί που ο καθένας το μόνο που αναγνωρίζει ως χρέος του είναι η διαχείριση της εικόνας του, εξέχουσα θέση στη δημόσια αντιπαράθεση λαμβάνει το ad hominem, τα «χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση», οι αποκαλύψεις όλων των μυστικών, η λογική του «ξεβρακώματος», η κουλτούρα του σοκ. Ως εκ τούτου, η ταξική πάλη και ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων παραγωγής, η πολιτική διαμάχη και οι δυνατότητες αναδιανομής της εξουσίας προς τα κάτω, η επαναστατική αναγέννηση της κοινωνίας σε ψυχικό, ηθικό και πνευματικό επίπεδο δείχνουν να είναι ουτοπικές αιθεροβασίες που αφορούν μονάχα τους «ξενέρωτους». Πλέον, οφείλουμε ν’ αφήσουμε τις περιπέτειες της κοινής πράξης και της συλλογικής διάνοιας έξω απ’ τις ανησυχίες μας· όλα είναι ζήτημα προσώπων, όχι εγγενών συστημικών αντιφάσεων.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αντικαταστήσουμε τους βρόμικους με τους καθαρούς, τους σάπιους πολιτικούς με ένα φρέσκο προσωπικό, τις ιδεολογικά φορτισμένες αφηγήσεις με την τεχνοκρατική ουδετερότητα, το παλιό με το νέο, να φέρουμε στην εξουσία αυτούς «που γνωρίζουν», αυτούς «που αξίζουν», να προγραμματίσουμε εν τέλει μια καλαισθητική αναβάθμιση στα debates και στα τηλεπαράθυρα, αφήνοντας άθικτο όλο το δομικό υπόβαθρο του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.

Τα πάντα στον ενικό, λοιπόν, μια εθνικών διαστάσεων παρέα σε home cinema έκδοση, μια pop εθνική ενότητα, μια τυραννία της οικειότητας, ένα infotainment που υπόσχεται να μας απαλλάξει απ’ τη σοβαρότητα που απαιτεί η πολιτική αντιπαράθεση, το βασανιστικό ερώτημα «τι είδους ζωή θέλουμε». Όσο πιο πολύ η πολιτική αποστασιοποιείται απ’ την ανθρώπινη υπόσταση, όσο πιο πολύ καθορίζεται από τα αφηρημένα μαθηματικά μοντέλα στον κόσμο του πλασματικού, τόσο πιο πολύ οι «από τα κάτω» πραγματοποιούν απέλπιδες προσπάθειες να της δώσουν μια ανθρώπινη διάσταση, ένα οικείο πρόσωπο, να την σφηνώσουν μέσα σε «ατάκες», αστεϊσμούς, αυτοσαρκασμό: η παρωδία, το «trolling», η παιγνιώδης αντιμετώπιση των πολιτικών καταστάσεων, ο αποκαθαρμένος από τα αντιεξουσιαστικά του χαρακτηριστικά σαρκασμός, η σχετική ιδιωτικοποίηση του γέλιου και η αποϊεροποίηση του χιούμορ συνθέτουν ένα ψυχοκοινωνικό κολαστήριο «φιλικότητας» συνοδευόμενο από τα ψυχρά χαμόγελα που απαιτούν τα φωτογραφικά φλας της πανοπτικής απογύμνωσης από κάθε νόημα.

Εφόσον η παρακμή ακμάζει δίχως προηγούμενο, εφόσον η κατάρρευση είναι προ των πυλών, το μόνο που μας απομένει είναι να διασκεδάσουμε μέχρι τελικής πτώσεως, μέχρι η λήθη και ο παλιμπαιδισμός να μας εξαιρέσουν από κάθε ευθύνη και υπόνοια σκέψης. Όλα γίνονται προσωπική ομολογία, ενδομυχίστικη φανέρωση, μεταηθική εκφραστικότητα· η εξουσία μας δίνει τη δυνατότητα να παραγνωριστούμε μεταξύ μας μέσα στην αβάσταχτη ελαφρότητα της επικοινωνίας: «μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε, μπορείτε να πείτε ό,τι να ‘ναι, αλλά, για τ’ όνομα του Θεού, μην τολμήσετε να περάσετε στην πράξη!»

Ο μαξιμαλισμός όσων μπορούν να ειπωθούν πηγαίνει χέρι-χέρι με τον μινιμαλισμό όσων μοιάζουν ότι δεν μπορούν να γίνουν· αυτά τα τελευταία άλλωστε είναι η δουλειά που καλείται να αναλάβει το άκαμπτο και σχεδόν αδιαπέραστο σύμπλεγμα εξουσιαστικών δομών: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Eurogroup, τα Υπουργεία Αλληλεγγύης, οι ριζοσπάστες χαρτογιακάδες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι επαγγελματίες επαναστάτες, οι Οίκοι Αξιολόγησης, οι κυβερνήσεις της Αριστεράς, τα λόμπι των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα αναγνωρισμένα δίκτυα ακτιβιστών, η Greenpeace, η UNICEF και το Avaaz. Όσο για μας, με μια ετήσια συνδρομή σε κάποιο ίδρυμα, λίγο εθελοντισμό, αρκετά κλικ και την αποπληρωμή των φόρων μας στην ώρα τους, θα μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι ως δραστήριοι και ενεργοί πολίτες και, επομένως, να μην απαιτείται να σπαταλούμε τον ελεύθερο χρόνο μας σε σοβαρά πράγματα.

Καθώς όμως η σύγκρουση θα γίνεται όλο και πιο πρωτόγονη μέσα στον ολοκληρωτικό εκσυγχρονισμό, η ιστορική εντροπία θα ανασύρει από το χρονοντούλαπο με τον πιο πεισματικό τρόπο τα πλέον πανάρχαια διλήμματα για το μέλλον. Δίπλα στη διερώτηση γύρω απ’ τον ενάρετο βίο, το ζήτημα της ελευθερίας, της πολιτικής οργάνωσης των κοινοτήτων, των τρόπων με τους οποίους η κοινωνία θα κληθεί να συνεργαστεί για τον δαμασμό της οικονομικής αναγκαιότητας και το ξεπέρασμα του εμπορευματικού σύμπαντος, ο 21ος αιώνας έρχεται να προσθέσει μια νέα στιβάδα στα ερωτήματα:

Με τη live δημοκρατία των σφυγμομετρήσεων, της online πολιτικοποίησης, των τηλεμαραθώνιων, της ψηφιακής πολιτειότητας, των προγνωστικών, της μοναξιάς, της «κοινής γνώμης» και της επικοινωνιακής εξόντωσης; Ή με την άμεση δημοκρατία των λαϊκών συνελεύσεων, των καντονιών, των sections, της ομοσπονδιοποίησης και του δευτεροβάθμιου συντονισμού των πόλεων σε Συντακτική Εθνοσυνέλευση, της θέσμισης των προϋποθέσεων ενός σώματος ελευθέρων πολιτών;

Σ’ αυτόν τον ανομολόγητο κοινωνικό πόλεμο μεταξύ των νεοπλήβειων και της Αυτοκρατορίας, οι συνθήκες μάς φέρνουν προ των ευθυνών μας, να στυλώσουμε τη μικρής κλίμακας και ανθρώπινων διαστάσεων δημοκρατική οργάνωση προκειμένου να υποδεχτούμε την επαναστατημένη εποχή μετά τη Μεγάλη Κατάρρευση.

The post Στην «online δημοκρατία» η σωτηρία του κόσμου παρουσιάζεται σαν υπόθεση λίγων δευτερολέπτων first appeared on Aυτολεξεί.

Μετά από μια και πλέον δεκαετία υπέρμετρης μεγέθυνσης του τουρισμού, των βραχυχρόνιων μισθώσεων και των τιμών κατοικίας, οι κάτοικοι της Λισαβόνας έχουν φτάσει στα όριά τους. Έχουν επανειλημμένα διαμαρτυρηθεί, έχουν διαδηλώσει και έχουν βγει στους δρόμους κατά χιλιάδες για να διεκδικήσουν τον τερματισμό των εξώσεων και το δικαίωμά τους στη στέγη και την πόλη. Ωστόσο, οι πορτογαλικές κυβερνήσεις αρνούνται συστηματικά να λάβουν μέτρα, αδιαφορώντας για τον πληθυσμό που υφίσταται πιέσεις εκτοπισμού από τις εγχώριες και ξένες επενδύσεις στην κτηματαγορά και τον τουρισμό.

Από το 2014, καθώς περισσότερα από 20.000 διαμερίσματα έχουν αδειοδοτηθεί από τον Δήμο ως μόνιμες τουριστικές μισθώσεις, οι τιμές των κατοικιών έχουν γίνει απρόσιτες για τους τοπικούς μισθούς. Η τουριστική χρήση των κατοικιών έχει φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα και, στην πραγματικότητα, η Λισαβόνα είναι πλέον η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με τις περισσότερες μονάδες βραχυχρόνιας μίσθωσης ανά αριθμό κατοίκων. Το γεγονός αυτό εμποδίζει την πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγη για τον πληθυσμό της Λισαβόνας και έχει προκαλέσει τον εκτοπισμό των κατοίκων, τη διάλυση των σχέσεων γειτονίας και την αποστείρωση ολόκληρων αστικών περιοχών, οι οποίες έχουν αποστερηθεί την καθημερινότητά τους, για να δοθεί χώρος στην τουριστική κατανάλωση.

Για να αντιμετωπίσουν τόσο τη στεγαστική κρίση όσο και τη μετατροπή ολόκληρων κατοικημένων περιοχών σε τουριστικούς θύλακες, οι κάτοικοι της Λισαβόνας επιδιώκουν τώρα να κερδίσουν ένα λαϊκό δημοψήφισμα στην πόλη για να απαλλαγούν από τις τουριστικές μισθώσεις και το Airbnb.

Με την ονομασία “Movimento Referendo pela Habitação”, που μεταφράζεται ως «Κίνημα Δημοψηφίσματος για την Στέγαση», οι πολίτες έχουν ήδη συγκεντρώσει τον αριθμό υπογραφών που απαιτούνται από τον νόμο για διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Σύντομα, οι υπογραφές θα παραδοθούν στη Δημοτική Συνέλευση της πόλης και, αν όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, σε λίγους μήνες οι κάτοικοι της Λισαβόνας θα μπορέσουν να συμμετάσχουν στην πρώτη εφαρμογή άμεσης δημοκρατίας με λαϊκή πρωτοβουλία στην ιστορία της χώρας.

Εάν το δημοψήφισμα κερδίσει, το Δημοτικό Συμβούλιο της Λισαβόνας θα πρέπει να ακυρώσει όλους τους τίτλους τουριστικής μίσθωσης και τα σπίτια θα πρέπει να επιστρέψουν σε οικιστική χρήση.

Αυτό συμβαδίζει με την απόφαση του 2022 του Ανώτατου Δικαστηρίου της Πορτογαλίας, η οποία ορίζει ότι τα κτίρια με οικιστική χρήση προορίζονται για μόνιμη διαμονή και όχι για παραθεριστική χρήση. Η κατάργηση των χιλιάδων υφιστάμενων τουριστικών μισθώσεων από την πόλη θα οδηγήσει στη μείωση των τιμών ενοικίων και κατοικίας σε ολόκληρη την πρωτεύουσα, στην αποτουριστικοποίηση των γειτονιών και σε μια νέα αρχή για τους μόνιμους κατοίκους της πόλης.

Μπορεί επίσης να σημάνει σύντομα το τέλος της Airbnb, της booking.com και άλλων παρόμοιων πλατφορμών που λειτουργούν στην πόλη.

———————————————————-

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ:

Στο Βερολίνο, επίσης, οι κάτοικοι οργανώνουν δημοψήφισμα για το ζήτημα της στέγασης:

Στο Βερολίνο δίνεται ο σημαντικότερος αγώνας στην Ευρώπη για το ζήτημα της στέγασης

The post Οι κάτοικοι της Λισαβόνας οργανώνουν δημοψήφισμα για τα Airbnb & τις τουριστικές μισθώσεις first appeared on Aυτολεξεί.

Στο Βερολίνο, δίνεται ο σημαντικότερος αγώνας στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή γύρω από το ζήτημα της στέγασης.

Οι Βερολινέζοι, στην αρχή προσπάθησαν να πιέσουν τη κυβέρνηση του κρατιδίου να επιβάλλει πλαφόν στο ποσό των ενοικίων που έχουν σημειώσει δραματική αύξηση.

Η κυβέρνηση πήρε την απόφαση, να επιβάλει ένα ανώτατο όριο στα ενοίκια (rent control). Αλλά έξι μήνες μετά, με πρωτοβουλία του CDU, του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος που κατέθεσε αίτημα εξέτασης συνταγματικότητας, η απόφαση κρίθηκε αντισυνταγματική.

Σε απάντηση οι πολίτες του Βερολίνου οργανώθηκαν σε ομάδες γειτονιάς, συνέλλεξαν υπογραφές και οργάνωσαν ένα δημοψήφισμα με το εξής αίτημα: να απαλλοτριωθούν 200.000 κατοικίες που έχουν ιδιωτικοποιηθεί και περάσει υπό τον έλεγχο μεγάλων εταιριών διαχείρισης κατοικιών, που η καθεμιά έχει υπό τον έλεγχό της περισσότερα από 3.000 διαμερίσματα.

Ο κόσμος του Βερολίνου ψήφισε υπέρ της απαλλοτρίωσης σε ποσοστό 59%. Όμως, η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση καθυστερεί, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, έχει ταχθεί υπέρ των μεγάλων ιδιοκτητών ακίνητης περιουσίας και όχι υπέρ των πολιτών που αντιπροσωπεύει. Τώρα έχει δημιουργήσει μια επιτροπή 12 “ειδικών” που καλούνται να αποφασίσουν και πάλι αν μια απόφαση απαλλοτρίωσης είναι ή όχι συνταγματική.

Και το κίνημα ξέρει ότι κυβέρνηση και ιδιοκτήτες, μικροί και μεγάλοι, κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να παρακάμψουν την απόφαση. Και αναδιοργανώνεται: ίσως ένα νέο δημοψήφισμα είναι και πάλι στα σκαριά, αυτή τη φορά, με ολόκληρο το κείμενο του νομοσχεδίου στην κάλπη, ένα κείμενο δεκάδων σελίδων που ζητά να τεθεί το στεγαστικό απόθεμα στη διαχείριση των τοπικών κοινοτήτων για να το παρέχουν με δημοκρατικό και προσιτό τρόπο στους κατοίκους, Γερμανούς και μη.

Η φωτογραφία του κειμένου είναι τραβηγμένη στη γειτονιά του Kreuzberg. Πρόκειται για ένα κτίσμα αυτοσχέδιο, που λειτουργεί ως ενημερωτικό κέντρο για όλους τους ενοικιαστές, για να γνωρίσουν τα δικαιώματά τους, να οργανωθούν σε αυτή τη μητέρα των μαχών για την κατοίκηση. Το έχουν στήσει οι ένοικοι του κτιρίου Kotti, στην πλειονότητά τους Τούρκοι, πολλοί χωρίς χαρτιά. Αυτό που ζητάνε οι ένοικοι του Kotti είναι να τους αφήσουν να αυτοδιαχειριστούν συλλογικά το κτίριο όπου βρίσκονται οι κατοικίες τους. Είναι το πιο ριζοσπαστικό τμήμα της καμπάνιας για το δημοψήφισμα. Και δίνουν τον παλμό στο αίτημα: “τα κτίρια, τα σπίτια, είναι δικά μας, οι ζωές μας, μας ανήκουν.”

Gecekondu το ονόμασαν συμβολικά. Gecekondu ονομάζονται στην Τουρκία, τα σπίτια που χτίζονται εκτός σχεδίου, σε πολύ σύντομο διάστημα, σε μια νύχτα, από ανθρώπους που δεν έχουν που να μείνουν.

Το πλαίσιο μπορεί να είναι διαφορετικό στις ελληνικές πόλεις από αυτό που συναντάμε στο Βερολίνο, αλλά το αίτημα είναι κοινό. Θέλουμε το χτισμένο περιβάλλον να περάσει υπό δημοκρατική διαχείριση, να δοθεί πρόσβαση σε όλες/όλους σε καλή, επαρκή κατοικία, ανεξάρτητα από φύλο και φυλή, σεξουαλικό προσανατολισμό, ηλικία ή ικανότητα, χωρίς να μείνει κανείς/καμιά πίσω, καμιά/κανείς μόνη/ος.

Ο αγώνας του Βερολίνου ακτινοβολεί και φτάνει ακόμα και σε μια μικρή γειτονιά της γης, στον Ευρωπαϊκό Νότο, στη Νάουσα. Σε έναν τόπο που έχει αποσυνδεθεί από τις ροές του κεφαλαίου και του πλούτου και αντιμετωπίζει συνθήκες φθοράς, συρρίκνωσης και ανισότητας.

Στις βλέψεις της ηγεσίας για ένα χτισμένο περιβάλλον που αναδιαμορφώνεται για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες τουριστών που δεν θα έρθουν, εμείς ζητάμε ένα χτισμένο περιβάλλον, που αδειάζει, να περάσει υπό δημοκρατική διαχείριση, για να στεγάσει την κοινή μας ζωή.

Σπίτια για όλες/όλους. Αυτό ζητάμε.

#gecekondu
#kotti
#kreuzberg
Deutsche Wohnen & Co Enteignen
European Action Coalition for the Right to Housing and to the City
#HARTA

Σημεία για το δημοψήφισμα στο Βερολίνο!

Η (μη) στέγαση των προσφύγων και ο μύθος της «φέρουσας ικανότητας» στην περίπτωση της Νάουσας

The post Στο Βερολίνο δίνεται ο σημαντικότερος αγώνας στην Ευρώπη για το ζήτημα της στέγασης first appeared on Aυτολεξεί.

Του Marcelo Trivelli

Σήμερα, με αφορμή τη συνταγματική διαδικασία που πραγματοποιείται στη χώρα μας, μου έρχεται στο μυαλό η φράση του φιλόσοφου και ιδεολόγου Αντόνιο Γκράμσι, που έγραψε ότι «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει. Το νέο χρειάζεται χρόνο για να αναδυθεί και σε αυτό το σκοτεινό ξέφωτο εμφανίζονται τα τέρατα». Τέρατα που δεν γνωρίζουμε, που ελκύουν και τρομάζουν, περπατούν στη Χιλή.

Ως τέρας αναφέρεται σε ό,τι είναι ενάντια στον κανόνα ή το φυσικό, όπως επίσης σε απίστευτα ή υπερφυσικά πλάσματα όπως δαίμονες ή ιδιοφυίες. Τα τέρατα στέλνονται από τους θεούς. Προέρχονται από το άγνωστο και ακατανόητο για τους ανθρώπους και γι’ αυτό με τους περιορισμούς που έχουμε ως άνθρωποι βλέπουμε τέρατα σε κάθε γωνιά και πίσω από κάθε γωνία.

Αυτή την εβδομάδα [18 Οκτώβρη] συμπληρώνονται δύο χρόνια από την κοινωνική εξέγερση και τις μαζικές διαδηλώσεις στις κύριες πόλεις της χώρας που οδήγησαν στην υπογραφή της Συμφωνίας για την Κοινωνική Ειρήνη και το Νέο Σύνταγμα στις 15 Νοεμβρίου 2019. Ο πολιτικός κόσμος καθιέρωσε τις γενικές γραμμές μιας θεσμικής πορείας και ποτέ δεν φαντάστηκε ότι δεν θα είχε τον έλεγχο της διαδικασίας.

Ποιος θα πίστευε ότι η Συντακτική Επιτροπή θα ήταν ισότιμη και με έδρες που προορίζονται για ιθαγενείς λαούς ή ότι οι ανεξάρτητοι θα γίνονταν μια δύναμη που θα επισκίαζε τα πολιτικά κόμματα ή ότι η πρόεδρός της θα ήταν μια γυναίκα Μαπούτσε, της οποίας οι πρώτες λέξεις ήταν στα Mapudungun και όχι στα ισπανικά;

Η παλιά τάξη πεθαίνει και η νέα δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Σε αυτόν τον δρόμο, είναι απαραίτητο να είμαστε πιστοί στην αξία της δημοκρατίας. Η δημοκρατική διαδικασία που πραγματοποιούμε ήταν υποδειγματική με ευρεία συμμετοχή με πολιτική, εθνοτική, κοινωνική και πολιτιστική πολυμορφία.

Η σύγχυση και ο πόνος που παράγει το άγνωστο είναι τυπικά της αλλαγής. Η νέα τάξη δεν θα είναι η ίδια με αυτήν που αφήνουμε πίσω, γιατί η νέα θα είναι ευρύτερη και πιο περιεκτική. Οι άντρες θα έχουμε πολλά να μάθουμε και να ενδώσουμε, ειδικά όσοι από εμάς προέρχονται από το Σαντιάγο και είναι μέρος μιας καθυστερημένης ολιγαρχίας.

Δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μας εκπαιδεύει στο πώς να αντιμετωπίζουμε τις αλλαγές ή τις αβεβαιότητες του μέλλοντος. Δεν αναπτύσσουμε κριτική σκέψη και προσπαθούμε με ανυπομονησία να μπούμε σε μια ζώνη άνεσης. Το σύστημα επιβραβεύει την καθιερωμένη τάξη και τιμωρεί την περιέργεια και την καινοτομία. Επομένως, ο φόβος που προκαλεί η συντακτική διαδικασία δεν προκαλεί έκπληξη ακόμη περισσότερο όταν ορισμένα μέσα και κοινωνικά δίκτυα επιτείνουν τους φόβους.

Η νέα μας τάξη θα είναι πιο περιεκτική γιατί, όπως είπε ο Βρετανός οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας, συγγραφέας του βιβλίου Γιατί οι χώρες αποτυγχάνουν; «Αυτό που έχει σημασία εδώ είναι ότι εκατομμύρια άνθρωποι στη Χιλή έχουν περιθωριοποιηθεί από ευκαιρίες και αυτό αλλάζει».

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τα τέρατα που κάνουν βόλτες στη Χιλή. Ας τα καλέσουμε να μιλήσουμε, να μοιραστούμε και να χορέψουμε γιατί μόνο τότε θα έχουμε μια καλύτερη χώρα.

Μετάφραση από τα ισπανικά: Pressenza Athens

→ Με αφορμή τη συμπλήρωση δύο χρόνων από το ξέσπασμα της χιλιανής εξέγερσης, μοιραζόμαστε αυτό το ντοκιμαντέρ με σκηνές από τους δρόμους του Σαντιάγο και μαρτυρίες πολιτών κάθε ηλικίας. Μετάφραση-υποτιτλισμός: Tierra y Libertad.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ: https://vimeo.com/385656078 ←

The post «Τα τέρατα κάνουν βόλτες στη Χιλή»: 2 χρόνια από τη λαϊκή εξέγερση first appeared on Aυτολεξεί.

Τι έγινε στο Βερολίνο;

Tο ερώτημα στο οποίο κλήθηκαν να απαντήσουν οι Βερολινέζοι την προηγούμενη Κυριακή ήταν αν τάσσονται υπέρ ή κατά της απαλλοτρίωσης (enteignen) όλου του αποθέματος των κατοικιών που ανήκει σε εταιρείες που έχουν πάνω από 3.000 διαμερίσματα στο Βερολίνο.

Στο κρατίδιο του Βερολίνου υπάρχουν 12 ιδιωτικές εταιρείες που διαθέτουν περισσότερα από 3.000 κατοικίες. Συνολικά, ο αριθμός των κατοικιών προς απαλλοτρίωση είναι 240.000, και είναι κατοικίες οι οποίες ιδιωτικοποιήθηκαν μετά το 2000.

1,03 εκατομμύρια άνθρωποι (56,4%) ψήφισαν υπέρ και 715.000  άνθρωποι (39%) ψήφισαν κατά της απαλλοτρίωσης. Το δημοψήφισμα δεν είναι δεσμευτικό για την κυβέρνηση του κρατιδίου του Βερολίνου. Ωστόσο θα είναι δύσκολο να αγνοηθεί ένα αίτημα που υπερψηφίστηκε από την πλειοψηφία των πολιτών.

Κατανομή ψήφων

Η οργανωτική αρχή της καμπάνιας είχε σαφώς αριστερό και προοδευτικό πυρήνα. Οι περιοχές του κέντρου, όπως το Kreuzberg και το Friedrichshain όπου η αριστερά και τα κινήματα είναι ενεργά, ψήφισαν υπέρ της κοινωνικοποίησης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το Marzhan, μια φτωχή γειτονιά στο Ανατολικό Βερολίνο,  όπου εκλέγεται πλειοψηφικά το ακροδεξιό AfD, που ψήφισε υπέρ της κοινωνικοποίησης.

Μονάχα δυο περιοχές ψήφισαν στην πλειοψηφία τους κατά της κοινωνικοποίησης (Steglitz-Zehlendorf και Reinickendorf) και πρόκειται για τις γειτονιές με το υψηλότερο κατα κεφαλήν εισόδημα (αλλά και υψηλό επίπεδο ιδιοκατοίκησης);

Κοινωνικό Κίνημα ή Πολιτική Οργάνωση;

Η σύνθεση της καμπάνιας υπήρξε πολυσυλλεκτική και άριστα οργανωμένη. Υπήρχε ο βασικός κορμός μιας οργανωτικής ομάδας- ομπρέλλα, που ασχολήθηκε με τα ζητήματα διανομής πόρων (από τις εθελοντικές εισφορές), με συμμετοχή όλων των μελών στις αποφάσεις. Στην ομάδα-ομπρέλα υπήρχαν ορισμένα μέλη-κλειδιά που είχαν μισθό (100%).

Σε κάθε γειτονιά υπήρχαν οι τοπικές οργανώσεις, οι οποίες είχαν τις δικές τους υποδιαρέσεις (ομάδα νομικής υποστήριξης, ομάδα ενημέρωσης, ομάδα συλλογικής συμμετοχής, κλπ.). Όλη η καμπάνια δε στηρίχτηκε σε μεγάλες, κεντρικές διαμαρτυρίες αλλά σε τοπικές, αποκεντρωμένες δράσεις, οργανωμένες από τις τοπικές ομάδες δράσης.

Τα κενά που υπήρχαν σε περιοχές, όπως το Marzahn,  με ισχυρή ακροδεξιά παρουσία, καλύψθηκαν από τα πιο μαχητικά κομμάτια, όπως οι αυτόνομοι που ανέλαβαν να επεκτείνουν εκεί τις δράσεις τους. Συγκεκριμένα ακτιβιστές από το «εξασφαλισμένο υπέρ του δημοψηφίσματος» Friedrichshain ανέλαβαν να καλύψουν το κενό ενημέρωσης με δράσεις πεδίου στο Marzahn.

Ωστόσο είναι αβέβαιο αν και κατά πόσο αυτό το κοινωνικό κίνημα μπορεί να χτίσει τις ρίζες για μια πολυσυλλεκτική πολιτική οργάνωση με πιο μακροχρόνια αιτήματα, και το κατά πόσο θα μπορέσει να συνεχίσει να πιέζει για την υλοποίηση της απαλλοτρίωσης, αν το κυβερνητικό σχήμα αποφασίσει να παρακάμψει ή να αλλοιώσει την απόφαση.

Η απουσία συνδικάτου

Παρά το γεγονός ότι το 85% του συνολικού πληθυσμού στο Βερολίνο ζει σε ενοικιαζόμενη κατοικία, δεν υπάρχει μια ενιαία και μαχητική ένωση ενοικιαστών.

Ναι μεν υπάρχει η ένωση ενοικιαστών Βερολίνου (Βerliner Mietverein/BMV) από το 1888 με 180.000 μέλη, αλλά αυτό που παρέχει στα μέλη της είναι κυρίως νομικές υπηρεσίες προς τον ενοικιαστή σε περίπτωση που έχει πρόβλημα με τον ιδιοκτήτη. Η οικονομική βιωσιμότητα της ένωσης εξασφαλίζεται από τη μηνιαία συνδρομή κάθε μέλους (9 ευρώ/4,5 ευρώ μειωμένη).

Το 2020 δημιουργήθηκε το Tenants’ Union Berlin (MGB), με πολιτικά χαρακτηριστικά και έναν τριπλό σκοπό: (i) τη δημιουργία νέων τρόπων αγώνα για την κατοικία όπως η άμεση δράση και  συλλογική παύση πληρωμής ενοικίων, (ii) την ενίσχυση του αγώνα για συλλογικά δικαιώματα ενοικιαστών αλλά και τον αυτοκαθορισμό των ενοικιαστών και (iii) την ανταλλαγή γνώσης με σκοπό την αυτο-ενδυνάμωση των ενοικιαστών.

Πρόκειται για μια πολιτική προσπάθεια που στέκεται κριτικά απέναντι στην υπάρχουσα ένωση ενοικιαστών που εξαντλούνται στην παροχή νομικών συμβουλών και υπηρεσιών, ενώ διατηρούν την απομόνωση των ενοικιαστών. Οι ενοικιαστές δεν έχουν ενεργή συμμετοχή στην ένωση και οι πιο ριζοσπαστικές δράσεις είναι περιορισμένες.

Ποιοι (δεν) ψήφισαν

Από το δημοψήφισμα εξαιρέθηκαν όσοι δεν είχαν γερμανική ταυτότητα, δηλαδή οι μετανάστες, πρόσφατοι και παλιότεροι.

Αυτό εν μέρει εξηγεί γιατί παρότι τα ποσοστά των ανθρώπων που υπερψήφισαν είναι υψηλά, δεν είναι όσο υψηλά θα περίμενε κανείς σε μια πόλη με 85% του πληθυσμού της να είναι ενοικιαστές.

Ποιες είναι οι εταιρείες;

1. Η Deutsche Wohnen SE διαθέτει ένα απόθεμα 111.500 κατοικιών.
2. Η Σουηδική Vonovia διαθέτει απόθεμα 44.000 κατοικιών.
3. Η ADO Properties AS διαθέτει 22.200.
4. Covivio SE διαθέτει 15.700.
5. Akelius Residential Property διαθέτει 13.700.
6. TAG Real Estate AG  διαθέτει 9.900.
7. Grand City Properties AS διαθέτει 8.000.
8. BGP group διαθέτει 8.000.
9. Ηilfswerk- Siedlung Gmbh διαθέτει 6.000.
10. Η αγγλική Pears Global Real Estate διαθέτει 6.000.
11. Η Σουηδική Heimstaden διαθέτει 5.500.
12. DIV German asset and real estate management διαθέτει 3.800.

Η Vonovia και η Deutsche Wohnen

Τη Δευτέρα, μια μέρα μετά το δημοψήφισμα γνωστοποιήθηκε ότι η Vonovia, δεύτερος μεγαλύτερος παίκτης στη στεγαστική αγορά του Βερολίνου, αγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών της Deutsche Wohnen, αψηφώντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

O ιδιοκτήτης της Vonovia Rolf Buch δήλωσε «Εν όψει αυτών των μεγάλων προκλήσεων, το Βερολίνο δεν αντέχει να μείνει κολλημένο για χρόνια, κάτι που θα γίνει εξαιτίας της ανάθεσης στη νέα Γερουσία να συντάξει έναν νόμο για την κοινωνικοποίηση αλλά και εξαιτίας των ξεκάθαρων συνταγματικών ανησυχιών που εγείρει». Η αγορά πιθανά οφείλεται σε έναν βασικό λόγο.

Η Vonovia δε φοβάται ότι η απαλλοτρίωση πράγματι θα πραγματοποιηθεί. Αλλά υπάρχει ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο, πως ακόμα και αν πραγματοποιηθεί η κοινωνικοποίηση κατοικιών, το Κράτος να αγοράσει τις κατοικίες που βρίσκονται στον χαρτοφυλάκιο των εταιρειών σε τιμές αγοράς, συναλλαγή αρκετά κερδοφόρα για τη Deustche Wohnen.

Αν το Κράτος αγοράσει αυτές τις κατοικίες σε τιμές αγοράς παραβιάζει την ουσία του δημοψηφίσματος, στο οποίο γίνεται λόγος ρητά για απαλλοτρίωση, σε τιμές χαμηλότερες από τις αυτές της αγοράς.

Τι δεν είναι απαλλοτρίωση;

Πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση του κρατιδίου του Βερολίνου, υπό την ηγεσία των σοσιαλδημοκρατών, αγόρασε 15.000 κατοικίες από την Deutsche Wohnen.

Παρότι πολλοί δημοσιογράφοι κάλυψαν την είδηση αυτής της αγοράς ως μια νίκη των πολιτών και ως υποχώρηση της κυβέρνησης, ο πραγματικός λόγος της αγοράς ήταν διαφορετικός.

Πρώτον, η αγορά των 15.000 κατοικιών έγινε βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης ώστε να υποστηρίξει ότι το δημοψήφισμα ήταν αχρείαστο, καθώς οι πολιτικοί εκπρόσωποι έκαναν ήδη το καθήκον τους, κρατικοποιώντας κατοικίες.

Δεύτερον, το κράτος αγόρασε τις κατοικίες από τις εταιρείες σε τιμές πολύ υψηλότερες από όσο τις πούλησε και υψηλότερες από την αντικειμενική τους αξία, παρότι η κατάστασή τους ήταν χειρότερη από όσο ήταν πριν πωληθούν.

Αυτή η αγορά δεν είναι απαλλοτρίωση. Δεν είναι παρέμβαση του Κράτους ώστε να ελεγχθεί το μεγάλο κεφαλαίο. Αυτό που χαιρετήθηκε από δημοσιογράφους, πολιτικούς αλλά και πολίτες ως νίκη, υπήρξε μια κρατική ενίσχυση του διεθνούς κεφαλαίου που επενδύει στην εκμετάλλευση της κατοικίας.

Τι είναι απαλλοτρίωση;

Η καμπάνια κάνει ξεκάθαρα λόγο για απαλλοτρίωση (enteignen) των κατοικιών και συγκεκριμένα επικαλείται το άρθρο 15 του συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο «Γη…μπορεί να μεταφερθεί σε κοινή ιδιοκτησία…για κοινωνικούς σκοπούς».

Αρκετές επιτροπές αξιολόγησης του αιτήματος τόσο στην Bundestag (ομοσπονδιακή βουλή) όσο και στην Γερουσία του Κράτους του Βερολίνου, επιβεβαιώνουν ότι το αίτημα της απαλλοτρίωσης είναι νομικά έγκυρο και συμβατό με το σύνταγμα. Αν αυτό το αίτημα ακολουθηθεί οι εταιρείες θα αποζημιωθούν για την ιδιοκτησία που απαλλοτριώνεται, αλλά σε τιμή χαμηλότερη από τις τιμές της αγοράς.

Τα αντεπιχειρήματα

Οι βασικοί πυλώνες της αντίθεσης στην απαλλοτρίωση που εξέφρασαν ανοιχτά το CDU (χριστιανοδημοκράτες), SPD (σοσιαλδημοκράτες) και το FDP (φιλελεύθεροι), στηρίζεται σε δυο βασικά επιχειρήματα.

Το ένα επιχείρημα είναι ότι η απαλλοτρίωση είναι μια επαναφορά του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και ότι θα ήταν άσχημο για τη διεθνή εικόνα του Βερολίνου να δείξει στους διεθνείς επενδυτές ότι προχωρά σε απαλλοτριώσεις. Σύμφωνα με το ίδιο επιχείρημα μετά τις κατοικίες, σειρά για κοινωνικοποίηση/απαλλοτρίωση μπορεί να έχουν οι συγκοινωνίες, τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, η DeutscheTelecom, κλπ. Με επικλήσεις στη σχέση απαλλοτρίωσης και του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού προσπάθησαν να υπονομεύσουν την καμπάνια.

Μια άλλη γραμμή αντίδρασης στηρίχθηκε στο επιχείρημα ότι με την απαλλοτρίωση θα περάσουν υπό κρατική διαχείριση ακόμα και οι συνεταιρισμοί κατοικιών (genossenschaften).

Η καμπάνια έκανε σαφές ότι οι κοοπερατίβες λειτουργούν με βάση τις αρχές του δημόσιου συμφέροντος, αποδεικνύοντας ότι είναι δυνατό να προσφέρονται επαρκείς κατοικίες σε χαμηλές τιμές και για τον λόγο αυτό δε θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στην απαλλοτριώση.

Ωστόσο σύμφωνα με μια αναφορά, είναι πολύ πιθανό ότι 29 από τους συνολικά 80 στεγαστικούς συνεταιρισμούς, που έχουν πάνω από 3.000 κατοικίες, είναι πολύ πιθανό να κοινωνικοποιηθούν.

Ποιος θα διαχειριστεί την απαλλοτρίωση

Το ζήτημα είναι περίπλοκο. Τον πρώτο λόγο τον έχει η κεντρική κυβέρνηση του κρατιδίου του Βερολίνου, για το αν θα μετατρέψει το δημοψήφισμα σε νόμο, στον οποίο θα οριστεί η τιμή της αποζημίωσης αλλά και η διαχειριστική αρχή του κοινωνικοποιημένου αποθέματος κατοικιών.

Η πλειοψηφία λοιπόν ανήκει τόσο σε επίπεδο κρατιδίου όσο και σε επίπεδο ομοσπονδοαικής κυβέρνησης στο SPD που κέρδισε την πρωτιά. Ωστόσο το SPD δε μπορεί να κυβερνήσει μόνο. Βασικό παράγοντα θα παίξει και η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, αν θα είναι συντηρητική ή αριστερόστροφη.

Σύμφωνα με τους ακτιβιστές της καμπάνιας, ένα σχέδιο νόμου για την κοινωνικοποίηση μπορεί να είναι έτοιμο μέχρι την άνοιξη του 2022

Τι μπορεί να κάνει το Bezirk;

Πολλοί ακτιβιστές έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στα Bezirk, δηλαδή τα κοινοτικά συμβούλια, τα οποία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή εξώσεων καταλήψεων και στον έλεγχο των τιμών των ενοικίων. Τα Bezirk, όπου εκλέγονται αντιπρόσωποι από τον αριστερό κυρίως χώρο, πιέζουν υπερ της προστασίας των ενοικιαστών με βάση δυο βασικά εργαλεία:

Το vorkaufsrecht, δηλαδή το δικαίωμα πρώτης άρνησης, το οποίο δίνει στον ενοικιαστή τη δυνατότητα να αγοράσει την ιδιοκτησία όπου μένει όταν αυτή βγει προς πώληση, προτού ο ιδιοκτήτης να έχει δικαίωμα να την πουλήσει σε τρίτο μερός.

Το milieuschutzgebiet, που σημαίνει ότι σε χαμηλόμισθες περιοχές που χρήζουν κοινωνικής προστασίας, η μετατροπή ενός ακινήτου σε κατοικία (κυρίως η μετατροπή ενοικιαζόμενων κατοικιών σε ιδιόκτητα) δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς την έγκριση του δήμου.

Τι σημαίνει το δημοψήφισμα στο Βερολίνο;

Η απάντηση των πολιτών του Βερολίνου υπερ της κοινωνικοποίησης θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για τα στεγαστικά κινήματα απανταχού.

Οι συγκρίσεις με την ελληνική περίπτωση μπορεί να μην είναι εμφανείς με μια πρώτη ματιά. Τα στεγαστικά συστήματα των δυο τόπων δεν είναι ίδια, και οι ιδιοκτήτες δεν είναι μεγάλες εταιρείες ακινήτων.

Ωστόσο και στην περίπτωση της Ελλάδας, η δημιουργία ενός συλλογικού αιτήματος για την πρόσβαση σε επαρκή στέγαση, για τη δημιουργία κοινωνικής κατοικίας, είναι αναγκαία για ολους όσοι αντιμετωπίζουμε καθημερινά προβλήματα συνδεμένα με τη στεγαστική και οικονομική επισφάλεια.

Βλ. επίσης:

Το πρόβλημα της στέγασης και το δικαίωμα στην οικία

The post Σημεία για το δημοψήφισμα στο Βερολίνο! first appeared on Aυτολεξεί.

Μέσα σε 26 χρόνια, ο δικτάτορας Λουκασένκο έχει δημιουργήσει ένα σύστημα που στοχεύει στην καταστολή κάθε πολιτικής δραστηριότητας. Ο κορονοϊός μαζί με τα οικονομικά προβλήματα έχουν αλλάξει κατά πολύ αυτό που συμβαίνει στη χώρα. Σε λίγους μόνο μήνες οι Λευκορώσοι έμαθαν να αυτοοργανώνονται. Οι προεδρικές εκλογές προκάλεσαν ένα κύμα με τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία της χώρας! Αλλά ο τύραννος δεν θέλει να εγκαταλείψει τον θρόνο του. Τουλάχιστον 5 άτομα σκοτώθηκαν (μερικά πέθαναν υπό περίεργες συνθήκες). Χιλιάδες άνθρωποι ξυλοκοπήθηκαν και έμειναν με αναπηρίες από τη βία της αστυνομίας. Πάνω από 15.000 έχουν συλληφθεί* και καταδικαστεί με διοικητικές αποφάσεις. Ξεκίνησαν περισσότερες από 500 ποινικές υποθέσεις. Τουλάχιστον 200 άτομα περιμένουν δίκη στις φυλακές (συμπεριλαμβανομένων αναρχικών και αντιφασιστών).

Από τις πρώτες μέρες της εξέγερσης, οι αναρχικοί συμμετέχουν ενεργά σε διαδηλώσεις στους δρόμους και σε διάφορες πρωτοβουλίες στον τόπο κατοικίας τους. Οι ακτιβιστές αγωνίζονται για αυτοοργάνωση και αποκεντρωμένες κινητοποιήσεις. Κάποιοι οργάνωσαν αντάρτικη ομάδα. Η αποφασιστικότητα και η επιμονή του αναρχικού κινήματος της χώρας μας το καθιστά μια από τις πιο οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις στον αγώνα κατά της δικτατορίας.

Όμως οι αναρχικοί δεν περνούν απαρατήρητοι από τις καταπιεστικές δομές. Λόγω των προβλημάτων, ορισμένοι σύντροφοί μας αναγκάστηκαν να κρυφτούν και να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους. Χωρίς τα μέσα για να υπάρξουν και χωρίς τον τόπο διαμονής τους, τώρα ζουν αποκλειστικά από την αλληλεγγύη των συντρόφων τους! Έχοντας περιορισμένους πόρους, είμαστε αναγκασμένοι να καλέσουμε συντρόφους και φίλους εκτός της χώρας να δείξουν την υποστήριξή τους. Τα χρήματα για πολλά πράγματα είναι αρκετά επείγοντα και θα εκτιμούσαμε κάθε συμβολή από τη μικρότερη ως τη μεγαλύτερη!

Απαιτείται συνεχής βοήθεια για: πληρωμή για ασφαλή στέγαση, ενοικίαση αιθουσών συσκέψεων και άλλες υποδομές, αγορά εξοπλισμού για τις κινητοποιήσεις (μεγάφωνα, ασύρματοι, προσωπικός εξοπλισμός, ιατρικές συσκευές κ.λπ.), εκτύπωση φυλλαδίων/αυτοκόλλητων, υποστήριξη όσων έχασαν τη δουλειά τους, υποστήριξη υπέρ ακτιβιστών που επέζησαν της βίας από το κράτος της Λευκορωσίας.

Καλούμε συντρόφους σε όλο τον κόσμο να δείξουν αλληλεγγύη στο αναρχικό κίνημα της Λευκορωσίας. Μέσω της υποστήριξης αυτής της εκστρατείας, θα υποστηρίξετε όχι μόνο τους αναρχικούς, αλλά και την επιθυμία του λαού της Λευκορωσίας να απελευθερωθεί από τη δικτατορία! Πείτε στους φίλους και τους συντρόφους σας για την εκστρατεία. Μόνο με τη βοήθειά σας θα μπορέσουμε να περάσουμε από τη σκοτεινότερη νύχτα προς την αυγή!

Οικονομική υποστήριξη γίνεται δεκτή στο: https://abc-belarus.org/?p=13148&lang=en και στη συλλογικότητα Pramen: https://pramen.io/en/support-our-collective/

Πρόταση Μίνιμουμ-Προγράμματος για την περίοδο εξέγερσης στη Λευκορωσία από τη συλλογικότητα Pramen:

Υπό την προπαγάνδα του Λουκασένκο και του σοβιετισμού, πολλοί μπορεί να πιστεύουν ότι οι αναρχικοί στη Λευκορωσία σημαίνει οδοφράγματα και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της ΟΜΟΝ [αστυνομικές δυνάμεις καταστολής]. Αλλά ο αναρχισμός είναι πολύ περισσότερο από αυτό. Κάπου πίσω από τα φώτα, υπάρχει η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και χωρίς δικτάτορα και μπολσεβίκους.

Οι αναρχικοί στη Λευκορωσία επεσήμαναν, πριν ακόμη ξεκινήσουν οι διαμαρτυρίες, ότι η απαλλαγή από τον Λουκασένκο ήταν μόνο το πρώτο βήμα στον αγώνα για την ελευθερία των ανθρώπων. Το καθεστώς δεν χτίστηκε ούτε σε μια μέρα και η καταστροφή του θα απαιτούσε τη βούληση των ανθρώπων. Όλοι οι γραφειοκράτες και οι αξιωματούχοι που υποστήριξαν αυτό το καθεστώς θα έπρεπε να φύγουν.

Οι καρέκλες και οι θέσεις τους θα πρέπει να διαλυθούν, ώστε κανείς να μην μπορέσει να ξαναδημιουργήσει τη δικτατορία.

Κατανοούμε ότι η σημερινή επανάσταση, παρά την αυτοοργάνωση και την τεράστια συλλογική της ενέργεια, δεν είναι αμιγώς αντιεξουσιαστική. Και δεν θεωρούμε ως κατάλληλη λύση απλώς τη δήλωση ενός αναρχικού προγράμματος. Αλλά ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες, θεωρούμε απαραίτητο να ανακοινώσουμε ένα μίνιμουμ σχέδιο προγράμματος, το οποίο είναι απαραίτητο για την αποφυγή του σχηματισμού άλλου αυταρχικού καθεστώτος. Κυριαρχούμαστε από ισχυρούς κυβερνήτες για πάνω από 100 χρόνια. Ήρθε η ώρα να δείξουμε ότι οι άνθρωποι μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο!

Ας επαναλάληφθούμε –το αναρχικό πρόγραμμα είναι πολύ πιο ριζοσπαστικό από αυτό που παρουσιάζουμε παρακάτω, αλλά προσπαθήσαμε να θέσουμε κάποιες ρεαλιστικές διεκδικήσεις, λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο της εξέγερσης, και να θέσουμε έναν φορέα αυτοοργάνωσης και λαϊκής αυτοκυβέρνησης στον πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό:

Αποκέντρωση

— Οργάνωση πραγματικής περιφερειακής αυτοδιοίκησης αντί του σημερινού κακέκτυπου.
— Λογοδοσία των εκπροσώπων προς τα κάτω, όχι προς τα πάνω.
— Διατήρηση της ανακλητότητας των εκπροσώπων/βουλευτών. Αυτό σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος μπορεί να ανακληθεί από το εκλογικό σώμα εάν, κατά τη γνώμη του σώματος, δεν εκτελέσει το έργο που του έχει ανατεθεί.
— Αποκέντρωση και ομοσπονδιοποίηση των δομών ισχύος. Μεταφορά της μεγαλύτερης ευθύνης στις τοπικές εκλεγμένες συνελεύσεις.
— Τα άτομα, υπεύθυνα σε διοικητικούς ρόλους σε επιχειρήσεις, εκπαιδευτικά και ιατρικά συστήματα και άλλα κρατικά ιδρύματα, να επιλέγονται από τους εργαζόμενους αυτών των ιδρυμάτων.
— Ριζοσπαστική μείωση του προσωπικού της διοίκησης και των κρατικών φορέων ελέγχου όλων των επιπέδων, καθώς και των δικαστηρίων.

Πρόεδρος

— Δημιουργία δικαστήριου για την επίλυση όλων των παραβιάσεων κατά τη διάρκεια της εξουσίας του Λουκασένκο.
— Τα χρήματα από προσωπικούς λογαριασμούς και από την ιδιοκτησία του Λουκασένκο μεταφέρονται στους τοπικούς προϋπολογισμούς.
— Καταργείται η θέση του προέδρου.

Δημοψήφισμα

— Η Αρχή της χώρας είναι οι πολίτες, οπότε όλες οι αποφάσεις για την αλλαγή της νομοθεσίας, οι διεθνείς συνθήκες και άλλες σημαντικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με γενικό δημοψήφισμα.
— Το δημοψήφισμα διεξάγεται 4 φορές τον χρόνο.
— Κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να θέσει το ζήτημα της αλλαγής ενός νόμου με δημοψήφισμα όταν συλλέγει 100.000 υπογραφές.

Αποποινικοποίηση

— Αποκατάσταση όλων των εργαζομένων και των μαθητών που απολύθηκαν-αποβλήθηκαν κατά τις διαμαρτυρίες.
— Απελευθέρωση και αποκατάσταση όλων των κρατουμένων και συλληφθέντων των διαμαρτυριών.
— Απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων.
— Αφαίρεση των πολιτικών Άρθρων από τον διοικητικό και ποινικό κώδικα.
— Απαγόρευση λογοκρισίας στο διαδίκτυο και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
— Κατάργηση της θανατικής ποινής.
— Πλήρης κατάργηση όλων των κατασταλτικών νόμων: του νόμου για τις μαζικές εκδηλώσεις και του νόμου για την καταπολέμηση του εξτρεμισμού.
— Η ελευθερία του λόγου, του τύπου και της συνάθροισης ορίζεται από τον νόμο.

Πολιτοφυλακή

— Δικαστήρια για όλες τις δυνάμεις ασφαλείας που είναι υπεύθυνες για καταστολή, βία και δολοφονίες.
— Διάλυση των OMON, GUBOPiK και των εσωτερικών στρατευμάτων.
— Μεταφορά του ελέγχου της πολιτοφυλακής στις τοπικές αρχές. Αιρετότητα των επικεφαλής των περιφερειακών τμημάτων εσωτερικών υποθέσεων.
— Μείωση του κρατικού προϋπολογισμού για την αστυνομία.
— Οι κλούβες και τα κανόνια νερού να δοθούν για παλιοσίδερα –αυτά τα αυτοκίνητα δεν πρέπει ποτέ να εμφανίζονται στους δρόμους των πόλεων μας!
— Απαγόρευση σχηματισμού συνδικάτων εντός των οργάνων επιβολής του νόμου.

Ένοπλες δυνάμεις

— Κατάργηση της καθολικής στρατιωτικής θητείας.
— Απομάκρυνση όλων των αξιωματικών που είναι υπεύθυνοι για την εισαγωγή στρατευμάτων στις πόλεις της χώρας.
— Μείωση του στρατιωτικού προϋπολογισμού.

Ιατρική

— Αύξηση του προϋπολογισμού για την υγεία.
— Αύξηση των μισθών του ιατρικού προσωπικού.
— Μετατροπή του παράλληλου ιατρικού συστήματος για υπαλλήλους και αξιωματικούς επιβολής του νόμου σε καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης –τα νοσοκομεία και οι κλινικές πρέπει να εξυπηρετούν τους ανθρώπους, όχι τις κυβερνητικές θέσεις!
— Απόλυση παντός υπευθύνου για την παραποίηση δεδομένων της πανδημίας του covid-19.

Εκπαίδευση

— Αύξηση του προϋπολογισμού για την εκπαίδευση.
— Ακύρωση της επιβολής υποχρεωτικής εργασίας για όσους σπούδασαν στα κρατικά πανεπιστήμια.
— Πανεπιστημιακή αυτονομία –απαγορεύεται η είσοδος στην πολιτοφυλακή και σε άλλες εξουσιαστικές δομές στο έδαφος των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
— Δωρεάν εκπαίδευση για όλους.
— Αποκατάσταση όλων των καθηγητών και αυτών που απολύθηκαν κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών.
— Ελευθερία του συνδικαλισμού –όλοι έχουν το δικαίωμα να προσχωρήσουν σε φοιτητικά σωματεία και να συμμετέχουν στα φοιτητικά συμβούλια.
— Διάλυση της BRSM (Belarusian Republican Youth Union).

Δικαστήρια

— Απολύσεις δικαστών, υπεύθυνων για πολιτική καταστολή.
— Οι δικαστές να εκλέγονται, και όχι να διορίζονται, για θητεία 4 ετών.
— Κατόπιν αιτήματος του κατηγορουμένου, να μπορεί να γίνει ορκωτό δικαστήριο (με ενόρκους).

Εργασία

— Δικαίωμα σε ανεξάρτητα συνδικάτα. Το σωματείο δεν χρειάζεται να ζητήσει εγγραφή.
— Δικαίωμα στην απεργία –οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα να απεργήσουν όταν κρίνεται απαραίτητο και να υποβάλουν πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές απαιτήσεις.
— Τα εργοστάσια στους εργαζομένους! Οι διοικητικές θέσεις εκλέγονται και διορίζονται από κάτω, όχι από πάνω, για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Η διοίκηση είναι υπεύθυνη απέναντι στους εργαζομένους.
— Απαγόρευση ιδιωτικοποίησης μεγάλων επιχειρήσεων.
— Μείωση των εργαζομένων μόνο με τη συγκατάθεση των εργατικών κολεκτίβων.
— Ακύρωση του συστήματος ατομικής σύμβασης και αντικατάστασή του με συλλογικές συμβάσεις.
— Διάλυση της Ομοσπονδίας Συνδικάτων της Λευκορωσίας.
— Ακύρωση του διατάγματος με αριθμό 3 [φόρος «τεμπελιάς – κοινωνικού παρασιτισμού» που αναγκάζεται να πληρώνει ο κάθε άνεργος ως τέτοιος].
— Οικονομική και κοινωνική υποστήριξη για τους ανέργους. Το επίπεδο των επιδομάτων ανεργίας δεν πρέπει να είναι χαμηλότερο από τον ελάχιστο μισθό.
— Ακύρωση της μεταρρύθμισης των συντάξεων.
— Πρόγραμμα στήριξης του συνεταιριστικού κινήματος.
— Εκσυγχρονισμός των ζημιογόνων επιχειρήσεων. Σε περίπτωση που είναι απαραίτητο να μειωθεί ο αριθμός των εργαζομένων, οι κρατικές δομές θα πρέπει να παρέχουν τη δυνατότητα επανεκπαίδευσης για υπαρκτές ειδικότητες.

Οικονομία

— Προοδευτικός φόρος εισοδήματος –οι πλούσιοι πρέπει να πληρώνουν περισσότερο από τους φτωχούς για τη χρηματοδότηση του κρατικού προϋπολογισμού.
— Επένδυση στον τεχνολογικό-πληροφορικό τομέα.
— Απλούστευση των κανόνων μετακίνησης για την προσέλκυση ειδικών από άλλες χώρες.
— Προσέγγιση του μισθού των διευθυντών με τον ελάχιστο. Οι μισθοί ενός υπαλλήλου δεν πρέπει να υπερβαίνουν 3 κατώτατους μισθούς στη χώρα.
— Ψηφιακό σύστημα σχεδιασμού παραγωγής και κατανάλωσης, το οποίο επιτρέπει την ελαχιστοποίηση του πλεονάσματος και την αποφυγή του ελλείμματος.
— Εξίσωση των κρατικών μισθών μεταξύ της πρωτεύουσας και της επαρχίας.
— Αποπληρωμή του εξωτερικού δημόσιου χρέους εις βάρος του Λουκασένκο και της οικογένειάς του, καθώς και του Προεδρικού Ταμείου.
— Η περιουσία των υπευθύνων-καταδίκων στο πλαίσιο του Δικαστηρίου θα κατασχεθεί και θα πωληθεί, τα χρήματα θα διατεθούν στα θύματα και τους συγγενείς τους.
— Τερματισμός του προνομιακού φορολογικού καθεστώτος για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας.

Διαφάνεια

— Όλες οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες δημοσιεύονται στο διαδίκτυο για την ενημέρωση των πολιτών.
— Όταν ζητείται, κάθε πολίτης πρέπει να έχει πρόσβαση στην επίσημη αλληλογραφία εκλεγμένων εκπροσώπων και αξιωματούχων.
— Άνοιγμα των αρχείων της Κα-Γκε-Μπε (KGB).
— Πρόσβαση σε κυβερνητικά έγγραφα, εφόσον ζητείται.
— Όχι σε απόρρητες-μυστικές κρατικές δαπάνες.

* Ένας εκ των πολλών συλληφθέντων αγωνιστών της Λευκορωσίας είναι εκ νέου ο Ίγκορ Αλίνεβιτς, ο οποίος μας παραχώρησε κατά το παρελθόν μία σημαντική συνέντευξη για τον σοβιετικό απολυταρχισμό και την καταστολή στη χώρα.

Βλ. Πώς οι Λευκορώσοι ξεσηκώθηκαν ενάντια στη δικτατορία

The post Κάλεσμα στήριξης στον αγώνα κατά του Λουκασένκο | Πρόταση-πρόγραμμα από Λευκορώσους αναρχικούς first appeared on Aυτολεξεί.