Η εξέγερση είχε ως αφετηρία μία συγκέντρωση της Νομικής και μία του Πολυτεχνείου που υπήρχαν την πρώτη μέρα, Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 1973. Στη συγκέντρωση της Νομικής γινόταν συζήτηση για τα άμεσα προβλήματα ως συνήθως και ξαφνικά έρχεται μια φήμη ότι κάτι γίνεται στο Πολυτεχνείο. Οπότε βγαίνει η απόφαση να πάνε όλοι μαζί στο Πολυτεχνείο. Αυτό είχε ξαναγίνει στο παρελθόν – δεν ήταν καινούριο. Εκεί στο Πολυτεχνείο τα πράγματα άρχισαν να εξελίσσονται πολιτικά. Ήδη έχει προηγηθεί η Νομική τον Φεβρουάριο-Μάρτιο 1973, και πια είχε γίνει συνείδηση στον κόσμο ότι πρέπει κάτι να γίνει. Να υπάρξει ένας άλλος τόπος που να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης και να εκφρασθεί καθαρά ο στόχος: «κάτω η Χούντα» και τα σχετικά.

Η κοινή συγκέντρωση άρχισε να εξελίσσεται σε πολιτικό επίπεδο, διότι υπήρχαν αντιθέσεις με τα κόμματα, κυρίως με τα δύο κόμματα της Αριστεράς –το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού τότε– που δεν ήθελαν την κατάληψη και φυσικά έγιναν αντιπαραθέσεις, συζητήσεις και αντεγκλήσεις. Τελικά αποφασίσθηκε η κατάληψη. Με κύριο σκοπό, τουλάχιστον όπως εγώ νόμιζα, αλλά και πολλοί άλλοι, να πολιτικοποιηθεί το φοιτητικό κίνημα και η κατάληψη. Δεν είχε νόημα πια εγκλωβισμένοι μέσα στα πανεπιστήμια να ζητάμε «ελεύθερες φοιτητικές εκλογές». Έπρεπε το φοιτητικό κίνημα να δράσει σαν «φυτίλι», να αρχίσει μια ευρύτερη εξέγερση ανατροπής…

Ο περισσότερος κόσμος μέσα στο Πολυτεχνείο ήταν ανοργάνωτος, υπήρχαν ανεξάρτητοι, Κεντρώοι, Αριστεροί, σοσιαλιστές, αντιεξουσιαστές, συμπαθούντες γενικώς της «αριστερής ιδεολογίας». Αυτοί που ουσιαστικά ήθελαν να γίνει μια ριζοσπαστικοποίηση ήταν οι ανοργάνωτοι, οι ανεξάρτητοι από τις κομματικές αντιλήψεις και οι οργανωμένοι στις «αριστερίστικες» οργανώσεις.

Το σημαντικό είναι ότι στην κατάληψη, αν και υπήρχαν οι κομματικές θέσεις, τελικώς οι συγκεντρωμένοι τις υπερέβησαν και υιοθέτησαν πολιτικές θέσεις. Όχι δηλαδή προκατασκευασμένες θέσεις των κομμάτων που επιβάλλονται, αλλά απόψεις που δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή, στη φλόγα της πράξης, με επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα, όπου ο άλλος πείθεται ή όχι. Αυτό σημαίνει πως ο ανεξάρτητος δεν «ψηφίζει» κάποια οργάνωση ή ιδεολογία. Ψηφίζει τη θέση. Θέλουμε την κατάληψη; Ναι. Γιατί; Για να πέσει η Δικτατορία κ.λπ. Αν όχι τώρα, πότε; Και πώς θα γίνει αυτό; Μόνο από τους φοιτητές ή και από την υπόλοιπη κοινωνία; Δεν θα ρίξει τη Δικτατορία μια δράκα φοιτητών. Χωρίς την κοινωνία, χωρίς τη μαζικοποίηση του κινήματος δεν γίνεται τίποτα. Πρέπει λοιπόν να καλέσουμε τον κόσμο να κατέβει στο Πολυτεχνείο να αγωνισθούμε όλοι μαζί κ.ο.κ.

Υπήρχε ένας ωραίος ενθουσιασμός που δεν μπορούσες και να τον προβλέψεις. Αυτό είναι το απρόοπτο και το ωραίο. Μια φορά συνέβη τότε και μια φορά συμβαίνει σήμερα, στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες της χώρας (2011).

Οι τρεις ημέρες της κατάληψης ήταν πολύ σημαντικές. Και για μένα αλλά και για οποιονδήποτε άλλον που συμμετείχε. Έχοντας ζήσει έξι χρόνια μες στη Δικτατορία που φοβόσουνα να μιλήσεις με το διπλανό σου. Να μην τολμάς ν’ ανοιχτείς. Ακόμα και τα Νέα, που ήταν νόμιμη εφημερίδα, κάποιοι τα παίρνανε κρυφά. Στο Πολυτεχνείο λοιπόν ξαφνικά γίνεται μια έκρηξη συναισθημάτων και λόγου, ο κόσμος αρχίζει να μιλάει, συναδελφώνεσαι με το διπλανό σου (τον άγνωστο μέχρι χτες) και σπάει πια η τρομοκρατία κι ο φόβος. Το σημαντικό σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σήμερα, είναι να σπάσει η «τρομοκρατία».

Τρομοκρατία εντός εισαγωγικών, γιατί τρομοκρατία δεν είναι μόνο τα όπλα, τα τανκς, τα βασανιστήρια. Είναι η τρομοκρατία των ΜΜΕ, των «Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης» και «Μέσων Μαζικού Ευνουχισμού», η τρομοκρατία των κομμάτων, της πτώχευσης, τα πάντα που σε εξουθενώνουν με ποικίλους τρόπους…

Εκεί έσπασε αυτό το πράγμα και έκανε την έκρηξη των ωραίων πλευρών του ανθρώπου. Γιατί έχει δύο πλευρές ο άνθρωπος πάντα. Εκεί, σ’ αυτές τις μέρες, έβγαλε τις καλύτερες πλευρές του εαυτού του: τη δημιουργία, την πρωτοβουλία, τον αγώνα για την ελευθερία, την φαντασία, τον έρωτα, την αγάπη, τη συναδέλφωση, την αλληλεγγύη… Υπάρχουν άπειρες λέξεις να περιγραφεί αυτή η κατάσταση. Η έκρηξη, η δυναμική και η δύναμη του ιστορικού γεγονότος είναι δύσκολο να κατανοηθεί αν δεν την ζήσεις ως βίωμα – αυτό που ψάχνετε κι εσείς. Είναι κάτι το μοναδικό, το καταπληκτικό.

Δηλαδή, έχοντας ζήσει αυτή την ανιδιοτελή εξέγερση, έχεις την αίσθηση ότι έδωσες ένα σημαντικό νόημα στη ζωή σου. Αυτό το ανεπανάληπτο βίωμα την εμπλουτίζει. Τουλάχιστον τη δικιά μου.

Θυμάμαι μαθητές και μαθήτριες που είναι καθισμένοι στο γρασίδι του Πολυτεχνείου. Έχουν έρθει απ’ την Ιταλική Σχολή που ήταν απέναντι από το Πολυτεχνείο και γράφουνε συνθήματα. Πλησιάζω (ήμουνα σε μια επιτροπή συνθημάτων), λέω: «Τι γίνεται ρε παιδιά;», «Το σκάσαμε απ’ την Ιταλική Σχολή και γράφουμε συνθήματα. Τι άλλο να κάνουμε; Είναι καλά αυτά τα συνθήματα;». Λέω: «Γράψτε ό,τι θέλετε…». Εν πάση περιπτώσει, τι έλεγχο να κάνεις και τι λογοκρισία; Το θέμα είναι μόνο να μην γράφονταν υπερβολές και προβοκατόρικα συνθήματα. Παιδιά 15-16 χρονών. Καταπληκτικό πράγμα. Εκεί που ήτανε μια ησυχία νεκροταφείου, ξαφνικά ζωντανεύει κάτι. Ζωντανεύει και φέρνει κάτι άλλο. Είναι σημαντικό μες στη Δικτατορία να βλέπεις νέους ανθρώπους να φωνάζουν «Συμπαράσταση λαέ, να πέσει η Χούντα», «Δημοκρατία», «Λαϊκή εξουσία», «Ελευθερία», «Έξω οι Αμερικάνοι».

Υπήρχαν πολλές επιτροπές μέσα στο Πολυτεχνείο. Μία από αυτές ήταν της περιφρούρησης, με αμυντικά όπλα καδρόνια και σανίδες! Γιατί από ένα σημείο και μετά περιμέναμε και επιθέσεις (ήδη υπήρξαν) και είχαμε αποφασίσει να το περιφρουρήσουμε. Μετά, οι επιτροπές αυτοοργάνωσης, στο φαρμακείο, στις πρώτες βοήθειες, στον έρανο μέσα και έξω από τον χώρο. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε, συμπαραστάθηκε, φώναζε συνθήματα, έγραφε στα διερχόμενα λεωφορεία και τρόλεϊ συνθήματα, συμμετείχε και συνεισέφερε όπως μπορούσε… Ήρθαν εργαζόμενοι, ήρθαν μαθητές, το κάθε κοινωνικό στρώμα που ένιωθε ελεύθερο. Όπως είπα και προηγουμένως, τα κόμματα και οι παρατάξεις, προσπάθησαν να περάσουν τα δικά τους, αλλά ο κόσμος με μια ωριμότητα, τους αντιμετώπισε. Δεν μπόρεσαν να περάσουν «γραμμές» από τα κόμματα. Αυτό ήταν μοναδικό. Να βλέπεις τον κόσμο εκεί μέσα να εκφράζεται και να αποφασίζει ελεύθερα. Και να μη θέλει τα κόμματα και τις οργανώσεις να τον καπελώσουν, να αυτοοργανώνεται. Και βέβαια το πιο ωραίο ήταν οι συνελεύσεις των φοιτητών κατά σχολή, πράγμα που πρώτη φορά γινόταν. Υπήρξε επίσης συνέλευση των μαθητών και συνέλευση των εργαζομένων.

Από κάθε συνέλευση, μετά από πολύωρη συζήτηση, εξελέγησαν δύο άτομα που αποτέλεσαν τη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. Η Συντονιστική δεν είχε καθοδηγητικό ρόλο, αλλά συντονιστικό. Ο ρόλος της ήταν να μεταφέρει τις απόψεις των συνελεύσεων σε ένα κεντρικό όργανο, να έχει μια εποπτεία και να ξανάρχεται στις συνελεύσεις της βάσης για να δίνει λογαριασμό και να ελέγχεται. Η θητεία της ήταν για 24 ώρες, μετά έπρεπε να επανεκλεγεί. Η οργανωτική λειτουργία της κατάληψης δεν είχε καμία σχεση με το γραφειοκρατικό και αντιπροσωπευτικό σύστημα, στο οποίο εκλέγεσαι και αυτονομείσαι από τη βάση […]

Αυτή είναι η άμεση δημοκρατία. Είναι πολύ σημαντικό γεγονός και έγινε πρώτη φορά στο Πολυτεχνείο. Αυτό κρατάω εγώ.

Προσωπικά από το βράδυ της Πέμπτης περίμενα κάποια επέμβαση από την πλευρά της χούντας. Λέω δεν μπορεί να τ’ αφήσουν έτσι γιατί ο κόσμος είχε αρχίσει να συρρέει, να γίνεται χαμός…Οπότε κάπου σε μια στιγμή θα το χτυπήσουν. Βέβαια δεν περίμενα αυτό το μέγεθος της καταστολής –τανκς, τραυματίες, νεκρούς– αλλά είχαμε αποφασίσει πια, ότι αυτό είναι το μόναδικό μέρος και η μοναδική στιγμή που μπορεί να γίνει κάτι. Και, δυστυχώς κατά τη γνώμη μου, παρότι λέμε ο ελληνικός λαός είναι υπέροχος, αγωνιστής και τα λοιπά, το βράδυ εκείνο δεν κατέβηκε ο λαός. Πόσοι κατέβηκαν; 100.000, 150.000; Η ελληνική κοινωνία, κατά τη γνώμη μου, είναι πάρα πολύ πίσω. Πιστεύω ότι αν κατέβαινε ο κόσμος, δεν θα είχαμε αυτή τη σφαγή.

Για να το διαπιστώσετε αυτό που λέω, πάρτε την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, έναν χρόνο μετά, που ήταν η πιο μεγαλειώδης και πολυπληθής συγκέντρωση που έγινε στην Ελλάδα – υπολογίζεται σε πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα. Πού ήταν αυτός ο κόσμος ένα χρόνο πριν; Δεν ήταν ο υπέροχος λαός, αλλά ένας κόσμος που ήρθε στην πρώτη επέτειο, χωρίς πια τον φόβο της Δικτατορίας, για να βγάλει τις ενοχές του που δεν κατέβηκε όταν τον καλούσε ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου πριν από την εισβολή των τάνκς…

Πάντα στο περιθώριο η ελληνική κοινωνία, υποτακτική σε ιδεολογίες, σε κόμματα, σε όλα αυτά που βλέπουμε και στο παρόν […]

Εκείνο το βράδυ της Παρασκευής έπεφταν δακρυγόνα, πυροβολισμοί, μπούγιο με την αστυνομία. Ο κόσμος φώναζε συνθήματα από μέσα, από έξω…Είχαμε βγει με μια παρέα έξω για λίγο. Δίναμε τις πρώτες βοήθειες, είχαμε και περιέργεια για το τι γίνεται.

Επιστρέφοντας να μπω μέσα πάλι (την ώρα ακριβώς δεν τη θυμάμαι. 23.00; 24.00; 01.00;), μπροστά στο Πολυτεχνείο, στη γωνία της Τοσίτσα, με βρίσκει η σφαίρα. Αυτή πρέπει να ήρθε, από το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως. Από πιστόλι αστυνομικού ήταν. Εγώ δεν κατάλαβα στην αρχή ότι ήτανε σφαίρα. Ένιωσα τα πόδια μου να μην τα ορίζω και να μη μπορώ ν’ αναπνεύσω.

Λόγω των δακρυγόνων και των επεισοδίων, κόσμος δεν υπήρχε πολύς μπροστά στο Πολυτεχνείο, μαζεύτηκαν όμως από διάφορες γωνίες και τα απέναντι διαμερίσματα και τα κλειστά καταστήματα, με ξαπλώσανε κάτω, σηκώσανε το πουκάμισο και το πουλόβερ μου και μου λένε: «Σφαίρα στην πλάτη». Είχα χτυπηθεί από πίσω. Και με βάζουνε μέσα στο Πολυτεχνείο που είχε το πρόχειρο ιατρείο… Μου έδωσαν τις πρώτες βοήθειες, μου δέσαν την πληγή και μετά από λίγο αρχίζω να πονάω. Δεν είχαν αναισθητικά να μου δώσουν και οι πόνοι άρχισαν να γίνονται αφόρητοι.

Εκεί υπήρχε ήδη ένας νεκρός –τον θυμάμαι– ένα νεκρό παλικάρι, ένας άλλος με τραύμα στα γεννητικά όργανα και ένας άλλος τον οποίον τον είχαν χτυπήσει στα πόδια και κρεμόταν το πόδι του από κάτι πέτσες μόνο. Αλλά είχε καρδιά κι έλεγε: «Μας χτυπάτε άοπλους, ρε καθίκια! Να ‘χαμε όπλα…». Κι αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Υπήρχε θάρρος, υπήρχε μεγαλοψυχία, ωραία συναισθήματα…

Η Τούλα που περιποιήθηκε το τραύμα μου με καθησύχασε, μου έδωσε θάρρος λέγοντάς μου ότι δεν είναι κάτι σοβαρό, αλλά πλαστική σφαίρα. Και έξω λέγαμε ότι είναι πλαστικές… Μετά από λίγο έρχεται ένας συμφοιτητής μου, ο Σάκης, με βλέπει και πέφτει συγκλονισμένος πάνω μου: «Γιώργο μου, τι σου κάνανε;», «Ρε Σάκη, αντί να μου δώσεις θάρρος…». Είχε πάθει σοκ.

Πριν λίγο είχε πέσει δακρυγόνο μπροστά του και ήταν σαν να έπαθε ασφυξία απ’ αυτό το πράγμα. Αρχίζω να πονάω και λέει να φωνάξουμε ένα ασθενοφόρο. Εγώ, έχοντας έρθει απέξω, είχα δει κι είχα ακούσει ότι τα ασθενοφόρα έχουν καταληφθεί από αστυνομικούς. Εμείς τα βλέπαμε στον δρόμο. Οι αστυνομικοί φορούσαν ιατρικές μπλούζες, έπαιρναν τους τραυματίες και τους πήγαιναν σε άγνωστη κατεύθυνση… Τους λέω εκεί μέσα: «Παιδιά, εγώ σε ασθενοφόρο δεν μπαίνω. Φωνάξτε ιδιώτη». «Πού να βρούμε ιδιώτη; Ποιος να έρθει τώρα;», «Να φωνάξουμε απ’ τον σταθμό. Δεν μπαίνω εγώ σε ασθενοφόρο! Και μη στέλνετε κανέναν άλλον…».

Μετά αρχίζω να πονάω πολύ, δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου. Φώναζα. Έρχεται τελικώς ένας ιδιώτης και μας παίρνει. Εμένα με βάζουν πάνω σε μια πόρτα – δεν είχανε φορεία. Πρέπει να ήτανε στέισον αυτό γιατί είχα έναν φίλο, τον Παναγιώτη, που με κράταγε μαζί με την πόρτα να μην πέσω κάτω, η μισή πόρτα ήταν έξω από το αυτοκίνητο… Και νομίζω ήτανε δύο τραυματισμένοι ακόμη.

Πήγαμε στις Πρώτες Βοήθειες του ΙΚΑ, Λεωφόρο Αλεξάνδρας, μέσα από καπνούς, μέσα από δακρυγόνα, μέσα από φωνές – κόλαση. Οι γιατροί με εξέταζαν, «Ρε παιδιά, τους λέω, τι έχω;», «Τι να έχεις, ρε φίλε; – μου λέει ο γιατρός. Σφαίρα στην πλάτη έχεις… Δεν μπορούμε να σου κάνουμε τίποτα, να πάτε στο Ρυθμιστικό». Το Ρυθμιστικό (το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο) στη Μεσογείων είχε ήδη καταληφθεί από τους αστυνομικούς… Με το που φτάνουμε εκεί, αρχίζουν και κυνηγάνε αυτόν που με συνόδευε, το συνοδό μου τον Παναγιώτη – φοιτητής της Νομικής τότε. Αυτός όμως τρέχει, πηδάει τα κάγκελα και τη γλίτωσε…

Μετά βρέθηκε κάποιος εκεί πέρα, γιατρός ή νοσοκόμα, και δεν με έγραψαν ως τραυματία από σφαίρα, αλλά ότι έχω σκωληκοειδίτη ή κάτι παρόμοιο, για να με προστατεύσουν. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με ευαισθησίες. Η Δικτατορία δεν είχε αποκτηνώσει τον κόσμο.

Με βάζουνε μέσα και με παρατάνε σε έναν διάδρομο, μόνο μου, έτσι ναι. Κοιτάω γύρω μου, τίποτα, βλέπω αστυνομικούς… Εν τω μεταξύ, να μην τολμάω να φωνάξω πια. Μέσα στο πρόχειρο ιατρείο, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τις κραυγές από τον πόνο –φοβερός πόνος– κι εκεί πέρα (αυτό είναι η δύναμη του ανθρώπου) έσφιγγα τα χείλη, δεν έβγαινε τσιμουδιά, για να μην καταλάβουν ότι είμαι τραυματίας κι έρθουν οι αστυνομικοί – έτσι σκεφτόμουνα τότε και είχα τους λόγους μου. Αν δεν είχα δει τι γινόταν απ’ έξω, ίσως να μη ζούσα σήμερα… Βρέθηκε κάποια νοσοκόμα, της πιάνω το χέρι της λέω: «Έχω σφαίρα από τα γεγονότα, σε παρακαλώ κάπου να με βάλεις. Πονάω…». Με βάζει σε έναν θάλαμο μαζί με άλλους ασθενείς. Μετά, θυμάμαι κάποια στιγμή, ακούμε ότι έχουν μπει τα τανκς και έρχονται σωρηδόν οι τραυματίες. Έρχεται μια νοσοκόμα: «Μη λες ότι είσαι τραυματίας και σε ανακαλύψουνε, γιατί κυνηγάνε τους τραυματίες». Κι αυτό το κατάλαβα όταν την επόμενη μέρα ξημερώνοντας, έρχεται μια άλλη νοσοκόμα αλαφιασμένη, και μου λέει: «Είσαι καλά;», «Τι καλά; Πονάω ρε παιδιά, κάντε κάτι. Δώστε μου κάτι!», «Δεν σε πείραξαν;», «Όχι», «Γιατί τον άλλον τον τραυματία, του βάζαν το χέρι στις πληγές, να πονέσει». Μιλάμε για απάνθρωπα πράγματα.

Την τρίτη μέρα μετά τα γεγονότα, παρατημένος εκεί και να πονάω, με ανακαλύπτει μια εξαδέρφη μου γιατρός, η Ασπασία. Είχα στείλει σήμα, είχα πει στις νοσοκόμες να πάρουν τηλέφωνο γιατί πριν να τραυματισθώ σε μία έφοδο αστυνομικών είχα απομονωθεί από την παρέα μου και τους φίλους μου, οπότε δεν ήξερε κανείς πού είμαι και τι κάνω. Η σφαίρα είχε σφηνωθεί στην αορτή. Θυμάμαι τις πρώτες ακτινογραφίες που μου βγάλανε στο Ρυθμιστικό, στο σκοτεινό θάλαμο, στρίβω το κεφάλι –αλλά πάντα ακίνητος– και βλέπω στην ακτινογραφία ένα ασπράκι δίπλα στη σπονδυλική στήλη. Λέω, είναι η σφαίρα. Κι αμέσως, από ένστικτο, προσπαθώ να κινήσω τα πόδια μου γιατί φαινόταν σα να ‘τανε στη σπονδυλική στήλη. Έρχεται διακριτικά ο γιατρός και μου λέει: «Για κούνησε λίγο τα πόδια σου». «Τα κούνησα γιατρέ, εντάξει».

Με έψαχνε λοπόν η εξαδέρφη μου στους τραυματίες σε διάφορα νοσοκομεία και θαλάμους ασθενών. Επισκέφθηκε και τον δικό μου θάλαμο δεν με εντόπισε και απογοητευμένη ετοιμαζόταν να φύγει και όταν ήταν στην πόρτα, βλέπει ένα χέρι να κουνιέται στο βάθος, ήταν το δικό μου. Την είχα δει και έκανα μεγάλη προσπάθεια γιατί πονούσα πολύ. Αν δεν την έβλεπα η πορεία θα ήταν διαφορετική…

Από εκεί και πέρα η αρχίζει η περιπέτεια των εγχειρίσεων. Με βάζουνε στο χειρουργείο. Στην προετοιμασία για την εγχείριση γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω ένα σκεπασμένο με σεντόνι ανθρώπινο σώμα, ακίνητο. «Αυτός τι είναι;» ρωτάω τον γιατρό, «Ε, λέει, δυστυχώς δεν τον προλάβαμε». Τον είχαν χειρουργήσει πριν από μένα με πιο ελαφρό τραύμα, αλλά δυστυχώς… Έτσι. Τέλος πάντων, κι αυτοί οι γιατροί χρειάζεται φυσικά μερικές φορές να είναι ειλικρινείς, αλλά όχι σε τέτοιες περιπτώσεις. Εγώ ετοιμαζόμουνα για χειρουργείο κι αυτοί να λένε «δεν τον προλάβαμε…». Δίπλα μου ήταν λοιπόν ένας ακόμη νεκρός από σφαίρα. Κι απ’ ό,τι κατάλαβα, δεν είχαν τα απαραίτητα μέσα. Τέλος πάντων, με ανοίγουνε αλλά η σφαίρα είχε σφηνωθεί στην αορτή, σε τέτοιο σημείο πίσω που είχε κάνει τρώση αορτής και ήταν πολύ δύσκολη εγχείρηση. Ο αγγειοχειρουργός στο Ρυθμιστικό είπε: «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και από προσωπικό και από μηχανήματα. Θα πρέπει να πάει στο Ιπποκράτειο». Φυσικά εμένα, όταν ξύπνησα από τη νάρκωση μου είπαν ότι με πάνε σε άλλο νοσοκομείο για μεγαλύτερη ασφάλεια. Με βγάζουνε κρυφά από την πίσω πόρτα, μαζί ο γιατρός και η ξαδέρφη μου να μου κρατάει τους σφυγμούς (εγχειρισμένος πια), και με πάνε στο Ιπποκράτειο. Εκεί, με ανέλαβε ο Ανδριτσάκης ο οποίος ήταν από τους καλύτερους αγγειοχειρουργούς. Με χειρούργησε και χάρη σ’ αυτόν ζω. Και μάλιστα η περίπτωσή μου ήταν «το» ιατρικό περιστατικό τότε: Επειδή ήταν πανεπιστημιακό νοσοκομείο, περνάγανε γιατροί, φοιτητές να με δούνε, να δούνε πώς σώθηκε αυτός που τραυματίστηκε στην αορτή.

Πολύωρο χειρουργείο, με σύστημα εξωσωματικής κυκλοφορίας. Έπρεπε να σταματάει η κυκλοφορία του αίματος, για να μπορέσει ο χειρουργός, να κάνει τη συρραφή της αορτής, να βγάλει τη σφαίρα και μετά να επανέλθει το σύστημα. Μου έβγαλε και τον σπλήνα γιατί μάλλον τον εμπόδιζε. Εν πάση περιπτώσει, έκανε συρραφή της αορτής και τα σχετικά.

Όμως μετά έχουμε τη μετεγχειρητική κατάσταση η οποία ήταν επίσης δύσκολη: με είχανε στον θάλαμο Ανανήψεως, καμία επαφή με τον έξω κόσμο –μόνο γιατροί και νοσοκόμες– γιατί έχοντας χάσει πολύ αίμα, και με την σπληνεκτομή έχουμε μηδέν αμυντική αντίσταση του οργανισμού, μηδέν λεμφοκύτταρα, με το παραμικρό μπορεί να μπει μικρόβιο και πάει. Τα βράδια ανέβαζα υψηλό πυρετό 40 και 41 και το σώμα μου έτρεμε, μετά ο πυρετός έπεφτε σε φυσιολογικά επίπεδα. Κάμποσα βράδια. Ένα από αυτά οι γιατροί από πάνω μου με εξέταζαν, η νοσοκόμα μου έπαιρνε αίμα να κάνουν καλλιέργεια να δούνε τι συμβαίνει. Εγώ ήμουνα σε λήθαργο. Εκεί, κάποια στιγμή που οι γιατροί μιλούσαν σιγά ψιθυριστά μεταξύ τους ακούω: «Αν τη βγάλει κι αυτό το βράδυ, σώθηκε». Αυτοί νομίζανε ότι κοιμάμαι και δεν ακούω. Αλλά εγώ είχα οξυμμένες τις αισθήσεις –αυτό είναι, η δύναμη του ανθρώπου, το ένστικτο της επιβίωσης, η περιέργεια να μάθω. Όλα είναι στο έπακρο αυξημένα. Είμαι διασωληνωμένος, σωλήνες εδώ, σωλήνες εκεί, δεν μπορώ ούτε να μιλήσω από τη μεγάλη διάρκεια της νάρκωσης. Και κάνω νόημα να έλθει η εξαδέρφη μου –η μόνη που επέτρεψαν να μπει. Της δείχνω να καταλάβει ότι θέλω ένα ρολόι (μου είχανε πάρει το δικό μου). Και περίμενα με το ρολόι να περάσει αυτό το βράδυ μέχρι το πρωί, αν θα ζήσω. Οι δείκτες είναι ακίνητοι σε τέτοιες περιπτώσεις.

Μια συγκλονιστική εμπειρία. Σε σημαδεύει για όλη σου τη ζωή…Με λίγα λόγια, μέ έχει σημαδέψει το Πολυτεχνείο. Απ’ όλες τις πλευρές.

Στο Ιπποκράτειο, στον κάτω όροφο ήταν ένας άλλος τραυματίας –ένας μαθητής– που ήρθε εκεί πέρα και μου έδινε θάρρος. Καθώς επίσης, και στο Ρυθμιστικό, ένας άλλος νεαρός που ήταν πιο ελαφρά, ερχόταν και μ’ έβλεπε. Ωραίες σκηνές αυτές… Και μετά ερχότανε κόσμος άγνωστος, να με δει. Φίλοι, γνωστοί, από μακριά –κι αυτό ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Πώς ο κόσμος συμπαραστέκεται σε τέτοιες στιγμές! μετά γνωρίστηκα με κόσμο που από γνωστό του έμαθε πως ήμουνα τραυματίας, ήρθε να δώσει αίμα, ήρθε να δώσει λεφτά, ήθελε να μάθει τι κάνω… Κόσμος δηλαδή που σου απαλύνει αυτό που ζεις και σε γλυκαίνει.

Α, ναι, μια υπέροχη εικόνα που έχω είναι στο κρεβάτι του Ιπποκρατείου, όπως ήμουνα ξαπλωμένος, βλέπω απ’ το παράθυρο κάθε μέρα ένα κομμάτι γαλάζιου αττικού ουρανού. Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη μου παρηγοριά… Είναι η καλύτερη εικόνα που έχω δει ποτέ. Ζωή, για μένα, σημαίνει και ένα κομμάτι γαλάζιου ουρανού (συγκινείται).

Εκεί λοιπόν στον θάλαμο που με είχανε, ήτανε δύσκολες μετεγχειρητικές περιπτώσεις (αορτές, καρδιά) και ήταν αρκετοί ασθενείς. Κατά σύμπτωση ένας ήταν εξόριστος της Γυάρου κι ένας άλλος είχε περάσει από τη Μακρόνησο. Και μου δίνανε κι αυτοί θάρρος, ενδιαφερόντουσαν όταν πονούσα («κάντε κάτι στο παιδί, κάντε του μια ένεση», «μην κάνετε σε μένα, κάντε στο παιδί»). Δεν θέλω να το περάσει ούτε ο χειρότερος εχθρός μου αυτό το πράγμα. Οι πόνοι είναι κάτι το συγκλονιστικό. Ήθελα να με ρίξουν από το παράθυρο, δεν αντέχεις αυτό το πράγμα! Τέλος πάντων, περάσαν αυτά, λέω να μην ακούσω λίγη μουσική; (στο κρεβάτι ακόμη, έτσι;).

Μου φέραν ένα ραδιοφωνάκι, δεν μπορούσα να ακούσω μουσική πια (κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που έπαιζα κιθάρα που έχω ακούσει πολύ μουσική στη ζωή μου και μάλιστα όλα τα είδη μουσικής). Το μόνο που μπορούσα να ακούσω ήτανε Χατζηδάκις και κλασική μουσική –σονάτες και μουσική δωματίου, όχι συμφωνίες και τέτοια –με κουράζανε, με αγρίευαν. Ηρεμιστική μουσική… Μάλιστα είχα δει μια φορά τον Χατζηδάκι στον Μαγεμένο Αυλό και μετάνιωσα που δεν του το είπα.

Το άλλο που ήθελα να σας πω είναι ότι περπάτησα μετά από έναν μήνα. Αυτό ήτανε κάτι σημαντικό για μένα (είπα «Γιώργο, τη σκαπουλάραμε…»). Ζαλιζόμουνα, είχα χάσει 15 κιλά, ήμουνα πετσί και κόκκαλο, με κρατάγανε δύο για να περπατήσω… Είναι σαν να ξαναγεννιέσαι, σαν να ξαναβρίσκεσαι στη ζωή. Γιατροί και νοσοκόμοι προσφέρανε… Μάζεψε ο κόσμος λεφτά να τα δώσει στους γιατρούς κι αυτοί τίποτα. Φυσικά ο χειρουργός δεν δέχθηκε να πάρει καθόλου χρήματα. «Τι λέτε τώρα, να σώσουμε το παιδί…». Φοβερές σκηνές. Δηλαδή, ακούμε σήμερα για φακελάκια… Αυτή η εγχείριση με τι να πληρωθεί; […]

Όταν μπόρεσα να υπάρξω σαν κανονικός άνθρωπος, το θεώρησα και μια νίκη. Και όταν πήγα στον πρώτο γιατρό στο Ρυθμιστικό, τον Κωνσταντίνο Χαρώνη, να τον δω, να τον ευχαριστήσω κι αυτόν, μ’ αγκαλιάζει, με φιλάει (πολύ ανθρώπινος…), «να κάνεις εικόνισμα τον Ανδριτσάκη» μου λέει. «Αν δεν υπήρχε ο Ανδριτσάκης, δεν θα σωνόσουνα με τίποτα».

Από τότε, κάθε 17 Νοεμβρίου, παίρνω τον Ανδριτσάκη τηλέφωνο ή περνάω και τον βλέπω στο καφενείο.

Σαν αφιέρωση

Στην Τούλα Σιανούδη, στον Σάκη Αδαμόπουλο, στον Παναγιώτη Κρίθυμο, στην Ασπασία Οικονόμου και στην Λιάνα με τα γυαλιά, μία από τις μαθήτριες της Ιταλικής Σχολής. Και φυσικά στους/στις Έφη Αλεξιάδου, Φοίβο Αρβανίτη, Κλαίρη Βαλάση, Γιώργο Ζουμή, Μαρία Κωνσταντινίδου, Βασίλη Λιόντο, Κωστή Μανουσάκη, Διονύση Μαυρογένη, Βαγγέλη Μοναστηριώτη, Δημήτρη Παπαχρήστο, Βαγγέλη Πασχούλη, Γιάννη Ποταμιάνο, Θάνο Σουλεϊμάνη, Γιάννη Χριστόπουλο και πολλούς άλλους και άλλες.

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ

Το Πολυτεχνείο ως η απαρχή ενός αυτόνομου κινήματος (βίντεο ομιλίας+συζήτησης)

The post ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973: Προσωπική περιπέτεια first appeared on Aυτολεξεί.

Πολιτικοποιώντας την εξεγερτική δράση. Δημιουργώντας ξανά την πολιτική. Ο Νίκος Ιωάννου και ο Αλέξανδρος Σχισμένος συζητούν με τον συγγραφέα και αγωνιστή του Πολυτεχνείου ‘73, Γιώργο Οικονόμου.

Νεοέλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι της αστυνομίας και του στρατού σκότωσαν τους πολίτες που εξεγέρθηκαν ενάντια στο πολιτικό καθεστώς το 1973. Όμως η πορεία για το Πολυτεχνείο δεν πήγε ποτέ στη ΓΑΔΑ, ούτε στην αρχιεπισκοπή που ανοιχτά συνεργάστηκε με το καθεστώς (η θεολογική ήταν η μόνη σχολή που δεν συμμετείχε στην εξέγερση), ούτε στον Άρειο Πάγο όπου η “δικαιοσύνη” κώφευσε και τότε και μετά την πτώση της χούντας. Το καθεστώς επίσημα και ανεπίσημα σκότωνε και τρομοκρατούσε ανενόχλητο ενώ και μετά την πτώση του, οι βασανιστές κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, οι αστυνομικοί και οι κρατικοί υπάλληλοι του καθεστώτος συνέχιζαν να είναι στις θέσεις τους.

Η εξέγερση του 1973 ήταν μια πολιτική εξέγερση. Το κίνημα που αναπτύχθηκε ήταν ένα πολιτικό κίνημα, δεν ήταν ένα “εθνικό” κίνημα, όπως πολλοί προσπάθησαν να το χαρακτηρίσουν αργότερα. Θυμηθήκαμε σε αυτή την εκπομπή το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη “Φοβάμαι” για να αρχίσουμε να συζητάμε την πρώιμη μεταπολίτευση και το πώς η πολιτική στριμώχτηκε στην άκρη, για να έρθει στο προσκήνιο ένα κίνημα των κομμάτων και των ιδεολογικών οργανώσεων.

Εκμετάλλευση του πολιτικού μεγαλείου της εξέγερσης του ‘73, ξεχείλωμα των ιδεών και άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Βίντεο, καταναλωτισμός, αβελτηρία, μηδενικές θεσμικές αλλαγές ως προς τα ουσιώδη! Σκάνδαλα και ηθική κατάπτωση ενός λαού που του έδωσαν να καταλάβει ότι “ο λαός στην εξουσία” σημαίνει ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε.

Και η επόμενη ρωγμή, το κίνημα των πλατειών το 2011. Παρότι συγκροτήθηκαν συνελεύσεις στις πλατείες, φέρνοντας την πολιτική ξανά στον δημόσιο χώρο, το νέο ακηδεμόνευτο κίνημα δεν κατάφερε να προκαλέσει θεσμικές αλλαγές. Το κίνημα των Πλατειών πνίγηκε στον χημικό πόλεμο της πλατείας Συντάγματος και στην αντιπολιτευτική εμμονή της Αριστεράς. Φρούδες ελπίδες κατέκλυσαν το πολιτικό συναίσθημα των αγανακτισμένων, ελπίδες που στριμωχτήκαν τα επόμενα χρόνια σε έναν στείρο αντιμνημονιακό λόγο. Αποτέλεσμα, “πρώτη φορά Αριστερά” σε μια κυβέρνηση που ανέλαβε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, σώζοντας το τσουρουφλισμένο σύστημα.

Ο Γιώργος Οικονόμου, 48 χρόνια μετά την έντονη πολιτικοποίηση του στο Πολυτεχνείο του ‘73, γράφει το Δημιουργώντας ξανά την πολιτική. Στο νέο του βιβλίο ασκεί μια σπουδαία εποικοδομητική κριτική στις εναλλακτικές προτάσεις που κυριαρχούν στα σύγχρονα κινηματικά και κοινωνικά εγχειρήματα, προτάσεις εμπνευσμένες από τις ιδέες του Μάρεϋ Μπούκτσιν, του Σερζ Λατούς και των “κοινοτιστών”. Η εμμονή στον οικονομισμό και στην τοπική πρακτική που διακρίνει αυτές τις προτάσεις δημιουργούν αρνητικές προοπτικές για τη συγκρότηση ενός πολιτικού κινήματος, μας εξηγεί ο συγγραφέας κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας.

Στη δύσκολη μεταβατική περίοδο που διανύουμε, με την ακροδεξιά ανά τον κόσμο να καταλαμβάνει τον δρόμο, είτε για να εισβάλει στο Καπιτώλιο, είτε για να αντισταθεί στα υγειονομικά μέτρα, και με την ελληνική ακροδεξιά να συμμετέχει στην κυβέρνηση του υποτιθέμενου φιλελεύθερου Μητσοτάκη, το τοπίο φαίνεται να θολώνει.

Το σημαντικό και το ζητούμενο είναι η ανάδειξη της πολιτικής, και σε αυτό το σημείο επιμένει το νέο βιβλίο του Γ. Οικονόμου, διότι υπάρχει διάχυτη εντύπωση ότι πολιτική είναι τα στερεότυπα που διαδίδουν οι πολιτικές εξουσίες και οι αριστερές αντιλήψεις. Επιμένει επίσης στη διαύγαση της άμεσης δημοκρατίας ως πολιτεύματος.

Αυτή η συζήτηση είναι απαραίτητη για να συγκροτηθεί μία αντίληψη που θα οδηγήσει στην επανεμφάνιση της πολιτικής και στη δημιουργία ενός κινήματος προς τη δημοκρατία.

The post «H εξέγερση του Πολυτεχνείου» (audio): Εκπομπή Αυτολεξεί της 19ης Νοεμβρίου first appeared on Aυτολεξεί.

Τι είναι λοιπόν το «Πολυτεχνείο»;

Αναμφισβήτητα είναι η πολιτική εξέγερση που έβαλε την Ελλάδα στο πάνθεον του πολιτικού πολιτισμού της σύγχρονης μεταπολεμικής Ευρώπης. Δεν είναι απλώς ένα κομμάτι του ελληνικού λαού που ξεχύθηκε στους δρόμους κατά ενός δικτατορικού καθεστώτος. Είναι ένα κομμάτι του ελληνικού λαού που ξεχύθηκε στους δρόμους αλλά συγκρότησε και μια πολιτική συνέλευση με τη συμμετοχή ΟΛΩΝ! Αυτή η πολιτική πράξη μας έφερε πιο κοντά στις ευρωπαϊκές εξεγέρσεις και κόντυνε την απόσταση από τον Μάη του ‘68. Αρκούσε, γι’ αυτό, το δημοκρατικό νόημα του κατειλημμένου πολυτεχνείου.

Έτσι, όποια πολιτική συζήτηση και αν κάνουμε, το πολυτεχνείο είναι πάντα επίκαιρο. Ειδικά όταν ο Νοέμβρης φτάνει στα μισά του, τα καμπανάκια των πολιτικοποιημένων Ελλήνων βαράνε σαν τρελά. Όλοι προσπαθούν να δώσουν το νόημα του Πολυτεχνείου όσο πιο κοντά μπορούν στη δική τους διεκδίκηση. Ακόμη και αυτοί που βρίσκονται μακρυά από το ΝΟΗΜΑ μπαίνουν στην ουρά του «πολιτικού» συσσιτίου.

Οι προεκτάσεις του Πολυτεχνείου στην πρώιμη μεταπολίτευση (‘74-’81) έφεραν μια έκρηξη πολιτικοποίησης μοναδική. Το ‘73, καμιά πολιτική οργάνωση ή κόμμα της Αριστεράς δεν προέβλεψε την εξέγερση, κάποιοι μάλιστα τη λοιδόρησαν στη γέννησή της. Ήρθε η μεταπολίτευση και όλα τα κόμματα της Αριστεράς και οι οργανώσεις έζησαν τις καλύτερες και μαζικότερες στιγμές τους συμπεριλαμβανομένου και του ΠΑΣΟΚ. Ο Λαλιώτης, η Δαμανάκη, ο Τζουμάκας, ο Παπουτσής έχτισαν εκείνη την περίοδο ένα λαμπρό κομματικό-πολιτικό μέλλον. Κατέβασαν το Πολυτεχνείο στα μέτρα της προσωπικής τους κομματικής-πολιτικής καριέρας.

Όμως, ο Δημήτρης Παπαχρήστος μας λέει ότι νοιώθει ακόμη χρεωμένος στους νεκρούς του Πολυτεχνείου και τονίζει: “Θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο και να χωράει κι άλλους κόσμους μέσα του” ενώ ο Γιώργος Οικονόμου μας λέει ότι το Πολυτεχνείο ήταν η απαρχή του αυτόνομου κινήματος και μας προτρέπει να συνεχίσουμε να θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος. Αυτοί και οι χιλιάδες που συμμετείχαν, κράτησαν το Πολυτεχνείο σε ένα ύψος που να μπορεί να μας θυμίζει την εξέγερση ενάντια στο πολιτικό καθεστώς της ολιγαρχίας, της δικτατορικής ή της αντιπροσωπευτικής ολιγαρχίας.

Ο άλλος τύπος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διάδοχος του Κωνσταντίνου, προχωρά σε μια “πολιτική” ανάλυση η οποία λέει ότι η έξοδος πληθυσμών από τις κλειστές θεοκρατούμενες και στρατοκρατούμενες κοινωνίες τους είναι αποτέλεσμα της δράσης των λαθροδιακινητών! Αρκετοί όμοιοί του στην Ευρώπη ξεστομίζουν τέτοιες ανοησίες για τη σύγχρονη μετανάστευση. Η αντιμετώπιση όμως ενός υπερ-πολλαπλάσιου σε μέγεθος μεταναστευτικού κύματος με αυτή τη λογική ως μια μελλοντική πιθανότητα θα είναι ολέθρια πολιτισμική οπισθοδρόμηση για την Ευρώπη. Πώς μπορεί να αγνοήσει κανείς μια τέτοια εκδοχή;

Φυσικά και μπορεί να την αγνοήσει ένας πρωθυπουργός που έχει υπουργό του τον Άδωνι Γεωργιάδη αρνητή των νεκρών του Πολυτεχνείου ή τον Αθανάσιο Πλεύρη ο οποίος δεν αρνείται απλώς το ολοκαύτωμα αλλά αρνείται τη βεβαιότητα της απανθρωπιάς του ολοκαυτώματος!

Εδώ είμαστε αυτές τις μέρες λοιπόν να μνημονεύουμε και φέτος το Πολυτεχνείο, σε μια εποχή μισόν αιώνα αργότερα, με τη βαρβαρότητα να συνεχίζεται και να μας γεμίζει ερωτήματα.

– Ζει;
– Για πάντα, όσο θα θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο!

Φωτογραφία κειμένου: Πανό της πολιτικής συλλογικότητας «Αυτενέργεια» στην πορεία του Πολυτεχνείου, Αθήνα 2021.

The post Πολυτεχνείο για πάντα first appeared on Aυτολεξεί.

ε μ ε ί ς  ε δ ώ

…στον αδερφό μου Στέλιο Βασιλειάδη

Αφήνει τα όνειρά του στον πρώτο καφέ πνιγμένα.
Ποιοι κατεβαίνουνε στο δρόμο να ξεπεράσουν το αδιέξοδο;
Βάζει το ατσαλάκωτο κουστούμι του και σβήνει
χάνει την ύπαρξή του εγκλωβισμένος. Χάθηκε!
Ξέρουμε τον ήχο της σιωπής που φέρνει καταιγίδα!
Ποιοι ξεφεύγουν απ’ τον μικρόκοσμό τους;
Στραγγαλισμός κι ελαφρότητα!
Κάθε μέρα μια απ’ τα ίδια αποκεφαλισμένα!
Ήμουνα κι εγώ εκεί, λένε όλοι τώρα και γράφουνε και μιλάνε πολύ
και μας λένε κι ιστορίες!
Τρείς κι ο κούκος πάντα εδώ!

Ξέρουμε τον ήχο της ασημαντότητας, της εγωπάθειας, της αδιαφορίας αλλά και τον ήχο της έκρηξης ξέρουμε!

Στο δρόμο φοιτητές, ανένταχτοι πολίτες
και άλλοι
τρελοί και μαγεμένοι
αγανακτισμένες μάνες μ’ έναν καλό λόγο για τα παιδιά τους
κάποιοι με συνείδηση
κάποιοι
στους Υπομηχανικούς, στα σκαλάκια του Πανεπιστήμιου, στη Νομική.

Εμείς εδώ
όλοι οι γνωστοί κι οι άγνωστοι εδώ άπνοια και φριχτές ματιές
με το δέρμα κέλυφος άλλου κόσμου που μας συνοδεύει!
Όλοι μαζί ζώντας μέσα στα μάτια
με την ψυχή στο στόμα
λέξεις κοτρόνια κατρακυλάνε αιμόφυρτα
επιτέλους κουβέντες προς τα έξω!
Άλλοι νόμιμοι κι άλλοι παράνομοι με πολλές σκέψεις από αλλού και ποιος δεν είχε ιδέες και ποια δεν έπαιρνε πρωτοβουλίες
όλοι μαζί.

Εμείς όλοι εδώ
πολίτες, περαστικοί αλλά και μαθητές κι εργαζόμενες
και φίλοι από τα παλιά
φίλοι
που γλύτωσαν απ’ τα βασανιστήρια ο κατάλογος γεμάτος
δεν ήταν όλοι εδώ
αλλά όσοι μπόρεσαν
κάνανε την καρδιά αυτού του τόπου να ραγίσει
από δύναμη ψυχής
αντοχή
εδώ πίσω από τα κάγκελα
στην Πατησίων σε μια Αθήνα έρημη και τρομαγμένη
μπροστά σε όλους έξω από τα δόντια
με τη ψυχή στις λέξεις και τα καινούρια συνθήματα
για το σύστημα και την εξουσία του.

Αν
ήταν όλοι εδώ μέσα
κι έξω από τα κάγκελα
στο Πολυτεχνείο!

Αν, βέβαια!

The post ε μ ε ί ς ε δ ώ: Κωστής Τριανταφύλλου (1975) first appeared on Aυτολεξεί.

17.11.2020.

Κωδικός 1, σε χαρτί. Όχι sms, με τίποτα sms πλέον. Ξεκινώ με τα πόδια από τη Βασιλίσσης Σοφίας, στο ύψος του Χίλτον.

Διμοιρίες παντού, ο αποκρουστικός ήχος του ελικοπτέρου πάνω από τα κεφάλια μας να δοκιμάζει προκλητικά κάθε ικμάδα δύναμης που πασχίζει να κρατηθεί ζωντανή. Προετοιμάζομαι για τη συνέχεια. Ακαδημίας, Πανεπιστημίου, η ίδια κάτωχρη εικόνα, με το «απαραίτητο» συμπλήρωμα από δακρυγόνα στα Προπύλαια και κλούβες γεμάτες με χαρούμενους «ολοστόλιστους» αχυρανθρώπους, που απολαμβάνουν τη δυστοπία τρώγοντας, πίνοντας και γελώντας ανέμελα. Χωρίς μάσκες και αποστάσεις μεταξύ τους, γιατί απλά μπορούν.

Λίγο πριν την Σολωμού, με σταματούν και με ρωτούν πού πηγαίνω. «Σπίτι μου». «Να κάνετε τον κύκλο από πάνω και να κατεβείτε στην Πατησίων μετά την Τοσίτσα». «Εντάξει». «Υπακούω», και έπειτα από περιήγηση κατά μήκος της (εξίσου) κατάφορτης με κατασταλτικό κρεσέντο Μπουμπουλίνας, φτάνω έξω από το κλειδαμπαρωμένο Πολυτεχνείο. Εγώ και άλλοι τέσσερις εκεί κοντά, να προσπαθούμε να ανασάνουμε λίγα λεπτά ελευθερίας μέσα στη δίνη της φυλακής που μας καταπνίγει. Είμαστε περικυκλωμένοι από δεκάδες ρομπότ, μόνο που αυτή τη φορά –χορτασμένα, γαρ, από τα πρωινο-μεσημεριανά επιτεύγματά τους– δεν μας ενοχλούν, παρά μένουν να μας τρυπούν με το παγωμένο τους βλέμμα απ’ την κορφή ως τα νύχια. Τελευταία στάση για τσιγάρο και επιστροφή. Το στομάχι κόμπος, οργή και αγανάκτηση για την ξεγνοιασιά τους, που κατακεραυνώνει την πραγματικότητά μας ωσάν προερχόμενη από άλλο σύμπαν.

Από το ξεκίνημα της πανδημίας, έχω τη χαρά να διαβάζω εξαιρετικές αναλύσεις σχετικά με την τρέχουσα συγκυρία. Στέκομαι κυρίως σε όσες επιχειρούν να την αποτυπώσουν από μία πιο σφαιρική οπτική γωνία, χωρίς, ωστόσο, να παραβλέπουν την κομβική σπουδαιότητα των καθημερινών αγώνων, μικρών και μη. Μικρές και μεγάλες νίκες, όπως αυτή της 7ης Οκτώβρη, όπως αυτή της Πολωνίας, όπως τόσες και τόσες άλλες, που έδωσαν μια (άμεση πρακτική) απάντηση στο ερώτημα «και τι κάνουμε επί του παρόντος;» Ιστορικά, έχουμε δει σημαντικότατες κοινωνικές διεκδικήσεις να πραγματώνονται στον δρόμο, με τη ζωντανή παρουσία σωμάτων που πάλεψαν με γενναιότητα για ένα καλύτερο αύριο.

Υπό το βάρος των σημερινών συνθηκών, δεν θεωρώ ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει με τους μέχρι πρότινος ισχύοντες όρους. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να οργανωθούμε διαφορετικά, πιο έγκαιρα, να βγούμε στον δρόμο μαζικά με άλλα μέσα (μηχανοκίνητα, για παράδειγμα), και απαραιτήτως με προσανατολισμό την προστασία της δημόσιας υγείας. «Αυτοί που ήρθαν» βροντοφώναζαν την απολαυσιακή διάσταση των σαδιστικών προθέσεών τους εξαρχής. Αυτή τη στιγμή απορούμε, ασφυκτιούμε, κατακλυζόμαστε από ένα διαρκές βασανιστικό «γιατί», αλλά νομίζω ότι (έστω και ενδόμυχα) δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Παρ’ όλα αυτά, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, και δεν ωφελεί να μεμψιμοιρούμε γι’ αυτό εκ των υστέρων. Και καθότι το «μέχρι πρότινος» απαγορεύτηκε στο παρά ένα με πρωτοφανή για τα δεδομένα μας δικτατορικό τρόπο, αυτό που τελικά έγινε ήταν το καλύτερο δυνατό, προασπιζόμενο με αξιοπρέπεια και σεβασμό τον συνάνθρωπο, σε αντιδιαστολή με την κρατική εξουσία, που έθεσε τη ζωή του σε ανυπολόγιστο κίνδυνο.

Κατανοώ απόλυτα, και σέβομαι, όσες και όσους δεν τα κατάφεραν γιατί δεν τους το επέτρεψαν οι όποιες υποχρεώσεις τους, όσες και όσους φοβήθηκαν, όσες και όσους ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες ή/και φροντίζουν ανθρώπους ευάλωτους, που πρέπει πάση θυσία να προφυλαχθούν. Και εγώ, στη θέση τους, δεν γνωρίζω πώς θα έπραττα.

Η σκέψη του θανάτου του Άλλου δεν αντέχεται, διότι ο θάνατος του Άλλου βιώνεται, ενώ ο δικός μου [θάνατος] αποτελεί ένα δύσκολα προσπελάσιμο όριο για τη σκέψη μου και, κατ’ επέκταση, την ίδια του την εμπειρία. Εντούτοις, πλάι στον δικαιολογημένο μας φόβο, ας έχουμε επίσης κατά νου ότι η ηθική ευθύνη, αυτή η περίφημη δεξίωση του Άλλου εντός μου, δεν εξαντλείται μόνο στη μέριμνα για την απλή επιβίωσή του. Η ζωή εκτείνεται πολύ πιο πέρα από αυτή τη σφαίρα, αναπόσπαστο στοιχείο της οποίας αποτελεί η ελευθερία, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα• αυτή η ντεριντιανή σύλληψη της «μη αποδομήσιμης δικαιοσύνης», που (θα έπρεπε να) διαπερνά το δίκαιο και την πρακτική εφαρμογή του, στο μέτρο του εφικτού, προφανώς, κ.ο.κ. – ποια θεωρητική σύλληψη, άλλωστε, δεν επιδέχεται κριτική, πόσω μάλλον όταν εγείρει αξιώσεις κανονιστικότητας σύμφωνα με την εκάστοτε ιστορική στιγμή;…

Όλα αυτά βλέπουμε τελευταία να καταστρατηγούνται από το πιο αυταρχικό καθεστώς που έχει γνωρίσει η χώρα από τη Μεταπολίτευση και μετά. Καθημερινά λαμβάνουν χώρα αναίσχυντες και αδικαιολόγητες επιθέσεις ενάντια στα σώματα και στις ψυχές μας, καπήλευση και υπαγωγή του θανάτου σε απλή στατιστική, αποποίηση κρατικών ευθυνών στον βωμό του κέρδους, χυδαία στοχοποίηση μιας συγκεκριμένης ομάδας του πληθυσμού• ασύλληπτες βιαιότητες οι οποίες, με την «πολυτιμότατη» συνδρομή επικοινωνιακών τακτικών που τις επικυρώνουν, έχουν καταστροφικές υλικές συνέπειες για την πλειονότητά του [του πληθυσμού], σπέρνοντας τη διχόνοια στους κόλπους μιας κοινωνίας που υποφέρει, γεγονός που έρχεται και επικάθεται στην ήδη υπάρχουσα αντιμετώπιση του Άλλου ως βιολογική απειλή.

Αυτή η κυβέρνηση που μας καταδυναστεύει, που δίνει τον ανάλογο ανάλγητο τόνο στους κατασταλτικούς μηχανισμούς, που εξασφαλίζει και προστατεύει την υπερεκμετάλλευση στον εργασιακό βίο, πρέπει να φύγει. Θα μου πείτε, ενδεχομένως, και το άλλο που (μάλλον) θα τη διαδεχθεί θα είναι καλύτερο; Με βάση τα παραπάνω, και με (ισχνό, είναι αλήθεια) συνοδοιπόρο την αφαίρεση, ίσως και ναι. Όμως, αυτό είναι που μας αρκεί; Είμαστε ικανοποιημένοι με το «μη χείρον βέλτιστον»; Η απάντηση που δίνω είναι «σαφέστατα και όχι». Όταν αποτινάξουμε από πάνω μας (και) αυτό το αδιέξοδο, όσο θα ρουφάμε τη ζωή μέχρι το μεδούλι σαν να μην υπάρχει αύριο, χρειάζεται παράλληλα –όπως και τώρα, όπως και χθες– να αναλογιζόμαστε τι και πώς το θέλουμε. Να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις, έτσι ώστε να μπορέσει να αρθρωθεί ένας μεστός αριστερός λόγος, με άξονα το σήμερα και πάντοτε χέρι-χέρι με μικρές και μεγάλες καθημερινές παρεμβάσεις (στο σπίτι, στη γειτονιά, στο ευρύτερο «εκεί έξω»), καθώς επίσης με γνώμονα όχι μόνο τα καθ’ ημάς αλλά και το συνολικότερο όφελος, κάτι που σίγουρα υπερβαίνει τη στενωπό των ορίων ενός μεμονωμένου κράτους (πώς αλλιώς;…)

Ο Μάνος Λοΐζος, που δικαίως και επάξια μνημονεύεται αυτές τις μέρες, όπως και σε πλείστες όσες αντίστοιχες περιστάσεις, έχει γράψει, μεταξύ άλλων, ένα υπέροχο κομμάτι με τίτλο «Τρίτος Παγκόσμιος». Εκεί, λοιπόν, σκιαγραφείται γλαφυρά πώς αυτοί οι τρεις (τάχα) φίλοι/εχθροί, ο Μπράουν, ο Φίσερ κι ο Κραφτ, χωρίς να έχουν μάθει τι είπε ο Μαρξ και παρά τη φρίκη του πολέμου, «σκεφτήκαν [κατόπιν] και βρήκαν πως φταίει ο Μαρξ», με αποτέλεσμα να ξανασμίξουν και να ξαναφτιάξουν το τραστ. Όσο θα συνεχίζει να κυριαρχεί «το τραστ», όσο δεν (επανα)θέτουμε τα θεωρητικά θεμέλια για να αποκρυσταλλώσουμε το πώς και το γιατί έφτασε να καθορίζει σε τέτοιο βαθμό ανθρώπινες (και μη) τύχες, το μόνο που θα παρατηρούμε να συμβαίνει θα είναι η διαιώνιση ενός φαύλου κύκλου από κάθε λογής αυταρχικο-φασισμούς σε «μη χείρον βέλτιστον» και τούμπαλιν. Εκτός, βέβαια, και αν περιμένουμε, ως άλλο «Zabriskie Point», το νομοτελειακό του τέλος, αυτή τη μαγευτική σαρωτική έκρηξη που θα εκτοξεύσει στους αιθέρες τα παρδαλά συντρίμμια του.

Από τη δική μου σκοπιά, δεν θέλω να παραμείνω απαθής. Θέλω η επιθυμία μου για το μετά να είναι παραγωγική, με αφετηρία το εδώ και το τώρα, κι ας μην ευτυχήσω προσωπικά να χαρώ τους μετέπειτα καρπούς αυτής της κίνησης, αυτή τη δομική κοινωνική αλλαγή που ονειρεύομαι.

Ήταν όμορφα την Τρίτη, παρά την περιρρέουσα τοξικότητα. Να ‘μαστε καλά να συνεχίζουμε ακάθεκτοι, να βρίσκουμε το κουράγιο να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε κριτικά – η καθεμιά και ο καθένας από το δικό του μετερίζι, μα και με τη ματιά στραμμένη στο «όλοι εμείς μαζί».

The post Πολυτεχνείο & πανδημία – Δύο (από τις πολλές) όψεις μιας δυστοπικής πραγματικότητας first appeared on Aυτολεξεί.

Και τι θα γίνει άραγε στην επόμενη πανδημία; Τι θα γίνει όταν εμφανιστεί (ξανά, και στα μέρη μας) μια πανδημία που να χτυπάει νεότερες ηλικίες (όπως άλλωστε ήδη συμβαίνει με κάποιες ασθένειες σε άλλα μέρη του πλανήτη);

Το ξεπέρασμα μιας ψευδούς αντίληψης ότι πρόκειται για μία ακόμα πανδημία και όχι για σημείο σε έναν κύκλο που ξεκινάει από την αρχή του προηγούμενου αιώνα, περνάει αναγκαστικά από μία επανορθωτική πρόταση που περιλαμβάνει την αλλαγή του σύγχρονου αγροτικού-βιομηχανικού παραδείγματος. Εκεί είναι η καρδιά του προβλήματος, και η καπιταλιστική ή/και η κρατικά σχεδιασμένη αντιμετώπιση σε διαφορετικά μέρη του πλανήτη δείχνουν και τα όρια και τις δυνατότητες κάθε παλιού αγροτο-βιομηχανικού, πολεοδομικού και προνοιακού συστήματος.

Σήμερα σε κάθε αστικό-βιομηχανικό κέντρο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στριμώχνονται (σε κάποιες περιπτώσεις για πολύ περισσότερο από μία ώρα, χωρίς καν σωστό ή συντηρημένο εξαερισμό) μέσα στα μέσα μεταφοράς, για να μεταφερθούν σε χώρους εργασίας στους οποίους επίσης συγχρωτίζονται και ρισκάρουν. Σε κάποια φάση αναγκαστικά κλείνουν και αυτοί οι χώροι, με κάποια επιδόματα της πλάκας, και η παλιά καραντίνα είναι πάλι ο νόμος.

Μάσκες; Κάποιες στάζουν ιδρώτα από το πρώτο μισάωρο, θα έπρεπε να αλλάζουν ανά 1 ώρα τουλάχιστον (όσες αυτοσχέδιες και αν υπάρχουν, γενικά οι μάσκες κοστίζουν, παρά το ότι είναι υποχρεωτικές και αναγκαίες και παρά το ότι μια σωστή χρήση τους σε κλειστούς χώρους προϋποθέτει τη συχνή αλλαγή. Κι όμως, παρά το ότι είναι υποχρεωτικές, δεν διανέμονται παντού δωρεάν).

Στα ίδια αυτά αστικά-βιομηχανικά κέντρα, τα οποία (για πολλούς παράγοντες) χτυπούν κατά κανόνα μαζικά όλες οι πανδημίες που προέρχονται από τη βιομηχανική κτηνοτροφία, σε αυτές τις πόλεις, τα αγγειακά προβλήματα (τα οποία χτυπά σήμερα) είναι αυξημένα.

Εκ του πολιτικού αποτελέσματος, φαίνεται ποια ήταν τα όρια στις διεκδικήσεις των ανθρώπων, τις εξειδικευμένες και μονοπαραγοντικές (δυστυχώς) οδηγίες που επιλέχτηκαν (ανάλογα με το ποια ήταν η πρόοδος γύρω από την λοιμωξιολογική πληροφορία) ή τα μέτρα της κυβέρνησης των αφεντικών: τα συστήματα πρόνοιας δεν επαρκούν όσο δεν αποκρυσταλλώνουν νίκες της ταξικής πάλης. Έτσι πέρυσι σε όλο τον πλανήτη διατηρούσαν μια κατάσταση αλλού με πολλούς νεκρούς, αλλού με αυταρχικότερη (ή φονικότερη για τους μη προνομιούχους) διαχείριση της ζωής και της εργασίας.

Και τώρα;

Oι (πολιτικές, υγειονομικές, νομικές) απαντήσεις θα μπορούσαν να είναι απλές, να αναιρούσαν άμεσα τις επιταγές ενός αστυνομικού διευθυντή που προχθές μετά τις 12 μας επιφύλαξε άλλη μία ευχάριστη έκπληξη –άγνωστο με ποιανού εντολές, στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης ποιου πανικού πληροφοριών για την πραγματικά φονική κατάσταση στα νοσοκομεία, όπως και ποιων πολιτικών ανταγωνισμών στο εσωτερικό της Δεξιάς και της «δημόσιας τάξης» που διεκδικεί πολιτικό και νομοθετικό ρόλο.

Είναι απόλυτα δικαιολογημένη η αγωνία και οι κραυγές (άσχετα με τις διαφορετικές ερμηνείες) τόσο όσων δεν θέλουν να αφήσουν την προχθεσινή εκτροπή αναπάντητη, όσο και οι κραυγές αρκετών εργαζομένων στα υγειονομικά εργοστάσια για συγκρατημένη διαμαρτυρία ή και αποχή από τα καλέσματα. Σε κάποια νοσοκομεία άλλωστε δεν μπορεί να αποκλειστεί μια πιθανότητα να καταρρεύσουν μέσα στην εβδομάδα –σε κάποια από τα αστικά κέντρα της χώρας. Ακόμα και στα Χανιά (και αυτό πιθανόν δείχνει τη σημασία που είχε τελικά και ο μικρός αριθμός κλινών ή κλινικών ειδικά για την αντιμετώπιση της πανδημίας). Κανείς μας (όσοι είμαστε άνω των 40) δεν είναι ασφαλής, πόσο μάλλον σε μεγάλα αστικά κέντρα με απότομη αύξηση σε νοσούντες.

Ταυτόχρονα, υπάρχουν και άλλα βασικά προβλήματα που ζητούν απαντήσεις: προσφυγικοί καταυλισμοί έγκλειστων σε συνθήκες αδιανόητες, ναυάγια προσφύγων και άρνηση ασύλου με απάνθρωπες επαναπροωθήσεις, αστεγία, απολύσεις χωρίς επαρκή επιδόματα, διάλυση των προσβάσεων στην παιδεία, την υγεία, τον μισθό, θεσμοθέτηση 10ωρου –μισθοί στα 200 τον μήνα, αυταρχισμός και νέες προσλήψεις αστυνομικών.

Οι απαντήσεις, αναγκαστικά, θα δοθούν υπό το βάρος των συνθηκών που έρχονται.

Θα μπορούσε να θυμηθεί κανείς λόγια: «Tα παλιά πάθη ερμηνεύτηκαν επαρκώς. Καιρός για καινούργια πάθη». Γιατί ως γνωστόν… «ή σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», αλλά «σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία θα είναι άλλη μια βαρβαρότητα», μια κρατική καταπίεση χωρίς διέξοδο, ενώ σε μία «ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό, ελευθερία θα υπάρχει μόνο για τους προνομιούχους» και καταπίεση και θάνατος για όσους εξαναγκαστικά δεν θα έχουν πρόσβαση στα προνόμια… όπως αυτό της περίθαλψης.

Οι ωραίες ιδέες, όμως, είναι σαν τις προσευχές αν δεν οδηγούν στη συλλογική δράση και στη συλλογική ευφυϊα. Αν δεν οδηγούν στη συλλογική δράση, δεν προστατεύουν κάποιον από το να νοσήσει, δεν βοηθάνε στο να μην ακυρωθούν χειρουργεία, δεν ανεβάζουν τον μισθό, δεν απαντούν στην καταστολή και τη βαρβαρότητα.

Και η συλλογική δράση δεν είναι η δράση μόνο μιας παράταξης, προϋποθέτει όχι απλά διάλογο, αλλά διαλεκτική και ενότητα στη βάση της ταξικής πάλης, τόσο στα συνδικάτα όσο και στον πολιτικό αγώνα, όσο και στις γειτονιές.

Προϋποθέτει επίσης –τι λέω– απαιτεί στις παρούσες συνθήκες διεπιστημονικό διάλογο ανάμεσα στους διαφορετικούς εργατικούς κλάδους. Μια πανδημία δεν είναι αμιγώς λοιμωξιολογικό φαινόμενο και μόνο.

Η απαγόρευση της συλλογικής δράσης είναι κομμάτι μιας αστυνομικής διαχείρισης της πανδημίας που πρέπει να ξεπεραστεί μέσα από τη συλλογική ευφυϊα και την αναγνώριση των αντιφάσεων που πρέπει να επιλυθούν. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από συλλογικές διαδικασίες λόγου και δράσης στις οποίες αναγκαστικά και υποχρεωτικά θα πρέπει να μπαίνει και το ζήτημα της διάδοσης ενός ιού, έτσι και αλλιώς επικίνδυνου, πόσο μάλλον έτσι όπως τον διαχειρίζεται το κράτος.

Ναι στις πορείες, λοιπόν, ακόμα και τώρα, αλλά με οργανωμένα συλλογικά και ατομικά μέτρα ασφάλειας, με πραγματικό ενδιαφέρον για την υγεία όσων βγαίνουν στον δρόμο.

Ιδέες υπάρχουν, ακόμα πιο ουσιαστικές από τις γνωστές, όπως και φαντασία και πάθος. Αυτό που χρειάζεται είναι πραγματικό ενδιαφέρον για τον «πραγματικό άλλο», ένα νέο (και συναισθηματικό) λεξιλόγιο γύρω από τον αγώνα που δίνουμε. Χωρίς εκπτώσεις στην προστασία της υγείας από μια υπαρκτή ασθένεια, χωρίς υποχωρήσεις στην καταστολή και για τη συνέχεια του αγώνα. Αλλιώς τις επιπτώσεις τις βλέπουμε ήδη, εδώ και πολλά χρόνια.

Να βγούμε από αυτό, ανθρώπινα, πολιτικά και ταξικά νικητές.

Βίντεο-κάλεσμα από τη Συνέλευση αλληλεγγύης στη RosaNera για τις 17 Νοέμβρη:

The post Απαγορεύονται οι συναθροίσεις άνω των 3; first appeared on Aυτολεξεί.

Ο Γιώργος Οικονόμου μίλησε αυθόρμητα και κατατοπιστικά και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις/τοποθετήσεις των ακροατών/-τριών. Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε τη βάση για ένα αυτόνομο κίνημα στην Ελλάδα, εφαρμόζοντας την οργάνωση και διαβούλευση της βάσης, χωρίς γραφειοκρατίες. Με άμεση συμμετοχή των φοιτητών ανά σχολή και συντονιστικές επιτροπές που κρατούσαν 24ωρα ολόκληρα, όπως μας περιγράφει. Η ελευθερία σε όλα τα επίπεδα και η ανεξαρτησία από ξένες δυνάμεις ήταν κάποια από τα βασικά σημεία-στόχους του αγώνα. Ο ίδιος μας περιγράφει γιατί επιλέχθηκε το κτήριο του Πολυτεχνείου ως κέντρο αγώνα αλλά και ποιος ήταν ο ρόλος της εκκλησίας την περίοδο της χούντας. Επίσης, αναφερόμενος στα αμεσοδημοκρατικά προτάγματα, απαντά για τον κανόνα της πλειοψηφίας και τι είναι αυτό που συνέχει μια κοινωνία.

The post Το Πολυτεχνείο ως η απαρχή ενός αυτόνομου κινήματος (βίντεο ομιλίας+συζήτησης) first appeared on Aυτολεξεί.

Ζωντανή διαδικτυακή εκδήλωση-συζήτηση: «Το Πολυτεχνείο ως η απαρχή ενός αυτόνομου κινήματος»

Εισηγήσεις:
– Γιώργος Ν. Οικονόμου (συμμετέχων στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, συγγραφέας του «Πολυτεχνείο 1973: Η απαρχή του αυτόνομου κινήματος» & διδάκτωρ φιλοσοφίας)
– Εισήγηση από την «Αυτενέργεια»

Μέσα στην παγωμένη ατμόσφαιρα του lockdown και μπροστά στα αδιέξοδα που δημιούργησαν οι αλλοπρόσαλλες αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας για την αντιμετώπιση της πανδημίας, καλούμαστε να τιμήσουμε και φέτος την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Το Πολυτεχνείο ήταν ο δικός μας Μάης του ’68 και ένα αυτόνομο κίνημα. Η συλλογική ψυχική ανάταση των ανθρώπων, που είναι οι ίδιοι δημιουργοί της Ιστορίας τους, υπήρξε η σημαία της εξέγερσης και η πιο επικίνδυνη για το καθεστώς, αφού ξεπέρασε τη μικροπολιτική και τις στενά ορισμένες ιδεολογίες, χαρακτηριστικό των κοινωνικών κινημάτων που καταφέρνουν τελικά να συνταράξουν τις εκάστοτε εξουσίες.

Μισόν αιώνα μετά την εξέγερση του 1973, τα νοήματά της παραμένουν ζωντανά και μας θυμίζουν πως μόνο η πραγματική συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, μόνο μια αυτοκυβέρνηση του λαού, συνιστά ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Το αίτημα για αυτονομία, για μια κοινωνία δηλαδή που θα δώσει η ίδια τους νόμους και τους θεσμούς στον εαυτό της, παραμένει ένα εξαιρετικά επίκαιρο πολιτικό διακύβευμα. Επιλέγουμε, γι’ αυτόν τον λόγο, να συζητήσουμε για το πολιτικό περιεχόμενο της κατάληψης του Πολυτεχνείου και τις ριζοσπαστικές συνδηλώσεις της εξέγερσης. Για την άμεση συμμετοχή στη διεκδίκηση της ελευθερίας και τη ρήξη με τους παραδοσιακούς μηχανισμούς ενσωμάτωσης (κόμματα, συνδικαλιστικές ηγεσίες, ιδεολογικές θεωρήσεις κ.ά.) Για τις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων και τις γενικές συνελεύσεις που κατάφεραν να εκφράσουν τις επιδιώξεις των από-τα-κάτω, την εναντίωση στο καθεστώς αλλά και την επιθυμία για έναν κόσμο διαφορετικό. «Για την άμεση δημοκρατία και την αυτονομία στην πράξη», όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Οικονόμου, που μας καλεί να δούμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου ως ένα μέρος του συνεχούς αγώνα για αυτονομία και αυτοδιάθεση.

Η σκέψη του ίδιου ανοίγει τον διάλογο για μια διαφορετικού τύπου θεώρηση τόσο της εξέγερσης του ’73 όσο και του αιτήματος για ατομική και κοινωνική αυτονομία.

Το Πολυτεχνείο παραμένει ζωντανό επειδή το αντιδημοκρατικό σύστημα εξουσίας είναι ακόμη εδώ, στα συγκεκριμένα άτομα όλων των «γενιών» που συμμετέχουν σε αυτό με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο κομμάτι της κοινωνίας που διαμορφώθηκε με τη Μεταπολίτευση και το οποίο στήριξε επί δεκαετίες το καθεστώς, τις αντιλήψεις και τις δομές που οδήγησαν στη σημερινή κατάρρευση και παρακμή.

ΚΥΡΙΑΚΗ 15/11/20, ώρα 7μ.μ.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ την εκδήλωση
από το κανάλι μας στο youtube:
https://www.youtube.com/channel/UCEQrSRKeATV02R9PsTGExqQ/featured

και από τη σελίδα μας στο facebook:
https://www.facebook.com/aftenergeia.political.collective/

Όσες-οι επιθυμούν να συμμετάσχουν στη συζήτηση με τοποθετήσεις ή ερωτήσεις θα μπορούν να γράφουν στα παραπάνω λινκ, καθώς και να μιλήσουν μπαίνοντας στο λινκ της πλατφόρμας zoom που θα ανακοινωθεί.

Αυτενέργεια – πολιτική συλλογικότητα
https://aftenergeia.gr/

The post Το Πολυτεχνείο ως η απαρχή ενός αυτόνομου κινήματος | εκδήλωση-συζήτηση 15/11 first appeared on Aυτολεξεί.

Απόσπασμα από την αντιχουντική ταινία Nausicaa (1970) της Ανιές Βαρντά, στην οποία εμφανιζόταν μεταξύ άλλων ο Περικλής Κοροβέσης. Ας ακούσουμε προσεκτικά τον πάντα επίκαιρο λόγο του Περικλή.

The post Περικλής Κοροβέσης: «Όλα τα άλλα είναι σινεμά» (απόσπασμα από την ταινία “Nausicaa”, 1970) first appeared on Aυτολεξεί.

Εκπομπή Αυτολεξεί στο ραδιόφωνο του ThePressProject

Νοέμβρης 1973, Δεκέμβρης 2008, Πλατείες 2011: Τρεις ημερομηνίες, δυο διαφορετικές εποχές.

Ο Νίκος Ιωάννου συζητά με τον Γιώργος Οικονόμου και τον Σωτήρης Σιαμανδούρας, για τον δημόσιο χώρο και την πολιτική στο παρελθόν και στο σήμερα.

The post Νοέμβρης 1973, Δεκέμβρης 2008, Πλατείες 2011 | Εκπομπή Αυτολεξεί (audio) first appeared on Aυτολεξεί.