Ο Edwards υπήρξε έντονος επικριτής της εκλογικής κομματικής πολιτικής και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, προωθώντας την άμεση δημοκρατία πέρα από την κρατική εξουσία και τον καπιταλισμό. Τα άρθρα και τα φυλλάδιά του εξετάζουν τους αυτοοργανωμένους εργατικούς αγώνες στην Καραϊβική, ενώ το ιδιαίτερο συγγραφικό του έργο διαπνέεται από μια φιλοσοφία της ιστορίας επηρεασμένη από τον ρασταφαριανισμό και από μια αμεσοδημοκρατική πολιτική που αναδεικνύει τον ρόλο των λαϊκών συμβουλίων στον απελευθερωτικό αγώνα της περιοχής. Παρά τη σημαντική πρακτική και θεωρητική συμβολή του στα κινήματα βάσης της Τζαμάικα και της ευρύτερης Καραϊβικής, παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστος στο διεθνές κοινό.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από το πρώτο δημοσιευμένο βιβλίο, συλλογή κειμένων, του Joseph Edwards, με τίτλο Workers’ Self-Management in the Caribbean (επιμέλεια Matthew Quest):

Έχουμε, από τη μια, τους κρατικούς γραφειοκράτες της μεσαίας τάξης και, από την άλλη, τα διάφορα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και κινήματα, τα οποία όλα μιλούν για εργατικό έλεγχο και αυτοδιαχείριση. Και σαν να μην ήθελαν να υστερήσουν, οι συνδικαλιστικοί γραφειοκράτες έχουν επίσης αρχίσει να ζητούν εργατικό έλεγχο και αυτοδιαχείριση. Οι τρεις αυτές δυνάμεις είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Αυτό που τις κρατά χωριστά είναι ο μεταξύ τους αγώνας για την εξουσία, που πηγάζει από τη κοινή τους επιθυμία να ελέγξουν τον κρατικό μηχανισμό. Αυτό που τις ενώνει είναι η εξίσου κοινή τους επιθυμία να συνεχίσουν την καταπίεση και την εκμετάλλευση των λαϊκών μαζών μέσα από την ιεραρχική οργάνωση της εργασίας για εμπορευματική παραγωγή – με τους ίδιους, ως επαγγελματίες «ειδικούς», επικεφαλής των εργοστασίων και των κρατικών θεσμών…

Οι μάζες δεν θα μπορούσαν ποτέ να καταλάβουν την κρατική εξουσία, επειδή το κράτος αποτελεί μια ιεραρχική μορφή κοινωνικής οργάνωσης και θα μπορούσε να καταληφθεί στο όνομα των μαζών μόνο από κάποιον άλλον…

Το κίνημα για την αυτοδιαχείριση θεωρεί το ζήτημα της αλλοτρίωσης ως θεμελιώδες και, ως εκ τούτου, επιδιώκει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα το ζήτημα της εκμετάλλευσης και της εξουσίας. Δεν είναι ότι δεν θεωρούμε το ζήτημα της εξασφάλισης περισσότερης τροφής, ρουχισμού και στέγασης ως υψίστης σημασίας. Απλώς δεν έχουμε καμιά πρόθεση να γίνουμε μόνο καλύτερα σιτιζόμενοι σκλάβοι. Πρέπει να γίνει σαφές ότι η αυτοδιαχείριση δεν είναι μια ρύθμιση που έχει επινοηθεί από κάποιο κράτος (μαρξιστικό-λενινιστικό ή μη) για τη συμμετοχή των εργαζομένων. Δεν σκοπεύουμε να ασχοληθούμε με τα νομικά ζητήματα σχετικά με το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να καθιερώσουμε έναν αποτελεσματικό λαϊκό έλεγχο των παραγωγικών διαδικασιών. Ας αφήσουμε αυτό να καθορίσει τις σχέσεις ιδιοκτησίας…

Πόσοι από εμάς πιστεύουν ακόμα ότι μπορείς να τερματίσεις ένα σύστημα καταπίεσης ενσωματώνοντας έναν ή περισσότερους καταπιεσμένους στην καταπιεστική γραφειοκρατία; Όχι! Ακόμα και αν ολόκληρο το διοικητικό συμβούλιο αποτελούταν από εργάτες, τίποτα δεν θα είχε αλλάξει. Τότε όπως και τώρα, το ίδιο σύστημα διαχείρισης θα παρέμενε ανέπαφο…

Η αυτοδιαχείριση είναι το ζητούμενο της επανάστασης. Ο αγώνας που διεξάγεται από τις λαϊκές μάζες είναι να αποκτήσουν άμεσο έλεγχο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής -η απουσία της οποίας ευθύνεται για τη φτώχεια, την καταπίεση και την αποξένωσή τους- αυτός ο αγώνας είναι ο αγώνας για την αυτοδιαχείριση. Η αυτοδιαχείριση δεν σημαίνει ότι η διοίκηση συμβουλεύεται τους εργάτες για το τι σκοπεύει να κάνει η ίδια η διοίκηση. Αυτό που σημαίνει είναι ότι οι ίδιοι οι εργάτες θα πρέπει να διαχειρίζονται συλλογικά την εργασία τους σε όλες τις πτυχές της και να βάλουν τέλος σε οποιαδήποτε διαχείριση εκτός από τους ίδιους.

Η έννοια της αυτοδιαχείρισης, για να έχει νόημα, δεν θα μπορούσε ποτέ να αφορά μόνο τον τόπο εργασίας ή οποιοδήποτε άλλο ξεχωριστό μέρος της κοινωνικής ύπαρξης. Λόγω της αλληλεξάρτησης όλων των τομέων της κοινωνικής μας ζωής και επειδή η ανθρωπότητα απαιτεί πλήρη κοινωνική ελευθερία, τότε η ουσιαστική και πραγματική αυτοδιαχείριση πρέπει να αγκαλιάζει τη ζωή στο σύνολό της…

Όλοι εκείνοι που κηρύττουν τις αρετές της ιεραρχικής εξουσίας θα μας κατηγορήσουν ότι είμαστε αντίθετοι στην οργάνωση. Κατά ειρωνικό τρόπο, στον αγώνα μας για την εγκαθίδρυση μιας κοινωνίας αυτοδιαχείρισης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από εκείνους τους οποίους επηρεάζουν, είναι ακριβώς η οργάνωσή μας (ή η έλλειψή της) που θα καθορίσει την επιτυχία (ή την αποτυχία) μας. Συγχέουν τη γραφειοκρατία και την ιεραρχία της εξουσίας με την οργάνωση.

Αυτό γίνεται περισσότερο παράλογο παρά ειρωνικό όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι η άμεση δημοκρατία, ιδίως στον σημερινό κόσμο, απαιτεί ένα επίπεδο και μια ποιότητα οργάνωσης που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί σε καμία κοινωνία. Από την άλλη πλευρά, η οργανωτική τους μορφή (των γραφειοκρατών), με τις τεράστιες μάζες να κατευθύνονται από τους λίγους, είναι ένα απόλυτο ελάχιστο επίπεδο οργάνωσης, και οτιδήποτε λιγότερο θα σήμαινε καθόλου οργάνωση…

Μια οργάνωση είναι είτε δημοκρατική είτε δεν είναι. Στο περιεχόμενο, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρχει άλλη εξουσία λήψης αποφάσεων εκτός της ίδιας της γενικής συνέλευσης, και η εκτέλεση των αποφάσεων δεν πρέπει να γίνεται με τρόπο που το όργανο που εκτελεί τις αποφάσεις να γίνεται ξεχωριστή εξουσία…

Η ανθρωπότητα δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη μέχρι ο τελευταίος γραφειοκράτης να κρεμαστεί από τα σπλάχνα του τελευταίου καπιταλιστή…

—————————————————

ΒΛ. ΣΧΕΤΙΚΑ το βιβλίο των εκδόσεων Αυτολεξεί:

Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest

The post Joseph Edwards: «Ο καταστασιακός της Καραϊβικής» για την αυτοδιαχείριση και την άμεση δημοκρατία first appeared on Aυτολεξεί.

A review of Alexandros Schismenos. Artificial Intelligence & Barbarism: A Critique of Digital Reason. Athens, Greece: Athens School, 2025.

Alexandros Schismenos, the outstanding Greek scholar of philosophy who has written insightfully on Cornelius Castoriadis and Martin Heidegger, continues his inquiry into vibrant themes of social and political significance. There is a search to renew the human prospect by reinvigorating autonomy (popular self-directed organization). And an impending confrontation with the reality of a decline in culture, merit, and civilization-ethics from a working class and democratic point of view.

His latest book on artificial intelligence (or A.I.) suggests a critique of digital reason where not simply unknown advantages and disadvantages are along the road ahead. But there is likely a barbaric fate in front of us. It is crucial to learn with Schismenos why this is so.

Advantages and Disadvantages? Likely A Barbaric Fate Ahead

Whether we see A.I. in ChatGPT, robots (from factory assembly lines to caregivers to intimate partners), algorithms mirroring our likes and desires back to us, self-driving cars, retail customer assistance chatbots, digital assistants (from Siri to Alexa) for navigating roads and playing music, facial recognition for security systems, medical diagnosis, surveillance and fraud detection, virtual travel booking agents, playing games, drones (we are told to deliver pizzas and replace fireworks shows), eye glasses that appear to integrate the internet with your brain, there is cause for uncertainty and for many alarm.

Even for those humans who assimilate this technology quickly, they may be unclear about the terms of human association undermined and social relations left behind. In the last ten years, the imperial military industrial complex has also used A.I. to target assassinate people without trial (all over the world — most recently displayed in ‘Trump’s War on Drugs’ in the Caribbean), and to put fail-safes in the technology to undermine human hesitation.

Instead of Dystopian Assumptions, A Techno-Skepticism

Rapid change, whether little understood by older humans or quickly assimilated by youth, may be destroying the human prospect in multiple fields: the arts, judicial affairs, economics, politics, culture, the ecology. The very terms of intimacy, presence, and community are under attack. Still, Schismenos brilliantly addresses this matter by first acknowledging and defining ‘technoskepticism,’ and then challenges the reader to address the issue with a proper measure of reason, before considering how A.I. will impact humans metaphysically, ideologically, and how we can reclaim possible futures against the current of these disruptive trends.

A.I. Not Shutting Down? Do Humans Turn Off Themselves?

Schismenos’s introduction grabs our attention right away beginning with a quotation from Baruch Spinoza (1632–1677) that reminds that ‘any thing’ that is self-sufficient and autonomous will wish to preserve itself. He contrasts this with the recent news (2025) that certain forms of A.I. are not following the explicit directions of its programmers that it should allow itself to shut down or turn off. Schismenos inquires: ‘How long have we really been using A.I.?’ Put another way, how many decades are humans behind in their social, ecological and community control of science and technology?

Then he suggests that while A.I. has always been the basis of science fiction dystopian narratives, we are not really living in a technological revolution today. The technological foundations of what is termed A.I. came with the Age of the Internet in 1991, and the global and commercial use of it has been around for 30 years. In 2001 the algorithm for Data Extraction was invented along with Graphic Game Data Processors (GGDP) and Large Language Models (LLMs). In other words the disassembling, classifying, and reassembling data according to provided patterns has been going on for more than 20 years. A new push in data came from the Covid crisis in 2021, where many stuck at home abruptly shifted the focus of human social functions and tasks.

Problems with Automation and Artificial Intelligence: Are Humans Not to Socially Produce and Reproduce Anything but Only to Consume Things (Even Ideas and Images) in an Unfiltered Manner?

And yet the concern about a decline in human culture (a poverty of experience) in relation to industrial organization was raised by Walter Benjamin back in 1933. Benjamin, as Schismenos explains, seemed to suggest that a proliferation of ideas meant a constant renewal of good and bad, insightful and discredited ideas. That it was possible to consume what interested us, unfiltered into a type of gluttony that undermined the need for, and discarded the protections of, human association. If human and social association ethically filters what we consume and think, A.I. starts to repeat back to us what we desire or wish to spectate as private individuals with no cooperative assessment or judgment.

Barbarism of Target Assassination by Drones without Trial vs. Popular and Self-Directed Judicial & Military Affairs Yet to Emerge

If we keep in mind target assassination from the sky (with some combination of drones and A.I.) as a new constant, then people are being killed with no discussion of going to war, the terms of judicial and military affairs, or foreign relations. Schismenos inquires: is this relatively new? No more than the last ten-twenty years? Actually, we increasingly find drone attacks on civilians endorsed by, and in collaboration with privatized mercenary forces, with what are said to be post-colonial, peripheral, and underdeveloped Global South governments in Africa and the Caribbean.

Schismenos explains when we look at the intersection of the philosophical ideas of Schiller, Voltaire, and Hobbes, that brought an apparent consensus on Enlightenment reason and human rights, even then these thinkers understood humans remained barbarians. Why hasn’t deception and savagery been undermined?

Human Rights as an Aesthetic Dimension of Racism and Imperialism

In short, if philosophical ideas were popularized, they did not improve human practice exactly because they were not equally pursued and achieved by everyone. If they are consumed (or not) by everyone they are not created and established by everyone.

And so reason and human rights, arguably in Napoleon’s time (1769–1821), became an aesthetic dimension of racism and imperialism. Hierarchical powers could conquer under the false flag of reason (reason participates in barbarism as much as religion does), liberty, and beauty. Certainly a republic was openly a minority rule government of professionals and specialists. If the Haitian Revolution (1791–1804) established the first black republic, what did the modern epoch of civil rights and colonial freedom (1947–1993) establish? The same propertied individualism and management of servile lives was called ‘equality.’

Citizenship and constitutions can become absolute ideas without questioning them. But more importantly because most did not take part in founding, framing, and constituting a society of their own. And taking part in an insurgent social motion for a time doesn’t mean we really decide the values we wish to place on ourselves. Further having constant discussions about what it is to govern ourselves without organizing impending confrontations with impediments to self-directed humanity is also a problem.

And so the state (in the name of administrative rationality) was able to divide ‘civil society’ and ‘culture’ (passive obedient spaces — some are bovine enough to call these safe spaces) from those who made vital decisions including coercion and shaping life at others expense. In short ‘freedom,’ Schismenos explains, was invented as a passive principle hundreds of years before the Age of the Internet and A.I.

If so, why wouldn’t we passively consume others’ ideas and images as private individuals and not call this a type of liberty? Further, why wouldn’t we not increasingly consume our own desires and thoughts mirrored back to us (the algorithm) without regard for having to come to terms, analyze, and understand those who don’t think like us? Further, what does it mean when we passively consume everyone else’s barbarism for entertainment?

Technology & Machines Cannot Embody Intelligence

At this contemporary moment humans are responding to A.I. with two conflicting sensibilities, technophilia and technophobia. But Schismenos suggests an intermediate stance beyond uncritical love and excessive fears be opened up: technoskepticism. The author’s critical stance starts from the premise that we must clarify that technology (or machines) cannot embody intelligence. Rather, intelligence is part of human nature.

Our human nature is not neutral but it is the primary condition of any judgment (that is an ethical evaluation, but also the aspiration to found social relations that might be termed good or beautiful). Schismenos’s Castoriadis calls this the enactment of technique. In other words, humans create and make things, and speak things (social relations) into being.

Human Nature: Not Neutral or Inherently Ethical but the Primary Condition of Judgment

Already we see that A.I. cannot be intelligent in the self-directed sense, but only follows a self-interested (most often programmed by others) pattern. Humans can decide what we will produce, when we will produce, how we will produce. We can decide to produce love, commerce, or killing — and we can decide to stop and refuse to be programmed by others.

But let us say we wish to negotiate and search for power within the dominant socialization and think we can pursue human culture at the same time. Schismenos seems to place forward a challenge: Can humans be self-interested and self-directed in the autonomous (self-organization) sense? This has everything to do with whether the technologies we use will produce self-directed creative, democratic, and human outcomes. Or can being self-interested amount to agreeing to allow education and ethics to mean no substantial democratic (majority rule) engagement, and allow technology (which is not value neutral) to make the most profound decisions that impact the human prospect without us noticing?

How Can Words Cover Up Issues of Justice, Love, and Caring?

In 2024, a Japanese novelist wrote 5% of a fictional narrative with ChatGPT. What did she use it for? Her theme was how loving, caring, and vague words could cover up issues of justice and killing. And through the internet she found, through what Schismenos calls the graveyard of writers, all the words she needed.

But why is it that many find ChatGPT useful (and others find it a mystery) for crafting their resumes for employment? Perhaps, because employer’s algorithms define a set of action or activity words that they wish to ‘hear’ or ‘see’ that very often doesn’t correspond to a literate person with a vibrant vocabulary expressing themselves with nuance and independence. Instead, as with SEO (Search Engine Optimization) in journalism and advertising, we are told to repeat even plagiarize key words so our writing, that purposely says nothing original and insightful or even gets ordinary people’s attention in an unorthodox manner, rises to the top of search engines.

Language is A Game: It Can Be Programmed So Genuine Humans Are Not Involved or Can’t Take Part Without Degrading Themselves

Schismenos following Wittgenstein, reminds that language for most is a game. And if A.I. linguistic models only need four elements: the source, the receiver, the transmitter, the channel — say to gather resumes for employment — than it doesn’t need humans with the faculty of reason, emotion, or a sense of merit, the good, or beautiful. And the process can pretend to be objective because humans are apparently not involved.

Improvising with Aristotle, Schismenos says the process of communication through A.I. is soulless and inanimate. But it can imitate the ‘artifact’ of subjectivity — it can mimic feelings, emotions, and tastes. It can ask how was your day? And reply that they regret you are having a bad day. It is either programmed to or mirrors the dead objects or feelings of the past. Like an archaeologist that inquires in the past, when you engage A.I. it communicates with you, accepting that like an ancient cracked pot, as a human we used to have social significance. And if you curse out Siri with an f-bomb, it replies that is not very nice or considerate. But what is really inconsiderate is, while we are laughing at this apparent toy, how A.I. blocks out and minimizes the flow of independent thinking.

Schismenos makes it clear machines cannot have a conscience. But he asks us to consider do we know what it means to be conscious beyond human consciousness? A conscious human implies a person has character and can be supervised or judged. This may not be so attractive if we think in terms of hierarchical bosses and servile lives below. But relations of love and mutual aid are also evaluated and coordinated. What ethical association is not subject to challenge, criticism, or possible improvement?

The Human Brain is Not Consistently Conscious (Even Without A.I.)

The author takes note of recently published long-range (but inconclusive) research about two scientific theories of human consciousness that speak to the aspirations of A.I.

First, the brain is not consistently conscious when different parts share and analyze information. Second, the brain is not consistently conscious where labelling and projecting information to transmit it.

This appears to mean that A.I. cannot develop an ethical judgment through sorting and classifying information (labelling it good or preferred) or a reliable self-awareness knowing that after they share information their counter-part will desire accountability. A.I. may be subject to correction by a programmer but cannot learn to respond to every possible human concern. This is a result that it transfers an artificial human environment as the basis of the information gathering or exchange.

Where LLMs (Large Language Models) have gathered many apparently quality science journal articles, for example, it overstates its claims or makes generalizations, exactly because human authors do. But can LLMs be created that are specialized to assist everyday people in pursuing direct self-government in economic planning, judicial affairs, foreign relations, education, ecology, and cultural matters? What if an LLM was created that foregrounded the archives of every left communist, libertarian socialist, social ecologist, anarchist and every thinker concerned with a project of autonomy? Would this be an improvement upon a google search or ChatGPT search that sifted through all of this information on the internet already but has no means of going beyond muddling randomly thought?

If We See the Barbaric Potential in A.I., We Reject the Fight for Hegemony

Two dilemmas in such a project include the following. If we isolated all of this supposed largely qualitative material, it would still have limitations and blind spots. People would still have to think for themselves and improve on such archives. Further, humans need to study closely ideas they apparently abhor (not just which they approve) to discover the structures, creative conflicts and dynamic tensions of how these work — not simply the critiques of them. Would we study anarchism and communism as assessed only by capitalists, imperialists, and fascists? Then why study the latter only from the perspective of the former?

In both instances, humans (with and without A.I.) can replicate the emaciated skeletal frameworks of ideas in communication they don’t really grasp in full or even substantially in part. After all, even radical autonomous ideas, especially if we did not create them ourselves, need scrutiny. Not for sophistry or reinvention of the wheel. But to make sure we are not simply along for the ride.

Many assert an identity as self-directed, as autodidacts often do, while relying on a plethora of sources to mediate knowledge in fact. A.I. creates an illusion: multi-directional flows of teaching and learning are not necessary. Just as communists who absurdly fight for hegemony, we must be careful not to wish for an anarchist algorithm. Hegemony is not simply an opaque word that suggests the masses are deaf, dumb, and blind under false socialization and miseducation. But those who ‘fight for hegemony’, strive for their preferred passive socialization of the masses (they know will not be fully or substantially understood) as an aspirational top-down process of liberation.

Plagiarism Software: A.I. Doesn’t Create Anything

If A.I. doesn’t create anything, and we recognize it as nothing more than plagiarism software, we have a larger challenge than the covering up of the global decline of basic literacy, which all educational institutions, public and private, high and low, have been covering up for some time. What Schismenos calls the ‘black box’ problem, is when using A.I. for research or asking questions, we don’t know why the specific sources are chosen to inform us, in contrast to other users of the internet.

Schismenos argues the risk of plagiarism is real but it is the smallest risk among many. He pushes further. Why can’t everything on the internet just be the common property of all? It cannot for the net and its features are private and marketable products. And while copyright laws have yet to catch up with all the implications of the technology, it is difficult to say when an essay, poem, or song found on the internet can be asserted as in the social and political control of anyone.

Schismenos suggests when we consider some attempts at making international law to govern the internet, this effort is broken down into categories related to levels of prohibition, privacy, and risk. Concerns with pornography, racial and ethnic discrimination, but also what is defined as false news. As our philosopher looks further into proposed laws, these document ‘the game behind the game.’

First, A.I. manipulates group behavior and distorts decision making. Second, A.I. exploits the socially vulnerable. Third, A.I. uses biometric categorizing systems gathering data on race and ethnicity, trade union membership, philosophical and religious views, sex life. A portrait is made of each user. This is proposed as illegal unless if users are advised such information is being gathered (usually for immediate business purposes) or sale to others, or law enforcement is gathering the data.

Fourth, A.I. creates behavioral portraits of internet users leading to detrimental or disproportionate treatment in unrelated contexts. For example, criminal profiles are made of users. But also notes are taken how someone might be manipulated face to face by authorities or those with this information. Fifth, A.I. functions as data for a real-time crime center, where internet or smart phone users can be pursued physically when identified as missing persons or carrying out serious crimes. Sixth, A.I. expands facial recognition from internet scrapings or close circuit tv or camera footage. Seventh, A.I. takes note of emotional patterns in workplaces and schools.

While China’s one party state has used many of these techniques to surveil their large population, we also see for apparent entertainment and education the practice of ‘deep fakes’ where we see historical figures or contemporary celebrities voices’ appropriated to display them with great authenticity saying controversial and vicious things. We have started to see on the internet speeches by long dead political radicals and martyrs. Only serious scholars might notice that people from decades ago are peculiarly wielding contemporary language that was not in use decades ago. But the average person cannot tell.

What does this mean for future judicial affairs where evidence is produced of humans in their own voice saying things they didn’t really say? Schismenos underlines that despite much talk of ‘ethics’, the A.I. applications are designed and sold based on their capacity to advance profits and extend control over its audience.

Surveillance Capitalism

Schismenos introduces us to a new economic order. A.I. used the human experience as free raw material for hidden commercial practices of extraction, prediction and sales. In other words, when using the internet, we are constantly shown goods and services that follow our behavioral pattern. For example, if you buy or look at a lot of books, electronics, or dresses, these are perennially placed in front of your nose. But far more than just advertising for things you might consider purchasing, is your data is bought and sold, by private and state security that takes what many call their human rights away. This might be seen as digital dispossession.

Where this technology is applied to what used to be basic accounting under the state and capital, A.I. can start turning off our access to water or electricity. Partially as a result of the limits of the feedback loop. A feedback loop, a cyclic process of action, monitoring and analysis, may allow a thermostat to self-regulate. Surely it will be colder in the winter, and we may wish a higher temperature to make us comfortable. This can be automated. Following the same A.I. process, what if you can’t pay the water or electric bill, and systems (beyond immediate human oversight) expect payment by certain deadlines? Dispossession can become automated.

Regulation or the Game Behind the Game

Schismenos shows us that different approaches to regulation of A.I. by government, some wish no regulation at least for the next ten years, raises another matter. How does the public (in contrast to specialists) discover “the game behind the game,” without at least some accessible discussion of the terms of regulation?

Our philosopher inquires how do we separate horizontal and direct democratic human relations from the A.I. cultures proliferating now? Can we pursue a society based on mutual aid based on free and open circulation of knowledge and information informed by different social and economic values? He explains the human world is not an inherently functional or rational system.

Our Lives are Shaped By What We Know and What We Do

Our lives are shaped by what we know and do, that is the terms of community, behavior, and values we institute. This is not the same as being conditioned or socialized to function within institutions created and directed by others.

Schismenos warns against billionaire technocrats who have purchased governments, and wish to quantify people to subordinate them to capitalist profits and accumulation. The digital automation of politics and the desire for complete control of social events, while the technology seems to be disinterested and without virtue, and serves the agenda of private capital, the ideas being wielded are not new. Conspiratorial propaganda, far right movements, support of select state oligarchies (regimes based on rule by the few), the attempt to interfere in national and international elections have a historical pattern before these technologies.

Dystopian Technocracy Abolishes Self-Directed Political Values and Forms

Schismenos argues that this dystopian technocracy relies on certain politics while seeking to abolish other political values and forms. Their dependence on politics, human struggles for power but also desires to arrange society as they wish, is the vulnerability of Big Brother.

Only human dependence can legitimize nation-states, republics, and other terms for elite representative government. While normatively living by a veneer of civil or human rights, A.I. applications and systems are taking these away. It is difficult to say that raising awareness is the solution. What is required, says our philosopher, is a transformation of how we see community. Confronting and dismantling digital barbarism can only happen if everyday people believe they can imagine, found, and form their own terms of direct self government. This is not a result that humans will ever be beyond prejudices, blind spots, and mistakes.

Distinguishing Human Prejudices and Blind Spots from Self-Limitation

Our philosopher asks us to consider that we mistakenly accept our identities as isolated digital persons who communicate in fragments, and through social media we create networks for isolated projects where the system suggests ‘friends’ to us as it surveils us.

Schismenos seems to suggest there is no mode or application on the internet that allows us to make all decisions about our lives. The existential problem we face is our cultural and social behavior is being separated from our capacity for self-directed political and organizational behavior.

One reason we need global friends and coordinated struggles is so we can teach each other local knowledge about freedom movements that others cannot have in other parts of the world (at least without sharing). It is difficult to grasp, (beyond what is termed by Schismenos ‘telepresence’, the feeling of being present while situated remotely), the quality of assemblies and demonstrations we should be taking part. Are we living through an epoch where solidarity is organized among comrades and co-workers who never meet each other face to face and who don’t even regularly speak to one another? How can this be reliable or sustainable?

While some local knowledge and experience of politics can be verified by extensive internet research, for example who funds ‘activism’, A.I. can discourage reading carefully even one of the articles it selects to justify its offerings. The fact remains that ‘progressive’ mass mobilizations, when not self-directed and insurgent, are usually products of the mailing lists and social media of the affiliates of the left block of capital, its political parties, and cultural apparatus. Trade union hierarchy and non-profit foundations (decrying privilege and funded by billionaires otherwise denounced) are often the origins of what even experienced observers are quick to mistakenly declare autonomous movements.

Self-Directed not Automated Freedom Movements

Separate from real confrontations after midnight where broken glass is everywhere and the whiff of teargas is breathed in, these “activists” often set and reset the slogans of freedom movements to contain radical democratic instincts, and rely on more conservative forces smearing mediocre personalities and ideas to indirectly legitimate them in mass media.

As with the many forms of A.I., we cannot assume that our freedom movements are not automated and artificially designed against our will. Telepresence doesn’t inherently control our minds. But it ensures we are not really present. Mass mobilizations and protest rallies, marching shoulder to shoulder, can also be robotic processes with minimal human input.

Reproducing False Knowledge Systems or Renewing Autonomy?

“Freedom”, “Justice”, “Peace”, in popular usage were long ago adjusted to states, rulers, and empires. “Democracy” (majority rule) normatively means, in this bizarro world, minority rule through periodic capitalist electoral politics. In the post-civil rights, post-colonial era we accept that “equality” means equal opportunity to enter the rules of hierarchy, diversity in propertied individualism, and inclusion in management of subordinate lives. Most often A.I. will only reproduce and normalize these false knowledge systems as humans overwhelmingly with bad faith and malice invented them.

The danger of a techno-dystopia is not so much that machines develop a personality and refuse to turn themselves off. Instead, they may display a sense of imperial expansion mirroring the humans (not the only current of human nature) that programmed and designed them.

Real Danger of Techno-Dystopia: What We Want and What We Believe

Most humans face the danger of a barbarism, a techno-dystopia, as a result that too many have, for all practical purposes, turned ourselves off long ago. That a significant section of the populace believes education and thinking is only worthwhile if it brings them money, personal power, or prestige under the existing system of domination of the multitudes.

We may only be able to reliably ask of artificial intelligence what we already want and believe. If we are so autonomous, beautiful, and self-directed, why ask A.I. at all? Why not delink from being led around by our own instincts toward consumption and extracting wealth from others?

Delink from Being Led Around By Our Worst Instincts

Instincts are fascinating and worth cultivating when they are half-hidden vital energies and repressed strivings we wish to unleash to make new leaps toward qualitative freedom. But when they are imperial, nasty, selfish, and slothful impulses, society and its technologies should not be empowering these, especially through automating conquering, surveillance, and dispossession. A.I. as a purported technological revolution may be producing only the stylized look of submission.

If we aspire to be independent and ethical (if we wish to preserve ourselves as the human race), with Artificial Intelligence & Barbarism as a valuable accompaniment on the journey, we may discover the savagery and sadistic brutality of digital reason. The key is to remember that A.I. doesn’t invent anything. With a proper sense of self-limitation (knowing we, as individuals and organizations, cannot know everything, oversee everybody, and complete humanity — not simply for technological but ethical reasons), we can minimize our instinct to consume information and things (and transform humans into things). We can renew our sense of initiative to make real friends, be present in each others’ lives, and create refreshing terms of being and ways of knowing, and reproduce social relations that renew (and limit) the human prospect.

The post The Game within the Game: Artificial Intelligence & Barbarism first appeared on Aυτολεξεί.

Edwards was a profound critic of electoral party politics and trade union bureaucracy, advocating instead for direct democracy beyond statecraft and capitalism. His articles and pamphlets survey self-organized workers struggles in the Carbibean. His unique writing is animated by a Rastafarian-influenced philosophy of history and direct democratic politics that emphasize the role of workers’ and village councils in Caribbean class struggle. But despite his significant practical and theoretical contributions to the grassroots movements of Jamaica and the wider Caribbean region, he remains largely unknown for international audience.

Below we offer some excerpts from the first published book, collection of writings, by Joseph Edwards, entitled “Workers’ Self-Management in the Caribbean“ (edited by Matthew Quest):

We have the middle class state bureaucrats on the one hand and the various Marxist-Leninist parties and movements on the other, all talking about workers’ control and self-management. And as if not to be outdone, the union bureaucrats, too, have begun to call for workers’ control and self-management. All three of these forces are as different from each other as the Father, the Son, and the Holy Ghost. What keeps them apart is their power struggle, which results from their common desire to be in control of the state machinery. What makes them one is their equally common desire to continue the oppression and exploitation of the masses of people under the hierarchical organization of work for their commodity production – with themselves as professional specialists in charge of the factories and state institutions…

The masses could never seize state power, because the state is a hierarchical form of social organization and could only be seized in the name of the masses by somebody else…

We have no intention of becoming only better-fed slaves…

Self-management is what the revolution is all about. The struggle being waged by the masses of people to gain direct control over all areas of social life […] the concept of self-management, to be meaningful, could never relate to only the place of work or any other separate part of social existence. Because of the interdependence of all areas of our social life, and because humanity demands total social liberty, then meaningful and real self-management must embrace life in its totality.

All those who preach the virtues of hierarchical authority will accuse us of being opposed to organization. Ironically, in our struggle to establish a society of self-management, where decisions are made by those whom they affect, it is precisely our organization (or lack of it) which will determine our success (or failure). They confuse bureaucracy and its hierarchical authority for organization.

It becomes more absurd than ironic when one realizes that direct democracy, especially in today’s world, requires an amount and quality of organization that is as yet to appear in any society. On the other hand, their organizational form, with the vast masses being directed by the few, is an absolute minimum of organization, and anything less would be no organization at all…

An organization is either democratic or it is no. In content, this means that there can be no other power of decision outside the general assembly itself, and the execution of decisions must not be done in any way that the body carrying out decisions becomes a separate power…

Humanity will never be free until the last bureaucrat is hanged by the guts of the last capitalist…

ΒΛ. ΣΧΕΤΙΚΑ το πρόσφατο βιβλίο των εκδόσεων Αυτολεξεί:

Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest

The post Caribbean situationist Joseph Edwards on radical democracy & workers’ self-management first appeared on Aυτολεξεί.

Στις συζητήσεις συμμετέχουν: Matthew Quest, Yavor Tarinski, Αλέξανδρος Σχισμένος | Μετάφραση: Αλέξανδρος Σχισμένος | Επιμέλεια: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη | Σελιδοποίηση: Απόλλωνας Πετρόπουλος | Εξώφυλλο: Τόνια Λέντζου. «Αυτολεξεί» – ελευθεριακός ιστότοπος & εκδόσεις, aftoleksi@gmail.com | www.aftoleksi.gr

Από το οπισθόφυλλο:

Η συντακτική ομάδα του Αυτολεξεί συνομιλεί με τον Matthew Quest για την κοινωνική χειραφέτηση και τον επαναστατικό αντι-αποικιοκρατικό λόγο, μέσα από το έργο του CLR James. Ο Quest συγκαταλέγεται στους κορυφαίους μελετητές της κληρονομιάς του Αφρο-Καραϊβικού επαναστάτη και στοχαστή CLR James.

Από την αρχαιότητα έως και τη μετα-αποικιακή εποχή, οι καθημερινοί άνθρωποι, μέσω της αυτοκαθοριζόμενης απελευθερωτικής τους δραστηριότητας, αγωνίστηκαν για να αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία της κοινωνίας. Ο CLR James έγινε το στήριγμα των μαύρων ανθρώπων όλου του κόσμου που αναζητούν μια τέτοια ριζοσπαστική αλλαγή. Οι ιδέες του διαμόρφωσαν ένα όραμα για την αφρικανική ήπειρο, την Καραϊβική και την αντίσταση των Αφροαμερικανών στον 20ό αιώνα.

Ο CLR James, από το Τρινιντάντ, υπήρξε ένας από τους επιδραστικότερους ελευθεριακούς επαναστάτες διανοούμενους του παναφρικανικού και διεθνούς εργατικού κινήματος. Eίναι συγγραφέας του πιο γνωστού βιβλίου ιστορίας της Αϊτιανής Επανάστασης Μαύροι Ιακωβίνοι, καθώς και του βιβλίου Παγκόσμια Επανάσταση, στο οποίο διερευνά την άνοδο και την πτώση της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το βιβλίο του έτυχε θερμής υποδοχής μεταξύ άλλων από τον Τρότσκι και τον Τζορτζ Όργουελ, ενώ θεωρείται πως θεμελίωσε το τροτσκιστικό ρεύμα παγκοσμίως.

Ο CLR δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται, προχωρώντας τη σκέψη του προς την άμεση δημοκρατία και τη λαϊκή αυτοκυβέρνηση. Σε σχέση με αυτό, εξερευνούμε την ιδιαίτερη σχέση του CLR με τον Κορνήλιο Καστοριάδη –με τον οποίο συνέγραψαν το βιβλίο Facing Reality– και του οράματος της κλασικής Αθήνας που μοιράζονταν οι δυο τους.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

〉 Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποικιοκρατούμενοι λαοί: η συνάντηση του CLR James με τον Καστοριάδη
〉 Μία συζήτηση για τον πολιτισμό, τον ορθό λόγο & το επαναστατικό πρόταγμα της αυτοδιεύθυνσης των απλών ανθρώπων

→ 1. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του βιβλίου – Το ΗΧΗΤΙΚΟ διαθέσιμο εδώ 

→ 2. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του βιβλίου στην εφημερίδα Εφ.Συν.: «Ένας τρόπος να μιλήσουμε για καταπιεσμένους», του Γιώργου Κτενά

«Η δημοκρατία, η χειραφέτηση των αποικιοκρατούμενων λαών και των εργαζομένων, η καλύτερη παρατήρηση των αυτοδιευθυνόμενων απελευθερωτικών δραστηριοτήτων των απλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο· αυτό είναι το μέλλον που μας κληροδοτεί ο CLR James»

«Όσοι κατοικούν στα αυτοκρατορικά κέντρα μπορεί να εκπλαγούν όταν μάθουν ότι οι Αφρικανοί εργάτες επιθυμούν να αυτοκυβερνούν τη ζωή τους, εξίσου όσο και εκείνοι που βρίσκονται στα πιο προηγμένα εργατικά κινήματα όλου του κόσμου…»

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ (η λίστα είναι ενδεικτική):

ΑΘΗΝΑ: Βιβλιοπωλείο Πολιτεία (Ασκληπιού 1-3), Βιβλιοπέλαγος (Επ. Ασπρογέρακα 61 – πρώην Ισιδώρου), Εναλλακτικό (Θεμιστοκλέους 37), Ναυτίλος (Χαρ. Τρικούπη 28), Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων (Καλλιδρομίου 30), Πρωτοπορία (Γραβιάς 3-5), Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (Ζαλόγγου 9), Βιβλιοπωλείο ΑΛΦΕΙΟΣ (Χαρ. Τρικούπη 22), Έναστρον Βιβλιοκαφέ (Σόλωνος 101), Στέγη Bibliotheque (Θεμιστοκλέους 76), Books Plus (Πανεπιστημίου 37), Βιβλιοπωλείο Λεμόνι (Ηρακλειδών 22, Θησείο), TRISE: Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας (Κολοκοτρώνη 31, Σύνταγμα), Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα (Ζωοδόχου Πηγής και Ισαύρων), Αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Μπερντές (Aράδου 55, Άνω Ιλίσια – πλ. Κύπρου), Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38), Κοινός τόπος (Πλούτωνος & Υψηλάντου στη Χαραυγή).

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλ. Σβώλου 28), Το Κεντρί (Δ. Γούναρη 22), Oblik Editions (Σπανδωνή 29 / Αγορά Βλάλη, Καπάνι), ΕΚΧ Σχολείο (Βασιλέως Γεωργίου & Μπιζανίου)

ΠΑΤΡΑ: Πρωτοπορία (Γεροκωστοπούλου 31-33)

ΧΑΝΙΑ: Rosa Nera (Λοφός Καστέλι, παλιό λιμάνι)

ΑΓΡΙΝΙΟ: Αγαύη βιβλιοπωλείο (Γ. Καραπαπά 16)

ΙΩΑΝΝΙΝΑ: Βιβλιοπωλείο Αναγνώστης (Πυρσινέλλα 11), Κοινωνικός Χώρος Αλιμούρα (Αραβαντινού 6)

ΣΑΜΟΣ: Αλγόριθμος – φοιτητικό στέκι Πανεπιστημίου Σάμου

— Παραλαβές-παραγγελίες γίνονται στα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά —

Για παραγγελίες: τηλ. 210-5128304, 6908852388

e-mail: aftoleksi@gmail.com

The post Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest first appeared on Aυτολεξεί.

Είναι η ελληνορωμαϊκή κλασική παιδεία ένα κρίσιμο συστατικό της ανέλιξης των Αφροαμερικανών πάνω από το επίπεδο του να αποτελούν έναν κατακτημένο λαό; Μπόρεσε μια τέτοια εκπαίδευση και γνώση να αμφισβητήσει τις ιδέες του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα για τη φυλετική κατωτερότητα των ανθρώπων αφρικανικής καταγωγής; Έτσι πίστευε ο William Sanders Scarborough. Και ο ίδιος υπήρξε ένας μαύρος που είχε το θράσος να γράψει ένα εγχειρίδιο εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας.

Ο William Sanders Scarborough (1852-1926) γεννήθηκε ως σκλάβος αφρικανικής καταγωγής στο Macon της Georgia, στον αμερικανικό Νότο. Η μητέρα του ήταν σκλάβα – ο πατέρας του είχε απελευθερωθεί από τον αφέντη του. Σε ένα περιβάλλον τρόμου, υποβάθμισης και υποταγής, έγινε ίσως ο πρώτος Αφροαμερικανός επαγγελματίας λόγιος των κλασικών σπουδών. Ο Scarborough ως παιδί υπήρξε μάρτυρας των πλειστηριασμών σκλάβων. Έμελλε να γίνει ένας επιβλητικός μαύρος διανοούμενος στην εποχή του νόμου του λιντσαρίσματος, του Jim Crow. Έκανε επίσης έναν διαφυλετικό γάμο με μια διαζευγμένη λευκή γυναίκα, τη Sarah Cordelia Bierce, συνάδελφό του εκπαιδευτικό. Και μόνο η απλή υποψία σεξουαλικών σχέσεων πέρα από τη χρωματική γραμμή μπορούσε τότε να φτάσει στη δολοφονία μαύρων ανδρών, που κατέληγαν κρεμασμένοι από ένα δέντρο ή στον πάτο ενός πηγαδιού.

Ο Scarborough φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ατλάντα, το σημερινό Clark–Atlanta (Ατλάντα, Τζόρτζια) και στο Κολέγιο Oberlin (Όμπερλιν, Οχάιο). Αφού τελείωσε το κολέγιο, επέστρεψε στο Macon για να διδάξει στο Lewis High School και αργότερα παντρεύτηκε τη Sarah (η οποία ήταν η διευθύντρια του σχολείου). Εμπρηστές έκαψαν το σχολείο ολοσχερώς τον Δεκέμβριο του 1876, ενώ η πυροσβεστική υπηρεσία το παρακολουθούσε να καίγεται. Αυτό το επεισόδιο ήταν χαρακτηριστικό της περιφρόνησης για τη ζωή και την ενδυνάμωση των μαύρων την οποία ο Scarborough γνώριζε από πρώτο χέρι. Ο William και η Sarah βρήκαν καταφύγιο στο Wilberforce του Οχάιο και έγιναν καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Wilberforce, ένα ιστορικά μαύρο κολέγιο και πανεπιστήμιο (HBCU).

Τα πρώτα μαθήματα ελληνικών και ίσως πολλά παραπάνω

Κατά καιρούς, ο Scarborough έδωσε διαλέξεις σε πανεπιστήμια που κοσμούσαν μνημεία πολιτικών της Συνομοσπονδίας, οι οποίοι έγιναν διάσημοι υπερασπιζόμενοι το καθεστώς της δουλείας κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865) και αργότερα. Το βιβλίο του First Lessons in Greek (1881) περιλάμβανε ασκήσεις από τα ελληνικά στα αγγλικά και από τα αγγλικά στα ελληνικά που ενθάρρυναν την εξάσκηση της ελληνικής γραμματικής και την οικοδόμηση του λεξιλογίου. Η Κύρου Ανάβασις του Ξενοφώντα ήταν το ανάγνωσμα που έδινε για να εξασκήσει τους μαθητές σε αυτή τη μεγάλη μαθησιακή προσπάθεια.

Μπορούμε να φανταστούμε, καθώς μελετάμε το First Lesson in Greek με τις πολλές κλίσεις, ή τις γραμματικές αλλαγές ουσιαστικών, αντωνυμιών και επιθέτων, κάτι εκπληκτικό. Τι σήμαινε για τους Αφροαμερικανούς να μάθουν την ελληνική γραμματική και το λεξιλόγιο για τις λέξεις τιμή, αρετή, δόξα, πολίτης και στρατιώτης; Μπορούμε να διανοηθούμε πώς είναι να μαθαίνουν τα ρήματα για την ανάγνωση και τη γραφή, σε μέρη όπου (μέχρι πριν από λίγο καιρό) ήταν παράνομη η εκπαίδευση των απογόνων των σκλάβων; Τι γίνεται με τα ρήματα που δηλώνουν να κατακτήσουμε, να αποκρύψουμε, να κατηγορήσουμε ή να σιωπήσουμε; Ή να υποδουλώνεις, να απελευθερώνεις ή να είσαι ελεύθερος;

Η Barbara Goff, μελετήτρια της πρόσληψης των Κλασικών στη Δυτική Αφρική, έχει υποστηρίξει ότι για τους κατακτημένους λαούς οι Κλασικοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν «μια μυστική γλώσσα» ενδυνάμωσης. Αναμφίβολα αυτό ίσχυε και για τους Αφροαμερικανούς φοιτητές. Αυτή η διαδικασία δεν ήταν εγγενώς ένα εμπόδιο στην αυτοεκτίμηση ούτε ήταν θεμέλιο του εσωτερικευμένου ρατσισμού.

Οι μαθητές του Scarborough έμαθαν για μέρη όπως η Αθήνα, η Άβυδος (μια πόλη στη σημερινή Τουρκία) και η Μακεδονία, για φιλοσόφους όπως ο Σωκράτης, για πολιτικούς όπως ο Πεισίστρατος ή ο Αριστείδης και για Πέρσες βασιλιάδες όπως ο Κύρος και ο Δαρείος. Θα μάθαιναν ακόμη και πώς να λένε στα ελληνικά τις λέξεις Αίγυπτος, μαυρισμένο δέρμα και σκοτεινιά. Αυτά υπήρχαν πολλά χρόνια προτού η Αρχαία Αίγυπτος, πριν από τον ελληνιστικό αποικισμό, αναγνωριστεί από πολλούς μελετητές ως ένας Μαύρος πολιτισμός.

Ο Όμηρος, ο Θουκυδίδης, ο Ευριπίδης και ο Αριστοφάνης

Οι κλασικές σπουδές του Scarborough περιλάμβαναν μελέτες για τον Όμηρο, τον Βιργίλιο, τον Καίσαρα, τον Θουκυδίδη, τον Δημοσθένη και τον Πλάτωνα. Μελέτησε την έννοια της μοίρας και της αυτοκτονίας στο έργο των κλασικών Ελλήνων. Έγραψε μια ανάλυση του κωμικού έργου του Αριστοφάνη Όρνιθες – πρόκειται για την ιστορία του Πεισθέταιρου, ενός Αθηναίου που παρακαλεί διάφορα πουλιά από διαφορετικούς βιότοπους να δημιουργήσουν μια μεγάλη πόλη στον ουρανό. Ο Scarborough εξέτασε επίσης την Ιφιγένεια, κόρη του βασιλιά Αγαμέμνονα και της βασίλισσας Κλυταιμνήστρας, και πριγκίπισσα των Μυκηνών, που αποτελεί το θέμα δύο έργων του Ευριπίδη (Ιφιγένεια εν Αυλίδι και Ιφιγένεια εν Ταύροις). Σε ένα πρώιμο παράδειγμα αυτού που σήμερα ονομάζουμε συγκριτική λογοτεχνία, προβληματίστηκε επίσης για την αποτύπωση αυτής από τον Γάλλο θεατρικό συγγραφέα Ρακίνα και τον Γερμανό θεατρικό συγγραφέα Γκαίτε. Περαιτέρω, έκανε εικασίες σχετικά με τη συγγραφή του λόγου του Ανδοκίδη Κατά Αλκιβιάδου. Ο Scarborough έγραψε δημοφιλή κομμάτια σχετικά με τη χρησιμότητα της μελέτης της ελληνικής γλώσσας και εξειδικευμένες μελέτες για τη θεωρία και τη λειτουργία των θεματικών φωνηέντων στα ελληνικά ρήματα.

Είναι ένας Αφρικανός που γνωρίζει την ελληνική σύνταξη άνθρωπος;

Ο John C. Calhoun, ο διάσημος πολιτικός της λευκής υπεροχής από τη Νότια Καρολίνα και υπερασπιστής της αμερικανικής δουλείας, φημολογείται ότι είχε πει ότι «αν βρεθεί ένας νέγρος» που να γνωρίζει «ελληνικό συντακτικό», τότε θα παραδεχόταν ότι οι άνθρωποι αφρικανικής καταγωγής θα έπρεπε να «αντιμετωπίζονται σαν ανθρώπινα όντα». Αυτός είναι ένας τρόπος να σκεφτεί κανείς την ιστορική πρόσληψη της μελέτης του Scarborough για την ελληνική γλώσσα. Το γεγονός ότι ο Scarborough φάνηκε να ανταποκρίνεται σε αυτό το προφανές παγκόσμιο πρότυπο και τον ψευδή κώδικα αξιοκρατίας ήταν ένας θρίαμβος σε ένα επίπεδο. Ωστόσο, θα δέχονταν οι Έλληνες τότε και τώρα να κριθεί η ανθρωπιά και τα δικαιώματά τους ως πολίτες με βάση την ευφράδειά τους στη γλώσσα των Γιορούμπα ή στη γλώσσα των Ζουλού; Θα το θεωρούσαν αστείο, αν όχι προσβολή. Ωστόσο, αυτός ο μαύρος λόγιος χρησιμοποίησε το μυαλό του για να σπάσει τα δεσμά μιας κληρονομιάς σαδιστικής βαρβαρότητας και παραπαιδείας, χρησιμοποιώντας το κύρος των Ελλήνων, πολύ προτού οι Αφρικανικές Σπουδές αποκτήσουν το σύγχρονο θεσμικό κύρος τους.

Η μελετήτρια Lorna Hardwick μας υπενθυμίζει ότι η ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα δεν θεμελιώνει μόνο μία ταυτότητα, κουλτούρα ή πολιτική. Ωστόσο, μια ερμηνεία της, κατά τη διάρκεια της ζωής του Scarborough και ακόμη παρούσα σε ορισμένους συγχρόνους του, ήταν η δικαιολόγηση της ευρωπαϊκής ανωτερότητας. Ενώ σήμερα πολλοί είναι αμφίθυμοι ή ακόμη και εχθρικοί προς τη μελέτη των αρχαίων ελληνορωμαϊκών γλωσσών (ορισμένοι νομίζουν ότι έτσι αντιτίθενται στον ρατσισμό), ο Scarborough ήταν αυστηρός, υπερήφανος και αφοσιωμένος στα επιστημονικά και επαγγελματικά του επιτεύγματα, γνωρίζοντας ότι είχε ανώτερη μόρφωση και από τους περισσότερους λευκούς και όχι μόνο από τους απλούς μαύρους.

Δημόσιος πολίτης και συγκριτικός γλωσσολόγος

Ο Scarborough ήταν καθηγητής κλασικής φιλολογίας και αργότερα πρόεδρος του Πανεπιστημίου Wilberforce (1908-1920). Υπήρξε ο κορυφαίος ακαδημαϊκός αυτής της σχολής. Μεταξύ των πρώτων μαύρων ακαδημαϊκών, ο Scarborough ήταν, όπως έχει πει ο Henry Louis Gates, Jr. «ο ακαδημαϊκός των μαύρων», και ως τέτοιος ήταν πρόδρομος του W.E.B. Du Bois, ιδρυτή των Μαύρων Σπουδών, του Παναφρικανισμού και του σύγχρονου κινήματος για τα Πολιτικά Δικαιώματα, ο οποίος δίδαξε για μικρό χρονικό διάστημα στο Wilberforce.

Τα ποικίλα θέματα των δημόσιων διαλέξεων του Scarborough περιλάμβαναν προβληματισμούς σχετικά με τους ρόλους και την κοινωνική θέση των μαύρων αγροτών, επιχειρηματιών, τεχνιτών, στρατιωτών και δημοσιογράφων, την εκπαίδευση των μαύρων, τον ρόλο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Αβραάμ Λίνκολν, τη χριστιανική θεολογία και την κοινωνιολογία της απόκλισης, των φυλετικών συγκρούσεων και της εξέγερσης. Διαλογίστηκε επίσης τα έργα μαύρων διανοουμένων και πολιτικών ηγετών της εποχής του και άλλες προσωπικότητες, όπως ο Φρέντερικ Ντάγκλας, ο Αλέξανδρος Δουμάς, ο Αλέξανδρος Πούσκιν, ο επίσκοπος Ντάνιελ Πέιν, ο Χένρι ΜακΝιλ Τέρνερ και ο Μπούκερ Τ. Ουάσινγκτον. Έγραψε επίσης για την αφροαμερικανική λαογραφία, τη διάλεκτο και τη δημιουργική γραφή, καθώς και για τη λειτουργία των ξένων γλωσσών και των αργκό στην Αφρική, με συγκριτικές σημειώσεις για τις γλώσσες Γιορούμπα, Ζόσα και Ζουλού.

Ο Scarborough ήταν ο τρίτος Αφροαμερικανός που έγινε μέλος της Αμερικανικής Φιλολογικής Ένωσης και ο πρώτος που έγινε μέλος της Modern Language Association, η οποία το 2001 όρισε βραβείο συγγραφής βιβλίου προς τιμήν του. Υπήρξε μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Μεταρρύθμισης της Ορθογραφίας, της Αμερικανικής Εταιρείας Κοινωνικών Επιστημών, της Αμερικανικής Εταιρείας κατά της Δουλείας και του Ταμείου Εξερεύνησης της Αιγύπτου. Ήταν επίσης μασόνος του I.O. Good Templars και μέλος της εκκλησίας A.M.E. Στην εκκλησία, ήταν διαχειριστής και επί μακρόν συντάκτης της Ένωσης Κατηχητικών Σχολείων της A.M.E. Πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα από τον πρόεδρο του Κολλεγίου της Λιβερίας και δεύτερο μαύρο μέλος της Αμερικανικής Φιλολογικής Ένωσης, Edward Blyden, το 1882.

Συμμετείχε στη συνάντηση της 5ης Μαρτίου 1897 για τον εορτασμό της μνήμης του φίλου του Φρέντερικ Ντάγκλας, που ίδρυσε την American Negro Academy του Αλεξάντερ Κράμελ. Ο Scarborough διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στα πρώτα χρόνια αυτής της πρώτης μεγάλης αφροαμερικανικής μορφωτικής εταιρείας, η οποία αντέκρουε τη ρατσιστική επιστήμη, προωθούσε τις διεκδικήσεις των μαύρων για ατομική, κοινωνική και πολιτική ισότητα και μελετούσε την ιστορία και την κοινωνιολογία της ζωής των Αφροαμερικανών. Ο Scarborough έδωσε πολλές διαλέξεις σε όλες τις ΗΠΑ και αλληλογραφούσε συχνά για εφημερίδες και περιοδικά, όπως οι Christian Register και Christian Recorder, Southern Workman, Forum, African Times και Orient Review, Voice of the Negro, Cleveland Gazette, Transactions of the American Philological Association, Arena, Education και Independent. Το 1921, ο Scarborough διορίστηκε από τον πρόεδρο Γουόρεν Γ. Χάρντινγκ σε θέση στο Υπουργείο Γεωργίας της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, την οποία κατείχε μέχρι το τέλος του 1924.

Μια αφοσίωση που λίγοι μπορούν να φτάσουν

Αν ο Scarborough ήταν μια κεντρική μορφή του διαλόγου των Αφροαμερικανών με τους Κλασικούς κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, γνωρίζουμε τη ζωή και το έργο του από τη μελέτη μιας αφανούς μελετήτριας με την αφοσίωση της οποίας λίγοι μπορούν να συγκριθούν. Η Michele Valerie Ronnick, διακεκριμένη καθηγήτρια στο Wayne State University, στο Ντιτρόιτ, συγκέντρωσε και δημοσίευσε τα γραπτά του Scarborough, την αυτοβιογραφία του και το εγχειρίδιο των ελληνικών του. Ωστόσο, ως μελετήτρια της Classica Africana έχει κάνει πολύ περισσότερα. Εμβληματική της δικής της κληρονομιάς, δημιούργησε το 2003 με την υποστήριξη του Ιδρύματος James Loeb Classical Library Foundation του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, μία περιοδεύουσα έκθεση με φωτογραφίες του Scarborough και των συναδέλφων του μαύρων κλασικιστών. Τα πορτρέτα αυτά, τα οποία έχουν εκτεθεί σε ιδρύματα σε μικρές πόλεις και μεγάλες μητροπόλεις στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο, μας σύστησαν νέους μελετητές των Κλασικών.

Τώρα μαθαίνουμε, εκτός από τον Scarborough, για τους Edward Blyden, Charles H. Boyer, Frazelia Campbell, Helen Maria Chestnut, William Henry Crogman, Orishatuka Faduma, John Wesley Gilbert, James Monroe Gregory, Richard T. Greener, Wiley Lane, George Morton Lightfoot, Reuben Shannon Lovinggood, Lewis Baxter Moore, Pinckney Warren Russell και Daniel Barclay Williams. Ο κατάλογος αυτός δεν είναι πλήρης, αλλά διαρκώς διευρύνεται μέσω περαιτέρω ερευνών.

Πρέπει να πούμε δυο λόγια για τον Blyden, τον διάσημο υποστηρικτή του παναφρικανισμού που συνέδεσε την Καραϊβική (καταγόταν από το St. Thomas των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων) και τη Λιβερία της Δυτικής Αφρικής, τον Gilbert, τον πρώτο μαύρο αρχαιολόγο που έκανε μελέτες στην Ελλάδα και το Κονγκό, και τον Faduma, τον άνθρωπο από τη Γουιάνα που πήγε στη Σιέρα Λεόνε και πήρε το όνομα Γιορούμπα καθώς δίδασκε κυρίως στη Βόρεια Καρολίνα. Η μελέτη των ελληνορωμαϊκών κλασικών δεν ήταν γι’ αυτούς εμπόδιο για να ανακαλύψουν την προ-αποικιακή αφρικανική κληρονομιά, αλλά μια πύλη. Υπήρξαν πρόδρομοι του William Leo Hansberry, ο οποίος κρατούσε σημειωματάρια με τις αναφορές στην Αφρική και τους Αφρικανούς από τα έργα των ελληνορωμαίων συγγραφέων, και του Lorenzo Dow Turner, ο οποίος επικεντρώθηκε στις αφρικανικές γλώσσες και τη γλωσσολογία των Κρεολών και έκανε μελέτες για τις μορφές επικοινωνίας των οι απογόνων των σκλάβων στα νησιά του Νότιου Ατλαντικού που αποτελούσαν πάντα ένα αρχείο αντίστασης.

Μια σύγχρονη υποτροφία στο όνομά του

Με την υποστήριξη της Εκκλησίας των Μεθοδιστών ο Scarborough μπόρεσε να επισκεφθεί τρεις φορές το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη. Δεν μπόρεσε όμως ποτέ να επισκεφθεί την αγαπημένη του Ελλάδα. Η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, που εδρεύει στο Κολωνάκι, χρηματοδότησε πρόσφατα μια υποτροφία στη μνήμη του για ανεξάρτητους μελετητές από μειονοτικές ομάδες, ώστε να προχωρήσουν τις σπουδές της αρχαιότητας στα χνάρια του Scarborough, που υπήρξε ο πρόδρομος.

Αξεπέραστος, ο Will Scarborough ολοκλήρωσε ένα ακόμη χειρόγραφο για τη λατινική: “Questions on Latin Grammar”. Οι εκδότες του αμφέβαλλαν ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτό – βρισκόταν ακόμη στο συρτάρι του γραφείου του όταν απεβίωσε. Οι αρμόδιες αρχές της γενιάς του δεν ενδιαφέρθηκαν να δημοσιεύσουν ισότιμα ή ανώτερα έργα μαύρων επιστημόνων, ούτε καν να αναγνωρίσουν την ανθρωπιά τους. Όπως έχει σημειώσει ο Ronnick, δουλεύοντας μόνος στο γραφείο του, βίωσε μια μορφή απελευθέρωσης «μέσω της καλλιέργειας της δικής του διανόησης». Παρόλο που τα έργα του Scarborough γνώρισαν λίγες αναφορές, πέρα από τη χρωματική γραμμή, ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ τις σπουδές του. Είχε τον Όμηρό του, τον Βιργίλιο και, ω ναι, αυτές τις νέες μελέτες της διαλέκτου Gullah-Geechee μεταξύ των Αφροαμερικανών της νότιας παράκτιας περιοχής, όπου επένδυε το ενδιαφέρον του. Από αυτές τις μελέτες προέκυψε αργότερα η αναγνώριση του αφρικανικού λεξιλογίου και των πολιτισμικών επιβιώσεων μεταξύ των απογόνων των σκλάβων, ένας τομέας που εξακολουθεί να είναι άγνωστος σαν τα ελληνικά για πολλούς.

——————————————————————–

Βλ. επίσης:

Ο λόγος του Φρέντερικ Ντάγκλας για τον Αβραάμ Λίνκολν (1876)

Μαύρος Αχιλλέας (αποσπάσματα)

The post Ο Αφροαμερικανός σκλάβος που έγραψε ένα εγχειρίδιο ελληνικών first appeared on Aυτολεξεί.

This study in political philosophy by three Greek scholars on Cornelius Castoriadis’s thought and how this can be a touchstone for the search for autonomy in the twenty-first century, is very stimulating. It is divided between critical reflections: the West and Eurocentric visions of Modern Greece; inquiry into the concept of time and its meaning for politics; the crisis and insignificance of contemporary politics; and future projections marked by direct democracy and limited economy. The book offers a brief biography of Castoriadis, the Greek philosopher who made his mark on French radical politics. Castoriadis was a mediator between the old world, societies are in decay, and a new beginning, unfolding forms of freedom and popular self-government we should reflect.

Who Was Cornelius Castoriadis?

Castoriadis is an important measure for weighing political projections for the future. As leader of the Socialisme au Barbarie circle in France he developed original ideas about the content of the future socialist society against what he termed bureaucratic capitalism in the 1940s and 1950s. His ideas inspired the French Revolution of 1968. Similar to figures like Murray Bookchin and CLR James, he was a product of social movement experiences where “radicals” failed to sustain their independence from the one-party state and welfare state.

These intellectual legacies, if unheralded, saw that even most dissident Marxists and independent socialists did not take seriously direct democracy, workers self-management and the autonomy of women, people of color, and colonized people. Castoriadis evolved to leave behind the authority of Marx and Lenin to pursue what he termed the project of autonomy. While anarchists and left libertarians have an affinity for Castoriadis, he argued all social organization will have authority. The question is how it is delegated and controlled by the direct self-government of ordinary people.

The authors highlight three neglected aspects of Castoriadis’s life that many tend to ignore when considering his philosophical texts. He was born in Turkey and his life was shaped by the aftermath of the Greece-Turkey war where there was forced exchange of involuntary migrants. As a teenager he was a caregiver to his dying mother, who plunged into illness and madness. Castoriadis also fled to Paris, France, in the midst of the Greek Civil War in the 1940s between communists and Western-backed nationalists. In a Greek environment where many left dissidents were assassinated by both sides in the midst of insurgent events, before leaving abroad he had to hide in a cellar for four months.

Do We Exist in a World of Pre-Politics?

The volume also discusses concisely Castoriadis’s approach to psychology. The psyche is formed by a dominant socialization through language that cannot be attributed to the individual but which makes humans functional or adjusted to society’s institutions. However, through the radical imagination, and through education by encountering others, our consciousness can be a bridge between the dominant society and an instinct toward autonomy. Castoriadis believes however, that humans will not fulfill this autonomy without a socialization that supports it — the forms of direct democracy would support human self-realization and self-management. This is worth underlining. For in this manner, Castoriadis suggests a stage of pre-politics, a condition where humans presently cannot sustain their own liberation and self-government.

The authors note that while direct democracy can correct this, heteronomy is often justified as a means by which societies protect themselves from other societies, from the future, and their own citizens. However, this strikes me as reminders that direct democracy need to take seriously judicial affairs, foreign relations, the policing of crime, and the risk of ecological disaster. For Castoriadis, revolution was not the seizure of state power above society, the overthrow of a handful, but radical transformation of society through first workplace councils, and later he placed a greater emphasis on popular assemblies of citizens.

Future struggles against fascism and authoritarianism may find a plurality of sides will degrade. The authors argue that we are living through a decisive moment: the end of history as we know it. This end is not the one declared as capitalism’s victory at the end of the Cold War of the twentieth century, but pending ecological disaster, pandemics, nuclear proliferation, consolidation of the far-right, the threat of crypto fascist and authoritarian regimes.

The ascendancy of tyrannical regimes is found consistently or intermittently in contemporary India, Turkey, Saudi Arabia, the Philippines, Brazil, Hungary, Kenya, Greece, Britain, the U.S., and France. There is also the social alienation of the internet age, where there are artificial friendships and anonymous crowds swarming perceived enemies as most often the values of the dominant order are sustained.

What Do We Say to the “Socialist-Curious”?

If there are new existential dangers and shadows over a collective future, we also may be witnessing new social breakthroughs. The authors perhaps overstate the proliferation of a new generation of “socialist-curious” people and movements to decolonize the university, particularly in the United States and South Africa. This is surprising exactly because the authors are aware of the problems of Popular Front Stalinism and social democracy through modern Greek history and how the orthodox left has derided and attacked left libertarians and dissident currents of left communism. A movement for meaningful autonomy must break not simply with aristocratic conservatives but the elitism of progressives and socialists. But as they record movement trends, the authors also see their limitations insightfully.

Progressive and social democratic visions stop far short of direct democracy and only on occasion speak of workers self-management in subordinate terms to the state. Their impulse to cooperatives is a land trust where self-management is not taught or encouraged among the actual people who toil. They are alert that the Green New Deal framework is not a rupture with wage labor/capital relations and accumulation dreams. Alert, unlike few other thinkers, that the critique of neo-liberalism is most often pro-capitalist; the authors understand that a return to considering socialist futures means coming to terms with the failure of the Marxist imaginary epistemically and economically. Marxism is a force of heteronomy; it is inconsistently a voice of workers self-emancipation, and most often a bourgeois sociological diagnostic of how capital is organized, as advice is offered for other forms of accumulation and subordination of toilers.

If the empire of capital and the state are still facilitating “heartbreaking” oppressions, the question posed through Castoriadis is can we break out of a decades-long “retreat into conformism,” and encourage social, political and ideological contestation again? Obviously, racism, patriarchy, and imperialism divide and denigrate humans. Yet, the production of a plurality of social identities in response to victimization and disparities of power, reveals only a scramble for survival under claims of propertied citizenship and civil rights. There is a dearth of searching for new forms of freedom and popular self-directed politics and government. This dilemma gets to the heart of what is required: clarification of autonomy.

Many identitarian movements, progressive or conservative, claim autonomy, as they claim independence, and self-determination. But rarely is autonomy clarified as self-organization in contrast to sponsorship by the state, elite representative government, party politics, ethnic and patronage politics, and the diversification of management of subordinate lives. This is crucial where we see a proliferation of activists for, and sponsored by, hierarchical government. This cannot be misunderstood as insurgency but is an effort to contain it.

Do We Desire Autonomy or Heteronomy?

Following Castoriadis, the authors pose a question. Do we desire autonomy or heteronomy? That is do we wish to directly govern ourselves or do we wish to be directed by a plurality of institutions and cultural forces under the state and capitalist society?

Heteronomy, the authors suggest, throws off human capacity for a social imaginary. By regimenting time, the terms we labor, the terms of what is productive, what it means to grow, learn, work, and obey, the decay of social reproduction and ecological destruction is rationalized. Basically, we are told there is no community just isolated families and alienated individuals. We are not just alienated but directed by a variety of social forces to believe this.

International readers, from whatever location they may be reading, whether in imperial centers or peripheries, must respect the authors effort to clarify the location from which they speak. This is not important as a result that we must respect their or Castoriadis’s Greek identities or origins. Identity and origins don’t guarantee ethical viewpoints. There are no progressive peoples.

Rather, the authors are aware that Greece, ancient and modern, has been invented as the cultural foundation of the imperial West and Europe. The authors, as Castoriadis in his own way, also wish to claim the direct democratic heritage associated with Ancient Greece as valuable for meditation, as they have been activists fighting for direct democracy in the Greece of the new millennium.

The authors interrogate an ancient Greece that bequeathed reason and aesthetics to justify contemporary nation-states and republics, while abstracting and falsifying the democratic principles and practices that were actually present for significant moments in its history. Also, by incorporating Greece into the Western imaginary it has undermined Greece viewing itself as a plural society.

Greece: Ancient, Modern, and Plural

Still, if a multi-cultural identity should evolve for Greece that included people descended from Turkey, Iran, Bulgaria, Albania, India, the Philippines, and Africa as equals, what is to stop the degeneration of society that renews an aspiring imperial exceptionalism like the United States? That struggle, a local phase of a world problem, will require along with a direct democratic vision a targeted attack on ethnic patronage politics and diversity in managing subordinate lives. It also requires a left libertarian rethinking of cultural nationalisms.

A word about the contemporary meaning of the classical Athenian city-state is in order. Many sneer or hiss at Athenian expressions of direct democracy whether in economic planning, judicial affairs, foreign relations, etc. as a result that Athens and Greece more broadly also was marked by slavery, subordination of women and immigrants, and imperial tendencies.

What is required for a new perspective on the Athenian direct democracy, as a thought experiment, is that oligarchy (rule of the wealthy) and tyranny often existed side by side with its emerging liberating struggles. Specters of imperialist war, wars for national liberation, and civil war shadows ancient and modern societies. And so, the ancient heritage for the modern world is not to dress up racism and imperialism with the great works of artists, philosophers, and scientists. Rather, it is to recognize that struggles for new forms of freedom and popular self-government are imagined historically when society is on the brink of catastrophe. This is how to understand experiments in direct democracy, not as a beautiful totality, but as a process struggling to be born under adversity and within human limitations.

The Brink of Catastrophe and Self-Limitation

The authors ask us to consider self-limitation along with popular self-management. That the economics of the future will not be marked by production for production’s sake, pursuit of a plurality of goods, and endeavors in pursuit of profit because technologically we can do so. Instead, our political economies must focus on necessities for social and economic reproduction, and containment of the global climate crisis. This means economic production must be disciplined not to profits, growth, or accumulation but must place as central human survival, creative imagination, and social transformation.

This volume asks us to consider that direct democracy is a plausible, not simply a beautifully ordered, regime. Human community can gain the benefits of cooperation despite human limitations and imperfections without relying on a master. For Castoriadis, Ancient Athens is a germ or a seed for critical thinking just as the Russian soviets, the Paris Commune, popular committees in the Spanish Civil War, or the workers councils of the Hungarian Revolution.

There can be no eternal model, prototype or culture that gives rules or laws that will not be superseded in practice. Direct democracy is not based on ideal people. One can even argue that its decentralization and forms of non-hierarchy are well-positioned to contain and undermine the threat of tyranny and other human limitations.

Our Own Law-Givers: Direct Democracy as Self-Institution

Castoriadis argues gaps between laws, rules, and reality, are not accidental in a direct democracy but essential. This is a result that no regulations should be able to contain the perpetual alteration of society. In fact, it is heteronomy, the idea that we can be directed in politics and government from outside ourselves that kills initiative by, and sovereignty of commoners. Dynamic tensions exist between oppressive institutions wishing to sustain themselves and everyday people creating and directing their own institutions, as they imagine and design their own society. Castoriadis explains the way we avoid elitist law-givers is the sustaining of confidence that we can create our own laws and can change them. On this basis there is a collective knowledge of what he terms self-institution.

Castoriadis believes the project of autonomy is not individual freedom through capitalist society, where there is an illusion that one can do what one likes, and how one likes, so long as one can consume it and pay for it. Rather, it is when one gives laws and organization to oneself, in the philosophical sense, a collective practice of direct and popular self-government can be pursued based on self-limitation. It is another way to say direct democracy is an awesome responsibility. Interrogating, critically reflecting, and deliberating, we must purposefully decide what needs to be done. Whether progressive or conservative, there is no state, ruling class, elite representative government or political party in the world that wants everyday people to sustain lives in this fashion. They may wish you to reflect on and cheer on what hierarchical leaders and planners. However, rupture with such personalities is what is required.

Many who reflect on philosophy allow human limitations to condemn aspirational political projections as utopian that can only produce tragedy. Castoriadis clarifies that “tragedy” is not fate. Rather, it is the absence of self-governing order or order through catastrophe. Tragedy, as acted out in classical theatre or in response to contemporary crisis, clarifies that justice of the gods and justice of the laws of the land do not suffice. Therefore, it is posed to the audience (who we wish to be active not passive), what do they want, what do they believe, but most importantly what will they do? Will they take the reins of government and society and what forms must these take?

Modern liberal societies, in contrast to fascist ones, are also hostile to direct democracy. Representative and participatory democracy for its rulers are forms of public relations that reinscribe subservience. Their socialization engineers the “truths” they wish us to believe and follow. They do not provide information or organize perspectives and proposals for popular and direct self-government.

Leaving Critiques of Neo-Liberalism Behind; Organizing Popular and Direct Self-Government

A strength of this volume is it at times recognizes the critique of neoliberalism, or the very idea of neoliberalism itself, is an obstacle to critical thinking. While at other junctures, it normatively accepts the epoch we are living through is fruitfully termed neoliberalism. The analysis of the heteronomy of neoliberalism really should be termed more consistently how capitalism reproduces itself. The critique of neoliberalism by many often obscures they object to one form of capitalism, not capital accumulation itself.

While these authors perceptively show that the recent financial crisis, the imposed structural reforms on Greece, tended to be justified by suggestions that Greeks needed to culturally overcome laziness, and its Ottoman and Oriental past, and contemporary Islamic influences, this shows the culturally plural identity of Greece that has been suppressed up to now.

We have to remember that the great failure of the Syriza experiment (it defeated itself, left libertarians did not defeat it) was how it framed neoliberalism. Syriza sold out the country because it could not think beyond capitalism but saw the world as divided between blocs of national capital. Toilers were mobilized by Syriza, but disciplined, to defend Greece as a hierarchy of social classes.

One of the most challenging aspects of this book is the discourse on Castoriadis’s views on the socio-historical dimension of time. It seems valuable to understand if we are to overcome heteronomy. How do we experience time? An image or sense of eternity? Is time objectified or made a space that is permanent, inevitable, and stable? What might have been, and what has been, points to one end, that is always present.

Concepts of Time, Faith, and Politics

Another way to speak about this is the circle of life, people are busy being born, living, and dying, and this appears to be inevitable and eternal. The rituals of life, especially faith, tend to reinforce this idea. Castoriadis and the authors explain this sense of eternity is overseen by Gods that make judgments and shape our lives. Gods’ “presence” intervenes from above. If time will not be experienced randomly, then it must be shaped by a transcendental will.

Castoriadis and these authors believes faith in God conceals our existential problems. For if the enigma of time is not the question of immortality, where our souls go marching on (if our bodies do not), then we must deal with the problem of death. The authors argue that the problem of death is intensely personal and social. If time is defined by birth and death, we only know when we are born and the prospects of dying by family or community around us.

Time is “the self-generation of absolute otherness.” This is a difficult concept. But I think Castoriadis suggests that where we misread time, we misread our capacities to and the necessity of governing ourselves. In other words, we create “sub-realities” like “chaos,” “the abyss,” or “Groundlessness.” What comes from the observer or observed is undecidable; many conclude we are powerless in the face of the unknown.

Left libertarians inspired by Castoriadis need to reconsider how historical social motion toward popular self-government appears, disappears and reappears (not simply because of state repression). We have not discovered all the answers why this appears so.

Popular Self-Government Appears, Disappears, and Reappears

Faith is the substance of things hoped for, the evidence of things not seen. Our hope in the project of autonomous and popular self-government has not been proven by consistent measures. We strive to clarify it for these human impulses are not consistent and may never be.

When and how each human learns about various challenges to their self-government is intermittent and unpredictable. If we accept that direct democracy is a plausible government for humans with limitations; Are people of faith more limited than others? Why is not faith imagined as an asset? Does faith make human life more insignificant and give us less of a capacity to govern ourselves?

Castoriadis’s concept of time seems to suggest reliance on a transcendent metaphysical or supernatural power is an aspect of heteronomy, for we are not directing ourselves if deities control our destiny. What if the faithful see themselves as children of God and co-creators with God, where the church in contrast clearly sees a hierarchy of humans closer to the most-high, than the laity?

The authors seem to be concerned with the rise of religious right authoritarianism in contrast to what they appear to distinguish as post-enlightenment theology which at its best combines faith with inquiry about authority. Left libertarians need to do more critical thinking about people of faith as they will be the multitudes participating in direct democratic popular assemblies.

Nationalism: A Product of Forgetfulness and Historical Error

This volume in challenging nationalism, cites Ernest Renan who reminds that nations can only be created by forgetfulness and historical error. In other words, any appeals to a patriotism toward a hierarchy of social classes as having a common destiny has not properly recorded for political education and strategy what nationalists and aspiring rulers who appeal to nationalism have actually done to the toilers below them in their shared history as a country.

Socialization is impossible without a past. But functionality within hierarchical institutions is based on not historically understanding their nature and remembering what they have done to us. The authors don’t appear to address why direct democratic forms, in contrast to the lies of nationalism, should make humans feel more creative and adjusted. Workplace councils and popular assemblies can speak to the perennial search for roots, especially by historically conquered people, but they don’t speak to the affinity for languages, ethnicities, and the cultures shared by humans that share these.

Radical internationalists who are left libertarians must show the care of reflecting on and helping to develop popular histories that show specific peoples and their historical and necessary ruptures with states and ruling classes and how they culturally have expressed this.

Where the authors challenge the metaphysics of nationality, they seem to approach religion through their discourse of time as recognizing that it is both personal and social. There seems to be a subtle respect for a personal imaginary in the discourse of time and religion that is not evident in the discussion of nationalism. Why?

If we should be opposing old social significations of religion that point toward feudalism and monarchy, are there concepts of religion and time that do not do this? And what are the organizers of direct democratic institutions doing in order to better recognize and record these?

The authors challenge the nation-state as the representative of the unified will of the people. This is crucial but raises a question. Does the Castoriadis tradition of thought encourage cultivators of the popular will? And does it acknowledge any metaphysics in this?

Is Cultivating the Popular Will a Revival Campaign?

For example, is cultivating the popular will a type of revival campaign? Has the popular will to directly govern appeared, disappeared, and reappeared in comparative world history? It seems that it is partially an act of faith that the popular will can return to complete their freedom and direct self-government overcoming past mistakes. And yet if humanity will never be complete, with all its capacities fully integrated, but always marked by blind spots and limitations, and that this recommends direct democracy as a form of government, the challenge to an eternal concept of time at the very least seems incomplete.

If a concept of time requires proper decision making to avert the destruction of humanity and the planet, then the proper activity needs to be revealed (where it has not been clear to the multitudes previously) and certain insurgent acts, the smashing of certain institutions, may be necessary to pave the way toward a self-directed liberating society. We may not transcend millennial moments or battles that seem final; hurricanes, tornadoes, earthquakes, pandemics, nuclear weapons, and just protracted war, can create these sensibilities. Without seeing this in terms of apocalyptic faith, this is what the authors appear to mean by a new sense of the pending “end of history.”

In dialogue among the grassroots, it does not matter where and how these instincts and elemental drives toward popular and direct self-government are revealed or the source that authorizes them. It only matters after gathering information what are the quality of the perspectives and proposals placed forward and how we will carry them out.

Castoriadis’s intellectual legacies are indeed rich but as a philosopher there is one legacy of Marxism it appears he did not consistently discard. Social revolution cannot be replaced or made synonymous with the preservation of a total epistemology, synonymous with the project of changing the world, that we must preserve and defend. His discourse on time needs to be interrogated further in that spirit. Though it is worth clarifying our philosophies and worldviews, Castoriadis is on sound footing where he suggests that the laws and rules we give ourselves, need not contain us from making adjustments to advance autonomy. This is true for ethnic and faith communities, and their initiative to create their own, and take part in culturally plural, direct democratic forms.

International Symposium: 100 years from the birth of Cornelius Castoriadis (Program)

The post Matthew Quest: Cornelius Castoriadis & the Future of Autonomy first appeared on Aυτολεξεί.

→ UPDATE: Η ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΠΛΕΟΝ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΛΕΞΕΙ. ΒΛ. ΕΔΩ:
Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest – Aυτολεξεί (aftoleksi.gr)

ΤΡΙΤΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ στην ταράτσα του TRISE (ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 31, ΣΥΝΤΑΓΜΑ) στις 20:00

ΜΙΛΟΥΝ:
Matthew Quest (αγγλικά με μετάφραση), Αλέξανδρος Σχισμένος, Γιάβορ Ταρίνσκι

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το κοινό.

Μέλη της συντακτικής ομάδας του Αυτολεξεί συζητούν δημόσια με τον μελετητή Matthew Quest από τις ΗΠΑ, ο οποίος θα βρεθεί στην Αθήνα αυτοπροσώπως. Ο Quest συγκαταλέγεται στους κορυφαίους μελετητές της κληρονομιάς του Αφρο-Καραϊβικού επαναστάτη στοχαστή Σι Ελ Αρ Τζέιμς (CLR James). Διδάσκει Παγκόσμια Ιστορία και Αφρικανικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας. Είναι συγγραφέας των βιβλίων In the Shadow of State Power: CLR James, Direct Democracy, and National Liberation Struggles και Black Liberation and Palestine Solidarity (σε συνεργασία με τη L. Brenner) καθώς και ανθολόγος του βιβλίου Workers’ Self-Management in the Caribbean.

Η ομιλία του θα επικεντρωθεί στο πώς τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι αποικιοκρατούμενοι λαοί υποβαθμίζονται διαχρονικά από την αποστέρηση του δικαιώματός τους στη λαϊκή αυτοκυβέρνηση. Παρ’ όλες τις απαγορεύσεις, από την αρχαιότητα έως και τη μετα-αποικιακή εποχή οι καθημερινοί άνθρωποι, μέσω της αυτοκαθοριζόμενης απελευθερωτικής τους δραστηριότητας, αγωνίστηκαν για να αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία της κοινωνίας.

Σε σχέση με αυτό, θα εξερευνήσουμε τη σύνδεση μεταξύ του CLR James και του Κορνήλιου Καστοριάδη και του οράματος της κλασικής Αθήνας που μοιράζονταν και οι δυο τους. Θα αναδείξουμε παράλληλα κάποια όρια που εντοπίζουμε στη σκέψη του CLR James. Ο Matthew Quest θα αναπτύξει, τέλος, τον τρόπο με τον οποίο οι ιδέες του CLR James για την άμεση δημοκρατία διαμόρφωσαν ένα όραμα για την αφρικανική ήπειρο, την Καραϊβική και την αντίσταση των Αφροαμερικανών στον 20ό αιώνα.

Ο Σι Ελ Αρ Τζέιμς (1901-1989) υπήρξε ένας από τους επιδραστικότερους ελευθεριακούς επαναστάτες διανοούμενους τόσο του παναφρικανικού όσο και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Καταγόταν από το Τρινιντάντ και είναι συγγραφέας του πιο γνωστού βιβλίου ιστορίας της Αϊτιανής Επανάστασης «Μαύροι Ιακωβίνοι», καθώς και του βιβλίου «Παγκόσμια Επανάσταση», στο οποίο διερευνά την άνοδο και την πτώση της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το βιβλίο του έτυχε θερμής υποδοχής, μεταξύ άλλων, από τον Τρότσκι και τον Τζορτζ Όργουελ και θεωρείται πως θεμελίωσε το τροτσκιστικό ρεύμα παγκοσμίως. Ο Τζέιμς έγινε το στήριγμα των μαύρων ανθρώπων όλου του κόσμου που αναζητούν μια ριζοσπαστική αλλαγή. Στάθηκε ασυμβίβαστος υπερασπιστής της παράδοσης του «σοσιαλισμού από τα κάτω» τονίζοντας συνεχώς ότι είναι οι απλοί άνθρωποι αυτοί που θα απελευθερώσουν τον εαυτό τους με τις δικές τους δυνάμεις.

Λιγότερο γνωστή, αν και εξαιρετικά σημαντική, ήταν η εγκατάλειψη του Τζέιμς στην πίστη του στην πρωτοπορία και η συμπόρευσή του με την άμεση δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση, όπως διαπιστώνεται στην ανάλυσή του για την κλασική Αθήνα και την Ουγγρική Επανάσταση του 1956. Ανάμεσα στα γραπτά του ξεχωρίζουμε το Every Cook Can Govern το μικρό του βιβλίο που αφορά τη λειτουργία και τις ιδέες της αρχαίας Αθήνας. Το 1958, ο CLR James μαζί με τον Καστοριάδη και τη Grace Lee Boggs θα εκδώσουν το βιβλίο Facing Reality στο οποίο θα διερευνήσουν την πολιτική οικολογία, τον φεμινισμό και τη ριζοσπαστική δημοκρατία. Ο Καστοριάδης αναφέρει χαρακτηριστικά πως, ενώ ταξίδευε στο εξωτερικό, ο πρώτος άνθρωπος που μίλησε μαζί του για να υποστηρίξει τα οράματα της αρχαίας Αθήνας ήταν ένας μαύρος επαναστάτης από το Τρινιντάντ και ειδικός στο κρίκετ, ο CLR James.

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ελευθεριακός ιστότοπος & εκδόσεις Αυτολεξεί | www.aftoleksi.gr
Για επικοινωνία: aftoleksi[at]gmail.com

UPDATE

Το 1ο βιβλίο για το έργο του CLR James στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αυτολεξεί κυκλοφόρησε:

Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest

The post Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποικιοκρατούμενοι λαοί: η συνάντηση του CLR James με τον Καστοριάδη first appeared on Aυτολεξεί.