Στη Γαλλία, ένα νέο κύμα διαμαρτυρίας έχει ξεσπάσει κατά της κυβέρνησης του Εμμανουέλ Μακρόν με αφορμή την αντιδημοφιλή μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Αυτό είναι η πιο ισχυρή αναταραχή στη Γαλλία μετά το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Στην εισαγωγή και το κείμενο που ακολουθούν, διερευνούμε τις ρίζες, τις μορφές και τις προοπτικές αυτού του κινήματος.

Εισαγωγή

Οι μπάσταρδοι το γνωρίζουν καλά: αυτό που φοβήθηκαν στην οιονεί εξέγερση του 2018 δεν είναι τόσο ένα κοινωνικό υποκείμενο -ό,τι κι αν λέει η χειρότερη αριστερή κοινωνιολογία- ούτε καν ένα σύνολο πρακτικών. Ήταν η ακυβερνησία, αποφασιστική και διάχυτη. Ένα κύμα μίσους για το νεοφιλελεύθερο σύμπαν.

Μετά από δύο μήνες παραδοσιακών διαδηλώσεων και περιστασιακών απεργιών που σκηνοθετήθηκαν από την intersyndicale (τον συντονισμό των οκτώ μεγαλύτερων εθνικών συνδικάτων της Γαλλίας), το κίνημα κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης Μακρόν κορυφώθηκε όταν η Ελίζαμπεθ Μπορν (πρωθυπουργός του Μακρόν και επικεφαλής της κυβέρνησης) ανακοίνωσε ότι θα χρησιμοποιήσει το άρθρο 49. 3 του Συντάγματος για να εφαρμόσει τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση χωρίς ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση.

Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο πρώτων μηνών, μεγάλος αριθμός ανθρώπων βγήκε στους δρόμους, αλλά παρά την υποστήριξη του κοινού, οι διαδηλώσεις και οι απεργίες δεν ήταν μαχητικές. Ωστόσο, οι βουλευτές της Εθνοσυνέλευσης ήταν διχασμένοι – ήταν πιθανό η πλειοψηφία να αντιταχθεί στη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, οπότε η Μπορν τους παρέκαμψε. Ο νόμος πρέπει ακόμη να εγκριθεί από τη Γερουσία, αλλά προς το παρόν, αυτό είναι εκτός επικαιρότηυας. Οι Γάλλοι βουλευτές που αντιτίθενται στον Μακρόν και τη Μπορν κατέθεσαν αίτηση για ψήφο μομφής, η οποία θα έθετε εκτός κυβέρνησης τη Μπορν. Τη νύχτα της Πέμπτης 16 Μαρτίου, άνθρωποι συγκεντρώθηκαν αυθόρμητα σε συμβολικές τοποθεσίες στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις για να διαμαρτυρηθούν για τη χρήση του άρθρου 49.3. Καθώς περνούσε η νύχτα, αρνήθηκαν να φύγουν, παρά το γεγονός ότι η αστυνομία γινόταν όλο και πιο βίαιη. Στο τέλος, η αστυνομία συνέλαβε μεγάλο αριθμό ατόμων σε όλη τη Γαλλία -σχεδόν 300 μόνο στο Παρίσι- οι οποίοι σχεδόν όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς κατηγορίες την επόμενη ημέρα.

Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, ξέσπασαν αυθόρμητες διαδηλώσεις στους δρόμους (les “manifs sauvages”), που εκμεταλλεύτηκαν την απεργία αποκομιδής απορριμμάτων για να γεμίσουν τους δρόμους του Παρισιού με φλεγόμενους κάδους απορριμμάτων. Καθώς η αστυνομική βία εντείνεται, η “αυθόρμητη” πτυχή αυτών των διαδηλώσεων παίζει σημαντικό τεχνικό ρόλο. Οι περισσότερες μαζικές διαμαρτυρίες στη Γαλλία, όπως αυτές που πραγματοποιήθηκαν πριν από την Πέμπτη, είναι “déclarées” – οι ομάδες τις δηλώνουν εκ των προτέρων στην αστυνομία. Οι αυθόρμητες διαδηλώσεις είναι νόμιμες, αλλά το πλαίσιο καταστολής είναι λιγότερο σαφές από ό,τι για τις εγκεκριμένες διαδηλώσεις. Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα: τα δικαστήρια πρέπει ακόμη να αποφανθούν σχετικά με το αν μπορεί να συλληφθεί κανείς απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται κοντά σε μια αυθόρμητη διαμαρτυρία, ποιες πρέπει να είναι οι συνέπειες για την καθοδήγηση μιας αυθόρμητης διαμαρτυρίας, αν το συνταγματικό δικαίωμα της διαδήλωσης στη Γαλλία περιλαμβάνει τις αυθόρμητες διαμαρτυρίες και τι μπορεί να κάνει νόμιμα η αστυνομία για να στοχοποιήσει ανθρώπους σε αυτές τις διαμαρτυρίες.

Επιπλέον, όλες οι εγκεκριμένες διαμαρτυρίες έχουν καθορισμένη τοποθεσία ή διαδρομή, ενώ οι σημερινές αυθόρμητες διαμαρτυρίες είναι απρόβλεπτες. Δεν συγκλίνουν σε ένα στρατηγικό σημείο, ούτε έχουν συγκεκριμένο στόχο πέρα από την παρενόχληση των αστυνομικών. Ομάδες που κυμαίνονται από 100 έως 1.000 άτομα κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις γύρω από μια δεδομένη περιοχή, οχυρώνοντας τους δρόμους, ζωγραφίζοντας και βάζοντας φωτιά σε πράγματα. Όπως ακριβώς συνέβη κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Τζορτζ Φλόιντ το 2020 στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αστυνομία δεν μπορεί να περιορίσει και να ελέγξει πολλές ομάδες ταυτόχρονα.

Όσο περισσότερο κουράζονται, τόσο πιο βίαιοι γίνονται οι μπάτσοι. Οι άνθρωποι είναι πολύ γενναίοι, αλλά επίσης υφίστανται σοβαρούς τραυματισμούς. Αυτές οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες στους δρόμους γίνονται τη νύχτα, ενώ νωρίς το πρωί και κατά τη διάρκεια της ημέρας, η απεργία εντείνεται, με τους ανθρώπους να οργανώνουν όλο και περισσότερα μπλόκα. Η απεργία ξεκίνησε πριν από την εφαρμογή του άρθρου 49.3 την περασμένη Πέμπτη – οι κύριοι τομείς που συμμετέχουν αφορούν την επεξεργασία σκουπιδιών (συλλογή και αποτέφρωση), τη διανομή καυσίμων (διυλιστήρια και μεταφορά) και τις δημόσιες μεταφορές (αστικά μέσα μεταφοράς, τρένα και αεροδρόμια). Τα συνδικάτα κάλεσαν σε πανεθνική απεργία την Πέμπτη, 23 Μαρτίου. Όταν η ηγεσία το ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα, φάνηκε ως μια προσπάθεια ειρήνευσης, για να απομακρυνθεί ο κόσμος από τους δρόμους- αλλά επειδή ο κόσμος δεν έπαψε να βγαίνει στους δρόμους, αντίθετα, αποτελεί τώρα μια ευκαιρία για κλιμάκωση. Περιμένουμε να μπλοκαριστεί η χώρα και τα συνδικάτα να υπερφαλαγγιστούν από αυθόρμητες άμεσες δράσεις σε όλη τη χώρα, στις οποίες θα συμμετέχουν τόσο αυτόνομες ομάδες όσο και τοπικά συνδικαλιστικά παραρτήματα. Αυτό έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει – στο Fos-sur-Mer ή στη Ρεν, για παράδειγμα.

Στο Παρίσι, οι άνθρωποι που ηγούνται της απεργίας είναι οι σκουπιδιάρηδες, οι οποίοι εργάζονται από τρεις διαφορετικές τοποθεσίες. Απεργούν από τις 7 Μαρτίου και έκτοτε διατηρούν περιφρουρητικές γραμμές. Μόνο μία απεργιακή γραμμή έχει παραβιαστεί από την αστυνομία, και έχει ανασυγκροτηθεί έκτοτε. Χρειάζονται χρήματα για να συνεχίσουν την απεργία. Έχουν γίνει κατά κάποιο τρόπο οι αστέρες του κινήματος, επειδή τα σκουπίδια που συσσωρεύονται στους δρόμους του Παρισιού παρέχουν το ιδανικό υλικό για να βάλουν φωτιά τα νυχτερινά πλήθη -μια ατελείωτα ανανεούμενη πηγή για όσο διάστημα τα απορριμματοφόρα παραμένουν εκτός λειτουργίας. Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι στις γραμμές περιφρούρησης είναι εργάτες και αριστεροί διαφόρων αποχρώσεων, ενώ εκείνοι που τρέχουν στους δρόμους τη νύχτα είναι νεότεροι και πιο θορυβώδεις. Οι ομάδες αυτές δεν είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους, κάτι που δεν συνέβαινε πάντα στο γαλλικό πολιτικό τοπίο. Οι άνθρωποι φαίνεται να απολαμβάνουν να συναντιούνται μεταξύ τους όταν και όπου μπορούν- δεν υπάρχουν γενικές συνελεύσεις που να φέρνουν όλες τις γενιές μαζί, αλλά ούτε τα συνδικάτα ούτε οι παλαιότεροι αριστεροί καταδικάζουν τις νυχτερινές ταραχές. Τους προηγούμενους μήνες είχε αναπτυχθεί μια συζήτηση σχετικά με το πώς η COVID-19 προκάλεσε μια ρήξη στη μετάδοση τεχνικών, ιστοριών και κουλτούρας του αγώνα στους γαλλικούς ακτιβιστικούς κύκλους και πώς αυτό οδήγησε στη διάδοση της συγκεντρωτικής (και ειλικρινά, βαρετής) πολιτικής σε πολλά πανεπιστήμια.

Σε αυτό το κίνημα, βλέπουμε να αναδύονται νέοι πολιτικοί σχηματισμοί μαζί με αποκεντρωμένα και αυτόνομα πειράματα άμεσης δράσης και αντίστασης, αποκαλύπτοντας τα όρια των παραδοσιακών μέσων ελέγχου και καταστολής. Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας δείχνουν ότι μπορούμε να ξεχάσουμε τους όποιους φόβους για την παθητικότητα της νέας γενιάς: Την περασμένη Δευτέρα, η Εθνοσυνέλευση δεν καταψήφισε την κυβέρνηση, εξοργίζοντας ακόμη περισσότερο τον κόσμο. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μακρόν και Μπορν παραμένει στην εξουσία θα διατηρήσει σταθερές, προς το παρόν, τις επισφαλείς ισορροπίες μεταξύ εθνικιστικών και αριστερών ατζέντων. Αλλά για πόσο καιρό;

Όπως και στο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων του 2018, ο εθνικισμός αποτελεί επίσης κινητήρια δύναμη σε αυτές τις διαμαρτυρίες. Κανείς δεν έχει πραγματικά βγάλει ακόμα τις γαλλικές σημαίες, αλλά θα μπορούσαν να κάνουν σύντομα την εμφάνισή τους. Καλώς ή κακώς, μετά τα Κίτρινα Γιλέκα, η κυρίαρχη γαλλική πολιτική φαντασία έχει επικεντρωθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στη Γαλλική Επανάσταση. Οι άνθρωποι ζητούν να αποκεφαλιστεί ο Μακρόν, για να προστατευτεί η ιερή τιμή της γαλλικής δημοκρατίας, και ούτω καθεξής. Όλα αυτά συνοδεύονται από έναν ευρύ και -μέχρι στιγμής- διάχυτο εθνικισμό. Το ακροδεξιό κόμμα Rassemblement National της Marine Le Pen περιμένει στα παρασκήνια για να εκμεταλλευτεί την κατάσταση.

Για να συνεχίσει να αναπτύσσεται, το κίνημα θα πρέπει να ξεπεράσει τα σημερινά του όρια. Μέχρι στιγμής, οι εξεγέρσεις και τα μπλόκα ήταν στην πλειοψηφία τους λευκά – οι περισσότεροι μαύροι εργαζόμενοι δεν θα επωφεληθούν από το σημερινό συνταξιοδοτικό σύστημα ούτως ή άλλως. Αν δεν καταστεί σαφές τι μπορεί να έχουν να κερδίσουν από αυτό το κίνημα, πιθανότατα δεν θα βγουν στους δρόμους, και αυτό θα περιορίσει τη δυνατότητα μιας εξέγερσης. Ομοίως, ενώ έχουν πράγματι κυκλοφορήσει δραματικές εικόνες από το Παρίσι και άλλες πόλεις, σε αντίθεση με τα Κίτρινα Γιλέκα, αυτό το κίνημα ξεκίνησε από τις μεγάλες πόλεις και παραμένει ασαφές το πόσο θα εξαπλωθεί στις πιο αγροτικές περιοχές της χώρας. Ομοίως, μένει να δούμε πώς ένας νέος γύρος αναταραχών στη Γαλλία θα επηρεάσει τα κινήματα αλλού στον κόσμο. Ο ρυθμός των αναταραχών στη Γαλλία είναι γενικά εκτός συγχρονισμού με τα πολιτικά γεγονότα αλλού. Το κίνημα Occupy και τα ισοδύναμά του έλαβαν χώρα στην Ισπανία, την Ελλάδα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και στη Γερμανία το 2011, αλλά το αντίστοιχο γαλλικό κίνημα, το Nuit Debout, έλαβε χώρα πέντε ολόκληρα χρόνια αργότερα – το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων ξεκίνησε έναν χρόνο πριν από τις περισσότερες από τις παγκόσμιες εξεγέρσεις του 2019.

Αλλά με τα κινήματα να παίρνουν και πάλι φόρα στην Ελλάδα και αλλού, τα γεγονότα στη Γαλλία θα μπορούσαν να συμβάλουν στη διαμόρφωση της κοινωνικής φαντασίας σε όλο τον κόσμο. Καμία από τις εντάσεις που πυροδότησαν καταλυτικά τις παγκόσμιες εξεγέρσεις του 2019 και την εξέγερση του Τζορτζ Φλόιντ το 2020 δεν έχει επιλυθεί. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία μέχρι τη Ρωσία και το Ιράν, οι κυβερνήσεις έχουν απλώς προσπαθήσει να καταστείλουν τη διαφωνία με ωμή βία, καθώς οι άνθρωποι γίνονται αργά, σταθερά πιο απελπισμένοι και θυμωμένοι. Bραχυπρόθεσμα, οι σύντροφοι στη Γαλλία ελπίζουν να χτίσουν δύναμη για να αντισταθούν στους επερχόμενους κατασταλτικούς νόμους με στόχο τους μετανάστες, τους ανθρώπους χωρίς χαρτιά, τους άστεγους και τους καταληψίες που βρίσκονται στα σκαριά της κυβέρνησης Μακρόν και Μπορν.

Στο Παρίσι και στις γειτονικές περιοχές συγκεκριμένα, ο αγώνας ενάντια στην προετοιμασία της πόλης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες το καλοκαίρι του 2024 απασχολεί επίσης πολλούς ανθρώπους. Η διεκδίκηση των δρόμων είναι επείγουσα όταν οι εξώσεις, η καταστροφή πάρκων και δημόσιων χώρων και η κατασκευή μαζικών και περιττών υποδομών στα βόρεια προάστια του Παρισιού χρησιμοποιούνται ως όπλα για τον έλεγχο και την εκκαθάριση των παραδοσιακά εργατικών γειτονιών. Το κίνημα Nuit Debout του 2016, μέρος της αντίστασης στον εργατικό νόμο που εισήχθη εκείνη τη χρονιά με τη χρήση του άρθρου 49.3, αποτελεί ένα από τα προηγούμενα για το κίνημα που αναδύεται σήμερα.

“Ώρα να βάλουμε για ύπνο τη Macronerie.” Αυτή είναι μια μετάφραση του “La macronie, bientôt finie.” Η ανακοίνωση την Πέμπτη 16 Μαρτίου ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει το άρθρο 49.3 του Συντάγματος για να επιβάλει τη συνταξιοδοτική της μεταρρύθμιση χωρίς ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση ώθησε το κίνημα διαμαρτυρίας σε μια νέα διάσταση. Παρά την άγρια καταστολή, ένα παράξενο μείγμα οργής και χαράς εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα: αυθόρμητες διαδηλώσεις, αιφνιδιαστικοί αποκλεισμοί κεντρικών δρόμων, εισβολές σε εμπορικά κέντρα ή σιδηροδρομικές γραμμές, ρίψη σκουπιδιών στα γραφεία των βουλευτών, νυχτερινές φωτιές σκουπιδιών, στοχευμένες διακοπές ρεύματος και πολλά άλλα. Η κατάσταση έχει γίνει ανεξέλεγκτη και ο πρόεδρος δεν έχει κανένα άλλο σχέδιο από το να υποσχεθεί ότι θα αντέξει με κάθε κόστος και να βυθιστεί σε μια μετωπική έξαρση της βίας. Οι επόμενες ημέρες θα είναι επομένως καθοριστικές: είτε το κίνημα θα εξαντλήσει την ενέργειά του -αν και όλα δείχνουν το αντίθετο- είτε η διακυβέρνηση του Μακρόν θα καταρρεύσει. Σε αυτό το κείμενο, θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε μια έκθεση προόδου, αναλύοντας τις εμπλεκόμενες δυνάμεις καθώς και τις στρατηγικές και τους στόχους τους βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα.

Μόνοι ενάντια σε όλους

Αν εξετάσουμε τις δύο δυνάμεις που είναι επίσημα παρούσες, η κατάσταση είναι μοναδική, καθώς καμία από τις δύο δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της να χάσει. Από τη μία πλευρά, έχουμε το “κοινωνικό κίνημα”, το οποίο συχνά νομίζουμε ότι έχει εξαφανιστεί, αλλά το οποίο πάντα επιστρέφει ελλείψει κάτι καλύτερου. Οι πιο αισιόδοξοι βλέπουν σε αυτό το γεγονός το απαραίτητο προοίμιο για την οικοδόμηση μιας rapport de force που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μια εξέγερση ή ακόμη και επανάσταση. Οι πιο απαισιόδοξοι πιστεύουν ότι, αντιθέτως, εκτίθεται εξαρχής – ότι η διοχέτευση και η τελετουργία της λαϊκής δυσαρέσκειας συμβάλλει στην καλή διαχείριση της επικρατούσας τάξης και, επομένως, στη διατήρηση και την ενίσχυσή της.

Όπως και να ‘χει -στα χαρτιά- αυτό το “κοινωνικό κίνημα” έχει όλα όσα πρέπει για να κερδίσει: τα συνδικάτα είναι ενωμένα, οι διαδηλώσεις είναι πολυάριθμες, η κοινή γνώμη είναι σε μεγάλο βαθμό ευνοϊκή απέναντί του, και παρ’ όλο που η κυβέρνηση εξελέγη δημοκρατικά, βρίσκεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη μειοψηφία. Τα αστέρια είναι επομένως ευθυγραμμισμένα, όλα τα φώτα είναι πράσινα – σε τέτοιες αντικειμενικά ευνοϊκές συνθήκες, αν το “κοινωνικό κίνημα” χάσει, αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να φανταστεί ή να ισχυριστεί ότι κερδίζει κάτι.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο Εμανουέλ Μακρόν, η κυβέρνησή του και κάποιοι φανατικοί που πιστεύουν σε αυτόν. Γνωρίζουν ότι είναι μειοψηφία, αλλά από εκεί αντλούν τη δύναμή τους. Ο Μακρόν δεν είναι ένας πρόεδρος που εξελέγη για να τον συμπαθήσουν ή έστω να τον εκτιμήσουν. Ενσαρκώνει το τέλος της πολιτικής: την καθαρή και τέλεια προσήλωσή του στην οικονομία, στην αποτελεσματικότητα, στην απόδοση. Δεν βλέπει τον λαό, τη ζωή, τα ανθρώπινα όντα, μόνο άτομα από τα οποία πρέπει να αποσπάσει αξία. Ο Μακρόν είναι ένα είδος κακού ανδροειδούς που θέλει το καλύτερο για εκείνους που κυβερνά παρά τη θέλησή τους. Η ιδέα του για την πολιτική είναι ένα υπολογιστικό φύλλο του Excel: όσο οι υπολογισμοί είναι σωστοί και τα νούμερα βγαίνουν σωστά, θα συνεχίσει να προχωρά με σταθερό ρυθμό. Από την άλλη πλευρά, γνωρίζει ότι αν διστάσει, τρέμει ή παραιτηθεί, δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι κυβερνά τίποτα και κανέναν.

Μια αντιπαράθεση δεν είναι όμως μια συμμετρία. Αυτό που απειλεί το “κοινωνικό κίνημα” είναι η κόπωση και η παραίτηση. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει τον πρόεδρο να παραιτηθεί είναι ο συγκεκριμένος κίνδυνος μιας εξέγερσης. Μετά τη χρήση του άρθρου 49.3 την Πέμπτη 16 Μαρτίου, βλέπουμε ότι η κατάσταση αλλάζει. Τώρα που η διαπραγμάτευση με τις αρχές έχει καταστεί παρωχημένη, το “κοινωνικό κίνημα” βράζει και ξεπερνά τον εαυτό του. Το περίγραμμά του γίνεται προεπαναστατικό.

Παραμένει μια τρίτη, ανεπίσημη δύναμη, οι αδρανείς: όσοι, προς το παρόν, αρνούνται να συμμετάσχουν στη μάχη από τεμπελιά, τυχαία ή από φόβο. Προς το παρόν, ουσιαστικά παίζουν με την κυβέρνηση, αλλά όσο πιο ασταθής είναι η κατάσταση, τόσο περισσότερο θα πρέπει να πάρουν θέση, είτε υπέρ του κινήματος είτε υπέρ της κυβέρνησης. Το μεγάλο επίτευγμα των Κίτρινων Γιλέκων ήταν ότι έβγαλαν την απογοήτευση και τη δυσαρέσκεια έξω από τις οθόνες, βγάζοντας τον κόσμο εκτός σύνδεσης και στους δρόμους.

Η καλύτερη συνταξιοδότηση είναι η επίθεση

Τι κρύβεται όμως πραγματικά πίσω από αυτή την αντιπαράθεση και τη σκηνοθεσία της; Τι είναι αυτό που ακουμπάει την καρδιά, που εμπνέει θάρρος ή οργή; Αυτό που διακυβεύεται είναι η απόρριψη της εργασίας. Προφανώς, κανείς δεν τολμά να διατυπώσει το ζήτημα με αυτόν τον τρόπο, γιατί μόλις μιλάμε για την εργασία, μια παλιά παγίδα κλείνει πάνω μας. Ο μηχανισμός της είναι, ωστόσο, υποτυπώδης και γνωστός: πίσω από την ίδια την έννοια της εργασίας έχει κανείς εκούσια συγχύσει δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Από τη μία πλευρά, την εργασία ως μοναδική συμμετοχή στη συλλογική ζωή, στον πλούτο και τη δημιουργικότητά της. Από την άλλη πλευρά, η εργασία ως μια ιδιαίτερη μορφή ατομικής εργασίας στην καπιταλιστική οργάνωση της ζωής – δηλαδή, η εργασία ως πόνος και εκμετάλλευση. Αν κάποιος τολμήσει να ασκήσει κριτική στην εργασία, ή ακόμη και να ευχηθεί για την κατάργησή της, αυτό θα εκληφθεί συνήθως ως μικροαστικό καπρίτσιο ή ως μηδενισμός του αλήτικου πανκ.

Αν θέλουμε να φάμε ψωμί, χρειαζόμαστε αρτοποιούς -αν θέλουμε αρτοποιούς, χρειαζόμαστε φούρνους- αν θέλουμε φούρνους, χρειαζόμαστε μαστόρους- και για το ζυμάρι που βάζουμε στον φούρνο, χρειαζόμαστε αγρότες που σπέρνουν, θερίζουν κ.ο.κ. Κανείς, βέβαια, δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει αυτά τα στοιχεία. το πρόβλημα, το πρόβλημά μας, είναι ότι αν απορρίπτουμε την εργασία σε τέτοιο βαθμό, αν είμαστε εκατομμύρια στους δρόμους που σφυροκοπούμε το πεζοδρόμιο για να μην υποβληθούμε σε άλλα δύο χρόνια εργασίας, δεν είναι επειδή είμαστε τεμπέληδες ή ονειρευόμαστε να γίνουμε μέλη σε μια λέσχη μπριτζ, αλλά επειδή η μορφή που έχει πάρει η κοινή και συλλογική προσπάθεια σε αυτή την κοινωνία είναι αφόρητη, ταπεινωτική, συχνά ανούσια και ακρωτηριασμένη.

Αν το καλοσκεφτείτε, ποτέ δεν αγωνιστήκαμε για τη συνταξιοδότηση – μα πάντα για το ενάντια στην εργασία. Για να αναγνωρίσουν οι άνθρωποι συλλογικά σε μεγάλη κλίμακα ότι για τη μεγάλη πλειοψηφία από εμάς, η εργασία είναι πόνος: οι αρχές δεν μπορούν να επιτρέψουν να επικρατήσει αυτή η ιδέα, γιατί αυτό θα σήμαινε την καταστροφή ολόκληρου του κοινωνικού οικοδομήματος, χωρίς το οποίο δεν θα ήταν τίποτα. Αν η κοινή μας συνθήκη είναι ότι δεν έχουμε καμία εξουσία πάνω στη ζωή μας και το γνωρίζουμε, τότε παραδόξως, όλα γίνονται και πάλι δυνατά. Ας σημειώσουμε ότι οι επαναστάσεις δεν χρειάζονται απαραίτητα μεγάλες θεωρίες και πολύπλοκες αναλύσεις – μερικές φορές αρκεί απλώς ένα μικρό αίτημα που το κρατά κανείς μέχρι τέλους. Αρκεί, για παράδειγμα, να αρνηθεί κανείς να ταπεινωθεί: από ένα πρόγραμμα, από έναν μισθό, από έναν διευθυντή ή από ένα καθήκον. Θα ήταν αρκετό να έχουμε ένα συλλογικό κίνημα που αναστέλλει την αγωνία του ημερολογίου, της λίστας εργασιών, της ατζέντας. Θα αρκούσε η διεκδίκηση της ελάχιστης αξιοπρέπειας για τον εαυτό μας, την οικογένειά μας και τους άλλους, και όλο το σύστημα θα κατέρρεε.

Ο καπιταλισμός δεν ήταν ποτέ τίποτα άλλο από την αντικειμενική και οικονομική οργάνωση της ταπείνωσης και του πόνου.

Μια Κριτική της βίας

Έχοντας αυτό υπόψιν, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι στο άμεσο μέλλον, η κοινωνική οργάνωση που αμφισβητούμε δεν συγκρατείται μόνο από τον εκβιασμό για επιβίωση που επιβάλλει σε όλους. Συγκρατείται επίσης από τη βία της αστυνομίας. Δεν θα αναλύσουμε εδώ τον κοινωνικό ρόλο της αστυνομίας και τους λόγους που συμπεριφέρεται τόσο απεχθώς, αυτά έχουν ήδη συντεθεί αρκετά καλά στο κείμενο “Γιατί όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι“. Αυτό που μας φαίνεται επείγον είναι να σκεφτούμε στρατηγικά για τη βία τους, για το τι καταπιέζεται και καταπνίγεται μέσω της τρομοκρατίας και του εκφοβισμού.

Τις τελευταίες ημέρες, ερευνητές και σχολιαστές έχουν καταγγείλει την έλλειψη επαγγελματισμού της αστυνομίας -τις υπερβολές της, την αυθαιρεσία της, μερικές φορές ακόμη και τη βία της. Ακόμα και στο BFMTV [το πιο δημοφιλές συντηρητικό ειδησεογραφικό κανάλι της Γαλλίας], εξεπλάγησαν που από τα 292 άτομα που συνελήφθησαν την Πέμπτη 16 Μαρτίου στην Place de la Concorde, τα 283 αφέθηκαν ελεύθερα από την αστυνομία χωρίς να τους ασκηθεί δίωξη και στα υπόλοιπα 9 δόθηκε μια απλή επίπληξη. Το πρόβλημα με αυτού του είδους την αγανάκτηση είναι ότι, εστιάζοντας σε μια αντιληπτή δυσλειτουργία του συστήματος, εμποδίζουν τον εαυτό τους να δουν αυτό που δεν μπορεί παρά να είναι μια σκόπιμη στρατηγική. Αν εκατοντάδες BRAV-M [οι Brigades de répression des actions violentes motorisées, μονάδες μοτοσικλετών της αστυνομίας που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των Κίτρινων Γιλέκων] περιφέρονται στους δρόμους του Παρισιού για να καταδιώξουν και να χτυπήσουν διαδηλωτές, αν την Παρασκευή ένα νομαρχιακό διάταγμα απαγόρευσε οποιαδήποτε συγκέντρωση οπουδήποτε σε μια περιοχή που περιλαμβάνει περίπου το ένα τέταρτο ολόκληρης της πρωτεύουσας, αυτό συμβαίνει επειδή ο [Εμανουέλ] Μακρόν, ο [υπουργός Εσωτερικών Ζεράλντ] Νταρμανέν και ο [νομάρχης της αστυνομίας του Παρισιού Λοράν] Νουνιέζ συμφώνησαν για τη μέθοδο: να αδειάσουν τους δρόμους, να σοκάρουν τα σώματα, να τρομοκρατήσουν τις καρδιές… περιμένοντας να περάσει.

Ας επαναλάβουμε, ποτέ δεν κερδίζει κανείς “στρατιωτικά” ενάντια στην αστυνομία. Η αστυνομία αντιπροσωπεύει ένα εμπόδιο που πρέπει να κρατηθεί υπό έλεγχο, να αποφευχθεί, να εξαντληθεί, να αποδιοργανωθεί ή να αποθαρρυνθεί. Το να καταργήσουμε την αστυνομία δεν σημαίνει να ελπίζουμε αφελώς ότι μια μέρα θα καταθέσουν τα όπλα τους και θα ενταχθούν στο κίνημα, αλλά αντίθετα, να διασφαλίσουμε ότι κάθε προσπάθειά τους να επαναφέρουν την τάξη μέσω της βίας θα παράγει περισσότερη αταξία.

Ας θυμηθούμε ότι το πρώτο Σάββατο του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων, στα Ηλύσια Πεδία [μια διάσημη λεωφόρος στο Παρίσι], το πλήθος που ένιωθε ιδιαίτερα νόμιμο φώναζε “η αστυνομία μαζί μας”. Λίγες αστυνομικές επιθέσεις και δακρυγόνα αργότερα, και η πιο όμορφη λεωφόρος του κόσμου μετατράπηκε σε πεδίο μάχης.

À Paris, la manifestation des gilets jaunes sur les Champs-Élysées dégénère dans la violence pic.twitter.com/JSeJAhagGE

— BFMTV (@BFMTV) November 24, 2018

Τα διδάγματα της καταστολής

Με αυτά τα δεδομένα, οι στρατηγικές μας ικανότητες λήψης αποφάσεων για τον δρόμο είναι πολύ περιορισμένες. Δεν έχουμε κανένα γενικό επιτελείο, παρά μόνο την κοινή μας λογική, τους αριθμούς μας και μια κάποια τάση για αυτοσχεδιασμό. Με την παρούσα διαμόρφωση, μπορούμε ωστόσο να αντλήσουμε κάποια διδάγματα από αυτές τις τελευταίες εβδομάδες: Η αστυνόμευση των διαδηλώσεων, δηλαδή το καθήκον να τις κρατάμε εντός των ορίων της αβλαβούς συμπεριφοράς, είναι ένα καθήκον που μοιράζονται οι συνδικαλιστικοί ηγέτες και οι αστυνομικές δυνάμεις. Μια διαδήλωση που εξελίσσεται σύμφωνα με το σχέδιο είναι μια νίκη για την κυβέρνηση. Μια διαδήλωση που ξεπερνά τα όρια που έχουν προετοιμαστεί γι’ αυτήν, μεταδίδει την ανησυχία στην κορυφή της κυβέρνησης, αποθαρρύνει την αστυνομία και μας φέρνει πιο κοντά στην κατάργηση της εργασίας. Ένα πλήθος που δεν αποδέχεται πλέον την καθοδηγούμενη από την αστυνομία διαδρομή, που καταστρέφει τα σύμβολα της οικονομίας και εκφράζει την οργή του με χαρά, αποτελεί αναστάτωση και επομένως απειλή.

Μέχρι τώρα, με εξαίρεση την 7η Μαρτίου, όλες οι μαζικές διαδηλώσεις έχουν περιοριστεί από την αστυνομία. Οι συνδικαλιστικές πορείες παρέμειναν απόλυτα τακτοποιημένες και οι πιο αποφασισμένοι διαδηλωτές απομονώθηκαν συστηματικά και καταστέλλονται βάναυσα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, λίγη τόλμη απελευθερώνει την απαραίτητη ενέργεια για να ξεφύγουμε από το κάδρο – σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να επιτρέψει στην αστυνομία να κλείσει βίαια κάθε δυνατότητα. Συμβαίνει ότι όταν θέλεις να σπάσεις ένα παράθυρο, πρώτα σπάς τη μύτη σου στην άκρη του πλαισίου.

Λόγω της ταχύτητας της κίνησής τους και της ακραίας βιαιότητάς τους, οι αστυνομικοί BRAV-M αποτελούν το πιο τρομερό εμπόδιο. Η εμπιστοσύνη που έχουν αποκτήσει τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες πρέπει να υπονομευθεί. Αν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο μικρές ομάδες να τους ξεγελάσουν περιστασιακά και να μειώσουν το θράσος τους, η πιο αποτελεσματική επιλογή θα ήταν το ειρηνικό πλήθος των μελών του συνδικάτου και των διαδηλωτών να μην ανέχεται πλέον την παρουσία τους, να στέκεται με τα χέρια ψηλά κάθε φορά που αυτοί οι μπάτσοι επιχειρούν να διαπεράσουν τη διαδήλωση, να τους φωνάζει και να τους απωθεί. Αν η εμφάνισή τους στις διαδηλώσεις αρχίσει να προκαλεί αναταραχή αντί να αποκαθιστά την τάξη, ο κ. Nunez θα αναγκαστεί να τους εξορίσει στην Ile de la Cité [το νησί στο κέντρο του Παρισιού], να τους κλείσει στο γκαράζ τους στην οδό Chanoinesse.

Την Πέμπτη 16 Μαρτίου, μετά την ανακοίνωση της χρήσης του άρθρου 49.3, μια συνδικαλιστική διαδήλωση που είχε ανακοινωθεί εκ των προτέρων και πιο διάσπαρτα καλέσματα συγκεντρώθηκαν στην άλλη πλευρά της γέφυρας Concorde μπροστά από την Εθνοσυνέλευση. Με πρωταρχικό στόχο την προστασία των αντιπροσώπων του έθνους, η αστυνομία απώθησε το πλήθος προς τα νότια. Χάρη σε αυτόν τον ελιγμό, οι διαδηλωτές βρέθηκαν να προωθούνται και να διασκορπίζονται στους τουριστικούς δρόμους του κέντρου της πόλης. Οι σωροί των σκουπιδιών που άφησε η απεργία των απορριμματοφόρων μετατράπηκαν αυθόρμητα σε φωτιές, επιβραδύνοντας και εμποδίζοντας την αντίδραση της αστυνομίας. Αυθόρμητα, σε πολλές πόλεις της χώρας, η καύση κάδων απορριμμάτων έγινε η υπογραφή του κινήματος.

Την Παρασκευή 17 Μαρτίου, προκύπτει ένα νέο κάλεσμα προς την Place de la Concorde. Αν και οι διαδηλωτές ήταν θαρραλέοι και αποφασισμένοι, βρέθηκαν παγιδευμένοι σε μια παγίδα, σε μια μέγγενη, χωρίς να μπορούν να ανακτήσουν την κινητικότητά τους. Η νομαρχία δεν έκανε το ίδιο λάθος με την προηγούμενη ημέρα. Το Σάββατο, ένα τρίτο κάλεσμα για συγκέντρωση στην ίδια πλατεία έπεισε τις αρχές να απαγορεύσουν όλες τις συγκεντρώσεις σε μια περιοχή που εκτεινόταν από τα Ηλύσια Πεδία μέχρι το Λούβρο, από τα Grands Boulevards μέχρι την rue de Sèvres – με άλλα λόγια, σε όλο περίπου το ένα τέταρτο του Παρισιού γύρω από το Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων και την Εθνοσυνέλευση.

Χιλιάδες αστυνομικοί που ήταν σταθμευμένοι στην περιοχή μπόρεσαν να αποτρέψουν την έναρξη οποιασδήποτε συγκέντρωσης παρενοχλώντας τους περαστικούς. Στην άλλη πλευρά της πόλης, μια συγκέντρωση στην Place d’Italie πήρε αψήφιστα την ανάπτυξη της αστυνομίας και ξεκίνησε μια αυθόρμητη διαδήλωση προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κινητές ομάδες κατάφεραν να αποκλείσουν τους δρόμους για αρκετές ώρες, βάζοντας φωτιά σε κάδους απορριμμάτων και ξεφεύγοντας προσωρινά από το BRAV-M.

Το αλφαβητάρι της στρατηγικής λέει ότι οι τακτικές δεν πρέπει να συγκρούονται, αλλά να συνθέτονται. Η νομαρχία του Παρισιού έχει ήδη παρουσιάσει το αφήγημα της μάχης της: υπεύθυνες αλλά ακίνδυνες μαζικές διαδηλώσεις από τη μία πλευρά, νυχτερινές ταραχές υπό την ηγεσία ριζοσπαστικών και παράνομων περιθωρίων από την άλλη. Όποιος βρέθηκε στους δρόμους την περασμένη εβδομάδα ξέρει πόσο αυτή η καρικατούρα είναι ψέμα και πόσο σημαντικό είναι να παραμείνει έτσι. Γιατί αυτό είναι το απόλυτο όπλο τους: να διαιρέσουν την εξέγερση σε καλή και κακή, υπεύθυνη και ανεξέλεγκτη. Η αλληλεγγύη είναι ο χειρότερος εφιάλτης τους. Αν το κίνημα αποκτήσει ένταση, οι συνδικαλιστικές πορείες θα καταλήξουν να δέχονται επιθέσεις και, κατά συνέπεια, να αμύνονται. Οι αιφνιδιαστικοί αποκλεισμοί των περιφερειακών οδών από ομάδες της CGT [Confédération Générale du Travail, ένα εθνικό συνδικάτο] δείχνουν ότι ένα μέρος της βάσης είναι ήδη αποφασισμένο να προχωρήσει πέρα από τα τελετουργικά.

Όταν η αστυνομία επενέβη στο Fos-sur-Mer τη Δευτέρα για να εφαρμόσει τις εντολές του νομάρχη, οι συνδικαλιστές εργαζόμενοι κλιμάκωσαν την αντιπαράθεση. Όσο πολλαπλασιάζονται οι δράσεις, τόσο περισσότερο θα χαλαρώνει ο εναγκαλισμός της αστυνομίας. Ο Gérald Darmanin ανέφερε ότι υπήρξαν περισσότερες από 1.200 αυθόρμητες διαδηλώσεις τις τελευταίες ημέρες.

“Η εξουσία είναι λογιστική – ας μπλοκάρουμε τα πάντα”

Πέρα από την ίδια τη βία της, η αποτελεσματικότητα της αστυνομίας έγκειται επίσης στη δύναμη της εκτροπής της. Καθορίζοντας τον τόπο, τη μορφή και τον χρόνο της σύγκρουσης, απομυζά την ενέργεια του κινήματος. Αν ποντάρουμε στην αναταραχή και στην απειλή που αυτή αποτελεί για την κυβέρνηση, ώστε να αναγκάσουμε τον Μακρόν να παραιτηθεί από την επέκταση του ωραρίου εργασίας, το μπλόκο είναι ζωτικής σημασίας.

Πράγματι, κανείς δεν θα περιμένει επ’ αόριστον τη γενική απεργία μιας εργατικής τάξης και ενός εργατικού κινήματος που έχει διαβρωθεί από 30 χρόνια νεοφιλελευθερισμού – η πιο προφανής, αυθόρμητη και αποτελεσματική πολιτική χειρονομία είναι τώρα το μπλοκάρισμα των οικονομικών ροών, η διακοπή της κανονικής ροής αγαθών και ανθρώπων.

Αυτό που οργανώθηκε στη Ρεν εδώ και δύο εβδομάδες μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα. Αντί να αντιμετωπίσουν την αστυνομία ως πρωταρχικό τους στόχο, οι κάτοικοι της Ρεν δημιούργησαν ημι-δημόσιες συνελεύσεις στις οποίες σχεδιάζονται δράσεις μπλοκαρίσματος. Αυτή τη Δευτέρα τα ξημερώματα, ένα κάλεσμα για “νεκρές πόλεις” είδε εκατοντάδες ανθρώπους διασκορπισμένους σε διάφορα σημεία της πόλης να έρχονται να αποκλείσουν τους κεντρικούς δρόμους και την περιφερειακή οδό της Ρεν. Δύο εβδομάδες νωρίτερα, 300 άτομα έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμμάτων μέσα στη νύχτα, αποκλείοντας τον δρόμο του Lorient μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Η πρόκληση δεν είναι ποτέ να έρθουν αντιμέτωποι με την αστυνομία, αλλά να τους αιφνιδιάσουν, να γίνουν αθόρυβοι. Ακόμα και από τη σκοπιά εκείνων που ορκίζονται μόνο στους αριθμούς και περιμένουν ακόμα τη γενική απεργία, αυτός ο πολλαπλασιασμός των σημείων αποκλεισμού και της αταξίας είναι προφανής.

Αν, μετά την έκρηξη ως απάντηση στη χρήση του άρθρου 49.3 την περασμένη Πέμπτη, υπήρχε μόνο το κάλεσμα [από την επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία] για διαδήλωση την επόμενη Πέμπτη, όλοι θα είχαν παραιτηθεί από την τελευταία στάση και την ήττα. Τα μπλόκα και η διάχυτη αναταραχή ενέπνευσαν το θάρρος, την αυτοπεποίθηση και την ώθηση που χρειαζόταν το κίνημα για να προβάλει τον εαυτό του πέρα από τις προθεσμίες που καθορίστηκαν πίσω από τις πόρτες των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Η κατάληψη ως συνεύρεση και οργάνωση 

Η κατάρρευση της κλασικής πολιτικής μαζί με τα κόμματά της και η απογοήτευσή της άνοιξε τον δρόμο για καινοτόμα αυτόνομα πειράματα. Το κίνημα κατά του εργατικού νόμου, το Nuit Debout [ένα κίνημα το 2016], τα Κίτρινα Γιλέκα, les Soulèvements de la Terre [οι εξεγέρσεις της γης, μια πρόσφατη σειρά περιβαλλοντικών κινητοποιήσεων με τη χρήση μαζικής άμεσης δράσης] και πολλά άλλα επιβεβαίωσαν τα τελευταία χρόνια ότι όχι μόνο δεν υπήρχε τίποτα πια να περιμένουμε από την αντιπροσώπευση, αλλά ότι κανείς δεν την ήθελε πια.

Καθεμία από αυτές τις ακολουθίες θα άξιζε μια διεξοδική ανάλυση των δυνατών και αδύνατων σημείων της, αλλά θα μείνουμε σε ένα βασικό γεγονός: η αναίρεση της εξουσίας προϋποθέτει την επινόηση νέων μορφών, και γι’ αυτό, στην ατομοποίηση της μητρόπολης, χρειαζόμαστε χώρους για να συναντηθούμε, να σκεφτούμε και να δράσουμε από αυτούς.

Εδώ και δεκαετίες, η κατάληψη κτιρίων, πανεπιστημιακών χώρων ή άλλων χώρων αποτελεί μέρος των αυτονόητων πρακτικών κάθε κινήματος. Ένας πρόεδρος πανεπιστημίου που αποδέχτηκε την επέμβαση της αστυνομίας στην πανεπιστημιούπολη του καταδικάστηκε αμέσως, καθώς θεωρήθηκε δεδομένο ότι η συλλογική και συμμετοχική επανοικειοποίηση του χώρου ήταν η ελάχιστη απάντηση στην ιδιωτικοποίηση όλων των χώρων και την αστυνόμευση του δημόσιου χώρου. Είναι σαφές ότι σήμερα καμία κατάληψη δεν είναι ανεκτή.

Αν, όπως έκαναν κάποιοι στη Ρεν, καταλάβει κάποιος έναν εγκαταλελειμμένο κινηματογράφο για να τον μετατρέψει σε Maison du Peuple [“Σπίτι του λαού”] όπου συναντώνται συνδικαλιστές, ακτιβιστές και ντόπιοι, ο σοσιαλιστής δήμαρχος της πόλης τον διώχνει μέσα σε 48 ώρες, στέλνοντας εκατοντάδες αστυνομικούς. Όσον αφορά τα πανεπιστήμια, οι αρχές τους επικαλούνται ξεδιάντροπα τους κινδύνους αναταραχής και τη δυνατότητα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης για να τα κλείσουν διοικητικά ή να στείλουν την αστυνομία εναντίον των ίδιων των φοιτητών τους. Από την άλλη πλευρά, όλα αυτά υπογραμμίζουν πόσο σημαντικό είναι να έχουμε χώρους όπου μπορούμε να συναντιόμαστε και να οργανωνόμαστε, πόσο μπορούν να αυξήσουν αυτό που είμαστε ικανοί να κάνουμε.

Στο Παρίσι, επιχειρήθηκε κατάληψη του Bourse du Travail [αίθουσα εργατικών συνδικάτων] μετά από μια θορυβώδη συγκέντρωση και ένα αυθόρμητο συμπόσιο κάτω από τη γυάλινη στέγη του εργατικού κινήματος. Ωστόσο, μαράθηκε μέσα στη νύχτα, λόγω της αναποφασιστικότητας ή της ακατανόητης συμπεριφοράς των συνδικάτων και των αυτόνομων επαναστατών. Χρειαζόμαστε χώρους για να χτίσουμε τη σύνδεση και την αλληλεγγύη και χρειαζόμαστε τη σύνδεση και την αλληλεγγύη για να κρατήσουμε τους χώρους. Η ιστορία της κότας και του αυγού.

Στη Ρεν, το κίνημα ξεπέρασε προσωρινά το πρόβλημα: μόλις εκκενώθηκε, οι συμμετέχοντες στο Maison du Peuple συναντήθηκαν στο φως της ημέρας και συνέχισαν να οργανώνουν μπλόκα καθώς και συναντήσεις – κατά πάσα πιθανότητα περιμένοντας να είναι αρκετά ενωμένοι και δυνατοί για να πάρουν πίσω ένα μέρος με στέγη, τρεχούμενο νερό και θέρμανση. Στο Παρίσι, τα όρια στα οποία έφτασε το πείραμα Nuit Debout φαίνεται να έχουν αποκλείσει τη δυνατότητα συνάντησης σε εξωτερικούς χώρους. Η ανοησία που επικρατεί θα ήθελε να λέει ότι οι υπαίθριες συζητήσεις παράγουν μόνο μονολόγους χωρίς αρχή και τέλος. Ωστόσο, θυμόμαστε το απεριτίφ στο Valls’ και τη δυνατότητα, ακόμη και από την εγωκεντρική μητροπολιτική μας μοναξιά, να πάρουμε την απόφαση στο άψε σβήσε να σπεύσουμε στο σπίτι του πρωθυπουργού μαζί με αρκετές χιλιάδες ανθρώπους. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι τόσο αποφασισμένη να μας αφήσει χωρίς σημεία συνάντησης δείχνει πόσο επείγουσα είναι η καθιέρωσή τους.

Προς το Άπειρο και παραπέρα

Όπως είπαμε, το περίγραμμα του κινήματος γίνεται προ-επαναστατικό. Κάθε μέρα, τα μπλόκα πολλαπλασιάζονται, οι δράσεις εντείνονται. Επομένως, η Πέμπτη ήταν καθοριστική. Από την άποψη της μεταρρύθμισης, μετά τις διαδηλώσεις της Πέμπτης, ο Μακρόν έχει στριμωχτεί. Είτε θα πάρει το ρίσκο ενός μαύρου Σαββάτου παντού στη χώρα -δηλαδή, την διαδήλωση των Κίτρινων Γιλέκων που φοβάται πάνω απ’ όλα- ή θα υποχωρήσει, επικαλούμενος τον κίνδυνο σημαντικών ανεξέλεγκτων εκρήξεων.

Όλα διακυβεύονται τώρα, και ακόμη περισσότερα. Η Αριστερά περιμένει σε ενέδρα, έτοιμη να πουλήσει ένα εκλογικό παραθυράκι, την ψευδαίσθηση ενός δημοψηφίσματος ή ακόμη και την κατασκευή της 4ης Διεθνούς -ό,τι χρειαστεί για να ζητήσει υπομονή και επιστροφή στην κανονικότητα. Για να αντέξει το κίνημα και να αποφύγει τη συνθηκολόγηση καθώς και την καταστολή, θα πρέπει να αντιμετωπίσει το συντομότερο δυνατό το ερώτημα που είναι κεντρικό για κάθε εξέγερση: πώς θα οργανωθεί. Και αναμφίβολα, κάποιοι ήδη σκέφτονται και συζητούν για το πώς να ζήσουν τον κομμουνισμό και να εξαπλώσουν την αναρχία.

The post Γαλλία: Το κίνημα κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. Στο κατώφλι μιας εξέγερσης; first appeared on Aυτολεξεί.

Αφού βυθίστηκα στις συζητήσεις και τα εργαστήρια της Κομμούνας των Κομμούνων, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να γυρίσουμε πίσω στην ιστορία και στις πρόσφατες δραστηριότητες των Κίτρινων Γιλέκων του Κομερσύ, που έγραψαν το “The Commercy Call to Action” το 2018. Το πρόσωπο που αναφέρεται ως Camille [1] σε αυτή τη συνέντευξη ανέλαβε τον ρόλο του εκπροσώπου-ομιλητή για την περίσταση, στην τηλεόραση και στις συναντήσεις, ενώ παράλληλα έδειξε γνήσια σεμνότητα: «Έχω ένα σύμπλεγμα και δεν μου αρέσει να διαβάζω, έτσι είμαι απόλυτα εξαρτημένη από τους φίλους μου που το κάνουν. Μου φέρνουν την ιστορική κουλτούρα που μου λείπει».

Με αυτό, η Συνέλευση των Συνελεύσεων του Κομερσύ μάς δείχνει ποια είναι η αληθινή δημοκρατία, όταν δεν καθοδηγείται από μια ελίτ, μια επίδειξη του πώς η λαϊκή, αυτοκαθορισμένη εκπαίδευση μεταξύ των ανθρώπων είναι ικανή να επιφέρει τον κοινωνικό μετασχηματισμό στο επίπεδο των αναγκών και παραπέρα.

Στην έκκλησή τους για δράση, τα Κίτρινα Γιλέκα του Κομερσύ επιμένουν στην ανάγκη για έναν αυτόνομο χώρο, ανεξάρτητο από την «καλή θέληση» του δημάρχου, αφιερωμένo στις συνεδριάσεις των πολιτών. Στο Κομερσύ, όπως σε πολλούς κυκλικούς κόμβους, χτίζουν «καλύβες». Σε άλλα μέρη, όπως στο Σαιν-Ναζαίρ, τα αποκαλούν «Σπίτια του Λαού». Αυτοί οι χώροι είναι ένα από τα αιτήματα των λαϊκών αυτών κινημάτων, που αναδημιουργούν τις αστικές ερήμους όπως το Asilio στη Νάπολη.

DIDIER FRADIN: Ποιοι είναι οι παράγοντες που έφεραν το κίνημα από τις καλύβες στις δημοτικές εκλογές; Έχετε προτείνει ήδη κάποιο πρόγραμμα;

CAMILLE: Στην αρχή, πραγματοποιούσαμε καθημερινές συνελεύσεις στις καλύβες (60 συναντήσεις σε 2 μήνες) και παρατηρήσαμε, όπως και με το κίνημα σε εθνικό επίπεδο, μια σοβαρή απώλεια δυναμικής· έτσι είχαμε την ιδέα να επισημοποιήσουμε τη Συνέλευση των Συνελεύσεων. Ο κύριος στόχος ήταν να οριζοντιοποιηθεί το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων για να αποφευχθεί η εμφάνιση των «στρατηγών του facebook» και άλλου είδους «αφεντικών» ή «ηγετών». Κάποιοι είδαν τον ελευθεριακό δημοτισμό ως προσανατολισμό, μια επέκταση του αγώνα σε τοπικό επίπεδο, ενώ άλλοι αντιτάσσονταν θεμελιωδώς σε αυτό, κάτι που έπρεπε να σεβαστούμε.

Συνεπώς, ξεκινήσαμε τη Συνέλευση των Πολιτών του Κομερσύ διευρύνοντας τον κύκλο, εμπλέκοντας άτομα που εργάζονται για μια αυτοδιοικούμενη ένωση (la Convive [2]) καθώς και άλλους πολίτες. Οργανώσαμε μια συνάντηση με την Annick Stevens, από το L’Université Populaire de Marseille, ειδικό στον Αριστοτέλη, στον Καστοριάδη και τον ελευθεριακό δημοτισμό, η οποία ήρθε να καθοδηγήσει και να συντονίσει την 1η συνάντηση πολιτών στο Κομερσύ τον Μάιο. Στη συνέχεια, τον Ιούνιο, ξεκίνησε η 1η πραγματική Συνέλευση των Πολιτών, θέτοντας σε κίνηση την απαιτούμενη δημοκρατική διαδικασία.

Τον Σεπτέμβριο αναρωτηθήκαμε «θα στείλουμε υποψήφιους στις δημοτικές εκλογές;» Έπειτα από ένα καλοκαίρι συναντήσεων για διάφορα θέματα (ενεργειακή αυτονομία, επεξεργασία αποβλήτων, πώς να φτιάχνουμε τοπικές λαϊκές συνελεύσεις) και μετά από ψηφοφορία, η ιδέα εγκρίθηκε με έναν τρόπο που να δίνει πλήρη εξουσία λήψης αποφάσεων στους κατοίκους. Αυτό μας διαχωρίζει από τις (μετά βίας) συμμετοχικές λίστες υποψηφίων που λειτουργούν εν τέλει με συμβατικό τρόπο. Ζητούμε την άμεση δημοκρατία, στον βαθμό που δεν έχουμε ούτε ένα προκαθορισμένο πρόγραμμα -μόνο προτάσεις που θα συζητηθούν στη συνέλευση μετά τις εκλογές, και δεν θα επιβληθούν ποτέ.

Συνεπώς, αρχίσαμε να συζητάμε για τη μέθοδο, ενώ αρνούμασταν να υποβάλουμε συγκεκριμένες προτάσεις. Θέλουμε πραγματικά να εφαρμόσουμε την άμεση δημοκρατία. Από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο, σημειώσαμε πρόοδο σε αυτό, και τώρα μπορούμε να επικεντρωθούμε στο πλαίσιο του προγράμματός μας. Η μόνη εγγύηση είναι ότι θα διαβουλευτούμε με τους ανθρώπους πάνω σε όλες τις προτάσεις, δεν θα τις εφαρμόσουμε απλώς κατευθείαν.

Παρακάτω είναι τα θέματα που προτείνονται για εξέταση, όλα προσανατολισμένα στην αυτονομία της Κομμούνας:

• ενεργειακή αυτονομία (εξοικονόμηση: επιστροφή αγοραστικής δύναμης στους κατοίκους)
• στέγαση (οικολογική ανακαίνιση και μόνωση για την κοινωνική στέγαση)
• κοινωνική συνοχή
• βελτίωση της ποιότητας ζωής
• οικονομική εξέλιξη (συνεταιρισμοί, τοπικά νομίσματα, χρηματοδότηση από πολίτες)

Θεωρούμε αυτές τις προτάσεις ως μέρος της κοινωνικής μας οικολογίας και ως τέτοιες δεν αντανακλούν την πλειοψηφική αίσθηση της Κομμούνας. Ο μεγαλύτερος φόβος μας, όσον αφορά την άμεση δημοκρατία, είναι ότι θα καταλήξουμε σε έναν πληθυσμό που θα προτιμούσε να ανοίξει ένα εμπορικό κέντρο παρά να παρέχει στον εαυτό του τα μέσα για να εξασφαλίσει μια φιλική προς το περιβάλλον μετάβαση.

Έχουμε επιλέξει να πιστεύουμε στη συλλογική διάνοια, αλλά θα προσπαθήσουμε να προσφέρουμε αρκετή μόρφωση από-τα-κάτω στη συνέλευση των πολιτών ώστε να επιτρέψουμε σε αυτές τις ιδέες να εξελιχθούν. Η συζήτηση δεν αρκεί. Πρέπει να δημιουργήσουμε χώρους όπου οι άνθρωποι να μπορούν να συνυπάρχουν, ένα σπίτι του λαού, αυτοδιοικούμενους χώρους όπου μπορούν να συναντηθούν οι άνθρωποι, μιμούμενοι τις καλύβες απ’ όπου ξεκίνησε η ιστορία των Κίτρινων Γιλέκων.

Συναντηθήκαμε για να συζητήσουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Από αυτές τις ανταλλαγές απόψεων μάθαμε πολλά και κάναμε πραγματική πρόοδο. Αυτό είναι το είδος της εμπειρίας που θα θέλαμε να αναπαράγουμε στο επίπεδο της κομμούνας, να μοιραστούμε αυτή την αύξηση της γνώσης μέσω αυτών των χώρων.

D.F.: Ποια είναι η στάση σας σχετικά με τις θεμελιώδεις αρχές των δημοτιστικών πόλεων, δηλαδή τον δημοκρατικό ριζοσπαστισμό, τη μέριμνα, τις συμμετοχικές μεθόδους και τον οικοφεμινισμό;

C: Συμφωνούμε, φυσικά, με τον δημοκρατικό ριζοσπαστισμό, τη μέριμνα και τη συμμετοχή… Έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε στο φεμινιστικό επίπεδο -η πατριαρχική σκέψη εξακολουθεί να είναι βαθιά ριζωμένη. Η ισοτιμία δεν αρκεί. Δεν επιβάλλουμε να ακούμε τις διαφορετικές απόψεις -δεν είναι δεδομένο- αλλά είναι μια ευχή. Πάνω απ’ όλα, λαμβάνεται μέριμνα για την αποφυγή των κυρίαρχων θέσεων, της τα-ξέρω-όλα συμπεριφοράς, ανεξάρτητα από το φύλο του ατόμου. Είμαι εκπαιδευτικός και μερικές φορές συγκλονίζομαι από τη συζήτηση γύρω από το ζήτημα των γυναικών. Στο σπίτι, η μητέρα μου έκανε πολλές δουλειές, ενώ ο φίλος της δεν έκανε τίποτα· εμείς τα παιδιά μοιραζόμασταν όλες τις οικιακές δουλειές. Η σκέψη για τη συμπεριληπτική συγγραφή είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της λαϊκής εκπαίδευσης, ακόμη κι αν μπορεί να φαίνεται δύσκολη κάποιες φορές. Τα στερεότυπα είναι, συχνά, τόσο ριζωμένα που δεν θέτουμε πια στους εαυτούς μας τις σωστές ερωτήσεις.

D.F.: Πώς σκοπεύετε να επιτύχετε αυτό που το ισπανικό δημοτιστικό κίνημα αποκαλεί confluencia -μια κατάσταση στην οποία διαφορετικά κινήματα ενώνονται και συνεργάζονται;

C.: Βάσει αυτών που μάθαμε από την Τσιάπας και τη Ροζάβα, επαναφέραμε την ιδέα της εξάρτησης [3]. Πολλές ομάδες Κίτρινων Γιλέκων, οι οποίες γνωρίζουν καλά ότι ο ενθουσιασμός μειώνεται, μας προσέφεραν την υποστήριξή τους, και αυτό απλά δείχνει ότι η ιδέα της δουλειάς στη Συνέλευση τους βοήθησε να αναζωογονήσουν τη δυναμική τους όταν πήγαν πίσω στα μέρη τους.

Έτσι, η ίδια η ιδέα μιας Συνέλευσης των Συνελεύσεων μπορεί να βοηθήσει να δομήσουμε ένα ανταγωνιστικό κίνημα. Με τις συνελεύσεις του Σαιν-Ναζαίρ και του Μονπελιέ δεν υπάρχει πραγματική συμμαχία ή ομοσπονδία. Αντ’ αυτού, υπάρχει η επιθυμία για μια πλατφόρμα, έναν τόπο συγκέντρωσης και ανταλλαγής. Αν η λίστα των υποψηφίων μας δεν κερδίσει τις εκλογές, η συνέλευση θα συνεχίσει να υπάρχει και τα εργαλεία με τα οποία έχουμε πειραματιστεί μπορούν να χρησιμοποιηθούν από άλλους. Αυτή είναι η ουσία της Κομμούνας των Κομμούνων.

Η ιδέα της συγκέντρωσης πόρων, μεθόδων και πειραματισμών μάς επιτρέπει να αποκτήσουμε δύναμη, χτισμένη από-τα-κάτω, ώστε να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε από τις αποφάσεις που έρχονται από-τα-πάνω, μέσω του εθνικού κράτους. Έτσι, μας δίνεται μια εναλλακτική με αξίες πιο ανθρώπινες, οικολογικές και βιώσιμες.

Η Κομμούνα των Κομμούνων μάς επιτρέπει να προχωρήσουμε πέρα ​​από το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, το οποίο θα συνεχιστεί ως έχει στο επίπεδο της Συνέλευσης των Συνελεύσεων. Δεν ασχολείται μόνο με τις εκλογές, αλλά με όλες τις συνεργατικές πρωτοβουλίες, τους αυτοκυβερνώμενους χώρους και όλα όσα συμβάλλουν σε μια πολιτική εναλλακτική που δίνει  τη δύναμη πίσω στις μάζες. Πρόκειται για μια συνάντηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια συνομοσπονδία ελεύθερων κομμούνων, όπως φανταζόταν ο Bookchin.

Είμαστε ευχαριστημένοι με αυτή τη συνάντηση, αλλά για τις επόμενες θα θέλαμε να μοιραστεί η διοργάνωση σε περισσότερους ανθρώπους. Πολλές συλλογικότητες, όπως οι St Dizier και Langres, ήρθαν για να μάθουν πώς να κερδίσουν τις εκλογές, ενώ βρισκόμαστε σε μια πορεία συλλογικής δράσης κινούμενης προς μια κλίμακα άμεσης δημοκρατίας, χωρίς καμία σταθερή ιδέα για το πώς να το κάνουμε ή με τι θα μοιάζει.

Υπάρχει μια τάση μεταξύ ορισμένων ομάδων να είναι κλειστές, ενώ εμείς προτιμούμε τη συμπερίληψη. Οι πολύ στρατευμένοι ακτιβιστές συχνά καθιερώνουν τόσες πολλές κατευθυντήριες αρχές και διαχωριστικές γραμμές που καταλήγουν να υπονομεύουν την ιδέα της συνένωσης. Η εστίαση στην ιδεολογία και στη θεωρία είναι πολύ υψηλή -δεν είμαστε όλοι στο ίδιο επίπεδο. Πρέπει να έχουμε ανεκτικότητα και, πάνω απ’ όλα, να δώσουμε στους εαυτούς μας χρόνο ώστε να αφήσουμε αυτή την κοινή κουλτούρα να αναδυθεί.

Προς το παρόν, εργαζόμαστε πάνω στην ιδέα μιας πλατφόρμας, μιας αγοράς [agora στο πρωτότυπο], που θα απαιτούσε από μας να ακούσουμε ο ένας τον άλλον και να μην ενσωματωνόμαστε σε μια μόνο σκέψη. Είναι μια κλήση προς τους εκλογείς, τους εκλέκτορες, τους κομμουναλιστές που λέει: «Ελάτε! Ας εξετάσουμε τον κοινό μας τόπο. Αν δεν συμφωνήσουμε, δεν έχει σημασία. Ας δούμε τι μπορούμε να πετύχουμε με αυτό ως αφετηρία μας. Ας πολεμήσουμε -αλλά ας ενωθούμε για να το κάνουμε, και όχι να αγωνίζεται ο καθένας από τη δική του γωνιά».

D.F.: Με όρους προγράμματος, ποιες αρχές σας έχουν αποκρυσταλλωθεί στη μετάβαση από το κοινωνικό κίνημα στην πολιτική σφαίρα;

C.: Η ιδέα που παραμένει ισχυρή είναι η άρνηση στο να μεταβιβάζουμε την εξουσία που ανήκει στον καθένα μας. Η αντιπροσώπευση δεν είναι πλέον η απάντηση στις ανάγκες των ανθρώπων. Έτσι, το να πάρουμε τον έλεγχο του δημαρχείου σημαίνει κάτι σαν να πάρουμε πίσω τα μέσα δράσης. Η συνέλευση των πολιτών αποφασίζει πώς να οργανώσει αυτά τα μέσα δράσης, η εκτελεστική ομάδα απλώς εκτελεί τις αποφάσεις, και υπάρχουν περιπτώσεις όπου είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν οι δημοτικές υπηρεσίες ή ο εξοπλισμός για την εκτέλεση των αποφάσεων (είναι βασικά οι υπηρεσίες που εκτελούν τις αποφάσεις, στον βαθμό που κάνουν πράγματι τη δουλειά τους). Ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο έχουν τον ρόλο των «επίσημων επικυρωτών» μέσω της «διαβούλευσης» και είναι, επίσης, δίαυλοι διαβίβασης των αιτημάτων από τη Συνέλευση στις δημοτικές υπηρεσίες. Οι αποφάσεις αυτές μπορούν, επίσης, να εφαρμόζονται άμεσα από τους κατοίκους ή τους πολίτες χωρίς τη βοήθεια δημοτικών υπηρεσιών.

Η ταπεινότητά μας έγκειται στο γεγονός πως δεν μπορούμε να εγγυηθούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι θα είμαστε σε θέση να πραγματοποιήσουμε τις υποσχέσεις που κάνουμε. Το σημαντικό είναι ότι μπορούμε να ενεργοποιούμε τα κινήματα των κατοίκων -χωρίς τους κατοίκους θα βρισκόμασταν στην ίδια κατάσταση που πολεμάμε: να αποφασίζουμε εξ ονόματός τους.

Εάν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να θεσπιστεί, καθώς μεταβαίνουμε στην πολιτική σφαίρα, είναι ο Χάρτης (Σύνταγμα), που αποτελεί τη νομική σύνδεση μεταξύ των εκλεγμένων και των υπόλοιπων πολιτών. Η πρώτη αρχή που θα πρέπει να τηρηθεί είναι η επιθυμία για αλλαγή. Ο χάρτης είναι μια ηθική δέσμευση της εκλεγμένης ομάδας προς τους πολίτες. Αυτό που μας λείπει ακόμα είναι οι μέθοδοι. Ονειρευόμαστε ένα εργαστήριο με τον Tristan Réchid [4] που θα μας βοηθούσε να βελτιώσουμε τα εργαλεία μας.

D.F.: «Δημοτισμός», «κομμουναλισμός» -σε τι αναφέρεστε;

C.: Είμαστε λίγο έκπληκτοι από αυτή τη διάκριση -ίσως δεν πρέπει να κολλήσουμε σε αυτό το σημείο. Η κατευθυντήρια αρχή μας είναι να λαμβάνουμε αποφάσεις μαζί με τους ανθρώπους, ακόμη κι όταν υπάρχουν μεγάλες εντάσεις. Δεν θέλουμε πλέον αυτό το σύστημα. Θέλουμε έναν καλύτερο τρόπο για να ζήσουμε με το περιβάλλον μας.

Στην πρώτη σύνοδο της Κομμούνας των Κομμούνων τον Νοέμβρη, η οποία τελικά αναβλήθηκε, δεν είχαμε τη σωστή μέθοδο. Διοργανώσαμε τη συνάντηση χωρίς να ανησυχούμε για το τι συνέβαινε μέχρι τότε. Επίσης, νομίζαμε ότι δεν είχε ο καιρός. Σήμερα, με την κινητοποίηση των συνδικάτων και τις εκλογές, η κατάσταση είναι περίπλοκη, αλλά αρκετοί πιστεύουν ότι αν αφήσουμε αυτή τη στιγμή να περάσει, θα είναι πολύ αργά. Σίγουρα θα προτιμούσαμε να οργανώθουμε πιο συλλογικά, με ένα ακόμη πιο ευρύ πάνελ οργανώσεων και συλλογικοτήτων, ελεύθερων κομμούνων, οι οποίες θα είχαν ήδη εργαστεί σε αυτού του είδους πρότζεκτ και οι οποίες, με βάση αυτά που συζητούμε αυτό το Σαββατοκύριακο αλλά και όσα μάθαμε από άλλους, θα έθεταν πραγματικά αυτή τη «συνομοσπονδία ελεύθερων κομμούνων», που είναι ο κύριος στόχος της πρωτοβουλίας μας.

Σημειώσεις 

[1] Για να προστατέψουμε την ταυτότητα των ατόμων και να μειώσουμε το φαινόμενο της προσωπολατρείας στην πολιτική, χρησιμοποιήσαμε το όνομα “Camille”, που είναι ένα γαλλικό θηλυκό και αρσενικό όνομα. Η πρακτική αυτή προέρχεται από τα κινήματα της ZAD.

[2] Η Convive είναι μια τοπική ένωση λαϊκής εκπαίδευσης. Συμμετείχε στις συναντήσεις που οδήγησαν στη συνέλευση των πολιτών με τα Κίτρινα Γιλέκα και άλλους πολίτες χωρίς κάποια ειδική ετικέτα.

[3] Η «εξάρτηση» που αναφέρουμε εδώ εμπνέεται από την ιδέα της «συνομοσπονδίας» (μία ομάδα οντοτήτων που σχηματίζουν συμμαχίες κρατώντας, παράλληλα, την κυριαρχία τους), κάτι που φέρνει κοντά ελεύθερες κομμούνες παρά ανεξάρτητα κράτη. Σε μία συνομοσπονδία, η κυριαρχία ανήκει αποκλειστικά στις οντότητες που φτιάχνουν ένα σύνολο. Σε μία ομοσπονδία, αντίθετα, η «εθνική εξουσία» μοιράζεται από το ομόσπονδο κράτος στα ομόσπονδα μέλη· η κυριαρχία σε αυτή την περίπτωση κρατείται από την ομόσπονδη κυβέρνηση.

[4] Ο Tristan Réchid είναι κάτοικος της Saillans και μέλος των συμβουλίου σε αυτό το μικρό γαλλικό χωριό του νομού Ντρομ. Έγινε ο πρώτος που κέρδισε τον δήμο φτιάχνοντας ένα πρόγραμμα μαζί με τους κατοίκους. Από τότε έχει ταξιδέψει σε όλη τη Γαλλία για να στηρίξει και να προσφέρει εκπαίδευση συμμετοχικών μεθόδων που εμπνέονται από τη σοσιοκρατία.

Μετάφραση: Αλέξανδρος Σχισμένος

The post Γαλλικός Δημοτισμός: από τους κυκλικούς κόμβους στη Συνέλευση των Συνελεύσεων first appeared on Aυτολεξεί.

On the eve of 5th of December an “unlimited” (open-ended) General Strike began, with more and more unions and protest groups pledging to join in.

Two things are unusual about this strike. The first is that it is open-ended, rather than the usual one-day ritualistic protest marches, and it may be prolonged from day to day by workers’ assemblies as long as necessary. The second is that the Yellow Vests, the self-organized, horizontal, social movement that sprung up spontaneously just over a year ago and is still popular despite severe repression, have decided to converge with the strike.

Just as surprising, Philippe Martinez Secretary General of CGT, France’s largest union federation, who had originally spurned the Yellow Vests, immediately welcomed them, making for a heady mix. For the union leaders, who try to control their followers tightly, the Yellow Vests are like a loose canon on the deck of a ship. Who knows what may result?

The nation-wide strike was originally proposed by the CGT’s Martinez, in response to the Macron Governments’ proposed neoliberal “reform” of the France retirement system. Macron’s reform  would essentially gut France’s solidarity-based retirement system. Even more than U.S. Social Security, which even Trump and the Republicans don’t dare touch, retirement over here is a sacred cow. It was established at the end of WWII when the Resistance and the Communists were influential and the business class was in bad odor, having collaborated with the Nazis. Under Macron’s proposed new ‘point’ system, many will lose up to 30% according to estimates, and future governments could arbitrarily decide how much money each point is worth!

The Camel’s Back

This latest, and most sweeping of Macron’s two years’ string of neo-liberal attacks on social welfare may prove to be the straw that breaks the camel’s back; and camels are dangerously irascible animals known to bite or kick their masters to death when mistreated.

The French were already in an angry mood in the Spring of 2018 when Macron started pushing through his reforms, but they were disappointed when the CGT and other union leaders imposed only stop-and-go, limited, local strikes and failed utterly to counter-attack. It was on the grave of those defeats that the spontaneous Yellow Vest movements sprung up like mushrooms all over France last November, supported by over 70% of the French.

Although justifiably suspicious of unions, especially of the union leaders, the Yellow Vests, after suffering a year of police brutality and prejudiced media coverage, came around to the need for convergence. Thus, at our fourth national Assembly of Assemblies on Nov. 3, we voted to join and “be at the heart” of the Dec. 5 movement in the hope that “a defeat for the government would open the road to other victories for our camp.”

Will the union leaders like Martinez stay the course? If they try to settle with Macron piecemeal and divide the movement as they have in the past, will the workers’ assemblies be able to stop them? Will the strike over retirement benefits develop along broad social revolutionary lines like similar horizontal movements in South America, the Middle East and elsewhere? Will these international movements finally connect, as the Yellow Vests’ Assembly of Assembly proposed when it dedicated our first anniversary to social movements around the world?

The following leaflet, developed by the Yellow Vests of Uzès and Montpellier, expresses the hopes and fears of the Yellow Vests on the eve of this open-ended struggle:

“One for all and all for one!”

For the past two years, a government of the rich has been imposing « reforms » designed to deprive the French people of all the advantages won by several generations of workers. For the past two years, Macron, “President of the rich,” following the rules laid down by the European Union of bankers and in defiance of the people, has been using police-state methods to increase the inequality of an already unequal society for the benefit of his Stock Market cronies through tax advantages and privatizations.

Today, by attacking their retirements, this would-be Jupiter has succeeded in uniting the French people – against him ! United, we have the power to make him withdraw his so called «reform» of our pensions. That’s obvious. But we must not stop there. We must stick together and make use of our united strength to impose all our demands: wages, unemployment benefits, public services, hospitals, schools, agricultural lands, ecological justice, fiscal justice…

Macron has sowed the wind. On December 5 he will harvest the whirlwind:

An Unlimited General Strike to take back our France

Don’t let them divide us! Let no branch, no trade, no sector return to work until everyone’s demands have been satisfied. Let us stick together, for we all depend on one another. Leave no one behind!

· The nurses and doctors of the emergency rooms and hospitals are struggling for all of us. They are demanding more beds, more personnel, more materials and of course decent salaries and breaks. They just made a pact with the firefighters: a fine example of solidarity between respected professionals. These are the people who look after us when we are most vulnerable. Should we leave them behind?

· Working women earn only 4/5 of the wages of men doing the same work, and they do 4/5 of the unpaid labor of homemaking, cooking and child-rearing. They are the true basis of civilization, yet many women are beaten, murdered, raped or trafficked in France – all too often with impunity. They are asking for justice. Should we leave them behind?

· The majority of working people have long been financially insecure. Even when they work full time or do extra jobs. Although the productivity of their labor and the profits of their bosses have not stopped increasing, the men and women who create this wealth live in fear of the end of the month, in permanent worry of unemployment, anxious about their employers closing shop and moving to poor countries where labor is cheaper. The workers are fighting for decent wages and stable employment. Should we leave them behind?

· Students and teachers are demanding less over-crowded classrooms, aids and assistance for handicapped and special students, the right to participate in developing curriculums that correspond to the needs of the young and not to the demands of employers. They are our children. Should we leave them behind?

· Small farmers work hard to feed us and get back only 2-3% of the price their produce sells for at Carrefour. Young people who want to raise organic crops and develop permaculture are unable to find agricultural lands to buy or rent, while real-estate speculators are paving over fertile soils. On the other hand, our government is subsidizing big land-owners and agro-businesses who stuff us with chemicals and Frankenfoods. Obesity is on the rise. The French peasantry, the salt of the earth, is in crisis. Should we leave them behind ?

· Macron wants to privatize the French National Railways (SNCF) for the benefit of his cronies, who have already taken over the National Highway System which we had already paid for tenfold. Today, trains are more and more expensive and less and less on time. The government is closing smaller stations, isolating the people in the countryside and forcing everyone to buy cars. The railway workers are defending these public goods on which we all depend. Yet Macron calls them “privileged.” The government has already reduced their rolling personnel to one (!) per train. Since September, the railway staff have been using their legal right to stop trains in case of public danger – without asking management or their union leaders for permission. Should we leave them behind?

· The planet is on the brink of climate catastrophe, while the government goes on subsidizing the oil, coal and chemical companies that are raking in billions. We must immediately cut these gifts to the rich and use that money for ecological purposes, for example helping the inhabitants of Rouen who have been poisoned by industry. Should we leave them behind?

· Immigrants and ethnic minorities do the most grueling work in France without enjoying the rights of citizens, while French imperialist companies are getting richer pillaging their native lands and making them unlivable. They are being discriminated, deported, brutally repressed by the police. They are demanding liberty, equality and fraternity. Should we leave them behind?

· The Yellow Vests come from all these underprivileged and exploited groups. They are the glue that holds all these elements together in the struggle. For more than a year they have been brutally repressed while fighting for dignity, fiscal justice, equality and participatory democracy. They have kept Macron on the defensive at great cost. Should we leave them behind?

An Injury to One is an Injury to All!

A general strike is not handed down by the heads of labor Federations, but decided from below, by the rank-and-file, in assemblies, on roundabouts, in neighborhoods, factories, hospitals and public services, including all those excluded from the « labor market » – the unemployed, semi-employed, handicapped, homeless and other workers with or without documents. Experience shows : strikes by separate trades called by unions alone are doomed to failure.

The general strike will be decided on by the women and men who are fighting for a decent living against social injustice and climate chaos. By the women and men who are standing up against racism and xenophobia in every sector of society. In brief, by those who are fed up living dreary lives, filled with worries for tomorrow, without desirable perspectives for themselves and their children. So, beginning Dec. 5, let us join together in solidarity with each other and throw all our strength into the struggle.

Let us stick together to the end. Let no sector defect. The strike will end when everyone is satisfied. If we all pitch in together, the strike will not have to last long. Our demands are reasonable. If Monsieur Macron can’t fulfill them, he could be replaced by someone more reasonable. So could the system that puts profits before the well-being of the people and the planet!

Like the representatives of the Third Estate in 1789, let us swear an oath not to separate until we have all had satisfaction.

Block Everything ! Change Everything!

Unlimited General Strike ! Unlimited General Dream!*

*Pun on Grève (strike) and Rêve (dream)  http://noussommesgiletsjaunes34.fr/

Richard Greeman is a retired professor and author, was a colleague of Cornelius Castoriadis, Raya Dunayevskaya and Immanuel Wallerstein, and is a prolific translator of the anti-authoritarian Russian revolutionary Victor Serge. Richard is a founder of the Praxis Research and Education Center, based in Moscow, and director of the Victor Serge Foundation.

The post General strike in France: Unions & Yellow Vests Converge first appeared on Aυτολεξεί.

Η ολομέλεια της 4^ης «Συνέλευσης των Συνελεύσεων» των Κίτρινων Γιλέκων αποφάσισε τη συμμετοχή του κινήματος στη γενικά απεργία της 5^ης Δεκεμβρίου ενάντια στη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, όπως επιβεβαίωσε στο ειδησεογραφικό κανάλι RFI ο Christophe Chapuis, εκπρόσωπος τύπου της συνέλευσης.

Τα 600 Κίτρινα Γιλέκα, που εκπροσωπούν 200 τοπικές επιτροπές, αποφάσισαν επίσης ότι η επόμενη συνάντηση τους θα γίνει πιθανότατα στην Τουλούζη, σε ημερομηνία που μένει να καθοριστεί. Το κίνημα πλησιάζει την 1^η του επέτειο αφού οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν στις 17 Νοεμβρίου του 2018.

Η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» πήρε ακόμη αποφάσεις πάνω σε διάφορα θέματα, όπως μας ενημερώνει ο Christophe Chapuis. «Υπήρχαν 7 θεματικές ομάδες εργασίας, καθώς και 4 ακόμη που προστέθηκαν κατά τη διάρκεια της συνέλευσης, άρα ήταν πολύ πλούσιο το περιεχόμενο, με συμμετέχοντες που δούλεψαν σκληρά κάθε μέρα για πολλές ώρες».

Ο εκπρόσωπος τύπου της συνέλευσης, Christophe Chapuis, μας περιγράφει συνοπτικά τα κύρια σημεία αυτών των 3 ημερών.

«Στο τέλος της ολομέλειας, έγινε ψηφοφορία για κάποια θέματα, όπως η στήριξη ανθρώπων που εξεγείρονται ενάντια στην αδικία, γιατί βλέπουμε ότι ο κόσμος των Κίτρινων Γιλέκων δεν είναι μόνος του. Επίσης, υπήρξε μεγάλη στήριξη για την κινητοποίηση που προετοιμάζεται στις 17 Νοεμβρίου, καθώς και για τη γενική απεργία της 5^ης Δεκεμβρίου. Μπορούμε να πούμε ότι τα Κίτρινα Γιλέκα θα συμμετέχουν πιθανότατα στις διαδικασίες και θα βοηθήσουν όσο μπορούν στη γενική απεργία.»

Μετάφραση για το αυτολεξεί: Χρήστος Καραγιαννάκης

Πηγή

The post Ανταπόκριση από τη 4η Συνέλευση των Συνελεύσεων των Κίτρινων Γιλέκων first appeared on Aυτολεξεί.

Απ’ την οπτική που μας ενδιαφέρει, δηλαδή απ’ την οπτική της αντικαπιταλιστικής κριτικής, το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων αποτελεί ένα ιδιαίτερης σημασίας γεγονός: η εμφάνισή του αιφνιδίασε τους πάντες, τους κοινούς ανθρώπους και τους εξειδικευμένους στον στοχασμό. Μπορούμε, φυσικά, να ερμηνεύσουμε τις αντικειμενικές αιτίες του -μια υπόθεση φορολόγησης καυσίμων-, να το εντάξουμε με έναν λίγο ή πολύ πειστικό τρόπο σε μια ιστορική γενεαλογία, να ερευνήσουμε και να επιχειρηματολογήσουμε σχετικά με την κοινωνική του σύνθεση, ωστόσο κάτι τέτοιο θα παραμείνει μια εκ των υστέρων ερμηνεία και ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι το είχε προβλέψει.

Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά ποια είναι αυτή; Για να απαντήσουμε, θα προσπαθήσουμε, πρώτα απ’ όλα, να το τοποθετήσουμε στην ευρύτερη χρονικότητα των κοινωνικών αγώνων στον γαλλικό (και συνεπώς παγκόσμιο) καπιταλισμό απ’ το 1968 και έπειτα.

Ο μακρονισμός είναι μια προσπάθεια ολοκλήρωσης της αναγκαστικής πορείας υιοθέτησης, από τη γαλλική κοινωνία, των υπερφιλελεύθερων προτύπων, ο θατσερισμός της οποίας επιβραδυνόταν διαρκώς στη Γαλλία λόγω του φαντάσματος του Μάη του ’68. Εκείνο το κίνημα ανυπακοής της κοινωνίας, παρά τις αφηγήσεις των κλαψιάρηδων που μόνο ένα άνοιγμα νέων αγορών κατανάλωσης βλέπουν, είχε κάποια θετικά αποτελέσματα με τις συμφωνίες της Γκρενέλ και την αποχώρηση του Ντε Γκωλ έναν χρόνο αργότερα. Ακόμη κι αν στη συνέχεια τα πραγματικά οφέλη της συμφωνίας χάθηκαν και ο στρατηγός αντικαταστάθηκε από εξίσου επιβλαβείς πολιτικούς, τόσο ο λαός όσο και οι κυβερνώντες είχαν επίγνωση ότι, κατεβαίνοντας στον δρόμο, το κράτος μπορεί να κλωνιστεί και να αντικρουστούν τα σχέδιά του.

Ενάντια στον νόμο ‘Devaquet’ το 1986, ενάντια στη σύμβαση επαγγελματικής ένταξης το 1994, ενάντια στη μεταρρύθμιση των ειδικών συνταξιοδοτικών καθεστώτων το 1995, ενάντια στη συμφωνία μεταξύ του συνδικάτου CFDT και των εργοδοτών για την κατάργηση του ταμείου ανεργίας το 1997-1998, ενάντια στη Σύμβαση Πρώτης Εργασίας (CPE) το 2006: πολλά κινήματα κατάφεραν την οπισθοχώρηση διαδοχικών κυβερνήσεων. Το 2008, όμως, το κίνημα ενάντια στη μεταρρύθμιση των συντάξεων, παρά τις μαζικές διαδηλώσεις και τα μπλοκαρίσματα γύρω από τα οποία συγκεντρώνονταν φοιτητές, επισφαλείς εργαζόμενοι και εργάτες, κατέληξε σε ήττα. Η φράση του Σαρκοζί «Ο Μάης του ’68 έλαβε τέλος» στόχευε στην πραγμάτωση της εξάλειψης του φαντάσματος. Το ανανεωμένο πνεύμα πάλης που έκανε την εμφάνισή του στον αγώνα ενάντια στον εργασιακό νόμο δεν απέτρεψε την ήττα, που ενορχηστρώθηκε με τη βοήθεια των κεντρικών γραφείων των συνδικάτων.

Μόνο ο αγώνας της ZAD στην Νοτρ Νταμ ντε Λαντ στέφθηκε με νίκη (πικρή σίγουρα, αλλά νίκη πάραυτα): εάν σήμερα δεν υπάρχει αεροδρόμιο, όλοι ξέρουν ότι αυτό οφείλεται στη συνεργασία των ετερογενών αντιπάλων του αεροδρομίου από τη μία, κι από την άλλη στην άμεση και θαρραλέα αντιπαράθεση με την αστυνομία. Όσο μακρινά κι αν είναι αυτά, απ’ όσα εμφανώς απασχολούν τα Κίτρινα Γιλέκα, τα επεισόδια της εν λόγω πάλης έδωσαν ένα μάθημα που δεν πήγε χαμένο.

Εάν σήμερα, 40 χρόνια μετά την ανάδυση του ρηγκανο-θατσερικού μοντέλου, η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση δεν έχει εντελώς ολοκληρωθεί, παρά τη φανατική στήριξη από τους επιφυλλιδοκράτες και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, το χρωστάμε στη «γαλλική καθυστέρηση», στην «απεργοκουλτούρα» που κάνει τον Μακρόν να επεμβαίνει σε μια στιγμή όπου η κατάσταση έχει παγκοσμίως αλλάξει: μετά την κρίση του 2008, και τα τραύματά της, και σε μια εποχή γεωστρατηγικού χάους, ο Μακρόν δεν μπορεί να στηρίζεται, σε αντίθεση με τη Θάτσερ, σε υποσχέσεις λαϊκής συμμετοχής, ούτε να ελπίζει σε μια έκρηξη πατριωτικού ζήλου με την εμπλοκή στις υπο-σαχάριες επιχειρήσεις, αντίστοιχη με τον πατριωτισμό που προκάλεσε ο πόλεμος των Νήσων Φώκλαντ.[1] Ακόμα και η πάλη ενάντια στην τρομοκρατία ή τον αντισημιτισμό μόνο εφήμερα και μόνο για ένα συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού λειτουργούν ως φορείς ιερής συμμαχίας.

Η κατανόηση του νοήματος του γεγονότος «Κίτρινα Γιλέκα» προϋποθέτει το ξεπέρασμα των τρόπων ανάλυσης που εδώ και κάποιες δεκαετίες έχουν αποδειχθεί ακατάλληλοι ως προς την κατανόηση της πραγματικότητας και που, εν προκειμένω, είναι μη-λειτουργικοί.

Για εμένα, που προέρχομαι απ’ αυτό το κοινωνικό περιβάλλον, το να πάω να ακούσω τι λένε για το κίνημα ομάδες και άτομα μιας ακρο-αριστεράς, προερχόμενης από τη μαρξιστική κριτική του λενινισμού, ήταν μια εμπειρία ενδιαφέρουσα και καταθλιπτική: πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις (συγκεκριμένα, το περιοδικό Temps Critiques), είχα την εντύπωση ότι ήμουν σ’ ένα γηροκομείο της σκέψης με στρεβλές συνήθειες. Ο ένας έχει περάσει τη ζωή του καταγράφοντας και την παραμικρή απεργία προκειμένου να αποδείξει ότι υπάρχει μία μόνο αγωνιζόμενη τάξη στον κόσμο και επιμένει «ότι δεν έγινε και τίποτα τρομερό», ενώ πρόκειται για ένα κίνημα που ήδη μετά από 3 μήνες ζωής έχει απλωθεί σ’ ολόκληρη τη Γαλλία, έχει επηρεάσει δραστικά την οικονομική και κοινωνική ζωή και το οποίο, για πρώτη φορά μετά την Κομμούνα, έκανε τις καλές γειτονιές να φλέγονται. Ο άλλος απεφάνθει αμέσως: μα αυτό δεν είναι προλεταριάτο, άρα δεν μπορεί να νικήσει το Κεφάλαιο -και έπειτα επινοεί την κοινωνική σύνθεση του κινήματος: πρόκειται για την «τάξη της πλαισίωσης». Μία άλλη ομάδα έχει αποφασίσει ότι το κίνημα δεν είναι παρά μια προσπάθεια για να διαμορφωθεί ένας λαός που θα συνομιλεί αποκλειστικά με το κράτος, άρα και ξένος προς την εργατική αυτονομία, τον μόνο δρόμο που οδηγεί στην παγκόσμια χειραφέτηση.

Η ουσία όλων αυτών είναι η ενοχλητική κοινωνική σύνθεση του κινήματος, που είναι υπερβολικά ανομοιογενής.

Πρέπει να το καταπιείτε, φίλοι μου, έχουμε μπει στην εποχή των μη καθαρών εξεγέρσεων. Αντί να λυπάστε που δεν αναδεικνύεται η «τάξη ως τάξη», ίσως να έχετε να κερδίσετε περισσότερα εάν αναρωτηθείτε γιατί υπάρχουν τόσοι εργάτες, ολοένα και περισσότεροι, στους κυκλικούς κόμβους και στις διαδηλώσεις και γιατί διάλεξαν να αγωνιστούν εκεί και όχι στον τόπο εργασίας τους. Και να συνεχίσετε αναλογιζόμενοι τι σημαίνει σήμερα «τόπος εργασίας» και μήπως, όλως τυχαίως, η διαδρομή μέχρι το εργοστάσιο είναι πλέον μέρος του εν λόγω τόπου εργασίας. Γιατί, άραγε, οι εργάτες που βλέπουν τα εργοστάσια να κλείνουν απ’ τη μια μέρα στην άλλη, ανάλογα με τις διακυμάνσεις ενός κεφαλαίου που κυκλοφορεί όλο και πιο γρήγορα, έχουν την τάση να εγκαταλείπουν αυτό που εξακολουθείτε να αποκαλείτε «τόπο παραγωγής» και πάνε να δώσουν αλλού τη μάχη; Μήπως επειδή η «παραγωγή» εκτείνεται πλέον σ’ ολόκληρη την κοινωνία και είναι κάπως βολικό να της προσδίδουμε έναν αποκλειστικό «τόπο»;

Για να αντιληφθούμε όλες τις δυνατότητες αυτού του ανομοιογενούς αναβρασμού χρειάζεται, επίσης, να μετρήσουμε τον σφυγμό της παρουσίας εθνικιστικών, ρατσιστικών και αντισημιτικών στοιχείων στους κόλπους τους κινήματος. Χωρίς να τα παραβλέψουμε ή να τα υποτιμήσουμε, πρέπει να έχουμε συνείδηση του πραγματικού κινδύνου που αποτελούν για το μέλλον, δηλαδή την αναδίπλωση μέρους των δυνάμεών τους σε αντιδραστικές, λαϊκίστικες-εκλογικές μορφές. Γιατί, ακόμη κι αν τα απεχθή ξενοφοβικά και αντισημιτικά φαινόμενα παρέμειναν μεμονωμένα και περιθωριοποιήθηκαν απ’ τις αμέτρητες συλλογικές αντιρατσιστικές ανακοινώσεις, ακόμη κι αν οι οργανωμένες φασιστικές ομάδες δεν πήραν ποτέ, σύμφωνα και με την ίδια την Υπηρεσία Εσωτερικών Πληροφοριών, κυρίαρχη θέση, είναι αλήθεια πως η ψυχή του κινήματος, η επιθυμία δημιουργίας ενός λαού που θα όρθωνε την τεράστια πλειοψηφία ενάντια στις κακές κυβερνήσεις, είναι διφορούμενη. Το ότι στην αρχή τραγουδούσαμε πολύ τη Μασσαλιώτιδα και ότι την τραγουδάμε ακόμα, ανάλογα με τον χώρο και την κατάσταση (πέραν του ότι το κίνημα δημιούργησε και δικά του τραγούδια) μπορεί εύκολα να γίνει κατανοητό.

Όπως είπε ένα κίτρινο γιλέκο: «Όταν είμαστε απέναντι σ’ έναν μπάτσο, η μόνη μας δύναμη είναι να μείνουμε ενωμένοι και για να μείνουμε ενωμένοι έχουμε ανάγκη να τραγουδήσουμε το μόνο τραγούδι που όλοι ξέρουν». Η αναφορά στη Γαλλική Επανάσταση είναι πράγματι συνολική. Για ποια πολιτεία όμως μιλάμε; Η Μασσαλιώτιδα μπορεί να είναι ο ύμνος της Οικουμενικής Πολιτείας του Ανάχαρσις Κλουτς της οποίας τον ερχομό εύχεται το Temps Critiques σε μια αφίσα του: η πολιτεία όσων επιθυμούν να γίνουν μέλη της, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Μπορεί, επίσης, να είναι εκείνο που κυρίως υπήρξε μέσα στην ιστορία: το τραγούδι των δήμιων που έκαναν να χύνεται το βρώμικο αίμα.

Η παγίδα του Δημοψηφίσματος Λαϊκής Πρωτοβουλίας (RIC) μπορεί να επανεμφανιστεί με το ερώτημα: «Ποιος είναι πολίτης;». Όπως κάποιος παρατήρησε: «Πρέπει να θυμήσουμε ότι μοιάζει δύσκολο να βρεθείς σ’ ένα οδόφραγμα ή σε έναν κυκλικό κόμβο δίπλα με έναν “ξένο” που αγωνίζεται μαζί σου ενάντια στη φορολογική αδικία και να του πεις ότι το δημοψήφισμα θα τον αποκλείει!».

Αυτού του είδους η οπισθοδρόμηση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την εμβάθυνση και τη ριζοσπαστικοποίηση των πιο θετικών τάσεων. Σ’ αυτό το σημείο, αποδεικνύεται γόνιμη η αντιπαραβολή με τους τελευταίους χρονολογικά αγώνες (οι αγώνες εδαφών ενάντια στα Μεγάλα Έργα, ο αγώνας ενάντια στον εργασιακό νόμο και το φαινόμενο της κεφαλής της πορείας[2]). Τα Κίτρινα Γιλέκα διαφέρουν απ’ τους αγώνες αυτούς ως προς το ότι, εν αντιθέσει μ’ αυτούς, δεν αμφισβητούν ούτε τους τρόπους παραγωγής του πλούτου, ούτε την ίδια τη φύση του πλούτου, αλλά αγωνίζονται σχεδόν αποκλειστικά για τη διανομή του.

Τα Κίτρινα Γιλέκα, η ZAD και οι πολέμιοι του εργασιακού νόμου έχουν, εντούτοις, ένα βασικό κοινό στοιχείο: την άρνηση της εκμετάλλευσης.

Όπως δείχνει ο αγώνας κατά των Μεγάλων Έργων και τα κοινά που έχει με το φαινόμενο της κεφαλής της πορείας (σλόγκαν, συμμετέχοντες, φαντασιακό), η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η εκμετάλλευση της γυναίκας απ’ τον άντρα και η εκμετάλλευση της φύσης αποτελούν ένα και το αυτό. Είναι η κυριαρχία επί του άλλου για την ιδιοποίηση όσων παράγει, αφήνοντάς του μόνο όσα χρειάζεται για να επιβιώσει σύμφωνα με τους κανόνες που ορίζει ο κυρίαρχος. Οι κανόνες αυτοί κατασκευάστηκαν με αιώνες πολέμων και ξεριζωμών: διαχωρισμός φύσης-πολιτισμού, επιτήδευση της αντρικής κυριαρχίας, επιβολή του χρόνου εργασίας ως τρόπου μέτρησης της αξίας.

Η κοινωνικότητα που γεννήθηκε στους κυκλικούς κόμβους, η οποία διαφεύγει του χρόνου της οικονομίας και των κοινωνικών ρόλων (των έμφυλων κυρίως), είναι ήδη ένας δρόμος προς την καταπολέμηση των κανόνων αυτών. Επιτρέπει, εξάλλου, την ανταλλαγή εμπειριών προκειμένου να ξεπεραστεί η αντιπαράθεση μεταξύ τέλους του κόσμου και τέλους του μηνιάτικου.

Για να έχουμε χρόνο να βαδίσουμε σ’ αυτόν τον δρόμο, πρέπει να βασιστούμε στα δυνατά σημεία του κινήματος: την υπέροχη αλληλεγγύη του απέναντι στην καταστολή και την πεισματική άρνηση αντιπροσώπευσης (παρά τις αντιπροσωπίες που τα μέσα ενημέρωσης κατασκευαζουν). Αντί να ενδώσουμε στον πειρασμό του Εθνικού, δήθεν, Διαλόγου, του διαλόγου που υποχρεωτικά διεξάγεται με τις αρχές, λες και είναι αυτονόητο ότι τους έχουμε παραχωρήσει το δικαίωμα να αποφασίζουν τελικά για τα πάντα, οφείλουμε να συνεχίσουμε να προχωράμε με τον δικό μας ρυθμό. Να συνεχίσουμε να παίρνουμε τον χρόνο μας. Η ίδια η φύση του γεγονότος μας υποχρεώνει να επανεξετάσουμε τόσο τα εργαλεία στοχασμού όσο και τις προτεραιότητες δράσης αλλά και, γενικότερα, σε επίπεδο ομάδας αλλά και κοινωνίας, τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας.

[1] [ΣτΜ] Το 1982, ενώ Πρωθυπουργός της Αγγλίας ήταν η Θάτσερ, ξεκίνησε ο Πόλεμος των Φώκλαντ μεταξύ της Αγγλίας και της Αργεντινής με αντικείμενα τα Νησιά Φώκλαντ και τις Νήσους Νότια Γεωργία και Νότιες Σάντουιτς. Η σύγκρουση διήρκησε 74 ημέρες και έληξε με την παράδοση της Αργεντινής. Η κυβέρνηση του Συντηρητικού Κόμματος, ενισχυμένη από το επιτυχές αποτέλεσμα, επανεκλέχθηκε το επόμενο έτος.

[2] [ΣτΜ] Από τις Όρθιες Νύχτες το 2016 και το κίνημα ενάντια στον νέο Εργασιακό νόμο συνέβαινε το εξής πρωτοφανές: στις διαδηλώσεις, τα συνδικάτα και οι αντιπροσωπείες των κομμάτων είχαν εξοστρακιστεί από την κεφαλή της πορείας, την οποία καταλάμβαναν πλέον πολύ αποφασισμένα άτομα που δεν ανήκαν σε καμία οργάνωση.

* Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 181 του ηλεκτρονικού περιοδικού Lundimatin, στις 4 Μαρτίου 2019, με τίτλο «Les gilets jaunes et la nécessité de reprendre le temps». Διαθέσιμο στο: https://lundi.am/Les-gilets-jaunes-et-la-necessite-de-reprendre-le-temps.

Μετάφραση: Χρήστος Καραγιαννάκης

The post Serge Quadruppani: Τα Κίτρινα Γιλέκα & η Ανάγκη να πάρουμε πάλι τον Χρόνο μας first appeared on Aυτολεξεί.

Του Richard Greeman[i]

Για περισσότερο από δύο αιώνες, η Γαλλία υπήρξε το κλασικό μοντέλο της κοινωνικής καινοτομίας και το πρωτόγνωρο κοινωνικό κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων έχει μία τεράστια διεθνή σημασία. Ο ξεσηκωμός τους αποκάλυψε τα ψεύδη και τη βία της ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης και τη διπροσωπία των αντιπροσωπευτικών θεσμών, όπως τα πολιτικά κόμματα, τα γραφειοκρατικά συνδικάτα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Τα Κίτρινα Γιλέκα αντιπροσωπεύουν την πρώτη στιγμή στην Ιστορία όπου ένα αυθόρμητο, αυτο-οργανωμένο κίνημα διατήρησε την αυτονομία του και αντιστάθηκε στην ενσωμάτωση, τη γραφειοκρατικοποίηση και τις σεχταριστικές διαιρέσεις. Έθεσαν μια πραγματική, ανθρώπινη εναλλακτική στην απανθρωποποίηση της κοινωνίας υπό την κυριαρχία της καπιταλιστικής «αγοράς».

Πριν από έναν χρόνο, τα Κίτρινα Γιλέκα ξεπήδησαν κυριολεκτικά από «το πουθενά», με αυτόνομες τοπικές μονάδες να εμφανίζονται σε όλη τη Γαλλία σαν μανιτάρια, διαδηλώνοντας σε κόμβους κυκλοφορίας και σταθμούς διοδίων, διοργανώνοντας κάθε Σάββατο πορείες στις πόλεις.

Μα σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες εξεγέρσεις δεν είχαν ως κέντρο το Παρίσι. Στην πραγματική ζωή, τα Κίτρινα Γιλέκα είναι σε μεγάλο βαθμό μεσήλικες οικογενειάρχες χαμηλού εισοδήματος από την επαρχία, των οποίων το χαρακτηριστικό είναι η φιλικότητα και τα αυτοσχεδιασμένα μπάρμπεκιου. Απηυδισμένοι από τα ψέμματα, τις κοροϊδίες, τη χειραγώγηση, τα Κίτρινα Γιλέκα ενστικτωδώς απέρριψαν την εργαλειοποίησή τους από τους διεφθαρμένους «αντιπροσωπευτικούς» θεσμούς –συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών κομμάτων, των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών και των ΜΜΕ. Συνειδητά απέφυγαν τους «ηγέτες», ακόμη και από το εσωτερικό του δικού τους κινήματος, και ακόμη τώρα σταδιακά μαθαίνουν να δημιουργούν ομοσπονδίες και να διαπραγματεύονται με άλλα κοινωνικά κινήματα.

Από την πρώτη στιγμή, οι ανεπίσημες, μη-βίαιες συγκεντρώσεις των Κίτρινων Γιλέκων αντιμετωπίστηκαν με μαζική αστυνομική καταστολή, και επιπλέον με έναν καινούργιο νόμο «ενάντια στους βανδαλισμούς», που ουσιαστικά καθιστά αδύνατον να διαδηλώσεις νόμιμα.

Τα ΜΜΕ επικεντρώνονται σε θεαματικές εικόνες της βίας ενάντια στην ακίνητη περιουσία που εξαπέλυσαν οι βάνδαλοι του Μπλακ Μπλοκ στο περιθώριο των κινητοποιήσεων των Κίτρινων Γιλέκων, μα ποτέ [δεν επικεντρώνονται] στα ανθρώπινα θύματα της συστηματικής κυβερνητικής βίας. Ένα δημοφιλές σύνθημα γραμμένο με μαρκαδόρο στο Κίτρινο Γιλέκο ενός διαδηλωτή έγραφε: «Ξυπνήστε! Σβήστε τις τηλεοράσεις σας!! Ενωθείτε μαζί μας!» Δεν πρέπει λοιπόν να μας κάνει εντύπωση πως, αφού υποβλήθηκαν στην αυξανόμενη βία και τη συνεχή δυσφήμιση, οι αριθμοί των διαδηλωτών των Κίτρινων Γιλέκων έχουν μειωθεί, μα ακόμη βρίσκονται στους δρόμους και το αγαπημένο τους τραγούδι λέει:

«Είμαστε εδώ! Είμαστε εδώ! Τι κι αν δεν αρέσει στον Μακρόν; Είμαστε εδώ!»

Η κρίση στη Γαλλία δεν έχει τελειώσει ούτε κατά διάνοια. Αν και όταν οι υπόλοιπες καταπιεζόμενες και οργισμένες ομάδες στη Γαλλία –οι οργανωμένοι εργάτες, οι οικολόγοι, οι Βορειο-Αφρικανοί μετανάστες, οι φοιτητές που παλεύουν ενάντια στις εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις» του Μακρόν– σβήσουν, επίσης, τις τηλεοράσεις τους και κατέβουν στους δρόμους, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν ριζικά.

[i] Ο Richard Greeman είναι συνταξιούχος καθηγητής και συγγραφέας, συνάδελφος του Κορνήλιου Καστοριάδη, της Raya Dunayevskaya και του Immanuel Wallerstein και πολυγραφότατος μεταφραστής του αντιεξουσιαστή Ρώσου επαναστάτη Victor Serge. Ο Richard είναι ιδρυτής του Κέντρου Έρευνας και Παιδείας Praxis, με έδρα τη Μόσχα, και διευθυντής του Ιδρύματος Victor Serge.

The post Τα Κίτρινα Γιλέκα κλείνουν 1 χρόνο first appeared on Aυτολεξεί.

By Richard Greeman

For more than two centuries, France has been the classic model for social innovation, and the unique, social movement of the Yellow Vests has enormous international significance.

Their uprising has unmasked the lies and violence of republican government, as well as the duplicity of representative institutions like political parties, bureaucratic unions and the mainstream media.

The Yellow Vests represent the first time in history that a spontaneous, self-organized social movement has retained its autonomy, resisted cooptation, bureaucratization and sectarian splits. They pose a real, human alternative to the dehumanization of society under the rule of the capitalist “market.”

One year ago, the Yellow Vests burst literally “out of nowhere,” with autonomous local units springing up all over France like mushrooms, demonstrating on traffic circles (roundabouts) and toll-gates, marching every Saturday in cities. But unlike all previous revolts, it was not Paris-centered. In real life the Yellow Vests are largely low-income, middle-aged folks with families from the provinces whose trade-mark is friendliness and improvised barbecues.

Tired of being lied to, cheated, manipulated and despised, the Yellow Vests instinctively rejected being instrumentalized by corrupt “representative” institutions – including political parties, union bureaucracies and the media. They eschewed “leaders” and spokespeople even among their own ranks, and are only now gradually learning to federate themselves and negotiate with other social movements.

From the very beginning, the Yellow Vests’ non-violent unauthorized gatherings were met by massive police repression along with a new “anti-vandalism” law making it virtually impossible to demonstrate legally. The media concentrates on sensational images of the violence (to property) of the Black Block vandals at the fringes of Yellow Vest demonstrations, never on the human victims of systematic government violence. A popular slogan proclaimed in Magic Marker on a demonstrator’s Yellow Vest reads: “Wake up! Turn off your TV! Join us!”

Small wonder that, subjected to increasing violence and continuous slander, the numbers of Yellow Vest protestors has diminished but they are still out there and their favorite chant goes: “Here we are! Here we are! What if Macron doesn’t like it? Here we are!”.

The crisis in France is far from over. If and when the other oppressed and angry groups in France – the organized workers, ecologists, North African immigrants, students struggling against Macron’s educational “reforms” – also turn off their TV’s and go down into the streets, things could change radically.

Richard Greeman is a retired professor and author, was a colleague of Cornelius Castoriadis, Raya Dunayevskaya and Immanuel Wallerstein, and is a prolific translator of the anti-authoritarian Russian revolutionary Victor Serge. Richard is a founder of the Praxis Research and Education Center, based in Moscow, and director of the Victor Serge Foundation.

The post Richard Greeman: The Yellow Vests after 1 Year of Struggle first appeared on Aυτολεξεί.