Ο Edwards υπήρξε έντονος επικριτής της εκλογικής κομματικής πολιτικής και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, προωθώντας την άμεση δημοκρατία πέρα από την κρατική εξουσία και τον καπιταλισμό. Τα άρθρα και τα φυλλάδιά του εξετάζουν τους αυτοοργανωμένους εργατικούς αγώνες στην Καραϊβική, ενώ το ιδιαίτερο συγγραφικό του έργο διαπνέεται από μια φιλοσοφία της ιστορίας επηρεασμένη από τον ρασταφαριανισμό και από μια αμεσοδημοκρατική πολιτική που αναδεικνύει τον ρόλο των λαϊκών συμβουλίων στον απελευθερωτικό αγώνα της περιοχής. Παρά τη σημαντική πρακτική και θεωρητική συμβολή του στα κινήματα βάσης της Τζαμάικα και της ευρύτερης Καραϊβικής, παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστος στο διεθνές κοινό.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από το πρώτο δημοσιευμένο βιβλίο, συλλογή κειμένων, του Joseph Edwards, με τίτλο Workers’ Self-Management in the Caribbean (επιμέλεια Matthew Quest):

Έχουμε, από τη μια, τους κρατικούς γραφειοκράτες της μεσαίας τάξης και, από την άλλη, τα διάφορα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και κινήματα, τα οποία όλα μιλούν για εργατικό έλεγχο και αυτοδιαχείριση. Και σαν να μην ήθελαν να υστερήσουν, οι συνδικαλιστικοί γραφειοκράτες έχουν επίσης αρχίσει να ζητούν εργατικό έλεγχο και αυτοδιαχείριση. Οι τρεις αυτές δυνάμεις είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Αυτό που τις κρατά χωριστά είναι ο μεταξύ τους αγώνας για την εξουσία, που πηγάζει από τη κοινή τους επιθυμία να ελέγξουν τον κρατικό μηχανισμό. Αυτό που τις ενώνει είναι η εξίσου κοινή τους επιθυμία να συνεχίσουν την καταπίεση και την εκμετάλλευση των λαϊκών μαζών μέσα από την ιεραρχική οργάνωση της εργασίας για εμπορευματική παραγωγή – με τους ίδιους, ως επαγγελματίες «ειδικούς», επικεφαλής των εργοστασίων και των κρατικών θεσμών…

Οι μάζες δεν θα μπορούσαν ποτέ να καταλάβουν την κρατική εξουσία, επειδή το κράτος αποτελεί μια ιεραρχική μορφή κοινωνικής οργάνωσης και θα μπορούσε να καταληφθεί στο όνομα των μαζών μόνο από κάποιον άλλον…

Το κίνημα για την αυτοδιαχείριση θεωρεί το ζήτημα της αλλοτρίωσης ως θεμελιώδες και, ως εκ τούτου, επιδιώκει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα το ζήτημα της εκμετάλλευσης και της εξουσίας. Δεν είναι ότι δεν θεωρούμε το ζήτημα της εξασφάλισης περισσότερης τροφής, ρουχισμού και στέγασης ως υψίστης σημασίας. Απλώς δεν έχουμε καμιά πρόθεση να γίνουμε μόνο καλύτερα σιτιζόμενοι σκλάβοι. Πρέπει να γίνει σαφές ότι η αυτοδιαχείριση δεν είναι μια ρύθμιση που έχει επινοηθεί από κάποιο κράτος (μαρξιστικό-λενινιστικό ή μη) για τη συμμετοχή των εργαζομένων. Δεν σκοπεύουμε να ασχοληθούμε με τα νομικά ζητήματα σχετικά με το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να καθιερώσουμε έναν αποτελεσματικό λαϊκό έλεγχο των παραγωγικών διαδικασιών. Ας αφήσουμε αυτό να καθορίσει τις σχέσεις ιδιοκτησίας…

Πόσοι από εμάς πιστεύουν ακόμα ότι μπορείς να τερματίσεις ένα σύστημα καταπίεσης ενσωματώνοντας έναν ή περισσότερους καταπιεσμένους στην καταπιεστική γραφειοκρατία; Όχι! Ακόμα και αν ολόκληρο το διοικητικό συμβούλιο αποτελούταν από εργάτες, τίποτα δεν θα είχε αλλάξει. Τότε όπως και τώρα, το ίδιο σύστημα διαχείρισης θα παρέμενε ανέπαφο…

Η αυτοδιαχείριση είναι το ζητούμενο της επανάστασης. Ο αγώνας που διεξάγεται από τις λαϊκές μάζες είναι να αποκτήσουν άμεσο έλεγχο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής -η απουσία της οποίας ευθύνεται για τη φτώχεια, την καταπίεση και την αποξένωσή τους- αυτός ο αγώνας είναι ο αγώνας για την αυτοδιαχείριση. Η αυτοδιαχείριση δεν σημαίνει ότι η διοίκηση συμβουλεύεται τους εργάτες για το τι σκοπεύει να κάνει η ίδια η διοίκηση. Αυτό που σημαίνει είναι ότι οι ίδιοι οι εργάτες θα πρέπει να διαχειρίζονται συλλογικά την εργασία τους σε όλες τις πτυχές της και να βάλουν τέλος σε οποιαδήποτε διαχείριση εκτός από τους ίδιους.

Η έννοια της αυτοδιαχείρισης, για να έχει νόημα, δεν θα μπορούσε ποτέ να αφορά μόνο τον τόπο εργασίας ή οποιοδήποτε άλλο ξεχωριστό μέρος της κοινωνικής ύπαρξης. Λόγω της αλληλεξάρτησης όλων των τομέων της κοινωνικής μας ζωής και επειδή η ανθρωπότητα απαιτεί πλήρη κοινωνική ελευθερία, τότε η ουσιαστική και πραγματική αυτοδιαχείριση πρέπει να αγκαλιάζει τη ζωή στο σύνολό της…

Όλοι εκείνοι που κηρύττουν τις αρετές της ιεραρχικής εξουσίας θα μας κατηγορήσουν ότι είμαστε αντίθετοι στην οργάνωση. Κατά ειρωνικό τρόπο, στον αγώνα μας για την εγκαθίδρυση μιας κοινωνίας αυτοδιαχείρισης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από εκείνους τους οποίους επηρεάζουν, είναι ακριβώς η οργάνωσή μας (ή η έλλειψή της) που θα καθορίσει την επιτυχία (ή την αποτυχία) μας. Συγχέουν τη γραφειοκρατία και την ιεραρχία της εξουσίας με την οργάνωση.

Αυτό γίνεται περισσότερο παράλογο παρά ειρωνικό όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι η άμεση δημοκρατία, ιδίως στον σημερινό κόσμο, απαιτεί ένα επίπεδο και μια ποιότητα οργάνωσης που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί σε καμία κοινωνία. Από την άλλη πλευρά, η οργανωτική τους μορφή (των γραφειοκρατών), με τις τεράστιες μάζες να κατευθύνονται από τους λίγους, είναι ένα απόλυτο ελάχιστο επίπεδο οργάνωσης, και οτιδήποτε λιγότερο θα σήμαινε καθόλου οργάνωση…

Μια οργάνωση είναι είτε δημοκρατική είτε δεν είναι. Στο περιεχόμενο, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρχει άλλη εξουσία λήψης αποφάσεων εκτός της ίδιας της γενικής συνέλευσης, και η εκτέλεση των αποφάσεων δεν πρέπει να γίνεται με τρόπο που το όργανο που εκτελεί τις αποφάσεις να γίνεται ξεχωριστή εξουσία…

Η ανθρωπότητα δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη μέχρι ο τελευταίος γραφειοκράτης να κρεμαστεί από τα σπλάχνα του τελευταίου καπιταλιστή…

—————————————————

ΒΛ. ΣΧΕΤΙΚΑ το βιβλίο των εκδόσεων Αυτολεξεί:

Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest

The post Joseph Edwards: «Ο καταστασιακός της Καραϊβικής» για την αυτοδιαχείριση και την άμεση δημοκρατία first appeared on Aυτολεξεί.

Στα τέλη Αυγούστου του 1791, στο νησί Σάντο Ντομίνγκο, τη σημερινή Δημοκρατία της Αϊτής, ξεκίνησε η εξέγερση που θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην κατάργηση του διατλαντικού δουλεμπορίου.

Η δουλεία, η διαδικασία κατά την οποία το άτομο στερείται την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του, δεν έχει τελειώσει σε καμία περίπτωση. Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε το διατλαντικό δουλεμπόριο εκατομμυρίων σκλάβων που προηγήθηκε και συνοδεύτηκε από το ανατολικό θαλάσσιο εμπόριο μέσα από τις διαδρομές των καραβανιών της ερήμου. Σε αυτό το πλαίσιο, οι «χριστιανικές» και οι «μουσουλμανικές» χώρες έχουν χρησιμοποιήσει και οι δύο τη δουλεία ως οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου.

Το δουλεμπόριο μπόρεσε να προσαρμοστεί και να ευδοκιμήσει στις μεταβαλλόμενες ιστορικές συνθήκες χωρίς να χάσει τίποτα από την κυνική στρατηγική της εξόντωσης. Στη Δυτική Αφρική η πρακτική της δουλείας αναπαράγεται σε διάφορες χώρες ανάλογα με τις εθνοτικές ομάδες, τις πολιτιστικές, οικονομικές και πολιτικές σχέσεις εξουσίας. Κάθε εποχή και η δουλεία που της «αρμόζει».

Τη νύχτα της 22ας προς 23 Αυγούστου 1791, ξεκίνησε η εξέγερση στο νησί του Αγίου Δομίνικου, τη σημερινή Δημοκρατία της Αϊτής, η οποία θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην κατάργηση του δουλεμπορίου στον Ατλαντικό. Και σε αυτό το πλαίσιο εορτάζεται κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του δουλεμπορίου και της κατάργησής του.

Αυτή η Ημέρα Μνήμης στοχεύει να εγγράψει αυτή την τραγωδία στη συλλογική μνήμη των λαών με το διαπολιτισμικό έργο «Οι Δρόμοι των ανθρώπων που υπέστησαν τη δουλεία».

Ορισμένα μέρη στις ακτές του Ατλαντικού, όπως η «Πύλη της μη-επιστροφής» της Ouidah στο Bénin και αυτή του νησιού Gorée στη Σενεγάλη, είναι εμβληματικά. Οι πύλες της «μη- επιστροφής» έχουν πολλαπλασιαστεί σήμερα γιατί η εμπορευματοποίηση των ανθρώπων έχει, με την πάροδο του χρόνου, τελειοποιηθεί.

Όλα, απολύτως όλα, έχουν μετατραπεί σταδιακά σε εμπόρευμα. Ο χρόνος, το ανθρώπινο σώμα, η σεξουαλικότητα, η εργασία ακόμα και η ίδια η ζωή από την εμφάνισή της στην κοιλιά της μητέρας. Στα μέρη μας γινόμαστε μάρτυρες της στράτευσης παιδιών σε ένοπλες ομάδες, της εκμετάλλευσής τους στα ορυχεία και τις φυτείες, για να καταλήξουν, στο τέλος, στην επαιτεία, την πορνεία και την οικιακή εργασία.

Από την άλλη πλευρά, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι, στο Σαχέλ, η πρώτη και μεγαλύτερη σκλαβιά είναι η φτώχεια. Η φυσική της «κόρη» είναι οι λιμοί που αναπαράγονται με υπομονετική κανονικότητα και αφορούν, σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία της Alliance Sahel, τουλάχιστον 38 εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτό που συμβαίνει στη Λιβύη με τους μετανάστες που συλλαμβάνονται, φυλακίζονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και, συχνά, βιάζονται, είναι μια πολύ γνωστή ιστορία.

Όσο για την ψυχική σκλαβιά, την πηγή και το αποκορύφωμα κάθε είδους υποτέλειας που μπορούμε να απαριθμήσουμε, αυτή ξεκινά την ημέρα που κάποιος αποδέχεται, συχνά με ασυνείδητη ευγνωμοσύνη, τη δική του σκλαβιά.

Χωρίς ειλικρινείς, πιστούς και συναινούντες υπηκόους, καμία δουλεία και κανένας τύραννος δεν θα μπορούσε να ασκήσει τη δύναμη της κυριαρχίας του. Πράγματι, ο Ετιέν ντε Λα Μποεσί, το υπενθύμιζε:

“Είναι οι ίδιοι οι λαοί που εγκαταλείπουν τον εαυτό τους ή για να το πούμε καλύτερα επιτρέπουν να τους κακομεταχειρίζονται, θα σώζονταν μόνο αν σταματούσαν να υπηρετούν. Είναι ο λαός που γίνεται σκλάβος και κόβει το λαιμό του, και, ενώ μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στην υποτέλεια και την ελευθερία, απορρίπτει την ελευθερία και επιλέγει τον ζυγό, αποδέχεται το κακό του, ή μάλλον το επιδιώκει.”

Στο Σαχέλ, τα επαναλαμβανόμενα πραξικοπήματα και ο ευτελισμός των δημοκρατικών εμπειριών μετά την ανεξαρτησία είναι ο καθρέφτης των λαών μας.

Ο ντε Λα Μποεσί γράφει ξανά:

“Μήπως δεν είναι προφανές ότι οι τύραννοι, προκειμένου να επιβληθούν, προσπαθούσαν πάντα να εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους όχι μόνο να τους υπακούουν και να τους υπηρετούν αλλά και να τους λατρεύουν;”

Καμία αλλαγή, μεταμόρφωση ή αυθεντική επανάσταση δεν μπορεί να πέσει από την κορυφή μιας φωτισμένης πολιτικής ή στρατιωτικής μειονότητας.

Η μόνη δυνατή απελευθέρωση δεν μπορεί παρά να προκύψει, να τροφοδοτηθεί και να εξαπλωθεί από την αδυναμία και την ευθραυστότητα των φτωχών που, μόνον αυτοί, έχουν το μυστικό του καθημερινού αγώνα για αντίσταση. Το πρώτο βήμα θα είναι αυτό που προτείνει ο συγγραφέας της Πραγματείας περί Εθελοδουλείας:

“Αποφασίστε μια για πάντα να μην υπηρετείτε πλέον (τον τύραννο) και θα είστε ελεύθεροι! Σας ζητώ… μόνο να σταματήσετε να τον στηρίζετε και θα τον δείτε, σαν έναν κολοσσό που έσπασε η βάση του, να καταρρέει κάτω από το ίδιο του το βάρος και να κομματιάζεται.”

Αυτή είναι η αληθινή πύλη της μη-επιστροφής.

#Σαν_σήμερα

The post Εθελοδουλεία και εύθραυστη απελευθέρωση: Η εξέγερση της Αϊτής και ο Ετιέν ντε Λα Μποεσί first appeared on Aυτολεξεί.

Υπενθυμίζουμε ότι διαδηλωτές που αντιτάχθηκαν σε νόμο που θα αύξανε τους φόρους εισέβαλαν στο κοινοβούλιο της Κένυας την Τρίτη, καίγοντας μέρος του κτιρίου, αναγκάζοντας τους βουλευτές να διαφύγουν. Σώματα κείτονταν στους δρόμους αφού η αστυνομία άνοιξει πυρ στο εξεγερμένο πλήθος. Η κυβέρνηση, φοβούμενη για την εξουσία της, έβγαλει το στρατό στους δρόμους. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζουν.

Το ακόλουθο κάλεσμα έρχεται ως στήριξη προς τον άγονα του λαού της Κένυας, καθώς και ως στήριξη προς την στρατηγική που αναπτύχθηκε από ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών κινημάτων στην χώρα, προς τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας λαϊκών συνελεύσεων. Η αρχή της σφυρηλάτησης αυτής της στρατηγικής πραγματοποιήθηκε στις 11 Αυγούστου του 2023, όταν πραγματοποιήθηκε το Φόρουμ Λαϊκών Συνελεύσεων στο Ναϊρόμπι της Κένυας, με τη συμμετοχή περισσότερων από 30 αντιπροσώπων από κοινωνικά κινήματα, οργανώσεις και κοινότητες. Εκεί ανέπτυξαν ένα όραμα και μια στρατηγική για τον αμεσοδημοκρατικό  μετασχηματισμό της χώρας πέρα ​​από τον εθνο-κρατισμό. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το φόρουμ και το πρόταγμα του στην ακόλουθη αναφορά (στα Αγγλικά).

Το παρακάτω μήνυμα από τα κινήματα της Καραϊβικής καλεί τον λαό της Κένυας να δημιουργήσει μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία.

Μήνυμα της “Καραϊβικής Ομοσπονδίας από τα Κάτω” προς τον εξεγερμένο λαό της Κένυας:

Ας καούν όλα τα κοινοβούλια. Δεν μπορούν ποτέ να ενδιαφερθούν ή να εκπροσωπήσουν τους αυτο-κατευθυνόμενους εργαζόμενους. Χαιρετίζουμε το θάρρος όσων πέθαναν, τραυματίστηκαν και αγωνίστηκαν για να γίνει αυτό σαφές.

Δεν ζούμε σε μια οπισθοδρομική εποχή όπου τα δημοκρατικά ένστικτα των δίκαιων επαναστατών έχουν εκλείψει στους καθημερινούς ανθρώπους. Η εξέγερση στο Ναϊρόμπι της Κένυας, όπου το κοινοβούλιο πυρπολήθηκε και χιλιάδες διαδηλωτές κατέλαβαν την επίσημη έδρα της εξουσίας, τόσο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για ένα νομοσχέδιο για τα περιφρονητικά δημοσιονομικά, όσο και πιο διακριτικά για το ρόλο της Κένυας στην εισβολή στην Αϊτή, όπως χρηματοδοτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Έθνη, αποκαλύπτει πολλά πράγματα στους καθημερινούς ανθρώπους στην Καραϊβική.

Οι φτηνές παναφρικανικές και παναραβικές συζητήσεις για την κοινωνία που συνδέονται μόνο με δόλιες ελίτ (και “καλοπροαίρετους” κυβερνήτες που στην πραγματικότητα είναι φίλοι της αυτοκρατορίας πρέπει να αποκαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν.

Τα Ηνωμένα Έθνη, το διεθνές δίκαιο και οι θεσμοί τους που μιλούν για “ανθρώπινα δικαιώματα” και “ανάπτυξη” καλύπτοντας το άντρο των κλεφτών, πρέπει να απορριφθούν ως μέτρο ακτιβισμού. Δεν απελευθέρωσαν την Αιθιοπία και το Κονγκό πριν και δεν θα απελευθερώσουν την Αϊτή και την Παλαιστίνη σήμερα. Η Κένυα και η Καραϊβική πρέπει να βγουν από αυτό το μπλεγμένο δίχτυ.

Πρέπει να απορρίψουμε την αμερικανική αυτοκρατορία. Πρέπει να δούμε πίσω από την κρεολική αυτοκρατορία και τα εθνοτικά αστυνομικά κράτη στην Αφρική και την Καραϊβική. Δεν αποτελούν την επιτομή της ελευθερίας αλλά την απόλυτη ταπείνωση. Πρέπει όλοι μας να ανανεώσουμε και να επανεξετάσουμε τον αγώνα κατά του ρατσισμού και της μαύρης πολιτικής τάξης. Όποιος χρηματοδοτείται από την αυτοκρατορία, προοδευτικοί ή συντηρητικοί, δεν είναι αξιόπιστοι σύμβουλοι για το ποιοι αποτελούν “παρατρεχάμενους”.

Οι εργάτες και οι απλοί πολίτες της Καραϊβικής (η CARICOM*, το τσιράκι της αμερικανικής αυτοκρατορίας δεν θα το κάνει) χαιρετίζουν όσους τραυματίστηκαν, όσους πέθαναν και όσους είχαν θάρρος και πήραν το ρίσκο να ανανεώσουν τον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο στη μετα-αποικιακή εποχή.

Μόνο σε μια μετα-αποικιακή ανάλυση του αγώνα μπορούν να καούν οι κυβερνήσεις υπό την ηγεσία έγχρωμων ανθρώπων. Πολλές μιλούν για αυτοδιάθεση και αυτονομία αλλά θα συνεργαστούν με την αυτοκρατορία για να διατηρήσουν οποιοδήποτε κομμάτι εξουσίας για τους εαυτούς τους. Αυτοί που προβάλλουν ιδέες πρέπει να αρχίσουν να συμβαδίζουν με τα μαζικά δημοκρατικά ένστικτα.

Η Καραϊβική έχει γνωρίσει εξεγέρσεις που αντιμετωπίζουν και καίνε τα κοινοβούλια. Είναι καιρός να ανανεώσουμε αυτούς τους αγώνες με εγρήγορση για το βαθύτερο περιεχόμενο των αγώνων μας. Ενώ καμία κυβέρνηση της Καραϊβικής δεν θα χαιρετίσει τους αγώνες του απλού λαού, μια χούφτα ακτιβιστών θα χαιρετίσει την εξέγερση της Κένυας. Αλλά αυτά τα άτομα και οι μικρές ομάδες στην Καραϊβική δεν είναι αποφασιστικά. Το ζητούμενο είναι η αναγνώριση ότι η εξέγερση δεν είναι απλώς η αντιμετώπιση εκείνων που κυβερνούν πάνω από την κοινωνία σήμερα, ώστε κάποια κόμματα να μπορούν να διεκδικήσουν τον εαυτό τους ως τους αυριανούς κυβερνήτες πάνω από την κοινωνία.

Το κοινοβούλιο, όπως και η ρεπούμπλικα, είναι εξ ορισμού κυβέρνηση ελίτ, αντιπροσωπευτική, μειοψηφική. Για να έχουμε δημοκρατία (κυριαρχία της πλειοψηφίας) πρέπει να αντιταχθούμε στη μειοψηφία που κυβερνά πάνω από την κοινωνία. Έτσι η Κένυα, η Αϊτή και η Καραϊβική έχουν τον ίδιο αγώνα μπροστά τους.

Η ομοσπονδία της Καραϊβικής από τα κάτω είναι εμβληματική, αλλά η CARICOM που χρηματοδοτείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές είναι μια απάτη που δεν μπορεί να μιλήσει για την αυτοκατευθυνόμενη, αυτοχειραφετούμενη Καραϊβική.

Οι κυβερνήσεις της CARICOM φοβούνται αυτό που εμείς ζητωκραυγάζουμε. Θέλουν, μαζί με την κυβέρνηση του Μπάιντεν και του Ρούτο, να καταστείλουν τις δυνάμεις της απελευθέρωσης.

Θέλουμε πραγματική εξωτερική πολιτική μεταξύ ανθρώπων. Όχι κυβέρνηση προς κυβέρνηση ή κυβέρνηση προς ψεύτικους ακτιβιστές που πουλάνε τον εαυτό τους στον πλειοδότη.

Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους εκμεταλλευτές να αιχμαλωτίσουν το όνομα, την εικόνα και το ομοίωμά μας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με πιο ακριβή πολιτική σκέψη και δράση που μας διαχωρίζει από το κοπάδι. Όχι από τους βοσκούς, αλλά από το κοπάδι. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι θα ενώσουν την περιοχή μπροστά στους πλούσιους και τους ισχυρούς.

Πρέπει να καταλάβουμε γιατί καίγονται τα κοινοβούλια σήμερα και αύριο. Δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τη δύναμη των απλών ανθρώπων να αυτοκυβερνηθούν.

* Η CARICOM, ή Caribbean Community [Κοινότητα της Καραϊβικής], είναι μια πολιτική και οικονομική ένωση που αποτελείται από έθνη-κράτη της Καραϊβικής και των γύρω περιοχών.

The post Μήνυμα προς τον εξεγερμένο λαό της Κένυας first appeared on Aυτολεξεί.

Edwards was a profound critic of electoral party politics and trade union bureaucracy, advocating instead for direct democracy beyond statecraft and capitalism. His articles and pamphlets survey self-organized workers struggles in the Carbibean. His unique writing is animated by a Rastafarian-influenced philosophy of history and direct democratic politics that emphasize the role of workers’ and village councils in Caribbean class struggle. But despite his significant practical and theoretical contributions to the grassroots movements of Jamaica and the wider Caribbean region, he remains largely unknown for international audience.

Below we offer some excerpts from the first published book, collection of writings, by Joseph Edwards, entitled “Workers’ Self-Management in the Caribbean“ (edited by Matthew Quest):

We have the middle class state bureaucrats on the one hand and the various Marxist-Leninist parties and movements on the other, all talking about workers’ control and self-management. And as if not to be outdone, the union bureaucrats, too, have begun to call for workers’ control and self-management. All three of these forces are as different from each other as the Father, the Son, and the Holy Ghost. What keeps them apart is their power struggle, which results from their common desire to be in control of the state machinery. What makes them one is their equally common desire to continue the oppression and exploitation of the masses of people under the hierarchical organization of work for their commodity production – with themselves as professional specialists in charge of the factories and state institutions…

The masses could never seize state power, because the state is a hierarchical form of social organization and could only be seized in the name of the masses by somebody else…

We have no intention of becoming only better-fed slaves…

Self-management is what the revolution is all about. The struggle being waged by the masses of people to gain direct control over all areas of social life […] the concept of self-management, to be meaningful, could never relate to only the place of work or any other separate part of social existence. Because of the interdependence of all areas of our social life, and because humanity demands total social liberty, then meaningful and real self-management must embrace life in its totality.

All those who preach the virtues of hierarchical authority will accuse us of being opposed to organization. Ironically, in our struggle to establish a society of self-management, where decisions are made by those whom they affect, it is precisely our organization (or lack of it) which will determine our success (or failure). They confuse bureaucracy and its hierarchical authority for organization.

It becomes more absurd than ironic when one realizes that direct democracy, especially in today’s world, requires an amount and quality of organization that is as yet to appear in any society. On the other hand, their organizational form, with the vast masses being directed by the few, is an absolute minimum of organization, and anything less would be no organization at all…

An organization is either democratic or it is no. In content, this means that there can be no other power of decision outside the general assembly itself, and the execution of decisions must not be done in any way that the body carrying out decisions becomes a separate power…

Humanity will never be free until the last bureaucrat is hanged by the guts of the last capitalist…

ΒΛ. ΣΧΕΤΙΚΑ το πρόσφατο βιβλίο των εκδόσεων Αυτολεξεί:

Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest

The post Caribbean situationist Joseph Edwards on radical democracy & workers’ self-management first appeared on Aυτολεξεί.

Στις συζητήσεις συμμετέχουν: Matthew Quest, Yavor Tarinski, Αλέξανδρος Σχισμένος | Μετάφραση: Αλέξανδρος Σχισμένος | Επιμέλεια: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη | Σελιδοποίηση: Απόλλωνας Πετρόπουλος | Εξώφυλλο: Τόνια Λέντζου. «Αυτολεξεί» – ελευθεριακός ιστότοπος & εκδόσεις, aftoleksi@gmail.com | www.aftoleksi.gr

Από το οπισθόφυλλο:

Η συντακτική ομάδα του Αυτολεξεί συνομιλεί με τον Matthew Quest για την κοινωνική χειραφέτηση και τον επαναστατικό αντι-αποικιοκρατικό λόγο, μέσα από το έργο του CLR James. Ο Quest συγκαταλέγεται στους κορυφαίους μελετητές της κληρονομιάς του Αφρο-Καραϊβικού επαναστάτη και στοχαστή CLR James.

Από την αρχαιότητα έως και τη μετα-αποικιακή εποχή, οι καθημερινοί άνθρωποι, μέσω της αυτοκαθοριζόμενης απελευθερωτικής τους δραστηριότητας, αγωνίστηκαν για να αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία της κοινωνίας. Ο CLR James έγινε το στήριγμα των μαύρων ανθρώπων όλου του κόσμου που αναζητούν μια τέτοια ριζοσπαστική αλλαγή. Οι ιδέες του διαμόρφωσαν ένα όραμα για την αφρικανική ήπειρο, την Καραϊβική και την αντίσταση των Αφροαμερικανών στον 20ό αιώνα.

Ο CLR James, από το Τρινιντάντ, υπήρξε ένας από τους επιδραστικότερους ελευθεριακούς επαναστάτες διανοούμενους του παναφρικανικού και διεθνούς εργατικού κινήματος. Eίναι συγγραφέας του πιο γνωστού βιβλίου ιστορίας της Αϊτιανής Επανάστασης Μαύροι Ιακωβίνοι, καθώς και του βιβλίου Παγκόσμια Επανάσταση, στο οποίο διερευνά την άνοδο και την πτώση της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το βιβλίο του έτυχε θερμής υποδοχής μεταξύ άλλων από τον Τρότσκι και τον Τζορτζ Όργουελ, ενώ θεωρείται πως θεμελίωσε το τροτσκιστικό ρεύμα παγκοσμίως.

Ο CLR δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται, προχωρώντας τη σκέψη του προς την άμεση δημοκρατία και τη λαϊκή αυτοκυβέρνηση. Σε σχέση με αυτό, εξερευνούμε την ιδιαίτερη σχέση του CLR με τον Κορνήλιο Καστοριάδη –με τον οποίο συνέγραψαν το βιβλίο Facing Reality– και του οράματος της κλασικής Αθήνας που μοιράζονταν οι δυο τους.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

〉 Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποικιοκρατούμενοι λαοί: η συνάντηση του CLR James με τον Καστοριάδη
〉 Μία συζήτηση για τον πολιτισμό, τον ορθό λόγο & το επαναστατικό πρόταγμα της αυτοδιεύθυνσης των απλών ανθρώπων

→ 1. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του βιβλίου – Το ΗΧΗΤΙΚΟ διαθέσιμο εδώ 

→ 2. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του βιβλίου στην εφημερίδα Εφ.Συν.: «Ένας τρόπος να μιλήσουμε για καταπιεσμένους», του Γιώργου Κτενά

«Η δημοκρατία, η χειραφέτηση των αποικιοκρατούμενων λαών και των εργαζομένων, η καλύτερη παρατήρηση των αυτοδιευθυνόμενων απελευθερωτικών δραστηριοτήτων των απλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο· αυτό είναι το μέλλον που μας κληροδοτεί ο CLR James»

«Όσοι κατοικούν στα αυτοκρατορικά κέντρα μπορεί να εκπλαγούν όταν μάθουν ότι οι Αφρικανοί εργάτες επιθυμούν να αυτοκυβερνούν τη ζωή τους, εξίσου όσο και εκείνοι που βρίσκονται στα πιο προηγμένα εργατικά κινήματα όλου του κόσμου…»

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ (η λίστα είναι ενδεικτική):

ΑΘΗΝΑ: Βιβλιοπωλείο Πολιτεία (Ασκληπιού 1-3), Βιβλιοπέλαγος (Επ. Ασπρογέρακα 61 – πρώην Ισιδώρου), Εναλλακτικό (Θεμιστοκλέους 37), Ναυτίλος (Χαρ. Τρικούπη 28), Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων (Καλλιδρομίου 30), Πρωτοπορία (Γραβιάς 3-5), Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (Ζαλόγγου 9), Βιβλιοπωλείο ΑΛΦΕΙΟΣ (Χαρ. Τρικούπη 22), Έναστρον Βιβλιοκαφέ (Σόλωνος 101), Στέγη Bibliotheque (Θεμιστοκλέους 76), Books Plus (Πανεπιστημίου 37), Βιβλιοπωλείο Λεμόνι (Ηρακλειδών 22, Θησείο), TRISE: Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας (Κολοκοτρώνη 31, Σύνταγμα), Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα (Ζωοδόχου Πηγής και Ισαύρων), Αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Μπερντές (Aράδου 55, Άνω Ιλίσια – πλ. Κύπρου), Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38), Κοινός τόπος (Πλούτωνος & Υψηλάντου στη Χαραυγή).

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλ. Σβώλου 28), Το Κεντρί (Δ. Γούναρη 22), Oblik Editions (Σπανδωνή 29 / Αγορά Βλάλη, Καπάνι), ΕΚΧ Σχολείο (Βασιλέως Γεωργίου & Μπιζανίου)

ΠΑΤΡΑ: Πρωτοπορία (Γεροκωστοπούλου 31-33)

ΧΑΝΙΑ: Rosa Nera (Λοφός Καστέλι, παλιό λιμάνι)

ΑΓΡΙΝΙΟ: Αγαύη βιβλιοπωλείο (Γ. Καραπαπά 16)

ΙΩΑΝΝΙΝΑ: Βιβλιοπωλείο Αναγνώστης (Πυρσινέλλα 11), Κοινωνικός Χώρος Αλιμούρα (Αραβαντινού 6)

ΣΑΜΟΣ: Αλγόριθμος – φοιτητικό στέκι Πανεπιστημίου Σάμου

— Παραλαβές-παραγγελίες γίνονται στα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά —

Για παραγγελίες: τηλ. 210-5128304, 6908852388

e-mail: aftoleksi@gmail.com

The post Χειραφέτηση, δημοκρατία & αποαποικιοποίηση – 2 συζητήσεις για το έργο του CLR James με τον Matthew Quest first appeared on Aυτολεξεί.