Η εισαγωγή συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) στη διερεύνηση εγκλημάτων υψηλής βαρύτητας, όπως αναδεικνύεται από την ομολόγημένη χρήση άγνωστου λογισμικού από τις αστυνομικές αρχές για την υποτιθέμενη ταυτοποίηση των κατηγορουμένων για το φονικό έγκλημα της Marfin έπειτα από 16 χρόνια, εγείρει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και τη δικονομική ορθότητα τον καιρό της Ψηφιακής Βαρβαρότητας.

Όπως έχω υποστηρίξει αλλού, η ψηφιακή βαρβαρότητα στον 21ο αιώνα δεν είναι μόνο η θεσμοποιημένη βία, αλλά η τεχνοκρατική αλλοτρίωση που επιβάλλεται μέσα από μηχανισμούς των οποίων η λειτουργία αποκρύπτεται από τον δημόσιο διάλογο. Όταν η αστυνομική εξουσία χρησιμοποιεί «μαύρα κουτιά» (black boxes) για να υποδείξει τον ένοχο, εισάγουμε στη δικαιοσύνη μια μορφή «ψηφιακού πεπρωμένου», όπου η ευθύνη εκτοπίζεται από την αυθαιρεσία.

Η περίπτωση της Marfin καθίσταται το οριακό σημείο όπου οι θεσμοί δικαίου έρχονται αντιμέτωποι με την αλγοριθμική αυθαιρεσία. Όπως αναφέρθηκε στα ΜΜΕ:

“Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη βελτίωση της ποιότητας των εικόνων και την επιβεβαίωση χαρακτηριστικών των προσώπων. Την ταυτοποίηση επιβεβαίωσε και ο Προϊστάμενος των Εγκληματολογικών Εργαστηρίων της Αστυνομίας, ενώ το Τμήμα Ψηφιακών Πειστηρίων της ΕΛ.ΑΣ. επεξεργάστηκε συστηματικά όλα τα νέα στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνα.”

Επί προκειμένω, η δικηγόρος των κατηγορουμένων, Άννυ Παπαρρούσου, δήλωσε πως “έχει γίνει μια επεξεργασία η οποία δεν αρμόζει σε μια σοβαρή δικογραφία.” Χωρίς να εισέλθουμε στις λεπτομέρειες της υπόθεσης, ας δούμε κάποια μόνο από τα ευρύτερα ερωτήματα που εγείρονται μόνο και μόνο από τη χρήση ΤΝ.

Ποιος ελέγχει την «αλήθεια» του αλγορίθμου;

Όπως σημειώνει ο Frank Pasquale στο The Black Box Society (2015), η αδιαφάνεια των αλγορίθμων είναι το θεμέλιο μιας νέας μορφής κοινωνικής επιτήρησης, όπου η κρίση δεν είναι πλέον προϊόν διαλογικής διαδικασίας, αλλά «δεδομένο» (data output) που επιβάλλεται άνωθεν. Ο ίδιος μιλά για τη θέσμιση μιας αδιαφανούς αλγοριθμικής κοινωνίας [black box society]:

«Η κοινωνία του “μαύρου κουτιού” χαρακτηρίζεται από τη χρήση ιδιωτικών αλγορίθμων για τη λήψη αποφάσεων που αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων, χωρίς τη διαφάνεια ή τη δέουσα διαδικασία που απαιτούν τα δημοκρατικά νομικά συστήματα.» (Pasquale, 2015)

Εάν βρισκόμαστε ήδη σε μία τέτοια κοινωνία, όπου άνθρωποι μπορούν να συλληφθούν βάσει αλγοριθμικών ενδείξεων, συμπεραίνουμε πως η δεδομενοποίηση [datafication]των προσώπων σημαίνει τη μετατροπή της δικαστικής οδού σε μια προαποφασισμένη διαδικασία επιλογής ενόχων με όρους ψηφιακής πρόβλεψης, δηλαδή τη μετάπτωση του ποινικού δικαίου σε προληπτική καταστολή. Πρέπει να αναρωτηθούμε εάν οι καταχρήσεις των αρχών μας οδηγούν σε μια τέτοια δυστοπία, ιδίως όσον αφορά υποθέσεις με πολιτικό χρωματισμό.

Πόσο έγκυρα μπορούν να θεωρηθούν τα αποτελέσματα της ΤΝ;

Τα σύγχρονα συστήματα ΤΝ, παρά την υπολογιστική τους ισχύ, παρουσιάζουν εγγενείς αδυναμίες. Όπως επισημαίνει η Cynthia Rudin (2019), η χρήση μοντέλων «μαύρου κουτιού» για αποφάσεις υψηλού διακυβεύματος είναι επιστημολογικά προβληματική, καθώς δεν επιτρέπει την πλήρη διαφάνεια της συλλογιστικής πορείας με την οποία εξήχθη ένα συμπέρασμα. Τα μοντέλα αυτά συχνά υποφέρουν από «παραισθήσεις» (hallucinations) και αδυναμία αιτιολόγησης της συλλογιστικής τους πορείας. Όταν η ενοχή ενός προσώπου τεκμηριώνεται μέσω αλγοριθμικής συνδρομής, η απουσία διαφανούς συλλογιστικής παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές της δίκαιης δίκης.

Τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα {LLMs} είναι επιστημολογικά ασύμβατα με αποφάσεις υψηλού διακυβεύματος, όπως είναι οι δικαστικές αποφάσεις για δύο λόγους. Αφενός αλλοιώνουν τη δικαστική έρευνα, καθώς παράγουν ψευδή αποτελέσματα, και αφετέρου αλλοιώνουν την αντίληψη του ευρύτερου κοινού καθώς καταργούν τα παραδοσιακά κριτήρια διάκρισης μεταξύ πραγματικού και εικονικού. Η «παραίσθηση» (hallucination) ενός μοντέλου ΤΝ, σε ένα πλαίσιο ποινικής δίωξης, δεν είναι ένα τεχνικό σφάλμα, αλλά μια δικαστική πλάνη που ενδύεται τον μανδύα της «επιστημονικής» βεβαιότητας.

Όταν η κυβέρνηση παραδέχεται, στην περίπτωση του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Θ. Ντόκου που παραπλανήθηκε από Ρώσους χάκερ ή στην περίπτωση του Predator, την παραπλάνηση των θεσμών από κακόβουλα λογισμικά, η επίκληση της ΤΝ ως «αδιάψευστου» μάρτυρα στην υπόθεση Marfin εμφανίζεται ως μια ρητορική αντίφαση. Πρόκειται για την επιβολή μιας τεχνοκρατικής ιδεολογίας που εκμεταλλεύεται τον φόβο για την ασφάλεια προκειμένου να καταλύσει τις δικονομικές εγγυήσεις.

Σε ποιες βάσεις δεδομένων έχει εκπαιδευτεί ένα μοντέλο ΤΝ;

Το ζήτημα της εκπαίδευσης των μοντέλων είναι κομβικό. Εάν ένα σύστημα ΤΝ έχει εκπαιδευτεί σε δεδομένα που προέρχονται από βάσεις «συνήθων υπόπτων» ή στοχοποιημένων κοινωνικών ομάδων, είναι πιθανό να αναπαράγει και να ενισχύει υφιστάμενες προκαταλήψεις (algorithmic bias). Οι Buolamwini και Gebru (2018) έχουν τεκμηριώσει πώς τα συστήματα αναγνώρισης προσώπων εμφανίζουν συστηματικά λάθη ανάλογα με τα δεδομένα εκπαίδευσης, οδηγώντας σε εσφαλμένες ταυτοποιήσεις. Όπως τονίζουν:

«Η ανάλυσή μας δείχνει ότι τα μοντέλα δεν είναι ουδέτερα· αποτελούν καθρέφτες των δεδομένων με τα οποία έχουν εκπαιδευτεί και αντανακλούν τις συστημικές ανισότητες των κοινωνιών από τις οποίες συλλέχθηκαν τα δεδομένα αυτά.»

Αυτό σημαίνει ότι η συμπερίληψη ενός ονόματος στις βάσεις δεδομένων των “συνήθων υπόπτων”, καθιστά πολύ πιο πιθανή την επανεμφάνιση του ονόματος αυτού σε έρευνες που αντλούν από τις βάσεις δεδομένων, ασχέτως με την πραγματική συμπεριφορά του προσώπου.  Τα ψηφιακά μοτίβα πρόβλεψης συμπεριφοράς ολοκληρώνουν τον περιορισμό της προσωπικότητας σε ένός τύπου «ψηφιακό πεπρωμένο» αέναης επανάληψης του παρελθόντος. Εν απουσία πρόσβασης στον κώδικα και τα δεδομένα εκπαίδευσης («training data»), ο έλεγχος για μυθοπληροφορίες ή συστημικά σφάλματα καθίσταται αδύνατος. Η Cathy O’Neil, στα Weapons of Math Destruction (2016), επισημαίνει ότι τέτοιοι αλγόριθμοι «τιμωρούν τους φτωχούς και περιθωριοποιούν τους αδύναμους», ενισχύοντας την κοινωνική επιτήρηση. Όπως παρατηρεί:

«Τα μοντέλα είναι απόψεις ενσωματωμένες στον κώδικα. Είναι αδιαφανή, επεκτατικά και επιζήμια. Όταν τα χρησιμοποιούμε για να ασκούμε έλεγχο ή να κρίνουμε, δεν αυτοματοποιούμε την αλήθεια, αλλά την ανισότητα.»

Ποιος ελέγχει τα αποτελέσματα για παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων;

Η ανησυχία για τη χρήση λογισμικού παρακολούθησης, σε συνδυασμό με περιστατικά παραπλάνησης θεσμικών παραγόντων από κακόβουλα λογισμικά, θέτει ζητήματα ιδιωτικότητας και προσωπικών ελευθεριών. Σύμφωνα με τη Zuboff (2019), η «εποχή του καπιταλισμού της επιτήρησης» χαρακτηρίζεται από τη συγκέντρωση τεράστιου όγκου δεδομένων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κοινωνική χειραγώγηση. Όταν το κράτος υιοθετεί τεχνολογίες των οποίων η λειτουργία είναι αδιαφανής, ο κίνδυνος κατάχρησης εξουσίας αυξάνεται, απαιτώντας μια ριζική επανεκτίμηση του πλαισίου λογοδοσίας.

Ποιος ανακριτής αποδέχεται την ΤΝ ως τεκμήριο;

Η χρήση εξελιγμένου λογισμικού ΤΝ για την ταυτοποίηση κατηγορουμένων, ειδικότερα σε υποθέσεις που ανάγονται σε βάθος χρόνου, μετατοπίζει το βάρος της αποδεικτικής διαδικασίας από τον ανακριτή στον αλγόριθμο. Η περίπτωση της αναζήτησης αυτουργών 16 χρόνια μετά, μέσω μεθόδων που βασίζονται σε Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (LLMs) ή συστήματα αναγνώρισης προτύπων, καθιστά αναγκαία την εξέταση της εγκυρότητας αυτών των εργαλείων.

Η τεχνοκρατική ορθολογικότητα τείνει να μετατρέπει τον πολίτη από αυτεξούσιο υποκείμενο σε αντικείμενο επεξεργασίας. Όταν τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (LLMs) και οι αλγόριθμοι αναγνώρισης προτύπων εμπλέκονται στη στοιχειοθέτηση κατηγοριών, το υποκείμενο υφίσταται μια οντολογική υποβάθμιση: η ύπαρξή του ταυτίζεται με τα δεδομένα που «αποφασίζει» η μηχανή ότι το αφορούν. Όπως τεκμηριώνουν οι Buolamwini και Gebru (2018) στο Gender Shades, τα συστήματα ΤΝ είναι φορείς των προκαταλήψεων των δημιουργών τους. Στην περίπτωση της ποινικής δίωξης, αυτό μεταφράζεται σε μια δεδομενοποίηση της κοινωνικής συνύπαρξης, όπου η πιθανότητα ενοχής υπολογίζεται με όρους στατιστικής συσχέτισης και όχι νομικής απόδειξης. Ωστόσο η αποδεικτική διαδικασία δεν μπορεί να υποκατασταθεί από την ψηφιακή λήψη του ζητουμένου χωρίς να καταργηθεί η ίδια η ουσία του θετικού δικαίου.  

Όταν η δικαστική κρίση υποκαθίσταται από την αλγοριθμική υπόδειξη, η ακεραιότητα των θεσμών καταρρέει. Το δικαστήριο παύει να είναι ο χώρος όπου εξετάζονται αποδείξεις και γίνεται ο χώρος επικύρωσης αλγοριθμικών παραγώγων. Η Zuboff (2019) στον Καπιταλισμό της Επιτήρησης περιγράφει πώς η συγκέντρωση δεδομένων από το σύνολο του πληθυσμού μετατρέπει την κοινωνία σε μια απέραντη βάση δεδομένων προς «εξόρυξη» ενοχής.

Η ανεξέλεγκτη χρήση λογισμικού παρακολούθησης και αδιαφανών συστημάτων ΤΝ από τις διωκτικές αρχές παραπέμπει σε μια κατάσταση όπου το κράτος αναστέλλει τους κανόνες της διαφανούς δικονομίας για να επιτύχει «αποτελέσματα». Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτή είναι κενή νομιμοποίησης. Η ψηφιακή βαρβαρότητα στο δικαστικό πεδίο έγκειται ακριβώς στην κατάργηση της αμφιβολίας και του τεκμηρίου της αθωότητας, που αποτελούν πυλώνες του ποινικού δικαίου. Εάν η υπεράσπιση δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον τρόπο λειτουργίας του αλγορίθμου, το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη καθίσταται κενό γράμμα.

Συνεπώς, η πρόκληση που θέτει η χρήση ΤΝ στην ποινική διαδικασία δεν είναι μόνο τεχνολογική ή νομική, αλλά βαθιά πολιτική. Εάν όλοι γνωρίζουν ότι τα συστήματα ΤΝ είναι ακατάλληλα για την εξαγωγή ασφαλών αποδείξεων και συμπερασμάτων, προς τι η διαφήμιση της χρήσης της; Ασφαλώς, πρόκειται για λόγους πολιτικής προπαγάνδας, προκειμένου να καλυφθούν ανεπαρκείς διώξεις πίσω από την ιδεολογία της μυθοπληροφορίας, δηλαδή την ιδεολογία της αλγοριθμικής αποτελεσματικότητας. Μα ως τέτοια, η χρήση της ΤΝ για ποινικούς σκοπούς από την πλευρά των κρατικών αρχών σημαίνει επίσης την καταβύθιση σε μια προληπτική καταστολή των αντιπάλων του καθεστώτος με τεχνολογικό μανδύα. Ένας αυτοματοποιημένος ψηφιακός μηχανισμός κατασκευής ενόχων υπηρετεί ένα διπλό σκοπό: από τη μία αναπαράγει τον στιγματισμό συγκεκριμένων προσώπων ως υπόπτων και τον ψηφιακό εγκλωβισμό κοινωνικών ομάδων σε στοχοποιημένες κατηγορίες, ενώ από την άλλη ενισχύει την επίσημη προπαγάνδα με την αποχαυνωτική ρητορική της ψηφιακής ορθολογικότητας. Ένα ψηφιακά αναλφάβητο κοινό είναι πιο επιρρεπές στην επίκληση της απρόσωπης ψηφιακής αυθεντίας και φαίνεται πως οι συντάκτες των αστυνομικών ανακοινώσεων εκτίμησαν την επίστρωση καινοτομίας που δίνει η επίκληση της ΤΝ στα επίσημα αφηγήματα.

Σε βάθος χρόνου, η μαζική διασπορά των αφηγημάτων περί “επιτυχημένης” θεσμικής χρήσης συστημάτων ΤΝ μπορεί να αμβλύνει τις αντιστάσεις της κοινωνίας στην κεντρική κρατική επιλογή της ανέγερσης κέντρων δεδομένων [data centers]  παρά το αβάσταχτο οικολογικό και κοινωνικό κόστος.

Απαιτείται ένας βαθύς μετασχηματισμός της σχέσης της κοινωνίας με την ψηφιακή τεχνολογία και η αμφισβήτηση των μηχανισμών διαμεσολάβησης μεταξύ της τεχνολογίας και της θεσμισμένης εξουσίας. Για κάτι τέτοια απαιτείται αντιστοίχως ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα ψηφιακής αυτονομίας που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Μα ακόμη και χωρίς αυτό, προκειμένου να διασωθεί έστω το πρωτόκολλο της δικονομικής εγκυρότητας και οι θεσμικοί περιορισμοί της κατασταλτικής εξουσίας πρέπει να τεθούν άμεσα κάποια βασικά πολιτικά αιτήματα:

Η αλγοριθμική διαφάνεια (algorithmic accountability) κάθε λογισμικού Τεχνητής Νοημοσύνης που χρησιμοποιούν θεσμικοί φορείς: Χρειάζεται να υπάρχει πλήρης δυνατότητα δημόσιου ελέγχου των δεδομένων εκπαίδευσης και του κώδικα του εκάστοτε λογισμικού, όπως και να θεσμοθετηθεί η χρήση αποκλειστικά μοντέλων εξηγήσιμης Τεχνητής Νοημοσύνης [explainable AI]από δημόσιους φορείς.

Η ρητή απαγόρευση της τεχνολογικής αδιαφάνειας στη δικονομία: Καμία δικαστική κρίση δεν πρέπει να βασίζεται σε αδιαφανή συστήματα ΤΝ.

Η αντίσταση στην τεχνοκρατική αλλοτρίωση και η υπεράσπιση της αυτοπρόσωπης δίκης: Η προτεραιότητα του ανθρώπινου παράγοντα και η διασφάλιση της δημοσιότητας σε κάθε στάδιο της απονομής δικαιοσύνης με σαφείς όρους λογοδοσίας των αρχών, πρέπει να τεθεί ως εγγύηση ενάντια στην τεχνοκρατική χειραγώγηση.

Αυτά τα αιτήματα δεν είναι επαναστατικά, ούτε οδηγούν στην ψηφιακή αυτονομία, μα είναι απαραίτητα θεσμικά αναχώματα στη βαρβαρότητα. Τα σκιαγραφεί ακόμη και το Αμερικανικό Ινστιτούτο δικονομικής έρευνας Justice Speakers Institute, σε μελέτη του με τίτλο “Governing AI before it governs the justice system”:

«Δεν πρέπει να ζητείται από το δικαστικό σύστημα να “προλάβει” την τεχνολογία που έχει ήδη αναδιαμορφώσει τον τρόπο λειτουργίας του… Απαιτείται από το σύστημα να επιβεβαιώσει τις γνωστές θεσμικές αξίες σε ένα νέο πλαίσιο: διαφάνεια, λογοδοσία, αξιοπιστία και δικαιοσύνη.»

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι υπάρχει ένα πυκνό και ισχυρότατο διεθνές πλέγμα συμφερόντων που προωθεί την επέκταση των εφαρμογών ΤΝ σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Φαίνεται ότι αυτό το πλέγμα είναι συμβατό με την κυρίαρχη θεσμισμένη ολιγαρχία, παρότι οι σκοποί του είναι φαινομενικά αντίθετοι προς οποιαδήποτε έννοια κράτους δικαίου. Φαινομενικά, διότι σε βαθύτερο επίπεδο υπάρχει το δίκαιο του κράτους. Ίσως η ίδια η έννοια του δικαίου αποδειχτεί παραίσθηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, εάν δεν την διαφυλάξει η θεσμίζουσα κοινωνία.

Βιβλιογραφικές Αναφορές

• Buolamwini, J., & Gebru, T. (2018). Gender Shades: Intersectional Accuracy Disparities in Commercial Gender Classification. Proceedings of Machine Learning Research.
• O’Neil, C. (2016). Weapons of Math Destruction: How Big Data Increases Inequality and Threatens Democracy. Crown.
• Pasquale, F. (2015). The Black Box Society: The Secret Algorithms That Control Money and Information. Harvard University Press.
• Rudin, C. (2019). Stop explaining black box machine learning models for high stakes decisions and use interpretable models instead. Nature Machine Intelligence.
• Σχισμένος, Α. (2024). Τεχνολογία και Βαρβαρότητα: Κριτική της Τεχνητής Νοημοσύνης, Athens School
• Zuboff, S. (2019). The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power. PublicAffairs.

.

The post Η ψηφιακή βαρβαρότητα της ποινικής καταστολής: Τεχνητή Νοημοσύνη και υπόθεση Marfin first appeared on Aυτολεξεί.

Η συζήτηση γύρω από το εφετείο της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής ξεπερνά την απλή ηθική καταδίκη μιας εγκληματικής και φασιστικής οργάνωσης. Η πολιτική και ηθική καταδίκη της παραμένει αδιαπραγμάτευτη και το παρόν κείμενο επικεντρώνεται στην ανάλυση της στρατηγικής σημασίας της ποινικής καταστολής για τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα. Θέτει όμως το ερώτημα αν η ενίσχυση του ποινικού μηχανισμού αποτελεί συμβατό και στρατηγικά ωφέλιμο εργαλείο για ένα χειραφετητικό κίνημα. Αφορά επομένως τον τρόπο με τον οποίο το κίνημα τοποθετείται απέναντι στο ποινικό δίκαιο, στον μηχανισμό της αστικής δικαιοσύνης και στη λογική της καταστολής ως εργαλείου κοινωνικής ρύθμισης. Πρόκειται για ζήτημα στρατηγικής και όχι μόνο πολιτικής συγκυρίας.

Οι νομικές καταδίκες και οι θεσμικές αλλαγές συχνά προκύπτουν μέσα από μακρόχρονους κοινωνικούς αγώνες και πιέσεις. Από το εργατικό δίκαιο μέχρι σύγχρονες υποθέσεις έμφυλης βίας, πολλές θεσμικές εξελίξεις αποτελούν προϊόν συλλογικών διεκδικήσεων. Υπό αυτή την έννοια, μπορούν να θεωρηθούν πραγματικές κοινωνικές κατακτήσεις των από-τα-κάτω. Ωστόσο, στον δημόσιο λόγο εμφανίζονται συχνά δύο αντίρροπες και εξίσου προβληματικές προσεγγίσεις: από τη μία πλευρά μια νομικιστική αντίληψη που αντιμετωπίζει τους νόμους ως αυθύπαρκτες λύσεις, αποκομμένους από τους κοινωνικούς αγώνες που τους παρήγαγαν και από την άλλη πλευρά μια στενή αντιθεσμική στάση που θεωρεί κάθε θεσμική μεταβολή εκ των προτέρων κυριαρχική και αντιδραστική. Η πραγματικότητα βρίσκεται ανάμεσα σε αυτές τις δύο θέσεις. Οι νόμοι δεν προκύπτουν αυτόνομα αλλά ούτε αποτελούν ουδέτερα εργαλεία. Διαμορφώνονται μέσα σε συσχετισμούς δύναμης και ενσωματώνουν –συχνά μερικώς και παραμορφωμένα– τις πιέσεις που ασκούν τα κινήματα.

Παράλληλα, η απαίτηση για «καταδίκη με αυστηρές ποινές» είναι αδύνατον να λειτουργεί απομονωμένα. Το ποινικό δίκαιο εφαρμόζει κανόνες γενικά και σταθερά, ανεξάρτητα από τις πολιτικές μας προθέσεις. Παράγει δεσμευτική νομολογία και ερμηνευτικά προηγούμενα. Κάθε αυστηροποίηση, κάθε διεύρυνση ποινικών εννοιών, κάθε αποδοχή ευρείας καταστολής, μετατρέπεται σε εργαλείο γενικής χρήσης. Και ιστορικά αυτό το εργαλείο στρέφεται πολύ συχνότερα όχι απέναντι στην ακροδεξιά αλλά πρωτίστως απέναντι στο οργανωμένο κοινωνικό και πολιτικό ανταγωνιστικό κίνημα, σε συλλογικότητες και συνολικά στον ριζοσπαστικό χώρο. Η αναφορά αυτή είναι κάθε άλλο παρά εξίσωση πολιτικών συλλογικοτήτων με εγκληματικές οργανώσεις. Αντιθέτως αποσκοπεί στην ανάδειξη της ελαστικότητας των ποινικών εννοιών και της δυνατότητάς τους να στραφούν εναντίον διαφορετικών μορφών πολιτικής δράσης ανεξαρτήτως περιεχομένου.

Η ΧΑ δικάζεται επειδή εντάχθηκε νομικά στην κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης» και σε επιμέρους ποινικά αδικήματα όχι επειδή είναι φασιστική. Το ποινικό δικαστήριο αξιολογεί τυποποιημένες συμπεριφορές και όχι ιδεολογίες. Αυτή η τυπικότητα αποτελεί δομικό στοιχείο του αστικού δικαίου και ακριβώς γι’αυτό η ενίσχυσή της επεκτείνει τη χρήση της πέρα από τον αρχικό «εχθρό». Η έννοια της εγκληματικής οργάνωσης για παράδειγμα είναι εξαιρετικά ελαστική. Βασίζεται σε αόριστα κριτήρια (δομή, διάρκεια, σκοπός, καταμερισμός ρόλων) τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν σε πολιτικές συλλογικότητες, δίκτυα αγώνα και μορφές κινηματικής οργάνωσης. Κάθε επιβεβαίωση αυτής της ερμηνευτικής ευρύτητας σε ανώτερο δικαστικό επίπεδο ενισχύει τη δυνατότητα ποινικοποίησης της πολιτικής δράσης στο μέλλον.

Η κριτική στο ποινικό σύστημα αφορά άμεσα τη στάση απέναντι στα θύματα της φασιστικής βίας. Η αναγνώριση του πόνου και της απώλειας διαχωρίζεται από την αποδοχή της φυλακής ως μοναδικής μορφής δικαίωσης, καθώς η ποινική τιμωρία αδυνατεί να περιορίσει κοινωνικά τη βία και να ανακόψει τη δομική αναπαραγωγή της. Η κοινωνική αποκατάσταση προϋποθέτει βαθύτερους μετασχηματισμούς.

Όταν τα κινήματα επενδύουν μονοσήμαντα και κατεξοχήν στη φυλακή, στις βαριές ποινές και στην παραδειγματική τιμωρία, αποδέχονται έμπρακτα τη βασική ιδεολογία του ποινικού συστήματος: ότι τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα επιλύονται μέσω καταστολής και εγκλεισμού. Νομιμοποιούν τη φυλακή ως «λύση» και το δικαστήριο ως τελικό ρυθμιστή των κοινωνικών συγκρούσεων. Με αυτόν τον τρόπο, ενισχύεται η κρατική αξίωση μονοπωλίου πάνω στη δικαιοσύνη, την ηθική και τη δημόσια τάξη. Η «δικαιοσύνη» αναλαμβάνει τότε ρόλο τελικού ρυθμιστή συγκρούσεων που στην πραγματικότητα έχουν κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα.

Βεβαίως, η ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής προέκυψε μέσα από μία πιο περίπλοκη διαδικασία και μία μακρόχρονη κοινωνική και πολιτική σύγκρουση: μαζική απονομιμοποίηση, αντιφασιστική παρουσία στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και στους δρόμους και όχι μόνο από εμπιστοσύνη στο δικαστικό σύστημα. Έτσι, το δικαστήριο λειτούργησε εκ των υστέρων, επικυρώνοντας μια ήδη συντελεσμένη κοινωνική ήττα. Η έμφαση στην κοινωνική σύγκρουση αποτελεί ιστορικά επαληθευμένη πρακτική και θεμελιωμένο πολιτικό προσανατολισμό πέρα από θεωρητικές αφαιρέσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι η δικαστική απόφαση είναι ασήμαντη. Σημαίνει όμως ότι η καθοριστική μεταβολή στους συσχετισμούς είχε ήδη παραχθεί στο κοινωνικό πεδίο.

Σε τέτοιες διαδικασίες, οι κυρίαρχοι θεσμοί τείνουν συχνά να απορροφούν τους κοινωνικούς αγώνες, μεταφράζοντάς τους απλώς σε νομικές ρυθμίσεις που περιορίζουν ή αναπλαισιώνουν τους αρχικούς τους στόχους. Όταν το βάρος επιχειρείται να μεταφερθεί από τη συλλογική δύναμη στην κρατική διαχείριση, το κίνημα κινδυνεύει να μετατραπεί από ενεργό υποκείμενο κοινωνικής σύγκρουσης σε διαρκή αιτούντα θεσμικής προστασίας.

Για το κράτος, η παραπομπή της ΧΑ στη δικαιοσύνη συνιστούσε αναδιάταξη της κρατικής στρατηγικής και μετασχηματισμό των μηχανισμών διαχείρισης της κρίσης παρά επιβεβαίωση κάποιας «δικαίωσης του κράτους δικαίου». Όταν η πολιτική διαχείριση αποτυγχάνει ενεργοποιείται η ποινική. Η ποινική καταδίκη μπορεί να αξιολογηθεί ως συγκυριακή επιτυχία χωρίς να μετατρέπεται σε στρατηγικό πρόταγμα. Η διάκριση αυτή είναι αναγκαία ώστε μια στιγμιαία νίκη να μη μετατραπεί σε μόνιμη πολιτική γραμμή.

Το αίτημα αυστηρής καταδίκης στο εφετείο, επομένως, δεν μπορεί να ταυτιστεί αυτόματα με στρατηγική ενίσχυση των θέσεων μάχης του κινήματος. Μπορεί ταυτόχρονα να συμβάλλει:

• στην ενίσχυση της νομολογιακής ισχύος κατασταλτικών εννοιών,
• στην κοινωνική αποδοχή της αυστηροποίησης,
• στην εδραίωση της ιδεολογίας της τιμωρίας ως βασικής απάντησης σε κοινωνικά προβλήματα,
• και στη διεύρυνση της ποινικής διαχείρισης πολιτικών συγκρούσεων.

Παράλληλα, καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι η απαγόρευση, η καταδίκη και η φυλάκιση αρκούν για να εξαφανίσουν ένα κοινωνικό φαινόμενο που γεννιέται από υλικές ανισότητες, κρίσεις εκπροσώπησης, ιδεολογική ηγεμονία και κρατική ανοχή.

Ο φασισμός διαλύεται, τελικά, όταν χάνει κοινωνική βάση, πολιτική χρησιμότητα και ιδεολογική απήχηση, όχι απλώς επειδή θεωρείται παράνομος. Η ήττα του γίνεται εμφανής όταν συγκρούεται με κινήματα που παράγουν δικούς τους θεσμούς, αξίες και μορφές συλλογικής ζωής. Όταν καθίσταται κοινωνικά ασύμβατος. Η κριτική στο ποινικό σύστημα συνοδεύεται από σαφή πολιτική κατεύθυνση: ενίσχυση της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, σταθερή αντιφασιστική παρουσία, συγκρότηση συλλογικών δομών αλληλεγγύης και πολιτισμικής αντιηγεμονίας. Πρόκειται για συγκεκριμένες πρακτικές και όχι για γενικόλογες διακηρύξεις.

Η πολιτική αυτονομία ενός κινήματος μετριέται από την ικανότητά του να συγκρούεται χωρίς να ενσωματώνεται στους μηχανισμούς καταστολής και από το κατά πόσο μετατρέπει τη δική του ηθική αγανάκτηση σε κοινωνική δύναμη αντί για κρατική ποινική εξουσία. Κάτι μπορεί να είναι συγκυριακά ωφέλιμο και ταυτόχρονα στρατηγικά αποδυναμωτικό. Η ένταξή του στο πρόταγμά μας απαιτεί προσεκτική αξιολόγηση. Η επιμονή στην καταστολή, ακόμη και «για καλό σκοπό», καταλήγει συχνά να ενισχύει εκείνον που τη διαχειρίζεται: το κράτος. Και αυτό, ιστορικά, στρέφεται πάντοτε εναντίον των από τα κάτω.

Υ.Γ.: Η πιθανότητα κακόπιστης παρερμηνείας δεν αναιρεί την ανάγκη στρατηγικής ανάλυσης. Η κριτική σκέψη διατηρεί την αξία της ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον αντίπαλο.

The post Χρυσή Αυγή και η ποινική καταστολή: Στρατηγική διάσταση για το κίνημα first appeared on Aυτολεξεί.

Στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Καρδίτσας, στις 5 Ιουνίου 2025, ξεκινά η δίκη των έξι αστυνομικών που χτύπησαν και βασάνισαν το Βασίλη Μάγγο πέντε χρόνια πριν, στις 14/06/2020. Το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Βόλου τους παραπέμπει για τις αξιόποινες πράξεις α) των βασανιστηρίων κατά συναυτουργία β) της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά συναυτουργία γ) της έκθεσης κατά συναυτουργία δ) της παράνομης κατακράτησης κατά συναυτουργία..”. Το βούλευμα παρατείνει τους περιοριστικούς όρους δλδ. χρηματικό πρόστιμο και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα για όλους τους κατηγορούμενους.

Τον Φεβρουάριο 2025, τρεις εξ αυτών (Ι.Σκρίμπας, Θ. Μπακογιάννης, Σ. Μπαλαμώτης) καταδικάστηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Βόλου με δύο χρόνια φυλάκιση (ποινή εφέσιμη) για τα χτυπήματα που κατάφεραν στο Βασίλη έξω από τα Δικαστήρια Βόλου το μεσημέρι στις 14/06/2020. Η δικογραφία στην οποία στηρίχτηκε αυτή η δίκη, είχε σκοπό να περιορίσει τους κατηγορούμενους αλλά και το βαθμό των αδικημάτων που αυτοί διέπραξαν. Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Βασίλη, οι κατηγορίες τώρα αφορούν συνολικά το γεγονός του ξυλοδαρμού και βασανισμού του: έξω από τα δικαστήρια, μέσα στο αυτοκίνητο μεταφοράς κατά την προσαγωγή του και εντός της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας.

Η πρωτόδικη απόφαση αλλά και η παραπομπή τελικά όλων των αστυνομικών στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας, είναι μια πρώτη νίκη ολόκληρου του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που αστυνομικοί παραπέμπονται σε δικαστήριο με την κατηγορία των βασανιστηρίων, όταν η αποκαλούμενη “μπλε σιωπή” φροντίζει τη συγκάλυψη των παράνομων πράξεων τους και οι διενεργούμενες ΕΔΕ απαλλάσσουν τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς με τη βούλα του Υπουργείου “Προστασίας” του Πολίτη.

Η δίκη στο Κακουργιοδικείο δεν γίνεται με καλύτερες προϋποθέσεις από τη δίκη που ήδη διεξήχθη στο Πρωτοδικείο του Βόλου: η πολιτική αγωγή της οικογένειας του Βασίλη για την υποστήριξη της κατηγορίας έχει αποβληθεί, δεν υπάρχει η δυνατότητα πρόσβασης στη δικογραφία και παραμένει άγνωστο αν θα κληθούν αυτόπτες μάρτυρες όπως έγινε στο Πλημμελειοδικείο και ειδικότερα εκείνοι που τον βρήκαν πεταγμένο και σε οικτρή κατάσταση έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας το απόγευμα της 14/6/2020.

Η δίκη έχει εξαιρετική σημασία, είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό γεγονός ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία και βαρβαρότητα που συναντάμε σε κάθε διεκδικητική κινητοποίηση, είτε αφορά αγώνες ενάντια στη διαρκή υποβάθμιση της ζωής μας όπως έγινε τον Ιούνη 2020 στην πορεία κατά της καύσης σκουπιδιών από την πολυεθνική ΑΓΕΤ-LAFARGE, είτε στις εργατικές απεργίες και διεκδικήσεις της νεολαίας για αξιοπρεπή ζωή, για δουλειά, υγεία, παιδεία.

Η καταδίκη των αστυνομικών θα είναι μια καταδίκη ενός συστήματος που δολοφονεί και συγκαλύπτει. Η αστική καταστολή, η βία και τα βασανιστήρια, οι χρυσαυγίτες ναζιστές που δουλεύουν χέρι – χέρι με τις δυνάμεις καταστολής ήταν και παραμένουν το μοτίβο στην εποχή της μεγάλης αναταραχής, της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, της ελληνικής χρεοκοπίας και του φόβου για ένα νέο επαναστατικό Δεκέμβρη.

Είναι η στιγμή που οι δρόμοι πρέπει να φωνάξουν δικαιοσύνη, με κάθε τρόπο και μέσο. Είναι η στιγμή που δεν αρκεί να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να τη βροντοφωνάξουμε παντού, να την ακούσουν όλοι, να εισβάλει στις αίθουσες των αστικών δικαστηρίων ως λαϊκή – κοινωνική απαίτηση και ανάγκη.

Το μαχόμενο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα μπορεί να νικήσει τη βαρβαρότητα ενός συστήματος που αναπαράγει σε διευρυμένη κλίματα τα κέρδη και ταυτόχρονα τη φτώχεια και την καταστολή.

Να νικήσουμε!

Στους δρόμους κατακτιέται η δικαιοσύνη – Να καταδικαστούν οι 6 βασανιστές του Βασίλη Μάγγου
Ένοχοι Lafarge και κρατικές αρχές
Για να ζήσουμε στους τόπους μας, να εκδιώξουμε τα επενδυτικά αρπακτικά

Πρόγραμμα δράσεων του Συντονισμού Συλλογικοτήτων:

• Παρασκευή 23/05 18:00 Αρχιτεκτονική
Εκδήλωση – ενημέρωση για τη δίκη (στα πλαίσια του διημέρου της Liberta )

• Τρίτη 27/05 22:00 θεατράκι Μεταμόρφωση
Μπαρ οικονομικής ενίσχυσης

• Παρασκευή 30/05 19:00 Παυσίλυπο Καρδίτσα
Εκδήλωση – ενημέρωση για τη δίκη

• Σάββατο 31/05 12:00 πλ. Ελευθερίας
Πανελλαδική διαδήλωση

• Πέμπτη 05/06 09:00 Δικαστήρια Καρδίτσας
Συγκέντρωση αλληλεγγύης και αγώνα

The post Να καταδικαστούν όλοι οι αστυνομικοί, βασανιστές του Βασίλη Μάγγου! (Συντονισμός Συλλογικοτήτων Βόλου) first appeared on Aυτολεξεί.

Χιλιάδες πολίτες έδωσαν το «παρών» στις προχθεσινές συγκεντρώσεις σε πολλά σημεία της χώρας, αλλά και εκτός αυτής. Οι διαδηλωτές, με την παρουσία τους, έδειξαν την υποστήριξή τους στον αγώνα που πραγματοποιούν οι γονείς των θυμάτων των Τεμπών. Στη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, στην οποία ήμουν παρών, ο κόσμος ήταν πρωτοφανώς πολυάριθμος – ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση πολιτών των τελευταίων ετών. Μια πορεία βουβή, αλλά γεμάτη δύναμη και αποφασιστικότητα.

Η ετερόκλητη σύνθεση των ανθρώπων φαινομενικά οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η διαδήλωση δεν είχε ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα. Ωστόσο, επί της ουσίας, το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν η απόδοση δικαιοσύνης. Η έννοια της δικαιοσύνης έχει μια βαθιά πολιτική σημασία, η οποία εμπεριέχει τις αξίες της ισότητας και της ισονομίας. Αυτές οι αρχές, ακόμη και στις σημερινές κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από πολιτική αδιαφορία και ιδιώτευση, διατηρούν κάποια αξία.

Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις ανέδειξαν πως μια μερίδα πολιτών δεν αδιαφορεί απέναντι στην αδικία και τη συγκάλυψη.

Έδειξαν πως ο ωχαδερφισμός δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο γιγαντώνει τα προβλήματα στις ήδη φιλελεύθερες ολιγαρχίες στις οποίες ζούμε. Η πολιτική αποτελεί πεδίο δράσης της ανθρώπινης βούλησης και κανένας «από μηχανής θεός» δεν θα ενδιαφερθεί για τη ζωή μας, αν εμείς συνεχίζουμε να αδιαφορούμε για αυτήν.

Κοντολογίς, αυτές οι συγκεντρώσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο για πολιτική συνειδητοποίηση και ενεργοποίηση των πολιτών. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι οι πολίτες να περιοριστούν στη χθεσινή συγκέντρωση και να επιστρέψουν στη σιωπή και την αφάνεια.

Βέβαια, ας μην είμαστε απαισιόδοξοι, διότι η ιστορία είναι ανοιχτή και γεμάτη απρόβλεπτες εξελίξεις. Το συλλογικό αίσθημα δικαιοσύνης που εκφράστηκε μέσα από αυτή την κινητοποίηση μπορεί να αποτελέσει τον σπόρο για μεγαλύτερες αλλαγές στο μέλλον. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι φορές που οι κοινωνίες πυροδότησαν πολιτικές εξελίξεις εκεί που τα πράγματα έμοιαζαν στάσιμα και αμετακίνητα. Το αν αυτός ο σπόρος θα καρποφορήσει ή θα ξεχαστεί, εξαρτάται από τη διάθεση των πολιτών να μετουσιώσουν τη διαμαρτυρία τους σε διαρκή δράση και πολιτικό αγώνα.

Είναι, λοιπόν, στο χέρι μας το αν οι προχθεσινές συγκεντρώσεις θα αποτελέσουν ένα στιγμιαίο ξέσπασμα ή θα σηματοδοτήσουν την αρχή για μια βαθύτερη πολιτική αλλαγή.

———————————————

Φωτογραφίες από το Αυτολεξεί: Σύνταγμα 26/01, “Δεν έχω οξυγόνο”

Θεσσαλονίκη:

The post Λίγα λόγια για τις μαζικές κινητοποιήσεις για τα θύματα των Τεμπών first appeared on Aυτολεξεί.

Η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Ρεθύμνου ΔΕΝ δικαιώνει τον συνανάπηρο μας Γιάννη, ο οποίος βασανίστηκε και κακοποιήθηκε σεξουαλικά, με θύτες το στενό οικογενειακό του περιβάλλον στο χωριό Γλώσσα Πλατανιά, στην Κρήτη.

Η τοπική πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία έκανε το «χρέος της».

Διασφάλισε – χρησιμοποιώντας κάθε μέσο – ότι για έναν κατάφορα αδικημένο άνθρωπο με νοητική βλάβη ΔΕΝ θα καταστρέψει τα ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας.

Από τις 6 Δεκεμβρίου, που ξεκίνησε το δικαστήριο στο ΜΟΔ Ρεθύμνου, βρέθηκαν στο πλευρό του Γιάννη φορείς και συλλογικότητες για να υπερασπιστούν το αυτονόητο.

Τους ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.

Όσα ο Γιαννης βίωσε μια ολάκερη ζωή δεν είναι κανονικότητα.

ΔΕΝ υπάρχουν δικαιολογίες για τις συνθήκες διαβίωσης του και τον εξαναγκασμό του να «ζει» σε αποθήκες, στάβλους ή στην ύπαιθρο.

ΔΕΝ αντισταθμίζεται η συνεισφορά στον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού και τα τραπεζώματα των κατηγορουμένων με τους ομαδικούς βιασμούς στον κοινωνικά ευάλωτο Γιάννη.

ΔΕΝ μπορεί οι συνήγοροι των κατηγορουμένων να αξιώνουν ελαφρυντικά λόγο πρότερου έντιμου βίου όταν στη δίκη είχε αναγνωστεί το ογκωδέστατο κατηγορητήριο που έφτανε για να λυγίσει κάθε άνθρωπος.

Άνθρωπος όμως!

ΔΕΝ μπορεί η ελληνική δικαιοσύνη να κρίνει τον Γιάννη ακατάλληλο ως φορέα της αλήθειας του επειδή είναι ανάπηρος.

ΔΕΝ μπορεί να πανηγυρίζουν οι ιερείς με τους συγγενείς τους επειδή τελικά ο ανάπηρος Γιαννης μπορεί να πέσει θύμα βιασμών και ΔΕΝ θα γίνει πιστευτός.

ΟΡΓΗ και ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ για τον διάχυτο ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΣΜΟ και την ΕΞΙΔΑΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ σας.

Συγνώμη Γιάννη, ΕΜΕΙΣ οι συνανάπηροι σου, ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ.

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ – Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

Ήταν «θέλημα Θεού» να βιάζουν τον Γιάννη τόσα χρόνια; – Παρέμβαση στη Μητρόπολη Χανίων

Παρέμβαση στο Ρέθυμνο για τη δίκη μιας φρικτής κτηνωδίας – Δικαιοσύνη για τον Γιάννη!

The post Ανακοίνωση της “Μηδενική Ανοχή” για την υπόθεση του Γιάννη first appeared on Aυτολεξεί.

Ο Γιάννης από τη Γλώσσα του Πλατανιά δεν είναι μόνος του!

Αλληλεγγύη, να σπάσει η ένοχη σιωπή και η συγκάλυψη των “ευυπόληπτων” βιαστών του.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, βγήκε στο φως της δημοσιότητας η ιστορία μιας φρικτής κτηνωδίας. Η ιστορία αφορά ένα –20χρονο σήμερα– παιδί με νοητική στέρηση, το οποίο βιαζόταν για χρόνια σε ένα μικρό χωριό του Δήμου Πλατανιά, τη Γλώσσα. Μετά από τα τόσα χρόνια συγκάλυψης, κάποιοι κατήγγειλαν τον κατά συρροή βιασμό του Γιάννη, σπάζοντας τη σιωπή. Για αυτή τους την επιλογή απειλούνται.

Μετά από σχετική έρευνα, 4 πρόσωπα προφυλακίστηκαν: ο πατέρας που έχει προσωρινά αποφυλακιστεί, μετά από 6 μήνες –με χαρακτηρισμό του εγκλήματός του ως πλημμελήματος– έδινε το ανυπεράσπιστο παιδί βορά στις ορέξεις παπάδων, συγγενών και άλλων κατοίκων της περιοχής. Από τους κατηγορουμένους βιαστές, ο ένας είναι γείτονας και οι άλλοι δύο παπάδες, εκ των οποίων ένας είναι και ο θείος του παιδιού. Σήμερα ο δύστυχος Γιάννης, που για ζωή γνώρισε μονάχα μια επίγεια κόλαση, βρίσκεται στο θεωρητικά προστατευμένο περιβάλλον μιας δομής στα Χανιά, με ορατό ορίζοντα μονάχα μια δίκη, στην οποία θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα κτήνη που όριζαν την αβίωτη ζωή του.

Υπάρχει μια χτυπητή αντίθεση σε σχέση με τον εκκωφαντικό ορυμαγδό άλλων πολύκροτων –ομοειδών και μη– υποθέσεων που «συγκλονίζουν» αυτή την περίοδο, όπως η υπόθεση της “Κιβωτού”. Αντίθετα με το ανθρωποφαγικό τσίρκο που επιφυλάσσουν τα μίντια και τα κοινωνικά δίκτυα, αυτό που αξίζει ο Γιάννης είναι η υποστήριξη από τη χανιώτικη κοινωνία. Έτσι, ώστε να σπάσει αυτή η εξοργιστική ανωνυμία των τεράτων που τον καταδυνάστευαν μια ολόκληρη ζωή. Διότι η ανωνυμία και το σκοτάδι γύρω από αυτούς επιβάλλεται ακόμη και τώρα από το πλέγμα εξουσίας που τους ανέδειξε σε κείνο το βάθρο που στέκονταν ως ευυπόληπτοι θεματοφύλακες της κίβδηλης ηθικής του.

Υπάρχει, παράλληλα, και μια χτυπητή συνάφεια με την έτερη κτηνωδία που αποκαλύφθηκε τον προηγούμενο χρόνο στην πόλη μας. Όπως και στην υπόθεση του κολαστηρίου οίκου ευγηρίας, της Αγίας Σκέπης, και στις δύο αυτές υποθέσεις αδιανόητης βαρβαρότητας που μας έχουν στιγματίσει ως τοπική κοινωνία, διαπλεκόμενοι παράγοντες της Εκκλησίας, της Δεξιάς και της οικονομικής ελίτ της πόλης αγωνίζονται για να κρατήσουν τα στόματα κλειστά.

Και τώρα ήρθε η ώρα της δίκης για τέσσερις από τους δεκαοχτώ κατηγορούμενους που θα δικαστούν στο Ρέθυμνο στις 6 του Δεκέμβρη. Τον Γιάννη, που φιλοξενείται τώρα σε κρατική δομή στα Χανιά, θα τον υπερασπίσει δικηγόρος που έχει ορίσει η δομή. Το “αυτονόητο” είναι ότι αυτός ο δικηγόρος αντί να αναδείξει τον βασανισμό του Γιάννη θα προσπαθήσει να διασώσει την υπόληψη των κατά τα άλλα ”ευυπόληπτων” προφυλακισμένων παπάδων, για να μην καταρρεύσει για ακόμα μια φορά το κατασκεύασμα της χριστιανικής ηθικής.

Ας βροντοφωνάξουμε ότι ο Γιάννης δεν είναι μόνος, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους, αλλά στέκονται αλληλέγγυοι σε κάθε αδύνατο και καταπιεσμένο, ενάντια στις αθλιότητες αυτού του κόσμου.

Δικαιοσύνη για τον Γιάννη

Το 1972 προβάλλεται για πρώτη φορά η ταινία ‘‘Ο Νονός’’ στους κινηματογράφους. Σε μια σκηνή που θα μείνει στην ιστορία ως η σκηνή με τις παράλληλες δράσεις, ο ‘‘νονός’’ χρίζεται ουσιαστικά νονός βαπτίζοντας ένα μωρό, ενώ παράλληλα εκτελούνται όλοι οι εχθροί του. Ο ίδιος αποτάσσεται την εγκληματική του φύση ενώπιον του ‘‘θεού’’ ίσα ίσα για να μπορεί μέσω της άφεσης των αμαρτιών του να σκοτώνει καλύτερα κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής του.

Κάπως έτσι κάθε λογής καλός άνθρωπος, πιστός κατ’ ουσία, καθώς και όσοι διαφυλάττουν τα ιερά κηρύγματα αξιοποιούν τη θρησκεία και μέσω της επίγειας τους εξουσίας μας υπενθυμίζουν ότι η κόλαση και ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα. Οι ‘‘υπάλληλοι του θεού’’ ή αλλιώς οι επιφορτισμένοι με το θεάρεστο έργο επί της γης κληρικοί και παπάδες γνωρίζουν καλύτερα από όλους μας ότι δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή ή θεία δίκη. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν διστάζουν να επιδοθούν σε οποιαδήποτε πράξη αντιβαίνει στα ηθικά κηρύγματα τους, ακόμα κι αν αυτή είναι εγκληματική. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στέκονται στην πρώτη γραμμή της εκκαθάρισης της κοινωνίας από τα βρώμικα ήθη και την αποχαλίνωση της νεολαίας μέσω ενός εισαγόμενου προτεσταντικού πουριτανισμού και είναι οι ίδιοι που πιθανόν να ακούσετε να είναι κατά των αμβλώσεων, πρωτοστατώντας και εκεί στη μισογύνικη ρητορική.

Η θεσμοθετημένη θρησκευτική εξουσία, με την κοινωνική και κρατική ανοχή, δίνει το δικαίωμα στους υπαλλήλους της να την ασκούν όχι μόνο στις συνειδήσεις αλλά και στα σώματα των ανθρώπων, ακόμα και αν αυτοί ανήκουν στο συγγενικό τους κύκλο. Γνωρίζουν πολύ καλά, όπως και οι πρόγονοι τους μέσω της Ιεράς Εξέτασης, ότι μπορεί μια χαρά η ζωή να γίνει μια κόλαση. Οι υπόλογοι συγγενείς και λοιποί κοντινοί φίλοι τους αφιέρωσαν τη θρησκευτική τους λατρεία στο σώμα ενός παιδιού.

Η κοινωνία δεν τρέφει αυταπάτες για το ποιόν των δήθεν ευυπόληπτων αυτών ανθρώπων.

Παράλληλα με τις αποκαλύψεις για την ‘‘Κιβωτό του Κόσμου’’ αρχίζει, και στα καθ’ ημάς ορθόδοξα χριστιανικά μέρη, να καταρρέει ο μύθος για την υπόληψη των θρησκευτικών πατεράδων. Ο Γιάννης βρίσκεται λοιπόν στη θέση του απολογισμού στην επίγεια κόλαση που του ετοιμάσανε πατέρας, συγγενείς και ‘‘φίλοι’’. Ο ίδιος καταφέρνει και επιδεικνύει τα πρόσωπα που επίδρασαν στο σώμα του και το βίαζαν κατ’ εξακολούθηση από τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής του και μετά.

Σε αυτήν του τη μάχη για δικαιοσύνη στεκόμαστε στο πλάι του, όπως και στον κάθε άνθρωπο που πέφτει στα χέρια της εξουσίας κάθε μορφής, θεσμικής ή όχι. Καλούμε την τοπική κοινωνία να αγκαλιάσει τον Γιάννη και τους λιγοστούς ανθρώπους που στέκονται ειλικρινώς πλάι του, για να μη νιώθει ο ίδιος αλλά και οι άνθρωποι αυτοί άλλο μόνοι απέναντι στο Κτήνος που συγκαλύπτει τα κτήνη. Να σπάσει την ομερτά που έχει μαφιόζικα επιβληθεί σε αυτόν τον τόπο από τα χυδαία συμφέροντα των «ευυπόληπτων παραγόντων», για να αναδειχθούν και να τιμωρηθούν τα νοσηρά εγκλήματα εις βάρος του Γιάννη .

Συμπαράσταση στον Γιάννη. Το πρόβλημα ήταν και παραμένει το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι θεσμοί του.

Δικαιοσύνη για όσους ανθρώπους τους στέρησαν τη χαρά της ζωής, κάνοντας τη φρίκη καθημερινότητα.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ROSA NERA

The post Παρέμβαση στο Ρέθυμνο για τη δίκη μιας φρικτής κτηνωδίας – Δικαιοσύνη για τον Γιάννη! first appeared on Aυτολεξεί.

«Ως το 1949, έγιναν στην Ελλάδα 17 δίκες για εθνικοσοσιαλιστικά εγκλήματα. Τρεις από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν», αναφέρει ο ιστορικός Νίκος Ζάικος. Την ίδια εποχή, «σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Επιτελείου Στρατού ως τον Οκτώβριο του 1949 είχαν καταδικασθεί σε θάνατο για αδικήματα σχετιζόμενα με τη δράση του ΚΚΕ 5.322 άτομα, είχαν εκτελεσθεί 3.033 και παρέμεναν στις φυλακές 2.289 θανατοποινίτες, άνδρες και γυναίκες», όπως μας πληροφορεί το Βήμα. Τώρα που ο Λιγναδης και ο Κορκονεας είναι ελεύθεροι ενώ ο απεργός πείνας Μιχαηλίδης τιμωρείται με εξόντωση, καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει συνέχεια του ελληνικού κράτους, πέραν των μεταπολιτεύσεων – τα δικαστήρια.

Η απεργία πείνας υπήρξε ένα μέσο αγώνα που χρησμοποίησαν οι φυλακισμένες φεμινίστριες σουφραζέτες στην Αγγλία, με πρώτη τη Marion Dunlop το 1909. Μία από τις πρώτες σκληρές απεργίες πείνας στην Ελλάδα, ίσως και η πρώτη, έγινε από γυναίκες κρατούμενες στις Φυλακές Αβέρωφ τον Νοέμβριο του 1930. Κυβερνούσε τότε ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος είχε ήδη θεσπίσει το Ιδιώνυμο τον Ιούλιο του 1929 με το οποίο δίωκε τους αντιφρονούντες αριστερούς για τις ιδέες και όχι για τις πράξεις τους – μάλιστα ο Βενιζέλος απέρριψε πρόταση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου να διώκονται εξίσου και οι φασίστες.

Η απεργία πείνας ξεκίνησε ως μία διαμαρτυρία ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και με σκοπό να αναγνωριστουν οι πολιτικοί κρατουμενοι.

Το Ιδιώνυμο παρέμεινε έως το 1974. Οι Φυλακές Αβέρωφ γκρεμίστηκαν το 1971. Στη θέση τους βρίσκεται σήμερα ο Άρειος Πάγος. Αυτή η συμβολική αντικατάσταση του κολαστηρίου των αντιφρονούντων με το ύψιστο θεσμικό όργανο του αποκατεστημένου κοινοβουλευτισμού εμπεριείχε και μια σκοτεινή, αρνητική όψη, αφού θα μπορούσε εξίσου να συμβολίζει τη μετατροπή της φρονηματικής δίωξης από θεσμισμένο νόμο του κράτους σε άγραφο νόμο της απονομής δικαιοσύνης. Το ΚΚΕ νομιμοποιήθηκε ενώ όλη η αντικοινοβουλευτική Αριστερά, ο αναρχικός χώρος και το αντιεξουσιαστικό κίνημα άτυπα μπήκαν στη μαύρη λίστα των διωκτικών και δικαστικών αρχών.

Τα θύματα γνωστά. Ο Γιάννης Μιχαηλίδης, φίλος του δολοφονηθέντα Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είναι επίσης θύμα του φόνου του. Η προκλητική απελευθέρωση του δολοφόνου Κορκονέα την ίδια εποχή που απορρίπτονταν το δίκαιο αίτημα αποφυλάκισης του Μιχαηλίδη αποτέλεσε ένα ηχηρό μήνυμα του καθεστώτος προς όλους. Σταμάτησε την απεργία πείνας ο Γιάννης Μιχαηλίδης που διεξήγαγε μονάχα με το σώμα του έναν απίστευτα δύσκολο αγώνα αξιοπρέπειας και ελευθερίας, και δικαιώθηκε ηθικά ξεσκεπάζοντας την απάνθρωπη όψη του κρατικού μηχανισμού, πολιτικού και δικαστικού. Το γεγονός ότι παραμένει στη φυλακή είναι δείγμα της αναίδειας της ντόπιας ολιγαρχίας αλλά και του φόβου της απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Θα διακηρύξουμε ότι, όπως ακριβώς δεν υπάρχει η ιδέα μιας μηχανής, έτσι δεν υπάρχει και η ιδέα του Κράτους, γιατι το Κράτος είναι κάτι μηχανικό. Μόνο ό,τι είναι αντικείμενο ελευθερίας μπορεί να ονομαστεί ιδέα. Πρέπει λοιπόν να υπερβούμε το Κράτος. Γιατί προορισμός κάθε Κράτους είναι να μεταχειρίζεται τους ελεύθερους ανθρώπους σαν τα γρανάζια μιας μηχανής. Και αυτό ακριβώς είναι που δεν θα έπρεπε να κάνει, γι’ αυτό το Κράτος πρέπει να αφανιστεί», έγραφαν στο Erstes Systemprogramm des Deutschen Idealismus, το 1796, ο Χέγκελ ή ο Σέλλινγκ ή ο Χαίλντερλιν ή και οι τρεις.

Σε ποιο Κράτος αναφέρονταν; Αναφέρονταν στο απολυταρχικό Παλαιό Καθεστώς που γκρέμισε η Γαλλική Επανάσταση. Η οποία υποτίθεται ότι θέσπισε περιορισμούς στην κρατική ισχύ διαμορφώνοντας το δυτικό αστικό κοινοβουλευτικό κράτος των νόμων. Ένας θεμελιώδης τέτοιος περιορισμός υπήρξε η, κατά Μοντεσκιέ, διάκριση των εξουσιών. Ασφαλώς το δυτικό αστικό κράτος έδειξε ότι είναι μια μηχανή γραφειοκρατικής εκμετάλλευσης και εγκλημάτων. Με δικλείδες εκτόνωσης και περιορισμού τουλάχιστον προς το εσωτερικό, προκειμένου να προφυλαχτεί από την κοινωνία του. Μία μέριμνα που δεν είχε το προηγούμενο καθεστώς που ελάμβανε έξωθεν νομιμοποίησης της βίας του.

Σε ποια μορφή Κράτους ανήκει το νεοελληνικό;

Υπακούει στις επιταγές του θεσμικού περιορισμού της κρατικής ισχύος τις οποίες επέβαλαν τα επαναστατικά κινήματα της εποχής των Χέγκελ, Σέλλινγκ και Χαίλντερλιν; Υπακούει στη βασική αρχή της διάκρισης των εξουσιών; Όπως δείχνει η πραγματικότητα, ο Παναγιώτης Κονδύλης είχε δίκιο να υποστηρίζει ότι, στην πράξη, αυτή η διάκριση παρακάμπτεται: «Η διαμόρφωση του θεσμού του υπουργικού συμβουλίου, το οποίο στηρίζεται στην πλειοψηφία του νομοθετικού σώματος και συνάμα ηγείται της εκτελεστικής εξουσίας, υπέσκαπτε ήδη τον χωρισμό των εξουσιών […] Η ισχυρότερη κομματική ηγεσία δεσπόζει έτσι στο κοινοβούλιο, αυτή ελέγχει την εκτελεστική εξουσία και αυτή επίσης ορίζει, άμεσα ή έμμεσα, τη σύνθεση και τις δικαιοδοσίες της δικαστικής. Οι έλεγχοι και οι ισορροπίες οφείλονται, αν ύφίστανται, πολύ περισσότερο στη λειτουργία του ρητού ή σιωπηρού κομματικού παιγνιδιού παρά σε γενικές κι αφηρημένες θεσμικές και συνταγματικές ρυθμίσεις».

Ούτε η δράση ούτε τα κίνητρα του Γιάννη Μιχαηλίδη θα έπρεπε να έχουν θέση στο πραγματικό ερώτημα που τέθηκε από την απεργία πείνας του. Αυτά, όσον αφορά το θεσμικό επίπεδο, κρίθηκαν στη δίκη.

Το ερώτημα είναι δικονομικό τυπικά, μα ουσιαστικά πολιτικό, και αφορά την τήρηση του θεσπισμένου νόμου από το ίδιο το κράτος, τμήμα του οποίου είναι και οι δικαστικοί λειτουργοί – εξ ου και τα μεικτά ορκωτά. Θα έπρεπε να απαντηθεί θετικά με βάση τις δεδομένες ευνοϊκές διατάξεις. Μόνο το κράτος έχει τη δύναμη να παραβιάσει αυτές τις διατάξεις. Όταν ασκεί αυτή τη δύναμη, υπερβαίνει τα επίσημα όρια της δικαιοδοσίας του. Αυτό δημιουργεί προηγούμενο.

Άρα, εδώ βρίσκεται η πολιτική διάσταση. Λέγεται δικτατορική άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας, όχι αναγκαίως δικτατορία. Είναι οδός προς τη δικτατορία, αλλά αρκεί για μια θωρακισμένη ολιγαρχία. Η άγρια καταστολή των διαδηλώσεων δείχνει ότι το θέμα είναι η ισχύς του κράτους. Αυτό αφορά όλους. Διότι, δυο μέρες μετά τη λήξη της απεργίας πείνας του Μιχαηλίδη οι δικαστικές αποφάσεις έρχονται σαν σφυριές να καρφώσουν τη θεσμισμένη ανισότητα στο κοινωνικό φαντασιακό. «Μετά από λιγότερο δύο χρόνια στη φυλακή αποφυλακίζεται ο 31χρόνος αστυνομικός, που διέπραξε 11 ληστείες με το υπηρεσιακό του όπλο», λέει το ρεπορτάζ της αστυνομίας. To Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών «έριξε» την ποινή του από τα δέκα στα έξι χρόνια φυλάκιση. Έντεκα ληστείες, με το όπλο που του έδωσε το κράτος. Την ίδια στιγμή ο Γιάννης Μιχαηλίδης προσπαθεί να σταθεί και να καταπιεί λίγο ψωμί, ακόμη φυλακισμένος.

Ακούγεται επίσης πως ο Λιγνάδης είδε θεατρική παράσταση. Μη γελιόμαστε, δεν θέλουν να μας γελάσουν, δεν προσπαθούν καν να κρυφτούν. Θέλουν να εμπεδώσουμε την ανισότητα και το χάσμα εξουσίας και προνομίων όπως σε κάθε θωρακισμένη ολιγαρχία νεοφεουδαρχικού τύπου – κατά το μοντέλο της Σαουδικής Αραβίας, με φονταμενταλιστικό Ορθόδοξο Χριστιανισμό αντί για φονταμενταλιστικό Ουαχαμπιστικό Ισλάμ και ένα επίχρισμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τα κονδύλια των Ευρωπαίων – μήπως και πετύχει ο συνδυασμός του πελατειακού κράτους με τη σύγχρονη γραφειοκρατική τεχνογνωσία καταστολής.

Έτσι η Ελλάδα, χωρίς ποτέ να καταφέρει να γίνει ευνομούμενο αστικό κοινοβουλευτικό κράτος, πέρασε κατευθείαν από τη βαρβαρότητα στη νεοβαρβαρότητα – «Διόπερ άνευ ορέξεως νους ο νόμος έστίν» έγραψε ο Αριστοτέλης.

Όταν ο νόμος αποκτά συγκεκριμένες ορέξεις, σαν όργανο των ιδιοτελών συμφερόντων των κρατούντων, ακυρώνεται ως νόμος. Χάνει, δηλαδή την καθολικότητα και την εγκυρότητά του.

Η τυπική νομιμοποίηση δεν αρκεί. Αυτό οδηγεί στον ανθρώπινο πόνο αναπόφευκτα. Στην απώλεια, την αδικία, τον φόνο, την καταστολή. Το Κράτος, ως μηχανισμός, δεν έχει ούτε ζωή ούτε θάνατο, μα ορίζει τη ζωή και το θάνατο και τρέφεται από τον ανθρώπινο πόνο. Ουσιαστική του τάση είναι η επέκταση, όχι η ισορροπία, μας το έμαθε από παλιά ο Θουκυδίδης. Και αυτή είναι το προστάδιο της απολυταρχίας.

The post Το θέμα είναι η ισχύς του Κράτους first appeared on Aυτολεξεί.

Άνθρωποι με πολύ βαρύτερα αδικήματα και με απείρως απεχθέστερη κοινωνική στάση από αυτή του Γιάννη Μιχαηλίδη κυκλοφορούν και δραστηριοποιούνται ελεύθεροι υπό όρους ελέγχου και επιτήρησης, αφού εξέτισαν το μεγαλύτερο μέρος της ποινής τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκληματίες που εγκληματούν με σκοπό το κέρδος και την εξουσία, άνθρωποι του υποκόσμου όπως συνηθίζεται να λέμε. Είναι όμως και άνθρωποι του “καλού κόσμου”, της πολιτικής και οικονομικής διαπλοκής ή όπως πρόσφατα ο παιδοβιαστής, άρχων του ελληνικού θεάτρου, Λιγνάδης ο οποίος μετά τη δικαστική καταδίκη του αφέθηκε ελεύθερος από το δικαστήριο αφήνοντας να πλανηθεί η δικαστική υπόνοια κάποιας ίσως αθωωτικής απόφασης στο Εφετείο του.

Δεν μπορούμε βεβαίως να ξεχάσουμε και την αναστολή της ποινής του Γ. Πατέλη, του φασίστα δολοφόνου που τρομοκρατούσε την κοινωνία, με το σκεπτικό ότι δεν πρόκειται να διαπράξει εγκλήματα!!! Ο Άρειος Πάγος μετά από μήνες και ύστερα από εισαγγελική παραγγελία έκρινε ότι κακώς το Εφετείο Αναστολών τον αποφυλάκισε και έτσι οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή.

Ναι, γίνονται και λάθη θα μου πείτε. Πώς γίνεται όμως σε αυτή τη χώρα πίσω από αυτά τα “λάθη” να κρύβονται σχεδόν πάντοτε είτε οικονομικά συμφέροντα, είτε πολιτικά συμφέροντα, είτε η ιδεολογική στάση δικαστών και εισαγγελέων, με τις τυχόν εξαιρέσεις να επιβεβαιώνουν τον κανόνα;

Σε ποια χώρα της “δημοκρατικής” Ευρώπης τόσο εξόφθαλμα εισαγγελείς και δικαστές λειτουργούν ως υπάλληλοι τραπεζών, μεγάλων κεφαλαιουχικών εταιρειών και κυβερνήσεων;

Σε ποια χώρα της “πολιτισμένης” Ευρώπης στον 21ο αιώνα, χρειάστηκε η συγκρότηση ενός τεράστιου κοινωνικού κινήματος “ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ” και η συγκέντρωση 40.000 ανθρώπων έξω από το δικαστήριο για να εκδοθεί καταδικαστική απόφαση για μια νεοναζιστική οργάνωση με οργανωμένα τάγματα εφόδου που δολοφονούν αποδεδειγμένα και τρομοκρατούν προβεβλημένα κοινωνικές ομάδες;

Στην Ελλάδα! Στην Ελλάδα της μαύρης τετράδας Μητσοτάκη, Πλεύρη, Γεωργιάδη και Βορίδη. Στην Ελλάδα που δολοφονεί έναν ομοφυλόφιλο με την επώνυμη ευλογία του αντισημίτη φασίστα Θ. Πλέυρη. Στην Ελλάδα όπου το Συμβούλιο Εφετών Λαμίας απέρριψε το αίτημα αποφυλάκισης του Γιάννη Μιχαηλίδη. Μια αποφυλάκιση την οποία δικαιούταν βάση νόμου αλλά και βάση της διαγωγής του η οποία σκανδαλωδώς κρίθηκε από το εν λόγω συμβούλιο ως «προσχηματική».

Διαβάζοντας κανείς το σκεπτικό της απόρριψης της αίτησης αποφυλάκισης του Γιάννη Μιχαηλίδη, καταλαβαίνει εύκολα πως πρόκειται για μια εκδικητική δικαστική πράξη. Μοιάζει να πιστεύει βαθειά η ελληνική δικαιοσύνη, μια επαρχιώτικη δικαιοσύνη σε σχέση με τη δικαιοσύνη των Δυτικών χωρών, ότι τα εγκλήματα με σκοπό το κέρδος και την εξουσία είναι ελαφρύτερα από τα εγκλήματα με σκοπό την υπονόμευση του κέρδους και της εξουσίας. Μοιάζει να πιστεύει η ελληνική δικαιοσύνη ότι το έγκλημα της χρησιμοποίησης της εξουσίας για τον βιασμό ανηλίκων είναι ελαφρύτερο από το έγκλημα της εναντίωσης στην εξουσία που δολοφονεί ατιμωρητί τον φίλο μου, που δολοφονεί ατιμωρητί ένα παιδί (Δολοφόνος Κορκονέας – Δολοφονημένος Γρηγορόπουλος).

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης ήταν φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Μια σχέση που από μόνη της δημιούργησε στον νεαρό απεργό πείνας έναν κόσμο ολόκληρο. Δημιούργησε έναν κόσμο γεμάτο πίκρα και οργή αλλά και σπουδαία ιδανικά, έναν κόσμο που να αξίζει να τον ζήσεις. Έναν κόσμο που ίσως σε κάνει να μπορείς να πεθάνεις για αυτόν.

Αυτό ακριβώς εκδικείται η απόρριψη των Εφετών της Λαμίας. Το ότι κάποιος μπορεί ακόμη και να πεθάνει για ιδανικά σαν του Μιχαηλίδη. Οι Εφέτες θέλουν να συντρίψουν τον Μιχαηλίδη αναγκάζοντάς τον σε υποχώρηση.

Ε, αυτό δεν είναι δικαιοσύνη! Ας βρεθεί και σε αυτή την περίπτωση, όπως σε πολλές άλλες περιπτώσεις, ένα μικρό φωτάκι μέσα στα σκοτάδια της ελληνικής δικαστικής καθημερινότητας.

Αποφυλακίστε τον Γιάννη Μιχαηλίδη μήπως και για άλλη μια φορά σώσετε κάτι από τη δικαιοσύνη.

Ο ίδιος έχει σωθεί.

The post Η σωφρονιστική υποκρισία του Συμβουλίου Εφετών Λαμίας και ο Γιάννης Μιχαηλίδης first appeared on Aυτολεξεί.

Οι τελευταίες ημέρες δείχνουν πως τα απόνερα της δίκης Λιγνάδη έχουν ανακινήσει τα γνώριμα (αλλά καθόλου λιγότερο τρομακτικά γι’ αυτό) αντανακλαστικά των καλοβαλμένων πλυντηρίων του συστήματος. Δεν είναι σύγχυση, ούτε πονοψυχιά, για να ξεκινήσω από το προφανές, η επίκληση στο συναίσθημα που κάνει ο Μαγκλίνης αναφερόμενος στο ταλαιπωρημένο πρόσωπο του Λιγνάδη και στις ανέμελες βόλτες και τις μπουγκανβίλιες. Απλά ο αρθρογράφος τυχαίνει να είναι ένα τσακ πιο πονηρός από τον δικηγόρο που ονόμασε τον βιασμό «ένα πήδημα γύρω από το οποίο έχει αναπτυχθεί υπερβολική ευαισθησία».

Ο Μαγκλίνης δεν είναι το πρώτο κρούσμα, όπως ούτε και ο Λιγνάδης είναι ο πρώτος παιδοβιαστής που τυγχάνει ειδικής μεταχείρισης την τελευταία τριετία. Όταν μιλούσαμε για την υπόθεση του –υπουργού και προσωπικού φίλου του Πρωθυπουργού– Νίκου Γεωργιάδη υπήρξε και πάλι ανάλογο άρθρο από τον Τάκη Θεοδωρόπουλο το οποίο τοποθετούνταν σε πανομοιότυπο τόνο πάνω στο θέμα της «ολισθηρότητας της ερωτικής επιθυμίας». Με ύφος «ναι-μεν-αλλά και βασικά εσείς, πλεμπαίοι, δεν κατανοείτε τις λεπτές αποχρώσεις του έρωτος, της εξουσίας και της ελέω θεού βασιλείας και αριστείας και καθόσον είσθε απαίδευτος όχλος είσθε και αιμοδιψή τομάρια με ελλιπή αντίληψη του δίκαιου».

Με αυτό το ύφος μιλάνε γενικά. Ή με το άλλο, το «να ‘ρθει η Κούνεβα να μου καθαρίσει το σπίτι τώρα που δεν εκλέχθηκε». Είναι τα δύο πρόσωπα του δικαιούχου νάρκισσου. Αλλά είναι το ίδιο σύστημα αξιών που οικειοποιείται την ποίηση και την επίπλαστη ευγένεια, και φοράει σιδηρογροθιά στο άλλο χέρι. Γιατί ο καλός ο έρωτας, ο σκοτεινός με τα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου του, έτσι πάει.

Η επίκληση αυτή στην επιείκεια και στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης είναι ένα κατ’ εξοχήν νεοφιλελεύθερο αφήγημα που (όχι τυχαία και μάλιστα με μπόλικο δόλο) διαπλέκεται συχνότατα με την ηθική της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της επιθυμίας. (Στο διεθνές επίπεδο οι –σχετικά παλιές μεν αλλά δυστυχώς «διαχρονικές όσο ο Αριστοφάνης»– συζητήσεις για τον Ρόμαν Πολάνσκι και τον Γούντι Άλεν έχουν να πουν πολλά πάνω στο θέμα).

Η ενστάλαξη της ενσυναίσθησης στον παραλήπτη της βίας είναι μια τακτική που, αν και είναι κάποιες φορές οφθαλμοφανής στον εξωτερικό παρατηρητή, είναι πολύ συχνά ολέθρια για την αυτοπροστασία του θύματος. Σε δυναμικές στις οποίες υπάρχει απόκρυψη και διαστρέβλωση των δικαιωμάτων και των υγιών δυνάμεων του θύματος, η κατάχρηση της ενσυναίσθησης οδηγεί στην παράλυση, είναι απλά άλλο ένα υπερόπλο του καταπιεστή, άλλη μια άρρωστη νομιμοποίηση της βίας.

Είναι σημαντικό να είμαστε ενήμεροι πάνω σε αυτήν.

Από την άλλη, το περίτεχνο θόλωμα που επικρατεί γύρω από τη φύση της επιθυμίας όσο και της δημιουργικότητας είναι ούτε λίγο ούτε πολύ μια επικίνδυνη τάση της συλλογικής μας ψυχοκοινωνικής εκπαίδευσης. Μεγάλο μέρος της ψυχικής και κοινωνικής ευαλωττότητας σχετίζεται άμεσα με την αποδιοργάνωση της σκέψης και των μέσων προς την υγιή αυτενέργεια σε αυτά τα πεδία. Ο συνδυασμός της υγιούς (σημ. όχι «απλουστευμένης» αλλά σίγουρα ούτε νεφελώδους) επιθυμίας με μια δημιουργικότητα που γνωρίζει πώς να ανταποκρίνεται στο πραγματικό και να το επεκτείνει είναι βασικά ψυχολογικά, οικονομικά και πολιτικά διακυβεύματα.

Το αίτημα του «κύριου» Μαγκλίνη να δείξουμε επιείκεια στο πρόσωπο ενός αμετανόητου προνομιούχου παιδοβιαστή που «μας αρέσει δεν μας αρέσει, έχει συμβάλλει στα καλλιτεχνικά πράγματα της χώρας» θα ήταν αστείο αν δεν ήταν εντελώς και απολύτως δόλιο. Αν δεν ήταν ολόψυχη προσβολή όχι μόνο του δίκαιου αλλά και της τέχνης και της πραγματικής έννοιας της ανθρωπιάς.

The post Το ίδιο σύστημα αξιών, που οικειοποιείται την ποίηση & την ευγένεια, φορά σιδηρογροθιά στο άλλο χέρι first appeared on Aυτολεξεί.

Ο σκορπιός είναι ένα έντομο που διαφέρει ελάχιστα από τα προγονικά του είδη, τα οποία ήταν από τα πρώτα ζώα που περπάτησαν στην ξηρά πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Έχει παρατηρηθεί ότι άτομα αυτού του είδους όταν βρεθούν εγκλωβισμένα ανάμεσα στις φλόγες, χωρίς ορατή διέξοδο διαφυγής, κάνουν κάτι εντυπωσιακό: στρέφουν το κεντρί τους στον εαυτό τους και αυτοκτονούν! Μία συμπεριφορά που δεν προσφέρει κανένα εξελικτικό πλεονέκτημα, καθώς στις λιγοστές πιθανότητες που η φωτιά θα έσβηνε, τα ζώα που θα επιβίωναν θα μπορούσαν να συνεχίσουν να αναπαράγονται. Μία συμπεριφορά που έρχεται σε αντίθεση με τη θεωρία που θέλει τα έντομα βιολογικά ρομπότ επειδή παρουσιάζουν τυποποιημένες συμπεριφορές. 

Η απλούστερη θεώρηση με την οποία μπορώ να ερμηνεύσω αυτή τη συμπεριφορά, είναι ότι η εξέλιξη της ζωής δεν κατασκευάζει ρομπότ, αντίθετα δημιουργεί νευρικά συστήματα επεξεργασίας πληροφοριών και λήψης αποφάσεων. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα συμπεριφορών, αναδύονται από τη σύνθετη λειτουργία αυτοοργανωμένων νευρικών κυκλωμάτων, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις ευνοούν όντως τη μέγιστη αναπαραγωγική δυνητικότητα. Άρα λοιπόν, τα μικροσκοπικά αυτά νευρικά συστήματα με αρκετές τάξεις μεγέθους λιγότερες νευρικές συνάψεις από ό,τι οι δικοί μας εγκέφαλοι, παράγουν μία συμπεριφορά που προδίδει στοιχεία της εσωτερικής τους λειτουργίας:

1. Τα ζώα αυτά βιώνουν πόνο, εννοώντας τον πόνο ως ένα ερέθισμα το οποίο το ζώο προσπαθεί να εξαλείψει.
2. Τα ζώα αυτά βιώνουν φόβο, εννοώντας τον φόβο ως μία εσωτερική νοητική προβολή μιας μελλοντικής κατάστασης.
3. Εχουν γνώση ότι διαθέτουν ένα φονικό εργαλείο με το οποίο δολοφονούν τα θηράματά τους και αμύνονται από τους θηρευτές τους: το κεντρί.
4. Συσχετίζουν το αίσθημα του πόνου με το σώμα τους, καθώς στρέφουν το κεντρί στον εαυτό τους. 
5. Η συσχέτιση του πόνου με την αυτοαντίληψη, εφόσον ο πόνος είναι μία στοιχειώδης μορφή νοητικής κατάστασης, και η συνείδηση είναι η σκέψη πάνω στην σκέψη, συνιστά μία πρωτόλεια μορφή συνείδησης. Αρα ο πόνος είναι κατά μία έννοια συνειδητός.

Επειδή η ανθρωποκεντρική στην πλειονότητά της κοινωνία μας αποδίδει τα παραπάνω νοητικά χαρακτηριστικά αποκλειστικά στους ανθρώπους, μάλλον θα κατηγορηθώ για ανθρωπομορφισμό (θα μου πείτε από όσα έχεις κατηγορηθεί αυτό σε πείραξε;). Ωστόσο δεν αποδίδω στους σκορπιούς χαρακτηριστικά που δεν συνάγονται από τη συμπεριφορά τους, όπως π.χ. έλλογη σκέψη. Είναι ενθαρρυντικό ότι νεότερες νευροεπιστημονικές έρευνες υπαινίσσονται πως η αρχιτεκτονική των νευρικών κυκλωμάτων που σχετίζεται με τη λειτουργία της συνείδησης στον άνθρωπο και τα υπόλοιπα θηλαστικά, ανιχνεύεται ακόμη και στους εγκεφάλους εντόμων. 

Πώς συνδέονται τα παραπάνω με την τωρινή κατάσταση; Μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια αργότερα από την εμφάνιση των σκορπιών, περπάτησε στη γη ένα ον που κατασκεύασε δομές μόνιμου εγκλωβισμού για άλλα ζωντανά όντα, ανάμεσα στα οποία και τους όμοιούς του: κλουβιά και φύλακες. 

Πολλά ευφυή ζώα σε συνθήκες αιχμαλωσίας σταματάνε να τρώνε και οδηγούνται στον θάνατο (π.χ. από τα δελφίνια που αιχμαλωτίζονται ελάχιστα επιβιώνουν). Αμέτρητοι άνθρωποι σε συνθήκες αιχμαλωσίας (από τόσο παλιά που έχουν σβήσει οι απαρχές) έχουν προβεί σε απεργίες πείνας μέσα στις φυλακές για να κερδίσουν την ελευθερία τους ή την αξιοπρέπειά τους. Πρόκειται για το αντίστοιχο του αυτοκεντρίσματος από όντα με αρκετή ευφυΐα ώστε να προσπαθήσουν να δώσουν διέξοδο στο αδιέξοδο.

Για αυτό πλέον, η απεργία πείνας αποτελεί διεθνώς ένα ιστορικά αναγνωρισμένο ισχυρό μέσο αγώνα, κυρίως των φυλακισμένων. 

Στις ελληνικές συνθήκες (όπου μέχρι και η χούντα των συνταγματαρχών έκανε πίσω σε απεργίες πείνας) οι σύγχρονοι δικαστές και εισαγγελείς διέπονται από μία διαφορετική οπτική. Η πλειονότητα διακατέχεται από υπερσυντηρητικές απόψεις και έχοντας προκαλέσει ανείπωτο πόνο σε δεκάδες χιλιάδες κρατούμενους που τους έχουν στερήσει μακροχρόνια την ελευθερία, εργάζονται για μία βιομηχανία βασανισμού που οχυρώνεται πίσω από προφανή ψεύδη όπως ο σωφρονισμός. Σαν τους εργάτες των σφαγείων ή σαν τους πιλότους μαχητικών αεροσκαφών που βομβαρδίζουν τις πόλεις του αντιπάλου, έχουν νεκρώσει μέσα τους κάθε ίχνος ενσυναίσθησης και μπορούν να τρώνε το μεσημεριανό τους πείθοντας τους εαυτούς τους ότι κάνουν κάτι χρήσιμο. Για αυτό και βλέπουν την απεργία πείνας ως ένα μέσο αμφισβήτησης της παντοδυναμίας τους και επιδεικνύουν μηδενική ανοχή. 

Πώς αλλιώς να ερμηνευθούν αυτά που γράφουν δικαστές και εισαγγελείς, μέχρι και την 46η μέρα απεργίας πείνας που διεξάγω, οπότε και εκδόθηκε η εισαγγελική πρόταση του εφετείου για την αποφυλάκισή μου; 

Προηγήθηκαν δύο συμβούλια όπου δικάστηκα για αυτά που οι δικαστές πιστεύουν ότι θα κάνω και κρατούμαι προληπτικά ως “επικίνδυνος τέλεσης νέων αξιόποινων πράξεων”. Στη δεύτερη μάλιστα δική δεν μου έκαναν ούτε μία ερώτηση, ούτε καν για τους τύπους και απλά εξέδωσαν μία προειλημμένη απόφαση μετά από 40 μέρες (30 εκ των οποίων ήδη σε απεργία πείνας). Χωρίς καν σκεπτικό, τους πήρε 40 ημέρες για να γράψουν “σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, προς αποφυγήν άσκοπων επαναλήψεων”. Αντιμετωπίστηκα με προκλητική αδιαφορία.

Απέναντι σε αυτή την αθλιότητα ξεκίνησα την απεργία πείνας. Και στην ανακοίνωση έναρξής της, απαρίθμησα τόσο τις αυθαιρεσίες σε βάρος μου όσο και πάμπολλα παραδείγματα όπου οι δικαστές έχουν ανοίξει διάπλατα τις πόρτες όταν πρόκειται για παιδιά του συστήματος (μπάτσους-δολοφόνους, δεσμοφύλακες-βασανιστές, φασίστες, μεγαλοκαπιταλιστές).

Εντωμεταξύ, εν μέσω της απεργίας μου έχουν αποφυλακιστεί πρόωρα ο δολοφόνος του Αλέξανδρου, ένας εκ των δολοφόνων του Ζακ που έβγαλε τόσο φυλακή όσο διάστημα κάνω εγώ απεργία πείνας και ο βιαστής Φιλιππίδης με το απίθανο σκεπτικό ότι δεν κινδυνεύουν τα υποψήφια θύματα επειδή είναι πλέον γνωστός για τις πράξεις του και θα τον αποφεύγουν. Και εγώ που συμπλήρωσα τα 3/5 της ποινής μου εδώ και 7 μήνες “δεν έχω σωφρονιστεί ακόμα καθώς δεν έχει περάσει ικανό χρονικό διάστημα” κατά τα εισαγγελικά σκεπτικά! Αμετανόητοι δολοφόνοι απολαμβάνουν αυτό που παλεύω να κερδίσω εδώ και 50 ημέρες ρισκάροντας τη ζωή μου, αυτό που δικαιούμαι εδώ και 7 μήνες, την ελευθερία.

Φαινομενικά άσχετο το γεγονός της δολοφονίας του χιμπατζή που απέδρασε από τη φυλακή άγριων ζώων του Ζαν Ζακ Λεσουάρ, και όμως σχετικό. Άραγε θα ασχοληθεί η ελληνική “δικαιοσύνη” με έναν κατά συρροή δολοφόνο και βασανιστή της άγριας ζωής; Πολλά τα λεφτά…

Εν πάση περιπτώσει αυτή τη στιγμή, το δικό μου κεντρί έχει ήδη διατρήσει το σώμα μου και διαχέει δηλητήριο καταστρέφοντας τα ζωτικά του όργανα, πιθανώς μη αναστρέψιμα. Ωστόσο θα διαπεράσει αναπόφευκτα, έστω και προσωρινά, και τη δολοφονική τάξη που συντηρεί αυτό το σύστημα γενικευμένης υποδούλωσης και εκμετάλλευσης της (ανθρώπινης και μη) φύσης…

Ο ΜΟΝΟΣ ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΕ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

11/7/2022,

Γιάννης Μιχαηλίδης

The post Επιστολή του απεργού πείνας Γ. Μιχαηλίδη: «Ο σκορπιός & το κεντρί του» first appeared on Aυτολεξεί.