Βελόπουλος σε ομιλία του στη Βουλή: «Έρχεστε να επιβάλετε μια νέα θρησκεία για εσάς. Την WOKE θρησκεία. Η WOKE κουλτούρα είναι στην πραγματικότητα μία νέα (κοσμική) θρησκεία. Έχει τις δομές (κοινωνία των πολιτών), έχει τα δόγματα (το φύλο είναι φάσμα), έχει τις τελετές (gay pride), έχει τους ιεροεξεταστές (cancel culture) και επιδιώκει να αποβάλει τον χριστιανισμό από τον δημόσιο χώρο, προκειμένου να είναι αυτή ο αποκλειστικός νομέας του… Προσκυνάτε ό,τι δυτικόφερτο και αντιφατικό υπάρχει. Και εμείς με την Δύση είμαστε, αλλά με την υγιή Δύση». (ERTnews, 2024) 

Η χρόνια απουσία δημοκρατικών, προοδευτικών και χειραφετικών κινημάτων στην ελληνική κοινωνία κάθε άλλο παρά νέα κακοδαιμονία είναι· αντιθέτως, συνιστά διαχρονικό στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής της ζωής. Στο νεοελληνικό κράτος, η ώσμωση με τις δημοκρατικές ιδέες υπήρξε δομικά στρεβλή. Κρίνεται απαραίτητο να διευκρινιστεί ότι, όταν αναφέρομαι στις δημοκρατικές ιδέες και τα χειραφετικά κινήματα, δεν εννοώ κάποια παράδοση της άμεσης δημοκρατίας, αλλά αναφέρομαι στην κατάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως αυτά διαμορφώθηκαν από τις αγωνιστικές και διεκδικητικές τάσεις των αστικών, εργατικών, φεμινιστικών και οικολογικών κινημάτων στον δυτικό κόσμο στην περίοδο της νεωτερικότητας.

Ιστορικά, η εγχώρια δημοκρατική πολιτική δράση και σκέψη απέτυχε να ριζώσει βαθιά εντός της κοινωνίας. Αντιθέτως, τα δημοκρατικά προτάγματα παρέμειναν περιορισμένα ή εκδηλώθηκαν ως μεμονωμένες εξάρσεις, όπως χαρακτηριστικά συνέβη στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 74΄ ή στην περίοδο των Αγανακτισμένων. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο μετακενώθηκαν οι χειραφετητικές και δημοκρατικές ιδέες από τη δύση στην ελληνική κοινωνία είναι ένα ζήτημα το οποίο απαιτεί συστηματική μελέτη και δεν μπορεί να αποτυπωθεί με ακρίβεια σε μία παράγραφο.

Σε μια περίοδο, λοιπόν, όπου η Δύση διέρχεται βαθιά κρίση και οι δημοκρατικές διεκδικήσεις υποχωρούν παγκοσμίως, η χώρα, ως μόνιμος παρακολουθητής των διεθνών εξελίξεων, μετατρέπεται γρήγορα σε εργαστήριο αντιδημοκρατικού ρεβανσισμού, ο οποίος διαχέεται και αναπαράγεται πλέον από ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Δείγμα αυτής της αυταρχικής έκφρασης αποτελεί η διαδεδομένη ρωσοφιλία ή «πουτινολαγνεία» στην ελληνική κοινωνία, η οποία δεν προέκυψε από κάποια ψύχραιμη γεωπολιτική ανάλυση, αλλά από έναν αφελή αντιδυτικισμό. Η Δύση θεωρείται το “απόλυτο κακό”, καθώς οι αγώνες για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα θεωρείται ότι έχουν αλλοιώσει τη ψυχική και κοινωνική σύνθεση των ανθρώπων της. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι, στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η ρωσική αφήγηση των γεγονότων και η πουτινική προπαγάνδα μονοπωλούν το ενδιαφέρον της ελληνικής κοινής γνώμης. Για το ρωσόφιλο κοινό, ο Πούτιν συνιστά αντιπροσωπευτικό δείγμα αντίστασης στη «woke ατζέντα» και στον δυτικό εκφυλισμό.

Χαρακτηριστική είναι η ομιλία του Ρώσου ηγέτη στο Valdai Discussion Club τον Οκτώβριο του 2021, όπου καταγγέλλει τη Δύση για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», επειδή επιτρέπει τη διάδοση ιδεών όπως η ρευστότητα του φύλου στα παιδιά (Putin, 2021). Σε άλλες ομιλίες του, κατηγορεί τον δυτικό φιλελευθερισμό -υπό την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όχι του στενού οικονομικού δόγματος του laissez-faire, το οποίο ούτως ή άλλως ο Πούτιν ασπάζεται- ως μια μορφή ολοκληρωτισμού. Θεωρεί, μάλιστα, πως η Δύση παρήκμασε εξαιτίας της απομάκρυνσής της από τις χριστιανικές αξίες. Αντιθέτως, παρουσιάζει τη Ρωσία ως το προπύργιο των χριστιανικών αξιών και της παραδοσιακής οικογένειας.

Σε αυτό ακριβώς το αντιδυτικό μέτωπο, η γκροτέσκα φιγούρα του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκει πλέον τεράστια αποδοχή εντός των ελληνικών συνόρων. Ο Τραμπ συνιστά για το κοινό αυτό την «πέμπτη φάλαγγα» εντός του δυτικού πολιτικού συστήματος, είναι εκείνος ο «αντισυστημικός» παράγοντας που υπόσχεται να σπάσει τα δεσμά της πολιτικής ορθότητας και της κουλτούρας του «δικαιωματισμού». Σύμφωνα με τον Τραμπ, το κατεξοχήν θύμα του δικαιωματισμού είναι ο λευκός Αμερικανός άνδρας, ο οποίος στοχοποιείται από τους υποστηρικτές μιας «ψευτοπροοδευτικής» ατζέντας, βιώνοντας έτσι μια υποτιθέμενη καταπίεση και έναν ιδιότυπο ρατσισμό. Κατά τη ρητορική αυτή, ο Αμερικανός άνδρας «θηλυκοποιείται» υπό την επίδραση της κουλτούρας των δικαιωμάτων, γεγονός που έχει συνέπειες και στην ισχύ του ίδιου του κράτους, το οποίο αποδυναμώνεται καθώς οι άνδρες του χάνουν τον δυναμισμό τους.

Ο αντιδημοκρατικός παραληρηματικός λόγος του Τραμπ δεν σταματά εδώ, αντίθετα, εντείνεται με τη ρατσιστική και ξενοφοβική του στάση. Όπως είχε δηλώσει σε ομιλίες του, οι πολιτικές συμπερίληψης και προστασίας των μειονοτήτων θα σταματήσουν, υποσχόμενος πως με τη νέα του θητεία «όλα αυτά θα τελειώσουν». Η ακροδεξιά του φύση επιβεβαιώθηκε από την ενίσχυση της αυθαίρετης δράσης της ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης) αμέσως μετά την επανεκλογή του. Ως εκ τούτου, εξηγείται πλήρως το γεγονός ότι καρικατούρες όπως ο Στιβ Μπάνον, σύμβουλος του Τραμπ, εμπνέονται από ιδεολογίες όπως ο “Σκοτεινός Διαφωτισμός” του Γιάρβιν. Έτσι, αυτή η σύγχρονη ακροδεξιά της Alt-Right συνιστά το απόλυτο σύμβολο μιας αυταρχικής και αντιδραστικής αντεπίθεσης, στοχοποιώντας το θεμέλιο του δυτικού κόσμου, τον Διαφωτισμό και τις αξίες τις οποίες δημιούργησε.

Για τους εγχώριους «αντιδυτικούς», η αποκατάσταση της κοινωνικής ισορροπίας μπορεί να επέλθει μονάχα από αυταρχικά καθεστώτα τύπου Πούτιν ή από αντισυστημικές προσωπικότητες όπως ο Τραμπ, οι οποίοι εκφράζουν ξεκάθαρα ακροδεξιές, αυταρχικές και πατριαρχικές αντιλήψεις. Ωστόσο, ενώ παλαιότερα αυτές οι ιδέες εκφράζονταν συνήθως από περιθωριακές ομάδες, το πιο ανησυχητικό χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι ότι αυτή η αντιδημοκρατική και αντιδραστική στροφή της ελληνικής κοινωνίας έχει καταστεί σε μεγάλο βαθμό mainstream.

Ο αυταρχικός λόγος κανονικοποιείται, καθώς ενδύεται πλέον μια μοντέρνα και εκσυγχρονισμένη «κοψιά», όπου γνωστοί YouTubers, influencers και TikTokers με πολύ μεγάλους λογαριασμούς και ψηφιακούς ακόλουθους μετατρέπονται σε οχήματα αντιδημοκρατικών ιδεών. Συνεπώς, στον χώρο των social media, ανάμεσα σε θέματα γυμναστικής, ψυχαγωγίας, διατροφής και γενικότερα ό,τι έχει να κάνει με το lifestyle της εποχής, πλασάρονται και αναπαράγονται αυταρχικές αντιλήψεις. Συναντά κανείς bodybuilders που προτρέπουν τους άνδρες να γίνουν αυθεντικά “alpha males”, προκειμένου να χτίσουν το ισχυρό “mindset” που απαιτείται για ένα γυμνασμένο σώμα, το οποίο θα απολαμβάνει τον ανάλογο σεβασμό μέσα σε μια κοινωνία «αλλοτριωμένων» αντρών.

Ωστόσο, αυτή η αλλοτρίωση του ανδρικού φύλου δεν στηρίζεται μόνο στην απουσία ενός αρρενωπού “mindset”, αλλά και σε «βιολογικούς επιστημονικούς παράγοντες». Όπως τονίζουν, ο σύγχρονος καθιστικός τρόπος ζωής και η κατανάλωση επεξεργασμένου φαγητού «εξαφανίζουν» τους άνδρες, καθώς μειώνουν τα επίπεδα τεστοστερόνης. Ο άνδρας, λοιπόν, παρουσιάζεται ως «είδος προς εξαφάνιση» και μέσα σε αυτή την «ανδρόσφαιρα» καλλιεργείται ένας ιδιότυπος πατριαρχικός εκδικητισμός.

Ακολούθως, σε αυτό το πνεύμα της «πατροπαράδοτης αντρίλας», γνωστός ψευτοδάσκαλος πολεμικών τεχνών δεν χάνει ευκαιρία να ειρωνεύεται τη γυναικεία φύση ως αδύναμη, αναφέροντας πως η γυναίκα, προκειμένου να επιβιώσει, χρειάζεται να βρίσκεται ένας «γνήσιος αρσενικός» δίπλα της, διδάσκοντας παράλληλα τεχνικές αυτοάμυνας. Την ίδια στιγμή, διάφοροι life coaches δίνουν συμβουλές για οικογενειακά προβλήματα, προτρέποντας ως υπόδειγμα το μοντέλο «μαμά στο σπίτι και μπαμπάς κουβαλητής».

Ωστόσο, πέρα από το lifestyle, στο διαδίκτυο έχουν εμφανιστεί πολλά podcast πολιτικής και ιστορίας, τα οποία «ξεπλένουν» την περίοδο της δικτατορίας μέσα από έναν υποτιθέμενο εμπεριστατωμένο λόγο. Παράλληλα, μέσω μιας συστηματικής ιστορικής λαθροχειρίας, στοχοποιούν για όλα τα δεινά της χώρας τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την περίοδο της Μεταπολίτευσης συλλήβδην.

Σε συνθήκες, λοιπόν, δημοκρατικής και κοσμικής εξάντλησης, το ελληνικό κοινό γέμισε τις αίθουσες για να παρακολουθήσει την ταινία του Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, όπου η μεταφυσική αποτύπωση του Κυβερνήτη φαντάζει ως η ιδανική μορφή εξουσίας που απουσιάζει από τη σύγχρονη πολιτική ζωή. Ένα ακόμη στοιχείο το οποίο αποτυπώνει την πνευματική οπισθοδρόμηση και πολιτισμική καχεξία είναι η αύξηση του θρησκευτικού τουρισμού, καθώς τα στοιχεία φανερώνουν ότι τα τελευταία χρόνια οι επισκέψεις στο Άγιο Όρος και σε άλλους χώρους προσκυνήματος παρουσιάζουν εξαιρετικά μεγάλη επισκεψιμότητα.

Τη θρησκευτική αναθέρμανση έρχεται να συμπληρώσει και η ανάγκη της κοινωνίας να συνδεθεί με σύγχρονες μορφές αγίων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Παϊσίου, ο οποίος αποτελεί το πιο διαδεδομένο παράδειγμα αναφοράς του χριστιανικού σημερινού ποιμνίου. Το χριστιανικό ελληνικό κοινό δεν αρκείται στην παλαιότερη χριστιανική του παράδοση, αλλά αναζητά μια πνευματική επικαιροποίηση της πίστης του. Δεν αποτελεί σύμπτωση το ότι, τα προηγούμενα χρόνια η τηλεοπτική σειρά με τη ζωή του Αγίου Παϊσίου είχε τεράστια επιτυχία. Παράλληλα, το YouTube έχει γεμίσει με εκπομπές και αφιερώματα, τα οποία περιστρέφονται γύρω από τον βίο του, με αναφορές στη θαυματουργική του δράση και φυσικά στις προφητείες του. Δείγμα αυτής της «Παϊσιολατρίας» είναι ότι το όνομα του Παϊσίου ακούγεται ολοένα και περισσότερο στα ελληνικά σχολεία, καθώς οι γονείς επιλέγουν να βαφτίσουν τα παιδιά τους με το όνομά του.

Παρατηρείται, λοιπόν, ένας διάχυτος αντιδυτικισμός, ο οποίος εισβάλλει με αντιδημοκρατική μορφή στον καθημερινό λόγο και τις συνήθειες της κοινωνίας, καθορίζοντας σε σημαντικό βαθμό την κυρίαρχη ιδεολογική τάση της χώρας. Πρόκειται για μια νέα ψυχοκοινωνική συνθήκη, η οποία χαρακτηρίζεται από πολιτική και πολιτισμική οπισθοδρόμηση με αυταρχικά, πατριαρχικά, θρησκευτικά και ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Η ελληνική κοινωνία διολισθαίνει σε αυτή την κατάσταση, και το πλέον επικίνδυνο σημείο είναι ακριβώς ότι αυτή η συνθήκη δεν βιώνεται ως απώλεια της ελευθερίας, αλλά ως το απαραίτητο αντίδοτο στη σύγχρονη κοινωνική ρευστότητα που δημιούργησε, υποτίθεται, η κουλτούρα των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών.

* Ευχαριστώ πολύ τον φίλο Νίκο Γκαραγκασίδη

——————————————————————

Βιβλιογραφία:

ERTnews. (2024, Φεβρουάριος 15). Κ. Βελόπουλος: Εκτίθεστε με αυτά που λέτε – Γάμος είναι η μάνα, ο πατέρας και τα παιδιά. https://www.ertnews.gr/eidiseis/ellada/politiki/k-velopoulos-ektitheste-me-ayta-pou-lete-gamos-einai-i-mana-o-pateras-kai-ta-paidia/

Putin, V. (2021, October 21). Speech at the Meeting of the Valdai International Discussion Club. Sochi, Russia. Available at: [http://en.kremlin.ru/events/president/news/66975].

The post Η άνοδος του αυταρχικού ρεβανσισμού στην ελληνική κοινωνία first appeared on Aυτολεξεί.

Με σκληρά εκτελεστικά διατάγματα, ο Ντόναλντ Τραμπ καταδικάζει τα τρανς, ίντερσεξ και μη δυαδικά άτομα σε πολιτικό και κοινωνικό θάνατο. Απέναντι σε αυτή τη σταυροφορία για την αποκατάσταση της λευκής και ετεροπατριαρχικής κυριαρχίας, η οργάνωση της αντίστασης είναι πιο επείγουσα από ποτέ.

Ανάμεσα στα ήδη αμέτρητα διατάγματα «σοκ» που έχει υπογράψει ο Τραμπ από τη δεύτερη ορκωμοσία του, μόνο εκείνα που στοχεύουν τους μετανάστες ξεπερνούν σε βιαιότητα αυτά που στρέφονται κατά των τρανς ατόμων. Καυχιόμενος πως «υπερασπίζεται τις γυναίκες από τον εξτρεμισμό της ιδεολογίας του φύλου και επαναφέρει τη βιολογική αλήθεια στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση», ο Τραμπ διέταξε την κατάργηση από αυτήν «κάθε οδηγίας, επικοινωνίας, πολιτικής και εντύπου της ριζοσπαστικής ιδεολογίας του φύλου». Καθιερώνεται, έτσι, η φυσική και αναλλοίωτη ύπαρξη «μόνο δύο φύλων» σε όλα τα εθνικά διοικητικά έγγραφα, καθώς και στα διαβατήρια, τις βίζες και τα λοιπά επίσημα έγγραφα που εκδίδονται από τα υπουργεία Εξωτερικών και Εσωτερικής Ασφάλειας. Ένα ακόμη διάταγμα απαγορεύει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να χρηματοδοτεί υγειονομικές δομές που εφαρμόζουν τεχνικές μετάβασης φύλου σε ανήλικα άτομα. Ο Τραμπ αναδεικνύεται έτσι στον πρώτο επιστημολόγο της φασιστικής τεχνο-νατουραλιστικής αποκατάστασης.

Ακούγοντας τις ομιλίες και τα διατάγματα του Τραμπ, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως το θεμελιώδες πρόβλημα της Αμερικής είναι ότι πρόκειται για μια τρανς χώρα και ότι, επομένως, το «Make America Great Again» σημαίνει να «απομεταβεί» το έθνος. Όμως η Αμερική δεν είναι χώρα, όπως δεν είναι και τρανς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες —που η ταύτισή τους με την Αμερική συνιστά μια ιμπεριαλιστική συνεκδοχή— δεν υπήρξαν, πριν από τη δεύτερη θητεία του Τραμπ, πρότυπο έμφυλης χειραφέτησης. Παρά τους αγώνες των τρανς, ίντερσεξ και μη δυαδικών συλλογικοτήτων, από το 1976 —χρονιά της πρώτης διοικητικής αναγνώρισης αλλαγής φύλου— έως την εισαγωγή του «Χ» ως νομικής ένδειξης φύλου στα διαβατήρια το 2023, και με ενδιάμεσο σταθμό την ψήφιση του Gender Recognition Act που επέτρεψε την επίσημη αναγνώριση του μη δυαδικού φύλου στην Καλιφόρνια το 2019, η διαδικασία αναγνώρισης και ο αγώνας κατά των διακρίσεων υπήρξαν εξαιρετικά σκληροί και άνισοι ανάλογα με την Πολιτεία. Χαρακτηριστικά, μεταξύ Ιανουαρίου και Μαΐου του 2023, πριν από την επιστροφή του Τραμπ, συντηρητικοί νομοθέτες, με τη σύμπραξη φυσιοκρατικών φεμινιστριών και θρησκευτικών ομάδων, κατέθεσαν σχεδόν 400 αντιτρανς νομοσχέδια με στόχο τον περιορισμό ή την πλήρη απαγόρευση κάθε προόδου που είχε σημειωθεί.

Τρανς σώμα, καύσιμο για τις φασιστικές μάζες

Τα βάναυσα και θορυβώδη μέτρα του Τραμπ καταστρέφουν τα ελάχιστα δικαιώματα που αποκτήθηκαν πρόσφατα. Νομιμοποιούν πρακτικές θεσμικής και διοικητικής βίας που καταδικάζουν τα ίντερσεξ, τρανς και μη δυαδικά άτομα σε πολιτικό και κοινωνικό θάνατο. Παράλληλα, και σε προληπτικό επίπεδο, τα μέτρα αυτά αποσκοπούν στην αποτροπή της πιθανής ψήφισης του Equality Act, ενός σχεδίου συνταγματικής μεταρρύθμισης που θα είχε για την ετεροπατριαρχική νομοθεσία τον ίδιο αντίκτυπο που είχε το Civil Rights Act του 1964 για τους νόμους φυλετικών διακρίσεων. Αυτό το σχέδιο, που αφορά τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και επηρεάζει σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού, με έμφαση στα σώματα με αναπαραγωγικές μήτρες, αποτελεί τον τελικό στόχο των επιθέσεων του Τραμπ. Η εμμονή στο τρανς σώμα αντανακλά περισσότερο έναν ερωτισμό της βίας και μια στρατηγική κορεσμού του δημόσιου πολιτικού λόγου.

Ο Τραμπ μάς χρησιμοποιεί ως το πολιτικο-σεξουαλικό λάβαρο μιας ευρύτερης αντεπαναστατικής σταυροφορίας.

Τα τρανς και τα μεταναστά είναι τα πιο ορατά υποτελή υποκείμενα σε έναν ολοκληρωτικό «σωματοπολιτικό πόλεμο», που αποσκοπεί στον καθορισμό του ποια θα είναι τα νέα κυρίαρχα σώματα και πώς θα αποκτούν πρόσβαση στην παραγωγή αξίας, αλήθειας και ευχαρίστησης μέσω των (ανα)παραγωγικών και σεξουαλικών τους οργάνων. Αν τα τρανς και μεταναστευτικά σώματα έχουν μετατραπεί σε βασικά σημαίνοντα του λόγου του νέου φασισμού, είναι επειδή οι πρακτικές της «μετάβασης» και του «περάσματός» τους αμφισβητούν τον ίδιο τον ορισμό της ταυτότητας του σώματος και του έθνους-κράτους, καθώς και τις κανονιστικές επιταγές που επιβάλλει η πατριαρχική-αποικιακή κυριαρχία. Ο Τραμπ μετατρέπει τα σώματά μας σε ερωτικό καύσιμο που θερμαίνει τις φασιστικές μάζες. Από τη μία πλευρά, τα τρανς και φυλετικοποιημένα σώματα επιτρέπουν τη μετατροπή της σεξουαλικής επιθυμίας και της έμφυλης απόκλισης —που απαγορεύονται στο πατριαρχικό-αποικιακό καθεστώς— σε μίσος και βία. Ο Τραμπ απελευθερώνει και εκτρέπει τη σεξουαλικοπολιτική δυσαρέσκεια των cis-ετεροφυλόφιλων ανδρών, ώστε να μπορούν, κυριολεκτικά ή διοικητικά, και ατιμώρητα, να καταπατούν τα σώματα και τα δικαιώματα των τρανς ατόμων και, κατ’ επέκταση, κάθε άλλου υποτελούς σώματος: γυναικών, παιδιών, φυλετικοποιημένων σωμάτων, ανδρών που δεν θεωρούνται αρκετά αρρενωποί, ζώων κ.ο.κ.

Η αντιδραστική κατάληψη των θεσμών

Από την άλλη, οι επιθέσεις στο καθεστώς ιθαγένειας των τρανς ατόμων και των μεταναστών εξυπηρετούν την αναδιοργάνωση των σχέσεων ανάμεσα στις τεχνολογίες του σώματος (στη δικαιοδοσία ποιου ανήκει η μήτρα, το πέος, το σπέρμα ή το ωάριο;), στις τεχνολογίες διακυβέρνησης (ποια πρέπει να είναι η ονομασία και το νομικό καθεστώς του Κόλπου του Μεξικού ή ενός βρέφους κατά τη γέννηση;) και στους μηχανισμούς επαλήθευσης, εκείνους που καθορίζουν τι θεωρείται αλήθεια και τι ψεύδος (πρέπει η κλιματική αλλαγή να αναγνωρίζεται ως επιστημονική αλήθεια; Πώς μπορεί να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη μόνο δύο φύλων απέναντι σε μια πολλαπλότητα χρωμοσωμικών, ορμονικών ή γεννητικών πραγματικοτήτων;). Μέσω της πολιτικής βίας και του διοικητικού αποκλεισμού, επιδιώκεται ο επαναπροσδιορισμός των ορίων της ιδιότητας του πολίτη και η αποκατάσταση της λευκής, ετεροπατριαρχικής υπεροχής, με τη χρήση της δημοκρατικής υποδομής του κράτους ενάντια στα πιο ευάλωτα σώματα.

Αυτή η νεοφασιστική αποκατάσταση δεν συμβαίνει, όπως ισχυρίζονται ήδη με μια φωνή οι εκπρόσωποι της συντηρητικής Δεξιάς και Αριστεράς, επειδή τα φεμινιστικά κινήματα, το MeToo, το BlackLivesMatter, τα τρανς κινήματα, οι περιβαλλοντικοί υποστηρικτές του τόσο μετριοπαθούς Green New Deal ή τα κινήματα υπέρ της μετανάστευσης έχουν «ξεπεράσει τα όρια» στις διεκδικήσεις τους για δικαιοσύνη και αναγνώριση. Αλλά επειδή οι διαδικασίες κριτικής και αποδόμησης του εξορυκτικού καπιταλισμού και της λευκής ανδρικής υπεροχής, που προωθούν αυτά τα κινήματα, δεν υπήρξαν αρκετά γρήγορες και αρκετά ριζοσπαστικές. Δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την αντιδραστική κατάληψη των θεσμών με δημοκρατικά μέσα. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι πετρελαιο-σεξουαλικο-φυλετικές ελίτ —εκείνες που κατέχουν το μονοπώλιο της εξόρυξης και της εμπορίας ορυκτών καυσίμων και που έχουν απαλλοτριώσει την εργασία και τη ζωτική δύναμη ενός τεράστιου μέρους των παραγωγικών και αναπαραγωγικών σωμάτων του πλανήτη (γυναικών, παιδιών, εργαζομένων, φυλετικοποιημένων σωμάτων, έμφυλων και σεξουαλικών μειονοτήτων, ζώων και οικοσυστημάτων…)— θα εγκατέλειπαν τα προνόμιά τους χωρίς βία.

Δύο παγκόσμιες προϋποθέσεις άρουν τα νεκροπολιτικά ταμπού της ακροδεξιάς: ο εγκλεισμός κατά τη διάρκεια της κρίσης του COVID και η δυτική αποδοχή (σιωπηρή ή επιβεβλημένη) της καταστροφής της Γάζας έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες που επιτρέπουν σήμερα στις κυβερνήσεις να επιτίθενται άγρια και απροκάλυπτα σε κομμάτια του πληθυσμού τους, είτε πρόκειται για μεταναστά είτε για τρανς άτομα. Η πρώτη διευκόλυνε την ανοσολογική ρητορική του «εσωτερικού εχθρού» και την κοινωνική αποπολιτικοποίηση. Η δεύτερη νομιμοποίησε τον θάνατο ως μια παγκόσμια αποδεκτή στρατηγική πολιτικής διαχείρισης. Από τη μία πλευρά, η πανδημία επέτρεψε την ψηφιοποίηση των κοινωνικών σχέσεων και τη μείωσή τους σε καθαρά οικονομικές αλληλεπιδράσεις, τη διάλυση της αίσθησης του ανήκειν σε μια κοινότητα, την επέκταση των ψηφιακών μηχανισμών ελέγχου και επιτήρησης. Παράλληλα, συνέβαλε στην ευρεία διάδοση θεωριών συνωμοσίας, που αποτέλεσαν το σημειωτικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο η ακροδεξιά κατάφερε να επιβάλει νέους κανόνες για την παραγωγή της «αλήθειας».

Ας απορρίψουμε τις ταξινομίες τους, τις ιεραρχίες τους, τους νόμους τους…

Από την άλλη, η ρητορική της ανοσίας, που βασίζεται στην προστασία των συνόρων και στην κοινωνική αποστασιοποίηση —όπως διαμορφώθηκε κατά την πανδημία— αποδεικνύεται θεμελιώδης για την κατανόηση της κυβερνητικότητας του νέου κυβερνοφασισμού. Ο εθνικισμός του Τραμπ δεν συγκροτείται απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό του έθνους, αλλά ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό»: το μεταναστό που βρίσκεται ήδη στο εθνικό έδαφος, τα παιδιά που γεννιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες από γονείς μετανάστες, την τρανς γυναίκα στον στρατό, τις Αμερικανίδες που προχωρούν σε άμβλωση, τις θηλυπρεπείς Αμερικανίδες αδελφές…

Ούτε ο Τραμπ, ούτε η Μελόνι, ούτε ο Μιλέι, ούτε η Λεπέν ηγούνται εξεγερτικών κινημάτων κατά του κατεστημένου. Στόχος τους είναι η αποκατάσταση μιας πατριαρχικής-αποικιακής τάξης, η οποία αμφισβητείται εδώ και έναν αιώνα από τα κινήματα χειραφέτησης των υποτελών σωμάτων. Τρώνε το μέλλον και φτύνουν το παρελθόν.

Η καινοτομία αυτής της βίαιης αντιδραστικής διαδικασίας έγκειται στη συμμαχία ανάμεσα στις αρχαϊκές πατριαρχικές-αποικιακές γλώσσες της νεωτερικότητας —που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούσαν τον επιστημονικό λόγο ως «μηχανισμό επαλήθευσης»— και σε μια νέα κυβερνο-στρατιωτική τεχνολογική βιομηχανία. Αυτή η συμμαχία αντικαθιστά τον επιστημονικό λόγο με έναν λόγο άρνησης της πραγματικότητας και μετατρέπει τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία ελέγχονται από χριστιανικές οικονομικές και θρησκευτικές ολιγαρχίες, στο μοναδικό μηχανισμό παραγωγής αλήθειας και αξίας. Χωρίς την υποστήριξη των μέσων ενημέρωσης και της ψηφιακής πλατφόρμας του Μασκ, ο Τραμπ δεν θα μπορούσε να είχε κερδίσει «δημοκρατικά» τις εκλογές. Χωρίς την εξόρυξη όλης της ρυπογόνου ενέργειας που εγγυάται ο Τραμπ, το σχέδιο του Μασκ για μια τεχνολογία υπερ-υπολογιστικής ισχύος δεν θα ήταν εφικτό. Αυτή η απροσδόκητη (και ίσως όχι τόσο σταθερή) συμμαχία ανάμεσα στον γερασμένο άρχοντα των μητρών και τον νεαρό άρχοντα των μηχανών παράγει μια νέα μορφή τεχνοφασιστικής διακυβέρνησης, που υπερβαίνει κατά πολύ ό,τι εγκαινίασε ο Όρμπαν στην Ουγγαρία και ό,τι επιχειρεί ο Μιλέι στην Αργεντινή.

Ας απορρίψουμε τις ταξινομίες τους, τις ιεραρχίες τους, τους νόμους τους, τις μηχανές τους, τα ονόματά τους. Δεν είμαστε τίποτα από όλα αυτά, ας γίνουμε τρανς. Είναι επείγον και εφικτό να υπερβούμε τη λογική των πολιτικών ταυτοτήτων και να οικοδομήσουμε μια επαναστατική εγκάρσια γραμμή, που θα ενώνει μια πληθώρα υποτελών σωμάτων ενάντια στην αιχμαλωσία του νεκροφιλελευθερισμού· να οργανώσουμε μια παγκόσμια αντίσταση, να σφυρηλατήσουμε ένα δίκτυο ανταγωνισμών. Οι Ζαπατίστας μάς έδειξαν τον δρόμο: ούτε πρόσωπο, ούτε Facebook, ούτε Instagram, ούτε Χ, ούτε smartphone, ούτε κράτος, ούτε ταυτότητα. Ας πάρουμε τις μορφές που καθορίζουν οι σχέσεις φροντίδας και συνεργασίας μεταξύ μας. Δεν είμαστε τίποτα. Ας γίνουμε τρανς. Δεν έχουμε τίποτα άλλο παρά το σώμα μας — και ούτε αυτό μας ανήκει πραγματικά. Ας μεταναστεύσουμε. Ας μεταλλαχθούμε. Ας κάνουμε μετάβαση. Δεν είμαστε τίποτα. Ας γίνουμε τρανς. ^[1]

———————————————————–

^[1] (Σ.τ.Μ.) Παραπέμπει στον στίχο της Διεθνούς («Nous ne sommes rien, soyons tout» – «Δεν είμαστε τίποτα, ας γίνουμε τα πάντα»), έναν εμβληματικό ύμνο του εργατικού κινήματος.

The post Make America Trans Again first appeared on Aυτολεξεί.

Όταν γίνεται λόγος για την «πολιτική ορθότητα», πολλοί την αντιμετωπίζουν με αρνητική προδιάθεση, επιφυλακτικότητα ή και εχθρότητα. Το αξιοπερίεργο γεγονός, όμως, είναι πως η αντιπάθεια προς την πολιτική ορθότητα αποτελεί κοινό τόπο για συγκρουόμενους πολιτικούς χώρους. Βέβαια, η προσέγγισή της διαφέρει σημαντικά ανάλογα με τις ιδεολογικές πεποιθήσεις του εκάστοτε ατόμου ή ομάδας. Κάθε πλευρά αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει το ζήτημα μέσα από το δικό της πλαίσιο αξιών και ιδεολογικών παραμέτρων, στοχοποιώντας έτσι διαφορετικές πτυχές της πολιτικής ορθότητας.

Η πολιτική ορθότητα, συχνά, δέχεται κριτική γιατί επικεντρώνεται υπερβολικά στη χρήση της γλώσσας και το νόημα των λέξεων, θεωρώντας τα ως την κύρια πηγή δημιουργίας προβλημάτων στις διαπροσωπικές σχέσεις και, αιτία παραγωγής κοινωνικών ανισοτήτων. Σύμφωνα με αυτή την κριτική, η υπερβολική εστίαση στη γλωσσική λειτουργία αποπροσανατολίζει από τις βαθύτερες αιτίες των κοινωνικών παθογενειών, οι οποίες αποδίδονται κυρίως σε πολιτικές και οικονομικές δομές. Αυτός ο τρόπος προσέγγισης θεωρείται ότι αποσιωπά και συγκαλύπτει τα πραγματικά προβλήματα, επικεντρώνοντας την προσοχή αποκλειστικά στη γλωσσική διάσταση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Συνεπώς, οι «προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις» υπνωτίζονται από την ενασχόλησή τους με «ασήμαντα» ζητήματα και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εφαρμόζονται δίχως πραγματικές αντιστάσεις.

Παράλληλα, πολλοί επικριτές της πολιτικής ορθότητας υποστηρίζουν ότι αυτή αποδομεί τις παραδοσιακές αξίες, επιβάλλοντας ένα καθεστώς ελέγχου της έκφρασης και του λόγου. Έτσι, ισχυρίζονται, πως η επιβολή μιας απόλυτης λογοκρισίας της γλώσσας καθοδηγείται από μια ομάδα ανθρώπων που επιθυμούν να προωθήσουν τη λεγόμενη «woke ιδεολογία», με απώτερο στόχο τη διαμόρφωση νέων κανόνων ηθικής και προτύπων στη σύγχρονη κοινωνία. Τέτοιου είδους αφηγήσεις συναντάμε σε συνωμοσιολογικές ακροδεξιές θεωρίες.

Ωστόσο, θεωρώ πως η πολιτική ορθότητα έχει υπερασπιστεί άτομα και κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται στο περιθώριο ή αποκλείονται ολοκληρωτικά από τις σύγχρονες κοινωνίες. Η πολιτική ορθότητα δίνει ορατότητα, φέρνοντας στην επιφάνεια άτομα που καταπιέζονται, είτε ρητά είτε άρρητα, από την πλειονότητα της κοινωνίας. Συνήθως, αυτό αφορά περιπτώσεις από τον χώρο των LGBTQ+, ή των έμφυλων δικαιωμάτων ή των ατόμων με διαφορετικά φυλετικά χαρακτηριστικά και, φυσικά, θρησκευτικές μειονότητες. Η πολιτική ορθότητα εμπλουτίζει τις δυτικές κοινωνίες, συμπεριλαμβάνοντας πρόσωπα, αναδεικνύοντας διαφορετικά πρότυπα ζωής και συμπεριφορές που έως τότε ήταν στην αφάνεια ή στιγματίζονταν. Η διάχυση της ισότητας, του σεβασμού και της αξιοπρέπειας προς το διαφορετικό συνιστά μια θετική κατάκτηση της πολιτικής ορθότητας, καθώς διευρύνει την ελευθερία και τα δικαιώματα των ατόμων, ερχόμενη σε σύγκρουση με παραδοσιακά στερεότυπα και ταμπού των δυτικών κοινωνιών.

Βέβαια, παρ’ όλο που η πολιτική ορθότητα ενισχύει την ισότητα και την ελευθερία στις δυτικές κοινωνίες, η δογματική της εκδοχή οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα. Η ακραία πτυχή της πολιτικής ορθότητας υπονομεύει την αρχική, θετική και χειραφετική διάστασή της, δημιουργώντας μια κουλτούρα υπερευαισθησίας και μηδενικής ανοχής. Σε αυτή την κατάσταση, οποιαδήποτε συμπεριφορά μπορεί, με υπερβολική ευκολία και ελαφρότητα, να χαρακτηριστεί ως φασιστική, σεξιστική, ρατσιστική ή ως πατριαρχικό κατάλοιπο. Η υποβόσκουσα φοβία, μήπως μια χειρονομία ή ενέργεια θεωρηθεί εκτός ορθολογικού πλαισίου που, ενδεχομένως, προσβάλλει ή θίγει τον οποιονδήποτε, δημιουργεί μια διάθεση υπερβολικής προσεκτικότητας σε ένα πρωτόγνωρο καθεστώς «μη μου άπτου». Η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική και καταπιέζει τον ανθρώπινο αυθορμητισμό, θέτοντας τα άτομα σε μια κατάσταση μόνιμης επιφυλακής που μπορεί να ευνουχίσει τη σκέψη τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο ανθρώπινος ψυχισμός ατροφεί και απονευρώνεται. Αυτή η απονεύρωση μειώνει την ικανότητα των ατόμων να αναπτύσσουν ψυχικά «αντισώματα» μέσω της πραγματικής τριβής με την κοινωνία και τα ωθεί να επιλέγουν χώρους όπου μπορούν να συναντούν μόνο ομοϊδεάτες τους, επιδιώκοντας την απομόνωση. Σε αυτούς τους χώρους, τα πρόσωπα είναι «ελεγμένα» και οι συμπεριφορές που συναντούν θεωρούνται αποδεκτές. Η συνεχής αναζήτηση ασφαλών ζωνών μπορεί να καταλήξει να ατονεί το ψυχικό ανοσοποιητικό σύστημα, διότι αποτρέπει το άτομο από το να έρθει σε επαφή με οτιδήποτε θετικό μπορεί να φέρει μια απρόσμενη εμπειρία.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο ομοιοστατικός ψυχικός μηχανισμός κλονίζεται εύκολα, καθώς εκλαμβάνει ή μεταφράζει το παραμικρό ερέθισμα ως άμεση απειλή, η οποία διαταράσσει τη συναισθηματική ισορροπία του ατόμου. Αυτή η ψυχολογική αναστάτωση προκαλεί ψυχικό άλγος και άγχος και, συχνά, η αντίδραση εκδηλώνεται με οργή και θυμό. Ως εκ τούτου, τα επίπεδα ανεκτικότητας απέναντι στο διαφορετικό μειώνονται και η πολιτική ορθότητα αντιστρέφει τη χειραφετική της διάσταση, μετατρεπόμενη σε ένα αυστηρό ηθικό σύστημα με συγκεκριμένο συμπεριφορικό κώδικα.

Το ζήτημα που προκύπτει, ωστόσο, είναι αν υπάρχει η χρυσή τομή που μπορεί να εξασφαλίσει τον σεβασμό, την ελευθερία έκφρασης και τον αυθορμητισμό των ανθρώπων με έναν ιδανικό τρόπο, ώστε να αποφευχθεί η αυτολογοκρισία, η υπερβολική ευθιξία και ο δογματισμός.

Θεωρώ πως η εύρεση των κατάλληλων ορίων είναι αναμφισβήτητα ένα σύνθετο ζήτημα και πως η αποσαφήνισή του μέσα από ηθικούς κανόνες ή εγχειρίδια ανεκτικότητας είναι αδύνατο να περιγραφεί ικανοποιητικά. Ο ορίζοντας της ανοικτότητας μιας κοινωνίας διαμορφώνεται με βάση τις πολιτισμικές, κοινωνικές και πολιτικές της συνιστώσες. Δεν είναι ζήτημα μονοσήμαντης οριοθέτησης.

Πιστεύω, όμως, πως μια κοινωνία που δεν καταστέλλει την ελευθερία της έκφρασης, παρά τις ανασφάλειες που προκαλεί το απρόβλεπτο γεγονός της ελευθερίας, ενδυναμώνει τα ψυχικά της αποθέματα, ενισχύει τη δημιουργικότητά της και βελτιώνει την αντοχή της στην κριτική. Η ρήξη με τις ιδεοληψίες και τις εσωτερικές μας άμυνες δύναται να επιτευχθεί, όταν δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου η ελευθερία αποτελεί θεμελιώδη αρχή. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι αποδοκιμασίες και οι διαφωνίες γίνονται μέρος της κανονικότητας και συμβάλλουν στην αποφυγή της κοινωνικής αποστείρωσης μέσω της γλωσσικής αποστέρησης. Έτσι, προάγεται η διαμόρφωση μιας κοινωνίας ανθεκτικής και ανοιχτής στην ετερότητα, διασφαλίζοντας ότι η ελευθερία δεν θα περιοριστεί στο όνομα μιας υποτιθέμενης προστασίας.

The post Η πολιτική ορθότητα & η εύρεση των κατάλληλων ορίων first appeared on Aυτολεξεί.

The post Μηδενική ανοχή στον μισαναπηρισμό και στον ρατσισμό first appeared on Aυτολεξεί.

Με τον νέο κανονισμό για τα δικαιώματα των επιβατών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς η πολιτεία αναγνωρίζει το αναφαίρετο δικαίωμα στην ελεύθερη από εμπόδια μετακίνηση των αναπήρων και εμποδιζόμενων προσώπων χωρίς διακρίσεις.

Για αυτό και ο νέος κανονισμός λαμβάνει μέριμνα ώστε οι σκύλοι οδηγοί τυφλών και οι σκύλοι βοηθοί αναπήρων να ΜΠΟΡΟΥΝ να μπαίνουν στα ΜΜΜ ανεξάρτητα από το μέγεθός τους και χωρίς φίμωτρο.

Νομοθετήθηκε όμως μια σοβαρή δικλείδα ασφαλείας για την επιτήρηση των σωμάτων των αναπήρων.

Το νέο ΦΕΚ αφήνει ένα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ παραθυράκι και επιτρέπει «κατ’ εξαίρεση» τη μη έκδοση εισιτήριου ή άρνηση επιβίβασης σε ανάπηρα/εμποδιζόμενα πρόσωπα στις περιπτώσεις που κρίνεται η διαδρομή μη ασφαλή και προσβάσιμη.

Η αδιανόητη δικαιολογία του Υπουργείου Μεταφορών κάνει λόγο για μέτρο που ΘΑ συμμορφώσει τους μεταφορείς με τις ισχύουσες απαιτήσεις ασφαλείας που ορίζουν οι αρμόδιες αρχές.

ΑΡΑ ΜΕΧΡΙ να τροποποιηθούν τα οχήματα και οι υποδομές στις στάσεις των λεωφορείων, ΚΤΕΛ, ΜΕΤΡΟ, ΤΡΑΜ, των τερματικών σταθμών και των χώρων αφετηρίας, ΕΜΕΙΣ οι ανάπηρες/οι και τα εμποδιζόμενα πρόσωπα ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ.

Στην Ελλάδα, εμείς τα ανάπηρα άτομα περιμένουμε περισσότερα από 20 χρόνια για να τροποποιηθεί το δομημένο περιβάλλον που μας απαγορεύει την πλήρη και ανεμπόδιστη πρόσβαση.

Αναμέναμε από το μακρινό 2012 τα πρακτικά αποτελέσματα του Ν.Ο.Κ 4067/12 που όριζε το 2020 ως καταληκτικό έτος των απαιτούμενων προσαρμογών και αντί της άρσης των εμποδίων, η επικοινωνιακά επαρκής κυβέρνηση της ΝΔ μας «φίλεψε» με την «Εθνική Αρχή Προσβασιμότητας», η οποία δεν είναι τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από την αποτυχία του κράτους να εναρμονιστεί με τα διεθνή κεκτημένα και να κάνει πράξη όσα διαχρονικά εξαγγέλλει.

Το σκάνδαλο αυτό μέχρι και σήμερα παραμένει εκτός κοινωνικού διαλόγου και η «επιστροφή στην κοινωνική ζωή» αποτελεί ακόμα ζητούμενο για το 15% της κοινωνίας.

Παράλληλα, η «θεσμική μέριμνα» και οι «ευκαιρίες» περιορίζονται σε ατέρμονες συζητήσεις, πολλά υποσχόμενες νομοθετικές κυρώσεις, εθνικές αρχές που «θα» αφαιρέσουν τα αρχιτεκτονικά και άλλα εμπόδια κάποια στιγμή… στο μέλλον.

Η αναπηροποίηση επιβάλλεται στα άτομα με βλάβες λόγω της αποτυχίας της κοινωνίας να ανταποκριθεί στις ανάγκες του συγκεκριμένου πληθυσμού.

Αυτή που οφείλει να αλλάξει είναι η κοινωνία και όχι εμείς να «τρώμε πόρτα» από τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

ΘΕΣΜΙΚΟΣ ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΣΜΟΣ 2024
Καλή Χρονιά είπαμε;

The post 2024: Θεσμικός μισαναπηρισμός στα μέσα μαζικής μεταφοράς first appeared on Aυτολεξεί.

ΓΙΑ ΤΑ ΡΟΖ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΡΙΓΩΝΑ

(διαβάζουμε από την ομάδα Ψυχική υγεία χωρίς στίγμα “Orlando LGBT+”)

Θυμόμαστε τη ναζιστική θηριωδία. Και ακόμα θυμόμαστε ότι η αναγνώριση και θέσπιση της μνήμης για κάποια από τα χιλιάδες θύματα του ολοκαυτώματος άργησε μερικές δεκαετίες.

Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα βρέθηκαν και βασανίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης φορώντας ροζ και μαύρα τρίγωνα: ροζ για τους γκέι άνδρες και μαύρα, ένδειξη των “αντικοινωνικών”, για λεσβίες γυναίκες / γυναίκες που δεν ακολουθούσαν τα ετεροκανονικά πρότυπα κοινωνικής προσαρμογής και αναπαραγωγής – καθώς η αναγνώριση των αντικοινωνικών γυναικών γινόταν κυρίως στη βάση της αδυναμίας / μη επιθυμίας αναπαραγωγής εκ μέρους τους και όχι τόσο στη βάση της (ομόφυλης) σεξουαλικότητάς τους που παρέμενε αορατοποιημένη. Άλλωστε στην κατηγορία των αντικοινωνικών βρίσκονταν επίσης σεξεργάτριες, άτομα με προκλήσεις ψυχικής υγείας, νοητικά ανάπηρα άτομα, άστεγα, χρήστες-τριες και συχνά Ρομά (όταν λόγω της διασταύρωσης με κάτι από τα παραπάνω δεν κατατάσσονταν απευθείας στην ομάδα των καφέ τριγώνων). Μέσα σε ροζ και μαύρα τρίγωνα βρίσκονταν φυσικά και τρανς άτομα, αφού η ταυτότητα φύλου δεν αναγνωριζόταν ακόμα ως αυτόνομη έννοια στο κοινωνικό discourse.

Οι γκέι άνδρες ήταν μια από τις ομάδες που βίωσε τη συνέχιση του εξευτελισμού και της παραβίασης και μετά τον ακραίο βασανισμό στα ναζιστικά στρατόπεδα. Όσοι κατάφεραν να βγουν από αυτά ζωντανοί οδηγήθηκαν στις αστικές ποινικές φυλακές, αφού η ομοφυλοφιλία παρέμεινε ποινικό αδίκημα στη Γερμανία μέχρι περίπου το 1960.

Συνολικά η επίσημη αναγνώριση των ΛΟΑΤΚΙ+ θυμάτων της θηριωδίας δεν έγινε μέχρι και το 1980.

Το συλλογικό τραύμα του ολοκαυτώματος -γενικά, αλλά και ειδικά για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα- είναι ακόμα υπό επεξεργασία.

Ταυτόχρονα, είναι κομμάτι της συλλογικής μας ιστορίας που χρειάζεται να εντάσσουμε στις επεξεργασίες και τις καταγραφές μας.

Σήμερα μιλάμε για νεοναζισμό, μεταφασισμό, ακροδεξιά και alt-right. Όσο χρειάζεται να θυμόμαστε ότι το γεγονός του ολοκαυτώματος δεν επιδέχεται συγκρίσεων και σχετικοποιήσεων, τόσο είναι απαραίτητο να αναγνωρίζουμε και να επεξεργαζόμαστε τις μορφές που παίρνει σήμερα ο νεοφασισμός και η alt-right.

Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν ακόμα φωνές αποκλεισμού όσων δεν εκπληρώνουν τα ετεροκανονικά πρότυπα και όσων δεν ακολουθούν τις αρχές αναπαραγωγής του έθνους. Στις Η.Π.Α είχαμε Πρόεδρο τον Τραμπ και στην Ελλάδα υποστηρικτές του μέσα στην τωρινή κυβέρνηση.

Η Χρυσή Αυγή δικάζεται σε δεύτερο βαθμό αφού βασάνισε, δολοφόνησε και βρέθηκε νομιμοποιημένη στη Βουλή. Ο καθημερινός εκφασισμός της διπλανής πόρτας, η “κοινοτοπία του κακού” δολοφονεί στο δρόμο -τον Ζακ, τον Σαμπάνη, τον Φραγκούλη, και πόσα ακόμα άτομα μένουν χωρίς ονόματα, όπως αυτά που πνίγονται στο Αιγαίο των επαναπροωθήσεων.

Ξέρουμε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι δεδομένα.

Το Ολοκαύτωμα είναι κομμάτι της ιστορίας και ως εκ τούτου ενεργό μάθημα για το τώρα και το αύριο. Ενέχει όλη τη θεωρία του ναζισμού αλλά δεν προσφέρεται για ρομαντικές θεωρητικοποιήσεις και αναχρονισμούς.

Με σύμμαχο την ιστορική μνήμη, έχουμε τις σημερινές προκλήσεις να αντιμετωπίσουμε.

Ως ΛΟΑΤΚΙ/κουήρ άτομα επανοικειοποιούμαστε τα ροζ και μαύρα τρίγωνα που μας καρφιτσώθηκαν βίαια, και τα κάνουμε συνειδητά μέρος των αγώνων και των διεκδικήσεών μας για ισότητα και αντιφασισμό.

Ποτέ ξανά.

Διαβάζουμε από το Eastern Illinois University:

Η ιστορία του ροζ τριγώνου ξεκινά πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία. Η παράγραφος 175, μια ρήτρα του γερμανικού νόμου που απαγορεύει τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, αναθεωρήθηκε από τον Χίτλερ το 1935 για να συμπεριλάβει φιλιά, αγκάλιασμα και φαντασιώσεις ομοφυλοφίλων καθώς και σεξουαλικές πράξεις. Οι καταδικασθέντες — περίπου 25.000 περίπου από το 1937 έως το 1939 — στάλθηκαν στη φυλακή και αργότερα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ποινή τους ήταν η στείρωση και αυτό τις περισσότερες φορές γινόταν με ευνουχισμό. Το 1942 η τιμωρία του Χίτλερ για ομοφυλοφιλία επεκτάθηκε μέχρι θανάτου.

Κάθε κρατούμενος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης φορούσε ένα έγχρωμο ανεστραμμένο τρίγωνο για να προσδιορίσει τον λόγο της φυλάκισής του, και ως εκ τούτου ο χαρακτηρισμός χρησίμευε επίσης για να σχηματίσει ένα είδος κοινωνικής ιεραρχίας μεταξύ των κρατουμένων. Ένα πράσινο τρίγωνο σημάδεψε τον χρήστη του ως κανονικό εγκληματία. Ένα κόκκινο τρίγωνο υποδήλωνε έναν πολιτικό κρατούμενο. Δύο κίτρινα τρίγωνα που επικαλύπτονται για να σχηματίσουν ένα αστέρι του Δαβίδ υποδήλωναν τον Εβραίο κρατούμενο. Το ροζ τρίγωνο ήταν για τους ομοφυλόφιλους. Ένα κίτρινο αστέρι του Δαβίδ κάτω από ένα επάλληλο ροζ τρίγωνο σήμανε τον χαμηλότερο από όλους τους κρατούμενους — έναν ομοφυλόφιλο Εβραίο.

Οι ιστορίες των στρατοπέδων απεικονίζουν ομοφυλόφιλους κρατούμενους να τους ανατίθενται τα χειρότερα καθήκοντα και έργα. Οι κρατούμενοι με ροζ τρίγωνο βρίσκονταν επίσης αναλογικά στο μεγάλο επίκεντρο των επιθέσεων από τους φρουρούς και ακόμη και από άλλους κρατούμενους.

Αν και σύμφωνα με τις αναφορές, οι ομοφυλόφιλοι κρατούμενοι δεν μεταφέρθηκαν μαζικά στα στρατόπεδα θανάτου στο Άουσβιτς, ένας μεγάλος αριθμός ομοφυλόφιλων ανδρών ήταν μεταξύ των μη Εβραίων που σκοτώθηκαν εκεί. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των ομοφυλόφιλων ανδρών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος κυμαίνονται από 50.000 έως το διπλάσιο. Όταν τελικά τελείωσε ο πόλεμος, αμέτρητοι ομοφυλόφιλοι παρέμειναν αιχμάλωτοι στα στρατόπεδα, επειδή η παράγραφος 175 παρέμεινε νόμος στη Δυτική Γερμανία μέχρι την κατάργησή της το 1969.

Στη δεκαετία του 1970, ομάδες απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων ανέστησαν το ροζ τρίγωνο ως δημοφιλές σύμβολο για το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Όχι μόνο το σύμβολο αναγνωρίζεται εύκολα, αλλά εφιστά την προσοχή στην καταπίεση και τη δίωξη — τότε και τώρα. Στη δεκαετία του 1980, οι ACT-UP (AIDS Coalition To Unleash Power) άρχισαν να χρησιμοποιούν το ροζ τρίγωνο για τον σκοπό τους. Ανέστρεψαν το σύμβολο, δείχνοντάς το προς τα πάνω, για να υποδηλώσει μια ενεργή αντεπίθεση παρά μια παθητική παραίτηση από τη μοίρα. Σήμερα, για πολλούς το ροζ τρίγωνο αντιπροσωπεύει την υπερηφάνεια, την αλληλεγγύη και την υπόσχεση ότι δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να ξανασυμβεί ένα άλλο Ολοκαύτωμα.

Όπως το ροζ τρίγωνο, έτσι και το μαύρο τρίγωνο έχει τις ρίζες του στη ναζιστική Γερμανία. Αν και οι λεσβίες δεν συμπεριλήφθηκαν στην απαγόρευση της ομοφυλοφιλίας στην παράγραφο 175, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι το μαύρο τρίγωνο χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει κρατούμενους με αντικοινωνική συμπεριφορά. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ναζιστική ιδέα της γυναικείας ζωής επικεντρωνόταν στα παιδιά, την κουζίνα και την εκκλησία, οι φυλακισμένες του μαύρου τριγώνου μπορεί να αφορούσαν λεσβίες, ιερόδουλες, γυναίκες που αρνούνταν να κάνουν παιδιά και γυναίκες με άλλα «αντικοινωνικά» χαρακτηριστικά. Καθώς το ροζ τρίγωνο είναι ιστορικά ανδρικό σύμβολο, το μαύρο τρίγωνο έχει παρομοίως ανακτηθεί από λεσβίες και φεμινίστριες ως σύμβολο υπερηφάνειας και αλληλεγγύης.

Συχνά λέγεται ότι το μπορντό τρίγωνο μπορεί να χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό των τρανσέξουαλ κρατουμένων.

The post Για τα ροζ και τα μαύρα τρίγωνα first appeared on Aυτολεξεί.

Οι ακαδημαϊκοί που το επιμελήθηκαν (Γιώτα Καραγιάννη και Θανάσης Κουτσοκλένης) δεν είναι άγνωστοι στο ακτιβιστικό αναπηρικό κίνημα. Με σταθερότητα, συνέπεια και συνυπευθυνότητα αποτελούν τη συγκολλητική ουσία που ενώνει την ακαδημαϊκή κοινότητα του πεδίου με τους «οργανικούς διανοούμενους» της καθημερινότητας, με τις ανάπηρες ακτιβίστριες και τους ανάπηρους ακτιβιστές.

(Κάντε refresh σε περίπτωση που δεν εμφανιστεί το αρχείο με την πρώτη φορά)

#Σαν_σήμερα

The post «Σπουδές για την Αναπηρία και Παιδαγωγική της Ένταξης» (βιβλίο, διαθέσιμο PDF) first appeared on Aυτολεξεί.

Κάλεσμα της Κατάληψης Rosa Nera – Λιμάνι της Σούδας, Πέμπτη 7/9 στις 8 μ.μ.

Ο Αντώνης, παιδί εργατικής οικογένειας από το Λασίθι και ΑΜΕΑ, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από υπαλλήλους των ναυτιλιακών των εφοπλιστών.

Σε μια κοινωνία των κανονικών και της αλλοτρίωσης, των εταιρειών της αγοράς, της πειθαρχημένης εργασίας και του “όλα για το κέρδος” φαίνεται πως ζωές που άργησαν, όπως αυτή του Αντώνη, τιμωρούνται με μια σπρωξιά στον θάνατο.

Να δώσουμε τέλος στην εποχή των δολοφόνων.

Πέμπτη 8.μ.μ. στο λιμάνι της Σούδας, καλούμε και εμείς σε συγκέντρωση ενάντια στην μισανθρωπιά και τον μισαναπηρισμό, ενάντια στους όχλους που συναινούν στην εξόντωση των ευάλωτων ζωών.

Πίσω, κανίβαλοι!

Η αλληλεγγύη θα νικήσει.

Κατάληψη Rosa Nera

* η εικονα διαμαρτυρίας για τη δολοφονία είναι του Δ. Αστερίου.

The post Κάλεσμα της Rosa Nera ενάντια στην μισανθρωπιά & τον μισαναπηρισμό – Η αλληλεγγύη θα νικήσει first appeared on Aυτολεξεί.

«Είμαι άντρας. Τώρα, εσείς μπορεί να νομίζετε ότι κάνω κάποιο χαζό λάθος ως προς το φύλο ή ότι προσπαθώ να σας κοροιδέψω, επειδή το μικρό μου όνομα τελειώνει σε -α κι επειδή έμεινα έγκυος τόσες φορές. Τα μικροπράγματα όμως δεν έχουν σημασία. Αν έχουμε να μάθουμε κάτι απ’ τους πολιτικούς, είναι ότι τα μικροπράγματα δεν έχουν σημασία. Είμαι άντρας και θέλω να το πιστέψετε και να το αποδεχτείτε, όπως το αποδέχτηκα κι εγώ για πολλά χρόνια. Ξέρετε, όταν μεγάλωνα εγώ, στην εποχή των περσικών πολέμων, κι όταν πήγα στο κολλέγιο μετά τον εκατονταετή πόλεμο, κι όταν μεγάλωνα τα παιδιά μου κατά τον ψυχρό και τον βιετναμέζικο πόλεμο, δεν υπήρχαν γυναίκες. Οι γυναίκες είναι πρόσφατη εφεύρεση. Είμαι κάποιες δεκαετίες παλιότερη από την εφεύρεση των γυναικών. Εντάξει, αν κολλάτε στη σχολαστική ακρίβεια, οι γυναίκες έχουν επινοηθεί κάμποσες φορές σε πολύ διαφορετικούς τόπους, όμως οι εφευρέτες δεν ήξεραν πώς να πουλήσουν το προϊόν. Μοντέλα σαν την Όστεν ή την Μπροντέ ήταν πολύ περίπλοκα, ο κόσμος απλώς γελούσε με τη Σουφραζέτα και η Γουλφ ήταν υπερβολικά μπροστά από την εποχή της. Όταν γεννήθηκα, λοιπόν, υπήρχαν μόνο άντρες. Οι άνθρωποι ήταν άντρες. Όλοι είχαν μια αντωνυμία, την αρσενική αντωνυμία, να λοιπόν ποιος είμαι. Είμαι η γενική αρσενική αντωνυμία, όπως στη φράση: “Αν κάποιος χρειάζεται έκτρωση, πρέπει να πάει σε άλλη πολιτεία”».

Διάβαζα αυτό το φοβερό κείμενο της Ούρσουλας Λε Γκεν και μου ήρθε η ιδέα να βρω φωτογραφίες διαδηλώσεων από όλες τις χώρες για το δικαίωμα στην έκτρωση. Ξέρουμε βέβαια πως το δικαίωμα στην έκτρωση αλλού κερδίζεται αλλού χάνεται, αλλά κερδίζεται μόνο εκεί που διεκδικείται, με σκληρούς αγώνες διαρκείας, όχι αστεία. Έγραψα λοιπόν στο Pictures Google search «εκτρώσεις», αλλά, αντί για διαδηλώσεις, γέμισε η οθόνη ψεύτικα έμβρυα και αίματα – τρόμαξα από τη μεθόδευση. Μαζί με ό,τι ακούμε στη χώρα μας για τα «δικαιώματα του αγέννητου παιδιού» (αν είναι δυνατόν), όχι μόνο από τα γελοία χουντοειδή, αλλά και σε κάτι σοβαροφανείς ημερίδες υπό την αιγίδα της (γυναίκας) προέδρου της δημοκρατίας, συν η σύσταση υπουργείου οικογένειας ξαφνικά, μου φαίνεται πως για τίποτα καλό δεν προοιωνίζονται όλα αυτά. Δεν κινδυνολογώ, απλώς παρατηρώ και με ανησυχεί το τι μέλλει γενέσθαι σε αυτή την κοινωνία που πραγματικά είναι πολύ συντηρητική και πολύ εύκολα κατευθυνόμενη από τα μέσα ενημέρωσής της. Δεν έχω καμία διάθεση να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχουν ψηφιστεί τη νύχτα τα πρώτα περιοριστικά μέτρα κατά των εκτρώσεων.

Ξέρετε, οι απαγορεύσεις αυτές έρχονται έτσι, εκεί που νόμιζες πως ποτέ δεν θα ‘ρθούν. Δείτε εδώ μια ενδιαφέρουσα πληροφορία που δίνει ο Εντουάρντο Γκαλεάνο: «”Όταν το 1837 στη Νικαράγουα κυβερνούσε το Συντηρητικό Κόμμα, αναγνώρισε στις γυναίκες το δικαίωμα να κάνουν έκτρωση σε περίπτωση που κινδύνευε η ζωή τους. Εκατόν εβδομήντα χρόνια αργότερα, στην ίδια χώρα, οι νομοθέτες που έλεγαν πως είναι επαναστάτες σαντινίστας απαγόρευσαν την έκτρωση σε οποιαδήποτε περίπτωση, στέλνοντας με αυτόν τον τρόπο τις φτωχές γυναίκες στη φυλακή ή στο νεκροταφείο». Με άλλα λόγια, σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις – πόσο μάλλον να έχεις δει τα σημάδια… η αίσθηση πως πάμε με την όπισθεν είναι ένα τέτοιο σημάδι.

Πριν από λίγο καιρό, το 2019, απαγορεύτηκαν οι εκτρώσεις στην Αλαμπάμα, που έγινε έτσι η 7η πολιτεία των ΗΠΑ που απαγόρεψε πλήρως – ακόμα και σε περιπτώσεις βιασμών – τις εκτρώσεις. Την απόφαση πήρε η γερουσία της πολιτείας, ψήφισαν δηλαδή γι’ αυτό 25 από τους 31 «αντιπροσώπους του λαού». Μόνο τέσσερις γυναίκες έχει αυτή η γερουσία, δεν βρήκα τι ψήφισαν αυτές. Στην Πολωνία, μια χώρα με ίσως το αυστηρότερο πλαίσιο κατά των εκτρώσεων στην Ευρώπη, 265 βουλευτές καταψήφισαν το 2022 τη χαλάρωση έστω αυτού του πλαισίου – 200.000 πολωνέζες κάνουν εκτρώσεις κάθε χρόνο στο εξωτερικό, όσες μπορούν οικονομικά. Το 2017 οι εκτρώσεις απαγορεύτηκαν πρακτικά και στη Σάμο, ναι, το αποφάσισαν τότε οι αναισθησιολόγοι της Σάμου, για να προστατέψουν, είπαν, την ανθρώπινη ζωή, μαζί με τον Τραμπ, τις ισλαμικές κυβερνήσεις, τον πάπα. Όχι βέβαια τη ζωή των πολλών χιλιάδων γυναικών που πεθαίνουν ετησίως από παράνομες αμβλώσεις (50.000 είναι μόνο ο επίσημος αριθμός των θανάτων που δηλώνονται). Και πού είναι παράνομες οι αμβλώσεις; Όπου νικάει η θρησκεία και η καθυστέρηση. Στην Ιρλανδία, για πολλά χρόνια, ένας βιαστής μπορεί να είχε μικρότερη ποινή από μια γυναίκα που έκανε έκτρωση. Μόλις το 2019 αποποινικοποιήθηκαν εκεί οι εκτρώσεις – χρειάστηκαν μεγαλειώδεις διαδηλώσεις πολλών χρόνων, ένας θάνατος από σηψαιμία και ένα δημοψήφισμα.

Η υποκρισία τους δεν έχει όριο. Κοινωνίες και άνθρωποι που δεν δίνουν δεκάρα για την προστασία του ατόμου – προστασία η οποία αναγκαστικά περιλαμβάνει και την αυτοδιάθεση του ατόμου, δηλαδή και της γυναίκας, πώς αλλιώς, – κόπτονται λοιπόν αυτοί για τη ζωή του εμβρύου, γιατί λένε πως είναι πλάσμα κάποιου θεού, κι αρχίζουν τα συναισθηματικά επιχειρήματα μιλώντας για πλάσμα και όχι για ένα γονιμοποιημένο ωάριο εντός μιας μήτρας, χωρίς φυσικά να επιδεικνύουν κανένα συναίσθημα για την ίδια τη γυναίκα, – και όλη αυτή η έκρηξη αγάπης κρατάει μόνο για εννιά μήνες, τι αστείο κι αυτό!

Όπως λέει ο Τζορτζ Κάρλιν «Είναι όλοι υπέρ του αγέννητου. Θα κάνουν τα πάντα για το αγέννητο. Αλλά μόλις γεννηθείς, είσαι μόνος σου. Οι συντηρητικοί υπέρ της ζωής έχουν εμμονή με το έμβρυο από τη σύλληψη έως τους εννέα μήνες. Μετά, δεν θέλουν να μάθουν τίποτα!». Απολύσεις εγκύων, καταστρατήγηση αδειών μητρότητας και λοχείας, μη χορηγήσεις γονικών αδειών, εξαντλητικά ωράρια γονιών, εξαντλητικά έξοδα παιδιών, μπούλινγκ σε ελεύθερες μαμάδες, υποχρεωτική συνεπιμέλεια, απόρριψη του δικαιώματος υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, γυναικοκτονίες, παιδική εκμετάλλευση, βιασμοί και κακοποιήσεις παιδιών. Αυτή είναι η πολιτική τους μετά τους εννιά μήνες της κύησης. Το μεγάλο τους πρόβλημα δεν είναι λοιπόν να προστατέψουν κανένα αγέννητο, είναι να καταστήσουν εκ νέου σαφές στην κοινωνία πως οι γυναίκες έναν προορισμό έχουν, την αναπαραγωγή, τελεία και παύλα, και άρα πρέπει να επιδεικνύουν και να αποδεικνύουν το μητρικό τους φίλτρο όλη την ώρα, από τη στιγμή που παντρεύεται η Μπάρμπι τους ή τους κάνει δώρο η θεία Όλγα κούκλα με μπιμπερό και πάνες, έως την ώρα που ένα προφυλακτικό δεν δουλεύει σωστά.

Η εγκυμοσύνη δεν είναι πάντα επιλογή. Η γέννα όμως είναι επιλογή. Δεν μπορεί να θέλει ο κάθε βουλευτής, γερουσιαστής, παπάς, πάπας, αναισθησιολόγος της Σάμου, ν’ αποφασίζει για μας, όχι πια, όχι ξανά. Δεν πάμε πίσω.

Πηγές

1. Το κύμα μέσα στο μυαλό, Ούρσουλα Λε Γκεν, Μτφρ. Β. Αρδίτη & Ν. Κούρκουλος, Εκδ. Στάσει εκπίπτοντες
2. Γυναίκες, Εντουάρντο Γκαλεάνο. Μτφρ. Ι. Κασσή, Εκδ. Πάπυρος
3. https://www.youtube.com/watch?v=vkMbMidsYIM, George Carlin
4. https://barikat.gr/, Χάρις Τριανταφυλλίδου, άρθρο «Για τις αμβλώσεις: το γυναικείο σώμα ως πεδίο μάχης»
5. Οι φωτογραφίες είναι όλες από το διαδίκτυο, διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, Ιρλανδία, Πολωνία, Μεξικό, Αργεντινή, Κολομβία για το δικαίωμα στην έκτρωση. Ειδικά για το κοριτσάκι με το πράσινο μαντίλι – σύμβολο του κινήματος υπέρ των αμβλώσεων στην Αργεντινή, σημειώνω και το εξής που διάβασα: “Η μαμά μου λέει ότι αν σας φαίνομαι πολύ μικρή για να φορέσω ένα πράσινο μαντήλι, φανταστείτε με όταν με αναγκάζουν να γεννήσω…”
6. https://www.kathimerini.gr/society/909667/samos-anaisthisiologoi-arnoyntai-tis-ektroseis-gia-logoys-ithikis/

Προτείνονται οι ταινίες:

1. Οι Κατίνες μου, ντοκιμαντέρ της Βίλμας Μενίκη για την ιστορία της Αυτόνομης Ομάδας Γυναικών Θεσσαλονίκης, που έδρασε την περίοδο 1985-1995. 
2. Υπόθεση γυναικών, Κλοντ Σαμπρόλ, 1988
3. Το μυστικό της Βέρα Ντρέικ, Μάικ Λι, 2004
4. 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες, Κριστιάν Μουντζίου, 2007

The post My body, my choice. Μόνο αυτό. first appeared on Aυτολεξεί.

Μόλις εξηντατρία χρόνια πριν, τους επέβαλαν ένα ειδικό “διαβατήριο” για να μετακινούνται, επειδή ήταν μαύροι. Και στις 21 Μαρτίου 1960 χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν, στο Σάρπβιλ. Τους εκτέλεσαν έτσι, εν ψυχρώ: 69 νεκροί, μεταξύ των οποίων 10 παιδιά, και 180 τραυματίες, οι πιο πολλοί με τραύματα από σφαίρες στην πλάτη. Φυσικά οι αρχές της νότιας αφρικής προσπάθησαν να κρύψουν το γεγονός. Αλλά το γεγονός είχε φωτογραφηθεί. Λίγες μέρες μετά, απαγορεύτηκε στους δημοσιογράφους να πλησιάσουν την κηδεία των δολοφονημένων από την αστυνομία ανθρώπων. Αλλά και η κηδεία φωτογραφήθηκε.

Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που έσπασαν τα μέτρα ασφαλείας ήταν και ο φωτογράφος Peter Magubane. If you want a picture, you get that picture, under all circumstances, αυτή ήταν η επαγγελματική αρχή του Peter Magubane. Στις διαδηλώσεις των μαύρων γυναικών το 1956 στο Zeerust όπου, όπως πάντα, απαγορευόταν η λήψη φωτογραφιών, ο Peter Magubane μπήκε σε έναν κοντινό φούρνο, αγόρασε μια φρατζόλα ψωμί και κάθισε πίσω από την τζαμαρία. Άνοιξε τρύπες στη φρατζόλα και πέρασε εκεί το φακό της μηχανής του, μια leica είχε.

Δεν τον σταματούσε τίποτα. Αν ο κόσμος δεν γνωρίζει, πώς θα αντιδράσει; αυτό σκεφτόταν, όπως όλοι και όλες οι μεγάλοι/ες φωτογράφοι, ο Τσαρλς Μουρ, ο Σεμπαστιάο Σαλγκάδο, ο Γιάννης Μπεχράκης. Όπως  εκείνοι οι πρώτοι διδάξαντες, οι υπέροχοι φωτογράφοι της ισπανικής επανάστασης, η Γκέρντα Τάρο, ο Ρόμπερτ Κάπα, η Κάτι Χόρνα, η Μάργκαρετ Μικαέλις. Όπως οι χιλιανοί φωτογράφοι της AFI (ένωση ανεξάρτητων φωτογράφων) που απαθανάτιζαν τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τη δικτατορία του Πινοσέτ.

Πηγές:

1. https://artsandculture.google.com/search?q=Peter%20Magubane
2. https://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Magubane
3. https://www.theguardian.com/artanddesign/2015/nov/12/peter-magubane-best-photograph-white-girl-black-maid-apartheid-south-africa

The post Ο φωτογράφος της σφαγής του Σάρπβιλ first appeared on Aυτολεξεί.