Η Ροζάβα, η οποία οικοδομείται ως ένα δημοκρατικό, οικολογικό και γυναικείο ελευθεριακό μοντέλο ζωής στη Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζει για άλλη μια φορά τον κίνδυνο της κατοχής. Η ζωή που οικοδομήθηκε στη Ροζάβα με τον κοινό αγώνα των λαών, των γυναικών και της νεολαίας εν μέσω πολέμου, ενώ δίνει ελπίδα σε όλους τους λαούς του κόσμου, δέχεται συνεχείς επιθέσεις από τις δυνάμεις κατοχής.

Εκτός από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, οι ζημιές που προκαλεί ο πόλεμος στο περιβάλλον καθιστούν την ανάκαμψη ακόμη πιο δύσκολη. Ειδικότερα, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν οδηγήσει στην καταστροφή των υποδομών, στην αποψίλωση των δασών και στην απώλεια γεωργικών εκτάσεων. Αυτό στερεί από τον πληθυσμό την πρόσβαση σε βασικές ανέσεις και έχει οδηγήσει σε μείζονα ανθρωπιστική κρίση στην περιοχή.

Η χρήση του νερού ως όπλου από την Τουρκία μέσω της πολιτικής της για τα φράγματα έχει βαθύνει την κρίση νερού στη Ροζάβα.

Η αποκοπή του νερού από τους ποταμούς Firat και Tigris έχει καταδικάσει τις γεωργικές εκτάσεις σε ξηρασία και έχει περιορίσει σημαντικά τη διαθεσιμότητα πόσιμου νερού. Οι άνθρωποι πρέπει να διανύουν πολλά χιλιόμετρα για να έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό, δημιουργώντας τόσο φυσική όσο και οικονομική επιβάρυνση.

Η περιβαλλοντική καταστροφή του πολέμου δεν σταμάτησε εκεί – η χρήση χημικών όπλων και οι εντατικοί βομβαρδισμοί δηλητηρίασαν τα εδάφη της περιοχής, διαταράσσοντας ανεπανόρθωτα το οικοσύστημα. Ειδικά στις περιοχές Cizirê, Kobanê και Afrin, η μόλυνση των εδαφών και των υδάτινων πόρων κατέστησε σχεδόν αδύνατη τη γεωργική παραγωγή. Επιπλέον, τα διυλιστήρια πετρελαίου και οι βαριές βιομηχανικές εγκαταστάσεις, που έχουν τοποθετηθεί στην περιοχή για τη συνέχιση του πολέμου, μολύνουν τον αέρα, το έδαφος και το νερό, επηρεάζοντας ποικιλοτρόπως τη συνέχεια της ζωής.

Η Επανάσταση της Ροζάβα δίνει ελπίδα στους λαούς και καλλιεργεί μια δημοκρατική, οικολογική και βασισμένη στην απελευθέρωση των γυναικών κοινωνία.

Οι επιθέσεις, η κατοχική πολιτική και οι στρατιωτικές αποστολές εναντίον των λαών και της φύσης της Ροζάβα και της Βορειοανατολικής Συρίας, οι οποίες διεξάγονται εδώ και σχεδόν τρεις εβδομάδες με το πρόσχημα της ασφάλειας, πρέπει να τερματιστούν άμεσα. Η καταπίεση των λαών που ζουν στην περιοχή πρέπει να τερματιστεί και πρέπει να γίνουν γρήγορα βήματα προς την κατεύθυνση της εγκαθίδρυσης ενός δημοκρατικού διαλόγου και της ειρήνης που θα επιλύσει τα προβλήματα.

Στεκόμαστε στο πλευρό του λαού της Ροζάβα, ο οποίος δεν έχει παραιτηθεί από την ειρήνη και τη δημοκρατία μπροστά σε όλες αυτές τις εισβολές και επιθέσεις και αγωνίζεται εδώ και χρόνια. Καλούμε όλους-ες όσοι-ες υπερασπίζονται την ισότιμη και ελεύθερη συνύπαρξη των λαών και αγωνίζονται για μια οικολογική δημοκρατική κοινωνία να μιλήσουν για τη Ροζάβα.

Ως οικολογικές οργανώσεις, θα πάμε στη συγκέντρωση-αγρυπνία στο Mardin-Nusaybin* στις 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ για να επαναλάβουμε την υπόσχεσή μας για ειρήνη.

Η ROJAVA ΕΙΝΑΙ Η ΤΙΜΗ ΜΑΣ!

*δήμος στη νοτιοανατολική Τουρκία, στα σύνορα με τη Ροζάβα.

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ:

Μεσόγειος – Έρημη και πολεμοχαρής

The post ΔΩΣΤΕ ΦΩΝΗ ΣΤΗ ROJAVA – Πόλεμος & περιβάλλον: Ανακοίνωση του Κινήματος Οικολογίας της Μεσοποταμίας first appeared on Aυτολεξεί.

Η εκδήλωση είχε τον διττό σκοπό:

– την ευρεία ενημέρωση όλων για την επικινδυνότητα που αντιμετωπίζει η Αττική από τις πλημμύρες και τους τρόπους αντιμετώπισης αυτής,

– το άνοιγμα του διαλόγου για τη σημαντικότητα των αγώνων ενάντια στην οριοθέτηση των ρεμάτων και των ποταμών.

Μίλησαν οι:

〉 Ομάδα ΓΕΩΜΥΘΙΚΗ: Η Γεωμυθική είναι μία ομάδα έρευνας, μελέτης και εξερεύνησης. Ασχολείται εδώ και χρόνια με τα ρέματα της Αττικής με κύρια πεδία ενασχόλησης μεταξύ άλλων την εύρεση πρωτογενούς αρχειακού υλικού και πηγών, τη διοργάνωση υπέργειων και υπόγειων εξερευνήσεων, τη χωροθέτηση ανθρωπογενών κατασκευών (άγνωστων κυρίως και εξαφανισμένων), την τεκμηρίωση τοπογραφίας γεωγραφικών περιοχών και υδάτινων ρευμάτων σε διάφορες χρονικές περιόδους. Επίσης, διεξάγει αυτοψίες για την πορεία και τη σημερινή κατάσταση πολλών ποταμών στην Αττική και όχι μόνο. Στην εκδήλωση παρουσίασαν το έργο τους και μέρος των ευρημάτων τους που βοηθούν τους πολίτες στην καλύτερη κατανόηση του ζητήματος.

〉 Αλεξία Τσούνη: Η Αλεξία Τσούνη εργάζεται ως επιστημονική συνεργάτιδα στην Επιχειρησιακή Μονάδα BEYOND στο ΙΑΑΔΕΤ του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Η ίδια ανήκει σε μία ομάδα επιστημόνων που τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν ένα γεωπληροφοριακό σύστημα εκτίμησης κινδύνου πλημμυρών για την Περιφέρεια Αττικής, το οποίο δείχνει με ακρίβεια οικοδομικού τετραγώνου ποιες περιοχές θα πλημμυρίσουν σε διαφορετικά σενάρια, ποιες από τις υποδομές που θα πληγούν είναι περισσότερο ευάλωτες και πού θα μπορούσαν να κατευθυνθούν οι πολίτες για να είναι ασφαλείς, σε περίπτωση πλημμύρας. Στην εκδήλωση παρουσίασε τα αποτελέσματα του έργου “Εκτίμηση Κινδύνου Πλημμύρας στην Περιφέρεια Αττικής” στο πλαίσιο της σχετικής Προγραμματικής Σύμβασης (2021-2024), καθώς και την επείγουσα εκτίμηση κινδύνων πλημμύρας-διάβρωσης-κατολίσθησης στις λεκάνες απορροής που επλήγησαν περισσότερο από τις μεγάλες δασικές πυρκαγιές της Αττικής (2021).

〉 Δημήτρης Μουστάκης: Ο Δημήτρης Μουστάκης, μέλος της Αυτενέργειας και κοινωνικός οικολόγος, συνέδεσε την επιστημονική με την πολιτική και ανθρώπινη διάσταση του ζητήματος. Αφού προχώρησε σε μια ιστορική αναδρομή των ρεμάτων της Αττικής, ανέλυσε τους λόγους που η άμεση συμμετοχή των πολιτών, η γνωριμία με τον τόπο όπου ζούμε και η στροφή προς έναν άλλο τρόπο ζωής παίζουν καθοριστικό ρόλο στην επίλυση των περιβαλλοντικών κινδύνων.

Υλικό από την παρουσίαση της Γεωμυθικής: 

The post ΒΙΝΤΕΟ από την εκδήλωση: «Ο κίνδυνος των πλημμυρών στην Αττική & η ανάγκη υπεράσπισης των ρεμάτων» first appeared on Aυτολεξεί.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη, που προκαλείται από έναν καπιταλισμό που έγινε ανεξέλεγκτος, έχει εισέλθει σε μια φάση επιτάχυνσης που απειλεί τις συνθήκες ζωής στη Γη.

Αντιμέτωποι με την επείγουσα κατάσταση και την ένοχη αδράνεια του κράτους, οι οικολόγοι ακτιβιστές/-στριες συσπειρώνονται και αγωνίζονται με αποφασιστικότητα, μη διστάζοντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, να χρησιμοποιήσουν τη μέθοδο των σαμποτάζ. Σε αντάλλαγμα, η κυβέρνηση δεν έχει άλλη απάντηση από το να αυξήσει την καταστολή προκειμένου να αποθαρρύνει και να τιμωρήσει το κίνημα.

Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης κατά των τεχνητών λιμνών-ταμιευτήρων (mégabassines) στο Sainte-Soline στα τέλη Οκτωβρίου 2022, η δυσανάλογη παρουσία 1.700 χωροφυλάκων και αστυνομικών απέναντι σε 7.000 διαδηλωτές/-τριες και η καταστολή που ακολούθησε δικαιολογήθηκαν από τον υπουργό Εσωτερικών Gérald Darmanin στο όνομα της καταπολέμησης της «οικο-τρομοκρατίας», προκαλώντας έντονη αγανάκτηση.

Ο χαρακτηρισμός δράσεων ως τρομοκρατία επιτρέπει στο κράτος να εφαρμόζει εξαιρετικές ποινικές διαδικασίες: παρατεταμένη αστυνομική κράτηση, επιτάξεις, ειδικές τεχνικές έρευνας, βιντεοεπιτήρηση, διείσδυση στις συλλογικότητες κ.λπ.

Ενώ το μεγάλο διεθνές κάλεσμα κατά των mégabassines στις 25 Μαρτίου 2023 απαγορεύτηκε, ο εκπρόσωπος της συλλογικότητας “Bassines non merci” τέθηκε υπό δικαστική επιτήρηση και του απαγορεύτηκε η είσοδος στο Sainte-Soline και το Mauzé-sur-le-Mignon, τα ίδια τα μέρη όπου πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση και όπου συγκεντρώθηκαν σχεδόν 30.000 ακτιβιστές και ακτιβίστριες.

Η διαδήλωση κατέληξε σε ένα ξέσπασμα αστυνομικής βίας: χιλιάδες χειροβομβίδες και βολές LBD (πλαστικές σφαίρες) προκάλεσαν περισσότερους από 200 σοβαρούς τραυματισμούς, εκ των οποίων 40 με τραύματα και κατάγματα, ενώ δύο άνθρωποι κατέληξαν μεταξύ ζωής και θανάτου. Το σχέδιο διάλυσης της συλλογικότητας των «Εξεγέρσεων της Γης» (Les soulèvements de la terre) ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση την ίδια στιγμή.

Αυτή η στρατηγική εκφοβισμού και σοβαρής καταστολής έχει ως πρότυπο εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, το FBI θεωρεί ότι οποιαδήποτε επίθεση με πολιτικά κίνητρα κατά ιδιοκτησίας και αγαθών συνιστά τρομοκρατία, δικαιολογώντας έτσι τη συστηματική καταστολή.

Σύμφωνα με τον David C. Rapoport, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών, «η οικοτρομοκρατία θα είναι το επόμενο μεγάλο κύμα τρομοκρατίας που θα έχει να αντιμετωπίσει η Βόρεια Αμερική». Εξού και η δηλωμένη ανάγκη του κράτους να ενισχύσει και να εκπαιδεύσει τις αστυνομικές δυνάμεις. Ο ηρωικός αγώνας των οικολόγων ακτιβιστών/-στριών της Ατλάντα για την υπεράσπιση του δάσους Welaunee και κατά του Cop-city, ενός μελλοντικού κέντρου εκπαίδευσης της αστυνομίας, αποτελεί έναν κρίσιμο αγώνα από αυτή την άποψη.

Πολύ πρόσφατα, ο Eric Dénecé, διευθυντής του γαλλικού κέντρου ερευνών για τις μυστικές υπηρεσίες και συγγραφέας το 2016 του βιβλίου L’écoterrorisme; de la contestation à la violence («Η οικοτρομοκρατία: από τη διαμαρτυρία στη βία»), παρουσίασε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο στην École Nationale Supérieure de la Police ως εξής: «Οι κοινωνίες μας επηρεάζονται από ένα τριπλό φαινόμενο: την απώλεια σημείων αναφοράς, την αύξηση του ελεύθερου χρόνου (sic!) και την επίδραση της ψηφιακής τεχνολογίας. Ως αντίδραση, λόγω της ανησυχίας προς όφελος της άμεσης δράσης ή από έναν υποτιθέμενο ακτιβισμό, τα άτομα οικειοποιούνται νέους σκοπούς για να υπερασπιστούν, όπως η ενναλακτική παγκοσμιοποίηση, η οικολογία και τα δικαιώματα των ζώων. Ένα από τα σημαντικότερα τρέχοντα ζητήματα είναι η ψυχολογική ανάλυση των σταδίων που οδηγούν στην ολοένα και ταχύτερη ριζοσπαστικοποίηση, που αποτελεί πρόκληση και στην οποία πρέπει να ανταποκριθούν τα συστήματα πληροφοριών και ασφάλειας».

Έτσι, το γαλλικό κράτος, αντί να λάβει υπόψη του την καλά θεμελιωμένη αξία των αιτημάτων που υπερασπίζονται οι οικολόγοι ακτιβιστές και ακτιβίστριες προκειμένου να δώσει λύσεις, προτιμά να εκφοβίζει συστηματικά τους ακτιβιστές/-στριες ζητώντας από την RG (μυστικές υπηρεσίες) να τους κατασκοπεύει και να τους αρχειοθετεί στο όνομα της καταπολέμησης μιας υποτιθέμενης «ριζοσπαστικοποίησης».

Επιπλέον, από τον Ιανουάριο του 2022, το Σύμφωνο Ρεπουμπλικανικής Δέσμευσης (Contrat d’Engagement Républicain – CER) που ψηφίστηκε από την προεδρική πλειοψηφία στο πλαίσιο του λεγόμενου νόμου περί «Αποσχιστικών Τάσεων» (νόμος που ψηφίστηκε μαζί με τον Νόμο Καθολικής Ασφάλειας – Loi sécurité Globale), απαιτεί από τους διάφορους οργανισμούς (associations) να δεσμευτούν ότι «θα απέχουν από κάθε ενέργεια που υπονομεύει τη δημόσια τάξη», με ποινή τη στέρηση των επιδοτήσεων. Με το CER, το κράτος θέτει μια βαριά οικονομική απειλή στις ενώσεις που υποστηρίζουν την πολιτική ανυπακοή, όπως η Alternatiba, και σφίγγει τον κλοιό του στο οικολογικό κίνημα.

Συνεπώς, το κράτος χρησιμοποιεί μια σειρά μέτρων που αναδιαμορφώνει για να εντοπίσει όσους χαρακτηρίζει ως «εσωτερικούς εχθρούς». Έτσι, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έλαβε χώρα το 2015 για την καταπολέμηση της διάπραξης τρομοκρατικών επιθέσεων χρησιμοποιήθηκε τρεις εβδομάδες αργότερα εναντίον οικολόγων ακτιβιστών στο πλαίσιο της COP 21, ορισμένοι από τους οποίους τέθηκαν ακόμη και σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Όπως το έθεσε πολύ εύστοχα η Vanessa Codaccioni, ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας -με ειδίκευση στην ποινική δικαιοσύνη, το έγκλημα και την καταστολή- σε άρθρο της στο Socialter τον Μάιο του 2022: «Οι μηχανισμοί και οι θεσμοί της καταστολής χρειάζονται πάντα στόχους για να συνεχίσουν να υπάρχουν, να λειτουργούν και επομένως να διατηρούν τη νομιμότητα. Ο προσδιορισμός των εσωτερικών εχθρών είναι πολύ χρήσιμος για τους πολιτικούς στην εξουσία: τους επιτρέπει να θέτουν ένα φράγμα μεταξύ του τι είναι δυνατόν να λένε και να κάνουν από τη μία πλευρά και του τι είναι απαράδεκτο από την άλλη.

Για να το θέσουμε πιο απλά: μόλις γίνεις ενοχλητικός, καταπιέζεσαι. Ένα κίνημα που δεν καταπιέζεται είναι ένα κίνημα που δεν ενοχλεί την εξουσία».

————————————————————–

ΒΛ.ΣΧΕΤΙΚΑ:

ΗΠΑ: Νέα αστυνομική δολοφονία διαδηλωτή γιατί υπερασπίστηκε το δάσος – Stop Cop City!

Ανταποκρίσεις από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού στη γαλλική επαρχία Sainte-Soline

The post «Οικοτρομοκρατία»: πώς το Κράτος καταστέλλει τους/τις οικολόγους first appeared on Aυτολεξεί.

Στις 24, 25. και 26 Μαρτίου του 2023, περισσότεροι από 25. 000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Marais Poitevin, τον δεύτερο μεγαλύτερο υγροβιότοπο της Γαλλίας, για μια διεθνή κινητοποίηση ενάντια στα σχέδια για “μεγα-ταμιευτήρες”. Αυτοί οι τεράστιοι κρατήρες, έκτασης δέκα εκταρίων, που γεμίζουν με την άντληση υπόγειων υδάτων, ενσαρκώνουν τη διαιώνιση ενός αγροτοβιομηχανικού μοντέλου που συνθλίβει τους αγρότες και καταστρέφει τους οικοτόπους. Στη Χιλή, εισήχθησαν πριν από αρκετές δεκαετίες και είχαν καταστροφικές επιπτώσεις εκεί: Οι δισεκατομμυριούχοι που κατέχουν καλλιέργειες αβοκάντο διεκδικούν το νερό για τον εαυτό τους για να γεμίσουν μεγα-δεξαμενές, ενώ τα γύρω χωριά τροφοδοτούνται από βυτιοφόρα. “No es sequia, es saqueo!” συνοψίζει το δημοφιλές σύνθημα που αντηχεί από τη Χιλή μέχρι το Μεξικό – Δεν είναι ξηρασία, είναι λεηλασία!

Ρύπανση, υπερεκμετάλλευση, εμπορευματοποίηση, οικειοποίηση, ανατροπή των υδάτινων κύκλων: η κατάσταση είναι κρίσιμη σε όλο τον κόσμο. Ενώ το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού πλήττεται από λειψυδρία, οι κολοσσοί των τροφίμων Danone, Nestlé ή Coca-Cola ιδιοποιούνται το νερό των πηγών και στερούν από τους ιθαγενείς πληθυσμούς του Μεξικού, των ΗΠΑ και του Καναδά το νερό τους για να το πουλήσουν σε υψηλές τιμές σε πλαστικά μπουκάλια. Και αλλού, επίσης, κατασκευάζονται ορυχεία και μεγάλα φράγματα, καταστρέφοντας περιοχές που εξακολουθούν να κατοικούνται από αγρότες και κοινότητες ιθαγενών, σύμφωνα με τις καπιταλιστικές εκκλήσεις για “απανθρακοποίηση” της οικονομίας.

Παρά τον “πόλεμο του νερού” στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας το 2000, της αντισυνάντησης κορυφής και την αναγνώριση του δικαιώματος στο νερό από τον ΟΗΕ το 2010, η ιδιωτικοποίηση και η χρηματιστικοποίηση του νερού συνέχισαν να προωθούνται. Το 2020, το νερό θα βγει στο χρηματιστήριο. Μπροστά σε αυτή την οικοκτόνο επίθεση κατά του νερού, της γης και των μέσων διαβίωσής μας, οι αγώνες για το νερό συνεχίζουν να εξαπλώνονται και να συνδέονται σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κάποιοι από εμάς είχαν φυσική παρουσία στο Sainte-Soline της Γαλλίας στις 25 Μαρτίου για να προβληματιστούμε και να διεθνοποιήσουμε τους αγώνες μας. Εμείς, ακτιβιστές/στριες από τη Χιλή που αγωνιζόμαστε ενάντια στην καταστροφή των οικοσυστημάτων μας από τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό, ακτιβιστές/στριες από το Μάλι και τη Δυτική Αφρική που αγωνίζονται ενάντια στην αρπαγή της γης και για την επιστροφή της, ακτιβιστές/στριες από το Κουρδιστάν που αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο, που αντιστέκονται στον αδυσώπητο πόλεμο του καθεστώτος Ερντογάν στην Τουρκία, το οποίο χρησιμοποιεί το νερό ως όπλο, ακτιβιστές ιθαγενείς Yukpa από την Abya Yala και ακτιβιστές Mohawk από το Turtle Island που αγωνίζονται για την αυτοδιάθεση των εθνών μας ενάντια σε ένα αποικιοκρατικό και εξορυκτικό σύστημα. Ακτιβιστές/στριες του έθνους Λακότα από το Μεξικό, ακτιβιστές/στριες των κοινωνικών κέντρων της βορειοανατολικής Ιταλίας ή του NoTAV, ακτιβιστές/στριες της “χώρας στη χώρα” στο Βέλγιο, ακτιβιστές/στριες στη Γαλλία και την Ευρώπη, εμπλεκόμενοι σε εκατοντάδες τοπικούς αγώνες ενάντια σε καταστροφικά σχέδια. Άλλοι ήταν μέσα από τη ζεστασιά της καρδιάς και του μυαλού μας παρόντες.

Αντιμέτωπη με αυτή την πρωτοφανή κινητοποίηση, η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να απαγορεύσει τη διαδήλωση και να αναπτύξει περισσότερους από 3200 χωροφύλακες για να προστατεύσουν το θανατηφόρο έργο της μεγα-λεκάνης. Μέσα σε δύο ώρες, περισσότερες από 5. 000 οβίδες εκτοξεύτηκαν εναντίον των διαδηλωτών (δηλαδή μία οβίδα κάθε δύο δευτερόλεπτα), τραυματίζοντας και ακρωτηριάζοντας σχεδόν 200 άτομα, αρκετές δεκάδες από τους οποίους σοβαρά. Σήμερα, ένας διαδηλωτής εξακολουθεί να βρίσκεται σε κώμα, αιωρούμενος μεταξύ ζωής και θανάτου. Η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη “διάλυση” των “Επαναστάσεων της Γης”, μιας από τις οργανώσεις που είχαν ξεκινήσει τις διαδηλώσεις.

Αυτές οι πολύ βίαιες σκηνές μας υπενθυμίζουν τη θλιβερή πραγματικότητα που παρακολουθούμε σε διαφορετικό βαθμό στα εδάφη και τις ηπείρους μας: παρακολουθούμε παντού την αναβίωση ή την ενίσχυση του αυταρχισμού, της καταστολής και της ποινικοποίησης όσων αντιτίθενται στις συνεχιζόμενες καταστροφές και στις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές λογικές που τις διέπουν.

Αλλά δεν μπορεί κανείς να διαλύσει το κίνημα των ανθρώπων του νερού, δεν μπορεί κανείς να διαλύσει μια ζωτική εξέγερση που αναπτύσσεται και αντηχεί πέρα από σύνορα και γλώσσες!

Γι’ αυτό εμείς, φορείς του αγώνα για τη ζωή, αγρότες, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του περιβάλλοντος, δημόσια πρόσωπα, συνδικάτα, συλλογικότητες και οργανώσεις από διάφορες ηπείρους, καλούμε σε μαζική διεθνή υποστήριξη του αγώνα για το νερό και κατά των μεγαλο-υδροσυλλογών στη Γαλλία. Καλούμε όλους να καταγγείλουν τη καταστολή του κοινωνικού και οικολογικού κινήματος από τη γαλλική κυβέρνηση.

Η υποστήριξή μας επεκτείνεται σε όλους εκείνους που αγωνίζονται παγκοσμίως κατά της ιδιοποίησης, της ιδιωτικοποίησης και της ρύπανσης του νερού και για τον δίκαιο διαμοιρασμό και την προστασία του ως αναφαίρετου κοινού αγαθού!

Υπό αυτή την έννοια, απαιτούμε επίσης τη συμμόρφωση με τις διακηρύξεις του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων λαών (UNDRIP) και για τα δικαιώματα των αγροτών και άλλων ατόμων που εργάζονται σε αγροτικές περιοχές (UNDROP).

Δεδομένου ότι το νερό ρέει στις φλέβες μας, ρέει στα ποτάμια της λεκάνης απορροής που κρατούν ζωντανές τις περιοχές μας και στα ποτάμια που συνδέουν τις γεωγραφίες μας, καλούμε σε ενίσχυση των διεθνιστικών συναντήσεων και συμμαχιών για την υπεράσπιση του νερού, της γης και των κοινών αγαθών που συντηρούν τη ζωή. Απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης και αυταρχισμού, η αλληλεγγύη μας είναι σαν το τρεχούμενο νερό: μεταφέρει ζωή και ελευθερία και δεν γνωρίζει σύνορα!

ΠΡΩΤΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ

Αφρική
Fish federation of Burundi
Kenya County Governments Workers Union (Kenya)
UACDDDD-MALI
Convergence malienne contre les accaparements des terres CMAT (Mali)
Comité ouest-africain des semences paysannes (Mali)
PIVJET Pôle d’initiatives Vertes pour la Jeunesse, L’environnement et la Transparence (Cameroun)
Femmes et justice sociale (Côte d’Ivoire)
ACME (Maroc)
Fédération Nationale du secteur agricole (Maroc)
Kachere Progressive Women’s Group (Malawi)
Confédération des ambitieuses femmes battantes (Niger)
Corporate Accountability and Public Participation Africa (Nigeria et Africa)
Network Advancement Program for Poverty & DRR (Nigeria)
Association pour la défense des droits à l’eau et à l’assainissement (Sénégal)
Forum Social Sénégalais – Conseil citoyen droit à l’eau et à l’assainissement au Sénégal (Sénégal)
Tournons la Page Togo
NO-VOX Afrique
Convergence globale des luttes Terre et l’Eau Ouest Afrique (CGLTE-OA)
Coalition internationale de l’habitat (HIC)
Afrique Europe Interact

Μέση Ανατολή
Mesopotamia Ecology Movement (Kurdistan)
Iraqi Social Forum (Iraq)
Humat Dijlah (Tigris River Protectors Association) (Iraq)

Ασία
Indian Social Action Forum (India)
Jal Bhagirathi Foundation (India)
KRuHA – people’s coalition for the right to water (Indonesia)
All Nepal Peasants Federation (Nepal)
Khairpur Rural Development Organization (Pakistan)
Pakistan Fisherfolk Forum (Pakistan)
Pak Women (Pakistan)
Assembly of the poor (Thailand)
Rural Initiatives for Community and Ecology Association (Thailand)

Abya Yala / Νότια Αμερική – Καραϊβική
International committee of the Foro Social Panamazonico and its 54 organizations of the Amazon Basin
Movimento dos Atingidos por Barragens – MAB (Brasil)
Movimento sem Terra – MST (Brasil)
Movimento Negro Unificado MNU SP (Brasil)
Movimento dos trabalhadores e Trabalhadoras do campo (MTC) (Brasil)
Coletivo RJ Memoria Verdade Justiça Reparaçao (Brasil)
Associaçao unidas pela mesma dor (Brasil)
Movimento parem de nos matar (Brasil)
OcupaSC (Brasil)
Apalma – Ass. de Preservação Ambiental das Lagunas de Maricá (Brasil)
FAOR Fórum da Amazônia Oriental (Brasil)
Movimento SOS Chapada dos Veadeiros (Brasil)
Pedra Vermelha (Brasil)
Toda a Paz do Universo (Brasil)
Cidadão brasileiro (Brasil)
Escola Estadual irmã Lucinda (Brasil)
AEMA. Associação Ecologia e Meio Ambientalista (Brasil)
Fundacion Solon (Bolivia)
CODETAMT (Bolivia)
Organizacion National Indigena de Colombia (Colombia)
Proceso de Comunidades Negras (Colombia)
Autoridades Indigenas del Sur Ouest AISO (Colombia)
MODATIMA (Chili)
Mujeres en Resistancia (Chili)
Colegio de profesores Los Lagos (Chili)
Movimiento por el Agua y los Territorios MAT (Chili)
We Kimün (Chili)
Red Internacional de Apoyo a lxs Presxs Políticxs en Chile RIAPPECH (Chili)
Fundador Somos Agua (Ecuador)
Coordinadora Nacional Agua para Tod@s Agua para la Vida (Mexico)
ECOMUNIDADES, Red Ecologista Autónoma de la Cuenca de México (Mexico)
Colectivo Barrio, Ciudad y Convivencia (Mexico)
Otros Mundos Chiapas (Mexico)
Comisión Nacional en Defensa del Agua y la Vida (CNDAV) (Uruguay)
Coordinadora de Jubilados y Pensionistas de Uruguay
Frente de Lucha Ambiental Delia Villalba (FLADV) (Uruguay)
Frantz Fanon Foundation (Martinique)
Maiouri Nature Guyane (Guyane française)

Turtle Island / Βόρεια Αμερική
Seventh Generation Fund for Indigenous People (USA)
Red Deer Center (USA)
National Family Farm Coalition (USA)
Global Justice Ecology Project (USA)

Ευρώπη

OBV Via Campesina (Austria)
Betiko Fundazioa (Bask Country)
A Planeta (Euskal Herria Bask Country)
CADTM (Belgique)
ATTAC Liège (Belgique)
ATTAC Wallonie-Bruxelles (Belgique)
Taula de l’aigua de Terrassa (Catalunya)
Stop Fossil Infrastruktur (Denmark)
Frack Free Leeds (England)
ATTAC Espana
Commonspolis (Espana)
Ecologistas en accion (Espana)
Seraji Foundation (Germany)
Collectif Eau 88 (France)
Eau bien commun PACA (France)
Confédération Paysanne (France)
CSIA-Nitassinan (France)
Fondation Danielle Mitterrand (France)
Syndicat Simples (France)
Zukunftskonvent Germany
Kolumbienkampagne Berlin (Germany)
Solidarity for All (Greece)
Acqua Bene Comune Sannio (Italy)
ATTAC Italia (Italy)
Transnational Institute (Netherlands)
The Gaia Foundation (UK and international)
Global Justice Now (UK)
War on Want (United Kingdom)
Earth Thrive (Serbia)
Free Sydovets (Ukraine)
Ukrainian Nature Conservation Group (Ukraine)
ICRA International (Europe)
WATERLAT-GOBACIT Network (Europe)

Διεθνή δίκτυα
La Via Campesina
Indigenous Peoples Rights International
GRAIN
Agora des habitant.e.s de la Terre
Internationalist network “Serhildan”
European Civic Forum
Αρχή φόρμας

Το λινκ της φόρμας για τις υπογραφές:
https://framaforms.org/we-are-water-defending-itself-1680702671

Βλ. σχετικά:

Ανταποκρίσεις από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού στη γαλλική επαρχία Sainte-Soline

The post Διεθνές κάλεσμα – Είμαστε το νερό που υπερασπίζεται τον εαυτό του! first appeared on Aυτολεξεί.

Η επιτυχημένη επιχείρηση ενάντια στο εργοτάξιο της « τεχνητής λίμνης-ταμιευτήρα » (méga-bassine) αποστράγγισης υπόγειων αποθεμάτων νερού στη Sainte-Soline της κεντροδυτικής Γαλλίας είναι αφορμή για την εξέταση των τρόπων κινητοποίησης και δράσης ενάντια στους μηχανισμούς αποστέρησης και καταστολής του κράτους.

Μέσα στα πλαίσια της λεγόμενης «οικολογικής μετάβασης» (transition écologique) και των ευρύτερων κλιματικών μετασχηματισμών, το γαλλικό κράτος έχει θέσει σε κίνηση μια σειρά από έργα υποδομών εντός του «εξάγωνου» αλλά και στις «υπερπόντιες επικράτειες», που έχουν στόχο τη διασφάλιση της κερδοφορίας των μεγάλων αγροβιομηχανικών επιχειρήσεων. Έτσι εν μέσω των παγκόσμιων οικονομικών ανταγωνισμών και των γεωπολιτικών ανακατατάξεων, εντείνεται ο εκσυγχρονισμός της παραγωγής στη χώρα. Τέτοια έργα έχουν να κάνουν και με την επαναδιαπραγμάτευση του «ενεργειακού μείγματος» της οικονομίας της Γαλλίας είτε αυτό αφορά την «πράσινη ενέργεια» είτε αφορά την πυρηνική ενέργεια η οποία και παρουσιάζεται συχνά ως «καθαρή» ή «πράσινη» μορφή ενέργειας. Αυτή η επαναδιαπραγμάτευση έχει επίσης γεωπολιτικό αντίκτυπο και αφορά τις σχέσεις του γαλλικού κράτους με κράτη που ανήκαν στον πρώην αποικιοκρατικό σχηματισμό της Γαλλίας (βλέπε Μάλι) πέρα από τις σημερινές «υπερπόντιες επικράτειες» (territoires d’outre-mer).

Ειδικότερα, ένα τμήμα των έργων υποδομών αυτών είναι οι τεχνητές λίμνες-ταμιευτήρες (“méga-bassines”) οι οποίες έχουν ως στόχο -μέσα από την αποστράγγιση των υπόγειων υδάτινων πόρων των γύρω αγροτικών περιοχών τους,- τη «θωράκιση της γεωργίας» απέναντι στα φαινόμενα ξηρασίας και λειψυδρίας από τα οποία υποφέρει ολοένα και περισσότερο η γαλλική ύπαιθρος. Έχουν επίσης ως στόχο την «διασφάλιση της τροφικής επάρκειας» μέσα σε περιβάλλον διεθνούς αναταραχής. Σύμφωνα με το ανεξάρτητο δημοσιογραφικό μέσο Reporterre[1] τα σχέδια τεχνητών ταμιευτήρων ανέρχονται σε πολλές εκατοντάδες τουλάχιστον σύμφωνα με το έργο συμμετοχικής χαρτογράφησής τους από τα κινήματα και τις οργανώσεις που αντιστέκονται στην εφαρμογή τους[2]. Όσο περνάει ο καιρός ανακοινώνονται όλο και περισσότερες méga-bassines αυξάνοντας κι άλλο την πίεση στους νομικούς και θεσμικούς παράγοντες που κινητοποιούνται ενάντια σε αυτές. Φαίνεται έτσι να γίνεται μια προσπάθεια, δημιουργίας τετελεσμένων γεγονότων μέσα από ανακοινώσεις επενδύσεων μπροστά στον όγκο των οποίων «δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί» την εφαρμογή. Σύμφωνα με το openstreetmap λοιπόν, τα έργα αυτά επικεντρώνονται αυτή τη στιγμή στη κεντροδυτική και νοτιοανατολική Γαλλία.

Σε σχέση με τους κλιματικούς μεχαηματισμούς, η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα κύμα αύξησης του μέσου όρου θερμοκρασίας με τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις να μιλούν για αύξηση 1 με 2 βαθμών κελσίου του ετήσιου μέσου όρου τα επόμενα χρόνια έως και 4-5 βαθμούς σε ακραίες εκτιμήσεις και με τρομακτικές συνέπειες. Αυτή η αύξηση ενός με δύο βαθμών έχει επιπτώσεις σε πολλαπλά επίπεδα αλλάζοντας τον κλιματικό «χάρτη» της Γαλλίας. Σε σχέση με τη γεωργική παραγωγή η αύξηση του ετήσιου μ.ο. θερμοκρασίας στη γαλλική ύπαιθρο συσχετίζεται με τη διαταραχή του κύκλου του νερού. Ο παρακάτω χάρτης απεικονίζει τις περιοχές που επηρεάζονται περισσότερο διεθνώς από την απορρύθμιση του κύκλου του νερού λόγω της μείωσης των αποθεμάτων χιονιού στις οροσειρές. Οι περιοχές αυτές αφορούν τις κυριότερες μεγάλες οροσειρές στον κόσμο συμπεριλαμβανομένων και των γαλλικών Άλπεων στα νοτιοδυτικά της χώρας, Όπως διακρίνεται η νοτιοανατολική Γαλλία κρίνεται «ιδιαίτερα εύθραυστη».

Η απορρύθμιση του κύκλου του νερού έχει να κάνει με μια μείωση της αποθήκευσης υδάτινων πόρων στα βουνά (χιονισμένες οροσειρές κ.λπ.) και, κατά συνέπεια τη μείωση των υδάτινων πόρων στα ποτάμια σε συνδυασμό με τη μείωση του αποθέματος της λεκάνης απορροής και των υπόγειων υδάτων στις γεωργικές περιοχές. Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο της συνεχούς εξάτμισης του νερού από τις επιφάνειες του εδάφους χωρίς δυνατότητα αποθήκευσής του για μεγάλο χρονικό διάστημα πέραν από τα υπόγεια αποθέματα. Λαμβάνοντας υπόψη αυτή την ακολουθία, τα ακραία καιρικά  φαινόμενα εντείνονται ενώ ειδικότερα οι καταρρακτώδεις βροχές δεν αποτελούν φαινόμενα «διόρθωσης» του κύκλου νερού αφού συνήθως είτε εξατμίζεται γρήγορα από τις επιφάνειες, είτε οι επιφάνειες αυτές δεν το συγκρατούν λόγω ερημοποίησης. Αντίθετα, προξενούν ανεπανόρθωτες καταστροφές στις αγροτικές περιοχές καθιστώντας τες πολλές φορές μη καλλιεργήσιμες.

Αυτή την απορρύθμιση (της αποδοτικότητας της βιομηχανικής γεωργικής καλλιέργειας στη πραγματικότητα) φαίνεται να επιδιώκουν να «διορθώσουν» τα έργα υποδομών που αφορούν τις τεχνητές λίμνες-ταμιευτήρες στη Γαλλία. Φαίνεται όμως, σύμφωνα με μια σειρά από οργανώσεις και κινήματα, ότι αυτή η ιδέα αποτελεί στην ουσία της ένα γιγάντιο εγχείρημα με ένα είδος υποδομών που πετυχαίνουν ταυτόχρονα πολλαπλούς στόχους. Πετυχαίνουν δηλαδή ένα τρίπτυχο ιδιωτικοποίησης – εντατικοποίησης της παραγωγής – επιτάχυνσης της απορρύθμισης του κύκλου του νερού.

Πριν περάσουμε στη περίπτωση της Sainte-Soline ίσως είναι αφορμή να ξανασκεφτούμε σε αυτό το σημείο πώς αντιλαμβανόμαστε τις ιδιωτικοποιήσεις  (privatisation στα γαλλικά) μέσα από την ομοιάζουσα σε αυτή λέξη, «αποστέρηση» ή «υστέρηση» (privation). Αυτή η συσχέτιση μας βοηθάει να εκκινήσουμε έναν συλλογισμό στον οποίο δεν αναδεικνύεται  ως βασική αντίθεση μια αντινομία κρατικής παρέμβασης – ιδιωτικής πρωτοβουλίας, όπως υποτίθεται προωθεί και επιβάλλει ο αποκαλούμενος «οικονομικός νεοφιλελευθερισμός», αλλά η βασική λειτουργία που αυτός επιτελεί: τον συνδυασμό κρατικής παρέμβασης και ιδιωτικής πρωτοβουλίας, με στόχο την «ανάπτυξη» δηλαδή την αναδιανομή πλούτου των «κοινών πόρων» από τα κάτω προς τα πάνω[3]. Αυτό που ονομάζεται δηλαδή «ανάπτυξη μέσω αποστέρησης». Άλλωστε το αφήγημα περί «συρρίκνωσης του κράτους» ή «ελάχιστης κρατικής παρέμβασης» είναι το κυρίως αφήγημα που κατέρρευσε από την ύφεση του 2008 και έπειτα.

Τα σχέδια κατασκευής των méga-bassines αποκαλύπτουν δηλαδή μια «νέα» περίφραξη κοινών αγαθών με πρόσχημα τον κλιματικό μετασχηματισμό.

Η περίπτωση του δήμου της Sainte–Soline

Η mégabassine στη Sainte-Soline έχει έκταση 16 εκτάρια, και μια τάφρο-πρανές προστασίας ύψους περίπου 8 μέτρων. Το γέμισμα αυτής της έκτασης που αντιστοιχεί σε περίπου σε 720 χιλιάδες κυβικά μέτρα νερού γίνεται μέσω της αποστράγγισης της γύρω περιοχής μέσα από ένα σύστημα σωληνώσεων που εκτείνεται 18 χιλιόμετρα γύρω από τον δήμο της Sainte-Soline. Φαινομενικά αυτές οι ανοικτές δεξαμενές θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως δεξαμενές συλλογής βρόχινου νερού αλλά ο στόχος τους είναι τα υπόγεια αποθέματα νερού της ευρύτερης περιοχής, με 6 κεντρικά σημεία άντλησης από τη λεκάνη απορροής του ρεύματος Chaboussant/La Dive.

Αντίθετα με τα φράγματα, που δύνανται να έχουν μια λογική συγκράτησης και συντήρησης των αποθεμάτων νερού των ποταμών, οι δεξαμενές αυτές αποστερούν τους μικροκαλλιεργητές από τη χρήση του νερού της γύρω περιοχής μέσα σε μια παρατεταμένη περίοδο ξηρασιών. Το 2022 υπήρξε η περίοδος με τη μεγαλύτερη ξηρασία στην καταγεγραμμένη ιστορία της Γαλλίας, ειδικά στα νοτιοανατολικά στην οποία έχει ήδη απορρυθμιστεί ο κύκλος του νερού.

Έτσι, τέτοια έργα φαίνεται ότι έρχονται να προλάβουν μελλοντικές περιόδους παρατεταμένης ξηρασίας που αναμένεται να πλήξουν τη μεγάλη παραγωγή. Με την υφαρπαγή των υδάτινων «πόρων» από τους μικρότερους καλλιεργητές φαίνεται πως δημιουργείται και άμεση αύξηση της ζήτησης για νερό από τις δεξαμενές και πιθανότατα η αύξηση της αξίας του για την παροχή. Σύμφωνα με τις οικολογικές οργανώσεις [4] μόνο το έξι τοις εκατό (6%) των καλλιεργητών της περιοχής θα επωφεληθούν από την πρόσβαση στην παροχή της méga-bassine η οποία αφορά τελικά τα συμφέροντα των βιομηχανικών καλλιεργειών που χρησιμοποιούν τοξικά φυτοφάρμακα για την μονοκαλλιέργεια αραβοσίτου καθώς και βελτιωμένους σπόρους αμφιβόλου ποιότητας και βλαπτικούς για την ανθρώπινη υγεία.

Το κράτος εισάγεται μέσα σε αυτή την εξίσωση με τη χρηματοδότηση κατά εβδομήντα (70%) του έργου κατασκευής της méga-bassine (40 εκατομύρια ευρώ) και με την κινητοποίηση της δράσης του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού.

Η οργάνωση της επιχείρησης ενάντια στα έργα της méga–bassine στη Sainte–Soline

Το παρόν άρθρο αποτελεί μια σύνθεση των ανταποκρίσεων από διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (twitter, Instagram, télégram,  κτλ) και κυρίως μέσα από τις ομάδες les amis de la terre, contre-attaque, cerveaux non disponibles, attac, médiapart, humeco αλλά και μαρτυρίες κινηματιών που πήραν μέρος στο μπλόκο και το σαμποτάζ του εργοταξίου στη Sainte-Soline.

Μια  σειρά από οικολογικές οργανώσεις, αντιφασιστικές ομάδες και ανεξάρτητες οικολογικές συλλογικότητες έδρασαν από κοινού[5] κάνοντας μαζικά καλέσματα τον τελευταίο ένα χρόνο οπότε και έγινε πιο ορατό το ζήτημα των méga-bassines στη Γαλλία στα κινηματικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής 10 προσπάθειες σαμποτάζ σε εργοτάξια αντίστοιχου είδους με την δικαιοσύνη να φαίνεται θετικά προσκείμμενη στις αντιδράσεις κατοίκων και ακτιβιστών, παίρνοντας αποφάσεις θετικές για το κίνημα σε κάποιες περιπτώσεις, είτε αποφασίζοντας τον παράνομο χαρακτήρα των επενδύσεων αυτών είτε παύοντας τα εργοτάξια για περαιτέρω διερεύνηση της περιβαλλοντικής ποιότητας της επένδυσης.

Χιλιάδες μέλη αντιεξουσιαστικών και οικολογικών οργανώσεων από όλη τη Γαλλία αλλά και άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ιταλία, Γερμανία, Ισπανία, κα.) ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αυτό, εξοπλισμένα με όλα τα δυνατά εφόδια (ομπρέλες για την απόκρυψη των προσώπων και των διακριτικών τους, full face μάσκες, χοντρό ρουχισμό, πυροτεχνήματα, εργαλεία πάσης φύσεως, μπουκάλια, drones, ξυλεία για οχυρώσεις, σχέδια της περιοχής για την αναμέτρηση με τις δυνάμεις καταστολής και με στόχο το σαμποτάζ του εργοταξίου).

Παρευρέθηκαν επίσης μέλη από κάποια πολιτικά κόμματα εντός και εκτός κοινοβουλίου όπως η Sandrine Rousseau (EELV – Europe écologie les verts), Lisa Belluco (NUPES – Nouvelle Union Populaire Ecologique et Sociale), Yannick Jadot (επίσης EELV) – ο οποίος μάλιστα έγινε δεκτός με έντονες αποδοκιμασίες – αλλά και ο Philippe Poutou κεντρικός γραμματέας του NPA (Nouveau Parti Anticapitaliste). Η παρουσία τους ενίσχυσε την ορατότητα του εγχειρήματος και απέκτησε μεγάλη μηντιακή κάλυψη ενώ τον τελευταίο χρόνο μέλη από αυτά τα κόμματα προσπάθησαν να οικειοποιηθούν τον αγώνα ενάντια στις mega bassines αλλά και να κεφαλαιοποιήσουν επάνω σε αυτόν. Ωστόσο σε αυτό το κείμενο δεν θα γίνει μια προσπάθεια ανάλυσης των πολιτικών αναμετρήσεων και διακυβευμάτων στη Γαλλία αυτή τη στιγμή. Θα εστιάσουμε στην οργάνωση ενός εγχειρήματος που φαίνεται να αψηφά τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τον φόβο που επιβάλλει το γαλλικό καθεστώς επιτήρησης και καταστολής.

Η δράση φαίνεται πως είχε και σκοπό να αποδείξει πως είναι εφικτό να ακυρωθούν τα έργα για τις μεγαδεξαμενές νερού στη Γαλλία μέσα από μια οργανωμένη κινητοποίηση αψηφώντας τις δράσεις των κατασταλτικών μηχανισμών. Η méga-bassine στη Sainte-Soline αποτελεί τη μεγαλύτερη του είδους σε αυτή την κατηγορία υποδομών στη Γαλλία. Επιπλέον, εξασφαλίστηκε από τη συνεννόηση μεταξύ των οργανώσεων η φιλοξενία των κινηματιών στο χωράφι ενός ντόπιου χωρικού του Philippe Beguin, μέλος του αγροτικού συνεταιρισμού για την κινητοποίηση ενάντια στις méga-bassines[6]. Με αυτόν το τρόπο το εγχείρημα απέκτησε μία προκεχωρημένη πρόσβαση πολύ κοντά στο εργοτάξιο κατασκευής της τάφρου της μεγαδεξαμενής, η οποία ήταν περιφραγμένη με ψηλούς μεταλλικούς φράχτες.

Ο συγκεκριμένος κάτοικος της Sainte-Soline ουσιαστικά μετατράπηκε από υποστηρικτή σε πολέμιο των μεγαδεξαμενών όταν κατάλαβε πως αυτές θα ωφελήσουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό των καλλιεργητών ενώ, στηρίζοντας το εγχείρημα της ανάκαμψης της βιοποικιλότητας, διατηρεί στην ιδιοκτησία του καταφύγιο αποδημητικών πουλιών. Η φιλοξενία των κινηματιών ουσιαστικά είναι εφικτή και θα συνεχίσει στο οικόπεδο μέχρι τον Μάιο του 2023 όταν και θα γυρίσουν τα αποδημητικά πουλιά στις ανοιξιάτικες εστίες τους.

Η κινητοποίηση δημοσιεύτηκε στα κοινωνικά δίκτυα τουλάχιστον 3-4 εβδομάδες πριν από τη δράση που πραγματοποιήθηκε το σαββατοκύριακο 29 με 30 Οκτωβρίου, ώστε να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή ορατότητα και να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Ωστόσο η γενικότερη κυκλοφορία μιας επερχόμενης δράσης στα social media είχε αρχίσει τουλάχιστον έναν χρόνο πριν.

Η συμμετοχή οικολόγων, ακτιβιστών, μέλη συλλογικοτήτων καταλήψεων, αλλά και ατόμων που έλαβαν μέρος στο παρελθόν στο εγχείρημα της «Ζώνης Υπεράσπισης» (ZAD) στη Notre Dame de Landes (ενάντια στη κατασκευή ενός αεροδρομίου) ήταν μεγάλη και στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν άτομα από πολλές περιοχές της χώρας. Η βασική συγκέντρωση έλαβε χώρα το βράδυ της Παρασκευής 28 Οκτωβρίου μέσα σε ένα κατάμεστο οικόπεδο από περίπου 2000 άτομα. Μέχρι το πρωί της 29^ης Οκτωβρίου (Σάββατο) είχαν συγκεντρωθεί περί τα 7.000 άτομα, σύμφωνα με τους/τις διαδηλωτές/τριες, μέσα στο οικόπεδο, όπου και είχαν στηθεί μεγάλες σκηνές, καντίνες και συλλογικές κουζίνες αλλά και προπαρασκευαστικά εργαστήρια για τη δράση. Η αντίδραση του κατασταλτικού μηχανισμού απέτυχε να αποτρέψει τη συγκέντρωση στο οικόπεδο αφού οι διαδηλωτές/τριες παρέκαμψαν τις κεντρικές οδούς όπου ήταν τοποθετημένοι οι έλεγχοι της αστυνομίας.

Ουσιαστικά η δήμαρχος της Sainte-Soline, δεξιών καταβολών και πρώην συμφοιτήτρια του Εμμανουέλ Μακρόν κήρυξε παράνομες τις συγκεντρώσεις στη Sainte-Soline, ενώ όλες οι προσβάσεις προς την περιοχή μέσα από checkpoints, roundabouts, στάσεις λεωφορείων και τρένων ελέγχονταν από τις δυνάμεις της χωροφυλακής με μπλόκα, ελέγχους ταυτοτήτων κτλ. Σημαντικό ρόλο για την επιτυχία της συγκέντρωσης λοιπόν έπαιξαν οι πολύτιμες συμβουλές κατοίκων της Sainte-Soline που υπέδειξαν στους/στις κινηματίες δευτερεύοντες αγροτικούς δρόμους και παρακάμψεις ώστε να αποφύγουν τα μπλόκα.

Ο κατασταλτικός μηχανισμός έδρασε παρατάσσοντας για όλο το εγχείρημα, σύμφωνα με το ανεξάρτητο δημοσιογραφικό μέσο Contre-attaque, περίπου 2.000 άτομα προσωπικό, εκ των οποίων 1700 χωροφύλακες (gendarmes στα γαλλικά) και σειρές CRS (οι οποίες αποτελούν ομάδες ΜΑΤ) αναβαθμισμένου τύπου εκπαίδευσης και με νέο πειραματικό εξοπλισμό. Παρέθεσε επίσης βαν παρακολούθησης επικοινωνιών, επτά (7) ελικόπτερα που πετούσαν πάνω από την περιοχή επί τρεις μέρες, drones, κλούβες, άφθονες χειροβομβίδες κρότου λάμψης αλλά και νέου τύπου εκρηκτικές χειροβομβίδες χαρακτηρισμένων ως «όπλα πολέμου» καθώς επίσης και εκτοξευτήρες χειροβομβίδων υπό δοκιμή σύμφωνα με τις πληροφορίες του ανεξάρτητου μέσου Ricochets[7]. Αυτές οι τελευταίες περιέχουν ραδιενεργά υλικά για το μαρκάρισμα των διαδηλωτών και τα οποία δεν φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα ραδιενεργά σωματίδια να μένουν επάνω στα ρούχα και στο σώμα των ανθρώπων και σε πιθανό μελλοντικό έλεγχο να ανιχνεύονται από την αστυνομία, ταυτοποιώντας την συμμετοχή και τη δράση τους δεδομένης της ταυτοποίησης της ημερομηνίας χρήσης του υλικού. Αυτό το ραδιενεργό υλικό βρίσκεται σήμερα υπό εξέταση από κινηματίες σε εργαστήρια για να προσδιοριστεί ο βαθμός επικινδυνότητάς του. Η χρήση τέτοιων υλικών από την αστυνομία είχε ως αποτέλεσμα πολλά άτομα να κάψουν τα ρούχα τους για να απαλλαγούν από το πιθανό μαρκάρισμα. Με βάση τις εκτιμήσεις της Contre-attaque χρησιμοποιήθηκαν περίπου 2000 βομβίδες από την αστυνομία κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων με τους διαδηλωτές.

Οι αστυνομικές δυνάμεις παρατάχθηκαν με επίκεντρο την περιοχή γύρω από το εργοτάξιο της μεγαδεξαμενής αλλά και σε σημεία κλειδιά στους γύρω οικισμούς και στις οδικές προσβάσεις με στόχο την εμπόδιση τυχόν προσπάθειας εισβολής στο εργοτάξιο από τους διαδηλωτές. Σύμφωνα με το ανεξάρτητο μέσο Cerveaux Non Disponibles, η κινητοποίηση μιας τόσο μεγάλης δύναμης χωροφυλακής στην ύπαιθρο έχει υπολογιστεί σε ένα κόστος άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ με συντηρητικές εκτιμήσεις, ενώ αποτελεί μια κατασταλτική παρέμβαση πολύ ισχυρότερη από αυτή που έστειλε ο Εμμανουέλ Μακρόν το 2018 στην περιφέρεια της ZAD της Notre Dame des Landes όταν το έργο για την εγκατάσταση ενός περιφερειακού αεροδρομίου ακυρώθηκε λόγω της χρόνιας αναβολής του χάρη στον εγκατεστημένο και ζωντανό αυτόνομο οικισμό της «ζώνης υπεράσπισης» – ZAD.

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ

Το κίνημα μετατρέπεται σε «επενδυτικό ρίσκο»

Η Sainte-Soline αποτελεί μια «τυπική» επαρχιακή περιοχή στη νομαρχία της Deux-Sèvres στη κεντροδυτική Γαλλία, νοτιοδυτικά της πόλης Πουατιέ (Poitiers). Μεγάλες οριζόντιες αγροτικές εκτάσεις διακόπτονται από χαμηλές και υψηλές θαμνώδεις περιφράξεις αλλά και συστάδες δέντρων επάνω σε κάθε επαρχιακό δρόμο που τις διαχωρίζει. Το οδικό δίκτυο επιτρέπει τη γρήγορη μετακίνηση στην περιοχή αλλά με τρόπους που δεν ευνοούν την πρόσβαση στη φυλασσόμενη μεγαδεξαμενή. Έτσι οι διαδηλωτές έπρεπε να διασχίσουν τα χωράφια ανηφορίζοντας ελαφρώς προς την μεγαδεξαμενή. Κατάφεραν να πείσουν τους καλλιεργητές να τους επιτρέψουν να περάσουν μέσα από τις ιδιοκτησίες τους προκειμένου να φτάσουν στο εργοτάξιο γεγονός που δείχνει και τη συναίνεση και στήριξη των αγροτών της γύρω περιοχής σε σχέση με το εγχείρημα. Το πέρασμα μέσα από τα χωράφια είναι από τη μία ένα πλεονέκτημα απέναντι στα πιο αργοκίνητα ματ, ωστόσο το οριζόντιο τοπίο κάνει ανιχνεύσιμες τις κινήσεις των διαδηλωτών.

Το βράδυ της Παρασκευής άρχισαν οι προετοιμασίες και οι συνεννοήσεις για το σχέδιο της παράκαμψης των περιφράξεων την επόμενη μέρα.

Η οργάνωση της δράσης υπήρξε εξαιρετική. Τρείς ομάδες, μία με κόκκινο πανό, μια με πράσινο και μια με λευκό ξεκίνησαν ταυτόχρονα πορεία μέσα από τα χωράφια με προορισμό τη μεγαδεξαμενή. Στην αρχή της διαδρομής τα τρία πανό χωρίστηκαν με το κόκκινο πανό να παίρνει κατεύθυνση προς στα αριστερά το λευκό προς το κέντρο και το πράσινο προς τα δεξιά. Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τις δυνάμεις καταστολής καθώς πλέον υπήρχαν τρεις στόχοι προς απώθηση. Η μεσαία πορεία (το λευκό πανό) με μουσική και μπλε παραλλαγές στεφόταν με κατασκευές καρναβαλικής διάθεσης.

Το κόκκινο μπλόκο είχε σαν στρατηγική το να εξαντλήσει τις δυνάμεις ασφαλείας τρέχοντας άτακτα για ώρες μέσα στα χωράφια με κατεύθυνση το εργοτάξιο. Το πλήθος κατάφερε να διασπάσει τις γραμμές των CRS και να φτάσει στις περιφράξεις όπου ενώθηκε με το κεντρικό λευκό μπλόκο.

Το πράσινο μπλόκο, με ομπρέλες και full face, επέλεξε την στρατηγική της σύγκρουσης και υπέστη τεράστια καταστολή. Με πέτρες και μολότοφ κατάφεραν να τρέψουν σε υποχώρηση πολλές από τις κλούβες της αστυνομίας και να πάρουν όλο και περισσότερο έδαφος κατευθυνόμενα προς το εργοτάξιο.  Η αστυνομία απάντησε με κρότου λάμψης, πλαστικές σφαίρες και εκρηκτικές χειροβομβίδες (αρκετός κόσμος τραυματίστηκε), ωστόσο και το πράσινο μπλόκο κατόρθωσε να φτάσει στη δεξαμενή καταφθάνοντας από τη δεξιά πλευρά της. Αμέσως οι διαδηλωτές και από τα τρία μπλόκα άρχισαν να κόβουν και να ρίχνουν τις περιφράξεις και εισέβαλαν μέσα στο εργοτάξιο. Τα CRS στη συνέχεια περικύκλωσαν τη μεγαδεξαμενή και την έπνιξαν στα δακρυγόνα. Πολύς κόσμος ξυλοκοπήθηκε, υπολογίζονται περίπου 50 τραυματίες εκ των οποίων οι 5 σοβαρά, οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο. Έγιναν αρκετές συλλήψεις ενώ η αστυνομία στρατοπέδευε έξω από τα νοσοκομεία της περιοχής μέχρι οι τραυματίες να πάρουν εξιτήριο ώστε να τους συλλάβουν. Τουλάχιστον δύο άτομα ξυλοκοπήθηκαν άγρια κατά τη σύλληψή τους.

Σε όλη τη διάρκεια αυτής της εντυπωσιακής επιχείρησης  η αστυνομία είχε την επιτήρηση της κατάστασης μέσω 7 ελικοπτέρων και drones. Πρόκειται για μια νίκη καθώς οι διαδηλωτές έριξαν τις περιφράξεις και διέσπασαν τη παράταξη της αστυνομίας. Για πολύ ώρα υπήρξε ένας πόλεμος δακρυγόνων και κρότου λάμψης σε απόσταση. Η Τρίτη πράσινη πορεία υποχώρησε ακολουθώντας διαφορετική οδό (όχι προς τα πίσω) και γύρισε στο οικόπεδο φιλοξενίας μέσω ενός μικρότερου χωριού. Εκεί χρειάστηκε να ζητήσει την άδεια να περάσει από άλλες ιδιοκτησίες στις αυλές των οποίων η αστυνομία έριξε επίσης δακρυγόνα. Ο απολογισμός του πρώτου βραδιού υπήρξε θετικός αλλά με πολλές ανησυχίες και φόβο για τους τραυματίες.

Την ίδια στιγμή που γινόντουσαν όλα αυτά τα άτομα που έμειναν πίσω στο οικόπεδο φιλοξενίας έστησαν ένα ξύλινο τείχος (palisades) καθώς και ένα παρατηρητήριο το οποίο τους επιτρέπει να παρατηρούν τις κινήσεις των CRS γύρω από τη μεγαδεξαμενή γιατί την οργάνωσή της άμυνας τους σε περίπτωση εφόδου της αστυνομίας.

Τη δεύτερη μέρα Κυριακή 31 Οκτωβρίου υπήρξε μεγαλύτερη επιτυχία. Οι διαδηλωτές επεκτάθηκαν σε διαφορετικά σημεία της περιοχής αποφεύγοντας τα CRS και κατάφεραν να καταστρέψουν τους σωλήνες άρδευσης της δεξαμενής σε έξι κεντρικά σημεία άρδευσης νερού. Οι σωλήνες βρίσκονταν καλυμμένοι από χώμα, και με τη βοήθεια εργαλείων, χαρτών κα, οι κινηματίες κατάφεραν να απενεργοποιήσουν το δίκτυο σωληνώσεων που εξυπηρετεί τη μεγαδεξαμενή. Αφαιρέθηκαν και αχρηστεύτηκαν πολλά τμήματα σωλήνων. Η δράση αυτή άρχισε από το βράδυ του Σαββάτου 30 Οκτωβρίου με σαμποτάζ σε όλη τη περιοχή όπου εντοπίστηκαν σωληνώσεις μέχρι και την επόμενη μέρα. Οι δυνάμεις καταστολής δεν έδρασαν κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η αλληλεγγύη των διαδηλωτών μεταξύ τους είναι πρόδηλη σε όλες τις φωτογραφίες που βλέπουμε από τη διήμερη δράση τους. Οργανωμένοι και με σχέδιο για κάθε περίπτωση καλύπτουν η μία την άλλη στις φωτογραφίες ώστε να μην διαρρεύσουν τα πρόσωπά τους στα βίντεο, βοηθούν ο ένας την άλλη στα ιατρεία που στήθηκαν στο οικόπεδο φιλοξενίας, κατασκευάζουν μαζί τις οχυρώσεις του οικοπέδου και το παρατηρητήριο. Φαίνεται ότι αντί να προσπαθήσουν να αναμετρηθούν με τις δυνάμεις των ματ στα ίσα επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν τα πλεονεκτήματα του πεδίου τους και του πλήθους τους.

Εν κατακλείδι τρεις μεγάλες πορείες διαδηλωτών που τρέχουν, διασπούν την ενότητα των CRS, ρίχνουν περιφράξεις και ξαναγυρνούν πίσω στη προκεχωρημένη βάση, η οποία έχει πλέον οχυρωθεί και γιατρεύουν τις πληγές τους. Την επόμενη μέρα αντί να κατευθυνθούν προς την αστυνομία ή τη μεγαδεξαμενή, απενεργοποιούν το αρδευτικό σύστημά της. Μπροστά σε όλα αυτά η αστυνομία δεν ξέρει πως να αντιδράσει. Δεν έχει τη πρωτοβουλία κινήσεων; μήπως να εκκενώσει τον καταυλισμό των διαδηλωτών ο οποίος βρίσκεται σε ιδιοκτησία; Μήπως να οχυρωθεί καλύτερα γύρω από τη μεγαδεξαμενή;

Το ζήτημα πήρε διάσταση στα γαλλικά ΜΜΕ, με τον υπουργό εσωτερικών Gerard Darmanin να δηλώνει πως η δράση αυτή πρόκειται για  «οικοτρομοκρατία» (ecoterrorisme), φράση υποτιμητική αντίστοιχα με άλλες όπως «ισλαμοαριστερισμός» – επίσης «υποτιμητική» φράση που οι κυβερνήσεις του Μακρόν χρησιμοποιούν για να  χαρακτηρίσουν όποιον υπερασπίζεται τα δικαιώματα των « μειονοτήτων » στη Γαλλία (μουσουλμάνοι Γάλλοι πολίτες). Αυτή η δήλωση ωστόσο επιφυλάσσει δυσοίωνο μέλλον για τους/τις διαδηλωτές που συλλαμβάνονται ή προσάγονται. Η υπόθεση εδώ είναι πως τα άτομα που θα ταυτοποιούνται ως «οικοτρομοκράτες» θα θεωρούνται ως τρομοκράτες από το γαλλικό κράτος με ό,τι επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό (fiché S/φάκελος S- τρομοκράτης/ισσα). Οι οργανώσεις που συμμετείχαν σε αυτό το εγχείρημα, και είναι υπερ της λογικής του sabotage, γνωρίζουν τις πιθανές επιπτώσεις τέτοιων εγχειρημάτων. Ένα δίκτυο δικηγόρων υπήρξε διαθέσιμο για την οικονομική, υλική και ψυχολογική υποστήριξη των διαδηλωτών που προσήχθησαν.

Για τη contre attaque η καταστολή αυτού του επιπέδου ήταν ιδεολογική καθότι δεν δικαιολογούνται οι αριθμοί της καταστολής σε σχέση με το μέγεθος της διαδήλωσης. Από τη δική μας μεριά συμφωνούμε αλλά προσθέτουμε κάτι επιπλέον: οι οικολογικές και πολιτικές οργανώσεις που ήξεραν και είχαν αναλύσει όλη την δράση βήμα προς βήμα ξέρουν κατά τη γνώμη μας τις αδυναμίες αυτής της επένδυσης, τα χρονικά deadline, τους οικονομικούς υπολογισμούς ανάπτυξης που έχουν να κάνουν με τις δεξαμενές. Για το κράτος και τις επιχειρήσεις κάθε μέρα που η επένδυση καθυστερεί χάνονται χρήματα καθότι αυτά τα έργα υπολογίζονται με όρους άμεσης απόδοσης. Το κίνημα λοιπόν εκμεταλλεύτηκε το πλήθος και την εφευρετικότητά του αφήνοντας τα βαριά οπλισμένα CRS χωρίς πρωτοβουλία κινήσεων. Μετατράπηκε έτσι στο «επενδυτικό ρίσκο» που κάθε επενδυτής θέλει να υποστηρίζει ότι παίρνει.

Σύμφωνα με το Cerveaux non Disponibles[8] την επόμενη μέρα των κινητοποιήσεων στη Sainte-Soline, η διοίκηση της νομαρχίας του Deux-Sevres στην οποία βρίσκεται η Sainte-Soline, περιόρισε την πρόσβαση στο νερό σε όλο τον νομό. Ήδη από τις 28 Οκτωβρίου και με εξαίρεση την περιφέρεια Ile-de-France στην οποία ανήκει το Παρίσι, οι περισσότεροι νομοί της χώρας βρίσκονταν επιτηρούμενοι για τα αποθέματα νερού και σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Σύμφωνα με το Météo France ο Οκτώβριος του 2022 υπήρξε ο θερμότερος που έχει καταγραφεί ποτέ στην ιστορία της Γαλλίας με μια αύξηση θερμοκρασίας 3,5% κατά μέσο όρο.

Η ανακοίνωση της εταιρίας Coop de l’eau (η ειρωνεία είναι πως το co-op παραπέμπει και στη λέξη coupe που σημαίνει «κόψιμο»). Σύμφωνα με την ίδια «το εργοτάξιο της Sainte-Soline θα συνεχίσει χωρίς υπάρχει διαταραχή στο πρόγραμμα παράδοσης του έργου». Οι διαδηλωτές της Sainte-Soline θα βρίσκονται στο οικόπεδο φιλοξενίας μέχρι τον Μάιο του 2023 και οργανώνονται για μια διαμάχη μακράς διάρκειας.

Έπειτα από αυτό το εγχείρημα υπάρχει νέο πανεθνικό κάλεσμα στις 25 Μαρτίου 2023 ενάντια στις λίμνες-ταμιευτήρες, αυτή τη φορά στον δήμο της Poitou-Charentes νοτιοδυτικά της Sainte-Soline για το sabotage του εργοταξίου της μεγαδεξαμενής που κατασκευάζεται εκεί [9].

Μέσα στο κλίμα ολοένα και απειλητικότερης καταστολής που ζούμε στις πόλεις και στην επαρχία, την επιτάχυνση κοινωνικών και συγκρούσεων για την οικολογία, το εγχείρημα στη Sainte-Soline, είναι ένα παράδειγμα δράσης που αναδεικνύει τις δυνατότητες των συλλογικών εγχειρημάτων μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο επιτήρησης/καταστολής. Ένα νομικό δίκτυο δικηγόρων, υλικοτεχνική υποστήριξη, αλληλεγγύη στους συλληφθέντες και στους τραυματισμένους μόνο εντός μιας συλλογικής διαδικασίας μοιράσματος θα ήταν εφικτή.

Για εμάς, που θαυμάσαμε την οργάνωση αυτής της επιχείρησης αυτή από μόνη της σίγουρα δεν είναι απάντηση ή κάποια « λύση » απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Κερδίζουμε όμως χρόνο μέσα από την ακύρωση μιας αποδεδειγμένα καταστροφικής επένδυσης για τη μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών της περιοχής. Είναι μια πράξη αντίστασης απέναντι σε μια πάνοπλη δύναμη καταστολής από μια συνεννόηση που θεωρεί πως το οικολογικό ζήτημα αποτελεί ίσως το προνομιακό πεδίο των δομικών αντιθέσεων στο σήμερα και εν δυνάμει ένας τρόπος συλλογικής συνεργασίας με τον οποίο θέλουμε να βλέπουμε τον κόσμο.

Τα άτομα που συμμετείχαν στην επιχείρηση ήταν έτοιμα μέχρι και να τραυματιστούν σοβαρά για τον σκοπό τους, φτάνοντας ακόμα και στο νοσοκομείο, ρισκάροντας ένα βεβαρυμμένο φάκελο στην αστυνομία. Ο υπουργός εσωτερικών Gérald Darmanin δήλωσε τη Δευτέρα πως οι δυνάμεις της αστυνομίας θα παραμείνουν στη περιοχή για να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας Zone à Défendre (ZAD), όπως η ZAD της Notre-Dame-de-Landes η οποία δημιούργησε για πολλά χρονιά μια επικράτεια κοινοτικής ζωής όπου Γάλλοι αγρότες και πανκιά έφτιαξαν δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης που έφεραν στη ζωή από το μηδέν έναν οικισμό.

Πηγές:

[1] https://reporterre.net/

[2] https://umap.openstreetmap.fr/fr/map/bassines_779169#8/45.599/5.449

[3] Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί να δει κανείς πως πολλές «ιδιωτικοποιήσεις» του ναζιστικού κόμματος αποτελούσαν κρατικοποιήσεις (αποστερήσεις) των περιουσιών των μικροεμπόρων Εβραίων πολιτών της Γερμανίας της Βαϊμάρης («δήμευση περιουσιών»), και στη συνέχεια την «αποκρατικοποίησή τους» (μεταφορά πλούτου) προς όφελος της ελίτ του ναζιστικού κομματικού μηχανισμού. Παράλληλα, στη ναζιστική Γερμανία ιδιωτικοποιήθηκαν κρατικές επιχειρήσεις που δόθηκαν επίσης στη διαχείριση μεγαλοβιομήχανων. Σε άλλη εποχή και πλαίσιο, ο λεγόμενος «νεοφιλελευθερισμός» του Reagan γιγάντωσε το γραφειοκρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ τη στιγμή που το κράτος άρχισε να αποσύρει την στήριξή του στην υγεία και τη παιδεία, ενώ παρατηρούμε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις με αφορμή τη «κρίση χρέους» στην Ελλάδα συμπίπτουν με τη μεγέθυνση των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών. Δεν θα μπορούσαμε όμως να αγνοήσουμε και το πλήθος κρατικοποιήσεων πτωχευμένων ιδιωτικών εταιριών και τραπεζών με στόχο να «εξυγιανθούν» μέσα από τη μεταφορά της ζημίας τους στις πλάτες των εργαζόμενων όπως στη περίπτωση της μεγάλης ύφεσης του 2008. Μιλάμε δηλαδή για την κρατικοποίηση των ζημιών και την ιδιωτικοποίηση των κερδών.

[4] Βλέπε την ιστοσελίδα https://www.amisdelaterre.org/

[5] Οι ομάδες : Soulèvements de la Terre, Youth for Climate, η πλατφόρμα Bassines non merci (που συγκεντρώνει 150 συλλογικότητες), ο Αγροτικός Συνεταιρισμός της περιοχής και άλλες σύμφωνα με το ρεπορτάζ https://reporterre.net/A-Sainte-Soline-des-milliers-de-manifestants-refusent-les-megabassines

[6] https://bassinesnonmerci.fr/,

[7] https://ricochets.cc/Sainte-Soline-manifestation-determinee-et-desarmement-partiel-de-la-mega-bassine-OP-reussie.html?lang=fr

[8] Το όνομα της ομάδας του CND που σημαίνει « μη διαθέσιμα μυαλά » προέρχεται από ένα ειρωνικό παιχνίδι με τη φράση « οι άνθρωποι του Nouit Debout δεν έχουνε μυαλά » που εκστόμισε ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί σε σχέση με το κίνημα Nouit Debout το 2016 (κίνημα επηρεασμένο από το Ocupe Wallstreet) που προέβη σε περιοδικές καταλήψεις της place de la République στο Παρίσι.

[9] https://lessoulevementsdelaterre.org/blog/25-mars-prochaine-manifestation-nationale-pas-une-bassine-de-plus

Περαιτέρω πηγές

https://reporterre.net/Bassines-et-retenues-d-eau-quel-est-le-probleme

https://www.francetvinfo.fr/replay-radio/au-fil-de-l-eau/au-fil-de-l-eau-les-reserves-d-eau-sont-elles-une-bonne-solution-pour-affronter-les-periodes-de-secheresse_4767483.html?s=35#xtor=CS2-765-[share]-

https://france.attac.org/actus-et-medias/salle-de-presse/article/darmanin-et-l-ecoterrorisme-quand-l-insupportable-s-ajoute-a-l-inacceptable

@Jeanne.actu στο IG

Βίντεο

https://www.youtube.com/watch?v=wCKe94mHvLI&ab_channel=CollectifBassinesNonMerci

https://www.youtube.com/watch?v=cUukcSCCroo&ab_channel=CerveauxNonDisponibles

https://www.youtube.com/watch?v=Htj-zfB-UCQ&ab_channel=AdcaZz

Περισσότερα για τις méga-bassines

https://m.youtube.com/watch?v=FIh8CljZ8d8&feature=youtu.be#bottom-sheet

https://www.youtube.com/watch?v=B0JtAx2YY5U&t=524s&ab_channel=Mediapart

https://www.youtube.com/watch?v=ktmCOeOoyqc&ab_channel=Ouest-France

https://www.youtube.com/watch?v=61QM0UQ0FGw&ab_channel=LeParisien

The post Ανταποκρίσεις από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού στη γαλλική επαρχία Sainte-Soline first appeared on Aυτολεξεί.

Γράφει ο Χρήστος Γιοβανόπουλος*

«Γράφε νερό, διάβαζε δημοκρατία» [1]

Μοιάζει σαν να βρίσκεσαι σε άλλον πλανήτη. Ενώ η πλήρης ιδιωτικοποίηση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ βρίσκεται προ των πυλών, το φιλελεύθερο μάντρα της «αποκρατικοποίησης» υπηρεσιών και υποδομών ύδρευσης έχει στερέψει στον υπόλοιπο κόσμο. Το τσουνάμι ιδιωτικοποιήσεων στα χρόνια του ακμάζοντος νεοφιλελευθερισμού, τις δεκαετίες 1980 και 1990, διαδέχτηκε από τις αρχές του αιώνα ένα κύμα απο-ιδιωτικοποιήσεων. Από το 2000, πάνω από 270 δήμοι και περιφέρειες έχουν ξαναπάρει υπό τον έλεγχό τους τα δίκτυα και τις υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης, ενώ πέντε χώρες τις επανεθνικοποίησαν [2]. Ανάμεσα στις πόλεις που επαναδημοτικοποίησαν το νερό τους φιγουράρουν η Νέα Υόρκη, το Παρίσι, το Βερολίνο, η Φρανκφούρτη, η Σεβίλλη, η Βουδαπέστη, το Μπουένος Άιρες, το Γιοχάνεσμπουργκ.

Αν και το κύμα είναι παγκόσμιο, έχει εκδηλωθεί με ιδιαίτερη ένταση στην Ευρώπη, όπου έχουν γίνει πάνω από τις μισές απο-ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών ύδρευσης – ειδικά σε Γαλλία, Ισπανία και Γερμανία. Στο φαινόμενο συνέβαλαν η προβληματική διαχείριση και η ελλιπής συντήρηση –με συνέπειες στην υγεία– των δικτύων ύδρευσης, οι αυξήσεις των τιμολογίων, αλλά και η αυξανόμενη ευαισθησία των κοινωνιών σε θέματα διαχείρισης υδάτινων πόρων –και λόγω κλιματικής αλλαγής–, όπως και η δυσαρέσκεια για το ανεξέλεγκτο των εταιρειών που είχαν αναλάβει την εκμετάλλευση των δικτύων ύδρευσης.

Ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων στην εξέλιξη αυτή κάθε άλλο παρά μικρός ήταν. Αρχής γενομένης από τους «Πολέμους του Νερού» το 1999-2000 στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας, που απέτρεψαν την ιδιωτικοποίηση του νερού της πόλης και οδήγησαν στη συνταγματική κατοχύρωση της πρόσβασης στο νερό ως αναφαίρετου ανθρώπινου δικαιώματος. Στην Ευρώπη, η κύρια μορφή απο-ιδιωτικοποιήσεων ήταν αυτή της επαναδημοτικοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης μετά τη λήξη πολύχρονων συμβολαίων παραχώρησης της διαχείρισης σε ιδιωτικές εταιρείες.

Όπου η συμμετοχή της κοινωνίας στη διαδικασία αυτή ήταν πιο ενεργή, η επαναδημοτικοποίηση σηματοδότησε και τη θέσμιση πολιτικών συμμετοχικής διακυβέρνησης των υδάτινων πόρων και δικτύων.

Σε πόλεις όπως το Παρίσι, η Γκρενόμπλ, η Τεράσα (τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Καταλονίας), το Δ.Σ. των νέων δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης αποτελείται από το τρίπτυχο «πάροχος νερού, δήμος, οργανωμένη κοινωνία». Στο επίκεντρο του συνεργατικού αυτού πλαισίου διακυβέρνησης βρίσκεται τόσο η διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού όσο και η διαχείρισή του ως κοινού φυσικού πόρου, δίνοντας έμφαση στη συμμετοχή των πολιτών. Η τελευταία έχει λάβει τη μορφή Παρατηρητηρίων Νερού. Αυτά συνιστούν χώρους συμμετοχής στη διαμόρφωση προτάσεων και πολιτικών για το νερό από κινήματα πόλης, περιβαλλοντικές οργανώσεις, συνδικαλιστικούς, επαγγελματικούς και επιστημονικούς φορείς. Επίσης αποτελούν τους εκπροσώπους των πολιτών/κατοίκων στα Δ.Σ. των δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης, προσφέροντας έτσι τη δυνατότητα ελέγχου του παρόχου νερού.

Η σύσταση τόσο των Δ.Σ. όσο και των Παρατηρητηρίων Νερού αλλά και το βάρος των τελευταίων στα πρώτα διαφέρουν, αντανακλώντας τους κατά τόπους συσχετισμούς. Συνεργασία δεν σημαίνει αναγκαστικά ταύτιση απόψεων ή πολιτικών, με τις εντάσεις και προκλήσεις να είναι μόνιμα παρούσες. Όμως το άνοιγμα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων και δικτύων και η αυτόνομη οργάνωση των Παρατηρητηρίων Νερού σε συμμετοχική και ισότιμη βάση σπάνε το μονοπώλιο (και τον αποκλεισμό) στην άσκηση πολιτικών νερού, το στηριγμένο σε μια τεχνοκρατική και οικονομιστική λογική ζημίας-οφέλους.

Όπως έλεγε το σύνθημα της προσπάθειας στο Παρίσι: «Να σκεφτούμε το νερό πέρα/έξω από τους σωλήνες!».

Εκτός από τα Παρατηρητήρια Νερού, έχουν προκύψει ποικίλες άλλες μορφές συμμετοχής και αντιπροσώπευσης των πολιτών. Στην Ουαλία η εταιρεία ύδρευσης είναι περιορισμένης ευθύνης (χωρίς μετόχους και μερίσματα) και η διοίκησή της εκλέγεται από τα μέλη τής Glas Cymru (από 50 έως 200) και είναι υπόλογη σε αυτά. Μέλος μπορεί, μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία, να γίνει κάθε πολίτης. Στην Ολλανδία, η χώρα έχει διαιρεθεί σε 21 «υδάτινες» περιφέρειες, με τις διοικήσεις τους να είναι υπόλογες απευθείας στους πολίτες, αφού εκλέγονται από αυτούς ανά τετραετία. Επίσης, στις Ιταλικές Άλπεις λειτουργεί, εδώ και «αιώνες», ένα ολόκληρο συνεργατικό κοινοτικό δίκτυο ύδρευσης, κυρίως των προτεσταντικών κοινοτήτων της περιοχής.

Πέρα από τον Ατλαντικό, στις ΗΠΑ, λειτουργούν πάνω από 3.000 συνεταιρισμοί αρδευτικού κυρίως νερού, ζωντανή κληρονομιά του «New Deal». Επίσης, η Λατινοαμερικανική Συνομοσπονδία Κοινοτικών Οργανισμών Υπηρεσιών Νερού και Αποχέτευσης υπολογίζει ότι 145.000 οργανισμοί κοινοτικής βάσης προσφέρουν νερό σε περίπου 70.000.000 ανθρώπους στην υποήπειρο αυτή. Αντίστοιχα παραδείγματα βρίθουν σε χώρες της Αφρικής και της ινδικής υποηπείρου, ως μέθοδοι αντιμετώπισης –και αποτέλεσμα– της έλλειψης επαρκών δημόσιων υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμάται η διαφορετική αντίληψη για, και σε σχέση με, το νερό που χαρακτηρίζει πολλές από αυτές τις προσπάθειες, που κινούνται πέρα από μια «αναπτυξιακή» και ανθρωποκεντρική μόνο ματιά. Το Εθνικό Δίκτυο Κοινοτικών Υδραγωγείων της Κολομβίας στη δική του νομοθετική πρόταση για το νερό (Ley Propia, 2016) διακρίνει τρεις διαστάσεις του δικαιώματος σε αυτό: την ιδιωτική, τη συλλογική και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του νερού, που αφορά και έναν διαφορετικό πολιτισμό και σχέση συμβίωσης με το νερό.

Όσο και αν φαίνεται ασυνήθιστο, οι θεσμοί και τα δίκτυα συνεργατικής και κοινοτικής διαχείρισης του νερού είναι εξίσου διαδεδομένα όσο τα μοντέλα κρατικής και ιδιωτικής διαχείρισης. Δημόσιο νερό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην κρατικό, αν και η συνταγματική κατοχύρωση του νερού ως αναπαλλοτρίωτου δικαιώματος είναι ο θεμελιώδης πυλώνας για όποια συμμετοχική και δημοκρατική διαχείριση των υδάτινων πόρων και δικτύων.

* Ο Χρήστος Γιοβανόπουλος είναι υποψ. διδάκτωρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Vrije Universiteit Amsterdam, συνεργάτης του προγράμματος Cultural HIDRANT-UIA του Δήμου Χαλανδρίου.

Σύνδεσμοι

[1] Σύνθημα του κινήματος για τη δημοτικοποίηση του δικτύου ύδρευσης και για τη δημοκρατικοποίηση της διαχείρισής του στην Τεράσα, Καταλονία.

[2] Kishimoto S. & Petitjean Ol., 2017, Reclaiming Public Services: How cities and citizens are turning back privatization, TNI

The post «Γράφε νερό, διάβαζε δημοκρατία» Παγκόσμιο κύμα απο-ιδιωτικοποιήσεων στο νερό first appeared on Aυτολεξεί.

Πέρασαν 18 μήνες από τότε που – σε καιρό πανδημίας – η ΔΕΥΑΜΒ, με εντολή του δημάρχου Μπέου, χωρίς καμιά προειδοποίηση, απέκοψε την πηγή της Κρύας Βρύσης από ένα μεγάλο μέρος του χωριού.

Ήταν το πρώτο βήμα προς την ιδιωτικοποίησή της. Έκτοτε βιώνουμε μια χωρίς προηγούμενο επιθετικότητα από την πλευρά της δημοτικής αρχής που δεν αρκέστηκε στη λεηλασία της πηγής. Με τη συνδρομή της αστυνομίας και των μπράβων προχώρησε και στο σφράγισμα των δύο πολιτιστικών χώρων, οι οποίοι πλέον έχουν παραδοθεί στο έλεος της αχρηστίας και της φθοράς.

Η Λαϊκή Συνέλευση του χωριού, αντέδρασε άμεσα και δυναμικά, κάνοντας πέρα τον κυριολεκτικά ανύπαρκτο και ανεπιθύμητο τοπικό πρόεδρο, αποφασίζοντας να χρησιμοποιήσει όλα τα κινηματικά και θεσμικά μέσα για να αντιμετωπιστεί το «μεγαλύτερο κακό που έχει συμβεί στο χωριό μας». Ο αγώνας μας συνεχίζεται και στα δύο αυτά μέτωπα.

Το καλοκαίρι του 2020, η ΔΕΥΑΜΒ δεν τόλμησε να υλοποιήσει την αποφασισμένη με τη συνδρομή της αστυνομίας ολοκληρωτική αποκοπή της Κρύας Βρύσης. Η συμβολή των αλληλέγγυων ατόμων και ομάδων στον αγώνα μας αυτό, ήταν καταλυτική.

Η Λαϊκή Συνέλευση Σταγιατών καλεί όλους και όλες, φίλους, αλληλέγγυες και συλλογικότητες το Σάββατο 9 Οκτωβρίου, ώρα 12:00 στην πλατεία του χωριού, όπου θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση, ενημέρωση για τον αγώνα του χωριού και συζήτηση για τη λεηλασία των φυσικών αγαθών. Θα ακολουθήσει συναυλία.

Βλ. επίσης το ενημερωτικό κείμενο των Κατοίκων των Σταγιατών ενάντια στην επιχειρούμενη υφαρπαγή της πηγής «Κρύα Βρύση» του χωριού:

Ο αγώνας για το νερό και την αυτοδιαχείριση στις Σταγιάτες είναι μακροχρόνιος και θα νικήσει

The post Ο Αγώνας για Ελεύθερα Νερά Συνεχίζεται | Συγκέντρωση στις Σταγιάτες first appeared on Aυτολεξεί.

Τι μπορεί να κάνει σε ένα μικρό χωριό του Πηλίου ένα τσούρμο «κοπριτών» και «μπαχαλάκιδων»; Η μάχη που δίνουν οι κάτοικοι των Σταγιατών για το νερό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω, ενώ η παρουσία του δημάρχου Βόλου στο χωρίο για «επιθεώρηση» είναι μόνο η άκρη του νήματος της ιστορίας. Οι δημόσιοι χώροι, η λαϊκή συνέλευση του χωριού, οι σχέσεις αλληλεγγύης και αυτοδιαχείρισης που έχουν αναπτύξει οι κάτοικοι, και η «εμφιαλωμένη» αγορά του Βόλου που ανθεί, συμπληρώνουν περιγραφικά το παζλ για το τι συμβαίνει στις Σταγιάτες.

Οι Κοπρίτες (των Σταγιατών) / Ελεύθεροι Άνθρωποι – Ελεύθερα νερά:

Παραγωγή: Βασίλης Βήττας, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
Σκηνοθεσία: Βασίλης Βήττας
Κάμερα: Αδριανός Σερβετάς, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
Μοντάζ: Βασίλης Βήττας, Σίμος Πλουμπίδης
Συμμετέχοντες: Βαγγέλης Γαλανόπουλος, Μαρία Τεχνοπούλου, Νίκος Κερασιώτης
Μουσική: Santa Bella – Σαν ταμπέλα: (Διασκευή) – Ανάθεμα τον αίτιο | Λέσβος
Αλκίνοος Ιωαννίδης – Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου – Το νερό των Σταγιατών

Διανομή/Επικοινωνία: ThePressProject
Σταγιάτες Πηλίου, Ιούνιος, 2020

ΒΛΕΠΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Ο αγώνας για το νερό και την αυτοδιαχείριση στις Σταγιάτες είναι μακροχρόνιος και θα νικήσει

The post Οι Κοπρίτες (των Σταγιατών) / Ελεύθεροι Άνθρωποι – Ελεύθερα νερά (ντοκιμαντέρ) first appeared on Aυτολεξεί.

Συνέλευση πάλι σήμερα, για τρίτη συνεχόμενη Κυριακή, στις Σταγιάτες. Το χωριό δέχεται ολομέτωπη επίθεση από την τοπική εξουσία που επιδιώκει να ξεθεμελιώσει οτιδήποτε συνέχει τους ανθρώπους εκεί.

Αυτή η συνοχή είναι, ωστόσο, σοβαρό ανάχωμα και σε ουσιαστικό επίπεδο και σε συμβολικό (καθολική αντίσταση στην εμπορευματοποίηση του νερού και των φυσικών πόρων, αποκρατικοποίηση και οικειοποίηση των δημόσιων χώρων με όρους αυτοδιαχείρισης).

Έχουμε, συνήθως, την εντύπωση ότι τέτοιας μορφής συνοχή σε ένα χωριό -και μάλιστα στο συγκεκριμένο μέρος- επιτυγχάνεται με σχετική ευκολία λόγω του εγγενούς κοινοτικού χαρακτήρα και κάποιων, ενδεχόμενα, αντίστοιχων σχετικών παραδόσεων. Όχι βέβαια. Τα χωριά στο Πήλιο έχουν μια παράδοση σοβαρής κτητικής επιθετικότητας στα ζητήματα ιδιοκτησίας και τις περισσότερες φορές αυτή είναι η αιτία για εξαιρετικά ανταγωνιστικές σχέσεις που κακοφορμίζουν με τα χρόνια αφού πρόκειται για μικρές και κλειστές κοινωνίες.

Ενημερωτικό κείμενο των Κατοίκων των Σταγιατών ενάντια στην επιχειρούμενη υφαρπαγή της πηγής «Κρύα Βρύση» του χωριού:  

Το νερό των Σταγιατών

Το χωριό μας είναι ταπεινό και πανέμορφο, φυτεμένο μέσα στη φύση του Πηλίου. Δεν έχει ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, περίπτερα, δημόσιες υπηρεσίες. Δεν το επισκέπτονται τουρίστες, παρά μόνο ταξιδιώτες και άνθρωποι που εκτιμούν την αλήθεια του. Δεν αποτελεί πέρασμα για κάποιον άλλο προορισμό, ούτε διεκδικεί ο,τιδήποτε δεν του ανήκει.

Αυτό που του ανήκει είναι η ομορφιά του, οι δραστήριοι κάτοικοί του, οι πολλές, ανοιχτές, αφιλοκερδείς πολιτιστικές εκδηλώσεις του (παρουσιάσεις βιβλίων, κινηματογράφος, θέατρο, συναυλίες), οι οικογιορτές που διοργανώνονται κάτω από τα πλατάνια του κάθε χρόνο, οι συνάξεις ανθρώπων που παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο. Και, βέβαια, το νερό του!

Οι Σταγιάτες πηγάζουν από την Κρύα Βρύση!

Η μακραίωνη ιστορία τους είναι άρρηκτα δεμένη μαζί της. Χωρίς την πηγή αυτή, το χωριό μας δεν θα υπήρχε. Το καθαρό της νερό, γνωστό σε όλη την περιοχή του Πηλίου και του Βόλου, είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που προσφέρει ο τόπος μας. Οι παραδόσεις και η ιστορία μας γυρίζουν, αιώνες τώρα, γύρω από αυτή την πηγή. Όπως και η ζωή μας.

Οι ίδιοι οι κάτοικοι, με δικά μας έξοδα και προσωπική εργασία, συντηρούμε και καθαρίζουμε εδώ και χρόνια το δίκτυο, αναλαμβάνοντας μάλιστα το κόστος χημικών μετρήσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Μέσα στην καραντίνα, και μάλιστα Μεγάλη Παρασκευή, η εταιρεία ύδρευσης του Βόλου (ΔΕΥΑΜΒ) απέκοψε την παροχή των σπιτιών μας από την πηγή, συνδέοντάς μας, μέσα από ένα εγκαταλελειμμένο χρόνια, σκουριασμένο, και αμφίβολης ποιότητας δίκτυο, με το νερό της Πορταριάς. Χωρίς καμία ενημέρωση, συζήτηση ή προειδοποίηση προς τους κατοίκους, απέκοψαν το χωριό από την πηγή και την ιστορία του. Οι λόγοι είναι γνωστοί.

Η υλοποίηση αυτού του σχεδίου ξεκίνησε το 2005, με την κατασκευή ενός εφεδρικού δικτύου ύδρευσης του χωριού, «για περίπτωση ανάγκης». Μάλιστα, προκειμένου να περαστούν οι σωλήνες, καταστράφηκε το εξαιρετικής ομορφιάς καλντερίμι που σενέδεε τις Σταγιάτες με την Πορταριά, καθώς και το κανάλι άρδευσης του χωριού. Το 2009, ο τότε δήμαρχος, Βασίλης Κοντορίζος, προσπάθησε επίμονα να «παραχωρήσει» την πηγή σε γνωστό βιομήχανο. Το Τοπικό Συμβούλιο, ευτυχώς, απέρριψε την πρόταση τρεις φορές.

Το καλοκαίρι του 2011 ήρθε η χλωρίωση! Ήταν μια γροθιά στο στομάχι για την τοπική κοινωνία αλλά και για όλα τα χωριά του Πηλίου που αργότερα ακολούθησαν τις Σταγιάτες. Κινηθήκαμε δικαστικά, με οδηγό τη μελέτη του Αντρέα Γκρόμαν (από το 2008), διευθυντή της ύδρευσης Βερολίνου και επίτιμου καθηγητή του Πολυτεχνείου Βερολίνου, με την οποία πρότεινε την χωρίς χλώριο παροχή πόσιμου νερού στα χωριά του Πηλίου. Στηριχθήκαμε επίσης στα 350 χρόνια χρήσης του πηγαίου νερού της Κρύας Βρύσης χωρίς κανένα πρόβλημα, αλλά και στην ισχύουσα νομοθεσία, η οποία ορίζει ότι σε κοινότητες με πληθυσμό κάτω των 3.000, η χλωρίωση δεν είναι υποχρεωτική. 

Διεκδικήσαμε λοιπόν νομικά την απαλλαγή από το χλώριο, με πολλά έξοδα, χωρίς όμως επιτυχία.

Ήταν πλέον φανερό ότι η δημοτική αρχή έκανε αυτό που γίνεται σε όλο τον κόσμο όταν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν πηγές: Υποβαθμίζεται το πηγαίο νερό και έτσι αμβλύνονται οι τοπικές αντιστάσεις. Στην περίπτωσή μας, αυτό το κόλπο δεν λειτούργησε. Οι αντιδράσεις των κατοίκων όχι μόνο δεν αμβλύνθηκαν, αλλά εντάθηκαν. Μετά και από τα δύο ψηφίσματά τους ενάντια στην επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση, τα σχέδια του τότε δημάρχου, Πάνου Σκοτινιώτη, αναβάλλονται. Όπως και η χλωρίωση, για τρία χρόνια.

Και μετά ήρθε ο Μπέος!

Όχι μόνο σαν δήμαρχος, αλλά και σαν πρόεδρος της ΔΕΥΑΜΒ, επιβάλλει τη χλωρίωση με δικαστική απόφαση και αστυνομική καταστολή. Τρεις κάτοικοι του χωριού σύρονται στα δικαστήρια για ομηρία και στάση, για να αθωωθούν τελικά πέρσι.

Σήμερα, φτάσαμε στην εφαρμογή ενός σχεδίου που μπαίνει στη τελική ευθεία της εκτέλεσής του. Λίγες εβδομάδες πριν, στις 23 Ιανουαρίου, ο νέος πρόεδρος της ΔΕΥΑΜΒ, Γιώργος Τόρης, επιχειρηματίας ανταλλακτικών αυτοκινήτων και διάδοχος του Μπέου στη ΔΕΥΑΜΒ, δήλωνε στα τοπικά ΜΜΕ: «Γιατί λοιπόν να μην εκμεταλλευτούμε τις πηγές του ξακουστού σε όλον τον κόσμο Πηλίου και να μην εμφιαλώσουμε το άριστης ποιότητας νερό του, ώστε να πωλείται σε όλη την Ελλάδα;» Λογάριασε λάθος: Για μας, η Κρύα Βρύση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια καλή ευκαιρία για δουλειές…

Η Κρύα Βρύση είναι λόγος να αγωνιστούμε με κάθε τρόπο ενάντια στις αποφάσεις ανθρώπων που δεν αναγνωρίζουν και δεν σέβονται τη σημασία της για το χωριό, αλλά και για όλη την περιοχή του Βόλου. Θα παλέψουμε ενάντια σε όποιον δεν σέβεται τις μικρές κοινότητες, απομυζώντας, ξεπουλώντας, καταστρέφοντας και εξευτελίζοντας ό,τι μπορεί να αρπάξει από αυτές.

Η πηγή μας αποτελεί τον ομφάλιο λώρο των Σταγιατών, τον δεσμό μας με τη ζωή του χωριού μας, με τη φύση, με την υγεία, με την κοινότητα, με την παράδοσή μας, με ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε. Είμαστε οργανικά, βιολογικά και πολιτιστικά δεμένοι μαζί της εδώ και 350 χρόνια. Κανείς κάτοικος του χωριού δεν διανοήθηκε να την εκμεταλλευτεί οικονομικά.

Δεν είναι όλα σε αυτό τον κόσμο προς πώληση. Δεν την πουλάμε, όπως δεν μας πουλά και αυτή το νερό της τόσους αιώνες, αλλά το χαρίζει σε όλους, ντόπιους και επισκέπτες. Μας κερνά ζωή, και αυτό μας αρκεί. Είμαστε προσωρινοί, και αυτή αιώνια. Φεύγοντας, θα την αφήσουμε σε άλλους ανθρώπους, ελεύθερη, καθαρή και φιλόξενη.

Δήμαρχοι, βιομήχανοι, επιχειρηματίες, παράγοντες της νύχτας, συμφέροντα, απειλές, παράλογες αποφάσεις, διώξεις, καταστολή. Μέσα σε όλη αυτή την ασχήμια, την ασυνειδησία και την αρπαχτή των επικίνδυνων, ανεύθυνων υπευθύνων, εμείς, οι λίγοι κάτοικοι των Σταγιατών, εξακολουθούμε να παλεύουμε, χρόνια τώρα, για τα αυτονόητα.

Είμαστε ένα μικρό χωριό.

Θα συνεχίσουμε όμως να αντιστεκόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις στα σχέδια όσων θέλουν να εμπορευτούν την καρδιά της κοινότητάς μας, τη ζωή και την ιστορία μας. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Θα παλέψουμε όπως κάνουμε πάντα, ακούραστα, νηφάλια, αποφασιστικά και δυναμικά. Καλούμε όλους τους ενσυνείδητους ανθρώπους να μας συμπαρασταθούν σε αυτό τον αγώνα!

Οι κάτοικοι των Σταγιατών

The post Ο αγώνας για το νερό και την αυτοδιαχείριση στις Σταγιάτες είναι μακροχρόνιος και θα νικήσει first appeared on Aυτολεξεί.