Ένας οδηγός για ένα επικαιροποιημένο μοντέλο

Τα δίκτυα άμεσης αντίδρασης που οργάνωσαν οι άνθρωποι για να υπερασπιστούν τις κοινότητές τους απέναντι στους ομοσπονδιακούς πράκτορες που επιχειρούν να απαγάγουν, να κακοποιήσουν και να τρομοκρατήσουν, έχουν περάσει από καταιγιστική εξέλιξη ώστε να συμβαδίζουν με τις συνεχώς μεταβαλλόμενες τακτικές της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE). Τον τελευταίο ενάμιση μήνα της κατοχής, εθελοντές στις Δίδυμες Πόλεις (Σημ. Μτφρ.: Ο όρος Δίδυμες Πόλεις (Twin Cities) αναφέρεται στη μητροπολιτική περιοχή των πόλεων Μινεάπολις και Σεντ Πολ στη Μινεσότα, οι οποίες λειτουργούν ως ενιαίο αστικό σύμπλεγμα) επικαιροποιούν διαρκώς το μοντέλο άμεσης αντίδρασης, καταλήγοντας σε ένα δυναμικό και ανθεκτικό σύστημα. Στην παρούσα αναφορά εξετάζουμε τις λεπτομέρειες αυτού του συστήματος, προς όφελος άλλων σε όλη τη χώρα που ενδέχεται σύντομα να βρεθούν αντιμέτωποι με παρόμοιες πιέσεις.

Στις 2 Δεκεμβρίου, 100 πράκτορες της ICE αναπτύχθηκαν στις Δίδυμες Πόλεις στο πλαίσιο μιας πολυ-αστικής έξαρσης συλλήψεων και απελάσεων. Έκτοτε, οι Δίδυμες Πόλεις έχουν μετατραπεί σε πόλεις υπό πολιορκία, αγνώριστες για πολλούς κατοίκους. Ο αριθμός των ομοσπονδιακών αξιωματικών που τις καταλαμβάνουν αυξήθηκε τριάντα φορές, φτάνοντας σχεδόν τους 3.000. Για σύγκριση, το Αστυνομικό Τμήμα της Μινεάπολης έχει περίπου 600 αστυνομικούς. Η δολοφονία της Renee Nicole Good, μέλους του δικτύου άμεσης αντίδρασης, στις 7 Ιανουαρίου, και μία εβδομάδα αργότερα ο πυροβολισμός ενός ακόμη ατόμου στις 14 Ιανουαρίου, τράβηξαν την προσοχή ολόκληρης της χώρας.

Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι υποθέτουν ότι όσα συμβαίνουν στις Δίδυμες Πόλεις μοιάζουν με την επιβολή της ICE και την αντίσταση σε άλλα μέρη της χώρας. Στην πραγματικότητα, η κλίμακα των συλλήψεων, των απελάσεων και των συγκρούσεων δεν έχει προηγούμενο.

Για να μάθετε για την παλαιότερη εκδοχή του μοντέλου άμεσης αντίδρασης, που αναπτύχθηκε στο Λος Άντζελες και τελειοποιήθηκε στο Σικάγο και αλλού το φθινόπωρο, δείτε εδώ. Για το πώς στήνονται κλειστά διαχειριστικά Signal loops, δείτε εδώ.

Η Έξαρση

Τους μήνες πριν από την αποστολή των πρακτόρων της ICE στις Δίδυμες Πόλεις, ντόπιοι και οργανώσεις δημιούργησαν ένα σχετικά επικεντρωμένο δίκτυο άμεσης αντίδρασης. Παρατηρητές με διαφορετικά επίπεδα τεκμηρίωσης, υπέβαλλαν αναφορές σε ένα διαχειριστικό σύστημα ενός συστήματος μαζικών μηνυμάτων. Μόλις οι διαχειριστές προλάβαιναν να λάβουν, να αναδιατυπώσουν και να επαληθεύσουν τις αναφορές, τις έστελναν μαζικά και άτομα της περιοχής συγκεντρώνονταν. Αυτό λειτουργούσε για μεγάλες επιχειρήσεις, όπως επιδρομές σε συγκροτήματα διαμερισμάτων, αλλά άρχισε να καταρρέει όταν η ICE πειραματίστηκε με ταχύτερες και πιο «ελαφριές» επιχειρήσεις.

Έπειτα, γύρω στην 1η Δεκεμβρίου, οι επιδρομές ουσιαστικά σταμάτησαν και η εισροή πρακτόρων ξεκίνησε μια εκστρατεία χτυπημάτων σε πόρτες και αρπαγών στον δρόμο. Το προηγούμενο μοντέλο κατέστη αμέσως άχρηστο, γιατί το χρονικό περιθώριο παρέμβασης μειώθηκε σε λίγα λεπτά. Μέλη της κοινότητας που ήθελαν κάτι πιο συγκρουσιακό από το υπάρχον σύστημα «νομικού παρατηρητή», άρχισαν να χτίζουν ένα παράλληλο σύστημα για να καλύψουν τα κενά και να κινούνται πιο ευέλικτα.

Το νέο σύστημα ξεκίνησε με ένα chat μεγάλης κλίμακας για αναφορές από τη Νότια Πλευρά, όπου οποιοσδήποτε μπορούσε να στείλει μια ειδοποίηση κάθε είδους. Καθώς οι επιχειρήσεις της ICE αυξάνονταν σε όγκο και ταχύτητα, αυτή η ανοιχτή, πιο ευκίνητη συνομιλία μεγάλωσε και έγινε χώρος για όσους ήθελαν να κάνουν περισσότερα από απλή καταγραφή των επιχειρήσεων της ICE. Οι άνθρωποι ενσωμάτωσαν το υπάρχον πρόγραμμα «σφυρίχτρα» για να ειδοποιούν τα στοχοποιημένα άτομα για την άφιξη της ICE και να παρενοχλούν τους πράκτορες, και σταδιακά άρχισαν να μπαίνουν όλο και πιο ενεργά εμπόδιο: μπλοκάροντας οχήματα της ICE με τα προσωπικά τους αυτοκίνητα, χρησιμοποιώντας τα σώματά τους για να εμποδίσουν πράκτορες, και αξιοποιώντας πλήθη και περιπολίες με αυτοκίνητα για να αναγκάζουν μικρές ομάδες πρακτόρων να αποχωρούν.

Καθώς οι συνομιλίες στο chat μεγάλωναν, δημιουργήθηκαν περισσότερες για να χωριστεί η πόλη σε ολοένα και μικρότερα τμήματα. Κάποια έφτασαν μέχρι ακτίνα τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων. Αυτό επιτρέπει στους ανθρώπους να βλέπουν άμεσα αναφορές που τους αφορούν και να αντιδρούν γρήγορα και αποτελεσματικά σε εμφανίσεις πρακτόρων κοντά σε αυτούς.

Αντιπαρακολούθηση

Τα δίκτυα αυτά ωφελήθηκαν ιδιαίτερα από ένα πρόγραμμα αντιπαρακολούθησης στα τοπικά κεντρικά της ICE. Το Whipple, ένα ομοσπονδιακό κτίριο στο Fort Snelling στα περίχωρα της Μινεάπολης και του Σεντ Πολ, λειτουργεί εδώ και καιρό ως περιφερειακή έδρα της ICE. Το συγκρότημα βρίσκεται απέναντι από βάση της Εθνοφρουράς, κοντά σε στρατιωτική βάση και δίπλα στο διατηρημένο φρούριο. Το φρούριο είναι χτισμένο σε ιερό σημείο, στη συμβολή δύο ποταμών, και υπήρξε από τα πρώτα σημεία αποικιοκρατίας στην περιοχή. Κάποτε λειτουργούσε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για ιθαγενείς Dakota.

Το Whipple περιλαμβάνει γραφεία, εγκαταστάσεις κράτησης στο υπόγειο, και έναν εκτεταμένο χώρο στάθμευσης. Μέλη της κοινότητας το αναγνώρισαν ως κομβικό σημείο από το καλοκαίρι και διατηρούν παρουσία εκεί από τον Αύγουστο.

Το κτίριο περικλείεται από δύο πολιτειακές λεωφόρους, δύο ποτάμια και ένα αεροδρόμιο. Με μόνο δύο εξόδους για οχήματα, η παρακολούθηση της εισόδου και εξόδου οχημάτων της ICE είναι εύκολη. Το λεγόμενο Whipple Watch περιλαμβάνει διαδηλωτές και παρατηρητές που σταθμεύουν εκεί επί μήνες, συλλέγοντας πληροφορίες για κομβόι που κατευθύνονται προς την πόλη ή μεταφέρουν κρατούμενους στο αεροδρόμιο, εντοπίζοντας μοτίβα επιχειρήσεων και καταγράφοντας σχολαστικά πινακίδες οχημάτων. Αυτή η βάση δεδομένων χρησιμοποιείται σχεδόν καθημερινά, επιτρέποντας στους ταχείς ανταποκριτές να επιβεβαιώνουν γνωστά οχήματα της ICE σε πραγματικό χρόνο. Η ICE έχει αρχίσει να αλλάζει αυτοκίνητα και πινακίδες μέσα στην ίδια μέρα για να υπονομεύσει την αντιπαρακολούθηση, όμως ο όγκος των αναφορών αυξάνεται συνεχώς.

Οι στόχοι του Whipple Watch είναι τρεις:

• να παρέχει έγκαιρη προειδοποίηση για εξάρσεις και κομβόι,

• να συλλέγει δεδομένα με έμφαση στη βάση δεδομένων για τις πινακίδες,

• και να διασφαλίζει ότι η ICE γνωρίζει πως παρακολουθείται, ακόμη και στο «σπίτι» της.

Σε αυτά τα σημεία, το Whipple Watch έχει αναμφίβολα πετύχει, ακόμη και απέναντι σε μια εχθρική στρατιωτικοποιημένη δύναμη.

Πώς λειτουργεί

Κάθε τμήμα της πόλης (Southside, Uptown, Whittier, κ.λπ.) έχει εναλλασσόμενες βάρδιες αποστολέων, οι οποίοι διαχειρίζονται μια τρέχουσα κλήση Signal καθ’ όλη τη διάρκεια των ωρών λειτουργίας. Μερικές φορές, πολλαπλοί αποστολείς επικαλύπτονται για να χωρίσουν τις επιπλέον εργασίες παρακολούθησης της συνομιλίας, μετάδοσης αναφορών σε άλλα κανάλια και ελέγχου πινακίδων κυκλοφορίας. Η αποστολή βοηθά επίσης τους ανθρώπους να κατανέμουν ομοιόμορφα τις περιπολίες σε μια περιοχή, κρατά σημειώσεις και βοηθά τους ανθρώπους σε αντιπαραθέσεις. Όλοι οι περιπολούντες σε αυτοκίνητα και πεζοί παραμένουν στην κλήση καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπολίας τους. Υπάρχει μια συνεχής ροή πληροφοριών, επιτρέποντας σε άλλα αυτοκίνητα να αποφασίσουν εάν είναι σε καλή θέση για να συμμετάσχουν, να αναλάβουν την παρακολούθηση του αυτοκινήτου ή να συνεχίσουν την αναζήτηση επιπλέον οχημάτων.

Δεδομένου ότι η δομή έχει χωριστεί σε πιο λεπτομερείς ζώνες με βάση τη γειτονιά, οι άνθρωποι σε πολλές περιοχές έχουν επίσης αναπτύξει ένα καθημερινό σύστημα συνομιλίας, με συνομιλίες που αναδιαμορφώνονται και διαγράφονται κάθε μέρα για να διατηρούνται καθαρές και να μην έχουν μέγιστο αριθμό συμμετεχόντων (καθώς ο μέγιστος αριθμός μελών μιας ομάδας Signal περιορίζεται στα 1000). Διάφορες περιοχές των πόλεων και των προαστίων έχουν αναπαράγει τη βασική δομή αυτού του συστήματος, αλλά με ελαφρώς διαφορετικά μοντέλα, δομές συνομιλίας, συστήματα ελέγχου και συλλογή δεδομένων.

Μια ομάδα συλλογής δεδομένων συλλέγει ανώνυμα δεδομένα που υποβάλλονται από το Whipple Watch και πολλές από τις τοπικές συνομιλίες ταχείας απόκρισης, συγκεντρώνοντάς τα σε διαδραστικούς χάρτες σημείων άμεσης αντίδρασης. Αυτή η ομάδα διαχειρίζεται επίσης την βάση δεδομένων πινακίδων κυκλοφορίας οι οποίες ταξινομούνται κατά: “επιβεβαιωμένο ICE”, “ύποπτο ICE”, “επιβεβαιωμένο μη ICE” και άλλες κατηγορίες.

Πρόσθετες συνομιλίες με βάση την τοποθεσία έχουν εμφανιστεί γύρω από σχολικά συγκροτήματα, θρησκευτικές κοινότητες, παντοπωλεία αλληλοβοήθειας κλπ. Μια άλλη εξέλιξη ήταν η συνομιλία εισαγωγής των Neighborhood Networks, μια συνομιλία υποδοχής νέων εθελοντών, όπου άτομα από όλη την πόλη ή την πολιτεία εντάσσονται και κατευθύνονται στα κατάλληλα δίκτυα.

Πιο πρόσφατα, οι αποστολείς έχουν πειραματιστεί με ένα σύστημα αναμετάδοσης στο οποίο οι περιπολούντες που ακολουθούν οχήματα μέχρι την άκρη της ζώνης τους μπορούν να επικοινωνούν και να μεταβιβάζουν το όχημα σε έναν περιπολούντα στην επόμενη περιοχή. Αυτό επιτρέπει στους περιπολούντες να παραμένουν σε όλο και πιο στενές διαδρομές, τις οποίες μπορούν γρήγορα να γνωρίσουν καλά, ώστε να πλοηγούνται καλύτερα από οποιονδήποτε πράκτορα ICE.

Τέλος, οι ισπανόφωνοι αναμεταδότες αντιγράφουν ειδοποιήσεις ICE από κλήσεις αποστολής και τοπικές συνομιλίες, τις μεταφράζουν και στη συνέχεια τις στέλνουν σε μεγάλα ισπανόφωνα δίκτυα Signal και WhatsApp.

Αυτό που μπορεί να φαίνεται εξωτερικά σαν υπερβολική τυποποίηση συνομιλιών για διαφορετικά είδη πληροφοριών ή σαν πολύ μικρή δομή στις εντελώς ανοιχτές κλήσεις στις οποίες συμμετέχουν ταυτόχρονα όλοι οι περιπολούντες για μια δεδομένη ζώνη, συνενώνεται σε ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό, αυτοοργανωμένο και καλά συντηρημένο οικοσύστημα επικοινωνίας. Οι πληροφορίες μετακινούνται αξιόπιστα σε όλη την κλίμακα μέσω των συνομιλιών και των αποστολέων και οι περιπολούντες υιοθετούν γρήγορα πολιτισμικές πρακτικές που τους επιτρέπουν να αποφεύγουν να μιλάνε ο ένας πάνω στον άλλον και να αναμεταδίδουν πληροφορίες με σαφή και οργανωμένο τρόπο. Οι εθελοντές επιλέγουν οι ίδιοι βάρδιες ποικίλης διάρκειας, αποφασίζοντας ποιες διαδρομές θα ακολουθήσουν με βάση τις γνώσεις, τις δεξιότητές τους, το ενδιαφέρον τους και τη διαθεσιμότητά τους.

Αυτό το σύστημα αλλάζει συνεχώς, είναι ιδιαίτερα προσαρμόσιμο, κάπως δύσκολο να εξηγηθεί σε τρίτους και εκπληκτικά εύκολο να ενσωματωθεί κανείς σε αυτό – μόλις ξεπεράσει το σοκ της λήψης πάνω από 1500 νέων μηνυμάτων την ημέρα.

«Δεν έχεις ιδέα πόσο τρελά είναι εδώ»

Η αντίδραση της ICE ήταν μετρήσιμη. Έχουν αλλάξει την τακτική τους. Έχουν εκδιωχθεί από γειτονιές κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων. Έχουν πιαστεί να συζητούν το πόσο φοβισμένοι είναι και το ότι πολλοί από αυτούς έχουν φύγει.

Έχουν επίσης κλιμακώσει συνεχώς και επιθετικά τη βία τους εναντίον των παρατηρητών. Οι περιπολούντες που ακολουθούν την ICE πολύ στενά ή για πολλή ώρα συχνά παγιδεύονται, έτσι ώστε τέσσερις έως δέκα αστυνομικοί να μπορούν να περικυκλώσουν το αυτοκίνητο, να χτυπήσουν τις πόρτες, να φωνάξουν, να βιντεοσκοπήσουν και να τους απειλήσουν με σύλληψη. Οι περιπολούντες που έχουν μπλοκάρει την ICE με τα αυτοκίνητά τους έχουν χτυπηθεί, τους έχουν σπάσει τα παράθυρά τους, έχουν ανασυρθεί για να συλληφθούν ή να συλληφθούν. Άνθρωποι έχουν τοποθετηθεί σε οχήματα της ICE, έχουν οδηγηθεί μίλια μακριά και στη συνέχεια έχουν πεταχτεί έξω από το αυτοκίνητο. Οι πράκτορες έχουν βγάλει ανθρώπους από τα αυτοκίνητά τους, στη συνέχεια έχουν οδηγήσει τα αυτοκίνητά τους αρκετά τετράγωνα μακριά και τους έχουν αφήσει να τρέχουν στον δρόμο. Πρόσφατα, οι πράκτορες ψεκάζουν αυτοκίνητα με πιπέρι – μερικές φορές προσπαθούν να γεμίσουν το εσωτερικό του οχήματος για να αναγκάσουν τους ανθρώπους να βγουν από αυτό, άλλες φορές απλώς χρησιμοποιούν το χημικό όπλο για να σημαδέψουν έντονα τα αυτοκίνητα για περαιτέρω παρενόχληση και στόχευση.

Πρόσφατα, πράκτορες της ICE πέταξαν ένα δοχείο δακρυγόνου από το όχημά τους ενώ οδηγούσαν στον αυτοκινητόδρομο για να προσπαθήσουν να αποτρέψουν κάποιον από το να τους ακολουθήσει. Οι πράκτορες όχι μόνο ακολούθησαν τους περιπολούντες στο σπίτι τους, αλλά αναγνώρισαν τον οδηγό ή το όχημα που τους ακολουθούσε και οδήγησαν τους οδηγούς μέχρι τα σπίτια τους ως μορφή εκφοβισμού. Οι περιπολούντες μας μοιράστηκαν ότι οι πράκτορες τους έχουν ξυλοκοπήσει, έχουν προσπαθήσει να τους πατήσουν, έχουν οδηγήσει ευθεία στα οχήματά τους, τους έχουν κρατήσει υπό την απειλή όπλου, έχουν σκίσει τα λάστιχά τους και τους έχουν σύρει έξω από κινούμενα οχήματα. Ενώ η δολοφονία της Renee Nicole Good σόκαρε το έθνος, δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους βρίσκονται στους δρόμους των Δίδυμων Πόλεων τις τελευταίες έξι εβδομάδες.

Το Μοντέλο των Δίδυμων Πόλεων: Μην το αντιγράψετε, μάθετε από αυτό

Αυτό που διαφοροποιεί το δίκτυο ταχείας αντίδρασης των Δίδυμων Πόλεων και το περιβάλλον οικοσύστημα δεν είναι η αυστηρή προσήλωση σε μια συγκεκριμένη δομή. Είναι μια σαφής ανάλυση των συνθηκών τους, η προθυμία προσαρμογής και το θάρρος να αντισταθούν καθώς η βία αυξάνεται.

Οι κάτοικοι των Δίδυμων Πόλεων έχουν δώσει ιδιαίτερη προσοχή στους αντιπάλους τους. Γνωρίζουν πώς αναπτύσσονται οι πράκτορες της ICE, πού στέκονται οι πράκτορες της ICE, πώς ντύνονται, οδηγούν και αντιδρούν. Ζουν σε μια σχετικά μικρή και πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή, εύκολα προσβάσιμη με τα πόδια σε πολλά μέρη, και εύκολα πλοηγούμενη με αυτοκίνητο. Οι άνθρωποι συνδέονται με τους γείτονές τους, βασιζόμενοι στις συνδέσεις που παραμένουν από προηγούμενα κινήματα και εξεγέρσεις. Ο δήμαρχος της Μινεάπολης προσπαθεί να διατηρήσει το φιλελεύθερο ύφος της διοίκησής του. Η αστυνομία είναι απίθανο να αναπτυχθεί ως ενίσχυση για τις επιχειρήσεις της ICE. Αυτές είναι συγκεκριμένες και παρατηρήσιμες συνθήκες που έχουν καθορίσει άμεσα τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της αντίστασης εδώ.

Όσοι ενσωματώνονται στο μοντέλο είναι αφοσιωμένοι στην ευελιξία και την προσαρμοστικότητα καθώς οι συνθήκες αλλάζουν. Η πόλη έχει γειτονιές με ξεχωριστά δημογραφικά στοιχεία και χαρακτηριστικά, επομένως η επέκταση του μοντέλου δημιουργήθηκε ώστε να ποικίλλει από τη μία γειτονιά στην άλλη. Αφού σταμάτησαν οι επιδρομές, η ICE αναπτύχθηκε σχεδόν αποκλειστικά από μία κύρια τοποθεσία με περιορισμένες εισόδους και εξόδους, επομένως οι διοργανωτές επένδυσαν σε μεγάλο βαθμό στην αντιπαρατήρηση εκεί. Όταν οι επιχειρήσεις της ICE άλλαξαν σε γρήγορες, τυχαίες απαγωγές στους δρόμους και χτυπήματα στις πόρτες, ο μόνος πιθανός τρόπος για να προβλεφθεί πού θα δρούσαν ήταν να αναγνωρίζονται τα οχήματα της ICE καθώς πλησίαζαν, έτσι οι άνθρωποι μετατόπισαν την προσοχή τους στην αναγνώριση οχημάτων της ICE στους δρόμους και στην παραμονή τους σε αυτά. Η ICE έπρεπε να βασίζεται σε τακτικές αιφνιδιασμού και ενέδρας, επομένως οι ανταποκριτές χρησιμοποίησαν θόρυβο – σφυρίχτρες και κορναρίσματα – για να δώσουν γρήγορη προειδοποίηση σε απόσταση. Οι αξιωματικοί της ICE δεν θέλουν να επιχειρούν όταν είναι λιγότεροι σε αριθμό και δεν τους αρέσει να είναι περικυκλωμένοι, έτσι οι περιπολούντες συγκεντρώνουν αυτοκίνητα και σχηματίζουν αυτοσχέδια μποτιλιαρίσματα.

Λίγες από αυτές τις συνθήκες θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί εκ των προτέρων. Ο μόνος τρόπος για αποτελεσματική προσαρμογή ήταν να καλλιεργηθεί μια ανοιχτή, προσκλητική κουλτούρα που ενθαρρύνει την ανάληψη πρωτοβουλίας και καλωσορίζει την αυτοοργάνωση.

Δεν μπορούμε να υπερεκτιμήσουμε τη σημασία του θάρρους που ξεχύνεται στους δρόμους των Δίδυμων Πόλεων. Μπορεί να είναι εύκολο να ξεγράψουμε τα δίκτυα ταχείας αντίδρασης, επειδή γνωρίζουμε ότι η απλή βιντεοσκόπηση και η παρατήρηση αυτής της επιταχυνόμενης εκστρατείας βίας δεν είναι αρκετή. Πολλά δίκτυα σε όλη τη χώρα έχουν αποστρατευτεί πριν καν ξεκινήσουν, προσπαθώντας να ελέγξουν αυστηρά τι μπορούν να κάνουν οι συμμετέχοντες, παρά την ευρεία προθυμία για κλιμάκωση. Οι εκπαιδευτές συχνά κηρύττουν τη μη παρέμβαση. Ορισμένοι ανταποκριτές αστυνομεύουν ο ένας τον άλλον στους δρόμους για ρίψη βλημάτων ή ακόμα και για φωνές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό προέρχεται από έναν αυτοσυντηρητικό φόβο για την καταστολή που στοχεύει τις ΜΚΟ που εμπλέκονται στην ταχεία αντίδραση. Σε άλλες περιπτώσεις, εμφανίζεται ως μια καλοπροαίρετη αλλά λανθασμένη εστίαση στην «ασφάλεια» που είναι απλώς πατερναλισμός, αποφασίζοντας ποια επίπεδα κινδύνου είναι κατάλληλα για άλλους ανθρώπους.

Τέτοια υπερβολική προσοχή μπορεί να βρεθεί και στις Δίδυμες Πόλεις. Υπάρχουν εκπαιδευτές και αποστολείς που, εξ ορισμού, λένε στους ανθρώπους να αποσυρθούν αντί να τους υποστηρίζουν σε ό,τι αισθάνονται ότι καλούνται να κάνουν. Υπάρχουν περαστικοί που εμποδίζουν όσους αναλαμβάνουν δράση αντί να εμποδίζουν την ICE.

Αλλά η μάχη εδώ ορίζεται από εκείνους που ξεπερνούν τα όρια. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητα και τα σώματά τους για να εμποδίσουν τους πράκτορες και να ελευθερώσουν στοχοποιημένα άτομα. Πετάνε χιονόμπαλες και πέτρες. Κλωτσούν πίσω τα δοχεία των δακρυγόνων. Καλύπτουν αυτοκίνητα και πράκτορες με μπογιές και σπάνε τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους. Δεν σταματούν να ουρλιάζουν στα πρόσωπα των απαγωγέων όταν τους χτυπούν, τους ψεκάζουν με πιπέρι ή τους πυροβολούν με λαστιχένιες σφαίρες. Βλέπουν τις απαγωγές με μάσκες, τις άγνωστες εξαφανίσεις και τους θανάτους-ρεκόρ αυτής της νέας, ενδυναμωμένης ICE και είναι πρόθυμοι να αναλάβουν πραγματικά ρίσκα για να τους σταματήσουν. Βιώνουν αντίποινα βίας αλλά είναι περισσότεροι, πιο δυνατοί και πιο γενναίοι παρόλα αυτά.

Το να είσαι έτοιμος για την επερχόμενη έξαρση της επιβολής της ICE στην πόλη σου – και να θυμάσαι αυτά τα λόγια, σημαίνει να μελετήσεις το έδαφος στο οποίο αγωνίζεσαι και να γίνεις δημιουργικός. Αυτό που λειτουργεί καλύτερα για την πόλη σου πιθανότατα δεν θα μοιάζει ακριβώς με αυτές τις καθημερινές μονάδες παρατήρησης στα κεντρικά τους γραφεία και τις κινητές περιπολίες των ομάδων ταχείας αντίδρασης. Θα απαιτήσει μια διεξοδική ανάλυση του πώς να χρησιμοποιήσεις καλύτερα τα δυνατά σου σημεία και να εκμεταλλευτείς τις αδυναμίες τους στις συγκεκριμένες περιστάσεις σου. Ξεκινήστε να μελετάτε, να σχεδιάζετε, να συνδέεστε και να πειραματίζεστε τώρα.

Κοιτάμε τις Δίδυμες Πόλεις, όχι για να αναπαράγουμε τις λεπτομέρειες, αλλά για τη σαφήνεια της ανάλυσής τους, την ταχεία και αποφασιστική δράση τους, τον ευέλικτο πειραματισμό τους, τη βαθιά φροντίδα του ενός για τον άλλον και το μεταδοτικό θάρρος τους.

Αυτή η αναφορά υποβλήθηκε από επισκέπτες των Δίδυμων Πόλεων, οι οποίοι έγιναν ευγενικά δεκτοί στο δίκτυο για λίγες μέρες. Ευχαριστούμε όλους όσους μας έδειξαν την πόλη σας, μας εξήγησαν τα συστήματα και μας έφεραν μαζί τους σε περιπολίες. Αγάπη και οργή.

The post Αντίσταση στην ICE από τα κάτω στη Μινεάπολη και στο Σαιντ Πολ: Τα Δίκτυα Γρήγορης Αντίδρασης first appeared on Aυτολεξεί.

«Ζούμε σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία», δήλωσε ο Stephen Miller στον παρουσιαστή του CNN, Jake Tapper, στις 5 Ιανουαρίου 2026, διευκρινίζοντας το φασιστικό πρόγραμμα καθώς δικαιολόγησε την κατάληψη της Γροιλανδίας με τη βία. «Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου από την αρχή του χρόνου».

Νωρίς το πρωί της 3ης Ιανουαρίου, η κυβέρνηση Τραμπ πραγματοποίησε μια τηλεοπτική επιδρομή στη Βενεζουέλα, βομβαρδίζοντας τουλάχιστον επτά στόχους στο Καράκας και απαγάγοντας τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, Σέλια Φλόρες. Αυτό ήταν το αποκορύφωμα μιας εκστρατείας πίεσης διάρκειας ενός έτους, κατά την οποία η κυβέρνηση χαρακτήρισε τους Βενεζουελάνους μετανάστες στις ΗΠΑ ως «ναρκοτρομοκράτες», επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τον Νόμο περί Ξένων Εχθρών, βομβάρδισε φερόμενα «σκάφη μεταφοράς ναρκωτικών», κατέσχεσε πετρελαιοφόρα και ανέπτυξε το ναυτικό των ΗΠΑ για να αποκλείσει τη Βενεζουέλα.

Το καθεστώς Τραμπ αρχικά κατηγόρησε τον Μαδούρο ότι ηγείται του “Cartel de los Soles”, μιας κατασκευής τόσο επινοημένης όσο η “antifa”. Αν και αναθεώρησαν αυτή την κατηγορία χθες προκειμένου να διατυπώσουν μια λιγότερο εύθραυστη νομική υπόθεση, είναι χαρακτηριστικό της μεθόδου τους ότι ξεκινούν με ένα ψευδές αφήγημα και αναζητούν τα μέσα για να το επιβάλουν στην πραγματικότητα. Ένας από τους κύριους στόχους του Ντόναλντ Τραμπ ήταν να δημοσιεύσει μια φωτογραφία του Νικολάς Μαδούρο αλυσοδεμένου, σε αντιστοιχία με τις φωτογραφίες που έχουν κυκλοφορήσει οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες με άτομα που έχουν απαχθεί από την ICE. Αντί να προσφέρει βελτιώσεις στις οικονομικές συνθήκες οποιουδήποτε, ο Τραμπ προσφέρει στους υποστηρικτές του την έμμεση συγκίνηση της ταύτισης με τους δεσμοφύλακες και τους βασανιστές.

Στόχος του είναι να απανθρωποποιήσει τους αντιπάλους του και να απευαισθητοποιήσει τους πάντες στο είδος της βίας που θα απαιτηθεί για να διατηρηθεί η βασιλεία του και ο ίδιος ο καπιταλισμός σε μια εποχή μείωσης των κερδών.

Τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης εκτελούν τον κλασικό τους ρόλο της πιστής αντιπολίτευσης, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με τη νομιμότητα της ενέργειας, ενώ δαιμονοποιούν τον Μαδούρο και λατρεύουν τη δεξιά αντίπαλό του, Μαρία Κορίνα Ματσάντο. Οι αναρχικοί και όσοι άλλοι στοχεύουν στην αντιπαράθεση με τον ιμπεριαλισμό είναι απαραίτητο να τοποθετήσουν την επίθεση στη Βενεζουέλα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, να σκεφτούν πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια αποτελεσματική αντιπολίτευση και να προσδιορίσουν πώς μπορούμε να αναλάβουμε δράση ως απάντηση.

Το Εγχειρίδιο

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει μακρά ιστορία ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων κατά της Κούβας που διήρκεσαν πάνω από έναν αιώνα, του αιματηρού στρατιωτικού πραξικοπήματος στη Χιλή το 1973 και της εισβολής του Τζορτζ Μπους στον Παναμά το 1989. Η επίθεση στη Βενεζουέλα συνεχίζεται από εκεί που σταμάτησε μια σειρά από πιο πρόσφατες προσπάθειες, από τις εισβολές του Τζορτζ Μπους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ το 2002 και το 2003 έως την κατάργηση της διεθνούς «τάξης που βασίζεται σε κανόνες» από τον Τζο Μπάιντεν, ώστε να μπορέσει ο Μπενιαμίν Νετανιάχου να προβεί σε γενοκτονία στην Παλαιστίνη από το 2023.

Ταυτόχρονα, το πρόγραμμα της κυβέρνησης Τραμπ αντιπροσωπεύει μια απόκλιση από τα προηγούμενα πρότυπα. Επιδιώκοντας να πραγματοποιήσει την εξόρυξη πόρων με ωμή βία χωρίς την παραμικρή πρόφαση οποιασδήποτε άλλης ατζέντας, ο Τραμπ ενώνεται με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου στην εγκαινίαση μιας εποχής γυμνής απληστίας για τον εαυτό της.

Ενώ οι υφιστάμενοι του Τραμπ έχουν επικαλεστεί τις νοθευμένες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στη Βενεζουέλα το 2024 για να δικαιολογήσουν την επίθεση, ο Τραμπ δεν προσποιείται ότι φέρνει εκλογές ή «δημοκρατία» στη Βενεζουέλα. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι η αντιπολίτευση με επικεφαλής τη Μαρία Κορίνα Ματσάντο υποστηρίζεται από σχεδόν το 80% του πληθυσμού της Βενεζουέλας, παρ’ όλα αυτά ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι δεν έχουν αρκετή υποστήριξη για να κυβερνήσουν. Προφανώς, εννοεί ότι δεν έχουν την υποστήριξη του στρατού. Ο ίδιος ο Τραμπ θα προτιμούσε να συνεργαστεί με ένα αυταρχικό καθεστώς που είναι άμεσα υπόλογο σε αυτόν. Εξάλλου και ο ίδιος θα προτιμούσε να μην λογοδοτεί σε εκλογές, είτε στη Βενεζουέλα είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Τραμπ χρησιμοποιεί τον πόλεμο για να αποτρέψει την εσωτερική κρίση. Ενώ ο Τραμπ και μια ομάδα αντικομμουνιστών Ρεπουμπλικανών πιέζουν εδώ και καιρό για αλλαγή καθεστώτος και η ναυτική συγκέντρωση στην Καραϊβική αυξάνεται από τον Αύγουστο, αυτό το πραξικόπημα καθορίστηκε χρονικά για να καταλάβει τον κύκλο των μέσων ενημέρωσης, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή από τις επιδεινούμενες δημοσκοπήσεις και μια σειρά από δικαστικές ήττες σχετικά με τις προσπάθειες του Τραμπ να αναπτύξει την Εθνοφρουρά. Ταυτόχρονα, τα στοιχεία για τη συνενοχή του Τραμπ στην υπόθεση του Τζέφρι Έπσταϊν για παιδική κακοποίηση και βιασμούς τελικά διασπούν τη βάση του Τραμπ.

Καθώς οι αυταρχικοί ηγέτες χάνουν την εξουσία, γίνονται πιο επικίνδυνοι και απρόβλεπτοι.

Οι ελιγμοί του Νετανιάχου για να μείνει μπροστά από το σκάνδαλο διαφθοράς του -συμπεριλαμβανομένης της ετοιμότητάς του να θυσιάσει ομήρους προκειμένου να συνεχίσει να διαπράττει γενοκτονία- είναι διδακτικοί εδώ. Όταν η κρίση τούς απειλεί, τέτοιοι ηγέτες δημιουργούν πρόσθετες κρίσεις για να αποσπάσουν την προσοχή αυτών που κυβερνούν. Οποιαδήποτε αποτελεσματική αντιπολίτευση θα πρέπει να θυμάται να κρατά τα φώτα της δημοσιότητας σε αυτό που προσπαθεί να κρύψει ο Τραμπ. Αυτό είναι που φοβάται περισσότερο.

Έχοντας γίνει κατανοητή ως μία επιχείρηση των μέσων ενημέρωσης, η επίθεση στη Βενεζουέλα είναι μια επίθεση εναντίον όλων μας: μια προσπάθεια εκφοβισμού όλων όσων μπορεί να αντισταθούν στο καθεστώς Τραμπ, να μας κάνουν να αποδεχτούμε ότι η κρατική βία θα συνεχίσει να κλιμακώνεται ό,τι κι αν κάνουμε, να μας πείσουν ότι δεν είμαστε οι πρωταγωνιστές της εποχής μας.

Όπως υποστηρίξαμε το 2025, ο Τραμπ έχει αντιγράψει μεγάλο μέρος του εγχειριδίου του από αυταρχικούς ηγέτες όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Όταν ο Πούτιν έγινε πρωθυπουργός τον Αύγουστο του 1999, τα ποσοστά αποδοχής του ήταν ακόμη χαμηλότερα από ό,τι είναι του Τραμπ τώρα. Έλυσε αυτό το πρόβλημα μέσω του δεύτερου πολέμου της Τσετσενίας, ο οποίος ανέτρεψε δραματικά τις δημοσκοπήσεις υπέρ του. Στη συνέχεια, κάθε φορά που η υποστήριξή του έπεφτε, επαναλάμβανε αυτό το κόλπο – εισβάλλοντας στη Γεωργία το 2008, στην Κριμαία και το Ντονμπάς το 2014 και στην Ουκρανία το 2022 – εδραιώνοντας σιγά σιγά τον έλεγχο του στη ρωσική κοινωνία μέχρι που μπορούσε να αντέξει οικονομικά να ταΐζει Ρώσους στον κρεατομηχανή του πολέμου, εκατό χιλιάδες κάθε φορά.

Ο Πούτιν χρησιμοποίησε τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μέσο εσωτερικού ελέγχου – και στη Ρωσία, αυτό ξεπερνά κατά πολύ την καταστολή των διαμαρτυριών. Καθώς οι οικονομικές συνθήκες επιδεινώνονται, ο Πούτιν πρέπει να προβάλλει συνεχώς δύναμη και βιαιότητα, αλλά πρέπει επίσης να καταλάβει τι να κάνει με έναν ολοένα και πιο ανήσυχο και απελπισμένο πληθυσμό. Το να στέλνει νέους άνδρες από φτωχές οικογένειες της ενδοχώρας στα δόντια του πολέμου επιτρέπει στον Πούτιν να τους κρατά απασχολημένους. Αν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς δεν επιστρέψουν ποτέ στην πατρίδα τους, τόσο το καλύτερο – δεν θα εμφανιστούν στις στατιστικές ανεργίας και η αστυνομία δεν θα χρειαστεί να καταστείλει τις διαμαρτυρίες τους.

Ομοίως, η στρατολόγηση έχει οδηγήσει όσους πιθανότατα θα ηγούνταν μιας επανάστασης να εγκαταλείψουν τη χώρα κατά χιλιάδες. Αυτή είναι μια στρατηγική που θα δούμε να επαναλαμβάνεται αλλού καθώς η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού εντείνεται.

Η κύρια διαφορά μεταξύ των δύο πλαισίων είναι ότι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ πιο ισχυρές από τη Ρωσία, η εξουσία του Τραμπ δεν είναι τόσο ασφαλής όσο του Πούτιν. Ταυτόχρονα, μετά τις καταστροφικές κατοχές του Αφγανιστάν και του Ιράκ, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι έχουν πολύ λιγότερη ανοχή σε επιχειρήσεις που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή Αμερικανών στρατιωτών.

Ο Τραμπ δεν είναι ιδιαίτερα πειθαρχημένος στρατηγός, ούτε είναι ένας επικεντρωμένος τακτικιστής. Βασίζεται πάντα σε απειλές και εκφοβισμό για να επιτύχει τους στόχους του, εκμεταλλευόμενος τη δειλία και την αδυναμία των συγχρόνων του. Προφανώς, στοιχηματίζει ότι ο εκφοβισμός θα χρησιμεύσει για να υποτάξει τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής στις ιδιοτροπίες του χωρίς την ανάγκη περαιτέρω στρατιωτικής δράσης. Εάν αυτό δεν λειτουργήσει, πιθανότατα σκοπεύει να βασιστεί στη στρατιωτική τεχνολογία, σε ιδιώτες μισθοφόρους και σε άλλα μέσα άσκησης βίας χωρίς να χρειάζεται να στείλει αμερικανικά στρατεύματα για να καταλάβουν τη Βενεζουέλα ή άλλες χώρες. Αλλά ο πόλεμος, μόλις προκληθεί, επιβάλλει τη δική του λογική. Εάν η κυβέρνηση Τραμπ συνεχίσει σε αυτή την πορεία, οι αμερικανικές δυνάμεις ενδέχεται να εμπλακούν σε ανοιχτή σύγκρουση.

Μετά την επίθεση στη Βενεζουέλα, ο Τραμπ και οι μπράβοι του απείλησαν να αναλάβουν παρόμοιες ενέργειες με στόχο το Μεξικό, την Κούβα, την Κολομβία, τη Δανία και άλλα έθνη. Σίγουρα θα τις αναλάβουν εάν νιώσουν ότι ενεργούν από θέση ισχύος, αλλά ακόμη και αν τα πράγματα πάνε άσχημα γι’ αυτόν, ο Τραμπ μπορεί να επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει τέτοια κόλπα για να αποσπάσει την προσοχή από την αδυναμία του.

Αυτοκίνητα περιμένουν σε ουρές για καύσιμα στη Βενεζουέλα μετά τις επιθέσεις. Και αυτό, στη χώρα με το 17% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου.

Η Επιστροφή της Λεηλασίας

Ο καπιταλισμός ξεκίνησε εν μέσω αποικιακής λεηλασίας και, καθώς τα περιθώρια κέρδους μειώνονται σε ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία, οι κυβερνήσεις επιστρέφουν σε αυτή την παλιομοδίτικη στρατηγική συσσώρευσης. Αυτό εξηγεί την αρπαγή γης από τον Πούτιν στην Ουκρανία, τη συνεχιζόμενη προσπάθεια του Νετανιάχου να χρησιμοποιήσει τη γενοκτονία ως μορφή εξευγενισμού και την τελευταία περιπέτεια του Τραμπ στη Βενεζουέλα.

Σε ένα έγγραφο με τίτλο «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» του Νοεμβρίου 2025, η κυβέρνηση Τραμπ δεσμεύτηκε ρητά σε ένα «Επακόλουθο Τραμπ» του Δόγματος Μονρόε, με στόχο την «αποκατάσταση της αμερικανικής υπεροχής στο Δυτικό Ημισφαίριο» ως μέσο για να «στερηθούν οι ανταγωνιστές εκτός του Ημισφαίριου τη δυνατότητα να τοποθετούν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές δυνατότητες ή να κατέχουν ή να ελέγχουν στρατηγικά ζωτικής σημασίας περιουσιακά στοιχεία στο Ημισφαίριό μας».

Ο Τραμπ έχει ασπαστεί την αυτο-εξιδανικευμένη μετονομασία αυτής της γεωπολιτικής στρατηγικής σε «Δόγμα Ντονρόε», δηλώνοντας ότι «η αμερικανική κυριαρχία στο Δυτικό Ημισφαίριο δεν θα αμφισβητηθεί ποτέ ξανά». Αυτό αφορά το πετρέλαιο, όπως έχει τονίσει ο Τραμπ – η Βενεζουέλα περιέχει το 17% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου – αλλά είναι επίσης ένα μέσο για να διεκδικήσει την εξουσία με την Κίνα, η οποία είναι σημαντικός επενδυτής και εισαγωγέας της πετρελαϊκής βιομηχανίας της Βενεζουέλας, αγοράζοντας το 80% των εξαγωγών πετρελαίου της Βενεζουέλας και στηρίζοντας τη πετρελαϊκή βιομηχανία της Βενεζουέλας με δάνεια άνω των 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 2007. Αυτή η στρατηγική προηγείται του Τραμπ: μια ανανέωση του Δόγματος Μονρόε με επίκεντρο τον ανταγωνισμό με την Κίνα και τη Ρωσία στον Παγκόσμιο Νότο ήταν βασικό μέρος της Επιτροπής του 2024 για τη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας που δημιουργήθηκε υπό την κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν. Η Επιτροπή του 2024 ζήτησε ρητά τον ανταγωνισμό με την Κίνα και τη Ρωσία για τη μόχλευση στη Λατινική Αμερική όσον αφορά την «ανάπτυξη και αξιοποίηση των φυσικών πόρων, καθώς και τις εγκαταστάσεις και τις δυνατότητες προβολής ισχύος». Ενώ ο Τραμπ αντιπροσωπεύει τη στροφή προς την απολυταρχία, η γεωπολιτική και οικονομική λογική βρισκόταν ήδη σε ισχύ.

Με άλλα λόγια, η ωμή βαρβαρότητα του Τραμπ προσφέρει στην άρχουσα τάξη μια λύση σε ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι καπιταλιστές όλων των αποχρώσεων – το πρόβλημα της εξαφάνισης των ευκαιριών.

Το σχέδιο του Τραμπ να αναλάβουν οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες τον έλεγχο της εξόρυξης πόρων στη Βενεζουέλα αποτελεί μέρος μιας νέας φάσης αποικιακής λεηλασίας, μιας επιστροφής στην άμεση κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων από άλλες χώρες. Πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό στο ευρύτερο πλαίσιο της στασιμότητας και της χρηματιστικοποίησης. Ιστορικά, αυτό αντικατοπτρίζει προηγούμενες περιόδους «συστημικού χάους»,¹ όταν η μείωση των κερδών ανάγκασε τους καπιταλιστές να στραφούν προς την οικονομική κερδοσκοπία και ο μηχανισμός του καπιταλιστικού παγκόσμιου συστήματος αγωνίστηκε μέχρι να ανασυσταθεί σε μια νέα τάξη μέσω της μαζικής βίας. Το πιο σχετικό πρόσφατο παράδειγμα είναι η περίοδος από το 1914 έως το 1945, η οποία είδε και τους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα.

Δεν πρόκειται λοιπόν μόνο για το πετρέλαιο. Είναι ένα μέσο για να ενισχυθούν οι συνθήκες για την καπιταλιστική κερδοσκοπία γενικά, και μια πρόγευση μιας μεγαλύτερης κλίμακας βίας που θα έρθει. Μπαίνουμε σε μια φάση σχέσεων που βασίζονται στην καθαρή βία, όχι στο «κράτος δικαίου» ή τη διπλωματία, και αυτή η επίθεση -όπως και η ίδια η προεδρία Τραμπ- είναι ένα σύμπτωμα, όχι μια αιτία.

Αλλά αυτό αντιπροσωπεύει μια απόκλιση από τον εθνικιστικό και λαϊκιστικό ιμπεριαλισμό του παρελθόντος, όπου τα καθεστώτα έκλεβαν πόρους από την παγκόσμια περιφέρεια προκειμένου να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής στον αυτοκρατορικό πυρήνα. Η επίθεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα έχει υπολογιστεί για να ωφελήσει ένα ολοένα και μικρότερο κλιμάκιο καπιταλιστών. Η μεσαία τάξη και η λευκή εργατική τάξη δεν είναι πλέον «μικρότεροι εταίροι» σε αποικιακές επιχειρήσεις και έχουν ολοένα και λιγότερους λόγους να ταυτίζονται μαζί τους.

Το Ζήτημα της Ηγεσίας

Αρχικά, η αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροντρίγκες υιοθέτησε έναν προκλητικό τόνο, αλλά αμέσως υποχώρησε σε πιο συμφιλιωτική ρητορική. Αυτό έχει πυροδοτήσει εικασίες ότι η Ροντρίγκες μπορεί να είναι έτοιμη να συνεργαστεί με το καθεστώς Τραμπ ή ότι συνεργάζεται ήδη.

Διάφορα πιθανά σενάρια υπάρχουν και είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η αλήθεια. Ίσως οι Ηνωμένες Πολιτείες να έχουν βάλει την Ντέλσι Ροντρίγκεζ σε μια τρομακτική κατάσταση, αλλά εκείνη να αντέχει με θάρρος. Ίσως το καθεστώς Τραμπ έχει ήδη διαπραγματευτεί κρυφά με την Ντέλσι Ροντρίγκεζ και εκείνη να σκοπεύει να μιλήσει σκληρά, διευκολύνοντας παράλληλα την αμερικανική ατζέντα για την εξόρυξη πόρων. Ίσως συμβαίνει κάτι άλλο. Ανεξάρτητα από αυτό, η ευαλωτότητα του Τσαβισμού² μέχρι την απαγωγή του ηγέτη του —και την πιθανότητα η Ροντρίγκεζ ή άλλα μέλη της κυβέρνησης της Βενεζουέλας να είναι συνένοχοι ή να γίνουν συνένοχοι στο σχέδιο του Τραμπ να αναλάβει τον έλεγχο των πόρων της Βενεζουέλας— υπογραμμίζουν το γεγονός ότι όλες οι ιεραρχίες αποτελούν σημείο αποτυχίας για τους αγώνες απελευθέρωσης.

Έχουμε ήδη δει πώς η ηγεσία προηγούμενων επαναστατικών αριστερών κινημάτων, όπως η κυβέρνηση του Ντανιέλ Ορτέγκα στη Νικαράγουα, έχει ενσωματωθεί βίαια στη λειτουργία του νεοφιλελευθερισμού και έχει αναγκαστεί να επιβάλει καπιταλιστικά μέτρα λιτότητας και κρατικό έλεγχο στους πληθυσμούς που βρίσκονται υπό την κυριαρχία τους. Αντιμέτωποι με αυτές τις ήττες, ορισμένοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει κανείς κυριαρχία είναι να ελέγχει ένα ισχυρό έθνος-κράτος που διαθέτει πυρηνικά όπλα. Αυτή είναι η λογική που διέπει τον « καμπισμό », την υποστήριξη σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα που ανταγωνίζονται τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο, η Ρωσία και η Κίνα λειτουργούν σύμφωνα με την ίδια αυταρχική, καπιταλιστική λογική που λειτουργεί η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών σήμερα – και όσοι επιλέγουν να τις υποστηρίξουν δεν θα έχουν μεγαλύτερη επιρροή στις ενέργειες των ηγετών τους από ό,τι οι Βενεζουελάνοι στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Όσοι επιδιώκουν να ευθυγραμμιστούν με τον έναν ή τον άλλο γεωπολιτικό κρατικό παράγοντα, αναπόφευκτα θα καταλήξουν να υπερασπίζονται τους γενοκτονικούς αυταρχικούς ηγέτες από μια θέση απόλυτης αδυναμίας. Η πραγματική εναλλακτική λύση δεν είναι ο καμπισμός, αλλά μια διεθνής αντίσταση από-τα-κάτω που εκτείνεται πέρα ​​από τα σύνορα.

Αλλά για να αποτελέσει αυτό μια πειστική εναλλακτική λύση, οι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αναπτύξουν την ικανότητα να αποτρέψουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ από βομβαρδισμούς και λεηλασίες στο εξωτερικό.

Τι να περιμένετε, πώς να προετοιμαστείτε

Η επίθεση στη Βενεζουέλα σηματοδοτεί την κλιμάκωση ενός πολέμου δι’ αντιπροσώπων με την Κίνα. Η μετατόπιση της βιομηχανικής βάσης, συμπεριλαμβανομένης της τεχνολογικής βιομηχανίας, σε μια βιομηχανία σε καιρό πολέμου είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης της στασιμότητας της οικονομίας, αλλά αυτό θα είναι δυνατό μόνο εάν η κυβέρνηση Τραμπ καταφέρει να ενισχύσει το «εθνικό πνεύμα» και τον πατριωτισμό. Αναμφισβήτητα, η βιασύνη για την ενοποίηση της χρηματοδότησης και του πολλαπλασιασμού της τεχνητής νοημοσύνης αποσκοπεί στη δημιουργία ενός πιο εύπιστου και ελεγχόμενου πληθυσμού προς την κατεύθυνση αυτού του τελικού σκοπού.

Βραχυπρόθεσμα, μπορούμε να περιμένουμε να δούμε την κυβέρνηση Τραμπ να επιχειρεί για άλλη μια φορά να χρησιμοποιήσει τον Νόμο περί Ξένων Εχθρών εναντίον Βενεζουελάνων και άλλων στόχων. Η προηγούμενη προσπάθεια του Τραμπ και του Μίλερ απορρίφθηκε στο δικαστήριο επειδή οι ΗΠΑ δεν βρίσκονταν, στην πραγματικότητα, σε πόλεμο. Τώρα που έχουν δημιουργήσει έναν πόλεμο, θα τον χρησιμοποιήσουν για να κηρύξουν μια σειρά από πρόσθετες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και να δικαιολογήσουν πρόσθετα μέτρα καταστολής. Μπορούμε επίσης να περιμένουμε περισσότερη ρατσιστική βία κατά των Λατινοαμερικανών και των Κινέζων, καθώς και αντίποινα κατά της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από μη κρατικούς παράγοντες ή πληρεξούσιους παράγοντες, τα οποία η κυβέρνηση Τραμπ θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί για να προωθήσει την ατζέντα της.

Οι ενδιάμεσες εκλογές έχουν προγραμματιστεί για τον Νοέμβριο του 2026. Ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι ευνοημένοι. Αλλά ο Τραμπ έχει ήδη ξεπεράσει τόσες πολλές κόκκινες γραμμές που δεν μπορεί να ανεχθεί καμία απειλή για την εξουσία του. Είτε μέσω εκλογικών παρεμβάσεων, νοθείας, είτε, πιθανότατα, μεθοδευμένων κρίσεων που νομιμοποιούν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μπορούμε να περιμένουμε ότι οι ενδιάμεσες εκλογές θα είναι οι λιγότερο «δημοκρατικές» εκλογές στην πρόσφατη ιστορία. Οι εκλογές από μόνες τους δεν θα μας βγάλουν από αυτό το χάος. 

Καθώς ο Τραμπ μαστίζεται από διάφορες κρίσεις, σκάνδαλα και εμπόδια, θα γίνει πιο βίαιος, απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Αυτό είναι ένα σημάδι αδυναμίας, αλλά είναι μια αδυναμία που υποστηρίζεται από την πλήρη ισχύ του αμερικανικού στρατού. Θα πρέπει να αναμένουμε στρατιωτικές εμπλοκές σε μεγαλύτερη κλίμακα μέχρι τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, συμπεριλαμβανομένων περαιτέρω αναπτύξεων της Εθνοφρουράς και ίσως ακόμη και στρατιωτικού νόμου.

Οι μη δημοφιλείς πόλεμοι χωρίς σαφή εντολή -ειδικά οι πόλεμοι που έχουν ως αποτέλεσμα θύματα στις ΗΠΑ ή άλλες θυσίες στο εσωτερικό- μπορούν να σημάνουν την πτώση ενός καθεστώτος. Είναι καθήκον μας να μετατρέψουμε αυτόν τον πόλεμο -μαζί με τα άλλα λάθη του Τραμπ και τους πολέμους που θα ακολουθήσουν- σε μυλόπετρα γύρω από το λαιμό ολόκληρης της άρχουσας τάξης. Θα χρειαστεί τόση λαϊκή δύναμη για να εκδιωχθεί ο Τραμπ, ώστε να διαδώσουμε παρόμοιες φιλόδοξες προτάσεις -όχι απλώς να απαιτήσουμε την επιστροφή σε ένα αντιδημοφιλές κεντρώο status quo. Οι επαναστάτες πρέπει να προετοιμαστούν να ξεπεράσουν τις κεντρώες προσπάθειες να αναδιαμορφώσουν το κράτος. Μπορεί να φαίνεται δύσκολο να το φανταστεί κανείς τώρα, αλλά οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις εκτυλίσσονται γρήγορα. Οι επαναστάσεις της «Γενιάς Ζ» ανέτρεψαν καθεστώτα σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια του 2024.

Διαδηλώσεις σε όλες τις ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει γνωστά συνθήματα όπως «Όχι αίμα για πετρέλαιο». Δυστυχώς, ο Τραμπ έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι οπαδοί του θέλουν και τα δύο – πετρέλαιο και αίμα. Τα αντιπολεμικά κινήματα τείνουν να είναι εγγενώς συντηρητικά, καθώς επιδιώκουν να επηρεάσουν την κρατική πολιτική. Αλλά όπως και οι κυβερνήσεις πριν από αυτό, το καθεστώς Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι δεν ανησυχεί για την αντιπολίτευση. Αντί να παρουσιάζουμε αιτήματα μέσω συμβολικών διαμαρτυριών, πρέπει να οικοδομήσουμε οριζόντια κινήματα ικανά να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες μέσω άμεσης δράσης. Αυτά θα πρέπει να επικεντρωθούν στις κοινές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι απλοί άνθρωποι από το Καράκας μέχρι τη Μινεάπολη: φτώχεια, λιτότητα, λεηλασία βασικών πόρων, έλεγχος από βίαιους μισθοφόρους, διακυβέρνηση από ανεύθυνους μεγιστάνες. Η αντίσταση στη δραστηριότητα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν, πράγματι, όπως υπονοεί ο Stephen Miller, οι κυβερνήσεις δεν αντιπροσωπεύουν τις επιθυμίες ή την αυτονομία των ανθρώπων που κυβερνούν, αν -όπως θα έπρεπε τώρα να είναι προφανές σε όλους- δεν έχουν κατά νου τα συμφέροντά μας, αλλά απλώς ενεργούν για να αρπάξουν όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο για τον εαυτό τους, τότε κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τις υπακούσει. Το μόνο ερώτημα είναι πώς να δημιουργήσουμε αρκετή συλλογική δύναμη -αρκετή δύναμη βάσης, αρκετή οριζόντια εξουσία- για να τις νικήσουμε.

Παράρτημα: Περαιτέρω Ανάγνωση

Αρχικά, οι αναγνώστες θα πρέπει να συμβουλευτούν το άρθρο « Καταδικάζουμε την Αυτοκρατορική Επίθεση στη Βενεζουέλα », μια διεθνή δήλωση λατινοαμερικανικών αναρχικών οργανώσεων που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2025.

Για βαθύτερο ιστορικό της κατάστασης στη Βενεζουέλα, ενθαρρύνουμε τους ισπανόφωνους αναγνώστες να μελετήσουν το αρχείο της πλέον αναρχικής έκδοσης της Βενεζουέλας, El Libertario, όπου μπορεί κανείς να βρει, για παράδειγμα, μια κριτική αξιολόγηση των Μπολιβαριανών κοινωνικών οργανώσεων από το 2006 ή μια συλλογή κειμένων σχετικά με τον ρόλο της πετρελαϊκής βιομηχανίας στην υποταγή των λαϊκών κινημάτων βάσης στη Βενεζουέλα και στην ενσωμάτωσή τους στην παγκόσμια οικονομία:

«Η Βενεζουέλα αποτελεί μέρος της διαδικασίας οικοδόμησης νέων μορφών διακυβέρνησης στην περιοχή, οι οποίες έχουν αποκινητοποιήσει τα κοινωνικά κινήματα που ανταποκρίθηκαν στην εφαρμογή μέτρων διαρθρωτικής προσαρμογής τη δεκαετία του 1990, νομιμοποιώντας εκ νέου τόσο το κράτος όσο και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ποσοστώσεις εξαγωγής φυσικών πόρων προς τις κύριες αγορές του κόσμου».

-Ley Habilitante: dictadura para el capital energético (“The Enabling Law: Dictatorship for Energy Capital) στο El Libertario #62, Μάρτιος-Απρίλιος 2011

Θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε την επίθεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα ως έναν τρόπο συνέχισης αυτής της «διαδικασίας οικοδόμησης νέων μορφών διακυβέρνησης στην περιοχή» σήμερα.

The post «Ένας κόσμος που κυβερνάται από τη βία» Η επίθεση στη Βενεζουέλα & οι επερχόμενες συγκρούσεις | Crimethinc   first appeared on Aυτολεξεί.

Η εκλογή του Mamdani στη Νέα Υόρκη παρουσιάζεται ως κοσμοϊστορικό γεγονός – και έτσι είναι όντως ως ένα βαθμό, όμως η μεγάλη εικόνα είναι πιο σύνθετη.

Δεν μετατράπηκε ξαφνικά η Νέα Υόρκη σε κοινωνία των πολιτών. Υπήρξε όμως πράγματι μια μετατόπιση μέσα στο ίδιο το ετεροκαθορισμένο πλαίσιο. Εμφανίστηκε ένας άνθρωπος εκτός του συνηθισμένου πολιτικού μηχανισμού, που δεν προέρχεται από τη συνηθισμένη πολιτική τάξη της Νέας Υόρκης και δηλώνει ανοιχτά σοσιαλιστής. Μιλάει δε, για κοινωνική στέγαση, αναδιανομή του πλούτου, δημόσια αγαθά και περιορισμό των λόμπι του real estate.

Αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Για να εκλεγεί ένας τέτοιος υποψήφιος, κάποιο τμήμα της κοινωνίας κινήθηκε, οργανώθηκε, συγκρούστηκε με συμφέροντα και αρνήθηκε την κλασική πελατειακή συνταγή. Αυτό μπορεί να μην αποτελεί φυσικά αναγέννηση της δημοκρατίας, είναι όμως ρωγμή στο στερεότυπο ότι τίποτα δεν αλλάζει. Το εκλογικό σώμα (δεν μπορούμε να μιλάμε για πολίτες), για μια στιγμή, δεν λειτούργησε σαν εντελώς παθητικός όχλος – καταναλωτής πολιτικών προϊόντων, αλλά ως συλλογικότητα με προτιμήσεις που δεν υπαγόρευσαν οι κλασικοί χορηγοί και οι διαφημιστικές.

Μέχρι εκεί.

Η δεύτερη ανάγνωση λέει ότι η δομή της εξουσίας δεν αλλάζει με την εναλλαγή προσώπων. Το αντιπροσωπευτικό πολίτευμα παραμένει αντιπροσωπευτικό: κάποιος αποφασίζει αντί των άλλων. Ένας δήμαρχος, όσο προοδευτικός και αν είναι, δεν καταργεί το γεγονός ότι η πόλη διοικείται από ένα πλέγμα γραφειοκρατίας, νομικών συμβάσεων, τεχνικών υπηρεσιών, συμφωνιών με το κράτος και -το σκληρότερο απ’ όλα- οικονομικών κέντρων εξουσίας που κανείς δεν εκλέγει. Τράπεζες, developers, funds κοκ.

Άρα η ετερονομία συνεχίζεται. Οι πολίτες δεν συναποφασίζουν για τον προϋπολογισμό, δεν έχουν δικαίωμα αρνησικυρίας στα έργα που καταστρέφουν τις γειτονιές τους, και κυρίως δεν αυτοθεσμίζονται. Δηλαδή δεν παράγουν τον νόμο αλλά τον υφίστανται. Απλώς – σε αυτή τη φάση – ο διαχειριστής της πόλης τους είναι λιγότερο εχθρικός απέναντί τους. Το φαντασιακό της (άνωθεν) εξουσίας παραμένει: οι ειδικοί αποφασίζουν για τους “μη ειδικούς”, το χρήμα διαμορφώνει τον χώρο, και η κοινωνία γίνεται αντικείμενο διοίκησης και όχι υποκείμενο αυτοθέσμισης.

Δεν είναι κακό βεβαίως που εκλέχθηκε ο Mamdani. Καλύτερα αυτός παρά οι συνηθισμένοι μηχανισμοί που βλέπουν τις πόλεις σαν φιλέτο real estate. Αλλά δεν πρέπει να μπερδεύουμε τη μετατόπιση εντός του συστήματος με την υπέρβαση του συστήματος. Η Νέα Υόρκη δεν έγινε ξαφνικά “πόλις”. Παραμένει μια τεράστια γραφειοκρατική μηχανή, με τους κατοίκους της περιορισμένους στο ρόλο ψηφοφόρου και φορολογούμενου.

Συγγνώμη που το χαλάω, αλλά η δημοκρατία δεν ήρθε. Το πολύ – πολύ να δημιουργήθηκε ένα πεδίο δυνατότητας. Το αν θα το αξιοποιήσει η κοινωνία… αυτό είναι άλλο ζήτημα.

The post Για την εκλογή Mamdani: «Συγγνώμη που το χαλάω, αλλά η δημοκρατία δεν ήρθε» first appeared on Aυτολεξεί.

«Με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία και την άνοδο στην εξουσία αυταρχικών ηγετών σαν τον Ντόναλντ Τραμπ, το παρόν δοκίμιο φωτίζει ορισμένες θεμελιώδεις πτυχές της ρωσικής κοινωνίας και, ταυτόχρονα, αναλύει ανθρωπολογικά τις ανακατατάξεις στον Δυτικό κόσμο».

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ;

Η Αριστερά, λόγω της στενά οικονομίστικης αντίληψής της για την πολιτική, αδυνατεί να διακρίνει τις διαφορές μεταξύ του μεταπολεμικού αμερικανικού ιμπεριαλισμού από τον κλασικό ιμπεριαλισμό αυτοκρατορικού τύπου, είτε στην περίπτωση του παραδοσιακότερου δυτικού ιμπεριαλισμού (Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο, Πορτογαλία κ.ο.κ.) είτε σε αυτή –σήμερα– μη δυτικών κρατών με αυτοκρατορικό παρελθόν (Κίνα, Ρωσία, Τουρκία κ.λπ.). Μπορεί, φυσικά, ένας θεωρητικός του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σαν τον Μπρεζίνσκι να ωραιοποιεί πράγματα και καταστάσεις όταν ισχυρίζεται ότι η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ αποτελεί μια «νέα μορφή ηγεμονίας» που δεν βασίζεται στην ωμή επιβολή αλλά στον θεμελιώδη ρόλο της πολιτιστικής ηγεμονίας^[1], εντούτοις υπογραμμίζει σωστά τη βασική και θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα στις δύο μορφές ιμπεριαλισμού: τον παραδοσιακό ιμπεριαλισμό που βασίζεται στην εδαφική επέκταση και κατοχή και έναν ιμπεριαλισμό που βασίζεται στην προώθηση της ήπιας ισχύος και στην παροχή κινήτρων (σ’ επίπεδο οικονομίας, ασφάλειας κ.ο.κ.) για την προσχώρηση των μικρότερων χωρών στη σφαίρα ηγεμονίας του.

Ουσιαστικά, αυτή η τελευταία εκδοχή ιμπεριαλισμού καθορίζεται από τα όρια που θέτουν στην άσκηση επεκτατικής πολιτικής τα δημοκρατικά αντίβαρα που μέχρι πολύ πρόσφατα επιβίωναν εντός των δυτικών κοινωνιών – όχι μόνο σε θεσμικό επίπεδο (Διεθνές Δίκαιο, ΟΗΕ, διεθνή δικαστήρια, συμβάσεις τις οποίες σχεδόν όλα τα δυτικά κράτη έχουν υπογράψει), μα και σ’ επίπεδο κοινωνικό (όπως, π.χ., στην περίπτωση της αντίδρασης σημαντικού κομματιού της αμερικανικής κοινωνίας ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ ή στο Ιράκ). Η κατάργηση ή ο παροπλισμός των μέσων προβολής μιας τέτοιας ήπιας ισχύος, όπως τα προγράμματα ανθρωπιστικής βοήθειας που συντόνιζε η USAID (την οποία, διόλου τυχαία, οι ιθαγενείς αριστεροί καταγγέλλουν ως μια CIA με ανθρώπινο πρόσωπο^[2]) ή η περίφημη «Φωνή της Αμερικής» (Voice of America)^[3], και η εντελώς απαξιωτική, σατραπικού τύπου δημόσια αντιμετώπιση συμμαχικών χωρών (από τον Καναδά και το Μεξικό ως την Ουκρανία) σηματοδοτούν και σε συμβολικό/επιτελεστικό επίπεδο την αλλαγή στη φύση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Υπό τον Τραμπ, αυτός λαμβάνει χαρακτηριστικά αυτοκρατορικού τύπου, απαιτώντας πλήρη υποταγή, ακόμη και σ’ επίπεδο δημόσιας παρουσίας, των συμμαχικών χωρών όχι απλά στην αμερικανική πολιτική αλλά στις εκάστοτε επιθυμίες του μεγάλου Ηγέτη.

Σε τούτη την κοσμοθεωρητική σύμπλευση, σε ό,τι έχει να κάνει με την αντίληψη περί εξωτερικής πολιτικής αλλά και άσκησης της εξουσίας, γενικότερα, πρέπει ν’ αποδώσουμε τη σκανδαλώδη, εξόφθαλμή και παντελώς ανεξήγητη, βάσει των κυρίαρχων ρεαλιστικών ή οικονομίστικων σχημάτων, συμπόρευση του Τραμπ με την πουτινική Ρωσία («Το σύνολο του ΑΕΠ των σημερινών συμμάχων των ΗΠΑ είναι τουλάχιστον 20 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο ρωσικό, ενώ το εμπόριο με τη Ρωσία δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα σημαντικό για τις ΗΠΑ. Γιατί, τότε, να ξεκινήσει κανείς εμπορικό πόλεμο με τους εύρωστους συμμάχους του για χάρη της πρόσβασης σε μια ασήμαντη, ουσιαστικά, αγορά; Η απάντηση έγκειται, πιθανότατα, στο ότι η συμμαχία με τη Ρωσία επιλέγεται για λόγους που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την προώθηση ή τη διασφάλιση των αμερικανικών συμφερόντων»^[4]).

Σύμφωνα με τη Γαλλίδα σοβιετολόγο και ιστορικό Φρανσουάζ Τομ, η οποία ήδη από το 2018 τόνιζε τα κοινά χαρακτηριστικά του τραμπισμού με τον πουτινισμό^[5], η σημερινή εκδοχή «καθαρού» τραμπισμού^[6] μετατρέπει σταδιακά, πλην όμως με γοργούς ρυθμούς, τις ΗΠΑ σε καθεστώς πουτινικού τύπου, με στοιχεία, μάλιστα, που θυμίζουν τα παλιά ολοκληρωτικά καθεστώτα: επιβολή μιας επίσημης γραμμής στον Τύπο διά του ασφυκτικού ελέγχου των κρατικών ειδησεογραφικών πρακτορείων και της τρομοκράτησης των αντιπολιτευόμενων μέσων (με το φόβητρο μηνύσεων και οικονομικών πιέσεων) αλλά και μεγάλων δικηγορικών γραφείων και πανεπιστημίων που θεωρούνται φιλο-Δημοκρατικά· πλήρης υποταγή της νομοθετικής εξουσίας στην εκτελεστική της ομόλογο (με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα να ‘χει πλήρως αλωθεί από τον τραμπισμό, και τα μέλη του Κογκρέσου να μετατρέπονται σε φερέφωνα που αναπαράγουν συντονισμένα μέχρι και τις πιο παρανοϊκές απόψεις του Ηγέτη)· μετατροπή του FBI σε μηχανισμό στοχοποίησης εσωτερικών εχθρών, εγκαθίδρυση ενός συστήματος προσωπολατρίας του αλάθητου Ηγέτη· μετατροπή της δημόσιας διατράνωσης της πίστης μας σ’ εκείνον σε βασικό κριτήριο πρόσληψης στον κρατικό μηχανισμό· σύσταση μιας παράλληλης πραγματικότητας βασισμένης σ’ έναν θεμελιωτικό μύθο (το ότι το αποτέλεσμα των εκλογών του 2020 ήταν προϊόν νοθείας)· υπόνοιες για την αλλαγή του Συντάγματος ώστε ο Ηγέτης να διεκδικήσει μια ακόμα προεδρική θητεία κ.ο.κ.^[7].

Είναι στο πλαίσιο της προσωπικής διπλωματίας των Τραμπ-Μασκ που θα πρέπει ν’ αναζητηθούν οι όποιες οικονομικές ή άλλες, «υλικού» τύπου αιτίες ή πτυχές της φιλορωσικής τους πολιτικής. Πρόκειται για τη συζήτηση σχετικά με το αν η Ρωσία, ήδη από τα τελευταία χρόνια της σοβιετικής περιόδου, χρησιμοποιεί τον Τραμπ ως «asset», τουτέστιν ως χρήσιμο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, στο πλαίσιο μιας σχέσης που δεν προϋποθέτει απαραιτήτως τη συνειδητή αποδοχή αυτού του ρόλου από τον εκάστοτε ενδιαφερόμενο. Εν προκειμένω, τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα, καθώς δεν έχουμε αδιάσειστες αποδείξεις. Εντούτοις, υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύει κανείς ότι οι οικονομικές σχέσεις που ο Τραμπ διατηρούσε ήδη από τη δεκαετία του ’80 με τη Ρωσία πιθανότατα έχουν επηρεάσει τη φιλική του προαίρεση απέναντι στη χώρα^[8]. Αντίστοιχα, όπως τονίζει η Φιόνα Χιλ, ο Μασκ επιθυμεί τη στενή συνεργασία με τη Ρωσία προκειμένου να αναπτύξει περισσότερο τα προγράμματα της Space X και της Starlink^[9].

Σε κάθε περίπτωση, και δεν πρόκειται εδώ για απόπειρα εξύφανσης συνωμοσιολογικών σεναρίων, δύο είναι τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα που δίνουν τροφή στις προαναφερθείσες εικασίες: Αφενός, η συντονισμένη προσπάθεια της Ρωσίας, ήδη από τη σοβιετική εποχή, να διεισδύσει στην αμερικανική Δεξιά προκειμένου ν’ αντιστρέψει την αντιρωσική/αντι-κομμουνιστική της πίστη^[10]· αφετέρου, η σύμπτωση των πολιτικών του Τραμπ με τις ρωσικές επιδιώξεις, όχι μόνο σ’ επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, μα και σ’ επίπεδο εσωτερικής πολιτικής, ακόμα και σε τομείς φαινομενικά άσχετους με τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, όπως η στενότατη συνεργασία με το λόμπι των κρυπτονομισμάτων ή η επιλογή ιδεολογικών παραφρόνων σαν τους Κας Πατέλ και Νταν Μπαντζίνο ως επικεφαλής του FBI και του αντι-εμβολιαστή Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ ως Υπουργού Υγείας.

Με άλλα λόγια, η συστηματική αποσάθρωση του ομοσπονδιακού κράτους και της αμερικανικής οικονομίας από τους Τραμπ-Μασκ, μέσω της διαμόρφωσης ενός παρασιτικού και διεφθαρμένου καθεστώτος, που θα άρχει επί μιας οικονομίας-πλυντήριο μαύρου χρήματος, αλλά και της αναστολής της δημογραφικής δυναμικής και των κοινωνικών και τεχνικών κατακτήσεων που μετέτρεψαν τις ΗΠΑ σε παγκόσμια υπερδύναμη, απλώς συμβαδίζει με μια από τις βασικότερες (αν όχι τη βασικότερη) επιδιώξεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής: την αποδυνάμωση των ΗΠΑ με σκοπό το πέρασμα από έναν «μονοπολικό» σ’ έναν «πολυπολικό» κόσμο – τουτέστιν σ’ έναν κόσμο όπου θα επικρατεί ο αυτοκρατορικού τύπου ιμπεριαλισμός και οι κάθε είδους αναθεωρητικές επιδιώξεις.

—————————-

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 

[1] Βλ.: Ζ. Brzezinski, Η μεγάλη σκακιέρα…, ό.π., κεφ. 1ο.

[2] Βλ.: Κ. Βαξεβάνης, «Το κατάστημα λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση», documentonews.gr, 23/2/2025.

[3] Για τη σημασία της VOA ως όπλου των ΗΠΑ σε επίπεδο πολέμου της πληροφορίας, βλ.: B. Wittes “The Situation: Unilateral Disarmament in the Information Wars”, lawfaremedia.org, 17/3/2025.

[4] T. Snyder, “The War Trump Chooses”, ό.π.

[5] Βλ.: F. Thom, Comprendre le poutinisme, Παρίσι, Desclée de Brouwer, 2018.

[6] Τουτέστιν ενός τραμπισμού απαλλαγμένου πλέον από τα όρια που είχαν επιβάλει, κατά την πρώτη προεδρεία Τραμπ, στις επιθυμίες και επιδιώξεις του Νεοϋορκέζου μεγιστάνα τα στελέχη που προέρχονταν από την παραδοσιακή, «γερακίσια» πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (από συμβούλους όπως ο Τζον Μπόλτον μέχρι υπουργούς σαν τον Πομπέο και τον Μπιλ Μπαρ).

[7] F. Thom, «États-Unis: le clonage du poutinisme?», desk-russie.eu, 22/12/2024.

[8] Βλ. για το συγκεκριμένο ζήτημα τη συνέντευξη του Αμερικανού δημοσιογράφου και συγγραφέα, Craig Unger “‘Trump is a Russian asset’” (στο κανάλι του Times Radio στο youtube, 10/3/2025), ο οποίος αναφέρει τα δάνεια που του παρείχαν ρωσικές τράπεζες, αλλά και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος που έκαναν Ρώσοι μαφιόζοι αγοράζοντας διαμερίσματα στον Πύργο Τραμπ της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με το Grok, το λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης του Χ (δηλαδή του Μασκ), «ο Ντ. Τραμπ έχει ενεργήσει κατά τρόπον ώστε να φαίνεται πως θα μπορούσε να χρησιμοποιείται από τη Ρωσία: Εγκωμιάζει τον Βλαντίμιρ Πούτιν και προωθεί πολιτικές που ευθυγραμμίζονται με τα ρωσικά συμφέροντα. Βάσει των διαθέσιμων ιστορικών στοιχείων, κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έχει επιδείξει ανάλογη συμπεριφορά και σε τέτοιο, μάλιστα, βαθμό» (απάντηση του Grok στο ακόλουθο ερώτημα του χρήστη lamatzi: «Has any American president ever acted as if he were a Russian asset?»).

[9] Βλ. τη συνέντευξή της “Dr. Fiona Hill – What’s Next for the Russia-Ukraine War”, στο κανάλι του podcast Prof G Conversations στο youtube (21/3/2025).

[10] Βλ. σχετικά το λεπτομερές άρθρο της Γαλλίδας ιστορικού Λορένς Σεν-Ζιλ για τη συστηματική διείσδυση στον χώρο του Ευαγγελισμού και στο λόμπι της οπλοκατοχής, δηλαδή σε δύο χώρους που επηρεάζουν άμεσα την εκλογική βάση των Ρεπουμπλικανών, η οποία έχει καταλήξει στη δημιουργία ενός πραγματικού «ρωσικού λόμπι»: L. Saint-Gilles, «Le lobby russe aux États-Unis», desk-russie.eu, 13/5/2023.

The post Aυτοκρατορική μετάλλαξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού; (Από το βιβλίο: «Ο πόλεμος από ανθρωπολογική σκοπιά») first appeared on Aυτολεξεί.

Περπατώντας στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, είναι δύσκολο να μην δεις τα φυλλάδια που είναι αναρτημένα σε βιτρίνες καταστημάτων, πίνακες ανακοινώσεων και στύλους φωτισμού, τα οποία συσπειρώνουν τους περαστικούς με μια ανυποχώρητη έκκληση για δράση: Ας πολεμήσουμε τον φασισμό του Τραμπ! Ας υπερασπιστούμε τις κοινότητές μας! Ας χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο! Ελάτε στη Γενική Συνέλευση του Πρόβιντενς.

Για μήνες, λαϊκές συνελεύσεις όπως αυτές — στο Πρόβιντενς του Ντιτρόιτ και στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια — έχουν προετοιμάσει επιμελώς τις βάσεις για την αντίσταση στην ατζέντα του Τραμπ και την οικοδόμηση αυτοκυβέρνησης. Στο Πρόβιντενς, οι διοργανωτές με τη Γενική Συνέλευση κατέθεσαν την άποψή τους στη διαδήλωση “No Kings” του περασμένου Σαββατοκύριακου, η οποία προσέλκυσε χιλιάδες. Ορισμένα μέλη βοηθούν στη λειτουργία μιας τηλεφωνικής γραμμής για την αναφορά πιθανής παρουσίας πρακτόρων της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) – μια δράση η οποία αποτελεί βασικό μέρος των προσπαθειών κοινοτικής υπεράσπισης ανθρώπων που κινδυνεύουν με απέλαση και που βοηθά στην ειδοποίηση των κοινοτήτων για επιδρομές και καθιστά πιο πιθανό να υλοποιηθούν μεγάλης κλίμακας, συντονισμένες αντιδράσεις — όπως αυτές στο Λος Άντζελες.

Αλλά τι ακριβώς είναι μια λαϊκή συνέλευση; Στο Πρόβιντενς, οι συνελεύσεις πραγματοποιούνται κάθε δεύτερο Σάββατο στο κέντρο της πόλης από τον Νοέμβριο του περασμένου έτους. Αυτές οι συγκεντρώσεις προσφέρουν έναν χώρο για τις αντιφασιστικές και προοδευτικές δυνάμεις να συντονιστούν, να χαράξουν στρατηγικές και να λάβουν αποφάσεις από κοινού για να οικοδομήσουν εξουσία από-τα-κάτω που μπορεί να αξιοποιηθεί εναντίον της κυβέρνησης των ΗΠΑ. «Χρειαζόμαστε τακτικά προγραμματισμένες ριζοσπαστικά δημοκρατικές συναντήσεις για να οργανωνόμαστε, να συντονιζόμαστε και να κινητοποιούμαστε για την υπεράσπιση των φίλων, των γειτόνων και των αγαπημένων μας προσώπων», σημειώνει η Γενική Συνέλευση του Πρόβιντενς (PGA) στην ανακοίνωση των σκοπών της, «και να αγωνιζόμαστε ώστε να δημιουργήσουμε το είδος των κοινοτήτων και του κόσμου που θέλουμε μέσω των συλλογικών μας δράσεων».

Οι συνελεύσεις είναι ανοιχτές σε όλους. Σε μια συνέλευση στο Πρόβιντενς, στην οποία συμμετείχε η Truthout τον περασμένο Μάρτιο, η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και φιλόξενη για τους νεοφερμένους. Οι συμμετέχοντες έτυχαν υποδοχής στην πόρτα από τους διοργανωτές της συνέλευσης και τους παρέπεμψαν σε ένα τραπέζι γεμάτο με ετικέτες ονομάτων, δωρεάν μάσκες, σνακ, έντυπες ατζέντες συναντήσεων και ενημερωτικά φυλλάδια. Οι αποφάσεις της κοινότητας — αναρτημένες στον τοίχο στα αγγλικά και τα ισπανικά — ενθάρρυναν τους συμμετέχοντες να παραμένουν σε εγρήγορση, ανοιχτοί και με σεβασμό, και να προσφέρουν και να λαμβάνουν σχόλια με ειλικρίνεια και συμπόνια.

Για να ανοίξουν τη συνάντηση, δύο συντονιστές καλωσόρισαν το ημικύκλιο των περίπου 75 ατόμων, καθοδηγώντας τους σε μια προκαθορισμένη ημερήσια διάταξη που είχε καταρτιστεί από τη συντονιστική επιτροπή της Γενικής Συνέλευσης του Πρόβιντενς, μια ομάδα ανοιχτή σε όποιον έχει παρακολουθήσει τουλάχιστον μία συνέλευση. Φωνές από την άλλη άκρη της αίθουσας μίλησαν κατά τη διάρκεια της περιόδου ανακοινώσεων και του ανοιχτού φόρουμ, με τους συμμετέχοντες να σηκώνουν τα χέρια για να μοιραστούν ενημερώσεις, ανησυχίες ή σκέψεις. Πέντε θεματικές ομάδες εργασίας –Αλληλοβοήθεια, Κοινοτική Άμυνα, Αλληλεγγύη χωρίς Στέγη, Ταξική Πάλη και Αντιιμπεριαλισμός– συνόψισαν εν συντομία τις πρόσφατες προσπάθειές τους σε αναφορές. Η ομάδα Αλληλοβοήθειας οργάνωνε μια δωρεάν κλινική ψυχικής υγείας, μαγείρευε δωρεάν γεύματα για το κοινό κάθε Σαββατοκύριακο και συμμετείχε στην έναρξη ενός κοινοτικού κήπου σε ένα τοπικό σχολείο. Η ομάδα Αντιιμπεριαλισμός συνεργαζόταν με την εκστρατεία της Εβραϊκής Φωνής για την Ειρήνη στο Ρόουντ Άιλαντ για την αποεπένδυση από τα ισραηλινά ομόλογα. Η ομάδα της Κοινοτικής Άμυνας δημοσιοποίησε τη Γραμμή Άμυνας ICE Watch και μια επερχόμενη διαδήλωση στα κεντρικά γραφεία της ICE.

Η συνάντηση κορυφώθηκε με μια πρόταση για τη διοργάνωση μιας διαδήλωσης για την Πρωτομαγιά, φιλικής προς τις οικογένειες. Αρκετά μέλη είχαν υποβάλει αυτή την πρόταση μέσω της επίσημης διαδικασίας λήψης αποφάσεων της PGA, η οποία ζητά από τους συμμετέχοντες να υποβάλουν προτάσεις 24 ώρες πριν από τη συνέλευση και να τις παρουσιάσουν επίσημα κατά τη διάρκεια της συνάντησης, όπου στη συνέχεια συζητούνται και τελικά ψηφίζονται. Οι προτάσεις πρέπει να κερδίσουν την υποστήριξη τουλάχιστον των 2/3 των συμμετεχόντων στη συνέλευση για να υιοθετηθούν/ψηφιστούν.

Ακολούθησε μια ζωντανή 20λεπτη συζήτηση σχετικά με τη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς, με χρόνο που αφιερώθηκε σε διευκρινιστικές ερωτήσεις, προτεινόμενες τροποποιήσεις και αντιρρήσεις. Μερικοί συμμετέχοντες ζύγισαν τα οφέλη και τα μειονεκτήματα της εξασφάλισης της άδειας από την πόλη για την πορεία, ενώ άλλοι αμφισβήτησαν τη στρατηγική της διαμαρτυρίας μπροστά σε άδεια κτίρια. Ένας συμμετέχων εξέφρασε την ανησυχία του για το αν υπήρχε αρκετός χρόνος για να οργανωθεί η εκδήλωση. «Θα προσπαθήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο!» του απάντησαν με χαμόγελο. Άλλος επικαλέστηκε τη μνήμη της διαδήλωσης της Πρωτομαγιάς του 2006 στο Πρόβιντενς, η οποία είχε προσελκύσει εκατοντάδες μετανάστες εργάτες στους δρόμους. Σημείωσαν ότι η PGA ήταν ο πιο ευρείας βάσης, μη σεκταριστικός χώρος οργάνωσης που είχε δει το Πρόβιντενς εδώ και χρόνια. Τελικά, χωρίς σημαντικές αντιρρήσεις και με έντονη ενέργεια στην αίθουσα, η πρόταση πέρασε εύκολα — ξεπερνώντας την απαιτούμενη πλειοψηφία των 2/3 και πυροδοτώντας χειροκροτήματα και εορταστικές ζητωκραυγές.

Ένα κίνημα που εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα

Παρόμοιες λαϊκές συνελεύσεις που έχουν ριζώσει σε πόλεις όπως το Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν και το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, σηματοδοτούν την άνοδο ενός κινήματος για αυτοκυβέρνηση ως απάντηση στον αυξανόμενο αυταρχισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εκατοντάδες συμμετείχαν στην πρώτη Λαϊκή Συνέλευση στο Ντιτρόιτ στις 26 Ιανουαρίου και συσπειρώθηκαν γύρω από έναν σαφή και επείγοντα στόχο. «Έχουμε μια σταθερή στάση κατά της ICE, αυτή είναι η ουσία», δήλωσε η Ame, μια διοργανώτρια με έδρα το Ντιτρόιτ, η οποία βοήθησε στην έναρξη της πρωτοβουλίας και απέκρυψε το επώνυμό της λόγω ανησυχιών για την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Για να εφαρμόσει αυτή τη στάση, η συνέλευση σχημάτισε αρκετές ομάδες εργασίας για να υποστηρίξει τους μετανάστες κατοίκους του Ντιτρόιτ με διάφορους τρόπους.

Η ομάδα αλληλοβοήθειας λειτουργεί μια τηλεφωνική γραμμή που συνδέει τους κατοίκους με νομική και υλική υποστήριξη και προσφέρει εβδομαδιαίες ώρες για την παροχή νομικής εκπαίδευσης και βοήθειας για μετανάστες.

Η ομάδα πολιτικής εκπαίδευσης διοργανώνει εκδηλώσεις και δράσεις, συμπεριλαμβανομένων εκπαιδεύσεων με θέμα «Γνωρίστε τα δικαιώματά σας» και δημόσιων διαδηλώσεων.

Εν τω μεταξύ, μια τρίτη ομάδα εργασίας που ονομάζεται Migra Watch περιπολεί τις τοπικές γειτονιές και παρευρίσκεται σε δικαστικές ακροάσεις, παρακολουθώντας την δραστηριότητα της ICE επί τόπου. Όταν γίνονται μάρτυρες μιας σύλληψης, προσπαθούν να συλλέξουν τα στοιχεία επικοινωνίας των ατόμων προκειμένου να ειδοποιήσουν τις οικογένειές τους και να βοηθήσουν στην εξασφάλιση νομικής υποστήριξης.

«Θέλουμε να βεβαιωθούμε ότι η ICE και όλες οι υπηρεσίες που συνεργάζονται μαζί της γνωρίζουν ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι εδώ», είπε η Ame. «Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να απαχθούν άτομα, να διαλυθούν και να καταστραφούν οι κοινότητές μας».

Πιο πρόσφατα, η Λαϊκή Συνέλευση στο Ντιτρόιτ ξεκίνησε την εκπαίδευση τοπικών επιχειρήσεων σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των επιδρομών της ICE. Στις 11 Ιουνίου, οι διοργανωτές της συνέλευσης συγκεντρώθηκαν έξω από το Ομοσπονδιακό Κτίριο McNamara στο κέντρο του Ντιτρόιτ, μετά την κράτηση αρκετών αιτούντων άσυλο μετά τις ακροάσεις του δικαστηρίου λόγω των εκτεταμένων πολιτικών «ταχείας απομάκρυνσης». Στις 8 Ιουνίου, οι διοργανωτές της συνέλευσης παρευρέθηκαν σε μια συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Κοινοτικής Περιφέρειας του Δημόσιου Σχολείου του Ντιτρόιτ για να απαιτήσουν από το συμβούλιο να λάβει θέση υπέρ του Maykol, ενός μαθητή που κρατήθηκε από την ICE. «Ο Maykol ήταν 3,5 μονάδες μακριά από την αποφοίτησή του», δήλωσε η Ame. «Το συμβούλιο έκανε τη δήλωσή του, αλλά παρ’ όλα αυτά κρατήθηκε, οπότε έχουμε συγκεντρώσει χρήματα, παρατηρώντας ότι οι άνθρωποι που έχουν δικηγόρους είναι λιγότερο πιθανό να απελαθούν».

Σε γενικές γραμμές, οι συνελεύσεις έχουν δεσμευτεί να οικοδομήσουν τη λαϊκή εξουσία πέρα ​​από τα όρια του εκλογικού συστήματος. Ένας εκπρόσωπος της Λαϊκής Συνέλευσης του Ρίτσμοντ, γνωστός με το ψευδώνυμο Έζρα, εξήγησε ότι ενώ οι στρατηγικές ψήφου και εκλογών μπορούν μερικές φορές να οδηγήσουν σε βραχυπρόθεσμες βελτιώσεις, τελικά αποδυναμώνουν τις κοινότητες μεταφέροντας εξουσία σε αξιωματούχους που σπάνια υφίστανται τις συνέπειες των πολιτικών που επιβάλλουν.

Η συνέλευση ελπίζει να επιστρέψει αυτή την εξουσία λήψης αποφάσεων στους ανθρώπους που πρέπει να ζήσουν με τα αποτελέσματα αυτών των αποφάσεων.

Για την επιδίωξη αυτών των στόχων, το Ρίτσμοντ πραγματοποίησε την πρώτη του γενική συνέλευση στις 18 Ιανουαρίου, προσελκύοντας ένα πλήθος άνω των 500 ατόμων. Κατά τη διάρκεια αυτής της αρχικής συγκέντρωσης, μια ομάδα διοργανωτών παρουσίασε μια πρόταση για τη δημιουργία συνελεύσεων σε επίπεδο γειτονιάς. Η πρόταση εγκρίθηκε και 9 συνελεύσεις γειτονιάς έχουν σχηματιστεί σε όλη την πόλη τους μήνες που ακολούθησαν. Έκτοτε, έχουν οργανώσει μαθήματα Καρδιοπνευμονικής Αναζωογόνησης στην κοινότητα, «πάρτι ανταλλαγής» με δωρεάν ρούχα και άλλα αγαθά, κοινοτικές συζητήσεις με παρέες, πάρτι σε οικοδομικά τετράγωνα και πολλά άλλα.

«Θέλαμε οι άνθρωποι να μπορούν να αντιμετωπίζουν υπερτοπικά προβλήματα», εξήγησε ο Έζρα όταν ρωτήθηκε για τη στρατηγική που βασίζεται στη γειτονιά. «Νιώσαμε ότι δεν μπορούσαμε να ξεκινήσουμε σε επίπεδο πόλης χωρίς να γίνει πρώτα μια οργάνωση οργανώσεων». Ο στόχος είναι να εμπλέξουμε κατοίκους που δεν είναι ήδη πολιτικά ενεργοί — για να αποφύγουμε την αναπαραγωγή της φυλετικής, ταξικής και ηλικιακής συμμόρφωσης που μπορεί μερικές φορές να χαρακτηρίζει τις προσπάθειες οργάνωσης σε επίπεδο βάσης. Μια συνέλευση γειτονιάς συνδέεται χαλαρά με έναν κατειλημμένο κοινοτικό κήπο που έχει προσελκύσει ένα ποικιλόμορφο πλήθος — κάτι που ο Έζρα βλέπει ως ένα ουσιαστικό βήμα προς την οικοδόμηση ευρύτερης αλληλεγγύης. Παρ’ όλα αυτά, παραδέχτηκαν ότι η στρατηγική αποτελεί ένα έργο σε εξέλιξη για το σχετικά βραχύβιο πείραμα. «[Οι συνελεύσεις] σίγουρα εξακολουθούν να αποτελούνται κυρίως από άτομα που βρίσκονται ήδη σε κύκλους οργάνωσης», είπαν, «και αυτό είναι κάτι που προσπαθούμε ενεργά να ξεπεράσουμε».

Οι διοργανωτές της συνέλευσης του Ντιτρόιτ προώθησαν επίσης τη στρατηγική υποστήριξης των συνελεύσεων γειτονιάς σε ένα άρθρο που έγραψαν για το Left Voice, τονίζοντας την ανάγκη υποστήριξης των εργαζομένων και των μελών της κοινότητας σε χώρους όπου πραγματοποιούνται επιδρομές της ICE, όπως σχολεία και νοσοκομεία (σε αντίθεση με το να σχηματίζονται απλώς «περιπλανώμενες ομάδες» που μπορεί να είναι αποσυνδεδεμένες από τις πληγείσες κοινότητες).

Στο Ρίτσμοντ, οι οργανωτικές προσπάθειες επεκτείνονται και πέρα ​​από το επίπεδο της γειτονιάς, διοργανώνοντας τριμηνιαίες συγκεντρώσεις σε όλη την πόλη, οι οποίες προσφέρουν εργαστήρια, άτυπη κοινωνικοποίηση και κοινά γεύματα, εκτός από μια συνέλευση. «Αυτή η ροή ενέργειας από ένα περιβάλλον συνάντησης σε αυτά τα πιο ανοιχτά εργαστήρια φόρουμ ήταν πραγματικά ελκυστική για τους ανθρώπους», αναλογίστηκε ο Έζρα. «Αυτό βοήθησε τους ανθρώπους να παραμένουν αφοσιωμένοι σε αυτό που ήταν σχεδόν 10 ώρες την ημέρα».

Στην καρδιά αυτών των συγκεντρώσεων βρίσκεται η συνέλευση, η οποία συνδέει τις 9 συνελεύσεις γειτονιάς του Ρίτσμοντ μέσω ενός συμβουλίου εκπροσώπων. Κάθε γειτονιά στέλνει δύο εκπροσώπους — όχι για να λαμβάνουν αποφάσεις εκ μέρους της ομάδας τους, αλλά για να κοινοποιούν σημαντικές πληροφορίες και να αναφέρουν τα συμφέροντα της ομάδας τους στην ευρύτερη συνέλευση. Αυτή η δομή έχει σχεδιαστεί για να διατηρεί την εξουσία αποκεντρωμένη, εμποδίζοντας ένα άτομο ή μια μικρή ομάδα να ασκεί δυσανάλογη επιρροή πάνω σε άλλους.

Αυτό το μοντέλο συμβουλίου εκπροσώπων, εξήγησε ο Έζρα, εμπνέεται από διεθνή παραδείγματα άμεσης δημοκρατίας – κυρίως από τη Ροζάβα, ένα πολυεθνικό, φεμινιστικό κίνημα που περιλαμβάνει περισσότερα από 4 εκατομμύρια ανθρώπους στη Βόρεια και Ανατολική Συρία. Στη Ροζάβα, οι περισσότερες γειτονιές φιλοξενούν τουλάχιστον μία «Κομμούνα», μια μορφή λαϊκής συνέλευσης που λειτουργεί τόσο ως χώρος λήψης αποφάσεων όσο και ως κόμβος συντονισμού. Αυτές οι κομμούνες διαχειρίζονται τις βασικές ανάγκες της κοινωνίας μέσω ειδικών επιτροπών για αυτοάμυνα, τρόφιμα, νερό, εκπαίδευση, ηλεκτρικό ρεύμα, πετρέλαιο θέρμανσης, υγεία και αποκομιδή απορριμμάτων. Κάθε κομμούνα διευθύνεται από δύο συμπροέδρους, έναν άνδρα και μία γυναίκα, οι οποίοι συνέρχονται σε περιφερειακές συνελεύσεις. Ομοίως, κάθε επιτροπή εκπροσωπείται από συν-εκπροσώπους που συναντώνται με τους ομολόγους τους σε όλη την περιοχή, σχηματίζοντας μια ομοσπονδιακή δομή διακυβέρνησης από τη βάση.

Στη Συρία, χρόνια οργάνωσης από τη βάση — χτυπήματα πόρτας και εις βάθος συζητήσεις με γείτονες σχετικά με τους κοινούς τους αγώνες — βοήθησαν στην οικοδόμηση κοινωνικής αποδοχής για τις επαναστατικές ιδεολογίες μεταξύ του κουρδικού πληθυσμού. Έτσι, όταν πολλές από τις δυνάμεις του Άσαντ αποσύρθηκαν από τη Βόρεια και Ανατολική Συρία το 2012, εν μέσω του χάους του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου, οι κοινότητες ήταν έτοιμες να αυτοοργανωθούν. Μάζες ανθρώπων παρενέβησαν για να καλύψουν το κενό εξουσίας και να οικοδομήσουν μια νέα, συμμετοχική μορφή διακυβέρνησης.

Χωρίς πρόσβαση στην επίσημη δημοτική εξουσία όπως στη Ροζάβα, οι συνελεύσεις στο Ρίτσμοντ έχουν πραγματοποιήσει απεικονίσεις και πειράματα σκέψης σχετικά με το πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια αυτοδιοίκηση μεγάλης κλίμακας. Στη συγκέντρωση σε όλη την πόλη τον Απρίλιο, η συνέλευση χρησιμοποίησε μια πρόσφατη κρίση νερού στην πόλη ως εφαλτήριο για να συζητήσει τις τρέχουσες δομές εξουσίας στο Ρίτσμοντ και να φανταστεί τι θα χρειαζόταν για την κατασκευή υποδομών ικανών να διαχειριστούν το νερό για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Η μετατροπή τέτοιων φιλόδοξων οραμάτων σε πραγματικότητα απαιτεί την κλιμάκωση των κινημάτων μας. Για τον Έζρα, η ικανότητα του κινήματος να αναπτύσσεται και να γενικεύει εξαρτάται από την αναγνώριση του τρόπου με τον οποίο οι οργανωτικές δομές (ή η έλλειψή τους) επηρεάζουν την ποιότητα και το εύρος των σχέσεών μας. «Οι άνθρωποι συχνά λένε ότι πρόκειται για σχεσιακή εργασία, και αυτό είναι αλήθεια, αλλά ισχύει μόνο στον βαθμό που οι σχέσεις σας βρίσκονται σε κοινότητα, βρίσκονται σε διάλογο με τη δομή», είπαν. «Υπάρχει μια διαλεκτική μεταξύ σχέσης και δομής που επιτρέπει την οργάνωση. Όταν κλίνουμε πολύ προς οποιοδήποτε άκρο, θα περιοριστούμε είτε σε υποκουλτούρες σκηνών πάρτι, είτε σε μια πολύ άκαμπτη μορφή πολιτικής που δεν μπαίνει ποτέ στον πραγματικό κόσμο».

Σε μια συνέλευση στα τέλη Μαρτίου στο Πρόβιντενς, οι συμμετέχοντες αντιμετώπισαν ομοίως τη διπλή πρόκληση της οικοδόμησης ουσιαστικών σχέσεων, αντιστεκόμενοι παράλληλα στην έλξη της απομόνωσης της υποκουλτούρας. Μια πρόταση για τη σύσταση μιας κοινωνικής επιτροπής για την οργάνωση και την προώθηση μη πολιτικών εκδηλώσεων τελικά καταψηφίστηκε μετά από μια στοχαστική και καλόπιστη συζήτηση. Ενώ πολλοί συμμετέχοντες στη συνέλευση συμφώνησαν για τη σημασία της οικοδόμησης δεσμών, τόνισαν ότι οι σχέσεις θα αναπτυχθούν οργανικά εντός των ίδιων των ομάδων εργασίας και μέσω κοινού αγώνα θα προσεγγιστούν με ειλικρίνεια, περιέργεια και χαρά.

Αυτό το πνεύμα ζωντάνεψε ένα μήνα αργότερα κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της Πρωτομαγιάς, όταν ένα πλήθος συγκεντρώθηκε για να χτυπήσει με χαρά ομοιώματα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και ενός Tesla Cybertruck. Ήταν μια συλλογική και καθαρτική πράξη που συμβόλιζε ένα όραμα που συμμερίζονταν και οι τρεις συνελεύσεις: την αποδόμηση των καταπιεστικών συστημάτων και τη δημιουργία απελευθερωτικών δομών στη θέση τους, ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι ζουν χωρίς τον συνεχή φόβο του εκτοπισμού, της απέλασης και της κρατικής βίας.

The post Λαϊκές συνελεύσεις αναδύονται στις ΗΠΑ ως αντίσταση στον Τραμπ first appeared on Aυτολεξεί.

Τις τελευταίες ημέρες, δύο γεγονότα πυκνώνουν τον ιστορικό χρόνο:

• Η πορεία προς τη Γάζα και η ισραηλινή στρατιωτική επίθεση στο ανθρωπιστικό σκάφος Madleen, η οποία συνοδεύτηκε από τη σύλληψη και απαγωγή των ακτιβιστών και την πλήρη κατάληψη του σκάφους σε διεθνή ύδατα

• Οι μαζικές συγκρούσεις στο Λος Άντζελες ενάντια στις επιχειρήσεις της ICE (Immigration & Customs Enforcement), της υπηρεσίας που διεξάγει βίαιες επιδρομές και απελάσεις μεταναστών, διαλύοντας κοινότητες και χωρίζοντας οικογένειες.

Αυτά τα γεγονότα δεν είναι αποκομμένα μεταξύ τους. Είναι εκφάνσεις μιας ενιαίας, παγκόσμιας διαδικασίας: της στρατιωτικοποίησης της ζωής και της εμπέδωσης ενός συστήματος διακυβέρνησης μέσω πολέμου, καταστολής και ποινικοποίησης της ύπαρξης όσων περισσεύουν — των φτωχών, των μεταναστών, των μη ενσωματωμένων, των αντιστεκόμενων.

Όσα βλέπουμε και βιώνουμε καθημερινά δεν αποτελούν την αποτυχία του φιλελεύθερου κράτους, αλλά αντίθετα τη βαθύτερη ουσία του: έναν μηχανισμό που, πίσω από τη μάσκα της δήθεν «παροχής δικαιωμάτων», αποκαλύπτεται ως τεχνολογία επιτήρησης, βίας και καταστολής.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΣΕ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ – ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΛΕΓΕΤΑΙ

Στη Γάζα, ο αποκλεισμός και οι επαναλαμβανόμενοι βομβαρδισμοί είναι η πιο ωμή έκφραση μιας παγκόσμιας βιοπολιτικής εξάλειψης. Η κυβέρνηση Νετανιάχου, με την ενεργή στήριξη των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και φυσικά του ελληνικού κράτους, εφαρμόζει μια γενοκτονική πολιτική εθνοκάθαρσης στην Παλαιστίνη. Η επίθεση δε στο Madleen περνάει ένα σαφέστατο μήνυμα: καμία πράξη αλληλεγγύης δεν επιτρέπεται αν δεν είναι θεσμικά εγκεκριμένη. Κι όμως, κάθε τέτοια επίθεση γεννά και την αντίθεσή της. Από τα διεθνή καραβάνια αλληλεγγύης έως τις πράξεις ανυπακοής μέσα στα ίδια τα ισραηλινά σύνορα, η αλληλεγγύη δεν πνίγεται. Επιστρέφει, ριζώνει, και επιμένει.

Στην άλλη μεριά του πλανήτη, στο Λος Άντζελες, η ICE δρα με καθεστώς ανεξέλεγκτης ισχύος: εισβάλλει σε γειτονιές, σπίτια και σχολεία, και κυριολεκτικά εξαφανίζει ανθρώπους χωρίς πολλά – πολλά. Αυτή η αδυσώπητη κατασταλτική μηχανή ενισχύθηκε ριζικά από την επανεκλογή Τραμπ, ο οποίος μετέτρεψε τον έτσι και αλλιώς υπάρχων θεσμικό ρατσισμό σε κυρίαρχη πολιτική. Έτσι η λογική της εκκαθάρισης των ανεπιθύμητων απέκτησε επίσημη κρατική έκφραση. Ο τραμπισμός είναι η πλήρης ένταξη του λευκού εθνικισμού στις ΗΠΑ.

Όμως και εκεί γεννιέται ταυτόχρονα ένα σπουδαίο χειροπιαστό αντιπαράδειγμα: δίκτυα αλληλοπροστασίας, αποκλεισμοί δρόμων, καταλήψεις δημόσιων χώρων και λαϊκές συνελεύσεις συνθέτουν έναν ισχυρό ιστό κοινωνικής αυτοάμυνας στο Λος Άντζελες.

Και δεν πρόκειται για σποραδικές εκρήξεις διαμαρτυρίας, αλλά για οργανωμένη, αυτοθεσμισμένη αντίσταση, όπως μπορούμε εύκολα να τη δούμε:

• στα δίκτυα γειτονιάς τύπου ICE Out of LA και Immigrant Youth Coalition,

• στις «rapid response teams» που παρεμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο κατά των απελάσεων,

• στις συνελεύσεις και τις δράσεις που απορρίπτουν τη μεσολάβηση κομμάτων ή ΜΚΟ, προτάσσοντας την κοινότητα ως πολιτικό υποκείμενο.

Αυτό το πεδίο συγκρότησης δεν ζητά μεταρρυθμίσεις — διεκδικεί την κατάργηση της ICE, την ανατροπή της λογικής της επιτήρησης και την ανασύσταση της ζωής από τα κάτω. Είναι παράδειγμα αυτονομίας σε πραγματικές συνθήκες κινδύνου, όχι θεωρητική κατασκευή.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Στην Ελλάδα, η παγιωμένη πολλαπλή κρίση —οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική και πολιτική— δεν αντιμετωπίζεται με μέτρα ανακούφισης, αλλά με στρατηγικές καταστολής και αποδόμησης των κοινωνικών αντιστάσεων. Η κρατική εξουσία ενσωματώνει διεθνείς τεχνολογίες ελέγχου: κάμερες, λογισμικά παρακολούθησης, οπλισμένες δυνάμεις καταστολής κ.ο.κ.

Το ζήσαμε καθαρά στις διαδηλώσεις για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. Η μαζική οργή δεν εισακούστηκε, αντίθετα αγνοήθηκε και χτυπήθηκε. Αντί να ανοίξει χώρος για πολιτική συμμετοχή, επιβλήθηκε σιωπή, φόβος και φίμωση. Οι συλλογικές ανάγκες βαφτίστηκαν «ανομία» από τα πληρωμένα κυβερνητικά ΜΜΕ, και οι διαμαρτυρίες σύμφωνα με την ίδια την κυβέρνηση αποτέλεσαν «απειλή για τη σταθερότητα».

Όμως ξέρουν καλά τι κάνουν. Το κράτος δεν παρεκτρέπεται. Ακολουθεί πιστά την πάγια λογική του: διακυβέρνηση δια της βίας. Λένε πως καταστέλλουν το χάος, όμως αυτό που θέλουν να καταστείλουν είναι η αυτοοργάνωση και η δημοκρατία.

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΩΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Το πρόβλημα δεν είναι ποιος κυβερνά, αριστερός ή δεξιός, αλλά το ότι κυβερνά ένα σύστημα θεσμικά δομημένο πάνω στη φίμωση των πολλών, στον αποκλεισμό, στην πειθάρχηση και στην εξουδετέρωση κάθε μη ενσωματώσιμης ζωής. Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να προκύψει από καμία εναλλαγή εντός του, ούτε από καμία υπόσχεση θεσμικής διόρθωσης, αλλά μόνο από την άρνηση της ίδιας της λογικής του: της ανάθεσης, της διαμεσολάβησης, της εξάρτησης από την έγκριση της ετερόνομης εξουσίας του κράτους. Η αυτονομία δεν είναι εναλλακτική πρόταση στο πλαίσιο του υπάρχοντος, αλλά η πρακτική απόπειρα να συγκροτηθούν από κοινού νέες μορφές συλλογικής ζωής, πέρα από τον κρατικό καταναγκασμό και έξω από το φαντασιακό της υποταγής.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΙ

Από τη Γάζα έως το Λος Άντζελες και από τις εργατογειτονιές του Ηρακλείου έως τα στρατόπεδα προσφύγων στα ελληνικά νησιά, μοιραζόμαστε τον ίδιο εχθρό. Όμως μοιραζόμαστε και την ίδια δυνατότητα:

–Να ξανακάνουμε την πολιτική υπόθεση όλων — όχι των λίγων.

–Να αρνηθούμε το «αναγκαίο κακό» του κοινοβουλευτισμού.

–Να απαντήσουμε στα στρατόπεδα, στα σύνορα και στον πόλεμο με κοινότητες ελευθερίας και αλληλεγγύη.

Χωρίς ιεραρχίες.

Χωρίς κόμματα – διαχειριστές.

Χωρίς αυταπάτες.

The post Από τη Γάζα ως το Λος Άντζελες & τα Τέμπη: Η αυτονομία απέναντι στην παγκόσμια στρατιωτικοποίηση της ζωής first appeared on Aυτολεξεί.

3 Ιουνίου, το πλήθος έδιωξε ομοσπονδιακούς πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (η λεγόμενη ICE) των ΗΠΑ από τη Μινεάπολη μετά από επιδρομή σε μία τακερία. Στις 4 Ιουνίου, άτομα αντιμετώπισαν πράκτορες της ICE καθώς πραγματοποιούσαν επιδρομές στο Σικάγο και το Γκραντ Ράπιντς. Την Παρασκευή 6 Ιουνίου, άτομα στο Λος Άντζελες ανταποκρίθηκαν σε μια επιδρομή της ICE, η οποία προκάλεσε μια ολόκληρη ημέρα συγκρούσεων που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Στον ακόλουθο ρεπορτάζ, οι συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις περιγράφουν το πώς οι άνθρωποι ενώθηκαν για να κάνουν το καλύτερο δυνατό ώστε να αποτρέψουν τους ομοσπονδιακούς πράκτορες της ICE από το να απαγάγουν ανθρώπους από την κοινότητά τους.

Ο «τσάρος των συνόρων» του Ντόναλντ Τραμπ, Τομ Χόμαν, ανακοίνωσε ότι θα στείλει την Εθνοφρουρά στο Λος Άντζελες ως απάντηση. Εάν η κατάσταση κλιμακωθεί και αλλού στη χώρα, είναι λογικό να δούμε ένα κίνημα που θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε η εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ. Αναμφισβήτητα κινήσεις όπως η σύλληψη του προέδρου του παραρτήματος της Καλιφόρνια της Διεθνούς Ένωσης Υπηρεσιών στις επιθέσεις τους εναντίον ανθρώπων στο Λος Άντζελες, διακινδυνεύουν να κάνουν την ICE και τις άλλες υπηρεσίες που την υποστηρίζουν ακόμα πιο μισητές στο κόσμο την στιγμή που αυτή η αντιπαράθεση ξεκινά.

Παρόλο που η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε επιτιθέμενη σε μετανάστες -τόσο με καταγεγραμμένα όσο και χωρίς καταγεγραμμένα έγγραφα- αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα στην προσπάθειά τους να εγκαθιδρύσουν μια απολυταρχία. Στοχοποιούν τους μετανάστες επειδή πιστεύουν ότι αυτοί είναι ο πιο ευάλωτος στόχος, αλλά ο πρωταρχικός τους στόχος είναι να μας συνηθίσουν όλους στην παθητικότητα απέναντι στην βάναυση κρατική βία, σπάζοντας τους βασικούς δεσμούς αλληλεγγύης που θα έπρεπε να συνδέουν όλους τους ανθρώπους.

Πρέπει να είναι σαφές σε όλους – ακόμα και στους πιο ήπιους κεντρώους- ότι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης που κλιμακώνεται τώρα θα καθορίσει τις προοπτικές κάθε άλλου στόχου που έχει θέσει στο στόχαστρό του ο Τραμπ, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ μέχρι εκείνους που απλώς επιθυμούν να έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν είδη παντοπωλείου.

Πρώτη Δράση, Μεσημέρι

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαδόθηκε η είδηση ​​ότι η ICE έκανε εφόδους σε πολλά σημεία στο κέντρο του Λος Άντζελες, στο Χάιλαντ Παρκ και στο ΜακΆρθουρ Παρκ. Οι πράκτορες είχαν αρχίσει να κάνουν εφόδους σε ένα κτίριο στην περιοχή των λουλουδιών όταν ένα αυθόρμητο πλήθος τους παγίδευσε μέσα. Άνθρωποι μπλόκαραν κάθε πλευρά του κτιρίου, κάθε είσοδο, ώστε οι πράκτορες να μην μπορούν να βγουν έξω. Είχαν ήδη συλλάβει πολλούς ανθρώπους στο κτίριο και δεν περίμεναν ότι ένα σμήνος 50-100 κατοίκων της Λος Άντζελες θα τους παγίδευε.

Προφανώς, περίμεναν να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν μια ορατή επιδρομή στο κέντρο του Λος Άντζελες χωρίς απάντηση από τη γειτονιά. Έκαναν λάθος. Από τις έξι ή περισσότερες τοποθεσίες στις οποίες έκαναν επιδρομή, αυτή βρισκόταν στην πυκνότερη σε πληθυσμό περιοχή, λίγα τετράγωνα από την πίστα προσγείωσης και λίγα βήματα από την περιοχή Πινιάτα.

Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων βρισκόταν στην μπροστινή είσοδο εμποδίζοντας την ICE να βγει από το κτίριο. Πιασμένοι, αιφνιδιασμένοι από το πλήθος, οι πράκτορες της ICE προσπαθούσαν φανερά να βρουν πώς να εκκενώσουν το κτίριο. Μέλη των οικογενειών των κρατουμένων έκλαιγαν στις πόρτες και τις πύλες, αναρωτώμενοι τι θα συνέβαινε στους αγαπημένους τους.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε κηρύξει τον πόλεμο στο Λος Άντζελες.

Η ICE διέταξε να επιβιβαστεί ένα θωρακισμένο φορτηγό με τρεις δωδεκάδες ομοσπονδιακές αστυνομικές δυνάμεις καταστολής και έναν στόλο από βαν. Η είσοδος στην οποία ήθελαν να μπουν ήταν αυτή που είχε αποκλειστεί από ένα ηχοσύστημα της SEIU και άρχισαν να απειλούν ότι θα το ρυμουλκήσουν. Η SEIU συμμορφώθηκε και μετακίνησε το φορτηγό της, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χρησιμοποιήσει το ηχοσύστημά της για να φωνάξει «Βγείτε στο πεζοδρόμιο!» στο πλήθος. Οι μισοί από τους ανθρώπους τους άκουσαν και οι άλλοι μισοί όχι, αλλά ήταν αρκετά μικρό το πλήθος που έκανε τη διαφορά. Ως εκ τούτου, το θωρακισμένο φορτηγό και τα βαν κατάφεραν να φτάσουν στην πύλη.

Ομοσπονδιακοί πράκτορες με εξάρτυση για ταραχές άρχισαν να προσπαθούν να τους απωθήσουν όλους. Η μικρή ομάδα που είχε αρνηθεί να φύγει συνέχισε να μένει στη θέση της, στρίβοντας τις μικρές ασπίδες τους και χλευάζοντας τους. Οι πράκτορες ήταν εμφανώς σοκαρισμένοι από την ανθεκτικότητα αυτής της ομάδας που είχε με κάποιο τρόπο συγκεντρωθεί μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Σε μια απεγνωσμένη ώθηση, οι πράκτορες του FBI άρχισαν να πετούν δακρυγόνα στο πλήθος. Όλοι ούρλιαζαν στους φασίστες μισθοφόρους καθώς προσπαθούσαν να απωθήσουν τη γραμμή. Μέσα στη σύγχυση, οι πράκτορες κατάφεραν να ανοίξουν δρόμο για να μπουν τα βαν από την πύλη.

Οι ομοσπονδιακοί έβαλαν τους κρατούμενους εργάτες στο βαν και άρχισαν να φεύγουν με το αυτοκίνητο. Το πλήθος προσπάθησε να τους σταματήσει, αλλά το FBI κλιμάκωσε την ένταση—αρπάζοντας διαδηλωτές και πυροβολώντας μπάλες πιπεριού και πλαστικές σφαίρες εναντίον όλων. Ένα από τα βαν ανέπτυξε ταχύτητα και χτύπησε τον πρόεδρο του παραρτήματος της Καλιφόρνιας της Διεθνούς Ένωσης Υπαλλήλων Υπηρεσιών, τραυματίζοντάς τον. Στη συνέχεια συνελήφθη.

Το πλήθος έγινε πιο θορυβώδες, ανάβοντας πυροτεχνήματα και πετώντας συντρίμμια, μπουκάλια νερού και λάχανο στους μισθοφόρους. Το FBI απάντησε με μια καταιγίδα χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, σφαιρών από καουτσούκ και περισσότερων σφαιρών πιπεριού.

Ενώ η συμπλοκή συνεχιζόταν, κάποιος ακολούθησε τα βαν της ICE μέχρι το αεροδρόμιο του Μπέρμπανκ, όπου οι πράκτορες φέρονται να ισχυρίστηκαν ότι έφερναν μια «ομάδα χόκεϊ». Έκτοτε, άτομα προσπαθούν να εντοπίσουν την πτήση και να δουν πού πήγε.

Οι άλλοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο MDC* (Κέντρο Κράτησης Μητροπολιτικής Περιοχής), γεγονός που πυροδότησε την έναρξη κινητοποίησης για μερικές ώρες αργότερα.

Το MDC είναι το μέρος όπου εξακολουθούν να κρατούνται εκατοντάδες κρατούμενοι από τις επιδρομές. Ήταν επίσης ο χώρος του καταυλισμού της ICE που καταργήθηκε το 2017, ο οποίος διήρκεσε 60 ημέρες.

Δεύτερη Δράση, 4 μ.μ.

Άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Μητροπολιτικό Κέντρο Κράτησης. Πραγματοποιήθηκε συνέντευξη Τύπου με τη συμμετοχή της Union Del Barrio, του SEIU και του Συνασπισμού για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Μεταναστών του Λος Άντζελες. Η αστυνόμευση της ειρήνης προκάλεσε συμπλοκές μεταξύ των πληρωμένων ακτιβιστών και του πλήθους. Οι ακτιβιστές τελικά έφυγαν και το πλήθος παρέμεινε – σημαδεύοντας τα πάντα, σπάζοντας παράθυρα, σπάζοντας πράγματα και καθιστώντας το ακυβέρνητο. Κάποιος είχε φέρει μια βαριοπούλα και έσπαγε τις τσιμεντένιες κολόνες, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κομμάτια ως βλήματα για να τα ρίξουν στην αστυνομία. Κάποιος χρησιμοποίησε μια περιστρεφόμενη καρέκλα ως οδόφραγμα. Ένα άλλο άτομο εμφανίστηκε με στολή δεινοσαύρου.

Οι ομοσπονδιακοί έτρεχαν, πετώντας ό,τι μπορούσαν πίσω στο πλήθος. Οι άνθρωποι δέχτηκαν δακρυγόνα αρκετές φορές, αλλά εξουδετέρωναν το φαινόμενο βάζοντας πάγο και νερό στα δοχεία, καθώς και στους κώνους κυκλοφορίας, όπως έκαναν στη Χιλή. Κάποιοι πετούσαν επίσης τα δοχεία πίσω στους πράκτορες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας που ήταν υπεύθυνοι για αυτά. Το πλήθος ήταν εξαιρετικά ζωηρό και γενναίο. Μερικοί ακροδεξιοί διαδικτυακοί streamers προσπάθησαν να μπουν στην περιοχή, αλλά εντοπίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν αμέσως.

Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) δεν μπορούσε να ελέγξει την κατάσταση. Οι ομοσπονδιακοί ήταν συγκλονισμένοι και παρακάλεσαν το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες να έρθει να τους σώσει. Παρά το γεγονός ότι η δήμαρχος του Λος Άντζελες, Κάρεν Μπας, δήλωσε ότι ήταν «τρομαγμένη» για την παρουσία της ICE στο Λος Άντζελες, η αστυνομία του Λος Άντζελες εξακολουθούσε να εμφανίζεται σε μεγάλους αριθμούς. Ένα ελικόπτερο που πετούσε χαμηλά έλεγε στον κόσμο ότι θα συλλαμβάνονταν και εξέδιδε εντολές διασποράς καθώς η αστυνομία του Λος Άντζελες απώθησε τους ανθρώπους μακριά από το κτίριο τις επόμενες τέσσερις έως πέντε ώρες. Όλοι έφυγαν καλυμμένοι με σκόνη από μπάλες πιπεριού και δακρυγόνα.

Τρίτη Δράση, 10 μ.μ.

Κυκλοφόρησε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι η ICE εντοπίστηκε να οργανώνει μια επιδρομή στην Τσάιναταουν. (Αργότερα, αποδείχθηκε ότι σχεδίαζαν να κρατήσουν αυτόν τον χώρο πάρκινγκ για μια συνέντευξη Τύπου για τον Τόμας Χόμαν, τον «Τσάρο των Συνόρων» του Τραμπ, στις 7 π.μ. το επόμενο πρωί – μια συνέντευξη Τύπου που προφανώς ακυρώθηκε.)

Εκατοντάδες άνθρωποι άρχισαν να συρρέουν σιγά σιγά, ανάβοντας τους φακούς τους στα μάτια των ομοσπονδιακών πρακτόρων και φωνάζοντας συνθήματα και προσβολές προς τη γραμμή των ταραχών.

Παρόλο που ο κόσμος βρισκόταν σε διαδηλώσεις όλη μέρα, η ενέργεια ήταν μεγάλη, προσελκύοντας περαστικούς και τυχαίους οπαδούς των Dodgers να συμμετάσχουν. Το πλήθος βγήκε στον δρόμο και μπλόκαρε για άλλη μια φορά τις εισόδους καθώς τα πράγματα άρχισαν να γίνονται θορυβώδη. Αυτή τη φορά, η αστυνομία του Λος Άντζελες δεν ήταν παρούσα, οπότε οι ομοσπονδιακοί πράκτορες ετοιμάστηκαν να προσπαθήσουν να απωθήσουν τους ανθρώπους οι ίδιοι.

Οι συμμετέχοντες στο πλήθος σημάδεψαν το θωρακισμένο όχημα ICE και άρχισαν να πηδούν πάνω του ενώ ένα LRAD έπαιζε δυνατά. Κάποιος σημάδεψε με την ένδειξη «FUCK ICE» και έγραφε με σπρέι τις κάμερες σε ένα αυτόνομο αυτοκίνητο Waymo. Δεν υπήρχαν οργανώσεις εκτός από μια ισχυρή ομάδα από την Ένωση Ενοικιαστών του Λος Άντζελες, η οποία ήταν παρούσα σε κάθε δράση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες αποφάσισαν ότι το πάρκινγκ ήταν πολύ δύσκολο να κρατηθεί και άρχισαν να υποχωρούν. Το πλήθος άδραξε την ευκαιρία να τους εμποδίσει, πετώντας πυροτεχνήματα και πέτρες, μπουκάλια και κεραμικά πιάτα. Το FBI έριξε μερικές χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα σε απάντηση, αλλά το ηθικό όσων τους αντιστάθηκαν παρέμεινε υψηλό.

Οι άνθρωποι άρχισαν να σπάνε τα παράθυρα στα αυτοκίνητα των ομοσπονδιακών αστυνομικών. Σε εκείνο το σημείο, η ICE αποφάσισε να φύγει και ξεκίνησε ένας εορτασμός στον δρόμο. Περισσότερα πυροτεχνήματα εκτοξεύτηκαν σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα. Οι άνθρωποι γλέντησαν για λίγο πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους, ενθαρρυμένοι από μια μικρή νίκη μετά από μια τρομακτική και απάνθρωπη μέρα στις λεγόμενες Ηνωμένες Πολιτείες.

The post Ρεπορτάζ από τις συγκρούσεις στο Λος Άντζελες first appeared on Aυτολεξεί.

Μια συμμαχία μεταξύ της ακροδεξιάς και των ολιγαρχών της Silicon Valley έχει οδηγήσει σε μια μορφή «φασισμού των έσχατων καιρών», λέει η δημοσιογράφος Ναόμι Κλάιν, η οποία περιγράφει λεπτομερώς σε ένα πρόσφατο άρθρο που συνέγραψε με την Astra Taylor πώς πολλές πλούσιες ελίτ προετοιμάζονται για το τέλος του κόσμου, ακόμη και όταν συμβάλλουν στην αυξανόμενη ανισότητα, την πολιτική αστάθεια και την κλιματική κρίση. Η Κλάιν λέει ότι ενώ οι δισεκατομμυριούχοι ονειρεύονται να αποδράσουν σε απομονωμένους θύλακες ή ακόμη και στο διάστημα, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και άλλοι δεξιοί ηγέτες μετατρέπουν τις χώρες τους σε στρατιωτικοποιημένα κράτη-φρούρια για να κρατήσουν εκτός τους εξωτερικούς μετανάστες και να αυξήσουν τον αυταρχικό έλεγχο στο εσωτερικό.

«Υπάρχει πάντα μια αποκαλυπτική πτυχή στον φασισμό, αλλά ο φασισμός της δεκαετίας του 1930 και του ’40 είχε έναν ορίζοντα», λέει η Κλάιν. Σήμερα, αντίθετα, «έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που στοιχηματίζουν ενεργά ενάντια στο μέλλον – όχι απλώς στοιχηματίζουν ενεργά ενάντια σε αυτό, αλλά τροφοδοτούν τις φωτιές που καίνε αυτόν τον κόσμο».

Ακολουθεί η πρόσφατη συνέντευξη της Ναόμι Κλάιν στο Democracy Now:

AMY GOODMAN: Θα περάσουμε την επόμενη ώρα με τη βραβευμένη δημοσιογράφο και συγγραφέα Ναόμι Κλάιν. Έχει κυκλοφορήσει ένα σημαντικό νέο άρθρο, σε συνεργασία με την Astra Taylor, για την εφημερίδα The Guardian. Έχει τίτλο «Η άνοδος του φασισμού των έσχατων καιρών». Εξετάζει την αποκαλυπτική ορμή της ακροδεξιάς.

Σε αυτό αναφέρεται: «Οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο προετοιμάζονται για το τέλος του κόσμου, ένα τέλος που οι ίδιοι επιταχύνουν με φρενήρη τρόπο. Αυτό δεν απέχει και πολύ από το πιο μαζικό όραμα των οχυρωμένων εθνών που έχει κυριεύσει τη [σκληρή] Δεξιά σε παγκόσμιο επίπεδο, από την Ιταλία μέχρι το Ισραήλ, την Αυστραλία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες: σε μια εποχή αδιάκοπου κινδύνου, τα ανοιχτά ρατσιστικά κινήματα σε αυτές τις χώρες τοποθετούν τα σχετικά πλούσια κράτη τους ως οπλισμένα καταφύγια», γράφει η Ναόμι Κλάιν.

Η ίδια είναι επίσης καθηγήτρια κλιματικής δικαιοσύνης στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, ιδρυτική συνδιευθύντρια του Κέντρου Κλιματικής Δικαιοσύνης του UBC. Το τελευταίο της βιβλίο είναι το Doppelganger: A Trip into the Mirror World.

Ναόμι, καλώς ήρθες και πάλι στο Democracy Now! Χαίρομαι που σε έχουμε μαζί μας. Πες μας για το άρθρο σου και τι ακριβώς εννοείς μιλώντας για τον φασισμό των έσχατων καιρών;

ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ: Χαίρομαι πολύ που είμαι μαζί σου, Amy.

Αυτό δεν είναι το πιο χαρούμενο κείμενο που έχουμε γράψει ποτέ με την Astra Taylor, μια πολύ στενή συνεργάτιδα μου, ιδρύτρια του Debt Collective. Προσπαθήσαμε να χαρτογραφήσουμε τι είναι παρόμοιο και τι διαφορετικό στον τύπο της ακροδεξιάς πολιτικής που βλέπουμε σήμερα και πρέπει να πω ότι το έργο δεν είναι μόνο ζοφερό. Εξετάζει επίσης το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για μια απάντηση σε αυτή τη συγκεκριμένη μορφή φασισμού, επειδή δεν μπορούμε να τον καταπολεμήσουμε αν δεν τον καταλάβουμε. Έτσι, νομίζω ότι πολλές πολύ καλές μελέτες που προσπαθούν να κατανοήσουν τον αυταρχισμό σήμερα, είτε πρόκειται για τον Τραμπ είτε για μορφές όπως ο Ντουτέρτε ή ο Μόντι, έχουν εξετάσει τις ομοιότητες μεταξύ αυτών των ακροδεξιών μορφών και, ας πούμε, του Μουσολίνι ή του Χίτλερ, και έχουν υιοθετήσει ένα είδος προσέγγισης με βάση μια λίστα ελέγχου εξετάζοντας τι είναι παρόμοιο με το παρελθόν. Και νομίζω ότι αυτό έχει μεγάλη αξία. Αλλά ο κίνδυνος είναι ότι δεν εξετάζεται τι είναι καινούργιο και τι είναι ιδιαίτερο στην εποχή μας.

Ο φασισμός είναι πάντοτε μια προσπάθεια της Δεξιάς να επιλύσει μια κρίση της δικής της εποχής. Έτσι, στη δεκαετία του 1930 στη Γερμανία, προσπαθούσαν να επιλύσουν τις ταπεινώσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τις επιπτώσεις της Μεγάλης Ύφεσης, και να προτείνουν μια ενότητα απέναντι σε αυτά για το εσωτερικό τους. Αλλά η εποχή μας είναι διαφορετική, και ένα από τα πράγματα που την κάνουν διαφορετική -εννοώ, αν σκεφτείτε τον φασισμό στη δεκαετία του 1930, αυτός έγινε πριν από την ατομική βόμβα- είναι η κλιματική αλλαγή. Βρισκόμαστε σε μια στιγμή όπου οι ελίτ μας, είτε το παραδέχονται είτε όχι, καταλαβαίνουν ότι το οικονομικό μοντέλο -και έχω γράψει βιβλία γι’ αυτό και έχω μιλήσει γι’ αυτό μαζί σου στο παρελθόν- βρίσκεται σε πόλεμο με τη ζωή στη Γη, σωστά; Και βαδίζουν σε αυτόν τον δρόμο της όλο και μεγαλύτερης εξόρυξης ορυκτών καυσίμων, όλων των ειδών –  βασικά, οτιδήποτε μπορούν να εξάγουν από τη Γη και να το μετατρέψουν σε ενέργεια και χρήμα, ιδιαίτερα τώρα με την Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία είναι εξαιρετικά διψασμένη για ενέργεια και πόρους – νερό, υγροποιημένο φυσικό αέριο, κρίσιμα ορυκτά, όλα αυτά.

Έτσι, προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς αυτό επηρεάζει το είδος του φασισμού που βλέπουμε, και επίσης προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ενώνει αυτό το είδος του παράξενου “συνασπισμού Φρανκενστάιν” που αντιπροσωπεύει ο Τραμπ, όπου φέρνει κοντά τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο που υπήρξαν ποτέ με πολλούς ανθρώπους της εργατικής τάξης. Τι είναι αυτό, δηλαδή, που συνδέει ένα τέτοιο όραμα;

Και αυτό που αντιμετωπίζουμε σε αυτό το κομμάτι, ή αυτό που προτείνουμε σε αυτό το κείμενο, είναι ότι όλοι αυτοί έχουν εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο. Όλοι έχουν ενδώσει σε ένα είδος αποκαλυπτικού πυρετού – είτε πρόκειται για τον Elon Musk και τον Jeff Bezos και τις επενδύσεις τους στο διάστημα και την κατά κάποιο τρόπο διαγραφή αυτού του πλανήτη, είτε για την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία είναι πρόθυμη να θυσιάσει αυτόν τον έμψυχο κόσμο προκειμένου να οικοδομήσει έναν τεχνητό κόσμο, είτε πρόκειται για το πιο λαϊκιστικό όραμα του MAGA για το έθνος-κράτος-φρούριο, το οποίο λέει: «Εντάξει, ξέρουμε ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα έρχονται. Ξέρουμε ότι η καταστροφή είναι στον ορίζοντα». Έχω ακούσει αρκετά από τον Steve Bannon – ξέρετε, όταν έγραφα το βιβλίο μου Doppelganger, και όλα αυτά είναι πολύ παρόντα. Όλες οι διαφημίσεις, λίγο πολύ, πουλάνε χρυσό, επειδή η οικονομία θα καταρρεύσει, πουλάνε έτοιμα γεύματα για 90 ημέρες, επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Έτσι, ο Bannon βλέπει το έθνος και την εσωτερική ομάδα να βρίσκονται μέσα στο καταφύγιο, και στη συνέχεια εξορίζει την εξωτερική ομάδα σε όλες αυτές τις άνομες περιοχές που καλύπτετε στην εκπομπή.

Έτσι, μεγεθύνεται αυτός ο αποκαλυπτικός παροξυσμός.

Και στη συνέχεια, φυσικά, όλα αυτά ακολουθούν μια παρόμοια δομή, όπως η αφηγηματική δομή, με τη βιβλική Αρπαγή [κατά τη Δευτέρα Παρουσία]. Και, φυσικά, έχετε ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτό μέσα στον συνασπισμό του Τραμπ, οι οποίοι είναι χριστιανοί σιωνιστές, όπως ο Mike Huckabee και ο Pete Hegseth, οι οποίοι πιστεύουν ότι έρχονται οι πραγματικοί έσχατοι καιροί και πιστεύουν ότι όλα θα γίνουν στο Ισραήλ. Και όλη αυτή η φρίκη που αναφέρεται τόσο αφοσιωμένα στην εκπομπή είναι πολύ καλό σημάδι αν πιστεύεις στην Αρπαγή, σωστά; Επειδή σημαίνει ότι το τέλος έρχεται και οι πιστοί θα ανυψωθούν σε μια χρυσή πόλη στον ουρανό. Έτσι, αυτό που βλέπουμε είναι η θρησκευτική εκδοχή αυτής της ιστορίας -η φονταμενταλιστική θρησκευτική εκδοχή αυτής της ιστορίας, όπου κυριολεκτικά πιστεύουν ότι πρόκειται να σωθούν και να ανεβούν στον ουρανό- αλλά και το κοσμικό όραμα, όπου ο πλούτος τους, τους προστατεύει, ή η υπηκοότητά τους τους προστατεύει, και παίρνουν τη δική τους εκδοχή αυτής της χρυσής, απομονωμένης πόλης.

AG: Ανέφερες τη Γάζα και μόλις ήρθες από το συνέδριο της Εβραϊκής Φωνής για την Ειρήνη στη Βαλτιμόρη, όπου συγκεντρώθηκαν αρκετές χιλιάδες άνθρωποι από όλη τη χώρα. Ο ισραηλινός στρατός καλεί δεκάδες χιλιάδες εφέδρους καθώς το υπουργικό συμβούλιο ασφαλείας του Ισραήλ ενέκρινε ομόφωνα σχέδια αυτό το Σαββατοκύριακο για την επέκταση της επίθεσής του στη Γάζα, όπου το Ισραήλ έχει ήδη σκοτώσει πάνω από 52.000 Παλαιστίνιους -και αυτό είναι μακράν υποεκτίμηση- τους τελευταίους 18, 19 μήνες. Το Ισραήλ έχει σκοτώσει περισσότερους από 2.400 Παλαιστίνιους μόνο από τότε που κατέρριψε την εκεχειρία τον Μάρτιο. Αυτό συμβαίνει καθώς ο καταστροφικός αποκλεισμός της επισιτιστικής βοήθειας από το Ισραήλ έχει εισέλθει στον τρίτο μήνα του. Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι υγείας λένε ότι 57 Παλαιστίνιοι έχουν ήδη πεθάνει από την πείνα. Σύμφωνα με τη UNICEF, περισσότερα από 9.000 παιδιά έχουν εισαχθεί για θεραπεία λόγω οξέος υποσιτισμού μέχρι στιγμής φέτος. Και οι ομάδες βοήθειας, όπως το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων, κατακεραυνώνουν μια νέα ισραηλινή πρόταση να αναλάβει τον έλεγχο στη διανομή και να θέσει επικεφαλής εργολάβους ασφαλείας των ΗΠΑ. Αν μπορείς να μιλήσεις, όπως κάνεις τόσο συχνά, για το τι συμβαίνει στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη και ποια είναι η κεντρική θέση του Ισραήλ στην κοσμοθεωρία και την προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ και της σημερινής κυβέρνησης των ΗΠΑ – αν και ήταν και στο παρελθόν η κοσμοθεωρία και η προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής του Προέδρου Μπάιντεν;

ΝΚ: Δεν νομίζω ότι υπάρχει μία και μόνη απάντηση για να κατανοήσουμε ποιες είναι οι κινητήριες δυνάμεις. Και αυτό είναι που προσπαθούμε να καταλάβουμε, ότι υπάρχει ένα είδος αλληλοεπικάλυψης αυτών των διαφορετικών αποκαλυπτικών κοσμοθεωριών. Κάποιες από αυτές είναι θρησκευτικές και κάποιες κοσμικές, σωστά; Έτσι, νομίζω ότι οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτή την κυριολεκτική εκδοχή της Αρπαγής πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι καλά νέα, με την έννοια ότι, σύμφωνα με την ιστορία στην οποία πιστεύουν, οι Ισραηλίτες πρέπει να επιστρέψουν στο Μεγάλο Ισραήλ. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για την επιστροφή του Μεσσία. Πρέπει να ξαναχτίσουν τον Τρίτο Ναό. Έτσι, έχουμε αυτή τη σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ των θρησκευτικών εξτρεμιστών και της κυβέρνησης Νετανιάχου, η οποία είναι απολύτως προσηλωμένη στην ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού. Θέλουν πραγματικά να το κάνουν. Θέλουν να καταστρέψουν την Al-Aqsa. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επικεντρώνεται τόση προσοχή σε αυτό.

Αλλά νομίζετε το πιστεύει αυτό ο Τραμπ; Δεν νομίζω. Θέλω να πω, αυτό που βλέπει στη Γάζα είναι οι πόροι. Βλέπει χρήματα. Βλέπει ένα ιδιωτικό θέρετρο.

Αλλά αυτό είναι κάτι που έλεγα από την αρχή. Νομίζω ότι τα συμφέροντα ήταν αρκετά συνεπή όσον αφορά τον τελικό στόχο, ο οποίος είναι η ερήμωση της Γάζας, η εκδίωξη των Παλαιστινίων, είτε με θάνατο είτε με αναγκαστική εξορία είτε με εθνοκάθαρση. Υπό την κυβέρνηση Μπάιντεν, υπήρξε άρνηση ότι αυτό συνέβαινε. Υπό τη διοίκηση Τραμπ, όλα είναι ανοιχτά. Οπότε, αυτό συμβαίνει.

Τώρα, ο λόγος που συμβαίνει, νομίζω ότι διαφέρει. Αλλά αυτό είναι. Μέρος αυτού στο οποίο καταλήγουμε στο κείμενο, η Astra και εγώ, είναι ότι υπάρχει μια σύγκλιση συμφερόντων όσον αφορά το τι αντιπροσωπεύει το Ισραήλ. Ορισμένοι από τους υποστηρικτές της κυβέρνησης Τραμπ στον κλάδο της τεχνολογίας μιλούν για την επιθυμία των «πόλεων της ελευθερίας», για παράδειγμα, αυτών των ιδιωτικοποιημένων, εταιρικών πόλεων. Και μιλούν γι’ αυτό ως τεχνολογικό σιωνισμό. Έχουν μεγάλο θαυμασμό για την ιδέα ότι το Ισραήλ δημιουργήθηκε, λένε, από ένα βιβλίο του Theodor Herzl. Και λένε, «Λοιπόν, γιατί δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε τη δική μας χώρα, τις δικές μας ιδιωτικές χώρες; Γιατί πρέπει να τηρούμε τους κανόνες του έθνους-κράτους;».

Έτσι, νομίζω ότι μέρος της υποστήριξης προς το Ισραήλ δεν είναι μόνο οι κλασικές μας αντιλήψεις είτε για τον εβραϊκό σιωνισμό είτε για τον χριστιανικό σιωνισμό, αν και αυτό συμβαίνει απολύτως. Είναι επίσης αυτή η ιδέα μιας πολύ τεχνολογικά προηγμένης χώρας εκκίνησης. Το Ισραήλ έχει προωθήσει τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο. Και πολλές από αυτές τις εταιρείες τεχνολογίας θέλουν να το κάνουν αυτό στο Σαν Φρανσίσκο. Θέλουν να διώξουν όλους όσους δεν συμφωνούν μαζί τους, όσους είναι φτωχοί, όσους έχουν περισσότερες ανάγκες, και να δημιουργήσουν το είδος της εταιρικής, ιδιωτικοποιημένης ουτοπίας τους. Οπότε, δεν λέω ότι αυτή είναι μια συνεκτική ατζέντα. Λέω ότι υπάρχουν πολλές αλληλοεπικαλυπτόμενες ιστορίες που ακολουθούν παρόμοια δομή και μοιράζονται παρόμοιους στόχους, αν αυτό έχει νόημα.

AG: Ναι. Θέλω να πω πως το συνολικό θέμα, προφανώς, είναι δύσκολο να κατανοηθεί.

ΝΚ: Ναι.

AG: Και οι περισσότεροι υποστηρικτές του Τραμπ δεν είναι ούτε πλούσιοι ούτε χριστιανοί σιωνιστές. Οπότε, γιατί υποστηρίζουν όλη αυτή την προσέγγιση;

ΝΚ: Λοιπόν, δεν είναι ξεκάθαρο σε ποιο βαθμό την υποστηρίζουν ενεργά, αλλά νομίζω ότι βλέπουν μια συγγένεια στο έθνος-κράτος, σωστά; Επειδή πολλοί υποστηρικτές του Trump γίνονται όλο και πιο χριστιανοί εθνικιστές. Και αυτό έχει καλλιεργηθεί προσεκτικά από προσωπικότητες όπως ο Steve Bannon. Και έτσι, όταν κοιτάζουν το Ισραήλ, βλέπουν μια χώρα που αποτελεί ανοιχτά ένα έθνος-κράτος που οχυρώνεται μέσα σε μια θάλασσα από εχθρούς και θέλουν να κάνουν κάτι παρόμοιο. Και μοιράζονται τεχνολογίες. Μοιράζονται νομικά προηγούμενα, εργαλεία. Οπότε, υπάρχει μια συγγένεια. Και το βλέπουμε αυτό τώρα με την Ινδία με τις επιθέσεις της στο Κασμίρ, χρησιμοποιώντας παρόμοιες τεχνικές που το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει στη Γάζα. Έτσι, υπάρχει ένα είδος αλληλεγγύης των εθνοκρατών. Και μοιράζονται – ανταλλάσσουν ακόμη και μπιχλιμπίδια από χρυσούς βομβητές και αλυσοπρίονα. Ξέρετε, αυτό είναι κάτι που νομίζω όταν βρίσκεστε μέσα στο χωνευτήρι του εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Τραμπ, είναι δύσκολο να δείτε τον βαθμό στον οποίο αυτό είναι ένα διεθνές σχέδιο της Δεξιάς, και επηρεάζει ο ένας τον άλλον.

AG: Και αυτό που τους ενώνει, όλη αυτή η νοοτροπία του φρουρίου, είναι αυτό το μίσος για τους μετανάστες.

NK: Ναι.

AG: Ο Πρόεδρος Trump μόλις είπε ότι δεν ξέρει καν – δεν είναι δικηγόρος, οπότε δεν ξέρει αν πρέπει να τηρήσει το Σύνταγμα.

NK: Σωστά. Θέλω να πω, αυτό είναι που προσπαθώ να καταλάβω σχετικά με τη συνειδητοποίηση ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή των επιπτώσεων, ότι όταν δεν ενεργείς μπροστά στην κλιματική κρίση εδώ και δεκαετίες, ενώ οι επιστήμονες σε προειδοποιούν, ότι όλο και μεγαλύτερο μέρος του κόσμου γίνεται μη κατοικήσιμο, και, ιδού, οι άνθρωποι μετακινούνται για να προσπαθήσουν να βρουν ασφάλεια μπροστά στους πολέμους, μπροστά στην οικονομική στέρηση και μπροστά στις οικολογικές καταστροφές.

Και έτσι υπάρχει αυτή η οχύρωση του έθνους-κράτους -αυτό είναι που νομίζω ότι το Ισραήλ έχει φτάσει να αντιπροσωπεύει, ακριβώς ένα πολύ μικρό έθνος που είναι εξαιρετικά οχυρωμένο- είτε με τα τείχη υψηλής τεχνολογίας, είτε με τον σιδερένιο θόλο. Ο Τραμπ λέει τώρα: «Δεν θέλω έναν σιδερένιο θόλο, αλλά έναν χρυσό θόλο». Σωστά; Αυτό…

Έτσι, το μοτίβο είναι η προστασία της εσωτερικής ομάδας και η εξορία και η εκκαθάριση των εξωτερικών ομάδων. Και έτσι, αυτό, νομίζω, είναι – αν υπάρχει υποστήριξη μεταξύ της βάσης του MAGA για το Ισραήλ, είναι λιγότερο από αγάπη για το Ισραήλ παρά περισσότερο από ταύτιση, σαν να κάνουν αυτοί αυτό που θέλουμε να κάνουμε εμείς εδώ.

AG: Γράφετε πολλά πράγματα στο άρθρο σας και θέλω να αναφερθώ σε ένα από αυτά. Λέτε – μιλώντας για το αποκαλυπτικό όραμα του Musk και επίσης περιγράφοντας λεπτομερώς τον φασισμό των έσχατων καιρών- λέτε για όλο αυτό το θέμα της ανόδου του εταιρικού κράτους-πόλης. Νομίζω ότι αυτή είναι μια νέα έννοια για πολλούς. Δεν πρόκειται να καταλάβουν για τι πράγμα μιλάτε.

NK: Ναι.

AG: Στο νότιο Τέξας, στο Starbase, αυτή η ομάδα ανθρώπων, που είναι κυρίως εργαζόμενοι στη SpaceX, μόλις ψήφισαν να κάνουν μια πόλη ακριβώς εκεί;

NK: Ναι. Και είχαμε ένα είδος – εννοώ, η ιδέα της πόλης-εταιρείας δεν είναι εντελώς καινούργια. Και η Disney είχε το Celebration, στη Φλόριντα, και υπάρχουν παρακαταθήκες σε αυτό. Αποικιακές γενεαλογίες σε αυτό. Ξέρετε, ζω στον Καναδά, ο οποίος ξεκίνησε από την Hudson’s Bay Company. Έτσι ήταν μια εταιρεία πριν γίνει χώρα. Οπότε υπάρχει κάποιο προηγούμενο γι’ αυτό.

Αλλά νομίζω ότι αυτό είναι – το παρακολουθούσα με την άκρη του ματιού μου, γιατί προς τα εκεί πηγαίνουν οι δεξιοί libertarians εδώ και καιρό. Ο Peter Thiel έχει εμμονή με αυτή την ιδέα – που όλο και περισσότερο ονομάζεται έξοδος, δηλαδή έξοδος από την υπάρχουσα οντότητα και ίδρυση της δικής σας ιδιωτικής χώρας, όπου μπορείτε να ορίσετε το δικό σας φορολογικό επίπεδο, να κάνετε τους δικούς σας κανονισμούς.

AG: Ή όχι.

NK: Ή όχι. Και αυτές οι μικρές εταιρικές χώρες θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να προσελκύσουν κεφάλαια. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, είναι μια επέκταση της ζώνης ελεύθερου εμπορίου -σωστά;- όπου είναι, κατά κάποιο τρόπο, σαν μια αποεθνικοποιημένη χώρα μέσα στη χώρα. Αλλά ο Τραμπ άρχισε να το προβάλλει αυτό το 2023, την ιδέα ότι θα δημιουργήσει 10 πόλεις «ελευθερίας», στην προεκλογική εκστρατεία. Δεν νομίζω ότι η βάση του ήξερε πολύ καλά για τι πράγμα μιλούσε. Αλλά τώρα έχετε όλους αυτούς τους λομπίστες που σκοπεύουν πλήρως να τον ακολουθήσουν. Και αρχίζουμε να βλέπουμε την αρχή με την πόλη της SpaceX.

AG: Έτσι, γράφετε επίσης για το Κέντρο Περιορισμού Τρομοκρατίας του Ελ Σαλβαδόρ, την περιβόητη φυλακή, CECOT, όπου τόσες εκατοντάδες άνθρωποι έχουν σταλεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και την ίδια στιγμή, τις τελευταίες 24 ώρες, ο Πρόεδρος Τραμπ λέει ότι θέλει να επαναλειτουργήσει το περιβόητο Αλκατράζ.

NK: Ναι.

AG: Ένα νησί στο Σαν Φρανσίσκο. Αν μπορείτε να μιλήσετε για τη φυλακή ως μοντέλο για αυτό που θέλει να προωθήσει ο Τραμπ, και ιδιαίτερα σε σχέση με τους μετανάστες;

NK: Λοιπόν, αυτό είναι ένα απίστευτα ζοφερό όραμα. Η καταστολή είναι πάντα ένα τεράστιο μέρος κάθε είδους φασιστικού σχεδίου. Χρειάζεται να περιορίσεις την εξωτερική ομάδα. Πρέπει να εξαφανίσεις την εξωτερική ομάδα. Οπότε αυτό το κομμάτι δεν είναι καινούργιο. Αλλά νομίζω ότι αυτό που με ανησυχεί είναι ότι ο Τραμπ εξελέγη υποσχόμενος ένα σωρό πράγματα στη βάση των ψηφοφόρων του. Υποσχέθηκε να εξαλείψει τον πληθωρισμό. Υποσχέθηκε να φέρει αυτές τις υπέροχες δουλειές στη χώρα μας. Δεν υλοποιεί τίποτα από αυτά. Έτσι, το σαδιστικό μέρος του σχεδίου του είναι πραγματικά το μόνο που έχει να προσφέρει.

Νομίζω ότι ένα από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω δει ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ότι ο Τραμπ μοιράστηκε εκείνο το βίντεο στην εκατονταήμερη συγκέντρωσή του, που έδειχνε απλώς καθαρό σαδισμό, το να κοιτάζει απλώς τους κρατούμενους, ως ψυχαγωγία, να ξυρίζονται, να αλυσοδένονται, να παρελαύνουν. Και παρεμπιπτόντως, δεν κάνει τίποτα για τις θέσεις εργασίας, επειδή τα ρίχνει όλα στην τεχνητή νοημοσύνη. Έτσι, οι θέσεις εργασίας που επιστρέφουν φαίνεται να είναι κυρίως για τα ρομπότ. Στην πραγματικότητα δεν είναι για τη βάση των ψηφοφόρων του. Και έτσι, αυτό αυξάνει την ανάγκη για σαδισμό και θεάματα, σωστά; Και νομίζω ότι αυτό αντιπροσωπεύει κάτι σαν το Αλκατράζ. Είναι τηλεοπτικός παραγωγός, πρώτα απ’ όλα. Παράγει θεάματα. Και όσο λιγότερα έχει να προσφέρει οικονομικά, χειροπιαστά, υλικά, τόσο περισσότερο στηρίζεται στον σαδισμό.

AG: Γράφετε: «Η κυρίαρχη ιδεολογία της ακροδεξιάς […] έχει μετατραπεί σε έναν τερατώδη, ρατσιστικό επιβιωτισμό. […] Το καθήκον μας είναι να οικοδομήσουμε ένα κίνημα αρκετά ισχυρό για να τους σταματήσουμε». Πώς θα έμοιαζε αυτό το κίνημα ή τι βλέπετε ότι διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή;

NK: Ξέρετε, αυτό που κάνουμε σε αυτό το κείμενο, εκθέτοντας τη ζοφερότητα του οράματος – και όταν λέω «ζοφερότητα», νομίζω ότι είναι πέρα από κάτι που έχουμε ξαναδεί, επειδή υπάρχει πάντα μια αποκαλυπτική ποιότητα στον φασισμό, αλλά ο φασισμός της δεκαετίας του 1930 και του ’40 είχε έναν ορίζοντα. Όπως, μετά την αποκάλυψη, στους ανθρώπους υποσχέθηκαν ένα μέλλον, ένα ποιμενικό, ειρηνικό μικρό κομμάτι γης όπου θα μπορούσαν να ζήσουν τη ζωή τους. Παρόλο που ο Τραμπ μιλά για μια χρυσή εποχή, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα μέλλον στο οποίο να πιστεύει η εκλογική του βάση. Και αυτό είναι που έμαθα καταναλώνοντας πάρα πολλά μέσα ενημέρωσης των MAGA. Οραματίζονται ένα μέλλον ατελείωτου πολέμου. Και αυτός είναι ο λόγος που κρύβονται. Γι’ αυτό αγοράζουν έτοιμα γεύματα για να διαρκέσουν. Γι’ αυτό αγοράζουν χρυσό και κρύπτο. Πιστεύουν ότι όλα θα καταστραφούν.

AG: Και γιατί ο Elon Musk προσπαθεί να κάνει τόσα πολλά παιδιά, έχει τουλάχιστον 14. Αλλά στην πραγματικότητα το έγραψε ρητά σε ένα μήνυμα, λέγοντας: «Πρέπει να το κάνουμε πολύ πιο γρήγορα», όπως πρότεινε σε μία από τις γυναίκες με τις οποίες έχει παιδιά, λέγοντας: «Πρέπει να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε παρένθετες μητέρες».

NK: Δεν πιστεύουν στο μέλλον, αυτή είναι η ουσία. Και έχω βρεθεί σε πολλούς προοδευτικούς χώρους τους τελευταίους μήνες, όπου έχουμε μιλήσει για τη δημιουργία αυτών των πολύ ευρέων συμμαχιών, συμπεριλαμβανομένων και ανθρώπων με τους οποίους δεν διαφωνούμε εντελώς. Ποτέ δεν έχω συναντήσει έναν δυνητικό συνασπισμό πιο ευρύ από την ιδέα του: Τι θα λέγατε αν πιστεύαμε σε αυτόν τον κόσμο; Τι θα λέγατε αν πιστεύαμε στο μέλλον; Επειδή έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που στοιχηματίζουν ενεργά ενάντια στο μέλλον, σωστά; Όχι απλώς στοιχηματίζουν ενεργά εναντίον του, αλλά τροφοδοτούν τις φωτιές που καίνε αυτόν τον κόσμο, τον τροφοδοτούν ενεργά. Έτσι, νομίζω ότι αν έχουμε το θάρρος, πραγματικά, να δούμε τη ζοφερότητα αυτού στο οποίο πιστεύουν, που είναι ένα αποκαλυπτικό μέλλον, τότε πρέπει να είμαστε οι άνθρωποι που πραγματικά πιστεύουν σε αυτόν τον κόσμο, στην ομορφιά της δημιουργίας και του κάθε ανθρώπου.

AG: Ναόμι Κλάιν, θέλω να σε ευχαριστήσω που ήσουν μαζί μας.

The post Συνέντευξη της Ναόμι Κλάιν για τον «Φασισμό των έσχατων καιρών» first appeared on Aυτολεξεί.

Με σκληρά εκτελεστικά διατάγματα, ο Ντόναλντ Τραμπ καταδικάζει τα τρανς, ίντερσεξ και μη δυαδικά άτομα σε πολιτικό και κοινωνικό θάνατο. Απέναντι σε αυτή τη σταυροφορία για την αποκατάσταση της λευκής και ετεροπατριαρχικής κυριαρχίας, η οργάνωση της αντίστασης είναι πιο επείγουσα από ποτέ.

Ανάμεσα στα ήδη αμέτρητα διατάγματα «σοκ» που έχει υπογράψει ο Τραμπ από τη δεύτερη ορκωμοσία του, μόνο εκείνα που στοχεύουν τους μετανάστες ξεπερνούν σε βιαιότητα αυτά που στρέφονται κατά των τρανς ατόμων. Καυχιόμενος πως «υπερασπίζεται τις γυναίκες από τον εξτρεμισμό της ιδεολογίας του φύλου και επαναφέρει τη βιολογική αλήθεια στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση», ο Τραμπ διέταξε την κατάργηση από αυτήν «κάθε οδηγίας, επικοινωνίας, πολιτικής και εντύπου της ριζοσπαστικής ιδεολογίας του φύλου». Καθιερώνεται, έτσι, η φυσική και αναλλοίωτη ύπαρξη «μόνο δύο φύλων» σε όλα τα εθνικά διοικητικά έγγραφα, καθώς και στα διαβατήρια, τις βίζες και τα λοιπά επίσημα έγγραφα που εκδίδονται από τα υπουργεία Εξωτερικών και Εσωτερικής Ασφάλειας. Ένα ακόμη διάταγμα απαγορεύει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να χρηματοδοτεί υγειονομικές δομές που εφαρμόζουν τεχνικές μετάβασης φύλου σε ανήλικα άτομα. Ο Τραμπ αναδεικνύεται έτσι στον πρώτο επιστημολόγο της φασιστικής τεχνο-νατουραλιστικής αποκατάστασης.

Ακούγοντας τις ομιλίες και τα διατάγματα του Τραμπ, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως το θεμελιώδες πρόβλημα της Αμερικής είναι ότι πρόκειται για μια τρανς χώρα και ότι, επομένως, το «Make America Great Again» σημαίνει να «απομεταβεί» το έθνος. Όμως η Αμερική δεν είναι χώρα, όπως δεν είναι και τρανς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες —που η ταύτισή τους με την Αμερική συνιστά μια ιμπεριαλιστική συνεκδοχή— δεν υπήρξαν, πριν από τη δεύτερη θητεία του Τραμπ, πρότυπο έμφυλης χειραφέτησης. Παρά τους αγώνες των τρανς, ίντερσεξ και μη δυαδικών συλλογικοτήτων, από το 1976 —χρονιά της πρώτης διοικητικής αναγνώρισης αλλαγής φύλου— έως την εισαγωγή του «Χ» ως νομικής ένδειξης φύλου στα διαβατήρια το 2023, και με ενδιάμεσο σταθμό την ψήφιση του Gender Recognition Act που επέτρεψε την επίσημη αναγνώριση του μη δυαδικού φύλου στην Καλιφόρνια το 2019, η διαδικασία αναγνώρισης και ο αγώνας κατά των διακρίσεων υπήρξαν εξαιρετικά σκληροί και άνισοι ανάλογα με την Πολιτεία. Χαρακτηριστικά, μεταξύ Ιανουαρίου και Μαΐου του 2023, πριν από την επιστροφή του Τραμπ, συντηρητικοί νομοθέτες, με τη σύμπραξη φυσιοκρατικών φεμινιστριών και θρησκευτικών ομάδων, κατέθεσαν σχεδόν 400 αντιτρανς νομοσχέδια με στόχο τον περιορισμό ή την πλήρη απαγόρευση κάθε προόδου που είχε σημειωθεί.

Τρανς σώμα, καύσιμο για τις φασιστικές μάζες

Τα βάναυσα και θορυβώδη μέτρα του Τραμπ καταστρέφουν τα ελάχιστα δικαιώματα που αποκτήθηκαν πρόσφατα. Νομιμοποιούν πρακτικές θεσμικής και διοικητικής βίας που καταδικάζουν τα ίντερσεξ, τρανς και μη δυαδικά άτομα σε πολιτικό και κοινωνικό θάνατο. Παράλληλα, και σε προληπτικό επίπεδο, τα μέτρα αυτά αποσκοπούν στην αποτροπή της πιθανής ψήφισης του Equality Act, ενός σχεδίου συνταγματικής μεταρρύθμισης που θα είχε για την ετεροπατριαρχική νομοθεσία τον ίδιο αντίκτυπο που είχε το Civil Rights Act του 1964 για τους νόμους φυλετικών διακρίσεων. Αυτό το σχέδιο, που αφορά τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και επηρεάζει σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού, με έμφαση στα σώματα με αναπαραγωγικές μήτρες, αποτελεί τον τελικό στόχο των επιθέσεων του Τραμπ. Η εμμονή στο τρανς σώμα αντανακλά περισσότερο έναν ερωτισμό της βίας και μια στρατηγική κορεσμού του δημόσιου πολιτικού λόγου.

Ο Τραμπ μάς χρησιμοποιεί ως το πολιτικο-σεξουαλικό λάβαρο μιας ευρύτερης αντεπαναστατικής σταυροφορίας.

Τα τρανς και τα μεταναστά είναι τα πιο ορατά υποτελή υποκείμενα σε έναν ολοκληρωτικό «σωματοπολιτικό πόλεμο», που αποσκοπεί στον καθορισμό του ποια θα είναι τα νέα κυρίαρχα σώματα και πώς θα αποκτούν πρόσβαση στην παραγωγή αξίας, αλήθειας και ευχαρίστησης μέσω των (ανα)παραγωγικών και σεξουαλικών τους οργάνων. Αν τα τρανς και μεταναστευτικά σώματα έχουν μετατραπεί σε βασικά σημαίνοντα του λόγου του νέου φασισμού, είναι επειδή οι πρακτικές της «μετάβασης» και του «περάσματός» τους αμφισβητούν τον ίδιο τον ορισμό της ταυτότητας του σώματος και του έθνους-κράτους, καθώς και τις κανονιστικές επιταγές που επιβάλλει η πατριαρχική-αποικιακή κυριαρχία. Ο Τραμπ μετατρέπει τα σώματά μας σε ερωτικό καύσιμο που θερμαίνει τις φασιστικές μάζες. Από τη μία πλευρά, τα τρανς και φυλετικοποιημένα σώματα επιτρέπουν τη μετατροπή της σεξουαλικής επιθυμίας και της έμφυλης απόκλισης —που απαγορεύονται στο πατριαρχικό-αποικιακό καθεστώς— σε μίσος και βία. Ο Τραμπ απελευθερώνει και εκτρέπει τη σεξουαλικοπολιτική δυσαρέσκεια των cis-ετεροφυλόφιλων ανδρών, ώστε να μπορούν, κυριολεκτικά ή διοικητικά, και ατιμώρητα, να καταπατούν τα σώματα και τα δικαιώματα των τρανς ατόμων και, κατ’ επέκταση, κάθε άλλου υποτελούς σώματος: γυναικών, παιδιών, φυλετικοποιημένων σωμάτων, ανδρών που δεν θεωρούνται αρκετά αρρενωποί, ζώων κ.ο.κ.

Η αντιδραστική κατάληψη των θεσμών

Από την άλλη, οι επιθέσεις στο καθεστώς ιθαγένειας των τρανς ατόμων και των μεταναστών εξυπηρετούν την αναδιοργάνωση των σχέσεων ανάμεσα στις τεχνολογίες του σώματος (στη δικαιοδοσία ποιου ανήκει η μήτρα, το πέος, το σπέρμα ή το ωάριο;), στις τεχνολογίες διακυβέρνησης (ποια πρέπει να είναι η ονομασία και το νομικό καθεστώς του Κόλπου του Μεξικού ή ενός βρέφους κατά τη γέννηση;) και στους μηχανισμούς επαλήθευσης, εκείνους που καθορίζουν τι θεωρείται αλήθεια και τι ψεύδος (πρέπει η κλιματική αλλαγή να αναγνωρίζεται ως επιστημονική αλήθεια; Πώς μπορεί να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη μόνο δύο φύλων απέναντι σε μια πολλαπλότητα χρωμοσωμικών, ορμονικών ή γεννητικών πραγματικοτήτων;). Μέσω της πολιτικής βίας και του διοικητικού αποκλεισμού, επιδιώκεται ο επαναπροσδιορισμός των ορίων της ιδιότητας του πολίτη και η αποκατάσταση της λευκής, ετεροπατριαρχικής υπεροχής, με τη χρήση της δημοκρατικής υποδομής του κράτους ενάντια στα πιο ευάλωτα σώματα.

Αυτή η νεοφασιστική αποκατάσταση δεν συμβαίνει, όπως ισχυρίζονται ήδη με μια φωνή οι εκπρόσωποι της συντηρητικής Δεξιάς και Αριστεράς, επειδή τα φεμινιστικά κινήματα, το MeToo, το BlackLivesMatter, τα τρανς κινήματα, οι περιβαλλοντικοί υποστηρικτές του τόσο μετριοπαθούς Green New Deal ή τα κινήματα υπέρ της μετανάστευσης έχουν «ξεπεράσει τα όρια» στις διεκδικήσεις τους για δικαιοσύνη και αναγνώριση. Αλλά επειδή οι διαδικασίες κριτικής και αποδόμησης του εξορυκτικού καπιταλισμού και της λευκής ανδρικής υπεροχής, που προωθούν αυτά τα κινήματα, δεν υπήρξαν αρκετά γρήγορες και αρκετά ριζοσπαστικές. Δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την αντιδραστική κατάληψη των θεσμών με δημοκρατικά μέσα. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι πετρελαιο-σεξουαλικο-φυλετικές ελίτ —εκείνες που κατέχουν το μονοπώλιο της εξόρυξης και της εμπορίας ορυκτών καυσίμων και που έχουν απαλλοτριώσει την εργασία και τη ζωτική δύναμη ενός τεράστιου μέρους των παραγωγικών και αναπαραγωγικών σωμάτων του πλανήτη (γυναικών, παιδιών, εργαζομένων, φυλετικοποιημένων σωμάτων, έμφυλων και σεξουαλικών μειονοτήτων, ζώων και οικοσυστημάτων…)— θα εγκατέλειπαν τα προνόμιά τους χωρίς βία.

Δύο παγκόσμιες προϋποθέσεις άρουν τα νεκροπολιτικά ταμπού της ακροδεξιάς: ο εγκλεισμός κατά τη διάρκεια της κρίσης του COVID και η δυτική αποδοχή (σιωπηρή ή επιβεβλημένη) της καταστροφής της Γάζας έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες που επιτρέπουν σήμερα στις κυβερνήσεις να επιτίθενται άγρια και απροκάλυπτα σε κομμάτια του πληθυσμού τους, είτε πρόκειται για μεταναστά είτε για τρανς άτομα. Η πρώτη διευκόλυνε την ανοσολογική ρητορική του «εσωτερικού εχθρού» και την κοινωνική αποπολιτικοποίηση. Η δεύτερη νομιμοποίησε τον θάνατο ως μια παγκόσμια αποδεκτή στρατηγική πολιτικής διαχείρισης. Από τη μία πλευρά, η πανδημία επέτρεψε την ψηφιοποίηση των κοινωνικών σχέσεων και τη μείωσή τους σε καθαρά οικονομικές αλληλεπιδράσεις, τη διάλυση της αίσθησης του ανήκειν σε μια κοινότητα, την επέκταση των ψηφιακών μηχανισμών ελέγχου και επιτήρησης. Παράλληλα, συνέβαλε στην ευρεία διάδοση θεωριών συνωμοσίας, που αποτέλεσαν το σημειωτικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο η ακροδεξιά κατάφερε να επιβάλει νέους κανόνες για την παραγωγή της «αλήθειας».

Ας απορρίψουμε τις ταξινομίες τους, τις ιεραρχίες τους, τους νόμους τους…

Από την άλλη, η ρητορική της ανοσίας, που βασίζεται στην προστασία των συνόρων και στην κοινωνική αποστασιοποίηση —όπως διαμορφώθηκε κατά την πανδημία— αποδεικνύεται θεμελιώδης για την κατανόηση της κυβερνητικότητας του νέου κυβερνοφασισμού. Ο εθνικισμός του Τραμπ δεν συγκροτείται απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό του έθνους, αλλά ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό»: το μεταναστό που βρίσκεται ήδη στο εθνικό έδαφος, τα παιδιά που γεννιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες από γονείς μετανάστες, την τρανς γυναίκα στον στρατό, τις Αμερικανίδες που προχωρούν σε άμβλωση, τις θηλυπρεπείς Αμερικανίδες αδελφές…

Ούτε ο Τραμπ, ούτε η Μελόνι, ούτε ο Μιλέι, ούτε η Λεπέν ηγούνται εξεγερτικών κινημάτων κατά του κατεστημένου. Στόχος τους είναι η αποκατάσταση μιας πατριαρχικής-αποικιακής τάξης, η οποία αμφισβητείται εδώ και έναν αιώνα από τα κινήματα χειραφέτησης των υποτελών σωμάτων. Τρώνε το μέλλον και φτύνουν το παρελθόν.

Η καινοτομία αυτής της βίαιης αντιδραστικής διαδικασίας έγκειται στη συμμαχία ανάμεσα στις αρχαϊκές πατριαρχικές-αποικιακές γλώσσες της νεωτερικότητας —που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούσαν τον επιστημονικό λόγο ως «μηχανισμό επαλήθευσης»— και σε μια νέα κυβερνο-στρατιωτική τεχνολογική βιομηχανία. Αυτή η συμμαχία αντικαθιστά τον επιστημονικό λόγο με έναν λόγο άρνησης της πραγματικότητας και μετατρέπει τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία ελέγχονται από χριστιανικές οικονομικές και θρησκευτικές ολιγαρχίες, στο μοναδικό μηχανισμό παραγωγής αλήθειας και αξίας. Χωρίς την υποστήριξη των μέσων ενημέρωσης και της ψηφιακής πλατφόρμας του Μασκ, ο Τραμπ δεν θα μπορούσε να είχε κερδίσει «δημοκρατικά» τις εκλογές. Χωρίς την εξόρυξη όλης της ρυπογόνου ενέργειας που εγγυάται ο Τραμπ, το σχέδιο του Μασκ για μια τεχνολογία υπερ-υπολογιστικής ισχύος δεν θα ήταν εφικτό. Αυτή η απροσδόκητη (και ίσως όχι τόσο σταθερή) συμμαχία ανάμεσα στον γερασμένο άρχοντα των μητρών και τον νεαρό άρχοντα των μηχανών παράγει μια νέα μορφή τεχνοφασιστικής διακυβέρνησης, που υπερβαίνει κατά πολύ ό,τι εγκαινίασε ο Όρμπαν στην Ουγγαρία και ό,τι επιχειρεί ο Μιλέι στην Αργεντινή.

Ας απορρίψουμε τις ταξινομίες τους, τις ιεραρχίες τους, τους νόμους τους, τις μηχανές τους, τα ονόματά τους. Δεν είμαστε τίποτα από όλα αυτά, ας γίνουμε τρανς. Είναι επείγον και εφικτό να υπερβούμε τη λογική των πολιτικών ταυτοτήτων και να οικοδομήσουμε μια επαναστατική εγκάρσια γραμμή, που θα ενώνει μια πληθώρα υποτελών σωμάτων ενάντια στην αιχμαλωσία του νεκροφιλελευθερισμού· να οργανώσουμε μια παγκόσμια αντίσταση, να σφυρηλατήσουμε ένα δίκτυο ανταγωνισμών. Οι Ζαπατίστας μάς έδειξαν τον δρόμο: ούτε πρόσωπο, ούτε Facebook, ούτε Instagram, ούτε Χ, ούτε smartphone, ούτε κράτος, ούτε ταυτότητα. Ας πάρουμε τις μορφές που καθορίζουν οι σχέσεις φροντίδας και συνεργασίας μεταξύ μας. Δεν είμαστε τίποτα. Ας γίνουμε τρανς. Δεν έχουμε τίποτα άλλο παρά το σώμα μας — και ούτε αυτό μας ανήκει πραγματικά. Ας μεταναστεύσουμε. Ας μεταλλαχθούμε. Ας κάνουμε μετάβαση. Δεν είμαστε τίποτα. Ας γίνουμε τρανς. ^[1]

———————————————————–

^[1] (Σ.τ.Μ.) Παραπέμπει στον στίχο της Διεθνούς («Nous ne sommes rien, soyons tout» – «Δεν είμαστε τίποτα, ας γίνουμε τα πάντα»), έναν εμβληματικό ύμνο του εργατικού κινήματος.

The post Make America Trans Again first appeared on Aυτολεξεί.

Οι ναζιστικοί χαιρετισμοί του Elon Musk κατά την τελετή της ορκωμοσίας του Trump χθες το βράδυ δεν θα έπρεπε να προκαλούν έκπληξη. Εκτός από τις πολιτικές του απόψεις που είναι ομοφοβικές, ρατσιστικές και αρνητικές απέναντι στην κλιματική αλλαγή, έχει επίσης αρχίσει να οικοδομεί μια δική του ιδιότυπη «Μαύρη Διεθνή», εκφράζοντας δημόσια στήριξη στη far-right (ακροδεξιά) σε άλλες χώρες.

Συγκεκριμένα, η στήριξή του στο γερμανικό ακροδεξιό κόμμα AfD παίζει σε τίτλους ειδήσεων εδώ και αρκετό καιρό. Πρόκειται για ένα κόμμα που προωθεί όχι μόνο τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την ατζέντα κατά των μεταναστών (που είναι αρκετά κοντά στις απόψεις του Musk και του Trump), αλλά και το οποίο έχει διασυνδέσεις με άλλες ακραίες ακροδεξιές οργανώσεις στη χώρα, όπως η Pegida, η Neue Rechte και το Κίνημα των Ταυτοτικών (Identitarian movement).

Ο Musk έχει επίσης εκφράσει δημόσια στήριξη στον φυλακισμένο φασίστα-“ηγέτη” Tommy Robinson, πρώην μέλος του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος και συνιδρυτή της ακροδεξιάς οργάνωσης English Defence League. Ο συγκεκριμένος ενθάρρυνε με διάφορες αναρτήσεις και συνωμοσίες (από πολυτελές ξενοδοχείο στην Κύπρο, για να αποφύγει την σύλληψη) τις ταραχές κατά των μεταναστών που ξέσπασαν τον περασμένο Αύγουστο σε όλη την Αγγλία, με τους υποστηρικτές του να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Ο Musk έχει απαιτήσει, μάλιστα, και την απελευθέρωση του Robinson, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή για τη διοργάνωση μιας δημόσιας προβολής ενός συνωμοσιολογικού ντοκιμαντέρ που δημιούργησε με σκοπό την υποκίνηση αντιμουσουλμανικών συναισθημάτων.

Επίσης, ο Musk έχει στενούς δεσμούς και με τον Ιταλό ακροδεξιό ηγέτη Ματέο Σαλβίνι, επικεφαλής του ιταλικού κόμματος Λέγκα, ο οποίος, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι «οι μετανάστες έρχονται στην Ευρώπη για να αντικαταστήσουν τον λευκό πληθυσμό της και επομένως δεν πρέπει να τους επιτραπεί η είσοδος». Η ιδέα αυτή αντικατοπτρίζει τη ρατσιστική θεωρία συνωμοσίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης», την οποία έχει επαναλάβει και ο ίδιος ο Elon σε αναρτήσεις του στην πλατφόρμα X. Ο Musk παρενέβη δημοσίως για να υπερασπιστεί τον Σαλβίνι, όταν αυτός δικαζόταν για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών, όταν ήταν υπουργός Εσωτερικών το 2019.

Το «δεξί χέρι» του Musk, ο Trump, έχει εκφράσει ανοιχτά και στην πράξη τις συμπάθειές του προς ακροδεξιές ένοπλες ομάδες στις ΗΠΑ, όπως οι Proud Boys και οι Oath Keepers. Έστειλε, επίσης, πρόσκληση για την ορκωμοσία σε ηγέτες ακροδεξιών κομμάτων, όπως στον Kostadin Kostadinov, επικεφαλής του βουλγαρικού υπερεθνικιστικού και νεο-φασιστικού κόμματος Vazrazdane (Αναγέννηση), του μεγαλύτερου αυτή τη στιγμή ακροδεξιού σχηματισμού στη Βουλγαρία και από τους πιο ηχηρούς υποστηρικτές του καθεστώτος Πούτιν.

Η χθεσινή ενέργεια του Μασκ δεν έπεσε εξ ουρανού, λοιπόν, αλλά ούτε και μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Αυτά τα μεγαλεπήβολα θεάματα είναι καλά προετοιμασμένα. Κάθε κίνηση είναι μελετημένη και σπανίως κάτι συμβαίνει τυχαία. Η ομάδα δημοσίων σχέσεων του Musk και του Trump ήξερε πολύ καλά τις συνέπειες που θα προκαλούσαν αυτές οι χειρονομίες, αλλά παρ’ όλα αυτά τις ενσωμάτωσε στη χορογραφία της ορκωμοσίας. Αυτές οι κινήσεις αποπροσανατόλισαν ένα μέρος του κοινού, ενώ έκλεισαν το μάτι στην ακροδεξιά, η οποία παραμένει πιστή στον Trump όλα αυτά τα χρόνια.

Ανάμεσα στις αντιδράσεις που ακολούθησαν η πιο κυνική αντίδραση στους χαιρετισμούς του Musk ήρθε από την Anti-Defamation League, έναν οργανισμό με τον υποτιθέμενο στόχο να “καταπολεμά τον αντισημιτισμό”. Έφτασαν στο σημείο να δικαιολογήσουν τη χειρονομία του Musk –και αυτός να τους ευχαριστήσει αργότερα– λες και δεν έχει όλες αυτές τις διασυνδέσεις με την παγκόσμια ακροδεξιά σκηνή. Αυτή η αντίδραση όμως δεν πρέπει να μας εκπλήσσει λόγω της στήριξης του Musk στον Netanyahu και το Ισραήλ. Με αυτόν τον τρόπο, ο Musk μπορεί να κάνει και να λέει ό,τι θέλει και να περάσει ατιμώρητος, ενώ όποιος τολμήσει να ασκήσει κριτική σε οποιαδήποτε πολιτική ή δράση του Ισραήλ κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αντισημίτης από την ίδια την ADL. Αυτή η υποκρισία βλάπτει μόνο τον αγώνα κατά του αντισημιτισμού.

Οι αντιδραστικές δυνάμεις κερδίζουν έδαφος παγκοσμίως και σταδιακά καταλαμβάνουν την εξουσία σε διάφορες χώρες (τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή, όπου υπερσυντηρητικοί ηγέτες όπως ο Μόντι και ο Πούτιν έχουν εδραιώσει ισχυρά την εξουσία τους εδώ και χρόνια). Οι κεντρώοι και οι σοσιαλδημοκράτες είναι συνένοχοι σε αυτή την τάση, καθώς οι πολιτικές τους συμβάλλουν στην αύξηση των ανισοτήτων και του κυνισμού μεταξύ των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτό που χρειάζεται περισσότερο από ποτέ είναι οι λαϊκές κινητοποιήσεις να καταφέρουν να διεθνοποιήσουν τους αγώνες τους και να δημιουργήσουν συνδέσεις υπερβαίνοντας τα σύνορα, με στόχο τη δημιουργία ενός κόσμου πραγματικής δημοκρατίας και δικαιοσύνης, χωρίς ανισότητες, ανάθεση και αυταρχισμό.

Αν δεν βρούμε τρόπους να επικοινωνούμε τα αμεσοδημοκρατικά προτάγματα μας με τον κόσμο, τότε οι σκοταδιστικές τάσεις (φασίστες, νεοναζί, νάζμπολ κ.ά.) θα συνεχίσουν να φουντώνουν.

—————————–

Η επικράτηση του Τραμπ & η απώλεια της πολιτικής συνείδησης

Ναόμι Κλάιν: «Κολλημένοι στον καπνό καθώς οι δισεκατομμυριούχοι εκτοξεύονται»

The post Η διαρκής στήριξη του Μασκ σε φασίστες και ακροδεξιούς first appeared on Aυτολεξεί.