Ataxia School - Aυτολεξεί

Αταξία: Το μοναδικό δημοκρατικό σχολείο της Ελλάδας (Βίντεο από την επίσκεψη της Rosa στο σχολείο του βουνού)

io — Sun, 07 Dec 2025 10:00:47 +0000

Ακολουθεί το σχετικό αφιέρωμα-βίντεο από την επίσκεψη του rosa.gr στο Αταξία Σκουλ. Περισσότερα για το σχολείο διαβάστε στον φάκελο του Αυτολεξεί: https://www.aftoleksi.gr/tag/ataxia-school/

«Η Rosa πήγε σχολείο. Όχι όμως σε ένα κανονικό σχολείο, αλλά στο μοναδικό σχολείο στην Ελλάδα που λειτουργεί ελεύθερα μακρυά από επιβολή και εξουσιαστικές σχέσεις. Σε ένα σχολείο που καλλιεργεί την αυτοπειθαρχία, την κριτική σκέψη, όπου οι δάσκαλοι είναι ισότιμοι με τους μαθητές. Όπου τα παιδιά περνάνε ωραία και δεν περιμένουν την ώρα που θα σχολάσουν αλλά το αντίθετο, θέλουν να μείνουν παραπάνω. Όπου δεν υπάρχουν θρανία, δεν στοιχίζονται τα παιδιά και δεν γίνεται προσευχή. Το σχολείο αυτό βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από το Δίστομο στο χωριό Στείρι. “Αταξία, το δημοκρατικό σχολείο του βουνού”, διαβάζουμε στην επιγραφή.

Το “Αταξία” στεγάζεται στο πρώην Δημοτικό Στείρου που ήταν κλειστό για πάνω από 13 χρόνια. Μια παρέα διστομιτών είχε την ιδέα να το ζητήσουν από τον δήμο και να το λειτουργήσουν. Μετά από πολλή προσπάθεια κατάφεραν το 2022 ν’ ανοίξουν τις πόρτες και να υποδεχθούν παιδιά νηπιαγωγείο και δημοτικού. Το σχολείο αυτό παίζει ενεργό ρόλο στην τοπική κοινότητα του μικρού χωριού. Από τη βοήθεια που προσφέρουν τα παιδιά ψωνίζοντας για τους γηραιότερους που δεν μπορούν να μετακινηθούν, μέχρι την αυλή του που διατείθεται για εκδηλώσεις της κοινότητας.

Είναι ένα μονοθέσιο σχολείο που λειτουργεί με το καθεστώς ιδιωτικού, με 17 μαθητές. Δίδακτρα υπάρχουν, όχι όμως με την έννοια των ιδιωτικών. Γίνεται μια συνέλευση και ο κάθε γονιός συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του για να καλυφθούν τα λειτουργικά έξοδα. “Αυτά που ονομάζουμε δημόσια σχολεία, δεν είναι δημόσια, είναι κρατικά”, μας λέει ο Γιώργος Λούκας, μέλος της ΚΟΙΝΣΕΠ που το λειτουργεί. “Παλευουμε για δημόσια παιδεία που θα είναι αυτοδιαχειριζόμενη”, συμπληρώνει.

Το πρόγραμμα αλλά και η καθημερινότητα ρυθμίζονται από τη Συνέλευση στην οποία συμμετέχουν μαθητές και δάσκαλοι και γίνεται κάθε Παρασκευή. Μια συνέλευση που θα μπορούσε να γίνει μάθημα για πολλούς ενήλικες. Εκεί τα παιδιά έχουν μάθει να μιλάνε αφού παίρνουν τον λόγο και να συνετίζονται από τους υπόλοιπους αν διακόψουν. Στη συνέλευση αυτή τίθενται και οι “αταξίες” των παιδιών, οι προσωπικές τους διαφορές και βρίσκεται η λύση από τα ίδια τα παιδιά. Οι ενήλικες υπάρχουν για να επιβλέπουν τη διαδικασία και να παρεμβαίνουν “πυροσβεστικά” όταν χρειάζεται.

Αναφερόμενος στον φασισμό ο Μάνος Χατζιδάκις έγραφε πως “η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία, […] μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και κυβερνήσεις διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες, μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής”.

The post Αταξία: Το μοναδικό δημοκρατικό σχολείο της Ελλάδας (Βίντεο από την επίσκεψη της Rosa στο σχολείο του βουνού) first appeared on Aυτολεξεί.

Κι αν αφήναμε τα παιδιά να μας αξιολογήσουν;

io — Sat, 22 Feb 2025 11:02:16 +0000

Κείμενο: Ataxia School

Η εκπαίδευση, όπως την έχουμε γνωρίσει, στηρίζεται στην ποσοτική αξιολόγηση, στη βαθμοθηρία και στη μονόπλευρη κρίση των μαθητών/τριων, αφήνοντας εκτός τα πιο κρίσιμα στοιχεία της μάθησης: τη μεταγνώση και τον αναστοχασμό. Στα περισσότερα σχολεία επίσης η αξιολόγηση είναι μια μονόδρομη διαδικασία, όπου οι μαθητές κρίνονται, χωρίς όμως να έχουν τη δυνατότητα να κρίνουν τις μεθόδους, τα εργαλεία και τη μετάδοση της γνώσης που λαμβάνουν. Οι εκπαιδευτικοί αξιολογούν, αλλά δεν αξιολογούνται.

Στο Ataxia School, αντιστρέφουμε αυτή τη λογική. Δεν διδάσκουμε μόνο τα παιδιά να σκέφτονται κριτικά για τη δική τους μάθηση – το ίδιο κάνουμε και εμείς ως παιδαΡωγοί. Βάζουμε τους εαυτούς μας στη διαδικασία της αξιολόγησης και του αναστοχασμού, όχι ως μια τυπική διοικητική διαδικασία, αλλά ως έναν βιωματικό, συλλογικό και μετασχηματιστικό διάλογο. Η δημοκρατική παιδεία δεν αφορά απλώς το ποιος παίρνει αποφάσεις, αλλά το πώς δομείται η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία, πώς διαμορφώνεται ο λόγος για τη μάθηση και ποιος έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει σε αυτόν.

Η μεταγνώση (Flavell, 1979) είναι η ικανότητα να αναγνωρίζουμε τι ξέρουμε, τι δεν ξέρουμε, τι θέλουμε και τι χρειάζεται να μάθουμε. Στο Ataxia, η μεταγνώση δεν είναι μια θεωρητική δεξιότητα, αλλά μια καθημερινή εκπαιδευτική πρακτική.

Τα παιδιά μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τα γνωστικά τους όρια και να διαχειρίζονται τη μάθησή τους με αυτονομία. Οι παιδαΡωγοί δεν έχουν ως στόχο να γεμίσουν τα παιδιά με πληροφορίες, αλλά να τους δείξουν πώς να μαθαίνουν και να αναστοχάζονται πάνω στη διαδικασία.

Η κριτική αξιολόγηση είναι μέρος της μαθησιακής διαδικασίας, αντί να περιορίζεται στη βαθμολόγηση που επιβάλλεται εξωτερικά από τους ενήλικες.Αφορά στο σύνολο της τη μαθησιακή διαδικασία με ολους τους εμπλεκομένους και γίνεται διαλογικά.

Στην κλασική εκπαίδευση, η έννοια του αναστοχασμού (Schön, 1983) είναι σχεδόν απούσα. Οι μαθητές αξιολογούνται, αλλά δεν τους ζητείται ποτέ να αναστοχαστούν τη διαδικασία της μάθησής τους. Οι εκπαιδευτικοί, από την άλλη, συνήθως περιορίζονται σε διοικητικού τύπου αξιολογήσεις, χωρίς να υπάρχει μια ουσιαστική κουλτούρα συλλογικής ανατροφοδότησης και βελτίωσης.

Στο Ataxia, ο διαλογικός αναστοχασμός είναι καθημερινή πρακτική, τόσο για τα παιδιά όσο και για τους παιδαΡωγούς.Οι μαθητές/τριες έχουν τη δυνατότητα να αξιολογούν τους παιδαΡωγούς τους, όχι για να τους κρίνουν αυταρχικά, αλλά για να συνδιαμορφώνουν τη μαθησιακή διαδικασία.Η διδασκαλία δεν είναι αμετακίνητη, αλλά εξελίσσεται μέσα από τον συνεχή διάλογο με τα παιδιά. Ο αναστοχασμός αφορά τόσο το περιεχόμενο της γνώσης όσο και τον τρόπο μετάδοσής της.

Η διδασκαλία γίνεται συλλογική διαδικασία, όπου η γνώση δεν είναι ένα προκαθορισμένο προϊόν που παραδίδεται από τους δασκάλους στους μαθητές/τριες, αλλά μια συνεχής διερώτηση που αφορά όλους.

Στη δημοκρατική παιδαΡωγική, η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι ένα κλειστό σύστημα όπου οι μαθητές/τριες είναι παθητικοί αποδέκτες. Εμείς, ως παιδαΡωγοί, θέτουμε τον εαυτό μας στην κρίση των παιδιών, συζητάμε ανοιχτά βελτιώσεις που αφορούν τα διδακτικά αντικείμενα, τον τρόπο μετάδοσης της γνώσης, την ίδια τη σχολική εμπειρία. Αυτό δεν είναι απλώς μια καινοτομία. Είναι ο ορισμός της δημοκρατίας στην εκπαίδευση.

Γιατί η αξιολόγηση δεν είναι κάτι που κάνουμε “στους άλλους”, αλλά μια διαδικασία στην οποία συμμετέχουμε και εμείς. Η ισοτιμία και η συλλογικότητα που διδάσκουμε στα παιδιά δεν μπορεί να είναι απλώς θεωρία – πρέπει να είναι βίωμα.

“Δηλαδή τα άλλα σχολεία δεν είναι δημοκρατικά;”

Αυτό το ερώτημα αναπόφευκτα προκύπτει. Εάν το Ataxia School είναι δημοκρατικό, σημαίνει ότι τα υπόλοιπα σχολεία δεν είναι;

Η απάντηση βρίσκεται στο τι σημαίνει δημοκρατική εκπαίδευση. Στην πλειοψηφία των σχολείων, η δημοκρατία περιορίζεται σε διαδικασίες όπως οι μαθητικές κοινότητες ή η εκλογή εκπροσώπων. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε βαθύτερα:

-Ποιος έχει λόγο στη μαθησιακή διαδικασία;

-Ποιος αποφασίζει τι και πώς θα διδαχθεί;

-Ποιος έχει τη δύναμη να αξιολογεί και ποιος απλώς αξιολογείται;

Η πλειοψηφία των σχολείων βασίζεται σε μια ιεραρχική, ενηλικιστική δομή όπου οι μαθητές σπάνια έχουν πραγματική φωνή.

Στο Ataxia, η δημοκρατία δεν είναι μόνο μια διαδικασία συμμετοχής, αλλά μια ριζική αναθεώρηση της σχέσης μεταξύ μαθητών και παιδαΡωγών. Οι μαθητές/τριες δεν μαθαίνουν απλώς “τι είναι δημοκρατία”, αλλά ζουν δημοκρατικά καθημερινά. Ο αναστοχασμός, η μεταγνώση, η ανοιχτή αξιολόγηση των παιδαΡωγών από τους μαθητές είναι όλα στοιχεία που διαμορφώνουν μια εκπαίδευση χωρίς κρυφές ιεραρχίες και προκαθορισμένες εξουσίες.

Στην κλασική εκπαίδευση, η μάθηση και η αξιολόγηση είναι μια κατευθυνόμενη διαδικασία, με τα παιδιά στη θέση των αξιολογούμενων και τους δασκάλους στη θέση των κριτών.

Στο Ataxia School, τολμάμε να ανοίξουμε τον αναστοχασμό προς όλους. Η μεταγνώση, η αυτοαξιολόγηση και η κριτική ανατροφοδότηση των παιδαΡωγών δεν είναι απλές θεωρίες – είναι βιώματα που δομούν ένα σχολείο πραγματικά δημοκρατικό.

Και όταν μας ρωτούν:

“Δηλαδή, τα άλλα σχολεία δεν είναι δημοκρατικά;”

Η απάντηση είναι απλή:

Η δημοκρατία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι κάτι που πρέπει να ασκείται καθημερινά, από όλους. Και αυτό προσπαθούμε με πολύ κόπο, αυτόαμφισβήτηση και προσπάθεια να κάνουμε στο σχολείο μας.

Το ερώτημα επομένως που συχνά μας κάνετε μπορεί να αντιστραφεί:

Εσείς, πόση δημοκρατία αντέχετε στο σχολείο σας;

Δημοκρατικό σχολείο του Βουνού,

Αταξία,

Για τη ζωή, τη γη, τον πολιτισμό

The post Κι αν αφήναμε τα παιδιά να μας αξιολογήσουν; first appeared on Aυτολεξεί.

BRAIN ROT OR NOT? – ένα σχόλιο για τη φράση της χρονιάς

io — Tue, 11 Feb 2025 09:02:29 +0000

-BRAIN ROT OR NOT?-

Η Oxford University Press επέλεξε το «brain rot» ως τη λέξη της xρονιάς για το 2024, προκαλώντας εύλογο ενδιαφέρον αλλά και ανησυχία. Στη διαδικτυακή κουλτούρα, ο όρος περιγράφει την υποτιθέμενη «φθορά» του νου εξαιτίας της αδιάκοπης, επιφανειακής κατανάλωσης περιεχομένου. Σε μια μετανεωτερική κοινωνία, όπου η αλλαγή είναι ο κανόνας, η ταχύτητα στην πρόσβαση και διακίνηση πληροφοριών αποτελεί βασικό «καύσιμο» της τοποθέτησής μας στον κόσμο. Πώς, όμως, αυτό μεταφράζεται σε πραγματική γνώση; Και πώς επηρεάζει ειδικά τα παιδιά μας;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία παρουσιάζεται εύκολα προσβάσιμη και άμεσα αξιοποιήσιμη. Ωστόσο, όσο αυξάνει η ποσότητα, τόσο συχνά μειώνεται το βάθος. Η γνώση τείνει να γίνεται ένα σύνολο αποσπασματικών δεδομένων, κατάλληλων για γρήγορη κατανάλωση ή βραχυπρόθεσμους στόχους.

Η ουσιαστική κατανόηση αντικαθίσταται από «μπουκίτσες» πληροφορίας (memes, viral βίντεο, τίτλοι ειδήσεων) που δεν εντάσσονται σε κάποιο συνεκτικό πλαίσιο. Η ταχύτατη διασπορά πληροφορίας απαιτεί εξίσου γρήγορη επεξεργασία. Έτσι, η κριτική σκέψη δυσκολεύεται να βρει τον χρόνο και τον χώρο της.

Συνήθως επιλέγουμε (ή «επιλέγουν» για εμάς αλγόριθμοι) τις πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τις ήδη υπάρχουσες αντιλήψεις μας.

Σύμφωνα με τον Michel Foucault, η γνώση δεν είναι ποτέ ουδέτερη ή αθώα. Συνδέεται με μηχανισμούς εξουσίας· θεσμοί, εκπαιδευτικά συστήματα, μέσα ενημέρωσης και ψηφιακές πλατφόρμες διαμορφώνουν το ποια πληροφόρηση διαχέεται και με ποιον τρόπο. Όσοι έχουν την ικανότητα να φιλτράρουν ή να παράγουν «νομιμοποιημένες» πληροφορίες κινούνται πιο γρήγορα στον κόσμο αυτόν.

Το «Brain Rot» στη Ζωή των Παιδιών

Στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τεράστιο όγκο πληροφοριών — σε συχνά δελεαστικές, εντυπωσιακές και σύντομες μορφές. Όμως, παρά τη γοητεία των οθονών, όταν τους δοθεί η ευκαιρία, προτιμούν αυθεντικές εμπειρίες στον πραγματικό κόσμο:

Αυτό που βλέπουμε εμείς είναι ότι η εξερεύνηση της φύσης, τα ομαδικά παιχνίδια, οι κατασκευές, προκαλούν πολύ πιο ουσιαστική ενασχόληση και βαθύτερη κατανόηση. Το παιδί ακονίζει την κριτική του σκέψη, τη φαντασία και την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων μέσα από τη φυσική αλληλεπίδραση, όχι μονάχα την ψηφιακή. Η άμεση συνεργασία —χωρίς ταχύτατη εναλλαγή «ψηφιακών παραθύρων»— δημιουργεί συναισθήματα ασφάλειας και δημιουργίας.

Ωραία και τι προτείνετε; Να γυρίσουμε στις σπηλιές;

Στο σημείο αυτό, η έννοια της sympoiesis (συν-δημιουργία) προσφέρει μια αισιόδοξη διέξοδο, μακριά από τον απλοϊκό διαχωρισμό «offline» και «online»:

Η Donna Haraway, στο έργο της Staying with the Trouble (2016), εισάγει την έννοια της sympoiesis ως μια διαδικασίας «συν-δημιουργίας» (making-with) που ξεπερνά την ατομικότητα και τοποθετεί τη γνώση, τη μάθηση και την εξέλιξη μέσα σε ευρύτερα, πολυ-ειδικά δίκτυα. Αντί να βλέπουμε τον κόσμο ως ξεχωριστές, αυτόνομες οντότητες, η Haraway προτείνει ότι τα όντα —άνθρωποι, ζώα, τεχνολογίες, περιβάλλον— συμμετέχουν σε μια συνεχή, αλληλοεξαρτώμενη διαδικασία, όπου όλοι επηρεάζουν κι επηρεάζονται. Έτσι, η sympoiesis τονίζει τη συνυφαντική φύση της ζωής: η δημιουργία νοήματος δεν είναι αποτέλεσμα απλής προσθήκης γνώσεων σε μεμονωμένα άτομα, αλλά γεννιέται συλλογικά, από τη διαρκή αλληλεπίδραση μεταξύ διαφορετικών παραγόντων, υποκειμένων και πλαισίων.

Στην Ataxia School, η παιδαγωγική μας φιλοσοφία -των κοινών- αντλεί έμπνευση από την ίδια τη λογική της sympoiesis: ακριβώς όπως η Haraway περιγράφει τη γνώση ως αποτέλεσμα «συν-δημιουργίας» μέσα σε ένα δυναμικό περιβάλλον πολλαπλών αλληλεπιδράσεων, έτσι κι εμείς προσεγγίζουμε τη μάθηση ως ένα κοινό «πλέγμα». Μαθητές, εκπαιδευτικοί, φυσικό περιβάλλον, τεχνολογία και κοινωνία αποτελούν αλληλοεξαρτώμενους «κόμβους» ενός ευρύτερου συστήματος. Δεν «διδάσκουμε» απλώς, αλλά συμμετέχουμε στη γέννηση της γνώσης μαζί με τα παιδιά, επιδιώκοντας ουσιαστικές εμπειρίες αντί για αποσπασματική πληροφορία. Μέσα από αυτή την οπτική, κάθε δραστηριότητα —από ένα πείραμα στην τάξη μέχρι μια ψηφιακή αναζήτηση— γίνεται μια πράξη συν-δημιουργίας που δένει τους ανθρώπους και τα υλικά της μάθησης σε ένα ενιαίο, εξελισσόμενο οικοσύστημα.

Ataxia School,
Δημοκρατικό σχολείο του Βουνού,
Για τη ζωή, τη γη, τον πολιτισμό
www.ataxiaschool.com

The post BRAIN ROT OR NOT? – ένα σχόλιο για τη φράση της χρονιάς first appeared on Aυτολεξεί.

Εκδήλωση: «Ποιο θα είναι το μέλλον του τόπου μας; Νέα Μονάδα Γαλλίου, Ανάπτυξη & Περιβαλλοντική Αποκατάσταση»

io — Fri, 17 Jan 2025 10:12:56 +0000

Εκδήλωση-συζήτηση: «Ποιο θα είναι το μέλλον του τόπου μας; Νέα Μονάδα Γαλλίου, Ανάπτυξη και Περιβαλλοντική Αποκατάσταση»

Ημερομηνία: Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2025
Ώρα: 18:00
Τοποθεσία: Ataxia School, Στείρι Βοιωτίας

Αγαπητοί συμπολίτες/-τισσες,

Σε μια κρίσιμη στιγμή για τον τόπο μας, σας προσκαλούμε σε ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση που αφορά άμεσα το παρόν και το μέλλον της περιοχής. Το Ataxia School, ως ανοιχτό σχολείο για μικρούς και μεγάλους, παίρνει την πρωτοβουλία να φέρει στο προσκήνιο όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με:

– Την επικείμενη μονάδα παραγωγής γαλλίου του Ομίλου Μυτιληναίου.
– Τις πρόσθετες επιπτώσεις που θα έχει σε ένα ήδη επιβαρυμένο βιομηχανικό περιβάλλον.
– Τη νομική διάσταση της ρύπανσης και την ουσιαστική εφαρμογή του «Ο Ρυπαίνων Πληρώνει».
– Τις λύσεις και προτάσεις για μια βιώσιμη αναπτυξιακή προοπτική, που δεν θα υπονομεύει την υγεία των κατοίκων και την ακεραιότητα του τοπικού οικοσυστήματος.

Παρότι προσκαλέσαμε επίσημα τον Όμιλο Μυτιληναίου για ανοιχτό διάλογο, εκείνος επέλεξε να μην συμμετάσχει, δεσμευόμενος να πραγματοποιήσει ξεχωριστή ενημέρωση δίχως δυνατότητα διαλόγου. Εμείς, ωστόσο, επιμένουμε πως η συλλογική ενημέρωση και η ανταλλαγή απόψεων αποτελούν τη βάση για ουσιαστική λύση στα προβλήματα που αφορούν όλους μας.

Βασικές Θεματικές Ενότητες:

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ& ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ
-Συσσωρευμένα προβλήματα από τη διαχρονική βιομηχανική δραστηριότητα.
-Ειδικές επιπτώσεις της νέας μονάδας γαλλίου: πόσο αθροιστικά επιβαρύνεται η περιοχή;
-Ο χρόνος και οι πόροι που απαιτούνται για την πραγματική περιβαλλοντική αποκατάσταση.

ΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ & ΕΥΘΥΝΕΣ
-Τι προβλέπει η ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία για τη ρύπανση;
-Πόσο εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή «Ο Ρυπαίνων Πληρώνει»;
Οι νομικές υποχρεώσεις βιομηχανιών και οι ευθύνες για αποκατάσταση.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ & ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

-Παρατηρητήριο Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης: Δημιουργία τοπικού μηχανισμού για συνεχή έλεγχο της ρύπανσης.
-Επιδημιολογική Μελέτη: Για την επιστημονική καταγραφή των επιπτώσεων στη δημόσια υγεία.
-Καινοτομία & Πράσινη Τεχνολογία: Τεχνολογικές λύσεις για μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος.
-Εναλλακτική Οικονομική Ανάπτυξη: Προτάσεις για αγροτουρισμό, βιώσιμη γεωργία και τοπική παραγωγή.

ΑΛΛΑΓΗ “ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ”ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

-Μπορούμε να απεξαρτηθούμε από τη βαριά βιομηχανία;
-Πώς επενδύουμε σε ένα ανθρώπινο και περιβαλλοντικά φιλικό μοντέλο ανάπτυξης;

Ομιλητές:

> Χρήστος Λ. Αναγνώστου (Γεωλόγος – Ιζηματολόγος, Διευθυντής Ερευνών ΕΛΚΕΘΕ)
> Γιώργος Μπάλιας (Αναπληρωτής Καθηγητής Χαροκόπειου Πανεπιστημίου, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, ειδικός στο Δίκαιο Περιβάλλοντος)

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΕΙΤΕ;

-Ενημέρωση από ανεξάρτητους επιστήμονες: Αποκτήστε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τους κινδύνους και τις προκλήσεις.
-Ανοιχτός Διάλογος & Συμμετοχή: Εκφράστε τις απόψεις σας, διατυπώστε ερωτήματα και ανησυχίες.
-Διαμόρφωση μελλοντικών ενεργειών: Πάρτε μέρος στη συζήτηση για τις λύσεις που αφορούν το σπίτι σας, τον τόπο σας και την υγεία σας.

Η φωνή σας είναι ζωτικής σημασίας!

Σας περιμένουμε όλους, γιατί ο τόπος μας και οι επόμενες γενιές αξίζουν την προσοχή και τη δράση μας.

*Η εκδήλωση θα μεταδοθεί και διαδικτυακά

Με εκτίμηση,

Η Ομάδα του Ataxia School
Για τη ζωή, τη γη, τον πολιτισμό
www.ataxiaschool.com

ΒΛ. ΣΧΕΤΙΚΑ:

«Νέο» πείραμα εξαγωγής σπάνιων γαιών από βωξίτη στην περιοχή – Τι γνωρίζουμε για την υγεία μας & το περιβάλλον;

The post Εκδήλωση: «Ποιο θα είναι το μέλλον του τόπου μας; Νέα Μονάδα Γαλλίου, Ανάπτυξη & Περιβαλλοντική Αποκατάσταση» first appeared on Aυτολεξεί.

Είναι το Ataxia charter school;

io — Sat, 16 Nov 2024 14:03:38 +0000

Κείμενο: Ataxia School. Φωτογραφια κειμενου: Δημοτικό σχολείο Στειρίου 1965. Τα μαστόρια Σεραφείμ Λουκάς, Κώστας Λαγός και Χρήστος Στιβακτάς

Το Ataxia School δεν είναι charter school, καθώς οι σκοποί, η δομή, η φιλοσοφία, και οι τοπικές συνθήκες που το διαμορφώνουν διαφέρουν σημαντικά από το αμερικανικό πρότυπο των charter schools. Αν και οι ανησυχίες γύρω από τη σταδιακή απομάκρυνση από τη δημόσια παιδεία είναι εύλογες, οι συνθήκες δημιουργίας του Ataxia και οι αξίες που πρεσβεύει δεν συνάδουν με το πρότυπο των charter schools, που συχνά προωθούνται με κερδοσκοπικά ή εμπορικά κίνητρα.

Το Ataxia School διαφέρει επομένως ουσιαστικά από τα charter schools και ενσαρκώνει τις αρχές των κοινών, όχι του κρατικού ή εμπορευματικού μοντέλου εκπαίδευσης. Ας επιχειρηματολογήσουμε πάνω σε αυτό σε απλές βασικές θέσεις:

ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΟΙΝΩΝ/ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Σύμφωνα με την Elinor Ostrom (1990) και τον David Bollier (2014), τα κοινά είναι συλλογικές προσπάθειες διαχείρισης πόρων με βάση τη συμμετοχική δημοκρατία και την αλληλεγγύη, ανεξάρτητα από κρατική αυθεντία. Το Ataxia School ενσωματώνει αυτές τις αξίες, βασιζόμενο στην κοινότητα και την αυτοδιαχείριση, ενώ ένα charter school εξαρτάται από κρατική χρηματοδότηση και έλεγχο αποδοτικότητας (Ravitch, 2010), κάτι που δεν συμβαίνει με το Αtaxia.

ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ CHARTER SCHOOLS ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αρχικά να τονίσουμε ότι το Ataxia School αξιοποίησε την υπάρχουσα νομική δυνατότητα ίδρυσης Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης (ΚΟΙΝΣΕΠ) και λειτουργεί σε πλήρη νομιμότητα, χωρίς να διανοίγει δρόμο για ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα στηριζόμενο σε ιδιωτικά συμφέροντα ή κρατικές επιδοτήσεις, όπως εντέχνως παρουσιάζεται.

Η ιδέα των charter schools προέρχεται από την αμερικανική εκπαιδευτική πολιτική, όπου δημιουργήθηκαν ως δημόσια χρηματοδοτούμενα αλλά ανεξάρτητα σχολεία, τα οποία συνήθως αποσκοπούν στην αύξηση της αποδοτικότητας μέσω της τυποποιημένης αξιολόγησης και του ανταγωνισμού (Bulkley & Fisler, 2002). Αυτά τα σχολεία χρηματοδοτούνται από το δημόσιο και δεν έχουν δίδακτρα, ωστόσο λειτουργούν υπό ιδιωτική διαχείριση και διέπονται από ένα “χάρτη” (charter), δηλαδή μια σύμβαση που τα καθοδηγεί σε συγκεκριμένους στόχους και όρους λειτουργίας.

Στην Ελλάδα, το νομοθετικό και κοινωνικό πλαίσιο δεν υποστηρίζει αυτή τη δομή για αρκετούς λόγους:

Πρακτικά και νομικά, η ίδρυση charter schools στην Ελλάδα δεν είναι δυνατή, καθώς δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που να υποστηρίζει τη λειτουργία τους. Στις ΗΠΑ, τα charter schools είναι δημόσια χρηματοδοτούμενα αλλά διοικητικά αυτόνομα σχολεία, λειτουργώντας σε μια ειδική κατηγορία μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού εκπαιδευτικού συστήματος, με δυνατότητα να ακολουθούν διαφορετικά προγράμματα και προσεγγίσεις βάσει επιδόσεων.

Νομικά εμπόδια στην Ελλάδα

1. Έλλειψη θεσμικού πλαισίου: Η ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπει κατηγορία σχολείων με αυτονομία από το Υπουργείο Παιδείας που να είναι δημόσια χρηματοδοτούμενα, αλλά ούτε ιδιωτικά. Η κρατική εκπαίδευση υπάγεται πλήρως στον έλεγχο του κράτους και τα δημόσια σχολεία ακολουθούν ενιαίο πρόγραμμα σπουδών- όπως και τα ιδιωτικά, αν και μπορούν να διαφοροποιηθούν σε σημαντικό βαθμό ως προς την εφαρμογή – .

2. Συνταγματικές διατάξεις: Το Σύνταγμα της Ελλάδας (άρθρο 16) διασφαλίζει τη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση υπό τον κρατικό έλεγχο, αποκλείοντας τον διαμοιρασμό της κρατικής χρηματοδότησης σε ιδιωτικούς φορείς με αυτονομία. Οποιαδήποτε προσπάθεια για εισαγωγή charter schools θα απαιτούσε συνταγματική αναθεώρηση.

Έγινε συνταγματική αναθεώρηση ή προκαλέσαμε τέτοια συζήτηση και δεν το καταλάβαμε; Η πρόβα ιδιωτικοποιήσεων ξεκίνησε από το Στειρι; Ή μήπως άθελα μας ανοίξαμε την κερκόπορτα ώστε οι μεγάλοι επενδυτές να αρπάξουν την ευκαιρία και να ανοίξουν σχολεία σε ερημωμένα χωριά, χωρίς μαθητές/τριες;

ΈΛΛΕΙΨΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟΥ ΚΙΝΗΤΡΟΥ

Τα charter schools συχνά προσελκύουν ιδιωτική χρηματοδότηση, ιδρύματα και επενδυτές με στόχο τη βελτίωση των επιδόσεων, αλλά και την αποκόμιση κερδών. Το Ataxia School είναι ένα μη κερδοσκοπικό εγχείρημα, βασισμένο σε προσωπική εργασία και οικονομικούς πόρους των ίδιων των μελών του, χωρίς χορηγίες ή επιδοτήσεις από μεγάλους οργανισμούς ή εταιρείες. Το στοιχείο αυτό διαφοροποιεί θεμελιωδώς το Ataxia από τη φιλοσοφία και τον τρόπο χρηματοδότησης των charter schools (Miron, Urschel, & Saxton, 2011). Ενώ τυπικά οι ΚΟΙΝΣΕΠ μπορεί να λειτουργούν με όρους οικονομικής βιωσιμότητας, το Ataxia School έχει ιδρυθεί και διαχειρίζεται από ανθρώπους που προέρχονται από την τοπική κοινότητα, χωρίς στόχο το κέρδος.

ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΩΝ Ή ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΜΕ ΚΟΥΠΟΝΙΑ

Ένα βασικό στοιχείο των charter schools είναι ότι λειτουργούν ως δημόσια χρηματοδοτούμενα ιδιωτικά σχολεία και συχνά λαμβάνουν κρατικές επιχορηγήσεις. Στην περίπτωση του Ataxia School, δεν υπάρχει κρατική επιχορήγηση ή κουπόνια που να προωθούν την ελεύθερη επιλογή και την κερδοφορία. Το Ataxia δεν στηρίζεται σε κουπόνια και ιδιωτική υποστήριξη που να προάγει την κατηγοριοποίηση ή τον ανταγωνισμό με το δημόσιο σύστημα, ένα χαρακτηριστικό που αποτελεί βασικό πυλώνα της κριτικής στα charter schools (Ravitch, 2010).

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ

Το Ataxia School, έχει στόχο να προάγει έναν τύπο παιδείας που δεν επικεντρώνεται στην ακαδημαϊκή βαθμοθηρία και στον ανταγωνισμό. Αντίθετα, προωθεί τις αξίες της κοινότητας, του διαλόγου και της συμμετοχής, ενώ τα charter schools συχνά επικεντρώνονται σε ποσοτικά κριτήρια απόδοσης, όπως οι επιδόσεις των μαθητών και η οικονομική βιωσιμότητα (Bulkley & Fisler, 2002).

ΔΕΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Το Ataxia School δεν εγγράφει μαθητές από γειτονικά κρατικά σχολεία, κάτι που το απομακρύνει από οποιαδήποτε ανταγωνιστική σχέση με αυτά. Αντιθέτως, σέβεται τη λειτουργία των δημόσιων σχολείων και αναγνωρίζει τον ρόλο τους στην τοπική κοινωνία. Επίσης, έχει δεσμευτεί να μην προσελκύσει μαζικά εγγραφές από την περιοχή, γεγονός που αποδεικνύει τη δέσμευσή του να λειτουργεί συμπληρωματικά και όχι ανταγωνιστικά προς το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι οι κατηγορίες που προσάπτονται στο Ataxia School ως δήθεν «προάγγελο» charter schools αποτελούν προπαγανδιστικά επιχειρήματα που εξυπηρετούν ιδεολογικές ηγεμονίες στον χώρο της εκπαίδευσης που εκπορεύονται από συγκεκριμένα ιδεολογικά κέντρα. Στην πραγματικότητα, το εγχείρημα του Ataxia School δεν απειλεί την δημόσια παιδεία ούτε ανοίγει τον δρόμο για την ιδιωτικοποίησή της, όπως κινδυνολογικά σκίζουν τα ιμάτια τους οι επαγγελματίες επαναστάτες για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους. Το Ataxia School, με το πρόταγμα της αποαστικοποίησης, ανταποκρίνεται σε μια βαθιά κοινωνική ανάγκη και αποτελεί παράδειγμα συλλογικής δράσης από τα κάτω, σε μια περιοχή που το κράτος έχει εγκαταλείψει, χωρίς καμία οικονομική προοπτική κέρδους ή ιδιωτικό συμφέρον.

Σε ένα ημιορεινό χωριό με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους και χωρίς αριθμό μαθητών/τριων ικανό για κερδοφορία δεν μπορεί να υπάρξει χώρος για επιχειρηματίες ή επενδυτές που να αποσκοπούν σε οφέλη. Αν τα κλειστά σχολειά στα χωριά μας ήταν «κελεπούρια» γιατί κι άλλοι «επενδυτές» δεν τα έχουν ήδη αξιοποιήσει; Το Ataxia School είναι το αποτέλεσμα ενός οράματος για μια συμμετοχική, κοινοτική παιδεία που πηγάζει από την κοινότητα και υπάρχει μόνο χάρη στη συλλογική αφοσίωση ανθρώπων με πίστη στις αρχές των κοινών. Είναι μια προσπάθεια αληθινής αυτοθέσμισης που υπερβαίνει τη λογική του κέρδους και στοχεύει στην αναβίωση της κοινότητας μέσω της εκπαίδευσης.

Αντί για απειλή, το Ataxia School αποτελεί την επιβεβαίωση ότι η παιδεία μπορεί να ανθίσει μέσα από τη δύναμη της κοινότητας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Πρόκειται για μια δημοκρατική πρόταση παιδείας που, αντί να αντιγράφει ξένα πρότυπα, δημιουργεί τις δικές της ρίζες, έτοιμη να υποστηρίξει την κοινωνική συνοχή, την πολιτιστική συνέχεια και την πραγματική παιδεία σε τόπους που το χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.

________________________________________

Βιβλιογραφία

• Bulkley, K., & Fisler, J. (2002). A decade of charter schools: From theory to practice. Review of Educational Research, 72(2), 231-272.

• Bollier, D. (2014). Think Like a Commoner: A Short Introduction to the Life of the Commons. New Society Publishers.

• Miron, G., Urschel, J. L., & Saxton, N. (2011). What makes KIPP work? A study of student characteristics, attrition, and school finance. National Education Policy Center.

• Ostrom, E. (1990). Governing the Commons: The Evolution of Institutions for Collective Action. Cambridge University Press.

• Ravitch, D. (2010). The death and life of the great American school system: How testing and choice are undermining education. Basic Books.

The post Είναι το Ataxia charter school; first appeared on Aυτολεξεί.

Πώς εφαρμόζονται τα παιδαρωγικά κοινά στην πράξη;

io — Tue, 10 Sep 2024 05:25:55 +0000

Κείμενο: Ataxia School

Ένα σχολείο που εφαρμόζει τα παιδαγωγικά κοινά στην πράξη λειτουργεί με βάση τις αρχές της συλλογικότητας, της συμμετοχής, της αυτονομίας και της ισότητας στη διαχείριση πόρων, χρόνου και αποφάσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, οι μαθητές/τριες, οι εκπαιδευτικοί και οι άλλοι εμπλεκόμενοι διαχειρίζονται από κοινού τόσο το υλικό όσο και το άυλο περιβάλλον της εκπαίδευσης, με σκοπό την προώθηση της δημοκρατίας, της συνεργασίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ας δούμε παρακάτω ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που εφαρμόσαμε στο σχολείο μας, αλλά θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε κάθε σχολείο:

1. Συλλογική Λήψη Αποφάσεων

Δημοκρατικές Συνελεύσεις: Οι αποφάσεις για την οργάνωση της σχολικής ζωής, όπως το πρόγραμμα μαθημάτων, οι κανονισμοί, οι δραστηριότητες και οι κοινόχρηστοι πόροι, λαμβάνονται από μαθητές/τριες, εκπαιδευτικούς ( οι γονείς συμμετέχουν με τη σειρά τους σε ομάδες αυτομόρφωσης, οργάνωσης και διαχείρισης εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Όσον αφορά το σχολικό πρόγραμμα αντίθετα ο ρόλος τους είναι επικουρικός. Μπορούν να διατυπώσουν τη γνώμη τους, πρότασή τους, αλλά δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα για τα μέλη της σχολικής συνέλευσης που αποτελείται αποκλειστικά από παιδαρωγούς/μαθητές/τριες) μέσω συνελεύσεων. Σε αυτές τις συνελεύσεις, όλοι έχουν ισότιμη φωνή και συμμετέχουν στη διαδικασία διαλόγου και λήψης αποφάσεων.

Συμμετοχή των Μαθητών/τριων: Οι μαθητές συμμετέχουν ενεργά σε επιτροπές που έχουν αναλάβει τη διαχείριση διαφορετικών πτυχών του σχολείου (π.χ. περιβαλλοντική επιτροπή, επιτροπή διατροφής), αναλαμβάνοντας ευθύνη για τις αποφάσεις και τις πράξεις τους.

2. Αυτοδιαχείριση Πόρων

Κοινή Χρήση Υλικών: Οι μαθητές/τριες και οι εκπαιδευτικοί διαχειρίζονται από κοινού τα υλικά του σχολείου, όπως βιβλία, τεχνολογία, αίθουσες και εργαστήρια. Για παράδειγμα, μπορεί να υπάρχει μια κοινόχρηστη βιβλιοθήκη ή ψηφιακή πλατφόρμα όπου οι μαθητές μοιράζονται γνώση και εκπαιδευτικούς πόρους μεταξύ τους.

Σχολικός Κήπος ή Εργαστήρια: Σε ένα σχολείο παιδαγωγικών κοινών, μπορεί να δημιουργηθεί ένας σχολικός κήπος ή εργαστήρια, όπου οι μαθητές φροντίζουν και διαχειρίζονται τους πόρους συλλογικά. Τα προϊόντα της εργασίας τους (π.χ., λαχανικά, χειροτεχνίες) μοιράζονται μεταξύ τους ή χρησιμοποιούνται για κοινό όφελος.

3. Ανοιχτός και Συνεργατικός Χώρος Μάθησης

Ευέλικτοι Χώροι Μάθησης: Η σχολική τάξη δεν είναι στατική και παραδοσιακή. Οι χώροι μάθησης είναι ευέλικτοι και διαμορφώνονται από τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς ανάλογα με τις ανάγκες τους. Μπορεί να υπάρχουν ανοιχτές αίθουσες, συνεργατικοί χώροι, ακόμα και υπαίθριοι χώροι μάθησης.

Διαθεματική και Συνεργατική Μάθηση: Τα παιδιά συνεργάζονται μεταξύ τους, αλλά και με τους δασκάλους, σε διαθεματικά projects που ενισχύουν την κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητα. Για παράδειγμα, ένα project που αφορά τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό μπορεί να συνδυάζει γνώσεις από τη γεωγραφία, τη βιολογία και την κοινωνική επιστήμη.

4. Συλλογική Ευθύνη και Λογοδοσία

Αυτονομία και Ευθύνη: Οι μαθητές δεν υπόκεινται σε αυστηρή πειθαρχία, αλλά αναλαμβάνουν ευθύνη για τις πράξεις τους μέσω συλλογικών διαδικασιών λογοδοσίας. Αν κάποιος παραβεί έναν κανόνα, η συζήτηση γίνεται δημοκρατικά μέσα στην ομάδα, και οι συνέπειες καθορίζονται από κοινού.( Φυσικά υπάρχουν συνέπειες!). Ένα κοινό είναι προπαντός συνυποχρέωση.

Αναστοχασμός: Υπάρχει συνεχής αναστοχαστική διαδικασία, όπου μαθητές και δάσκαλοι εξετάζουν τις πρακτικές τους και αναζητούν τρόπους βελτίωσης της διαχείρισης των κοινών.

5. Προώθηση της Αλληλεγγύης και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Συμμετοχή Όλων: Όλοι οι μαθητές/τριες συμμετέχουν ισότιμα, ανεξάρτητα από την κοινωνική, πολιτισμική ή οικονομική τους κατάσταση. Τα παιδιά ενθαρρύνονται να βοηθούν το ένα το άλλο, δημιουργώντας μια κουλτούρα αλληλεγγύης.

Κοινωνικά Δίκτυα Στήριξης: Δημιουργούνται κοινωνικά δίκτυα μεταξύ των μαθητών/τριων και των οικογενειών τους, που στηρίζουν όσους έχουν ανάγκη. Ένα από τα πιο συγκινητικά γεγονότα της περσινής χρονιάς ήταν -κάτι που μεταφέρθηκε βέβαια τελείως ανάποδα-, όταν μια οικογένεια δεν μπορούσε να καλύψει τις οικονομικές της υποχρεώσεις ως προς τον συνεταιρισμό , κάποιοι γονείς κάλυψαν προκαταβάλλοντας έξοδα της χρονιάς – τα οποία βεβαίως ήταν προκαθορισμένα από τη Γενική Συνέλευση-.

6. Ελευθερία στη Μάθηση και Εξατομίκευση

Αυτο-καθοδηγούμενη Μάθηση: Οι μαθητές/τριες έχουν την ευκαιρία να επιλέγουν και να καθοδηγούν τη δική τους μαθησιακή πορεία, επιλέγοντας τα αντικείμενα που τους ενδιαφέρουν. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω εναλλακτικών προγραμμάτων μάθησης ή αυτοσχεδιασμένων project.

Δάσκαλοι ως Παιδαρωγοί: Οι δάσκαλοι δεν είναι οι αποκλειστικοί κάτοχοι της γνώσης αλλά συντονίζουν και υποστηρίζουν τη μάθηση, λειτουργώντας ως διευκολυντές, προάγοντας την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και της δημιουργικότητας.

7. Εμπλοκή της Κοινότητας και του Περιβάλλοντος

Σύνδεση με την Κοινότητα: Το σχολείο δεν είναι απομονωμένο από την κοινότητα αλλά ανοικτό σε αυτήν. Οι μαθητές/τριες συμμετέχουν σε δράσεις που αφορούν την τοπική κοινότητα, όπως περιβαλλοντικές δράσεις, συνεργασίες με τοπικούς φορείς ή πολιτιστικά προγράμματα.

Σχέση με το Περιβάλλον: Το σχολείο λειτουργεί με αειφορικές πρακτικές και οι μαθητές/τριες μαθαίνουν να διαχειρίζονται φυσικούς πόρους με σεβασμό και υπευθυνότητα. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω της εφαρμογής προγραμμάτων ανακύκλωσης, ενεργειακής εξοικονόμησης και διαχείρισης αποβλήτων.

Ένα σχολείο που εφαρμόζει παιδαγωγικά κοινά δεν είναι απλώς ένας χώρος μάθησης, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που λειτουργεί με βάση την ισότητα, την αυτοδιαχείριση και τη δημοκρατία. Οι μαθητές/τριες είναι ενεργοί συνδιαχειριστές των πόρων και των δραστηριοτήτων του σχολείου, αποκτώντας όχι μόνο γνώση αλλά και δεξιότητες συλλογικότητας, κριτικής σκέψης και αυτονομίας. Η συλλογική λήψη αποφάσεων, η δημοκρατική διαχείριση, η ελευθερία μάθησης και η προώθηση της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι οι θεμελιώδεις αξίες που διέπουν τη λειτουργία του σχολείου.

Ataxia School

Δημοκρατικό σχολείο του Βουνού,

Για τη ζωή, τη γη, τον πολιτισμό

The post Πώς εφαρμόζονται τα παιδαρωγικά κοινά στην πράξη; first appeared on Aυτολεξεί.

Αξιολόγηση μέσα σ’ ένα δημοκρατικό σχολείο; Απλώς μία συν_γνώμη

io — Sun, 01 Sep 2024 08:32:39 +0000

Κείμενο: Ataxia School

Στην εποχή της αποθέωσης του Εγώ και των πολυποίκιλων κοινωνικών ελέγχων τι νόημα και τι περιεχόμενο θα μπορούσε να έχει μια αξιολόγηση μέσα σ’ ένα δημοκρατικό σχολείο; Πώς στα αλήθεια θα μπορούσαμε να αποφύγουμε μια απρόσωπη τεχνοκρατική έκθεση και να οδηγηθούμε μέσω της αναγνώρισης και της άνευ όρων αποδοχής των διαφορών των μαθητριών μας σε μια πραγματικά διαφοροποιημένη διδασκαλία εντός μιας αλληλέγγυας κοινότητας μάθησης;

Αρχικά η αξιολόγηση θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τον μαθητή ως σχεσιακή και όχι σαν μια απομονωμένη ατομική ύπαρξη. Ως άνθρωπο, στιγμιότυπα της σχολικής και μαθησιακής ζωής του οποίου μπορούν διαλογικά να περιγραφούν και όχι ως μια μηχανή, χαρακτηριστικά της οποίας μπορούν να μετρηθούν καθ’ αύξουσα σειρά. Στο σχολείο μας χαιρόμαστε διπλά μιας και η έκθεση που δημιουργήσαμε για όλους τους μαθητές μας προέκυψε εντός μιας μακράς διαδικασίας συνύπαρξης και μέσα από το σεβασμό των ατομικών διαφορών.

Για να γίνει όμως περισσότερο κατανοητό αυτό ας περιγράψουμε από την αρχή τη διαδικασία. Σε πρώτη φάση χορηγήσαμε στους μαθητές/τριες μας ανιχνευτικά τεστ ώστε να προσδιοριστούν κάποια στοιχεία του γνωστικού και μαθησιακού δυναμικού τους. Με αυτόν τον τρόπο ήμασταν σε θέση, παρατηρώντας και επαληθεύοντας τα ή όχι, να κινηθούμε εντός της ζώνης επικείμενης ανάπτυξης των παιδιών μέσα από τη διαμόρφωση ενός διαφοροποιημένου υλικού μελέτης. Δεν έχουμε να κάνουμε εδώ με μια στατική συλλογή πληροφοριών, απόρροια ενός ιατρικού μοντέλου « διάγνωσης δυσλειτουργιών» που υφίστανται χωρίς να εξηγούν το τι γίνεται από ‘κει και πέρα, θεωρώντας ούτε λίγο ούτε πολύ τα χαρακτηριστικά των μαθητριών σταθερά, ετικέτες που δεν μπορούν ν’ απαλλαγούν. Αντίθετα, μελετώντας τα ως στιγμιαίες αναπαραστάσεις και ως γνώση που θα μπορούσε να μας δώσει τα πρώτα εργαλεία, προσπαθήσαμε με όλες τις δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος να συνοικοδομήσουμε με μεράκι και φαντασία τα μαθησιακά μας πλάνα.

Αρκεί αυτό όμως; Πώς οργανώνεται η συμπερίληψη, η συνεργατική μάθηση μέσω της οποίας τα παιδιά μπορούν να αλληλοβοηθιούνται; Πώς όλες αυτές οι διαφορετικές προσωπικότητες συνυπάρχουν και μπορούν να βοηθηθούν μαθησιακά; Τα δυσεπίλυτα παραπάνω ερωτήματα προσπαθήσαμε να τα απαντήσουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Αρχικά μέσα από τις ομάδες εργασίας παιδαρωγών και της διεπιστημονικής ομάδας η οποία συνέρχεται σε εβδομαδιαία βάση αναλύοντας και επιζητώντας λύσεις για τις κινούμενες ανάγκες της ομάδας. Έπειτα μέσα από ομαδικά projects εντός και εκτός τάξης. Όλα αυτά φυσικά, μέσα σ’ ένα φιλικό συνεργατικό και συναγωνιστικό πλαίσιο που δομείται μέσα από παιχνίδια, πειραματισμούς και εξερευνήσεις.

Χαρήκαμε ιδιαίτερα που τα αποσπάσματα αυτά της δραστηριότητας των παιδιών, έφτασαν στα χέρια των φροντιστών τους παρουσιάζοντας τους την εικόνα τους σ’ έναν χώρο πέραν του σπιτιού. Σ’ έναν χώρο που έχουν τη δυνατότητα να επενεργούν, να ακούγονται ,να αυτονομούνται και να προσπαθούν να συνεργαστούν, συνυπάρχοντας με ισοτιμία.

Ένα δημοκρατικό σχολείο έχει πάντα κατεύθυνση. Είναι ο συνεχής αναστοχασμός της μαθήτριας και η συμμετοχή της στη διαδικασία μάθησής της. Να μπορεί να κατανοεί δηλαδή η ίδια γιατί μαθαίνει αυτό που μαθαίνει, τι θα ήθελε να μάθει και πώς να το μάθει, χωρίς τον φόβο της αποτυχίας και της επακόλουθης αυτοανεπάρκειας που αυτή φέρει.

Παράλληλα ένα δημοκρατικό σχολείο ενώ αποδέχεται το άτομο όπως είναι αναμένει από αυτό να γίνει αυτό που μπορεί να γίνει, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι η Σκέψη είναι μια επίπονη διαδικασία που απαιτεί αναστοχασμό, διάλογο , υπομονή και επιμονή. Με αυτό το σκεπτικό δομείται η αξιολόγηση στο σχολείο μας.

Μια αξιολόγηση δοσμένη με αγάπη από ανθρώπους που ισότιμα διέρχονται το κατώφλι της τάξης με τα παιδιά και που με τη σειρά τους την αποδέχονται κάθε στιγμή από τα ίδια. Στη θέση μιας ακόμη ψυχρής αξιολόγησης « για το καλό μας» από ένα από τα πολλά απόμακρα «εξεταστήρια» που ακολουθούν το απομονωμένο άτομο στη ζωή του προωθούμε μια ισότιμη συν_ γνώμη, μια θερμή αγκαλιά, ταρακούνημα και σπρώξιμο στις πολλαπλές δυνατότητες του παιδιού.

Δημοκρατικό σχολείο του Βουνού,

Ataxia School,

Για τη ζωή, τη γη, τον πολιτισμό

The post Αξιολόγηση μέσα σ’ ένα δημοκρατικό σχολείο; Απλώς μία συν_γνώμη first appeared on Aυτολεξεί.

Η Χάρτα/Πρόταση των Δημοκρατικών Σχολείων

io — Thu, 09 May 2024 14:48:15 +0000

Το Ataxia School ήρθε για να αποτελέσει μια απτή πρόταση αυτοθέσμισης, έναν προεικονισμό της παιδείας που θέλουμε. Το ερώτημα αν αυτό μπορεί να γίνει στα πλαίσια της κρατικής εκπαίδευσης ή της αμιγούς ιδιωτικής θα προσπαθήσουμε να το απαντήσουμε ορίζοντας τις στοχεύσεις ενός δημοκρατικού σχολείου τόσο παιδαρωγικά, όσο και κοινωνικά.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού που ορίζουμε ως δημοκρατικό σχολείο;

1ον Τα Δημοκρατικά σχολεία έχουν ως στόχο να προσφέρουν σε παιδιά και δασκάλους τη δυνατότητα να εφαρμόζουν ισότιμα τις αρχές της αυτορρύθμισης και της δημοκρατίας στην καθημερινότητά τους.

2ον Στα Δημοκρατικά σχολεία η παιδική ηλικία γίνεται κατανοητή ως αυτόνομη φάση της ανθρώπινης ζωής με δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, στη χαρά, στην ικανοποίηση, αλλά και στην ευθύνη, τηρουμένων των αναλογιών και όχι απλώς και μόνο ως φάση προετοιμασίας για τη ζωή του ενηλίκου.

3ον Τα Δημοκρατικά σχολεία προσφέρουν ένα περιβάλλον στο οποίο τα παιδιά να μπορούν να ικανοποιούν την ανάγκη τους για ελευθερία κίνησης, αυθορμητισμό, διάλογο καθώς και συμμετοχής στις αποφάσεις που αφορούν τους κανόνες τους, άρα και στην κατά βούληση κατανομή του χρόνου τους.

4ον Τα Δημοκρατικά σχολεία παραιτούνται από τη χρήση μεθόδων εξαναγκασμού και επιφανειακού συμπεριφορισμού για την πειθάρχηση των παιδιών. Οι διενέξεις που δημιουργούνται μεταξύ παιδιών, αλλά και ενηλίκων επιλύονται από το ανώτερο όργανο συνδιαχείρισης του σχολείου τη Συνέλευση, η οποία είναι επιφορτισμένη με το καθήκον της αδιάκοπης θέσμισης, ως ένα ρευστό γίγνεσθαι υπό συνεχή αναδιαμόρφωση, με κύριο συστατικό την αμφισβήτηση και τον αναστοχασμό.

5ον Το περιεχόμενο της μάθησης προκύπτει και αναδύεται από τις εμπειρίες των παιδιών και προσδιορίζεται από κοινού με τους δασκάλους. Λαμβάνοντας πάντοτε υπόψιν το γεγονός ότι η μάθηση είναι μια αμφίδρομη και πολυδιάστατη διαδικασία, ακολουθείται ο προσωπικός ρυθμός και αναδεικνύεται η μαθησιακή διαφορά. Με όχημα το παιχνίδι και την ουσιαστική γνώση των ιδιαιτεροτήτων του κάθε παιδιού ξεχωριστά παρέχεται και η εξατομικευμένη φροντίδα του -μαθησιακή και μη-.

6ον Τα Δημοκρατικά σχολεία ενθαρρύνουν τον διαφορετικό τρόπο σκέψης και πρόσληψης της γνώσης. Η ριζοσπαστική φαντασία εξάλλου του είδους μας αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την προσπέραση των αδικιών αυτού του κόσμου.

7ον Τα Δημοκρατικά σχολεία είναι αυτοοργανωμένα και λειτουργούν με βάση τις αρχές της άμεσης Δημοκρατίας και της αυτοδιαχείρισης. Η Δημοκρατία κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν αντιμετωπίζεται ως μια αφηρημένη έννοια ή ως ανάθεση, αλλά ως άμεση βιωματική εμπειρία της συνεχούς δημιουργίας του καινούριου απ’ τον καθένα/-μία στο παρόν.

8ον Τα μαθήματα στα Δημοκρατικά σχολεία υφίστανται υπό τη μορφή δυνατοτήτων. Αυτό σημαίνει ότι οι μαθητές/-τριες έχουν τη δυνατότητα τόσο ελεύθερης, όσο και δεσμευτικής επιλογής σε μαθήματα τα οποία παρακολουθούν αφού έχουν κατανοήσει τη χρησιμότητά τους.

9ον Στα Δημοκρατικά σχολεία δίνεται ίση προτεραιότητα στην κοινωνική και γνωστική μάθηση.

10ον Τα Δημοκρατικά σχολεία, ειδικά αυτά του Βουνού που στήνονται στην επαρχία πρέπει να είναι μικρά και εποπτεύσιμα, ώστε να λειτουργούν όλα τα παραπάνω.

11ον Από τη «διδακτική» που χρησιμοποιούν ως αυτονόητο όρο τα κρατικά σχολεία μεταφερόμαστε στη “μαθητική- bottom up” προσέγγιση και από τον «παιδαγωγό» στον «παιδαρωγό». Ο παιδαρωγός εκμαιεύει τη γνώση διατυπώνοντας ερωτήματα που προωθούν τη σκέψη και την κριτική ικανότητα και βρίσκεται κοντά στη σωκρατική αντίληψη του “ταπεινού δασκάλου”, ο οποίος γνωρίζει το ό,τι δεν μπορεί να γνωρίζει και ως τέτοιος μετέρχεται στη μαθησιακή διαδικασία, ως συμμαθητής δηλαδή μιας αέναης μαθησιακής ροής.

12ον Στα Δημοκρατικά σχολεία απουσιάζουν οι βαθμοί και οποιαδήποτε έλεγχος απόδοσης στη βάση θετικιστικών μοντέλων. Αντί αυτών, προκρίνεται η αξιολόγηση της επίδοσης στη βάση ποιοτικών, περιγραφικών αναφορών τόσο σε σχέση με το μαθησιακό στάδιο του κάθε μαθητή/-τριας γενικά, όσο και ειδικά για το κάθε μεμονωμένο μάθημα.

Ας σκεφτούμε, λοιπόν, σοβαρά και δυνατά. Συμφέρει το Κράτος ή τις αγορές να υπάρξουν τέτοιου είδους σχολεία; Αν απάντηση σε αυτή την ερώτηση βγαίνει αβίαστα, καλούμαστε ως δημιουργικό πλήθος να παράξουμε και να πράξουμε. Τιμώντας και αναγνωρίζοντας ως πολύτιμες και αναγκαίες παράλληλα τις προσπάθειες εμπνευσμένων δασκάλων στα ασφυκτικά πλαίσια εργασίας τόσο στον κρατικό, όσο και στον ιδιωτικό τομέα, να προχωρήσουμε λίγο παραπέρα για το δημόσιο σχολείο που ονειρευόμαστε.

Από την πλευρά μας, αυτή την απάντηση προσπαθούμε να δώσουμε και σας απευθυνόμαστε όχι ως αυθεντίες, αλλά ως άνθρωποι με το βάρος των λαθών και των αντιφάσεων που φέρει η πράξης τους. Όμως προσπαθούμε και όσο αντέξουμε θα προσπαθούμε και σας ρωτάμε: αξίζει να διεκδικήσουμε μια τέτοια παιδεία;

Αtaxia School
Για τη Ζωή, τη Γη, τον Πολιτισμό
www.ataxiaschool.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

2η Συνάντηση ΠαιδαΡωγικής 10-12 Μαΐου – ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 3ΗΜΕΡΟΥ

The post Η Χάρτα/Πρόταση των Δημοκρατικών Σχολείων first appeared on Aυτολεξεί.

2η Συνάντηση ΠαιδαΡωγικής 10-12 Μαΐου – ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 3ΗΜΕΡΟΥ

io — Thu, 18 Apr 2024 07:45:21 +0000

2η Συνάντηση ΠαιδαΡωγικής 10-12 Μαΐου στο Στείρι Βοιωτίας. Διοργάνωση: Ataxia School – Δημοκρατικό Σχολείο του Βουνού. Εκλεκτές ομιλήτριες και ομιλητές από διαφορετικά πεδία θεωρίας και δράσης. Πλούσιο παιδαΡωγικό πρόγραμμα για τους μικρούς φίλους και φίλες, περπάτημα στην εξοχή και φυσικά μουσική.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΜΙΛΙΩΝ 3ΗΜΕΡΟΥ ΠΑΙΔΑΡΩΓΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

Παρασκευή 10 Μαΐου

16:30-18:30: Βιωματικός περίπατος στο Δίστομο/ξενάγηση: «Εδώ που με τη θυσία τους νίκησαν τον ναζισμό». Αμαλία Παπαϊωάννου: επιμελήτρια του Μουσείου Ολοκαυτώματος. Τόπος συνάντησης: Δίστομο, Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού

19:00-21:00: Παρουσίαση: “Ataxia School” Η παιδαρωγική πράξη. Μια ετεροτοπία πέρα από την ιδιωτική και κρατική εκπαίδευση. Μέλη του παιδαρωγικού εγχειρήματος

21:30: Μουσικό καλωσόρισμα στην πλατεία του χωριού – Διοργάνωση από Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Ataxia School

Σάββατο 11 Μαΐου

10:00-11:30: Ομιλία/συζήτηση Διατροφική διαπαιδαγώγηση: “Φάε, παιδί μου, κάνει καλό”. Σοφία Κανέλλου, Διαιτολόγος/διατροφολόγος, plant based MSc

11:30-14:00: Ομιλία/συζήτηση: Ελευθεριακή εκπαίδευση: Λόγος και αντίλογος. Παιδαγωγική ομάδα “Μικρό Δέντρο” και Χρήστος Βούλης, παιδαγωγός

15:30-17:30: Ομιλία/συζήτηση: Επιστήμη, Τέχνη, Ανθρωπολογία, Φιλοσοφία: Όψεις μιας διαφορετικής εκπαίδευσης. Διεπιστημονική ομάδα: Αντώνης Ηλιόπουλος (διδάκτορας αρχαιολογίας Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης), Ανδρέας Μαράτος (Phd Πολιτικής Φιλοσοφίας της Τέχνης Πάντειο), Κέλλυ Σχοινά (Phd © τμήμα φιλοσοφίας στο Emory University) και Παναγιώτης Καλυβας (Phd © τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης ΕΚΠΑ). Συντονίζει η Βασιλική Ρούσσου, (Κλ. ψυχολόγος, Msc, Phd© Πάντειο, Εντεταλμένη Συμβ. Ψυχικής Υγείας Δήμου Πεντέλης)

18:00-19:30: Ομιλία/συζήτηση: Η ατμόσφαιρα της ελευθερίας μπορεί να δημιουργηθεί στο σχολείο μας. Αλέξανδρος Κιουπκιολής (Αν. Καθηγητής πολιτικής θεωρίας Α.Π.Θ.)

19:30-21:30: Ομιλία/συζήτηση: Είναι τα συνεταιριστικά εγχειρήματα άλλη μια επιχείρηση; Σωτήρης Τσουκαρέλης (μέλος Κοιν.Σεπ. «Τα ψηλά Βουνά»), Αλέκος Πανταζής (μέλος ΑΜΚΕ “P2P Lab”)

Κυριακή 12 Μαΐου

10:30-12:30: Ομιλία/συζήτηση: Οι τόποι και οι τρόποι τους, Γιάννης Μπίλλας (εκπαιδευτικός–βιοκαλλιεργητής). Αντιστάσεις: από τη θεωρία στην πράξη – το παράδειγμα των Σταγιατών, Βαγγέλης Γαλανόπουλος (κάτοικος Σταγιατών και μέλος της Συνέλευσης «Από-Δράσης Σταγιατών»)

12:30-15:00: Περιπατητικός αναστοχασμός

————————————–

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΙΔΑΡΩΓΙΚΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ 3ΗΜΕΡΟΥ ΠΑΙΔΑΡΩΓΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

Η συμμετοχή των παιδιών στις παιδαρωγικές δράσεις προϋποθέτει δήλωση συμμετοχής έως την Τρίτη 7 Μαΐου

Παρασκευή 10 Μαΐου

19:00-21:00: Εργαστήριο κατασκευής πανό τοίχου “Ομορφαίνουμε τους τοίχους του σχολείου μας”. Μέλη της παιδαρωγικής ομάδας του ataxia school. Απευθύνεται σε παιδιά όλων των ηλικιών.

Σάββατο 11 Μαΐου

10:00-11:30: Συνεργατικός αγώνας δρόμου “Think and run 2” Μέλη της παιδαρωγικής ομάδας του ataxia school. Απευθύνεται σε παιδιά 6-10 ετών.

11:45-13:15: Υπαίθρια δραστηριότητα “Αφήγηση λαϊκών παραμυθιών συνοδεία μουσικής” Μίμης Ταχιας. Απευθύνεται σε παιδιά 2-8 ετών.

17:30-19:00: Εργαστήριο διατροφής “Τα κάναμε σαλάτα!” Σοφία Κανέλλου, Διαιτολόγος/διατροφολόγος, plant based MSc. Απευθύνεται σε παιδιά 2-8 ετών.

21:00: Προβολή ταινίας, νυχτερινά παιχνίδια, διανυκτέρευση “Sleepover – διανυκτέρευση στο σχολείο μας”. Μέλη της παιδαρωγικής ομάδας του ataxia school. Απευθύνεται σε παιδιά 4-10 ετών.

Κυριακή 12 Μαΐου

11:00-12:30: Γνωσιακό συμπεριφορικό δράμα “Τι σχέση μπορεί να έχουν ένας δράκος που του αρέσει να ανάβει κεριά, ένα λιοντάρι με πράσινη χαίτη, μια καμηλοπάρδαλη με κοντό λαιμο και μια κουκουβάγια που της αρέσει ο ήλιος;” Ομάδα ΧΑΚΟΥΝΑ ΜΑΤΑΤΑ Σπυριδούλα Πουλιάση, μουσικοθεραπεύτρια. Ελένη Γαυγιωτάκη, Λογοθεραπεύτρια. Απευθύνεται σε παιδιά 7-8 ετών.

* Η είσοδος του 3ημέρου είναι με ελεύθερη συνεισφορά

* Τόπος συνάντησης για όλες τις παιδαγωγικές δράσεις: Είσοδος Ataxia School

* Δυνατότητα διαμονής σε τοπικά καταλύματα και κατασκηνωτικά

The post 2η Συνάντηση ΠαιδαΡωγικής 10-12 Μαΐου – ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 3ΗΜΕΡΟΥ first appeared on Aυτολεξεί.

Ataxia School – μια οφειλόμενη απάντηση ή… «πώς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας»

io — Sun, 14 Apr 2024 10:17:24 +0000

Παρακάτω δημοσιεύουμε αυτολεξεί το κείμενο-απάντηση του δημοκρατικού σχολείου Ataxia School απέναντι στις προσπάθειες συκοφάντησής του:

Καταρχάς, ευχαριστούμε την Εφημερίδα των Συντακτών, η οποία παλιότερα είχε παρουσιάσει το όραμά μας για την εκπαίδευση (https://www.efsyn.gr/…/333744_dimokratiko-sholeio-toy…) και μας παραχωρεί τη δυνατότητα να απαντήσουμε από τις σελίδες της στο άρθρο του κ. Ζαφειρόπουλου για το Ataxia School που δημοσιεύτηκε στις 24 Φεβρουαρίου. Συνοψίζουμε την κεντρική του θέση για όσους/ες δεν το έχουν διαβάσει: «ιδιώτες με όρους ΣΔΙΤ (σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικού τομέα) εκμεταλλεύονται το δημόσιο σχολείο στο Στείρι Βοιωτίας, το οποίο πια οριστικά δεν μπορεί να ξανανοίξει ως δημόσιο». Αφήνει παράλληλα αιχμές για έμμεσες και άμεσες χρηματοδοτήσεις από ιδρύματα και εταιρείες ενέργειας.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Το Ataxia School είναι μια πρωτοβουλία ενεργών πολιτών και επιστημόνων, οι οποίοι χωρίς προσδοκία κερδών, αλλά ως μέλη της κοινότητας, επιστρέψαμε στον τόπο καταγωγής μας για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Οι περισσότεροι/-ες από εμάς καταγόμαστε από το μαρτυρικό Δίστομο, φορείς μιας αδικαίωτης ως σήμερα συλλογικής μνήμης. Έχοντας αποκτήσει πολιτική συγκρότηση μέσα στα φοιτητικά και κοινωνικά κινήματα των προηγούμενων δεκαετιών, δεν επιστρέψαμε για να ζήσουμε ως άλλοι χίπηδες στη φύση, αποκομμένοι δηλαδή από το κοινωνικό σύνολο, ούτε να προσφέρουμε ένα παιδαγωγικό προϊόν σε γονείς της ανώτερης και μεσαίας τάξης της περιοχής. Επιστρέψαμε, μεταξύ άλλων, για να εκπληρώσουμε ένα δημιουργικό και ριζοσπαστικό όραμα: την πραγμάτωση ενός δημοκρατικού, συμπεριληπτικού σχολείου, το οποίο προεικονίζει το σχολείο, αλλά και την κοινωνία στην οποία θέλουμε να συνυπάρξουμε.

Ένα σχολείο που θα πλάθει πολίτες και όχι καταναλωτές. Ένα σχολείο που θα προωθεί το μοίρασμα και όχι τον ανταγωνισμό, ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινότητα και στη διαφορετικότητα, εφαρμόζοντας επιστημονικά τεκμηριωμένες μεθόδους διδασκαλίας, εμπνευσμένες από τον χώρο των Σπουδών της Παιδικής Ηλικίας και της παιδαγωγικής των Κοινών. Μια πρόσθετη εισαγωγική διευκρίνιση, η οποία μοιάζει πλεονασμός, αλλά είναι απαραίτητη λόγω της συγκυρίας: ανέκαθεν στηρίζουμε το πάγιο αίτημα για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους/ες, καθώς και όλους/ες τους/ις εκπαιδευτικούς που δίνουν τη μάχη τους μέσα στις αντιξοότητες του κρατικού (αλλά και του ιδιωτικού) ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.

Απευθυνόμαστε σε πολίτες και όχι πελάτες

Το ερώτημα που θέτει το εγχείρημά μας είναι προωθημένο και ριζοσπαστικό και τίθεται ως εξής: τι είδους παιδεία θέλουμε στο σήμερα, καθώς και πώς μπορούμε να τη διεκδικήσουμε; Η πρακτική που επιλέξαμε εμείς είναι να δημιουργήσουμε στο εδώ και τώρα – με επίγνωση ορισμένων αντιφάσεων που αναπόφευκτα ενυπάρχουν σε κάθε πράξη – το σχολείο που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής μας και ταυτόχρονα να συνεισφέρουμε στο να συναρθρωθεί ένα ευρύτερο κοινωνικό αίτημα για την επαναλειτουργία σχολείων/δομών που κλείνουν στην επαρχία. Οι τελευταίες θα μπορούσαν να ανοίξουν με μια αντίστοιχη μορφή, δημιουργώντας κάποιες βασικές προϋποθέσεις για αποαστικοποίηση. Παράλληλα, μέσα από την παιδαγωγική πράξη και έρευνα επιθυμούμε τη διοχέτευση καλών πρακτικών που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν άμεσα και στα κρατικά σχολεία. Αναγνωρίζουμε ότι η πρότασή μας είναι φιλόδοξη, αλλά απολύτως εφικτή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε εξάλλου πώς τα σπουδαιότερα ριζοσπαστικά παιδαγωγικά κινήματα του 20ου αιώνα ξεκίνησαν από τα κάτω και πέρα από την επίσημη θεσμική εκπαίδευση του Κράτους (παιδαγωγική Φρενέ, Ρέτζιο Εμίλια, Φερέ).

Είναι προφανές ότι ο κ. Ζαφειρόπουλος διαφωνεί πολιτικά με το εγχείρημά μας και σεβόμαστε την άποψή του. Συντάσσοντας το άρθρο του, όμως, παραμέλησε βασικές αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Εκτός του ότι δεν διασταύρωσε τα περισσότερα από τα στοιχεία που παραθέτει, ο αρθρογράφος παραποιεί συστηματικά την αλήθεια. Εστιάζει σε σημεία που εξυπηρετούν το αφήγημά του και προκαλεί το κοινό αίσθημα, «φέρνοντας στο φως» μια σκευωρία ανάμεσα σε ιδιώτες και κράτος. Μόνο μετά τη δημοσίευση του άρθρου και τις αντιδράσεις που προκάλεσε, επικοινώνησε μαζί μας, προσπαθώντας κατόπιν εορτής να ελέγξει τις στρεβλές πληροφορίες που χρησιμοποίησε και έχοντας ήδη παρουσιάσει τις υποθέσεις του ως δεδομένες αλήθειες. Κάνοντας μάλιστα κατάχρηση της εξουσίας που του προσφέρει ο δημόσιος λόγος, απαίτησε εκ των υστέρων και σε ρόλο δικαστή γραπτές αποδείξεις διοικητικών/οικονομικών και νομικών εγγράφων της ΚοινΣΕπ.

Ήδη το πρώτο παραπλανητικό εργαλείο του αρθρογράφου αφορά τη χρήση της γλώσσας. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιεί χρόνο ενεστώτα (ένα σχολείο κλείνει), δεν αναφέρει πριν από πόσα χρόνια (πριν μερικά χρόνια) έκλεισε, ούτε περιγράφει σε τι κατάσταση βρήκαμε εμείς το σχολικό κτίριο. Αν τοποθετήσει κανείς τη δράση αυτή στο πραγματικό κοινωνικό και οικονομικό της πλαίσιο (ένα χωριό που οδηγείται στην ερήμωση), θα διαπιστώσει εύκολα ότι η πρωτοβουλία μας δεν μπορεί να εμπεριέχει επιχειρηματική λογική κέρδους. Το Στείρι είναι ένα ημιορεινό χωριό με περίπου 400 μόνιμους κατοίκους, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι υπερήλικες. Το σχολείο ήταν κλειστό για 13 χρόνια, κυριολεκτικά μια αποθήκη υπό κατάρρευση. Το σχέδιο και η πρότασή μας (πάντα σε συνεννόηση με την τοπική κοινότητα) ήταν να το επισκευάσουμε, να το ανακαινίσουμε και να το λειτουργήσουμε ως Νηπιαγωγείο/Δημοτικό, με την κοινότητα να συνεχίζει να το χρησιμοποιεί για τις πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις της, όπερ και εγένετο. Δεσμευτήκαμε επίσης να μην εγγράψουμε μαζικά και αδιακρίτως μαθητές/τριες από γειτονικά δημόσια σχολεία για να μην τους δημιουργήσουμε πρόβλημα με τον αριθμό παιδιών και φυσικά να μην εγγράψουμε παιδιά από το Νηπιαγωγείο του Στειρίου που συνεχίζει να λειτουργεί εδώ και χρόνια με μεγάλες δυσκολίες, εξαιτίας του μικρού αριθμού παιδιών στο χωριό.

Στη συνέχεια, προβήκαμε σε δαπάνες δεκάδων χιλιάδων ευρώ για την αποκατάσταση του χώρου, με χρήματα από τις προσωπικές μας οικονομίες. Με διάθεση και της δικής μας αφιλοκερδούς εργασίας, φτιάξαμε ξανά το σχολείο, ώστε να μπορέσει πλέον να αδειοδοτηθεί από το Υπουργείο Παιδείας. Με αυτούς τους «επενδυτικούς» όρους μιλάμε, επομένως, για μια αντι-οικονομική κίνηση που ουδεμία σχέση έχει με ΣΔΙΤ στην ουσία της, όπου δηλαδή ο ιδιώτης επιδιώκει το κέρδος, αλλά για μια Σύμπραξη Κοινών – Δημοσίου Τομέα. Η διαφορά αυτή δεν είναι αμελητέα, αφού στη δική μας περίπτωση έχουμε να κάνουμε με έναν φορέα Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (με ό,τι αυτό συνεπάγεται νομικά), ο οποίος δεν είναι ξένος προς την κοινότητα, συνομιλεί μαζί της και τελικά συγγράφουν από κοινού το συμφωνητικό, καθώς και τους όρους του. Το τελευταίο ψηφίζεται μάλιστα με ευρεία πλειοψηφία από τη Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου.

Τα χωριά μας ερημώνουν και δυστυχώς δεν μένει κανείς να τα συντηρήσει. Κανένας homo economicus δεν θα έκανε μια τέτοια επένδυση, γιατί δεν θα έπαιρνε απλώς ένα ρίσκο, αλλά θα καταδικαζόταν σε σίγουρη οικονομική αποτυχία με όρους αγοράς. Μόνο ένα συλλογικό υποκείμενο με όραμα θα προέβαινε σε αυτή τη φαινομενικά παράλογη κίνηση. Να σημειώσουμε, τέλος, πως τα περισσότερα μέλη της ΚοινΣΕπ δεν είναι γονείς μαθητών/τριων. Συγκεκριμένα, μόνο το ¼ των μαθητών/τριων του σχολείου μας έχουν συγγενική σχέση με μέλη της ΚοινΣΕπ, αν αυτό σημαίνει κάτι για κάποιους.

Για τις υποτιθέμενες χορηγίες

Στην εποχή των μέσων δικτύωσης και των «κλειστών δωματίων όπου συχνά ακούμε μόνο τον αντίλαλο των δικών μας απόψεων», βρισκόμαστε λοιπόν θεατές μιας τραγελαφικής κατάστασης: μια προσπάθεια ανάκτησης και επιστροφής στην ευρύτερη κοινότητα ενός κοινού πόρου (ενός σχολικού κτιρίου υπό εγκατάλειψη), μπαίνει ξαφνικά στο στόχαστρο και δέχεται δριμεία επίθεση, αφού οι συντελεστές της καταχωρήθηκαν αυτομάτως στην κατηγορία «ιδιώτες» και αντιμετωπίζονται εφεξής ως εχθροί.

Ουδέποτε δεχθήκαμε απολύτως καμία μορφή χορηγίας, ούτε έμμεσης ούτε άμεσης και είναι εντελώς άδικο ότι κάτι τέτοιο υπονοείται στο άρθρο του κ. Ζαφειρόπουλου. Ελπίζουμε πραγματικά ότι πρόκειται για ανθρώπινο λάθος και παρανόηση και ότι θα βρει το θάρρος να ανακαλέσει. Πληρώνουμε κανονικά τους λογαριασμούς για ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση και επιπλέον εξοφλήσαμε ορισμένα ποσά που χρωστούσε ο Δήμος.

Επιπρόσθετα, εξαιρεθήκαμε από τη σύμβαση που ισχύει σε επίπεδο Δήμου με τις 6.000 δωρεάν κιλοβατώρες, οι οποίες βέβαια δεν είναι δωρεά και χορηγία, αλλά τα ελάχιστα ανταποδοτικά οφέλη της εταιρείας που αφορούν την πολύχρονη εκμετάλλευση του τόπου μας από πλευράς της. Πρωτοστατούμε μάλιστα στις αντιδράσεις για την ανεξέλεγκτη εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα βουνά της περιοχής μας και διοργανώσαμε ένα οικολογικό Φεστιβάλ, το “UpperGround Mountain Festival”, στον Ελικώνα το καλοκαίρι του 2023. Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι το συγκεκριμένο φεστιβάλ, καθώς και οι υπόλοιπες δράσεις μας, είναι ελεύθερης συνεισφοράς και σκοπό έχουν πέραν των άλλων την κάλυψη των εξόδων συντήρησης του σχολείου, καθώς και την ενίσχυση της κοινότητας.

Κοινά

Η κίνησή μας, αν και ακηδεμόνευτη, δεν είναι απολιτική, όπως τεχνηέντως παρουσιάζεται. Παρακολουθούμε με συνέπεια όλες τις τελευταίες εξελίξεις που εκπορεύονται από τη θεωρία των Κοινών και εμπνέουν πολλά σύγχρονα, αμεσοδημοκρατικά κινήματα. Ιστορικά, τα Κοινά αποτελούν μορφές κοινής χρήσης και δημιουργίας αγαθών για το κοινό όφελος, με ισότιμους και δίκαιους όρους μοιράσματος και συνεργασίας, τις οποίες θέσπισαν διάφορες κοινότητες για να διασφαλίσουν την επιβίωση και την ευημερία κάθε µέλους τους. Είτε είναι υλικά, όπως η γη, το νερό και ο αέρας, είτε άυλα, όπως η γνώση και οι δεξιότητες, τα Κοινά συγκροτούν ένα συνεκτικό ιστό που συνδέει τα άτοµα σε ένα δίκτυο κοινωνικής συνεργασίας και αλληλεξάρτησης. Η πολιτική και οικονοµική λογική των Κοινών κινείται πέρα από τη λογική αφενός του κέρδους, του ανταγωνισμού και ατομικισμού της αγοράς και αφετέρου του ιεραρχικού γραφειοκρατικού συγκεντρωτικού κράτους. Τα Κοινά είμαστε εμείς και αυτά που συμπράττουμε με σκοπό την καλυτέρευση της ζωής μας στη βάση της ισότητας και της ελευθερίας. Για αιώνες υπήρχαν… ήρθε η ώρα να τα επαναφέρουμε, αν και είναι δύσκολο να αναλογιστεί κανείς σήμερα ότι τα Κοινά θα έπρεπε να επιστρέψουν σε αυτούς που τα παράγουν, όχι με όρους ιδιοκτησίας, αλλά χρήσης. Το Ataxia School θέλουμε να είναι κι αυτό ένα Κοινό.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, διατηρούμε συνέργειες με πολιτικές συλλογικότητες και εγχειρήματα, αλλά και με επιστημονικούς φορείς όπως το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με στόχο να καταγράψουμε πολιτικά και επιστημονικά την παραγόμενη γνώση και να τη μεταδώσουμε. Παράλληλα, συνομιλούμε με τους αρμόδιους φορείς και διερευνούμε, μεταξύ άλλων, τρόπους για να μπορέσει το σχολείο αυτό, διατηρώντας τον συνεταιριστικό του χαρακτήρα καθώς και τη διοικητική και παιδαγωγική του αυτονομία, να λάβει τα χαρακτηριστικά δημόσιου πειραματικού σχολείου, ως έναν από τους πιθανούς τρόπους αποφυγής των διδάκτρων στο εγγύς μέλλον.

Αναφορικά με το συγκεκριμένο ζήτημα, το κόστος ορίζεται κάθε φορά από τη συνέλευση των γονέων και σε συνάρτηση με τον συνολικό αριθμό των μαθητών/τριων ώστε να καλύπτονται τα λειτουργικά έξοδα του σχολείου και μόνο, με το ποσό να είναι κυμαινόμενο. Πράγματι, για φέτος το μεγαλύτερο ποσό που μπορεί να δαπανήσει ένας γονέας είναι 250 ευρώ τον μήνα, όμως είναι ένα ποσό που δεν αφορά όλους. Αν υπολογίσει κανείς ότι αυτή τη στιγμή στο σχολείο μας φοιτούν 12 παιδιά με πάγια έξοδα τους μισθούς ενός παιδαγωγού, ενός νηπιαγωγού, καθώς και των συναφών ειδικοτήτων με όσα προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία, πέρα από τα υπόλοιπα πάγια έξοδα, μπορεί να καταλάβει με πρόχειρους υπολογισμούς ότι δεν προκύπτουν σε καμία περίπτωση κέρδη, αλλά ούτε και απόσβεση των δαπανόμενων χρημάτων.

Επομένως, σε αυτές τις συνθήκες μιλάμε για συντήρηση και διαφύλαξη ενός δημόσιου πόρου και όχι για εμπορική εκμετάλλευση. Μιλάμε για λειτουργία με βάση τις αρχές της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και όχι με όρους καπιταλιστικής αγοράς. Για όσους συνεχίζουν να βλέπουν αυτό το σχολείο ως σύμβαση με ιδιώτες που κερδοσκοπούν, δυστυχώς δεν μπορούμε να προσθέσουμε κάτι άλλο, παρά μόνο να τους προσκαλέσουμε για να δουν από κοντά τι σημαίνει για μια κοινότητα να ανοίγει το σχολείο της, αλλά και να διερευνήσουν το δικό μας κοινωνικό αποτύπωμα εντός της. Είναι αξιοσημείωτο ότι, μετά τη δημοσίευση του συκοφαντικού άρθρου στην ΕφΣυν, πρωτοβουλία κατοίκων Στειρίου συγκέντρωσε εντός ολίγων ημερών σχεδόν διακόσιες υπογραφές στήριξης του εγχειρήματός μας και απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην εφημερίδα.

Ανακριβειών συνέχεια

Αφού αποκαταστήσαμε την αλήθεια απέναντι στον πυρήνα του άρθρου, είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε και σε μια σειρά από επιπλέον ανακρίβειες που το διανθίζουν.

Ο αρθρογράφος αγνοεί τι είναι ένα Δημοκρατικό σχολείο και συγκεκριμένα ένα σχολείο του Βουνού, όπως το ορίζουμε εμείς. Στα άρθρα του site μας, μπορεί να βρει κανείς πληροφορίες τόσο για το κίνημα των δημοκρατικών σχολείων, όσο και για την περιγραφή του σχολείου του Βουνού. Επιπλέον, ο χαρακτηρισμός «εναλλακτικός» δεν εκφράζει το Ataxia School, το οποίο είναι ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.

Όσον αφορά τη «συνέπεια της κεκαλυμμένης ιδιωτικοποίησης σε περίπτωση που υπάρξει στο μέλλον ικανός αριθμός παιδιών, ώστε να μπορεί ν’ ανοίξει το Δημοτικό σχολείο», δηλώνουμε δημόσια και απερίφραστα πως αν συμβεί αυτό το θαύμα θα μεταφέρουμε αυτομάτως το Ataxia σε άλλη τοποθεσία. Εξάλλου, όπως προαναφέρθηκε, η αποαστικοποίηση αποτελεί πάγια επιδίωξή μας.

Μεταξύ των λοιπών αναληθών ισχυρισμών, γίνεται λόγος ακόμα και για αίθουσες που δεν υπάρχουν. Όλες οι αίθουσες και χώροι του Δημοτικού Σχολείου και του Νηπιαγωγείου είναι αποτυπωμένες με απόλυτη ακρίβεια στο Υπουργείο Παιδείας και για τις αίθουσες και τους χώρους αυτούς έχουν γίνει οι σχετικοί έλεγχοι από όλες τις συναρμόδιες υπηρεσίες.

Ο αρθρογράφος επιτίθεται, επίσης, και προσωπικά στο μέλος της ΚοινΣΕπ μας Γιώργο Λούκα, προσπαθώντας να δώσει προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά στην κίνησή μας, υποτιμώντας τον ρόλο των υπόλοιπων μελών της ομάδας και το γεγονός ότι όλες οι αποφάσεις του Ataxia School λαμβάνονται από τη γενική του συνέλευση. Διογκώνει εσκεμμένα μάλιστα την ιδιότητά του ως ελεύθερου επαγγελματία, αποσιωπώντας τις πολύμορφες κοινωνικές και πολιτικές του δράσεις.

Ουδέποτε αλλάξαμε την υπάρχουσα επιγραφή του σχολείου. Αντιθέτως, κάτοικοι του χωριού ξαναέφτιαξαν αυθόρμητα την παλιά επιγραφή του σχολείου για συναισθηματικούς λόγους και την τοποθέτησαν εκ νέου στο σχολικό κτίριο. Η επιγραφή αυτή δεν υπάρχει σήμερα.

Τέλος, σχετικά με τη λογοκρισία στην εκδήλωση, που μας χρεώνεται, πέραν του γεγονότος ότι εμείς ήμασταν απλώς καλεσμένοι, γράφεται ψευδώς ότι σβήστηκαν «εντέχνως και μονταρισμένα» οι φωνές των διαφωνούντων. Στην πραγματικότητα, στο βίντεο δεν μπήκαν ούτε τα αρνητικά αλλά ούτε και τα θετικά σχόλια, τα οποία ήταν περισσότερα, καθώς ανέβηκαν αποκλειστικά και μόνο οι εισηγήσεις των ομιλητών της εκδήλωσης (δίχως όλη την υπόλοιπη κουβέντα που θα έκανε το βίντεο να διαρκεί πάνω από 3 ώρες). Δεν είμαστε αντίθετοι στο να ανέβει κάποια στιγμή ολόκληρο το βίντεο για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Αντί επιλόγου

Το Ataxia School φέρει τον φρέσκο αέρα των βουνών και των τόπων μας. Φέρει ένα μήνυμα αποκέντρωσης, βασισμένης στις αξίες της κοινότητας με τις κατά πρόσωπο σχέσεις, της περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, της ισότητας και της Δημοκρατίας.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε από το βήμα αυτό τους ανθρώπους που μας υποστήριξαν όλο αυτό το διάστημα. Η προσπάθειά μας έχει ανάγκη την υγιή κριτική και τον ανοιχτό διάλογο με όρους όμως αμοιβαίου σεβασμού, αλλά και κατανόησης των ειδικών συνθηκών του εδάφους όπου βλάστησε.

Ataxia School,
Δημοκρατικό σχολείο του Βουνού,
Για τη ζωή, τη γη, τον πολιτισμό.

UPDATE: Eνημερωθήκαμε ότι ανέβηκε τελικώς το κείμενο-απάντησή μας στην ΕΦ.Συν, αλλά μαζί με μια επιστολή/ διαμαρτυρίας γονέων οι οποίοι αποχώρησαν από το σχολείο και τους οποίους χρησιμοποιεί ο δημοσιογράφος ως δυσαρεστημένους πελάτες. Απο την πλευρά μας να ξεκαθαρίσουμε όμως ότι απευθυνόμαστε σε πολίτες και όχι σε πελάτες. Το σχολείο αυτο φτιάχτηκε για τα παιδιά και όχι για τους γονείς.

Για μια ακόμη φορά η εφημερίδα δεν ενδιαφέρεται να διασταυρώσει τις πληροφορίες που έλαβε και που είναι απόλυτα ανακριβείς. Όλα είναι καταγεγραμμένα εξάλλου. Η προσπάθεια αποδόμησης και κιτρινίσματος του Ataxia School και αυτής της προσπάθειας συνεχίζεται, αλλά δεν θα περάσει.

Η εφημερίδα θεώρησε πιο χρήσιμο για το αφήγημά της προφανώς να δημοσιεύσει την εμπαθή κριτική γονέων οι οποίοι προσέγγιζαν το σχολείο με όρους αφεντικού και οι οποίοι από όποιο πλαίσιο κι αν πέρασαν έφυγαν δυσαρεστημένοι και με παράπονα, από τις 200 υπογραφές υποστήριξης των κατοίκων της περιοχής ,επιστολη των οποίων υποτιθεται θα δημοσίευε. Ούτε στάθηκε και επικοινώνησε με τους υπόλοιπους γονείς, αλλά και την κοινότητα για την παρουσία των εν λόγω ανθρώπων εντός της, για να εξακριβώσει αν έχουν έτσι τα πράγματα.

Για άλλη μια φορά αναπαρήγαγε ένα ψέμα!

Θεωρήσαμε ότι έπρεπε να απαντήσουμε με σοβαρότητα στο πρώτο δημοσίευμα και ότι απευθυνόμαστε σε μια σοβαρή εφημερίδα και σε έναν σοβαρό δημοσιογράφο, ο οποίος έστω και καθυστερημένα αναζητούσε την αλήθεια, γι‘ αυτο και η απάντησή μας νομίζουμε κινούνταν σε αυτή την κατεύθυνση. Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι η δημοσίευση της εφημερίδας κινείται στην αντίθετη τροχιά και λυπούμαστε που ρίχνει τόσο χαμηλά το επίπεδο.

Η ομάδα μας συνεχίζει να αντιμετωπίζει με υπευθυνότητα και σοβαρότητα το έργο της και δεν θα δώσει άλλο χρόνο και χώρο σε τέτοιου είδους και επιπέδου δημοσιεύματα, αλλά και πιέσεις νεοφιλελεύθερων «θέλω» γονέων (“έκαστος εφ’ ω ετάχθη”).

YΓ. Όσον αφορά την υποτιθέμενη απογοήτευση των μαθητών/τριων είναι τέτοια που ακόμη και τώρα πηδάνε τα κάγκελα για να βρεθούν μέσα στο σχολείο μας, κάθε φορά που περνάνε απ’ έξω.

The post Ataxia School – μια οφειλόμενη απάντηση ή… «πώς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας» first appeared on Aυτολεξεί.