The post Καμπάνια έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας για το Χαλέπι και τη Ροζάβα first appeared on Aυτολεξεί.

Στις 10 Μαρτίου, ο διοικητής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), Μαζλούμ Άμπντι Κομπανί, μεταφέρθηκε στη Δαμασκό με ελικόπτερο των Ηνωμένων Πολιτειών για να υπογράψει συμφωνία με το νέο ηγέτη της Συρίας, Άχμαντ αλ-Σαράα. Η συμφωνία, η οποία αναμένεται να εφαρμοστεί πλήρως μέχρι το τέλος του έτους, έρχεται μετά από μήνες κλιμακούμενης σύγκρουσης στη Συρία, εν μέσω γεωπολιτικών ανακατατάξεων και συνεχών επιθέσεων υποστηριζόμενων από την Τουρκία, και έπειτα από μια δεκαετία ένοπλου αγώνα και επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού στη Ροζάβα.

Η συμφωνία προβλέπει την πλήρη ενσωμάτωση όλων των πολιτικών και στρατιωτικών θεσμών της Ροζάβα—συμπεριλαμβανομένων των συνοριακών σταθμών, αεροδρομίων, πετρελαιοπηγών και εγκαταστάσεων φυσικού αερίου—στην κεντρική κρατική δομή της Συρίας. Ο έλεγχος αυτών των κρίσιμων υποδομών παγιώνει την εξουσία του Αλ-Σαράα και υποσκάπτει την οικονομική και πολιτική αυτονομία της Ροζάβα. Παρ’ όλο που η συμφωνία αναγνωρίζει συνταγματικά την κουρδική ταυτότητα και δίνει επίσημα δικαιώματα σε όλες τις θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες, η εφαρμογή αυτών εξαρτάται από ένα καθεστώς που κυριαρχείται από πρώην τζιχαντιστικές φατρίες. Υπάρχει ο φόβος ότι η κουρδική αυτονομία θα περιοριστεί σε ένα συμβολικό επίπεδο, χωρίς ουσιαστικό χώρο για πραγματική αυτοδιάθεση.

Η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (DAANES) χαρακτήρισε τη συμφωνία ιστορικό βήμα προς την ειρήνη και τη σταθερότητα. Σε ορισμένες πόλεις της Συρίας ξέσπασαν αυθόρμητοι εορτασμοί.

Τα Ηνωμένα Έθνη και οι Ηνωμένες Πολιτείες χαιρέτισαν τη συμφωνία, με αναφορές που υποδηλώνουν ισχυρή αμερικανική πίεση για την επίτευξή της, ιδιαίτερα εν μέσω της ανανεωμένης απαίτησης του Τραμπ για αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία. Η στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ υπήρξε κρίσιμη στον πόλεμο ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος (ISIS) αλλά και στην αποτροπή μιας εκ νέου εισβολής των τουρκοκίνητων πληρεξούσιων δυνάμεων στο Κομπάνι. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η συριακή κυβέρνηση δεσμεύτηκε να διευκολύνει την επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων εκτοπισμένων Κούρδων—μια κίνηση που, αν υλοποιηθεί, θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της τουρκικής κατοχής στις βόρειες και δυτικές περιοχές της Ροζάβα.

Παραχωρήσεις, έλεγχος και πολιτική στρατηγική της Ροζάβα

Η συμφωνία έχει παρουσιαστεί και γίνει δεκτή θετικά από την κουρδική ηγεσία. Ωστόσο, οι παραχωρήσεις που απαιτούνται από τις SDF και τη DAANES είναι σημαντικές. Το κείμενο είναι διατυπωμένο ως προκαταρκτική συμφωνία διαπραγμάτευσης, με οκτώ γενικούς όρους που εμπεριέχουν ασαφή σημεία και άλυτες λεπτομέρειες προς διευθέτηση. Η κουρδική διοίκηση ελπίζει πως θα αντιμετωπιστεί ως ισότιμος συνομιλητής, ωστόσο υπάρχουν ανησυχίες ότι η κεντρική εξουσία του συριακού κράτους τελικά θα επιβάλει τους δικούς της όρους, περιορίζοντας την αυτονομία της Ροζάβα και υπονομεύοντας τις κοινωνικές της κατακτήσεις.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η συμφωνία δεν παρέχει ρητές εγγυήσεις για τα δικαιώματα των γυναικών—παρά τα διεθνώς αναγνωρισμένα επιτεύγματα της Ροζάβα στην ισότητα των φύλων, ενσωματωμένα στο μοντέλο συν-ηγεσίας και τις Γυναικείες Μονάδες Αυτοάμυνας (YPJ). Η παράλειψη αυτών των εγγυήσεων είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, δεδομένης της συστηματικής καταστολής, της έμφυλης βίας και της πολιτικής καταπίεσης που συνεχίζουν να υπάρχουν στη Συρία. Δομές αυτοοργάνωσης γυναικών, όπως η Kongra Star, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν αυξημένη καταστολή, ενώ το YPJ ίσως αναγκαστεί να αναλάβει εκ νέου δράση για την προάσπιση των κεκτημένων τους.

Οι αντιπρόσωποι των DAANES και SDF έχουν επίσης αποκλειστεί από τη νέα συνταγματική διαδικασία της Συρίας, εντείνοντας τους φόβους ότι τα δικαιώματα των Κούρδων και των μειονοτήτων, καθώς και η αυτονομία των γυναικών, θα μείνουν στο έλεος ενός κρατικού μηχανισμού που κυριαρχείται από βαθιά συντηρητικές και αυταρχικές δυνάμεις.

Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή η στρατηγική επιλογή της Ροζάβα δεν προέκυψε ως αντίδραση στις πρόσφατες εξελίξεις, αλλά αποτελεί σταθερό πολιτικό στόχο εδώ και χρόνια. Η κουρδική διοίκηση είχε επανειλημμένα επιδιώξει την αναγνώρισή της από το συριακό κράτος ως αυτόνομο πολιτικό και διοικητικό μόρφωμα, χωρίς να στοχεύει στη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

Αυτή η στρατηγική αποσκοπούσε στη διατήρηση της Ροζάβα ως αναγνωρισμένου και αυτοδιοικούμενου μέρους μιας πλουραλιστικής και αποκεντρωμένης Συρίας. Αν και οι προηγούμενες πρωτοβουλίες είχαν αποτύχει υπό το καθεστώς Άσαντ, η αλλαγή εξουσίας και τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα δημιούργησαν ένα περιβάλλον στο οποίο η κουρδική διοίκηση επιχειρεί την υλοποίηση αυτού του οράματος με νέους όρους.

Νομιμοποίηση για τον Αλ-Σαράα

Η συμφωνία αποτελεί στρατηγική νίκη, όμως, για τον Αλ-Σαράα. Νομιμοποιεί το καθεστώς του, απορροφά μία από τις πιο αποτελεσματικές στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής υπό τον έλεγχό του και ενισχύει τη θέση του εν μέσω αυξανόμενης αστάθειας. Η πίεση για την ολοκλήρωση της συμφωνίας αυξήθηκε μετά τις 6 Μαρτίου, όταν ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του Αλ-Σαράα και της αλαουιτικής μειονότητας στις παράκτιες περιοχές της Συρίας, οι οποίες κορυφώθηκαν με την εκτέλεση σχεδόν 1.000 αμάχων από πολιτοφυλακές υποστηριζόμενες από το καθεστώς. Οι διαμαρτυρίες εξαπλώθηκαν στη Ροζάβα και τη Δαμασκό, ενώ οι ΗΠΑ και η Ρωσία κάλεσαν σε έκτακτη συνεδρίαση του ΟΗΕ για τις σφαγές. Οι διαπραγματεύσεις με το SDF επιταχύνθηκαν αμέσως μετά.

Στο πλαίσιο της εκεχειρίας, το SDF δεσμεύεται να υποστηρίξει «τον αγώνα του συριακού κράτους ενάντια σε οποιαδήποτε απειλή από τα απομεινάρια του καθεστώτος Άσαντ, καθώς και άλλες απειλές για την ασφάλεια και την ενότητα της χώρας». Αυτό απέχει πολύ από το αρχικό αίτημα του SDF να ενσωματωθεί ως ανεξάρτητο στρατιωτικό μπλοκ στις ένοπλες δυνάμεις της Συρίας. Αντιθέτως, η συμφωνία κινδυνεύει να εμπλέξει τις μονάδες μάχης της Ροζάβα σε θρησκευτικές και σεχταριστικές συγκρούσεις, αποξενώνοντάς τες από καταπιεσμένους πληθυσμούς που τις θεωρούσαν συμμάχους.

Το Ισλαμικό Κράτος και οι περιφερειακές συγκρούσεις

Ένα σημαντικό άλυτο ζήτημα παραμένει η τύχη δεκάδων χιλιάδων αιχμαλώτων του Ισλαμικού Κράτους και των οικογενειών τους που βρίσκονται στο στρατόπεδο αλ-Χολ, το οποίο φυλάσσεται από το SDF με υποστήριξη των ΗΠΑ. Υπάρχει ο κίνδυνος τζιχαντιστικά στοιχεία να ενσωματωθούν αθόρυβα στις υπηρεσίες ασφαλείας του συριακού κράτους. Το SDF έχει ήδη δεχθεί αυξανόμενες επιθέσεις στα κέντρα κράτησης, οδηγώντας σε αποδράσεις εκατοντάδων τζιχαντιστών και στην επανενεργοποίηση πυρήνων του ISIS στη βόρεια Συρία.

Η συμφωνία έρχεται επίσης μετά την έκκληση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν στις 27 Φεβρουαρίου για αφοπλισμό και διάλυση του PKK—μια πρωτοβουλία που χαιρετίστηκε από την Άγκυρα. Σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του Οτσαλάν για να επιβλέψει τη διαδικασία, και πιθανές οικονομικές επενδύσεις 14 δις δολλαρίων στις υποβαθμισμένες κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, η κυβέρνηση Ερντογάν απαίτησε τη διάλυση όλων των ένοπλων σχηματισμών που συνδέονται με το PKK στη Συρία και το Ιράκ, συμπεριλαμβανομένων των YPG (Λαϊκών Μονάδων Προστασίας) και YPJ—τις βασικές δυνάμεις του SDF—καθώς και του ίδιου του SDF. Η μακροχρόνια στρατηγική της Τουρκίας για αποκλεισμούς πόρων, επιθέσεις σε υποδομές και στρατιωτικές εισβολές έχει υπονομεύσει την αυτονομία της Ροζάβα, αφήνοντας περιορισμένες επιλογές στην κουρδική ηγεσία.

Μια επαναστατική εμπειρία στο σταυροδρόμι

Η δεκαετής εμπειρία της Ροζάβα στην κοινοτική άμεση δημοκρατία, τη φεμινιστική επανάσταση και την αποκεντρωμένη διακυβέρνηση βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Με τους θεσμούς της να απορροφώνται από ένα κεντρικό συριακό κράτος και τις βάσεις της να απειλούνται, το μέλλον της περιοχής εξαρτάται από την ανθεκτικότητα του λαού της και την ικανότητά του να αντισταθεί στην αφομοίωση. Το κατά πόσο τα κεκτημένα της επανάστασης—η κοινωνική οικολογία, η απελευθέρωση των γυναικών και η ριζοσπαστική άμεση δημοκρατία—θα επιβιώσουν από αυτή τη νέα πρόκληση παραμένει αβέβαιο.

Ο κουρδικός λαός έχει αντέξει μια μακρά ιστορία προδοσιών και μεταβαλλόμενων συμμαχιών. Καθώς η Ροζάβα πλοηγείται σε αυτά τα επικίνδυνα νερά, η επιβίωση του επαναστατικού της πνεύματος θα εξαρτηθεί από τη διπλωματική ευελιξία και τη δύναμη των κινημάτων βάσης της να υπερασπιστούν και να ανανεώσουν τον αγώνα για επιβίωση και αξιοπρέπεια.

—————————————

Φωτογραφίες κειμένου: Πανηγυρισμοί στη Συρία έπειτα από τη συμφωνία, Hawar News

The post Η Ροζάβα σε σταυροδρόμι καθώς το SDF συμφωνεί την ενσωμάτωση στο Συριακό Κράτος first appeared on Aυτολεξεί.

Το The War Show είναι ένα συρο-δανό-γερμανικό ντοκιμαντέρ του 2016, το οποίο συνυπογράφουν και σκηνοθετούν οι Andreas Dalsgaard και Obaidah Zytoon. Τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Venice Days στο 73ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Το 2011, η παρουσιάστρια του συριακού ραδιοφώνου Obaidah Zytoon και οι φίλοι της παρασύρονται από την εξέγερση κατά του καθεστώτος. Ζουν ανάμεσα σε καλλιτέχνες και ακτιβιστές και κινηματογραφούν τη ζωή τους καθώς αρχίζουν να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις κατά του προέδρου Άσαντ. Αλλά καθώς η εξέγερση μετατρέπεται σε αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, η φιλία τους δοκιμάζεται μέσα από τη φυλάκιση, τον θάνατο και τη βία. Η Ζιτούν αφήνει τη Δαμασκό και ταξιδεύει στη γενέτειρά της, τη Ζαμπαντάνι, στο προπύργιο των ανταρτών, τη Χομς, και στη βόρεια Συρία, όπου βιώνει τον εκκολαπτόμενο εξτρεμισμό. Η ταινία αποτελεί ένα προσωπικό road movie που παρακολουθεί την τύχη της Συρίας και μια ομάδα φίλων, των οποίων οι ζωές και τα όνειρα μετατρέπονται σε εφιάλτη, καθώς η χώρα καταρρέει στο χάος…

Δείτε το ολόκληρο στον παρακάτω σύνδεσμο:

The War Show is a 2016 Syrian-Danish-German documentary film co-written and directed by Andreas Dalsgaard and Obaidah Zytoon. It was awarded best film in the Venice Days section at the 73rd edition of the Venice Film Festival. In 2011, Syrian radio host Obaidah Zytoon and her friends are swept up in the uprising against the regime. They live among artists and activists and film their lives as they begin to participate in demonstrations against President Assad. But as the uprising turns into a bloody civil war, their friendship is tested through imprisonment, death, and violence. Zytoon leaves Damascus and travels to her hometown of Zabadani, to the rebel stronghold of Homs, and to northern Syria where she experiences the budding extremism. The film is a personal road movie that follows Syria’s fate and a group of friends whose lives and dreams are transformed into a nightmare, as the country collapses into chaos.

Δυο λόγια για το ντοκιμαντέρ από τον κινηματογραφιστή Αλέξη Δαλούμη (όπως προλόγισε την προβολή του ντοκιμαντέρ στο Κ ΒΟΞ, 16/02/25):

Είμαι σήμερα εδώ για να προλογίσω αυτό το εξαιρετικό και ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ, να επισημάνω και να επαινέσω τις αρετές του, αλλά και να συμπληρώσω κάποια συγκεκριμένα ελλείμματα. Έχουμε εδώ ένα ντοκιμαντέρ με κάποια εύλογα κι αναπόφευκτα στοιχεία ερασιτεχνισμού στο σκέλος της παραγωγής, τα οποία ενίοτε είναι έκδηλα στις ίδιες τις λήψεις. Η κάμερα είναι μονίμως στο χέρι, με ένα τρόπο που θυμίζει ώρες ώρες Δόγμα 95, με τη διαφορά ότι δεν προέρχεται από κάποια επιτηδευμένη, διανοουμενίστικη προσέγγιση περί κινηματογράφου, αλλά είναι απότοκο της ίδιας της αυθεντικότητας των λήψεων και εντέλει της ίδιας της ταινίας.

Έχουμε λοιπόν μια τυπική περίπτωση αυτής της δυναμικής ανάμεσα στον ερασιτεχνισμό και την αυθεντικότητα. Η ιδιαίτερη δύναμη αυτής της ταινίας εδράζεται ακριβώς εκεί. Στην βαθιά εκ των έσω αυθεντικότητά της.

Ακολουθούμε την ιστορία μιας παρέας νεολαίων, καθώς τα γεγονότα που τρέχουν και κλιμακώνονται αλλάζουν δραματικά τις ζωές τους. Οι πρωταγωνιστές είναι προσηνείς, επιτρέπουν μια αβίαστη ταύτιση για μεγάλο μέρος του κοινού και το ξεδίπλωμα των ζωών τους καλλιεργεί αυτή την έντονη προσωπική και άμεση χροιά που χαρακτηρίζει το εν λόγω ντοκιμαντέρ. Σε αντίθεση με πιο ειδησεογραφικές καταγραφές εκείνης της εποχής ή ακόμα και δημοσιογραφικές ανασκοπήσεις στον παρόντα χρόνο, όπου η απώλειες γίνονται στατιστική και η βαρύτητά και η βαναυσότητα των καταστάσεων υποδηλώνεται από τον σοκαριστικό όγκο των αριθμών, ή την περιγραφή φρικιαστικών πρακτικών που πράγματι προκαλούν δέος, εδώ ο πόνος και η απώλεια αποτυπώνονται βιωματικά, με έναν τρόπο που αγγίζει τον θεατή ακόμα πιο βαθειά, τον φέρνει κοντά στην τραγωδία, την κάνει πιο αληθινή και χειροπιαστή.

Σε αυτό το φιλμ, ακόμα ένας πρωταγωνιστής είναι η ίδια η κάμερα· ο κινηματογραφικός φακός, με όλη την ισχύ και τους κινδύνους που αυτός κουβαλάει. Η αφήγηση ξεκαθαρίζει ότι ο μεγαλύτερος φόβος αλλά και στόχος του καθεστώτος ήταν όσοι κρατούσαν οποιεσδήποτε συσκευές λήψης. Φανερώνεται επίσης όμως και μια άλλη διάσταση του ρόλου και της ισχύος των καμερών. Εκεί όπου πλέον από τη μεριά των αντιμαχόμενων το καθεστώς η παρουσία της κάμερας οδηγεί όχι μόνο σε καταστολή της καταγραφής ενίοτε, αλλά και σε επιτελεστικές δράσεις ακόμα και στο μέτωπο, προκειμένου να καταγραφούν για να εξυπηρετήσουν διάφορες σκοπιμότητες.

Τέλος, θα μιλήσω για κάτι που λείπει από το φιλμ. Ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ έχει πάντα τους περιορισμούς του υλικού. Που σημαίνει, ότι δε μπορεί απαραίτητα να συμπεριλάβει απαραίτητα ό,τι είναι σημαντικό, αλλά ό,τι μπόρεσε και πρόλαβε πρακτικά να καταγραφεί. Το κυριότερο που λείπει από αυτό το φιλμ, κατά τη γνώμη μου, είναι κάποιες παραπάνω περιγραφές και κυρίως εικόνες από τις αυτο-οργανωμένες αντι-δομές που άνθισαν σε όλη τη Συρία κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της επανάστασης.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο διακρίθηκε ο Ομάρ Αζίζ, ο οποίος ταξίδεψε επί τούτου στη Συρία για να συμμετάσχει στην επανάσταση και να διαδώσει τις οριζόντιες και αντι-ιεραρχικές μορφές οργάνωσης σε ένα κοινωνικό πεδίο που ήταν εύφορο για τέτοιες ζυμώσεις. Πράγματι, συμμετείχε στην ίδρυση του πρώτου Τοπικού Συμβουλίου, στην Barzeh, μια περιοχή της Δαμασκού. Το παράδειγμα αυτό διαχύθηκε σε όλη τη χώρα και χαρακτήρισε διακριτά τον πρώτο χρόνο της επανάστασης.

———————————–

ΦΑΚΕΛΟΣ ΑΥΤΟΛΕΞΕΙ: ΣΥΡΙΑ

https://www.aftoleksi.gr/tag/syria/

The post Συρία: “The War Show” [2016, ENG subs] – Ένα σημαντικό ντοκιμαντέρ για το ξεκίνημα της επανάστασης της Συρίας first appeared on Aυτολεξεί.

Η ζωή και το έργο του αναρχικού Ομάρ Αζίζ και η επίδρασή του στην αυτοοργάνωση της συριακής επανάστασης

Της Leila Al Shami στο TAHRIR ICN

Ο Omar Aziz (γνωστός στους φίλους του ως Abu Kamel) γεννήθηκε στη Δαμασκό. Επέστρεψε στη Συρία από την εξορία στη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες τις πρώτες ημέρες της Συριακής Επανάστασης [2011]. Διανοούμενος, οικονομολόγος, αναρχικός, σύζυγος και πατέρας, σε ηλικία 63 ετών, αφοσιώθηκε στον επαναστατικό αγώνα. Συνεργάστηκε με τοπικούς ακτιβιστές για τη συλλογή ανθρωπιστικής βοήθειας και τη διανομή της σε προάστια της Δαμασκού που δέχονταν επιθέσεις από το καθεστώς. Μέσα από το συγγραφικό του έργο και τη δραστηριότητά του προώθησε την τοπική αυτοκυβέρνηση, την οριζόντια οργάνωση, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια ως τα μέσα με τα οποία οι άνθρωποι θα μπορούσαν να χειραφετηθούν από την τυραννία του κράτους. Μαζί με συντρόφους του, ο Αζίζ ίδρυσε την πρώτη Τοπική Επιτροπή στο Barzeh της Δαμασκού. Το παράδειγμα εξαπλώθηκε σε όλη τη Συρία και μαζί του μερικά από τα πιο ελπιδοφόρα και διαρκή παραδείγματα μη ιεραρχικής αυτοοργάνωσης που προέκυψαν από τις χώρες της Αραβικής Άνοιξης.

Στο αφιέρωμά της στον Ομάρ Αζίζ, η Budour Hassan λέει, ότι «δεν φορούσε μάσκα V for Vendetta, ούτε σχημάτισε μαύρα μπλοκ. Δεν είχε εμμονή με το να δίνει συνεντεύξεις στον Τύπο… [Ωστόσο] σε μια εποχή που οι περισσότεροι αντιιμπεριαλιστές θρηνούσαν για την κατάρρευση του συριακού κράτους και την «αεροπειρατεία» μιας επανάστασης που ποτέ δεν υποστήριξαν εξ αρχής, ο Αζίζ και οι σύντροφοί του αγωνίζονταν ακούραστα για την άνευ όρων ελευθερία από κάθε μορφή δεσποτισμού και κρατικής ηγεμονίας»[1].

Ο Αζίζ ενθαρρυνόταν από το επαναστατικό κύμα που κατέλαβε τη χώρα και πίστευε ότι «οι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις ήταν σε θέση να σπάσουν την κυριαρχία της απόλυτης εξουσίας»[2], αλλά έβλεπε έλλειψη συνέργειας μεταξύ της επαναστατικής δραστηριότητας και της καθημερινής ζωής των ανθρώπων. Για τον Aziz, δεν είχε νόημα να συμμετέχει κανείς σε διαδηλώσεις που απαιτούσαν την ανατροπή του καθεστώτος, ενώ εξακολουθούσε να ζει μέσα σε αυστηρές ιεραρχικές και αυταρχικές δομές που επέβαλε το κράτος. Περιέγραψε έναν τέτοιο διαχωρισμό σαν η Συρία να επικαλύπτεται από δύο χρονικότητες: «τον χρόνο της Εξουσίας» που «εξακολουθεί να διαχειρίζεται τις δραστηριότητες της ζωής» και «τον χρόνο της Επανάστασης» που ανήκει στους ακτιβιστές που εργάζονται για την ανατροπή του καθεστώτος».[3] Ο Αζίζ πίστευε ότι για τη συνέχεια και τη νίκη της επανάστασης, η επαναστατική δραστηριότητα έπρεπε να διαπεράσει όλες τις πτυχές της ζωής των ανθρώπων. Υποστήριζε ριζικές αλλαγές στην κοινωνική οργάνωση και τις σχέσεις, προκειμένου να αμφισβητηθούν τα θεμέλια ενός συστήματος που βασιζόταν στην κυριαρχία και την καταπίεση.

Ο Αζίζ έβλεπε θετικά παραδείγματα παντού γύρω του. Ενθαρρύνθηκε από τις πολλαπλές πρωτοβουλίες που ξεπήδησαν σε όλη τη χώρα, όπως η εθελοντική παροχή επείγουσας ιατρικής και νομικής υποστήριξης, η μετατροπή σπιτιών σε νοσοκομεία πεδίου και η οργάνωση καλαθιών τροφίμων για διανομή. Είδε σε αυτές τις πράξεις «το πνεύμα της αντίστασης του συριακού λαού στη βαρβαρότητα του συστήματος, στη συστηματική δολοφονία και την καταστροφή της κοινότητας».[4] Το όραμα του Ομάρ ήταν να διαδοθούν αυτές οι πρακτικές και πίστευε ότι ο τρόπος για να επιτευχθεί αυτό ήταν η δημιουργία Τοπικών Συμβουλίων. Τον όγδοο μήνα της συριακής επανάστασης, όταν οι εκτεταμένες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος ήταν ακόμη σε μεγάλο βαθμό ειρηνικές, ο Ομάρ Αζίζ συνέταξε ένα έγγραφο συζήτησης για τα Τοπικά Συμβούλια στη Συρία, όπου περιέγραφε το όραμά του.

Κατά την άποψη του Αζίζ, το Τοπικό Συμβούλιο ήταν το φόρουμ μέσω του οποίου οι άνθρωποι που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες και διαφορετικά κοινωνικά στρώματα θα μπορούσαν να συνεργαστούν για την επίτευξη τριών πρωταρχικών στόχων: να διαχειριστούν τη ζωή τους ανεξάρτητα από τους θεσμούς και τα όργανα του κράτους, να παράσχουν τον χώρο που θα επέτρεπε τη συλλογική συνεργασία των ατόμων και να ενεργοποιήσουν την κοινωνική επανάσταση σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο.

Στο έγγραφό του ο Aziz απαριθμεί ποιες πιστεύει ότι πρέπει να είναι οι βασικές ανησυχίες των τοπικών συμβουλίων:

1. Η προώθηση της ανθρώπινης και πολιτικής αλληλεγγύης μέσω της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης, ιδίως μέσω της παροχής ασφαλούς στέγασης στους εκτοπισμένους, της παροχής ψυχολογικής και υλικής βοήθειας στις οικογένειες των τραυματιών ή των κρατουμένων, της παροχής ιατρικής και επισιτιστικής υποστήριξης, της διασφάλισης της συνέχειας των εκπαιδευτικών υπηρεσιών και της υποστήριξης και του συντονισμού των δραστηριοτήτων των μέσων ενημέρωσης. Ο Aziz σημειώνει ότι οι πράξεις αυτές θα πρέπει να είναι εθελοντικές και δεν θα πρέπει να υποκαθιστούν τα οικογενειακά ή συγγενικά δίκτυα υποστήριξης. Πιστεύει ότι θα χρειαστεί χρόνος για να νιώσουν οι άνθρωποι άνετα εκτός της παροχής κρατικών υπηρεσιών και να προσαρμόσουν την κοινωνική τους συμπεριφορά ώστε να είναι πιο συνεργάσιμοι. Ο Aziz πίστευε ότι ο ρόλος του συμβουλίου θα πρέπει να περιοριστεί στο ελάχιστο, επιτρέποντας την ανάπτυξη μοναδικών κοινοτικών πρωτοβουλιών.
2. Η προώθηση της συνεργασίας, συμπεριλαμβανομένης της οικοδόμησης τοπικών κοινοτικών πρωτοβουλιών και δράσεων και της προώθησης της καινοτομίας και της εφευρετικότητας, την οποία ο Aziz είδε ότι καταπνίγεται από μισό αιώνα τυραννίας. Το τοπικό συμβούλιο θα αποτελούσε το φόρουμ μέσω του οποίου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να συζητήσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη ζωή και τις καθημερινές τους συνθήκες. Το τοπικό συμβούλιο θα υποστήριζε τη συνεργασία και θα επέτρεπε στους ανθρώπους να επινοούν τις κατάλληλες λύσεις στα προβλήματα που αντιμετώπιζαν, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων που αφορούσαν τις υποδομές, την κοινωνική αρμονία και το εμπόριο, καθώς και των θεμάτων που απαιτούσαν λύσεις εκτός της τοπικής κοινότητας. Ο Aziz είδε, επίσης, ως βασικό ρόλο την υπεράσπιση εδαφών σε αγροτικές και αστικές περιοχές που είχαν υποστεί απαλλοτριώσεις και εξαγορές από το κράτος. Απέρριπτε την αστική απαλλοτρίωση της γης και την περιθωριοποίηση και τον εκτοπισμό των αγροτικών κοινοτήτων, τις οποίες θεωρούσε ως μέθοδο που χρησιμοποιούσε το καθεστώς για να επιβάλει την πολιτική της κυριαρχίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ο Aziz πίστευε ότι ήταν απαραίτητο να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στη γη που μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες της ζωής για όλους και ζήτησε την εκ νέου ανακάλυψη των κοινών αγαθών. Ήταν ρεαλιστής αλλά αισιόδοξος. Σημείωνε ότι «είναι σαφές ότι οι πράξεις αυτές εφαρμόζονται σε ασφαλείς τοποθεσίες ή σε περιοχές οιονεί “απελευθερωμένες” από την εξουσία. Αλλά είναι δυνατόν να αξιολογηθεί η κατάσταση κάθε περιοχής και να καθοριστεί τι μπορεί να επιτευχθεί». Ο Aziz τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας οριζόντιων συνδέσμων μεταξύ των συμβουλίων για τη δημιουργία δεσμών και αλληλεξάρτησης μεταξύ διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών.
3. Η σχέση με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA) και η διασύνδεση μεταξύ της προστασίας και της υπεράσπισης της κοινότητας και της συνέχειας της Επανάστασης. Ο Aziz πίστευε ότι ήταν σημαντικό να υπάρξει συντονισμός μεταξύ της λαϊκής πολιτικής και της λαϊκής ένοπλης αντίστασης. Θεωρούσε ότι ο ρόλος του FSA ήταν να διασφαλίζει την ασφάλεια και την άμυνα της κοινότητας ιδίως κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, να υποστηρίζει τη διασφάλιση των γραμμών επικοινωνίας μεταξύ των περιοχών και να παρέχει προστασία για τη μετακίνηση ανθρώπων και υλικοτεχνικών εφοδίων. Ο ρόλος του Συμβουλίου θα ήταν να παρέχει τροφή και στέγαση σε όλα τα μέλη του FSA και να συντονίζει με τον FSA την ασφάλεια της κοινότητας και την αμυντική στρατηγική της περιοχής.
4. Η σύνθεση των τοπικών συμβουλίων και η οργανωτική δομή. Ο Aziz είδε μια σειρά προκλήσεων που αντιμετωπίζει η συγκρότηση πολλαπλών τοπικών συμβουλίων. Η πρώτη ήταν το καθεστώς, το οποίο επανειλημμένα εισέβαλε σε πόλεις και κωμοπόλεις προκειμένου να παραλύσει το κίνημα, να απομονώσει τον κόσμο σε θύλακες και να εμποδίσει τη συνεργασία. Ο Aziz υποστήριξε ότι για να απαντήσουν σε τέτοιες επιθέσεις του κράτους, οι μηχανισμοί αντίστασης έπρεπε να παραμείνουν ευέλικτοι και καινοτόμοι. Τα Συμβούλια θα πρέπει να αναβαθμίζονται ή να μειώνονται ανάλογα με τις ανάγκες και να προσαρμόζονται στις σχέσεις εξουσίας επί τόπου. Πίστευε ότι αυτή η ευελιξία ήταν απαραίτητη για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία της κοινότητας για ελευθερία. Είδε επίσης την πρόκληση στο να ενθαρρυνθούν οι άνθρωποι να εφαρμόσουν έναν τρόπο ζωής και κοινωνικές σχέσεις που ήταν νέοι και άγνωστοι. Επίσης, η παροχή υπηρεσιών έπρεπε να διατηρηθεί και ήταν απαραίτητο να βρεθεί ένας τρόπος για να αποκτήσει μια ανεξάρτητη πηγή ενέργειας εν όψει των περικοπών, καθώς και να υποστηριχθεί η ανάπτυξη οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων. Για τον λόγο αυτό, πίστευε ότι στα μέλη των τοπικών συμβουλίων θα έπρεπε να περιλαμβάνονται κοινωνικοί λειτουργοί και άτομα με εξειδίκευση σε διάφορους κοινωνικούς, οργανωτικούς και τεχνικούς τομείς, τα οποία να έχουν τόσο τον σεβασμό των ανθρώπων όσο και τη δυνατότητα και την επιθυμία να εργαστούν εθελοντικά. Για τον Aziz, η οργανωτική δομή του τοπικού συμβουλίου είναι μια διαδικασία που ξεκινά με τα ελάχιστα απαιτούμενα και θα πρέπει να εξελίσσεται ανάλογα με το επίπεδο του μετασχηματισμού που επιτεύχθηκε από την επανάσταση, την ισορροπία δυνάμεων εντός μιας συγκεκριμένης περιοχής και τη σχέση με τις γειτονικές περιοχές. Ενθάρρυνε τα τοπικά συμβούλια να μοιράζονται γνώσεις, να μαθαίνουν από την εμπειρία άλλων συμβουλίων και να συντονίζονται σε περιφερειακό επίπεδο.
5. Ο ρόλος του Εθνικού Συμβουλίου είναι να δώσει νομιμοποίηση στην πρωτοβουλία και να κερδίσει την αποδοχή των ακτιβιστών. Θα πρέπει να αναζητήσει χρηματοδότηση προκειμένου να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες εργασίες και να καλύψει τα έξοδα που ενδεχομένως δεν είναι δυνατόν να καλυφθούν σε περιφερειακό επίπεδο. Το Εθνικό Συμβούλιο θα διευκολύνει τον συντονισμό μεταξύ των περιφερειών, προκειμένου να βρεθεί κοινός τόπος και να ενισχυθεί η στενότερη αλληλεξάρτηση [5].

Το έργο του Ομάρ Αζίζ είχε τεράστιο αντίκτυπο στην επαναστατική οργάνωση στη Συρία. Ενώ η κυρίαρχη πολιτική αντιπολίτευση απέτυχε να επιτύχει κάτι αξιόλογο από το 2011 και μετά, το κίνημα της από-τα-κάτω αντιπολίτευσης, μπροστά στη βίαιη καταστολή, παρέμεινε δυναμικό και καινοτόμο και ενσάρκωσε το αναρχικό πνεύμα. Ο πυρήνας της αντιπολίτευσης βάσης είναι η νεολαία, κυρίως από τις φτωχές και μεσαίες τάξεις, στην οποία οι γυναίκες και διάφορες θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες παίζουν ενεργό ρόλο (βλ. εδώ και εδώ). Πολλοί από αυτούς τους ακτιβιστές παραμένουν μη προσκείμενοι σε παραδοσιακές πολιτικές ιδεολογίες, αλλά παρακινούνται από ανησυχίες για την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ο πρωταρχικός τους στόχος παραμένει η ανατροπή του καθεστώτος και όχι η ανάπτυξη μεγάλων προτάσεων για μια μελλοντική Συρία.

Η κύρια μορφή επαναστατικής οργάνωσης ήταν η ανάπτυξη των tansiqiyyat – εκατοντάδες τοπικές επιτροπές που δημιουργήθηκαν σε γειτονιές και πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα. Εδώ, οι επαναστάτες ακτιβιστές συμμετέχουν σε πολλαπλές δραστηριότητες, από την καταγραφή και την αναφορά των παραβιάσεων που πραγματοποιούνται από το καθεστώς (και όλο και περισσότερο κι από άτομα της αντιπολίτευσης) έως την οργάνωση διαμαρτυριών και εκστρατειών πολιτικής ανυπακοής (όπως απεργίες και άρνηση πληρωμής λογαριασμών κοινής ωφέλειας) και τη συλλογή και παροχή βοήθειας καθώς και ανθρωπιστικών προμηθειών σε περιοχές που βομβαρδίζονται ή πολιορκούνται. Δεν υπάρχει ένα ενιαίο μοντέλο, αλλά συχνά λειτουργούν ως οριζόντια οργανωμένες, χωρίς ηγέτες ομάδες, που αποτελούνται από όλα τα τμήματα της κοινωνίας. Αποτελούν το θεμέλιο του επαναστατικού κινήματος δημιουργώντας αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, αίσθηση κοινότητας και συλλογικής δράσης. Δείτε εδώ για τις προσπάθειες του Yabroud (προάστιο της Δαμασκού) να οργανωθεί με απουσία του κράτους. Ορισμένες τοπικές επιτροπές έχουν εκλεγμένους αντιπροσώπους, όπως στο Kafranbel Idlib, όπου μια επιτροπή εκλεγμένων αντιπροσώπων έφτιαξε το δικό της σύνταγμα (δείτε εδώ). Οι ακτιβιστές της νεολαίας από το Kafranbel κρατούν ζωντανό το λαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας και έχουν αποκτήσει παγκόσμια φήμη για τη χρήση πολύχρωμων και σατιρικών πανό στις εβδομαδιαίες διαμαρτυρίες τους (δείτε εδώ). Συμμετέχουν επίσης σε πολιτικές δραστηριότητες, όπως η παροχή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης σε παιδιά και φόρουμ για ενήλικες που συζητούν θέματα όπως η πολιτική ανυπακοή και η ειρηνική αντίσταση.

Σε επίπεδο πόλης και περιφέρειας έχουν συσταθεί Επαναστατικά Συμβούλια ή majlis thawar. Αποτελούν συχνά την πρωταρχική πολιτική διοικητική δομή σε περιοχές που απελευθερώθηκαν από το κράτος, καθώς και σε ορισμένες περιοχές που παραμένουν υπό κρατικό έλεγχο. [6] Αυτά εξασφαλίζουν την παροχή βασικών υπηρεσιών, συντονίζουν τις δραστηριότητες των τοπικών επιτροπών και συντονίζονται με τη λαϊκή ένοπλη αντίσταση. Αναμφίβολα, καθώς η κρατική παροχή υπηρεσιών έχει εξαφανιστεί από ορισμένες περιοχές και η ανθρωπιστική κατάσταση έχει επιδεινωθεί, έχουν διαδραματίσει ολοένα και πιο ζωτικό ρόλο. Δεν υπάρχει ένα ενιαίο μοντέλο για τα Τοπικά Συμβούλια, αλλά κυρίως ακολουθούν κάποια μορφή αντιπροσωπευτικού δημοκρατικού μοντέλου. Ορισμένα έχουν δημιουργήσει διάφορες διοικητικές υπηρεσίες για να αναλάβουν λειτουργίες που προηγουμένως κατείχε το κράτος. Ορισμένα ήταν πιο επιτυχημένα και χωρίς αποκλεισμούς από άλλα, τα οποία αγωνίστηκαν να εκτοπίσουν τη γραφειοκρατία του παλαιού καθεστώτος ή ταλαιπωρήθηκαν από εσωτερικές διαμάχες [7].

Ενώ η κύρια βάση της δραστηριότητας βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό σε τοπικό επίπεδο, υπάρχουν ορισμένες διαφορετικές ομάδες-ομπρέλες που έχουν δημιουργηθεί για να συντονίζουν και να δικτυώνονται σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Αυτές περιλαμβάνουν τις Τοπικές Επιτροπές Συντονισμού, τις Εθνικές Επιτροπές Δράσης, την Ομοσπονδία των Επιτροπών Συντονισμού της Συριακής Επανάστασης και τη Γενική Επιτροπή της Συριακής Επανάστασης. Καμία δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο των τοπικών επιτροπών/συμβουλίων και έχουν διαφορετικές οργανωτικές δομές και διαφορετικά επίπεδα εμπλοκής ή μη εμπλοκής με την επίσημη πολιτική αντιπολίτευση. Υπήρχε ένας διαδραστικός χάρτης που έδειχνε τις συντονιστικές επιτροπές και τα συμβούλια, καθώς και την άνθηση πολλών άλλων πρωτοβουλιών και εκστρατειών των πολιτών σε μια χώρα όπου η δραστηριότητα αυτή είχε προηγουμένως κατασταλεί βάναυσα.

Μια σημαντική απειλή που αντιμετωπίζουν αυτές οι ποικίλες πρωτοβουλίες δεν είναι μόνο οι διώξεις των ακτιβιστών από το καθεστώς, η έλλειψη πόρων, η επίθεση του κράτους σε μη στρατιωτικές περιοχές και η ολοένα και μεγαλύτερη επιδείνωση των συνθηκών ασφαλείας και ανθρωπιστικής βοήθειας. Ορισμένα τοπικά συμβούλια έχουν καταληφθεί από αντιδραστικές και αντεπαναστατικές δυνάμεις. Για παράδειγμα, στην Αλ Ράκα μη τοπικές ομάδες ανταρτών με σαλαφιστικές/τακφιρίτικες τάσεις πήραν μεγάλο μέρος της εξουσίας από το τοπικό συμβούλιο. Καθώς προσπάθησαν να επιβάλουν ένα ισλαμικό όραμα που είναι ξένο σχεδόν σε όλους, ο λαός της Ράκα πραγματοποιούσε συνεχείς διαμαρτυρίες εναντίον τους. Σε αυτό το βίντεο εδώ από τον Ιούνιο του 2013 οι άνθρωποι διαδηλώνουν ενάντια στις συλλήψεις μελών της οικογένειάς τους από την Jabhat Al Nusra. Οι γυναίκες φωνάζουν «ντροπή σας! Μας προδώσατε στο όνομα του Ισλάμ». Καθ’ όλη τη διάρκεια του Αυγούστου 2013, οι κάτοικοι της Αλ Ράκα διαμαρτύρονται σχεδόν καθημερινά κατά του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Αλ Σαμ (ISIS) απαιτώντας την απελευθέρωση εκατοντάδων κρατουμένων, απαχθέντων και αγνοουμένων. Παρομοίως, στο Χαλέπι επαναστάτες ξεκίνησαν την εκστρατεία «φτάνει πια» ζητώντας να σταματήσουν οι καταχρήσεις των ανταρτών και να αποδοθούν ευθύνες. Αυτή η διαδήλωση, από τον Ιούνιο του 2013, πραγματοποιήθηκε μπροστά από το δικαστήριο της Σαρία στο Χαλέπι μετά τη δολοφονία ενός παιδιού επειδή φέρεται να προσέβαλε τον προφήτη Μωάμεθ. Ο κόσμος εδώ ζητά να προσαχθούν οι δολοφόνοι στη δικαιοσύνη λέγοντας «Η Επιτροπή της Σαρία έχει γίνει η Υπηρεσία Πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας!» (ο πιο βάναυσος κλάδος ασφαλείας του καθεστώτος Άσαντ). Στο Idlib οι άνθρωποι διαμαρτύρονται επίσης κατά της Επιτροπής Σαρία που έχει συσταθεί, εδώ λένε «είμαστε ενάντια στο καθεστώς, ενάντια στις εξτρεμιστικές δολοφονίες και την καταπίεση» και ζητούν την επιστροφή επαγγελματιών δικηγόρων (ανεξάρτητη δικαιοσύνη) στο δικαστήριο (αντί για θρησκευόμενους).

Ο Ομάρ Αζίζ δεν έζησε για να δει τις συχνά φαινομενικά ανυπέρβλητες προκλήσεις που θα έπλητταν τους επαναστάτες της Συρίας ή τις επιτυχίες και τις αποτυχίες των πειραμάτων τοπικής αυτοοργάνωσης. Στις 20 Νοεμβρίου 2012, συνελήφθη στο σπίτι του από τη mukhabarat (την τρομακτική υπηρεσία πληροφοριών).

Λίγο πριν από τη σύλληψή του δήλωσε: «Δεν είμαστε τίποτα λιγότερο από τους εργάτες της Παρισινής Κομμούνας: αυτοί αντιστάθηκαν για 70 ημέρες κι εμείς συνεχίζουμε για ενάμιση χρόνο». [8]

Ο Αζίζ κρατήθηκε σε ένα κελί κράτησης της υπηρεσίας πληροφοριών διαστάσεων 4 επί 4 μέτρων, το οποίο μοιραζόταν με άλλα 85 άτομα. Αυτό πιθανότατα συνέβαλε στην επιδείνωση της ήδη αδύναμης υγείας του. Αργότερα μεταφέρθηκε στις φυλακές Άντρα, όπου πέθανε από καρδιακές επιπλοκές τον Φεβρουάριο του 2013, μια ημέρα πριν από τα 64α γενέθλιά του.

Το όνομα του Ομάρ Αζίζ μπορεί να μην γίνει ποτέ ευρέως γνωστό, αλλά αξίζει να αναγνωριστεί ως κορυφαία σύγχρονη μορφή στην ανάπτυξη της αναρχικής σκέψης και πρακτικής. Τα πειράματα προς τη λαϊκή επαναστατική οργάνωση που ο ίδιος ενέπνευσε παρέχουν διορατικότητα και μαθήματα αναρχικής οργάνωσης για τις μελλοντικές επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο.

Σημειώσεις:
1 Budour Hassan, ‘Omar Aziz: Rest in Power’, 20 February 2013, http://budourhassan.wordpress.com/2013/02/20/omar-aziz/
2 Omar Aziz, ‘A discussion paper on Local Councils,’ (in Arabic) http://www.facebook.com/note.php?note_id=143690742461532
3 Ό.π.
4 Ό.π.
5 Ό.π.
6 For a report on Local Councils see in Gayath Naisse ‘Self organization in the Syrian people’s revolution’: http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article3025
7 Ό.π.
8 Via @Darth Nader https://twitter.com/DarthNader/status/304015567231266816

Καταστατικές αρχές των τοπικών συμβουλίων στη Συρία: Κείμενο του Ομάρ Αζίζ από το 2011

“Αν η επανάσταση αποτύχει, η ζωή μου όπως κι ολόκληρης της γενιάς μου θα είναι πια κενή νοήματος αφού όλα όσα έχουμε ονειρευτεί κι έχουμε πιστέψει θα είναι απλά χίμαιρες” – Ομάρ Αζίζ

Πρόλογος: Ο χρόνος της εξουσίας και ο χρόνος της επανάστασης

Η επανάσταση είναι ένα εξαιρετικό γεγονός που αλλάζει την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών. Είναι μια ρήξη στον χρόνο και τον χώρο ταυτόχρονα, στην οποία οι άνθρωποι ζουν μεταξύ δύο χρόνων, του χρόνου της εξουσίας και του χρόνου της επανάστασης. Η επανάσταση φέρνει την κοινωνία σε μια νέα εποχή όπου συναντά την απελευθέρωση του χρόνου της.

Η επανάσταση στη Συρία ξεκίνησε οκτώ μήνες νωρίτερα και έχει ακόμη πολύ χρόνο μπροστά της, στον αγώνα να αποκαθηλώσει το καθεστώς και να ανοίξει νέους χώρους για τη ζωή. Ως τώρα, οι τρέχουσες διαδηλώσεις στάθηκαν ικανές να σπάσουν την απόλυτη κυριαρχία της εξουσίας στους δρόμους. Η γεωγραφία της εξουσίας είναι κατακερματισμένη από το ένα σημείο στο άλλο και απ’ την μια μέρα στην άλλη, κι απ’ την μια ώρα στην άλλη μέσα στην ίδια μέρα. Οι συνεχόμενες διαδηλώσεις επίσης παρήγαγαν ένα εθνικό συμβούλιο που περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα από κινητοποιήσεις, οργανώσεις και πολιτικά κόμματα, που αντιπροσωπεύουν αξιοπρεπώς μια εναλλακτική αντι-εξουσία σε αραβικό και διεθνές επίπεδο, και αναλαμβάνουν την προστασία του συριακού λαού απ’ τους φόνους και την αγριότητα του καθεστώτος.

Ωστόσο, το επαναστατικό κίνημα αυτό παρέμεινε αποστασιοποιημένο απ’ τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων και δεν κατάφερε να αναμειχθεί με την καθημερινή ζωή τους. Έπεσε στην παλιά παγίδα του “καταμερισμού της εργασίας” μεταξύ επαναστατικής δραστηριότητας και καθημερινής ζωής. Αυτό σημαίνει ότι οι κοινωνικές σχέσεις στη Συρία υφίστανται μια αλληλοεπικάλυψη, καθώς ο χρόνος της εξουσίας καταφέρνει ακόμα να απλώνεται πάνω απ’ τις καθημερινές δραστηριότητες ενάντια στον χρόνο της επανάστασης, που είναι αυτός στον οποίο οι ακτιβιστές προσπαθούν να ρίξουν το καθεστώς. Η αλληλοεπικάλυψη αυτή είναι επικίνδυνη, καθώς οι επαναστάσεις από τη φύση τους βασίζονται πάνω στην ταύτιση των γραμμών της ζωής των ανθρώπων και της επαναστατικής τους δραστηριότητας.

Ο ένας μεγάλος κίνδυνος της επερχόμενης περιόδου είναι ο φόβος να κινηθούμε, ο άλλος η κούραση των ανθρώπων απ’ τον συνεχόμενο αντίκτυπο της επανάστασης στις ζωές τους και στις οικογένειές τους. Επίσης, ο κίνδυνος της αυξανόμενης χρήσης των όπλων στη δίνη της οποίας μπορεί να παγιδευτεί η επανάσταση.

Ακολούθως, όσο η κοινωνικές σχέσεις της εξουσίας μένουν αλώβητες στην προσπάθεια των ανθρώπων να κρατήσουν διαχωρισμένο τον χρόνο της εξουσίας και τον χρόνο της επανάστασης, η επανάσταση δε θα μπορεί να δημιουργήσει μια νικηφόρο ατμόσφαιρα. Θα πρέπει να κρατήσουμε στην μνήμη μας ότι οι πιο γόνιμες μάχες που δώσαμε τους τελευταίους μήνες ήταν οι αποκεντρωτικές, ιδιαίτερα στους τομείς της ιατρικής περίθαλψης και της υποστήριξης συλληφθέντων, πρωτοβουλίες που τώρα χρειάζεται να εμπλουτίσουμε, περιλαμβάνοντας ευρύτερους χώρους της ζωής. Η επανάσταση στην καθημερινή ζωή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για τη συνέχιση της επανάστασης ως την νίκη. Είναι απαραίτητη μια ρευστή κοινωνική δικτύωση βάσει της δραστηριοποίησης των συνάψεων μεταξύ της επανάστασης και της καθημερινής ζωής των ανθρώπων. Και αυτή μπορεί να προκύψει από τα “τοπικά συμβούλια”.

Ο πρόλογος αυτός και το κείμενο που ακολουθεί προς συζήτηση, στοχεύουν στην ανίχνευση της δυνατότητας σχηματισμού τοπικών συμβουλίων, που θα απαρτίζονται από μέλη με διαφορετικές κουλτούρες και που θα ανήκουν σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, αλλά που θα εργαστούν από κοινού για να πετύχουν τα κάτωθι:

* Την υποστήριξη των ανθρώπων στο να οργανώσουν τις ζωές τους ανεξάρτητα από τους θεσμούς και τα όργανα του κράτους

* Τη δημιουργία χώρων όπου θα μπορεί να οργανωθεί η συλλογική αλληλεγγύη πάνω σε πολιτικά ζητήματα, σε σύνδεση με τις καθημερινές ζωές των ανθρώπων

* Την επέκταση της κοινωνικής επανάστασης σε επίπεδο συνοικείας και την ενοποίηση των σχημάτων αλληλεγγύης

* Τα ζητήματα πυρηνικού ενδιαφέροντος των τοπικών συμβουλίων είναι τα εξής: επικοινωνία με τον κόσμο, δημιουργία άμεσων σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων

* Παροχή υποστήριξης και βοήθειας σε όσους φτάνουν σε μια νέα περιοχή ή σε όσους φεύγουν [1]

* Οικονομική στήριξη στις οικογένειες των συλληφθέντων

* Ηθική-συναισθηματική στήριξη στις πληγείσες οικογένειες και διασφάλιση της παροχής προμηθειών

Πέρασε πολύς καιρός που οι άνθρωποι ξοδεύουν τη ζωή τους ψάχνοντας για ένα ασφαλέστερο μέρος να εγκατασταθούν με τις οικογένειές τους. Επίσης, πολύς καιρός που προσπαθούν όλη μέρα να μάθουν πού βρίσκονται οι αγνοούμενοί τους, ή αυτοί για κάποιον τρόπο να αποδράσουν, βασιζόμενοι σε συγγενείς ή στη γνώση του μέρους όπου οδηγούνται. Ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων είναι η απόδραση απ’ αυτήν την αθλιότητα, που υποπίπτει στον χρόνο της εξουσίας, μέσω ενός πλήθους μοναδικών κοινοτικών πρωτοβουλιών. Αυτό σημαίνει ότι τα συμβούλια αναλαμβάνουν τουλάχιστον:

1. Την εύρεση ασφαλών σπιτιών και την παροχή προμηθειών για τα άτομα και τις οικογένειές τους που έρχονται στην περιοχή όπου υπάρχει συμβούλιο, σε συνεργασία με το συμβούλιο της περιοχής απ’ όπου έφυγαν.

2. Την οργάνωση αρχείων δεδομένων για τους συλληφθέντες και τους φυλακισμένους, και την ενημέρωση των σχετικών φορέων της επανάστασης, και επικοινωνία με τις νομικές οργανώσεις και τις οικογένειες προκειμένου να παρακολουθούν την κατάσταση των δικών τους που βρίσκονται κρατούμενοι.

3. Την οργάνωση αρχείων για τις πληγείσες οικογένειες και την εξασφάλιση των δαπανών μέσω της οικονομικής υποστήριξης του κόσμου, και των “περιφερειακών ταμείων της επανάστασης”.

Αυτές οι δράσεις χρειάζεται να οργανωθούν και να επικοινωνηθούν οι πληροφορίες και η γνώση της οργάνωσής των καθηκόντων τους, ωστόσο δεν είναι σε καμμία περίπτωση αδύνατον να αναληφθούν. Η επανάσταση δημιούργησε μια γενιά ειδικών στην οργάνωση των διαδηλώσεων και των απεργιών και των διαμαρτυριών, μπορεί να ωθήσει τις έμφυτες ικανότητες των ανθρώπων πέρα απ’ τα επίπεδα ειδικών της διοίκησης. Μια τέτοια ευθύνη δεν μπορεί να περιορίζεται στον κύκλο συγγενών και φίλων (ή τουλάχιστον θα πρέπει να ξεπεράσει πλέον αυτό το πρώιμο στάδιο) και δε θα πρέπει με κανέναν τρόπο να περιορίζεται. Οι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο και εξάσκηση στην επαφή και την πιο αποτελεσματική κοινωνική δράση ώστε να κινούνται πιο άνετα από την κρατική ασφάλεια.

Η ελεύθερη ανταλλαγή μεταξύ των ανθρώπων δημιουργεί η ίδια τη συμμετοχή

* Παρέχει ένα πεδίο για συζήτηση, ανταλλαγή ιδεών και αναζήτηση λύσεων στα προβλήματα της ζωής

* Παράγει οριζόντιους δεσμούς μεταξύ των τοπικών συμβουλίων μιας γεωγραφικής περιοχής με μια άλλη, που επεκτείνονται ώστε να καλύψουν την αλληλεξάρτηση μεταξύ όλων των περιοχών.

Η επανάσταση μεταμορφώνει τις προοπτικές της ζωής μόλις διαφανεί η βεβαιότητα επικράτησης της ελευθερίας και ενός εφικτού διαφορετικού μέλλοντος, και μετά την ανακάλυψη ότι αυτό διαμορφώνεται από τις ικανότητες και τις καινοτομίες και την επινοητικότητα των ανθρώπων που διαφέρουν από την μοναδική παθητική μοίρα της υποταγής που τους επιφύλασε μισός αιώνας δεσποτισμού, ενώ οι ίδιοι ανοίγουν ποικιλόμορφες προοπτικές συμμετοχής στον κοινωνικό πλούτο. Ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων εδώ έγκειται στην ενεργοποίηση αυτής της συνεργασίας, και στο μπόλιασμα μ’ αυτήν, όλων των κοινωνικών χώρων που ζουν τώρα κάτω απ’ το ακλόνητο πρόσωπο της εξουσίας, πχ:

1. Στην ενθάρρυνση των ανθρώπων να συζητούν τις συνθήκες της καθημερινής ζωής τους (σχετικά με την εργασία και τις απαιτήσεις της ζωής κλπ), την κυκλοφορία των ιδεών και την έμπρακτη απόπειρα επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων.

2. Στην επεξεργασία των ζητημάτων όπου απαιτούνται λύσεις που ξεπερνούν την τοπική κοινότητα, όπως το οικονομικό, ή η υποστήριξη δράσεων από άλλες περιοχές.

Το θέμα της γης: να την ανακαλύψουμε εκ νέου μαζί

* Υπεράσπιση του εδάφους της κοινότητας οπουδήποτε το κράτος επιχειρήσει να επέμβει ή κατέχει ήδη. Η αρπαγή της καλύτερης γης σε αστικές και αγροτικές περιοχές και η εκτόπιση των τοπικών πληθυσμών της Συρίας υπήρξε το θεμέλιο της πολιτικής κυριαρχίας και κοινωνικής περιθωριοποίησης, που υιοθέτησε το καθεστώς. Αυτή η πολιτική είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ζωνών κατοικιών “ασφαλών” για τους αστυνομικούς ή στρατιωτικούς, και επαναλήφθηκε όσον αφορά την οικοδόμηση των εμπορικών κέντρων των πλουσίων και των εμπορικών ζωνών κατανάλωσης. Το επαναστατικό κίνημα που έχουμε μπροστά μας στις αγροτικές και στις αστικές περιοχές είναι μία απ’ τις όψεις της αντίστασης των ανθρώπων στην πολιτική της αρπαγής γαιών, της αποκοπής τους απ’ τη γη τους και της περιθωριοποίησής τους. Ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων θα είναι η άμεση υπεράσπιση της γης που κατέχει η εξουσία με οποιοδήποτε πρόσχημα.

Είναι απαραίτητο να αναληφθούν τα παρακάτω καθήκοντα:

* Μια γρήγορη έρευνα των περιουσιακών υποθέσεων που κινήθηκαν δικαστικά και των σχετικών αποφάσεων.

* Η επικοινωνία με δίκτυα νομικής υποστήριξης της επανάστασης και το ξεκίνημα νέων δικών για να αμφισβητηθούν νομικά οι αρπαγές γης και να ακυρωθούν οι σχεδιαζόμενες.

* Να γίνει η υπεράσπιση της γης και της προσωπικής ιδιοκτησίας των πληγέντων ζήτημα των μαζών.

Η Δημιουργία των τοπικών συμβουλίων:

* Η δημιουργία τοπικών συμβουλίων είναι κτήμα της κινητοποίησης σε κάθε περιοχή, που σημαίνει ότι θα είναι δύσκολο να σχηματιστούν σε περιοχές που υπόκεινται σε έντονη παρουσία των δυνάμεων ασφαλείας και ευκολότερο σε περιοχές όπου το επαναστατικό κίνημα είναι ισχυρό.

* Η επιτυχία του έργου του συμβουλίου στον τόπο του βαδίζει σε συμφωνία με τις ανάγκες και τις συνθήκες των ανθρώπων και με το πώς αυτοί αλληλεπιδρούν μαζί του.

* Η επιτυχία που απολαμβάνει το κάθε συμβούλιο είναι επιτυχία των εμπειριών άλλων συμβουλίων και επεκτείνει την επιτυχία όλων τους.

* Η δημιουργία συμβουλίων δεν είναι εύκολο έργο, αλλά αποτελεί τη βάση για τη συνέχιση της επανάστασης. Η δυσκολία δεν βρίσκεται μόνο στην ασφυκτική πίεση των δυνάμεων ασφαλείας, τις απαγωγές και τις επιθέσεις, αλλά στη δημιουργία ζωών και σχέσεων ολότελα νέων και ανοίκειων. Πρέπει να βρούμε τη συνταγή για μια εναλλακτική εξουσία, ο ρόλος της οποίας θα είναι να στηρίζει και να αναπτύσσει τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα ήδη, και να εντείνει την οργανωτική εμπειρία των διαφόρων τομέων.

* Το εγχείρημα των τοπικών συμβουλίων μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή αρχικά εκεί όπου βρίσκονται οι πιο ικανές συνθήκες. Τα μέρη αυτά θα παίξουν έναν πιλοτικό ρόλο για τη δημιουργία συμβουλίων σε άλλες περιοχές, όπου οι συνθήκες είναι πιο δυσχερείς.

* Εξαιτίας της έλλειψης εκλογικής πρακτικής τα υπάρχοντα τοπικά συμβούλια μπορούν να απαρτίζονται από άτομα γνωστά στις κοινότητες που εμπνέουν σεβασμό και που έχουν κάποια ειδικότητα σε κοινωνικούς, ρυθμιστικούς και τεχνολογικούς τομείς και που έχουν τη δυνατότητα και επιθυμούν να εργαστούν εθελοντικά.

* Η τοπική λειτουργία του συμβουλίου διεξάγεται σε συμφωνία με τις προτεραιότητες της περιοχής του και συνενώνει: μέλη του τοπικού συμβουλίου, ακτιβιστές της ευρύτερης περιοχής, εθελοντές ακτιβιστές εκτός της περιοχής που όμως έχουν ειδικές γνώσεις πάνω στις δράσεις που θα αναληφθούν.

Ο Ρόλος του Εθνικού Συμβουλίου

Το συμβούλιο αυτό έχει έναν κεντρικό ρόλο για τους εξής λόγους:

* Για την νομιμοποίηση του εγχειρήματος: η προσαρμογή σε εθνικό επίπεδο της ιδέας των τοπικών συμβουλίων στοχεύει στην αναγκαία νομιμοποίηση της γενίκευσής τους και της αποδοχής τους από τους ακτιβιστές κάθε περιοχής

* Τη χρηματοδότηση: η χρηματοδότηση της συριακής επανάστασης είναι ένα απ’ τα καθήκοντα που πρέπει να αναληφθούν προκειμένου να επιτραπεί η μέγιστη δυνατή ευελιξία των συμβουλίων ώστε να καλυφθούν τα πολεμοφόδια και όλα τα άλλα έξοδα και οι δαπάνες που ενδεχομένως να μην μπορεί να καλύπτει σε κάθε φάση ένα τοπικό συμβούλιο από μόνο του.

* Τη διευκόλυνση του συντονισμού μεταξύ διαφορετικών περιοχών και την άνοδο του επιπέδου οργάνωσης στα πλαίσια που κάθε περιοχή και κάθε άνθρωπος θα εξακολουθήσει να λαμβάνει πρωτοβουλίες σε συμφωνία με την έννοια της ρευστότητας. Η αυτονομία στη δράση, είναι που παρέχει αναμφισβήτητα την μέγιστη ρευστότητα στο κίνημα, που συχνά ζημιώνεται απ’ την απουσία καλυμμένων φιλικών χώρων. Και ο ρόλος του εθνικού συμβουλίου εδώ θα είναι πρωταρχικά να βρίσκει κοινά εδάφη και να συντονίζει την αλληλεξάρτηση μεταξύ διαφορετικών περιοχών.

Περισσότερα για τον Ομάρ Αζίζ βλ. το ακόλουθο άρθρο:

Aπό το Παρίσι έως τη Συρία: δημιουργώντας εναλλακτικά μέλλοντα στο παρόν

Φάκελος Αυτολεξεί για τη ΣΥΡΙΑ: https://www.aftoleksi.gr/tag/syria/

#Σαν_σήμερα

The post Η ζωή & το έργο του Σύριου αναρχικού επαναστάτη Ομάρ Αζίζ – Ημέρα μνήμης Remember Omar Aziz first appeared on Aυτολεξεί.

Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ κυβερνά τη Συρία μέσω της οικογενειακής του φατρίας για πάνω από 50 χρόνια, Η πτώση του συριακού καθεστώτος θα αποτελέσει ιστορικό ορόσημο για τη χώρα, καθώς και μια σημαντική ανατροπή στη γεωπολιτική ισορροπία της Μέσης Ανατολής. Αυτό το ενδεχόμενο γεννά ερωτήματα, ανησυχίες και ίσως ελπίδες.

Η Συρία, με πληθυσμό 22 εκατομμύρια πριν από την έναρξη της επανάστασης το 2011, αποτελεί κράτος-κλειδί στη Μέση Ανατολή. Συνορεύει χερσαία με την Τουρκία, το Ιράκ, την Ιορδανία, το Ισραήλ και τον Λίβανο. Βρίσκεται στο επίκεντρο εδαφικών, στρατιωτικών και οικονομικών συμφερόντων που υπερβαίνουν τα σύνορά της. Τα τελευταία 13 χρόνια, η χώρα έχει διαιρεθεί και καταστραφεί από έναν σφοδρό εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο έχουν εμπλακεί σχεδόν όλες οι γειτονικές δυνάμεις.

Η τρέχουσα αλλαγή είναι εξαιρετικά σύνθετη, αβέβαιη και εξελίσσεται ραγδαία, καθιστώντας αδύνατη την πρόβλεψη των συνεπειών της. Ωστόσο, παραθέτουμε ορισμένα στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση της κατάστασης.

Η Συριακή Επανάσταση

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Συρία δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς αναφορά στην Επανάσταση που ξεκίνησε το 2011. Εκείνη την εποχή, η «Αραβική Άνοιξη» εξαπλωνόταν σαν πυρκαγιά σε πολλές μουσουλμανικές χώρες. Μαζικές και πρωτοφανείς διαδηλώσεις κατά των δικτατόρων ανέτρεψαν αρκετούς τυράννους μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ανάμεσά τους και ο Μπεν Αλί, που κυβερνούσε την Τυνησία επί 20 χρόνια.

Στη Συρία, όλα ξεκίνησαν με γκράφιτι παιδιών. Στη Ντεράα, μια πόλη στα νότια της χώρας, μερικοί έφηβοι, ηλικίας 10 έως 17 ετών, έγραψαν συνθήματα κατά του Μπασάρ Αλ Άσαντ στους τοίχους. Η αστυνομία του καθεστώτος τους απομάκρυνε από τις οικογένειές τους, τους φυλάκισε και τους βασάνισε για εβδομάδες. Όταν οι οικογένειες των παιδιών πήγαν να ζητήσουν την απελευθέρωσή τους από τον επικεφαλής ασφαλείας της πόλης, ο οποίος ήταν μέλος της οικογένειας Αλ Άσαντ, εκείνος τους απείλησε ότι θα βιάσει τις γυναίκες τους. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Τις επόμενες ημέρες, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στη Ντεράα, επιτέθηκαν στις αρχές και κατέβασαν τα αγάλματα του δικτάτορα. Το καθεστώς απάντησε με αληθινά πυρά κατά του πλήθους και έστειλε τανκς. Εκατοντάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν. Όμως, ο κύβος είχε ριφθεί: μετά από δεκαετίες δικτατορίας, η χώρα εξεγέρθηκε. Εκατοντάδες χιλιάδες Σύριοι βγήκαν ειρηνικά στους δρόμους, καταδικάζοντας τη διαφθορά και διεκδικώντας δημοκρατία. Οι διαδηλώσεις ήταν ζωντανές, γεμάτες τραγούδια και ελπίδα.

Η καταστολή του Μπασάρ Αλ Άσαντ υπήρξε αποτρόπαια και διεστραμμένη, συνδυάζοντας τη στυγνή βία με ύπουλες τακτικές. Από τη μία πλευρά, η δημοκρατική αντιπολίτευση κατασφαγιάστηκε με πρωτοφανή αγριότητα. Κοινωνικοί ακτιβιστές, δημοσιογράφοι, αντιφρονούντες και καλλιτέχνες εξοντώθηκαν στις πρώτες κιόλας εβδομάδες. Η κυβερνώσα φατρία, μια αδίστακτη μαφία, δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Ιμπραήμ Κατσούχ, ένας γνωστός τραγουδιστής συνθημάτων στις διαδηλώσεις, ο οποίος απήχθη από την αστυνομία και βρέθηκε νεκρός, με τις φωνητικές του χορδές ξεριζωμένες. Γυναίκες διαδηλώτριες υπέστησαν συστηματικούς βιασμούς από τον στρατό και τους μισθοφόρους του καθεστώτος, τους chabiha. Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και συχνά εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνη. Στη φυλακή Saidnaya, κοντά στη Δαμασκό, περισσότεροι από 30.000 Σύροι πέθαναν σε συνθήκες που παραπέμπουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Παιδιά δολοφονήθηκαν, άνθρωποι ακρωτηριάστηκαν… Μια στρατηγική τρόμου, που οι μαρτυρίες των επιζώντων μόλις και μετά βίας μπορούν να περιγράψουν.

Από την άλλη πλευρά, ο Μπασάρ Αλ Άσαντ απελευθέρωσε κρατούμενους τζιχαντιστές από τις φυλακές του, επιτρέποντάς τους σκόπιμα να ενταχθούν στην εξέγερση. Ο στόχος του ήταν να μετατρέψει το κοινωνικό και δημοκρατικό κίνημα σε θρησκευτικό. Αυτή η μακιαβελική στρατηγική λειτούργησε: όσο πιο ισλαμιστική γινόταν η επανάσταση, τόσο περισσότερο μπορούσε να παρουσιάζεται ως «κοσμικός» ηγέτης, δήθεν εμπόδιο στον «τρομοκρατικό κίνδυνο». Η επανάσταση σταδιακά στρατιωτικοποιήθηκε, υποκύπτοντας στην ένοπλη καταστολή και στην εισροή τζιχαντιστών. Αυτό που ξεκίνησε ως όνειρο δημοκρατίας κατέληξε ένας εφιάλτης ατελείωτης φρίκης.

Σε μια καταστροφική μανία, ο Άσαντ προτίμησε να ισοπεδώσει τη χώρα του παρά να εγκαταλείψει την εξουσία. Με τη στήριξη του ιρανικού στρατού, σιιτικών πολιτοφυλακών από το Ιράκ, το Ιράν, την Υεμένη και το Αφγανιστάν, καθώς και των ρωσικών πολεμικών αεροσκαφών, βομβάρδισε ολόκληρες πόλεις. Το 1/3 του Χαλεπιού καταστράφηκε. Οι αεροπορικές επιδρομές σκότωσαν 20.000 κατοίκους. Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ «Pour Sama», που γυρίστηκε στα ερείπια της πόλης από μια γιατρό, αποκαλύπτει την έκταση της τραγωδίας. Η Χομς έχει σχεδόν εξαφανιστεί, ενώ στα περίχωρα της Δαμασκού χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα εναντίον αμάχων.

Η Συρία σήμερα είναι κατακερματισμένη και ανεξέλεγκτη. Διάφορες ισλαμιστικές φατρίες μοιράζονται τα εδάφη, ενώ οι δημοκρατικές φωνές έχουν σχεδόν εξαλειφθεί. Το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε τμήματα της ανατολικής Συρίας, προχωρώντας σε σφαγές, υποδουλώνοντας μειονότητες και εξαπολύοντας επιθέσεις στη Συρία και το εξωτερικό. Παρ’ όλα αυτά, ο Αλ Άσαντ πέτυχε τον στόχο του: η Δύση προτιμά έναν γνωστό δικτάτορα από τους ακραίους ισλαμιστές. Μέσα στο χάος, ο Ροζάβα, η κουρδική περιοχή στα βόρεια, πειραματίζεται με έναν κοινωνικό, αυτοδιαχειριστικό και φεμινιστικό τρόπο ζωής, τον «δημοκρατικό συνομοσπονδισμό». Οι δυνάμεις του PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης) και των YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού), με διεθνή υποστήριξη, πέτυχαν να εκδιώξουν το Ισλαμικό Κράτος, αποτελώντας μια αχτίδα ελπίδας μέσα στη φρίκη.

Δεκατρία χρόνια μετά την επανάσταση, 500.000 Σύροι έχουν σκοτωθεί – περισσότερα θύματα από αυτά που είχε η Γαλλία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Περισσότεροι από 2 εκατομμύρια έχουν τραυματιστεί, ενώ 15 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί. Περίπου 5,5 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Άσαντ εξακολουθούσε να βασιλεύει σε έναν σωρό από ερείπια και αίμα. Ένας νέος Σύριος, που είναι σήμερα 20 ετών, δεν έχει γνωρίσει τίποτα άλλο πέρα από πόλεμο και βία. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες έχουν καταστραφεί, ενώ πολλές περιμένουν μόνο την εκδίκηση.

Η επίθεση

Μέχρι το φθινόπωρο του 2024, η Συρία ήταν χωρισμένη σε τρεις ζώνες, ελεγχόμενες από τρεις ανταγωνιστικές δυνάμεις.

Η πρώτη ζώνη, που κάλυπτε τα δύο τρίτα της χώρας, ελεγχόταν από τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, με την υποστήριξη της Ρωσίας και του Ιράν. Στα βόρεια, υπάρχουν οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) κατέχουν τη Ροζάβα, που αντιπροσωπεύει το ένα τέταρτο της Συρίας, αλλά δέχεται τακτικά επιθέσεις από την Τουρκία, η οποία επιδιώκει να εξοντώσει τους Κούρδους. Τέλος, στα βορειοδυτικά, στην πόλη Ιντλίμπ, μια μικρή περιοχή ελέγχεται από σουνιτικές ένοπλες ομάδες που υποστηρίζονται από την Τουρκία. Σε αυτές περιλαμβάνονται η Hayat Tahrir al-Cham (HTS), που προέρχεται από την τζιχαντιστική ομάδα Αλ Νούσρα, και ο Συριακός Εθνικός Στρατός (ANS), ο οποίος αποτελείται από ισλαμιστικές παρατάξεις και Τούρκους πολιτοφύλακες. Η Ιντλίμπ φιλοξενεί εδώ και χρόνια μεγάλο πληθυσμό εκτοπισμένων, που έχουν διαφύγει από τις μάχες και την καταστολή του καθεστώτος.

Αυτή η τρίτη δύναμη είναι που ηγήθηκε της επίθεσης τις τελευταίες ημέρες, με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα. Με εκπληκτική ταχύτητα, ο συνασπισμός HTS και ANS κατατρόπωσε τον στρατό του Μπασάρ Αλ Άσαντ σε εκατοντάδες χιλιόμετρα, καταλαμβάνοντας διαδοχικά χωριά και πόλεις, πολλές φορές χωρίς καν μάχη.

Η μεγάλη πόλη Χάμα, που είχε υποστεί μαζική σφαγή από το καθεστώς στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και δέχτηκε σφοδρή καταστολή το 2011, ανακαταλήφθηκε από την HTS. Αυτή η κατάρρευση των στρατευμάτων του Άσαντ αποκαλύπτει την απόλυτη αδυναμία του καθεστώτος: μετά από 13 χρόνια εμφυλίου πολέμου, ο στρατός του Άσαντ δείχνει ανεπαρκώς εξοπλισμένος και απροετοίμαστος για σοβαρή άμυνα. Ο στρατός του Μπασάρ είναι αποδυναμωμένος, με τους νεοσύλλεκτους να στρατολογούνται με τη βία, να κακομεταχειρίζονται, να πληρώνονται ελάχιστα και να λιμοκτονούν.

Ο δικτάτορας, εξαρτημένος απόλυτα από τη Ρωσία και το Ιράν, δεν επιχείρησε να ανοικοδομήσει μια αξιόπιστη στρατιωτική δομή. Τα εδάφη του έπεσαν σαν ώριμο φρούτο, ενώ ο στρατός του εγκαταλείπει στους εχθρούς μεγάλες ποσότητες στρατιωτικού εξοπλισμού, πυρομαχικών, τεθωρακισμένων, ακόμη και αεροσκαφών.

Υπάρχει μια τραγική ειρωνεία: ο Άσαντ είχε απελευθερώσει ισλαμιστές κρατούμενους για να σαμποτάρει την Επανάσταση του 2011. Στο τέλος, αυτοί οι ισλαμιστές είναι αυτοί που έριξαν το καθεστώς του.

Το χέρι των ξένων δυνάμεων;

Έχουν ειπωθεί πολλά για τη Συρία. Για τους ψευδο-αντιιμπεριαλιστές που υπερασπίζονται τον Πούτιν και τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, ο Άσαντ είναι ένας «μαχητής της αντίστασης» απέναντι στον «ιμπεριαλισμό», ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πρόκειται για έναν από τους χειρότερους εγκληματίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από την άλλη πλευρά, οι φανατικοί υποστηρικτές της εξέγερσης υποβαθμίζουν τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει η ισχυρή ισλαμιστική συνιστώσα εντός των ανταρτικών δυνάμεων, καθώς και τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες που αναπόφευκτα κρύβονται πίσω από αυτή την αιφνιδιαστική επίθεση.

Η αλήθεια είναι πολύπλοκη και οι συμμαχίες είναι ρευστές. Η γενοκτονία στη Γάζα, ο πόλεμος στον Λίβανο και η αναταραχή στη Συρία ανακατεύουν την τράπουλα στη Μέση Ανατολή. Για παράδειγμα, το Ισραήλ δεν έχει κανένα συμφέρον στην ανατροπή του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Το αποικιοκρατικό κράτος προτιμά έναν κοσμικό δικτάτορα από ένα ισλαμιστικό καθεστώς ή μια αραβική δημοκρατία που δεν μπορεί να ελέγξει. Το 2013, ο Νετανιάχου είχε υποστηρίξει την ατιμωρησία του Άσαντ, ο οποίος μόλις είχε βομβαρδίσει μια συνοικία της Δαμασκού με χημικά αέρια, αποτρέποντας τις διεθνείς κυρώσεις κατά του καθεστώτος. Επίσης, η προστασία των συνόρων του κατεχόμενου από το Ισραήλ Γκολάν αποτέλεσε αντικείμενο συμφωνίας μεταξύ Ισραήλ και Ρωσίας, συμμάχου του συριακού καθεστώτος. Αντίθετα, ούτε η Χαμάς ούτε η Φατάχ στήριξαν τον Άσαντ.

Παλαιστίνιοι μαχητές από τη Συρία είχαν ενταχθεί στην εξέγερση κατά του καθεστώτος, ειδικά στον καταυλισμό του Γιαρμούκ στα περίχωρα της Δαμασκού, που ήταν τότε ο μεγαλύτερος στον κόσμο (160.000 πρόσφυγες). Το συριακό επαναστατικό κίνημα ήταν πάντα φιλοπαλαιστινιακό. Το καθεστώς βομβάρδισε και στη συνέχεια πολιόρκησε τον καταυλισμό, καταστρέφοντάς τον ολοκληρωτικά. Ο ισχυρισμός ότι η εξέγερση είναι απλώς μια ισραηλινή κατασκευή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα επιχείρημα υπέρ του καθεστώτος από τους υποστηρικτές του.

Αντίθετα, οι ΗΠΑ έχουν κάθε συμφέρον να αποδυναμώσουν το Ιράν και τη Συρία, που υποστηρίζουν τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Η Συρία φιλοξενεί ρωσικές βάσεις, τις οποίες το αμερικανικό στρατόπεδο θα ήθελε να δει να εξαφανίζονται. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία ονειρεύεται να ελέγξει τη βόρεια Συρία και να εξουδετερώσει τη Ροζάβα. Προς το παρόν, οι βασικές γεωπολιτικές δυνάμεις, όπως η Τουρκία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, φαίνεται να είναι ικανοποιημένες με την επίθεση της HTS, καθώς αποδυναμώνει τον άξονα Ιράν-Συρία-Ρωσία. Μπορεί κανείς να χαιρετίσει τα πλήγματα που δέχεται ο Άσαντ χωρίς να παραβλέπει τις γεωπολιτικές συνέπειες της πτώσης του.

Ταυτόχρονα, με την προέλαση των δυνάμεων κατά του Άσαντ, οι ιστορικοί σύμμαχοι της Συρίας, η Ρωσία και το Ιράν, φαίνεται να έχουν εγκαταλείψει το καθεστώς. Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν εγκαταλείψει τη βάση τους στη Λατάκια, το προπύργιο της φατρίας του Άσαντ, και αποσύρουν τα συστήματα αεράμυνάς τους. Ο Πούτιν έχει καταστήσει σαφές ότι είναι απασχολημένος με τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Ιράν δεν κινείται, και η Χεζμπολάχ είναι πολύ αποδυναμωμένη από τις ισραηλινές επιθέσεις των τελευταίων μηνών. Δύσκολα μπορεί να στείλει δυνάμεις για να προστατεύσει τη συριακή δικτατορία, όπως έκανε στο παρελθόν. Επιπλέον, ο Άσαντ είχε αρχίσει πρόσφατα να την αποκηρύσσει. Όσο για τον Λίβανο, που ανέκαθεν ήταν υπό συριακή επιρροή, η τύχη του είναι πιο αβέβαιη από ποτέ, καθώς δέχεται επίθεση από το Ισραήλ και απειλείται από αρπακτικές διαθέσεις πανταχόθεν.

Ναι, η κατάσταση είναι εξαιρετικά περίπλοκη. Δεν υπάρχουν “καλοί” σε αυτή την ιστορία, και ένα θρησκευτικό κράτος στη Συρία δεν αποτελεί επιθυμητή προοπτική…

Και η Ροζάβα σε όλα αυτά;

Τα χειρότερα σενάρια φαίνεται να απειλούν αυτό το μικρό απελευθερωμένο έδαφος: οι Κούρδοι και οι σύμμαχοί τους βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην Τουρκία, τους μισθοφόρους της και τα υπολείμματα του ΙΚ, που εξακολουθούν να ελέγχουν αρκετές περιοχές στα ανατολικά της χώρας. Όποια κι αν είναι η εξέλιξη, θα είναι περίπλοκη.

Η Ροζάβα απειλείται άμεσα από την ASN, την ένοπλη πτέρυγα της Τουρκίας. Με την κατάρρευση του Άσαντ, μπορούμε να αναμένουμε νέες συγκρούσεις στη βόρεια Συρία, ανάμεσα στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας (SDF) και τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές. Αυτό θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο την κοινωνική εμπειρία που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Ροζάβα, αλλά και την ίδια την επιβίωση των κατοίκων της περιοχής.

Από την άλλη, η πτώση του καθεστώτος Άσαντ θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά για τη Ροζάβα, καθώς αυτή θα γίνει αποδεκτός παράγοντας για τη Δύση – που την έχει ήδη στηρίξει στη μάχη κατά του ΙΚ – αλλά και για τη Ρωσία. Επιπλέον, οι κουρδικές δυνάμεις επωφελούνται από την κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας, ανακαταλαμβάνοντας εδάφη που είχε εγκαταλείψει ο συριακός στρατός. Θα καταφέρει η Ροζάβα να αντέξει απέναντι στην τουρκική απειλή και τον φονταμενταλισμό, ή θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί τις εξελίξεις; Παραμένει αβέβαιο.

Το μόνο βέβαιο είναι πως η αιματοβαμμένη σελίδα του καθεστώτος Άσαντ ενδέχεται σύντομα να γυρίσει. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ούτε την αποστρατιωτικοποίηση της Συρίας ούτε την εγκαθίδρυση μιας πολυθρησκευτικής, δημοκρατικής και λαϊκής Συρίας. Για να γίνει αυτό, η Ροζάβα πρέπει να επιβιώσει, και μια νέα επαναστατική διαδικασία να αναδυθεί μέσα από τα ερείπια και τα δάκρυα.

————————————————————

8 Δεκεμβρίου 2024, «Συρία: Η πτώση της δικτατορίας», μετάφραση από τα γαλλικά για το Αυτολεξεί, Αντώνης Χ.

Είναι πια γεγονός. Το 2011, εκατομμύρια Σύριοι ενώθηκαν στους δρόμους, φωνάζοντας με μια φωνή το περίφημο σύνθημα: «Ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος». Την Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2024, το καθεστώς κατέρρευσε.

Για πρώτη φορά εδώ και πάνω από 50 χρόνια, η Συρία ξημερώνει χωρίς τη δυναστεία Αλ Άσαντ στην εξουσία. …Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή.

Μετά από 13 χρόνια εμφυλίου πολέμου, ο Μπασάρ Αλ Άσαντ πίστευε ότι είχε «νικήσει»: είχε συντρίψει την επανάσταση με ασύλληπτη βαρβαρότητα, θεωρώντας ότι είχε τραυματίσει ανεπανόρθωτα την αντιπολίτευση για πολλές γενιές. Μάλιστα, επαιρόταν πως ήταν ο μόνος δικτάτορας που επέζησε από τα γεγονότα της «Αραβικής Άνοιξης». Πρόσφατα, είχε προσκληθεί εκ νέου στον Αραβικό Σύνδεσμο, σαν να είχε επιστρέψει στη θέση ενός κανονικού ηγέτη της Μέσης Ανατολής. Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέταζε το φθινόπωρο την αποκατάσταση των σχέσεων μαζί του.

…Στην πραγματικότητα, ο Άσαντ διοικούσε μόνο ερείπια, ενώ ο στρατός του ήταν ανεπαρκώς εκπαιδευμένος, κακώς εξοπλισμένος και εξουθενωμένος από μια δεκαετία σφαγών ενάντια στον ίδιο του τον λαό.

Το συριακό καθεστώς: Ένας κολοσσός με πήλινα πόδια

Ανάμεσα στις συγκλονιστικές εικόνες των τελευταίων ημερών είναι οι καταρρίψεις των αγαλμάτων του Χαφέζ Αλ Άσαντ και του γιου του, Μπασάρ, στις απελευθερωμένες πόλεις. Χώροι εξουσίας και πορτρέτα του δικτάτορα διαλύονται. Ξεχωριστή θέση κατέχει η πόλη της Χάμα, που υπέστη φρικτή καταστολή τόσο το 1982 όσο και το 2011. Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, η ανατροπή ενός συμβόλου της δυναστείας Άσαντ ήταν έγκλημα που τιμωρούνταν με θάνατο. Σήμερα, παιδιά γελούν και βιντεοσκοπούνται καθώς ουρούν πάνω σε αυτά, ενώ Σύριοι σέρνουν τα κεφάλια αγαλμάτων στους δρόμους.

Το καθεστώς διέθετε δεκάδες υπηρεσίες ασφαλείας και κέντρα βασανιστηρίων, ένα αληθινό αρχιπέλαγος τρόμου που είχε αλυσοδέσει τη χώρα για δεκαετίες, ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της υπαίθρου. Κι όμως, έπεσε χωρίς να δώσει ούτε μία πραγματική μάχη. Κανένα καθεστώς δεν είναι άτρωτο.

… Το περασμένο βράδυ, κάτοικοι κατέγραψαν στρατιώτες του καθεστώτος να αφαιρούν βιαστικά τις στολές τους στους δρόμους, επιχειρώντας να εξαφανιστούν ανάμεσα στους πολίτες.

Ανοίγοντας τις πύλες της κόλασης

Κοντά στη Δαμασκό, η φυλακή Saydnaya θεωρείται μία από τις χειρότερες στον κόσμο και άνοιξε μέσα στη νύχτα. Πρόκειται για ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, το όνομα του οποίου προκαλούσε τρόμο στους Σύριους. Η Διεθνής Αμνηστία την έχει χαρακτηρίσει “ανθρώπινο σφαγείο”, καθώς τουλάχιστον 30.000 κρατούμενοι έχουν δολοφονηθεί εκεί από το 2011. Ανάμεσά τους διαφωνούντες, διοργανωτές διαδηλώσεων, πολιτικοί αντίπαλοι, αντάρτες, στρατιώτες που αρνήθηκαν να εκτελέσουν διαταγές, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

Οι μαρτυρίες των επιζώντων κρατουμένων αποκαλύπτουν μια κόλαση: συνεχή βασανιστήρια, κελιά γεμάτα αίμα και πύον, σωρούς ετοιμοθάνατων, βιασμούς, λιμοκτονία, εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες για την παραμικρή παράβαση και δωμάτια γεμάτα αλάτι, όπου αποθηκεύονταν πτώματα για να στεγνώσουν. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 8ης Δεκεμβρίου, αντάρτες έφτασαν στις πύλες της Saydnaya, διαπραγματεύτηκαν την παράδοση των φρουρών και απελευθέρωσαν τους κρατούμενους.

Σε πολλές φυλακές που απελευθερώθηκαν τις τελευταίες ημέρες, πολλοί κρατούμενοι δεν είχαν δει το φως της ημέρας εδώ και δεκαετίες. Ένας από αυτούς ήταν στρατιώτης της πολεμικής αεροπορίας, ο οποίος είχε αρνηθεί να πυροβολήσει εναντίον του λαού τη δεκαετία του 1980. Ένας άλλος, ένας Λιβανέζος που είχε απαχθεί σε ηλικία 17 ετών πριν από 40 χρόνια και θεωρούνταν νεκρός από την οικογένειά του, απελευθερώθηκε ως ηλικιωμένος πλέον άνδρας.

Το μέγεθος του πόνου που έχει υποστεί ο συριακός λαός είναι σχεδόν αδύνατο να κατανοηθεί από την Ευρώπη, γεγονός που μας καλεί να δείξουμε ταπεινότητα στις αναλύσεις μας για την κατάσταση.

Όλα αυτά για το τίποτα;

Όλη αυτή η ακραία βία ασκήθηκε από ένα καθεστώς το οποίο τελικά έπεσε με απρόσμενη ευκολία. Το 2011, οι δυνάμεις του καθεστώτος διακήρυτταν το σύνθημα: «ή ο Άσαντ ή καίμε τη χώρα». Η επιλογή που προβαλλόταν ήταν ξεκάθαρη: ή ο δικτάτορας ή το χάος. Από τότε, ο Μπασάρ Αλ Άσαντ διέλυσε τη Συρία, σκότωσε πάνω από 500.000 ανθρώπους, βομβάρδισε αμέτρητες πόλεις και εκτόπισε 12 εκατομμύρια ανθρώπους. Η παραγωγή ενέργειας κατέρρευσε, η πρόσβαση σε πόσιμο νερό έγινε πολυτέλεια, οι υπηρεσίες υγείας διαλύθηκαν, και η πλειονότητα των Σύριων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

Ο Άσαντ θα μπορούσε να είχε διατηρήσει κάποια πολιτική αξιοπρέπεια αν είχε κάνει παραχωρήσεις και διαπραγματεύσεις με τους αντάρτες μέσα στον πρώτο χρόνο της Επανάστασης [2011] Αντίθετα, βασίστηκε στη στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως προπύργιο ενάντια στον ισλαμισμό, θεωρώντας ότι έτσι ήταν αλώβητος. Σήμερα, όχι μόνο έχει χάσει την εξουσία, αλλά έχει αφήσει τη χώρα στο έλεος των ισλαμιστών, ανοίγοντας τον δρόμο σε νέες καταστάσεις χάους. Η ύβρις του καθεστώτος κατέστρεψε 13 χρόνια της Συρίας και τραυμάτισε τον λαό της για γενιές.

Είναι απογοητευτικό το ότι δεν ήταν η μεγάλη, λαϊκή και δημοκρατική επανάσταση του 2011 που έφερε την πτώση του καθεστώτος, αλλά φατρίες κυριαρχούμενες από ισλαμιστές, που εκμεταλλεύτηκαν τη συγκυρία. Παρ’ όλα αυτά, η πτώση ενός τέτοιου τυραννικού καθεστώτος και το άνοιγμα των τρομακτικών φυλακών του αποτελούν λόγο για ελπίδα, παρά τις ζοφερές προοπτικές.

Η Δύση χάνει έναν σύμμαχο

Στη Δύση, ακόμα και στους κόλπους της αριστεράς, υπάρχουν ανησυχίες για το “άλμα στο άγνωστο” μετά την πτώση του Μπασάρ Αλ Άσαντ και για την “αστάθεια” που ίσως επικρατήσει στη Συρία. Ωστόσο, εδώ και 13 χρόνια, η Συρία βιώνει μια απόλυτη αστάθεια: ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος μαίνεται, φατρίες συγκρούονται για τον έλεγχο εδαφών, ενώ δυνάμεις όπως το Ιράν, η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι πετρομοναρχίες του Κόλπου επεμβαίνουν συνεχώς. Η ιδέα ότι το δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ ήταν συνώνυμο της “σταθερότητας” δεν είναι μόνο ψευδής, αλλά και εγκληματικά υποκριτική.

Η γαλλική ακροδεξιά, από την άλλη, χάνει έναν σύμμαχο. Το 2019, ο Thierry Mariani και ο Nicolas Bay, ηγετικά στελέχη του Εθνικού Συναγερμού (RN), επισκέφθηκαν τη Δαμασκό για να εκφράσουν την υποστήριξή τους στο καθεστώς, φωτογραφιζόμενοι μάλιστα να πίνουν κρασί. Το ίδιο έκαναν και άλλες ακροδεξιές προσωπικότητες, όπως ο Julien Rochedy και ο Andréa Kotara, παρά τη γνώση τους για τη χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς ενάντια στον πληθυσμό του. Ο Gauthier Bouchet, από τον RN στον νομό Loire-Atlantique, υπήρξε επίσης ένθερμος υποστηρικτής του Άσαντ, όπως και διάφορες άλλες φασιστικές ομάδες, όπως η Égalité et Réconciliation (Ισότητα και συμφιλίωση). Οι εθνοταυτοτικοί εκφράζουν παρόμοιες ανησυχίες για το μέλλον της Συρίας χωρίς τον δικτάτορα. Το καθεστώς του Άσαντ αυτοχαρακτηριζόταν ως “σοσιαλ-εθνικιστικό”, κάτι που έβρισκε μεγάλη απήχηση στους ακροδεξιούς αυτούς κύκλους. Η πτώση του αποτελεί έναν ανακουφιστικό αποχαιρετισμό, και η ντροπή για όσους το υποστήριξαν είναι το ελάχιστο που θα έπρεπε να τους καταβάλει.

Και τώρα;

Βλέπουμε τους κατοίκους να χορεύουν και να κλαίνε από χαρά στις απελευθερωμένες πόλεις, τις διαδηλώσεις να αναζωπυρώνονται στο νότιο τμήμα της χώρας και τις οικογένειες να ψάχνουν, με αγωνία αλλά και ελπίδα, αν οι αγαπημένοι τους είναι ζωντανοί μετά την αποφυλάκισή τους. Ωστόσο, η ανησυχία παραμένει έντονη.

Η HTS, που προέρχεται από τζιχαντιστική οργάνωση, δείχνει προς το παρόν να θέλει να αναλάβει τη διοίκηση της χώρας, επιδιώκοντας να συμπεριλάβει την ποικιλομορφία του συριακού πληθυσμού και τις διάφορες θρησκευτικές μειονότητες. Από την άλλη πλευρά, η ANS, που καθοδηγείται και εξοπλίζεται από την Τουρκία, επιτίθεται στη Ροζάβα, μια περιοχή που διοικείται από έναν δημοκρατικό συνασπισμό υπό την ηγεσία των Κούρδων, στο βόρειο τμήμα της χώρας. Ο στόχος της ANS είναι να εδραιώσει την τουρκική επιρροή στη Συρία μετά την εποχή του Αλ Άσαντ.

Είναι πιθανό η Συρία να κατακερματιστεί ξανά σε μικροκράτη, ελεγχόμενα από αντίπαλες ξένες δυνάμεις. Παράλληλα, τζιχαντιστικές οργανώσεις, όπως το Ισλαμικό Κράτος, ενδέχεται να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για να ενισχυθούν και να συνεχίσουν τις φρικαλεότητές τους.

Ένα επιθυμητό μέλλον για τη Συρία θα ήταν η διάδοση του μοντέλου που εφαρμόστηκε τα τελευταία χρόνια στη Ροζάβα: ένα κοινωνικό, δημοκρατικό, πολυθρησκευτικό και χειραφετικό σχέδιο, στο οποίο κάθε άτομο μπορεί να βρει τη θέση του.

Μπορεί, όμως, να επιτύχει κάτι τέτοιο ένα έθνος που βγαίνει από έναν τόσο φρικτό εφιάλτη; Ένα κράτος όπου η δημοκρατική κοινωνία των πολιτών έχει σφαγιαστεί, που έχει βυθιστεί για τόσο μεγάλο διάστημα στη βαρβαρότητα, είναι γεμάτο όπλα, υπό την κυριαρχία πολεμάρχων και περιτριγυρισμένο από εχθρικές, ληστρικές δυνάμεις;

Μπορεί άραγε να τα καταφέρει;

* Καθώς μέρα με τη μέρα οι εξελίξεις στη Συρία αλλάζουν, η παρούσα δημοσίευση αποτελείται από τα κυριότερα αποσπάσματα 2 νέων κειμένων του γαλλικού Contre-attaque.net για τις εξελίξεις και το συγκείμενο στη Συρία. 

The post Τι συμβαίνει στη Συρία; Από την Επανάσταση του 2011 έως την πτώση της δικτατορίας first appeared on Aυτολεξεί.

Ο συριακός εμφύλιος πόλεμος παραμένει σε μεγάλο βαθμό παγωμένος από το 2020, λόγω της επισφαλούς ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ διαφόρων φατριών με διάφορους βαθμούς υποστήριξης από τη Ρωσία, την Τουρκία, το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τις τελευταίες μέρες, ωστόσο, εκμεταλλευόμενοι τους τρόπους με τους οποίους το Ιράν και η Χεζμπολάχ έχουν δεσμευτεί από τη σύγκρουση με το Ισραήλ, ενώ η Ρωσία έχει αποσπαστεί στην Ουκρανία, οι αντικυβερνητικές δυνάμεις Hayat Tahrir al-Sham (HTS) κατέλαβαν το Χαλέπι και ενέτειναν την εκστρατεία τους κατά της δικτατορίας του Μπασάρ αλ Άσαντ. Ενώ ο Άσαντ είναι υπεύθυνος για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και η πτώση του θα ήταν ευπρόσδεκτη, αυτή η εξέλιξη εγκυμονεί νέους κινδύνους.

Όπως έχουμε ερευνήσει προηγουμένως, η κατάσταση στη Συρία είναι περίπλοκη και τα ίδια γεγονότα μπορεί να φαίνονται πολύ διαφορετικά από διαφορετικές οπτικές. Προκειμένου να τριγωνίσουμε μια πραγματικότητα που βασίζεται σε πολλές απόψεις, παρουσιάζουμε εδώ μια προοπτική από συμμετέχοντες στην επανάσταση στη δυτική Συρία μαζί με μια αναφορά από αναρχικούς στη Ροζάβα, τη βορειοανατολική περιοχή της Συρίας.

---

---

Τι συμβαίνει στη βορειοδυτική Συρία;

Αυτή είναι μια μετάφραση μιας ανακοίνωσης από το Cantine Syrienne de Montreuil, μία πρωτοβουλία που δημιουργήθηκε από συμμετέχοντες στη συριακή επανάσταση στην εξορία. Μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξη μαζί τους εδώ.

Μια συμμαχία διαφόρων «αντάρτικων» ομάδων (τζιχαντιστές, ισλαμιστές, μισθοφόροι υπό την κηδεμονία της Τουρκίας και παρόμοια) έχει εξαπολύσει μια μεγάλη επίθεση τις τελευταίες ημέρες για να σπάσει την περικύκλωση της πόλης Ιντλίμπ από το καθεστώς και τους συμμάχους του και να απαντήσει στις δολοφονικές επιθέσεις τους. Η επιχείρηση ανέκτησε εδαφικό έλεγχο στο Χαλέπι (τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας) και στη γύρω περιοχή.

Αυτή η επίθεση έρχεται σαν συνέχεια μετά την αποσταθεροποίηση του ιρανικού καθεστώτος και της Χεζμπολάχ ως συνέπεια των επιθέσεων του Ισραήλ. Οι επί μακρόν σύμμαχοι του Άσαντ, οι πολιτοφυλακές που ελέγχονται από το Ιράν συνέχισαν να σφυροκοπούν περιοχές ανταρτών της Συρίας μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023. Ακόμη και μετά την επίθεση με βομβητές που ενορχηστρώθηκε από το Ισραήλ στον Λίβανο, η Χεζμπολάχ επιτέθηκε στην Ιντλίμπ (στις 20 και 23 Σεπτεμβρίου 2024) πριν αποσύρει μερικά από τα στρατεύματά της στον Λίβανο.

Σε ένα καταστροφικό ανθρωπιστικό και οικονομικό πλαίσιο, η στρατιωτική επιχείρηση από τις ομάδες «επαναστατών» ανάγκασε εκατοντάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις περιοχές που έπεσαν πρόσφατα υπό τον έλεγχό τους (για τον φόβο των αντιποίνων), αλλά έδωσε επίσης τη δυνατότητα σε εκατοντάδες εκτοπισμένους να επιστρέφουν στα εδάφη και τα σπίτια τους και να δουν τις οικογένειές τους μετά από πολλά χρόνια χωρισμού και σκληρής επιβίωσης στους προσφυγικούς καταυλισμούς.

Πριν από χρόνια, το Χαλέπι είχε ήδη απελευθερωθεί από το καθεστώς Άσαντ και αυτοδιαχειριζόταν από τους κατοίκους του από το 2012 έως το 2016 προτού ξαναπέσει στα χέρια του καθεστώτος χάρη στην υποστήριξη της Ρωσίας, του Ιράν και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Μετά από μια βάναυση πολιορκία, έναν ανελέητο βομβαρδισμό στον οποίο σκοτώθηκαν 21.000 άμαχοι και τη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του ανατολικού τμήματος της πόλης, η πτώση του Χαλεπίου σηματοδότησε μια αποφασιστική στρατιωτική ήττα για τη συριακή επανάσταση.

Αυτή η επιχείρηση, αν και αποφασίστηκε και συντονίστηκε στη Συρία, δεν θα μπορούσε να δει το φως της δημοσιότητας χωρίς το πράσινο φως από την Τουρκία, η οποία και η ίδια φαίνεται να έχει κατακλυστεί από το μέγεθος της επίθεσης. Ας το παραδεχτούμε, λίγοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο [Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ] Ερντογάν είναι πια φίλος του συριακού λαού. Η Τουρκία σφαγιάζει κουρδικούς πληθυσμούς στη Συρία και αλλού, οργανώνει αναγκαστικές απελάσεις Σύριων προσφύγων, προσπαθεί εδώ και χρόνια να εξομαλύνει τις σχέσεις με τον Άσαντ και χρησιμοποιεί Σύρους μαχητές ως μισθοφόρους για τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, για να μην αναφέρουμε την καταστολή κάθε εσωτερικής διαφωνίας.

Όσο για τις ισλαμιστικές ομάδες, η εξουσία τους αμφισβητείται εδώ και χρόνια από τον άμαχο πληθυσμό των περιοχών που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους. Το 2024, μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στην Ιντλίμπ για να απαιτηθεί η αποχώρηση του [Abu Mohammad] al-Joulani, του ηγέτη της Hayat Tahrir al-Cham (HTC), της ομάδας που κυβερνά τον θύλακα. Χωρίς λαϊκή νομιμότητα, η HTC κυβερνά με τη βία. Απέτυχε να εκπληρώσει τις ελπίδες της επανάστασης του 2011. Οι Σύριοι που ξεσηκώθηκαν ενάντια στην τυραννία του Άσαντ και θυσίασαν τόσα πολλά για να μπορέσουν να ζήσουν ελεύθεροι δεν μπορούν να ζήσουν υπό την ηγεσία ομάδων όπως η HTC μακροπρόθεσμα.

Μέσα σε όλα αυτά, στερούμαστε σε μεγάλο βαθμό την επανάστασή μας και τη δυνατότητα αυτοδιάθεσης στη χώρα μας. Μεταξύ των ξένων δυνάμεων που παίζουν τα παιχνίδια επιρροής τους με το αίμα μας και των ισλαμιστών πολιτοφυλακών που μιλούν μόνο τη γλώσσα των όπλων, προς το παρόν, η ωμή βία και οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί θα κρίνουν το μέλλον μας. Η κατάσταση δεν είναι εξαιρετική, αλλά η πτώση του καθεστώτος παραμένει η προϋπόθεση για οποιαδήποτε αλλαγή στη χώρα. Ξανά και ξανά ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος.

Ζήτω η ελεύθερη Συρία!
Η Γάζα θα ζήσει, η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη!
«Όλοι σημαίνει να φύγουν όλοι» για έναν ελεύθερο Λίβανο!

---

Η θέα των γεγονότων από τη Ροζάβα

Μια γενική επισκόπηση των βασικών εξελίξεων των δύο τελευταίων ημερών, που συνέγραψαν διεθνιστές αναρχικοί στη Συρία.

Η επίθεση της Hayat Tahrir al-Sham (HTS) κέρδισε σημαντικά εδάφη τις πρώτες ημέρες προς τα ανατολικά (Χαλέπι) και τα νότια (Hama) και επιβραδύνθηκε στις 1-2 Δεκεμβρίου. Οι δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ φαίνεται ότι ανακατέλαβαν την πόλη Χάμα και σταμάτησαν την προέλαση του HTS προς την πόλη Χομς. Οι ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις πραγματοποιούν εκτεταμένη εκστρατεία βομβαρδισμών, στοχεύοντας μονάδες HTS αλλά και πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές στο Idlib, στο Χαλέπι, και κατά μήκος της διαδρομής της προέλασης του HTS. Υπάρχουν αναφορές για απώλειες αμάχων και στρατιωτών. Αεροπορικά αεροσκάφη που ανήκουν στο καθεστώς Άσαντ έχουν επίσης πραγματοποιήσει αεροπορικές επιδρομές, αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Στο Χαλέπι, στην κουρδική συνοικία Sheikh Maqsood, οι κάτοικοι έχουν προετοιμαστεί για αυτοάμυνα.

Βόρεια του Χαλεπίου, το καντόνι Şehba καταλαμβάνεται από τον [υποστηριζόμενο από την Τουρκία] Συριακό Εθνικό Στρατό (SNA). Χιλιάδες άνθρωποι που ζούσαν σε καταυλισμούς προσφύγων από την τουρκική εισβολή στο Αφρίν το 2018 εκκενώνονται τώρα. Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) οργανώνουν έναν ανθρωπιστικό διάδρομο για να μπορέσουν οι άνθρωποι να βγουν από το Χαλέπι και τη Şehba. Δεν έχουν αναφερθεί μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ των SDF και του SNA προς το παρόν.

Σε ορισμένες άλλες περιοχές της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (DAANES), σημειώθηκαν βομβαρδισμοί πυροβολικού και δραστηριότητα drone, αλλά όχι περισσότερο από το συνηθισμένο.

Υπάρχουν αναφορές για την υποστηριζόμενη από το Ιράν πολιτοφυλακή Hashd Ash-Shaabi που μετακινείται σε συριακό έδαφος στην περιοχή Deir-Ez-Zor σε μεγάλους αριθμούς. Στην ίδια περιοχή, οι SDF και το στρατιωτικό συμβούλιο της Deir-Ez-Zor κάνουν κινήσεις για να θέσουν υπό έλεγχο ορισμένες πόλεις και χωριά.

Οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους που παραμένουν στην έρημο της κεντρικής Συρίας δεν φαίνεται να κάνουν σημαντικές κινήσεις, αλλά αναμένεται ότι θα χρησιμοποιήσουν την κατάσταση στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

---

Οι SDF ζήτησαν μαζική κινητοποίηση, ζητώντας από τους νέους να ενταχθούν στις SDF και να είναι έτοιμοι να αποκρούσουν τις επερχόμενες επιθέσεις στην απελευθερωμένη περιοχή. Είναι κοινή προσδοκία ότι η κλιμάκωση θα ενταθεί και οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία φατρίες θα χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία για να επιτεθούν στις δυτικές περιοχές του DAANES, όπως το Minbij.

Αρχικά, υπήρξαν φήμες για απόπειρα πραξικοπήματος στη Δαμασκό. Εάν συνέβη μια τέτοια προσπάθεια, φαίνεται ότι απέτυχε γρήγορα. Η Αίγυπτος, η Ρωσία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ιράν έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους στο καθεστώς Άσαντ.

Η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, γνωστή και ως Rojava, βρίσκεται στη μέση της νέας αναταραχής. Ο αριθμός των προσφύγων που φθάνουν στα δυτικά καντόνια, μετρημένος μαζί με τον αριθμό των ανθρώπων που έφτασαν από τον Λίβανο τους τελευταίους μήνες, θα μπορούσε εύκολα να ξεπεράσει τις 200.000 τις επόμενες εβδομάδες.

---

Τις πρώτες ημέρες της επίθεσης του HTS και της ώθησης του SNA κατά της Şehba, καθώς και της πολιορκίας του Sheikh Maqsood, είναι σαφές ότι το καθεστώς Άσαντ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση και φαίνεται πιθανό ότι θα καταρρεύσει. Ωστόσο, οποιαδήποτε πιθανή διακυβέρνηση από το HTS δεν θα είναι σταθερή και δεν θα είναι σε θέση να επιλύσει τα πιεστικά προβλήματα που δημιούργησε και επιδείνωσε στη Συρία η δικτατορία του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Ωστόσο, η πτώση του Άσαντ μπορεί να ανοίξει ένα παράθυρο πιθανότητας για αλλαγή στην περιοχή, εάν οι Σύριοι -τόσο αυτοί που παραμένουν στη χώρα όσο και εκείνοι που θα αποφασίσουν να επιστρέψουν μετά την εξορία- καταφέρουν να αναβιώσουν τις αρχικές ιδέες της συριακής επανάστασης.

Μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις όπως η Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θα επωφεληθούν από την επίθεση του HTS. Το HTS καλύπτει όλες τις ανάγκες τους ως δύναμη που αντιτίθεται στο Ιράν, τον Άσαντ και τη Ρωσία. Δεδομένης της ευκαιρίας να αναλάβουν τη συγκρότηση κράτους εάν κερδίσουν, σύμφωνα με το μοντέλο των Ταλιμπάν, είναι πιθανό οι κύριοι παράγοντες του HTS να ασκήσουν την επιρροή τους σε μια πιθανή μελλοντική νέα κυβέρνηση. Είναι ακόμη πιθανό τα προαναφερθέντα κράτη να υποστηρίξουν το HTS στην ανάληψη της εξουσίας, δεδομένου ότι αυτά δεν ενδιαφέρονται να αποφασίσουν οι συριακοί λαοί ανεξάρτητα από μόνοι τους.

Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ θα μπορούσε να ήταν καλή για την DAANES με διάφορους τρόπους, αλλά θέτει επίσης και κάποια μεγάλα ερωτήματα:

Α) Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, απαλλαγμένο από την ανάγκη να πολεμήσει ενάντια στη Ρωσία και τον Άσαντ, το Ισλαμικό Κράτος να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να αναπτυχθεί ξανά, αν και θα είναι επίσης σε σύγκρουση με το HTS.

Β) Μπορούμε να περιμένουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι ολοένα και πιο επεμβατικές και χειριστικές εάν η DAANES εξαρτηθεί περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να τις προστατεύσει από μια πιθανή τουρκική εισβολή.

Γ) Η εύρεση μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή είναι βέβαιο ότι θα είναι χαοτική και αιματηρή και δεν είναι ξεκάθαρο πώς θα καταλήξει.

Δ) Αυτό ισχύει ιδιαίτερα καθώς η Τουρκία θα επεκτείνει τη ζώνη του άμεσου ελέγχου της πολύ βαθύτερα στη Συρία.

Ε) Τέλος, οι θρησκευτικοί φονταμενταλιστές του HTS που αναλαμβάνουν τη δυτική Συρία θα προκαλέσουν έντονη σύγκρουση με το επαναστατικό σχέδιο στη Βορειοανατολική Συρία, ειδικά όσον αφορά το πώς αυτό έχει αλλάξει την κατάσταση των γυναικών στην κοινωνία.

Η κατάσταση για τον Λίβανο θα είναι πολύ δύσκολη, καθώς η χώρα πρόκειται να μπει ανάμεσα στο Ισραήλ και το τμήμα της Συρίας που ελέγχεται από τους HTS. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση εσωτερικών συγκρούσεων. Η Χεζμπολάχ θα μείνει χωρίς διάδρομο μέσω του οποίου θα μπορούσε να λαμβάνει υποστήριξη από το Ιράν.

Στο περιφερειακό πλαίσιο, σε κάποιο βαθμό, η DAANES αντιπροσωπεύει μια μη κρατική λύση που βασίζεται στην αυτοδιοίκηση και στην πολιτιστική, θρησκευτική, έμφυλη και εθνοτική αυτονομία. Ωστόσο, λαμβάνει τη μικρότερη διεθνή υποστήριξη.

Επαναστατικοί χαιρετισμοί!

---

UPDATE-Ενημέρωση: 6 Δεκεμβρίου 2024

Αυτή η έκθεση παρακολούθησης φτάνει σε εμάς από την ίδια ομάδα διεθνιστών αναρχικών στη Συρία.

Συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα σήμερα, είναι δύσκολο να συνοψίσουμε. Θα μοιραστούμε κάποιες σχετικές ενημερώσεις, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είμαστε κάποια υπηρεσία πληροφοριών αλλά απλώς κάποιοι επαναστάτες αναρχικοί που παρακολουθούν την κατάσταση από τη βορειοανατολική Συρία.

Τα κύρια νέα σήμερα είναι η γενική κατάρρευση του Συριακού Αραβικού Στρατού (ο στρατός της κυβέρνησης της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας ή SAA), με τους στρατιώτες να αποσύρονται από πολλά διαφορετικά μέτωπα, ακόμη και αποχωρώντας δημόσια σε ορισμένες περιοχές.

Δυτικό Μέτωπο

Η προέλαση του Hay’at Tahrir al-Sham (ο κύριος συνασπισμός της ισλαμιστικής αντιπολίτευσης, HTS) συνεχίζεται. Αφού πάρουν τον έλεγχο της πόλης Χάμα, φτάνουν στα περίχωρα της Χομς. Ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαδίδονται βίντεο με επιθέσεις με drones Shaheen (καμικάζι αυτοπαραγωγής HTS) σε στρατιωτικές θέσεις της SAA στη Χομς.

Καθώς η επίθεση του HTS κινείται νότια, επεκτείνονται επίσης ανατολικά και δυτικά, όχι μόνο πολεμώντας αλλά και συνάπτοντας συμφωνίες με τοπικές ομάδες. Στη Mahardah, δυτικά της Χάμα, διαπραγματεύτηκαν την αποχώρηση των στρατιωτών της SAA με την τοπική χριστιανική κοινότητα. Στη Salamiya, ανατολικά της Χάμα, έκαναν συμφωνία με την ισμαελική κοινότητα.

Η δυτική προέλασή τους εισέρχεται σε εδάφη της ερήμου, όπου το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) έχει διατηρήσει την εξέγερσή του. Δεν είναι σαφές εάν οι αντάρτες του ISIS θα αντιμετωπίσουν τους HTS ή θα τους υποδεχθούν.

Ανατολικό Μέτωπο

Οι στρατιώτες της SAA αποσύρονται από θέσεις στα περίχωρα της Ράκα, με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ο στρατιωτικός συνασπισμός των αμυντικών δυνάμεων στη Rojava, SDF) να κινούνται για να καταλάβουν αυτές τις περιοχές για να αποτρέψουν περαιτέρω δραστηριότητα του ISIS.

Παρόμοιο σενάριο διαδραματίζεται στην πόλη Deir Ezzor, όπου προφανώς υπήρξε κάποιος συντονισμός για την ασφάλεια της περιοχής με στρατιώτες της SAA πριν φύγουν από τις θέσεις τους.

Τουλάχιστον μια πόλη που βρίσκεται 50 χλμ νότια του Ντέιρ Εζόρ, η Al-quraya, φαίνεται να βρίσκεται υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του ISIS που κινήθηκαν προς τα μέσα καθώς η SAA αποχώρησε.

Οι δυνάμεις των SDF ανέλαβαν επίσης τον έλεγχο της συνοριακής διέλευσης με το Ιράκ στο Αλμπουκαμάλ, το οποίο υπήρξε πολύ σημαντικό σημείο διέλευσης για τον συντονισμό και τις γραμμές ανεφοδιασμού διαφόρων ιρανικών proxy δυνάμεων.

Το SNA κάνει μια δήλωση Τύπου ανακοινώνοντας την επιχείρησή τους κατά των SDF στη Manbij, καλώντας τους πολίτες να μείνουν μακριά από στρατιωτικές ζώνες.

Νότια Μέτωπα

Ένα νέο μέτωπο άνοιξε στον νότο, καθώς διάφορες ομάδες ανταρτών στην Κουνέιτρα, τη Νταράα και τη Σουέιντα άρχισαν να αναλαμβάνουν στρατιωτικές ενέργειες εναντίον της καταρρέουσας SAA. Φέρεται ότι έχουν δημιουργήσει μια κοινή αίθουσα επιχειρήσεων για τον συντονισμό των επιθέσεων στους στρατιώτες του καθεστώτος.

Αρκετές ομάδες έχουν εισβάλει σε σημεία ελέγχου, επιτρόπους της αστυνομίας και στρατιωτικούς στρατώνες σε ορισμένες περιοχές. Η SAA αντιδρά σε αυτές τις επιθέσεις με βομβαρδισμούς και διαλείπουσες συγκρούσεις.

Στα κοινωνικά δίκτυα διαδίδονται βίντεο με στρατιώτες της SAA που αυτομόλησαν δημόσια και εντάχθηκαν σε τοπικές αμυντικές πολιτοφυλακές, ειδικά μεταξύ της κοινότητας των Δρούζων της Σουέιντα.

Επίσης στη νότια —αλλά στην ανατολική πλευρά— το τάγμα του Al-Tanf προχωρά επίσης. Γνωστή ως Maghawir al-Thawra, αυτή η ομάδα ήταν μέρος του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (το παλιό όνομα που χρησιμοποιούνταν ως ομπρέλα για τις ομάδες της αντιπολίτευσης κατά του Άσαντ), αλλά μετά την εμφάνιση του ISIS, η κύρια εστίασή τους μετατοπίστηκε στον αγώνα κατά του χαλιφάτου. Έλαβαν εκπαίδευση και όπλα από τις ΗΠΑ, καθώς και υποστήριξη στις επιχειρήσεις τους κατά του ISIS. Τα τελευταία χρόνια, εμπόδιζαν τις διαδρομές των παραδόσεων όπλων στο Ιράν και έκαναν επιδρομές με στόχο ομάδες λαθρεμπορίου ναρκωτικών Captagon. Τώρα, για πρώτη φορά, εγκατέλειψαν την τοπική περιοχή των επιχειρήσεών τους και συγκρούονται με τις δυνάμεις της SAA στην Παλμύρα.

Φήμες

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, το Ισραήλ βομβαρδίζει εγκαταστάσεις χημικής έρευνας για να τις αποτρέψει από το να πέσουν στα χέρια των «ανταρτών». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, η Ρωσία εκκενώνει τμήματα της αεροπορίας της που σταθμεύουν στη Συρία.

Υπάρχουν αναφορές που υποδηλώνουν ότι θα λάβει χώρα πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Άσαντ στη Δαμασκό. Υπάρχουν επίσης αναφορές από τη Μοσάντ (Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες) που δείχνουν ότι ο Άσαντ έφυγε από τη Συρία, υποδηλώνοντας ότι διέφυγε στο Ιράν.

Κάποιες πρώτες αξιολογήσεις

Είναι σαφές ότι κανείς δεν πιστεύει πλέον στην κυβέρνηση του Άσαντ. Αισθανόμαστε αυτοπεποίθηση ανακοινώνοντας ότι αυτό είναι το τέλος του καθεστώτος. Για πολλούς Σύριους, η σημερινή μέρα θα είναι ημέρα γιορτής. Μετά από σχεδόν 13 χρόνια πολέμου, μιζέριας και εξορίας, τα όνειρά τους για μια Συρία χωρίς τον Μπασάρ γίνονται πραγματικότητα. Υπό αυτή την έννοια, είναι ημέρα γιορτής και για εμάς.

Αλλά το τέλος του καθεστώτος θα είναι πιθανώς μόνο η αρχή μιας νέας φάσης σύγκρουσης και αστάθειας, μια πολύ δύσκολη φάση. Η Συρία έχει γίνει πεδίο μάχης όπου πολλές στρατιωτικές δυνάμεις (κρατικές και μη) χρησιμοποιούν βία για να επιδιώξουν τους στόχους τους χωρίς κανέναν φόβο για τις συνέπειες. Αυτό περιλαμβάνει τη βαρβαρότητα του συριακού καθεστώτος και τους ρωσικούς μαζικούς βομβαρδισμούς του άμαχου πληθυσμού, τις φρικτές σφαγές του Ισλαμικού Κράτους και τις γενοκτονικές και ιμπεριαλιστικές καταλήψεις του Τουρκικού Στρατού και των πληρεξουσίων του με στόχο τον κουρδικό λαό και την επανάσταση της Ροζάβα.

Πάνω από μια δεκαετία πολέμου και ταλαιπωρίας έχει προκαλέσει πληγές που δεν θα επουλωθούν με το τέλος της δυναστείας του Άσαντ, και την επόμενη μέρα πιθανότατα θα γίνουμε μάρτυρες περισσότερων αιματοχυσιών και φρικαλεοτήτων. Οι δηλώσεις της επιχείρησης SNA κατά της Manbij θα είναι πιθανότατα η αρχή ενός βάναυσου κατοχικού πολέμου, όπως είδαμε ήδη το 2018 στο Afrin και το 2019 στη Serekaniye και το Gire Spi. Το μέλλον στη Δαμασκό είναι ακόμα ασαφές, και ο ισλαμισμός του HTS θα αρχίσει σύντομα να αποκαλύπτει τα αληθινά του χρώματα στον συριακό λαό. Ό,τι και να προβάλλεται στο CNN, οι κάτοικοι της Ιντλίμπ υποφέρουν και διαμαρτύρονται για την αυταρχική διακυβέρνηση του HTS εδώ και μήνες.

Οι Δυτικές δυνάμεις θα δεχτούν σιωπηρά αυτή τη φαινομενικά παραπλανητική εκδοχή του σαλαφισμού, όπως έκαναν ήδη στο Αφγανιστάν. Και αυτές οι μεγάλες αλλαγές θα αποσπάσουν την προσοχή των ανθρώπων από τις σφαγές που διαιωνίζονται από την Τουρκία στο Manbij, δίνοντας στον απατεώνα-μέλος του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή ελεύθερα χέρια με αντάλλαγμα την πίστη τους σε άλλες υποθέσεις που είναι υψηλότερης προτεραιότητας για τη δυτική ατζέντα.

Η επανάσταση στη Ροζάβα απειλείται, όπως πάντα. Ας γιορτάσουμε την πτώση του καθεστώτος, αλλά ας συνεχίσουμε να χτίζουμε τον νέο κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

Επαναστατικοί χαιρετισμοί!

---

Εάν θέλετε να υποστηρίξετε τους εκτοπισμένους στη βορειοανατολική Συρία, μπορείτε να το κάνετε εδώ .

The post Ο συριακός εμφύλιος πόλεμος ξαναρχίζει. Προοπτικές για τη σύγκρουση από τη Δυτική και τη Βορειοανατολική Συρία first appeared on Aυτολεξεί.

Η ανακοίνωση της Heyva Sor a Kurdistan περιλαμβάνει τα εξής:

«Στις 27 Νοεμβρίου 2024, τζιχαντιστικές ομάδες που υποστηρίζονται από την Τουρκία επιτέθηκαν στο Χαλέπι, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Συρίας. Μαχητές της SNA [Συριακός Εθνικός Στρατός] υπό την ηγεσία της Τουρκίας τρομοκρατούν τον τοπικό πληθυσμό, συλλαμβάνουν αυθαίρετα ανθρώπους και χρησιμοποιούν στοχευμένη βία.

Το 2018, η Τουρκία και τζιχαντιστικές ομάδες εισέβαλαν στην κουρδική πόλη Αφρίν και εκτόπισαν εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους στην περιοχή Σεχμπά.

Η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (DAANES) αποφάσισε να εκκενώσει τον περικυκλωμένο πληθυσμό και να τον μεταφέρει σε ασφαλείς περιοχές. Η απόφαση αυτή άνοιξε τον δρόμο για ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης, αλλά είχε ως στόχο να αποτρέψει μια σφαγή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Αναμφίβολα, η διαδικασία αυτή θα επιφέρει πολλά δεινά και δεκάδες χιλιάδες παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι θα εκτεθούν στις σκληρές θερμοκρασίες του χειμώνα.

Η κουρδική οργάνωση αρωγής Heyva Sor a Kurd in Rojava συνεχίζει τις προσπάθειές της για την κάλυψη των αναγκών των εκτοπισμένων, τη μετακίνησή τους σε ασφαλή μέρη και την παροχή υπηρεσιών υγείας.

Για τους λόγους αυτούς, σας προτρέπουμε να κάνετε δωρεές για τους ανθρώπους της Rojava μέσω της “Heyva Sor a Kurdistanê”.

Οι λεπτομέρειες για τις δωρεές έχουν ως εξής:

Heyva Sor a Kurdistanê e.V.

Kreissparkasse Köln

IBAN: DE49 3705 0299 0004 0104 81

BIC/SWIFT: COKSDE33XXX

Reference: Rojava

PayPal: heyvasorakurdistan@gmail.com

The post Συρία: Έκκληση σε έκτακτη βοήθεια από την κουρδική Ερυθρά Ημισέληνο Heyva Sor first appeared on Aυτολεξεί.

Τόσo μεγάλη προσοχή έχει επικεντρωθεί στην Ουκρανία και τη Ρωσία τον περασμένο μήνα που είναι εύκολο να χάσουμε τα ίχνη του παγκόσμιου πλαισίου αυτών των γεγονότων. Το κείμενο που ακολουθεί προσφέρει έναν πολύτιμο προβληματισμό για τον ιμπεριαλισμό, τη διεθνή αλληλεγγύη και την κατανόηση των αποχρώσεων των περίπλοκων και αντιφατικών αγώνων.

Δέκα μαθήματα από τη Συρία

Γνωρίζουμε ότι μπορεί να είναι δύσκολο να τοποθετηθεί κανείς σε μια τέτοια στιγμή. Μεταξύ της ιδεολογικής ομοφωνίας των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης και των φωνών που αναμεταδίδουν αδίστακτα την προπαγάνδα του Κρεμλίνου, μπορεί να είναι δύσκολο να ξέρει κανείς ποιον να ακούσει. Ανάμεσα σε ένα ΝΑΤΟ με βρώμικα χέρια και σε ένα άθλιο ρωσικό καθεστώς, δεν ξέρουμε πλέον ποιον να πολεμήσουμε, ποιον να υποστηρίξουμε.

Ως συμμετέχοντες και φίλοι της συριακής επανάστασης, θα θέλαμε να υπερασπιστούμε μια τρίτη επιλογή, προσφέροντας μια άποψη βασισμένη στα διδάγματα από περισσότερα από δέκα χρόνια εξέγερσης και πολέμου στη Συρία.

Ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό από την αρχή: σήμερα, εξακολουθούμε να υπερασπιζόμαστε την εξέγερση στη Συρία με κάθε τρόπο λέγοντας πως ήταν μια λαϊκή, δημοκρατική και χειραφετική εξέγερση – ειδικά τις συντονιστικές επιτροπές και τα τοπικά συμβούλια της επανάστασης. Ενώ πολλοί τα έχουν ξεχάσει όλα αυτά, υποστηρίζουμε ότι ούτε οι θηριωδίες και η προπαγάνδα του Μπασάρ αλ Άσαντ ούτε εκείνες των τζιχαντιστών μπορούν να φιμώσουν αυτή τη φωνή.

Σε όσα ακολουθούν, δεν σκοπεύουμε να συγκρίνουμε το τι συμβαίνει στη Συρία με την Ουκρανία. Αν και αυτοί οι δύο πόλεμοι ξεκίνησαν και οι δύο με μια επανάσταση, αν και ένας από τους επιτιθέμενους είναι ο ίδιος, οι καταστάσεις παραμένουν πολύ διαφορετικές. Αντίθετα, βασιζόμενοι σε όσα μάθαμε από την επανάσταση στη Συρία, και στη συνέχεια από τον πόλεμο που ακολούθησε, ελπίζουμε να προσφέρουμε ορισμένα σημεία εκκίνησης για να βοηθήσουμε όσους ασπάζονται ειλικρινά τις χειραφετικές αρχές στο να καταλάβουν πώς να πάρουν θέση.

1. Ακούστε τις φωνές εκείνων που επηρεάστηκαν αμέσα από τα γεγονότα

Αντί για τους ειδικούς στη γεωπολιτική, θα πρέπει να ακούσουμε τις φωνές εκείνων που έζησαν την επανάσταση του 2014 και έζησαν τον πόλεμο. Θα πρέπει να ακούσουμε αυτούς που υπέφεραν από την κυριαρχία του Πούτιν στη Ρωσία και αλλού για είκοσι χρόνια. Σας προσκαλούμε να ενθαρρύνετε τις φωνές των ανθρώπων και των οργανώσεων που υπερασπίζονται τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, του φεμινισμού και της ισότητας από αυτό το πλαίσιο. Η κατανόηση της θέσης τους στην Ουκρανία και των απαιτήσεών τους προς όσους βρίσκονται εκτός αυτής θα σας βοηθήσει να καταλήξετε σε μια τεκμηριωμένη προσωπική σας γνώμη.

Η υιοθέτηση αυτής της προσέγγισης στη Συρία θα είχε ανυψώσει -και ίσως υποστηρίξει- τα εντυπωσιακά και πολλά υποσχόμενα πειράματα αυτοοργάνωσης που άκμασαν σε ολόκληρη τη χώρα. Επιπλέον, ακούγοντας τις φωνές που έρχονται από την Ουκρανία θυμόμαστε ότι όλες αυτές οι εντάσεις ξεκίνησαν με την εξέγερση του Μαϊντάν. Όσο ατελές ή «ακάθαρτο» κι αν ήταν, ας μην κάνουμε το λάθος να αναγάγουμε τη λαϊκή εξέγερση της Ουκρανίας σε μια σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, όπως έκαναν κάποιοι σκόπιμα για να συσκοτίσουν τη συριακή επανάσταση.

2. Προσοχή στην επιφανειακή γεωπολιτική

Σίγουρα, είναι επιθυμητό να κατανοήσουμε τα οικονομικά, διπλωματικά και στρατιωτικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων. Ωστόσο, το να αρκεστείτε σε ένα αφηρημένο γεωπολιτικό πλαίσιο της κατάστασης μπορεί να σας αφήσει με μια αφηρημένη, ασύνδετη κατανόηση του πεδίου. Αυτός ο τρόπος κατανόησης τείνει να κρύβει τους απλούς πρωταγωνιστές της σύγκρουσης, αυτούς που μας μοιάζουν, αυτούς με τους οποίους μπορούμε να ταυτιστούμε. Πάνω απ’ όλα, ας μην ξεχνούμε: αυτό που θα συμβεί είναι ότι οι άνθρωποι θα υποφέρουν εξαιτίας των επιλογών των κυβερνώντων που βλέπουν τον κόσμο ως σκακιέρα, ως δεξαμενή πόρων προς λεηλασία. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι καταπιεστές βλέπουν τον κόσμο. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να υιοθετείται από λαούς, οι οποίοι θα πρέπει να επικεντρωθούν στο να χτίσουν γέφυρες μεταξύ τους, προς στην εξεύρεση κοινών συμφερόντων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απορρίψουμε κάθε στρατηγική, αλλά σημαίνει να σχεδιάζουμε μία στρατηγική με τους δικούς μας όρους, σε μια κλίμακα στην οποία μπορούμε να αναλάβουμε δράση οι ίδιοι – όχι για να συζητήσουμε για το αν θα μετακινήσουμε τμήματα δεξαμενών ή θα περικόψουμε τις εισαγωγές φυσικού αερίου. Δείτε σχετικά τις συγκεκριμένες προτάσεις μας στο τέλος του άρθρου.

3. Μην αποδέχεστε καμία διάκριση μεταξύ «καλών» και «κακών» εξόριστων

Ας είμαστε ξεκάθαροι – αν και δεν είναι ιδανική, η υποδοχή των Σύριων προσφύγων στην Ευρώπη ήταν συχνά πιο φιλόξενη από την υποδοχή που προσφέρθηκε σε πρόσφυγες από την υποσαχάρια Αφρική, για παράδειγμα. Οι εικόνες μαύρων προσφύγων που εκδιώχτηκαν από τα σύνορα Ουκρανίας-Πολωνίας και τα σχόλια στα ΜΜΕ που ενθάρρυναν την άφιξη «υψηλής ποιότητας» Ουκρανών προσφύγων έναντι των Σύριων βαρβάρων αποτελούν απόδειξη ενός ολοένα και πιο ανεμπόδιστου ευρωπαϊκού ρατσισμού. Υπερασπιζόμαστε μια άνευ όρων υποδοχή για τους Ουκρανούς που δραπετεύουν από τη φρίκη του πολέμου, αλλά αρνούμαστε οποιαδήποτε ιεραρχία μεταξύ των προσφύγων.

4. Να είστε προσεκτικοί με τα ΜΜΕ

Εάν, όπως στη Συρία, τα ΜΜΕ προσποιούνται ότι υποστηρίζουν μια ουμανιστική και προοδευτική ατζέντα, οι περισσότερες από αυτές τις διεξόδους τείνουν να περιορίζονται σε μια θυματοποιητική και αποπολιτικοποιητική απεικόνιση των Ουκρανών στον τόπο τους και στην εξορία. Τους δίνεται μόνο η ευκαιρία να μιλήσουν για τις προσωπικές τους περιπτώσεις, για τα άτομα που φεύγουν, τον φόβο απ’ τις βόμβες κ.λπ. Αυτό εμποδίζει τους θεατές να κατανοήσουν τους Ουκρανούς ως πλήρεις πολιτικούς παράγοντες ικανούς να εκφράσουν απόψεις ή πολιτικές αναλύσεις σχετικά με την κατάσταση στη χώρα τους. Επιπλέον, τέτοια μέσα τείνουν να προωθούν μια ωμά φιλοδυτική θέση χωρίς αποχρώσεις, ιστορικό βάθος ή διερεύνηση των κινητήριων συμφερόντων των δυτικών κυβερνήσεων, οι οποίες παρουσιάζονται ως υπερασπιστές του καλού, της ελευθερίας και μιας εξιδανικευμένης φιλελεύθερης δημοκρατίας.

5. Μην παρουσιάζετε τις δυτικές χώρες ως τον άξονα του καλού

Ακόμη κι αν δεν εισβάλλουν άμεσα στην Ουκρανία, ας μην είμαστε αφελείς για το ΝΑΤΟ και τις δυτικές χώρες. Πρέπει να αρνηθούμε να τους παρουσιάσουμε ως υπερασπιστές του «ελεύθερου κόσμου». Θυμηθείτε, η Δύση έχει οικοδομήσει τη δύναμή της πάνω στην αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό, την καταπίεση και τη λεηλασία του πλούτου εκατοντάδων λαών σε όλο τον κόσμο – και συνεχίζει όλες αυτές τις διαδικασίες σήμερα.

Για να μιλήσουμε μόνο για τον 21ο αιώνα, δεν ξεχνάμε τις καταστροφές που προκάλεσαν οι εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Πιο πρόσφατα, κατά τις αραβικές επαναστάσεις του 2011, αντί να υποστηρίξει τα δημοκρατικά και προοδευτικά ρεύματα, η Δύση ασχολήθηκε κυρίως με τη διατήρηση της κυριαρχίας της και των οικονομικών της συμφερόντων. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να πουλά όπλα και να διατηρεί προνομιακές σχέσεις με αραβικές δικτατορίες και μοναρχίες του Κόλπου. Με την παρέμβασή της στη Λιβύη, η Γαλλία πρόσθεσε το επαίσχυντο ψέμα ενός πολέμου για οικονομικούς λόγους, καλυμμένο ως προσπάθεια υποστήριξης του αγώνα για τη δημοκρατία.

Εκτός από αυτόν τον διεθνή ρόλο, η κατάσταση εντός αυτών των χωρών συνεχίζει να επιδεινώνεται καθώς ο αυταρχισμός, η επιτήρηση, η ανισότητα και κυρίως ο ρατσισμός συνεχίζουν να εντείνονται.

Σήμερα, αν πιστεύουμε ότι το καθεστώς του Πούτιν αντιπροσωπεύει μεγαλύτερη απειλή για την αυτοδιάθεση των λαών, δεν είναι επειδή οι δυτικές χώρες έγιναν ξαφνικά «ωραίες», αλλά επειδή οι δυτικές δυνάμεις δεν έχουν πλέον τόσα μέσα για να διατηρήσουν την κυριαρχία και την ηγεμονία τους. Και παραμένουμε διστακτικοί με αυτή την υπόθεση – γιατί εάν ο Πούτιν ηττηθεί από τις δυτικές χώρες, αυτό θα συμβάλει στο να τους δοθεί περισσότερη εξουσία.

Ως εκ τούτου, συμβουλεύουμε τους Ουκρανούς να μην υπολογίζουν στη «διεθνή κοινότητα» ή στα Ηνωμένα Έθνη – τα οποία, όπως στη Συρία, κάνουν εμφανή την υποκρισία τους και τείνουν να παρασύρουν τους ανθρώπους να πιστέψουν σε χίμαιρες.

6. Πολεμήστε όλους τους ιμπεριαλισμούς!

«Καμπισμός» είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα δόγμα μιας άλλης εποχής. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι οπαδοί αυτού του δόγματος υποστήριζαν ότι το πιο σημαντικό πράγμα ήταν να στηρίξουν την ΕΣΣΔ με κάθε κόστος ενάντια στα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά κράτη. Αυτό το δόγμα επιμένει σήμερα σε τμήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς που υποστηρίζει τη Ρωσία του Πούτιν στην εισβολή στην Ουκρανία ή αλλιώς σχετικοποιεί τον συνεχιζόμενο πόλεμο. Όπως έκαναν στη Συρία, χρησιμοποιούν το πρόσχημα ότι τα ρωσικά ή συριακά καθεστώτα ενσαρκώνουν τον αγώνα ενάντια στον δυτικό και ατλαντικό [δηλαδή, υπέρ του ΝΑΤΟ] ιμπεριαλισμό. Δυστυχώς, αυτός ο μανιχαϊστικός αντιιμπεριαλισμός, που είναι καθαρά αφηρημένος, αρνείται να δει τον ιμπεριαλισμό σε κάποιον άλλο παράγοντα εκτός της Δύσης.

Ωστόσο, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε αυτό που το ρωσικό, το κινεζικό, ακόμη και το ιρανικό καθεστώς κάνουν εδώ και χρόνια. Επέκτειναν την πολιτική και οικονομική κυριαρχία τους σε ορισμένες περιοχές αφαιρώντας από τους τοπικούς πληθυσμούς την αυτοδιάθεσή τους. Ας χρησιμοποιήσουν οι «καμπιστές» όποια λέξη θέλουν για να το περιγράψουν αυτό, αν ο «ιμπεριαλισμός» τους φαίνεται ανεπαρκής, αλλά ποτέ δεν θα δεχθούμε καμία δικαιολογία για την πρόκληση βίας και κυριαρχίας στους πληθυσμούς στο όνομα κάποιας ψευδοθεωρητικής ακριβολογίας.

Ακόμη χειρότερα, αυτή η θέση ωθεί αυτή την «αριστερά» στο να μεταδίδει την προπαγάνδα τέτοιων καθεστώτων στο σημείο που να αρνείται καλά τεκμηριωμένες φρικαλεότητες. Μιλούν για «πραξικόπημα» όταν περιγράφουν την εξέγερση του Μαϊντάν ή αρνούνται τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε ο ρωσικός στρατός στη Συρία. Αυτή η Αριστερά έχει φτάσει στο σημείο να αρνείται τη χρήση αερίου σαρίν από το καθεστώς Άσαντ, βασιζόμενη σε μια (συχνά κατανοητή) δυσπιστία προς τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης για τη διάδοση ψεμάτων.

Είναι μια απεχθής και ανεύθυνη στάση, αν σκεφτεί κανείς ότι η άνοδος των θεωριών συνωμοσίας δεν ευνοεί ποτέ μια χειραφετητική θέση, αλλά μάλλον την ακροδεξιά και τον ρατσισμό. Στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία, αυτοί οι ανόητοι αντιιμπεριαλιστές, μερικοί από τους οποίους ωστόσο ισχυρίζονται ότι είναι αντιφασίστες, είναι οι περιστασιακοί σύμμαχοι ενός μεγάλου μέρους της ακροδεξιάς.

Στη Συρία, μια περιοχή φλεγόμενη από φαντασιώσεις υπεροχής και όνειρα για μια σταυροφορία κατά του Ισλάμ, η ακροδεξιά υπερασπίστηκε ήδη τον Πούτιν και το συριακό καθεστώς για τις υποτιθέμενες ενέργειές τους κατά του τζιχαντισμού – χωρίς ποτέ να κατανοήσουν την ευθύνη που είχε το καθεστώς Άσαντ για την άνοδο των τζιχαντιστών στη Συρία.

7. Μην αποδίδετε ίση ευθύνη στην Ουκρανία και τη Ρωσία

Στην Ουκρανία, η ταυτότητα του δράστη είναι γνωστή σε όλους. Αν η επίθεση του Πούτιν είναι κατά κάποιο τρόπο απάντηση στην πίεση του ΝΑΤΟ, είναι πάνω από όλα η συνέχιση μιας αυτοκρατορικής και αντεπαναστατικής επίθεσης. Αφού εισέβαλε στην Κριμαία, αφού βοήθησε στη συντριβή των εξεγέρσεων στη Συρία (2015-2022), τη Λευκορωσία (2020) και το Καζακστάν (2022), ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν ανέχεται πλέον αυτόν τον άνεμο διαμαρτυρίας –που ενσαρκώνεται από την ανατροπή του φιλορώσου προέδρου στην εξέγερση του Μαϊντάν– εντός των χωρών υπό την επιρροή του. Επιθυμεί να συντρίψει κάθε χειραφετητική επιθυμία που θα μπορούσε να αποδυναμώσει τη δύναμή του.

Και στη Συρία, δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποιος είναι άμεσα υπεύθυνος για τον πόλεμο. Το συριακό καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, διατάζοντας την αστυνομία να πυροβολήσει, να φυλακίσει και να βασανίσει τους διαδηλωτές από τις πρώτες μέρες των διαδηλώσεων, επέλεξε μονομερώς να ξεκινήσει έναν πόλεμο κατά του πληθυσμού. Θα θέλαμε αυτοί που υπερασπίζονται την ελευθερία και την ισότητα να ήταν ομόφωνα ενάντια σε τέτοιους δικτάτορες που διεξάγουν πολέμους εναντίον του λαού. Θα μας άρεσε αν είχε ήδη συμβεί αυτό, στην περίπτωση της Συρίας.

Εάν κατανοήσουμε και συμμετάσχουμε στην έκκληση για τερματισμό του πολέμου, επιμένουμε ότι πρέπει να το κάνουμε χωρίς καμία ασάφεια ως προς την ταυτότητα του επιτιθέμενου. Ούτε στην Ουκρανία ούτε στη Συρία ούτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι απλοί άνθρωποι που πήραν τα όπλα για να προσπαθήσουν να υπερασπιστούν τη ζωή τους και τις ζωές των οικογενειών τους.

Γενικότερα, συμβουλεύουμε τους ανθρώπους που δεν ξέρουν τι είναι δικτατορία (ακόμα κι αν οι δυτικές χώρες γίνονται πιο απροκάλυπτα αυταρχικές), ή πώς είναι να βομβαρδίζονται, να αποφύγουν να λένε στους Ουκρανούς –όπως έχουν ήδη πει ορισμένοι σε Σύριους ή σε ανθρώπους στο Χονγκ Κονγκ– να μην ζητήσουν βοήθεια από τη Δύση ή να μην θέλουν τη φιλελεύθερη ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία ως ελάχιστο πολιτικό σύστημα. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους εκεί γνωρίζουν ήδη ξεκάθαρα τις ατέλειες αυτών των πολιτικών συστημάτων – αλλά η προτεραιότητά τους δεν είναι να διατηρήσουν μια άψογη πολιτική θέση, αλλά μάλλον να επιβιώσουν από τους βομβαρδισμούς της επόμενης μέρας ή να μην καταλήξουν σε μια χώρα στην οποία μια απρόσεκτη λέξη μπορεί να σε φέρει σε είκοσι χρόνια φυλάκιση. Η επιμονή σε αυτού του είδους τον καθαρό λόγο καταδεικνύει την αποφασιστικότητα να επιβάλει κανείς τη θεωρητική του ανάλυση σε ένα πλαίσιο που δεν είναι δικό του. Αυτό δείχνει μια πραγματική αποσύνδεση από το πραγματικό πεδίο και ένα πολύ δυτικό προνόμιο.

Αντίθετα, ας ακούσουμε τα λόγια των Ουκρανών συντρόφων που είπαν, θυμίζοντάς μας τον Μιχαήλ Μπακούνιν, ότι «Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η πιο ατελής δημοκρατία είναι χίλιες φορές καλύτερη από την πιο φωτισμένη μοναρχία».

8. Κατανοήστε ότι η ουκρανική κοινωνία, όπως στη Συρία και τη Γαλλία, αποτελείται από διαφορετικά ρεύματα

Είμαστε εξοικειωμένοι με τη διαδικασία κατά την οποία ένας κυβερνήτης ορίζει μια σοβαρή απειλή για να τρομάξει τους πιθανούς υποστηρικτές. Αυτό περιλαμβάνει τη ρητορική για την «ισλαμική τρομοκρατία» που χρησιμοποιούσε ο Μπασάρ αλ Άσαντ από τις πρώτες ημέρες της επανάστασης στη Συρία. Παρομοίως, σήμερα, ο «ναζισμός» και ο «υπερεθνικισμός» που ο Πούτιν και οι σύμμαχοί του χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν την εισβολή τους στην Ουκρανία.

Κι αν, αφενός, αναγνωρίσουμε ότι αυτή η προπαγάνδα είναι σκόπιμα υπερβολική και ότι δεν πρέπει να τη νομιμοποιήσουμε εκ πρώτης όψεως, αφετέρου, η εμπειρία μας στη Συρία μάς ενθαρρύνει να μην υποτιμούμε τα αντιδραστικά ρεύματα μέσα στα λαϊκά κινήματα.

Στην Ουκρανία, οι Ουκρανοί εθνικιστές, συμπεριλαμβανομένων των φασιστών, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις διαδηλώσεις του Μαϊντάν και στον πόλεμο που ακολούθησε κατά της Ρωσίας. Επιπλέον, όπως και το τάγμα Azov, επωφελήθηκαν από αυτή την εμπειρία και έγιναν νόμιμο μέρος του τακτικού στρατού της Ουκρανίας. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η πλειοψηφία της ουκρανικής κοινωνίας είναι υπερεθνικιστική ή φασιστική. Η ακροδεξιά κέρδισε μόλις το 4% των ψήφων στις τελευταίες εκλογές· ο Ουκρανός, Εβραίος και Ρωσόφωνος πρόεδρος εξελέγη με ποσοστό 73%.

Στην εξέγερση στη Συρία, οι τζιχαντιστές ξεκίνησαν ως περιθωριακοί παράγοντες, αλλά απέκτησαν αυξανόμενη σημασία, εν μέρει χάρη στην εξωτερική υποστήριξη, επιτρέποντάς τους να επιβληθούν στρατιωτικά εις βάρος του κινήματος των πολιτών και των πιο προοδευτικών συμμετεχόντων. Παντού, η ακροδεξιά απειλεί την ανάδυση των δημοκρατιών και των κοινωνικών επαναστάσεων· αυτό συμβαίνει και στη Γαλλία σήμερα χωρίς αμφιβολία. Στη Γαλλία, αυτή η ίδια ακροδεξιά επιχείρησε να επιβληθεί κατά τη διάρκεια του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Αν χτυπήθηκε τότε, χτυπήθηκε λόγω της παρουσίας θέσεων ισότητας και της αποφασιστικότητας αντιεξουσιαστών και αντιφασιστών ακτιβιστών, όχι από τις γνώμες των ειδικών.

Προσέξτε ότι η υπεράσπιση της λαϊκής αντίστασης (τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία) ενάντια στη ρωσική εισβολή δεν ισοδυναμεί με αφέλεια για το πολιτικό καθεστώς που αναδύθηκε από το Μαϊντάν. Δεν μπορεί να ειπωθεί ότι η πτώση του Γιανουκόβιτς είχε ως αποτέλεσμα μια πραγματική επέκταση της άμεσης δημοκρατίας ή την ανάπτυξη της κοινωνίας της ισότητας που επιθυμούμε για τη Συρία, τη Ρωσία, τη Γαλλία και παντού στον κόσμο. Χρησιμοποιώντας μια έκφραση που είναι πολύ γνωστή σε εμάς, ορισμένοι Ουκρανοί ακτιβιστές αποκαλούν το μετά-Μαϊντάν ως μία «κλεμμένη επανάσταση». Εκτός από την παραχώρηση σημαντικής θέσης στους υπερεθνικιστές, το ουκρανικό καθεστώς επανιδρύθηκε από ολιγάρχες και άλλους που ασχολούνταν με την υπεράσπιση των δικών τους οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και την επέκταση ενός καπιταλιστικού και νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανισότητας. Ομοίως, αν και οι γνώσεις μας σχετικά με αυτό το θέμα παραμένουν περιορισμένες, είναι δύσκολο για εμάς να πιστέψουμε ότι το ουκρανικό καθεστώς δεν έχει καμία ευθύνη για την όξυνση των εντάσεων με τις αποσχιστικές περιοχές στο Ντονμπάς.

Στη Συρία, οι επαναστάτες που εμπλέκονται εκεί έχουν κάθε δικαίωμα να επικρίνουν άγρια ​​τις επιλογές της πολιτικής αντιπολίτευσης που έχει τοποθετηθεί στην Κωνσταντινούπολη. Εξακολουθούμε να λυπούμαστε για την επιλογή τους να μην λάβουν υπόψη τις νόμιμες διεκδικήσεις των μειονοτήτων όπως οι Κούρδοι.

Ένα νεοφιλελεύθερο καθεστώς και φασιστικά στοιχεία είναι συστατικά που βρίσκονται σε όλες τις δυτικές δημοκρατίες. Παρότι αυτοί οι αντίπαλοι της χειραφέτησης δεν πρέπει να υποτιμώνται, αυτός δεν είναι λόγος να μην υποστηρίξουμε τη λαϊκή αντίσταση σε μια εισβολή. Αντίθετα, όπως θα θέλαμε να είχαν κάνει άλλοι κατά τη διάρκεια της συριακής επανάστασης, σας καλούμε να υποστηρίξετε τα πιο προοδευτικά και αυτοοργανωμένα ρεύματα εντός της άμυνας.

9. Υποστηρίξτε τη λαϊκή αντίσταση στην Ουκρανία και τη Ρωσία

Όπως έχουν αποδείξει οι αραβικές επαναστάσεις, τα Κίτρινα Γιλέκα και το Μαϊντάν, οι εξεγέρσεις του 21ου αιώνα δεν θα είναι ιδεολογικά «καθαρές». Ενώ κατανοούμε ότι είναι πιο άνετο και ελκυστικό να ταυτιζόμαστε με ισχυρούς (και νικητές) ηθοποιούς, δεν πρέπει να προδώσουμε τις θεμελιώδεις αρχές μας. Καλούμε τη ριζοσπαστική αριστερά να βγάλει τα παλιά της εννοιολογικά γυαλιά για να αντιμετωπίσει τις θεωρητικές της θέσεις με την πραγματικότητα. Αυτές οι θέσεις πρέπει να προσαρμοστούν σύμφωνα με την πραγματικότητα και όχι το αντίστροφο.

Για αυτούς τους λόγους στην Ουκρανία, καλούμε τους ανθρώπους να δώσουν προτεραιότητα στις πρωτοβουλίες υποστήριξης που προέρχονται από τη βάση: τις πρωτοβουλίες αυτοάμυνας και αυτοοργάνωσης που ευδοκιμούν αυτή τη στιγμή. Μπορεί κανείς να ανακαλύψει ότι συχνά, οι άνθρωποι που οργανώνονται μπορούν στην πραγματικότητα να υπερασπιστούν τις ριζοσπαστικές αντιλήψεις για τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη – ακόμα κι αν δεν αυτοαποκαλούνται «αριστεροί» ή «προοδευτικοί».

Επίσης, όπως είπαν πολλοί Ρώσοι ακτιβιστές, πιστεύουμε ότι μια λαϊκή εξέγερση στη Ρωσία θα μπορούσε να βοηθήσει στον τερματισμό του πολέμου, όπως το 1905 και το 1917. Αν σκεφτούμε την έκταση της καταστολής στη Ρωσία από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος – πάνω από δέκα χιλιάδες διαδηλωτές φυλακίστηκαν, τη λογοκρισία των μέσων ενημέρωσης, το μπλοκάρισμα των κοινωνικών δικτύων και ίσως σύντομα του Διαδικτύου- είναι αδύνατο να μην ελπίζουμε ότι μια επανάσταση θα μπορούσε να οδηγήσει στην πτώση του καθεστώτος. Αυτό θα έβαζε τέλος, μια για πάντα, στα εγκλήματα του Πούτιν στη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Συρία και αλλού.

Αυτό ισχύει και για τη Συρία, όπου, μετά τη διεθνοποίηση της σύγκρουσης, πέρα από την αγανάκτηση των λαών του Ιράν, της Ρωσίας ή του Λιβάνου, οι εξεγέρσεις αυτών των λαών θα μπορούσαν να μας κάνουν να πιστέψουμε ξανά στην πιθανότητα να πέσει ο Μπασάρ αλ Άσαντ.

Ομοίως, θέλουμε να δούμε ριζικές ανατροπές και ριζικές επεκτάσεις της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και κάθε άλλη χώρα που στηρίζει την εξουσία της στην καταπίεση άλλων λαών ή μέρους του ίδιου του πληθυσμού της.

10. Χτίστε έναν νέο διεθνισμό από-τα-κάτω

Ενώ είμαστε ριζικά αντίθετοι σε όλους τους ιμπεριαλισμούς και σε όλες τις σύγχρονες μορφές φασισμού, πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να περιοριστούμε μόνο σε αντιιμπεριαλιστικές ή αντιφασιστικές στάσεις. Ακόμη κι αν χρησιμεύουν στην εξήγηση πολλών πλαισίων, κινδυνεύουν επίσης να περιορίσουν τον επαναστατικό αγώνα σε ένα αρνητικό όραμα, να το υποβιβάσουν σε αντιδραστικότητα, σε μόνιμη αντίσταση δίχως πορεία προς τα εμπρός.

Πιστεύουμε ότι παραμένει απαραίτητο να κάνουμε μια θετική και εποικοδομητική πρόταση όπως ο διεθνισμός. Αυτό σημαίνει σύνδεση εξεγέρσεων και αγώνων για ισότητα σε όλο τον κόσμο.

Μια τρίτη επιλογή υπάρχει εκτός από το ΝΑΤΟ και τον Πούτιν: ο διεθνισμός από τα κάτω. Σήμερα, ένας επαναστατικός διεθνισμός πρέπει να καλεί τους ανθρώπους παντού να υπερασπιστούν τη λαϊκή αντίσταση στην Ουκρανία, όπως πρέπει να τους καλεί να στηρίξουν τα συριακά τοπικά συμβούλια, τις επιτροπές αντίστασης στο Σουδάν, τις εδαφικές συνελεύσεις στη Χιλή, τους κυκλικούς κόμβους των Κίτρινων Γιλέκων και την παλαιστινιακή ιντιφάντα.

Φυσικά, ζούμε στη σκιά ενός εργατικού διεθνισμού –υποστηριζόμενου από κράτη, κόμματα, συνδικάτα και μεγάλες οργανώσεις– που μπόρεσαν να παίξουν ρόλο στις διεθνείς συγκρούσεις στην Ισπανία το 1936 και, αργότερα, στο Βιετνάμ και την Παλαιστίνη τη δεκαετία του ’60 και ’70.

Σήμερα, παντού στον κόσμο –από τη Συρία μέχρι τη Γαλλία, από την Ουκρανία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες– μας λείπουν μεγάλης κλίμακας χειραφετικές δυνάμεις προικισμένες με σημαντικές υλικές βάσεις. Ενώ ελπίζουμε στην εμφάνιση, όπως φαίνεται να συμβαίνει στη Χιλή, νέων επαναστατικών οργανώσεων που βασίζονται σε τοπικές αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες, υπερασπιζόμαστε έναν διεθνισμό που υποστηρίζει τις λαϊκές εξεγέρσεις και καλωσορίζει όλους τους εξόριστους. Και σε αυτή την προσπάθεια προετοιμάζουμε το έδαφος για μια πραγματική επιστροφή στον διεθνισμό, ο οποίος ελπίζουμε ότι μια μέρα θα αποτελέσει ξανά μια εναλλακτική διαδρομή διαφορετική από τα μοντέλα των δυτικών καπιταλιστικών δημοκρατιών και του καπιταλιστικού αυταρχισμού, είτε ρωσικού είτε κινεζικού.

Μια τέτοια αντίληψη για το τι κάναμε στη Συρία, σίγουρα θα βοηθούσε την επανάσταση να διατηρήσει ένα δημοκρατικό και ισότιμο χρώμα. Ποιος ξέρει, μπορεί ακόμη και να συνέβαλε στην επίτευξη της νίκης μας. Επομένως, είμαστε διεθνιστές όχι μόνο ως ζήτημα ηθικής αρχής αλλά και ως συνέπεια της επαναστατικής στρατηγικής. Ως εκ τούτου, υπερασπιζόμαστε την ανάγκη δημιουργίας δεσμών και συμμαχιών μεταξύ αυτοοργανωμένων δυνάμεων που εργάζονται για τη χειραφέτηση όλων χωρίς διάκριση.

Αυτό εννοούμε με τον διεθνισμό από-τα-κάτω, τον διεθνισμό των λαών.

Προτεινόμενες θέσεις για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία

• Εκφράστε την πλήρη υποστήριξη στην ουκρανική λαϊκή αντίσταση ενάντια στη ρωσική εισβολή.
• Δώστε προτεραιότητα στην υποστήριξη των αυτοοργανωμένων ομάδων που υπερασπίζονται τις χειραφετικές θέσεις στην Ουκρανία μέσω δωρεών, ανθρωπιστικής βοήθειας και δημοσιοποίησης των αιτημάτων τους.
• Υποστηρίξτε τις προοδευτικές αντιπολεμικές και αντικαθεστωτικές δυνάμεις στη Ρωσία και δημοσιοποιήστε τις θέσεις τους.
• Στεγάστε Ουκρανούς εξόριστους και οργανώστε εκδηλώσεις και υποδομές για να ακουστεί η φωνή τους.
• Καταπολεμήστε κάθε λόγο υπέρ του Πούτιν, ειδικά στην Αριστερά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία προσφέρει μια κρίσιμη ευκαιρία για να τεθεί οριστικό τέλος στον «καμπισμό» και την τοξική αρρενωπότητα.
• Καταπολέμηση του ιδεολογικού φιλοΝΑΤΟϊκού λόγου.
• Αρνηθείτε την υποστήριξη σε όσους στην Ουκρανία και αλλού υπερασπίζονται τις υπερεθνικιστικές, ξενοφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές.
• Μόνιμη κριτική και δυσπιστία για τις ενέργειες του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και αλλού.
• Διατήρηση πίεσης στις κυβερνήσεις μέσω διαδηλώσεων, άμεσων ενεργειών, πανό, φόρουμ, αναφορών και άλλων μέσων προκειμένου να επιβληθούν τα αιτήματα των αυτοοργανωμένων παραγόντων στο πεδίο.

Δυστυχώς, αυτά δεν είναι πολλά, αλλά είναι τα μόνα που μπορούμε να προσφέρουμε, εφόσον δεν υπάρχει αυτόνομη δύναμη εδώ ή αλλού που να αγωνίζεται για ισότητα και χειραφέτηση που να είναι ικανή να παρέχει οικονομική, πολιτική ή στρατιωτική υποστήριξη.

Ελπίζουμε ειλικρινά ότι, αυτή τη φορά, αυτές οι θέσεις θα βρουν ανταπόκριση. Εάν συμβεί αυτό, θα είμαστε πολύ χαρούμενοι, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσουμε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό για τη Συρία και ότι της κόστισε ακριβά.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Σχετικά με τη Σημαία της Συριακής Επανάστασης: Ενώ είναι αλήθεια ότι η σημαία που σχετίζεται με τη Συριακή Επανάσταση φέρεται επίσης από πολιτοφυλακές που πρόδωσαν την επανάσταση συμμαχώντας με την τουρκική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της κατοχής της βόρειας Συρίας και άλλων εδαφών, για τους συντάκτες αυτού του κειμένου, αυτό το σύμβολο – που φαίνεται στις φωτογραφίες από το Kafranbel – εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει την εξέγερση του 2011. Ήταν η σημαία της Συρίας όταν κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία. Αντίθετα, η σημερινή «επίσημη» σημαία (με δύο αστέρια) συμβολίζει την κυριαρχία του κόμματος Μπάαθ και έναν νέο αποικισμό της Συρίας από την οικογένεια αλ Άσαντ.

Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση:

Φωνές αντίστασεις σε Ουκρανία και Ρωσία

• The Kyiv Declaration: Ukrainian Civil Society Leaders Appeal to the World
• Manifesto: Russian Socialists and Communists against the War—BALLAST
• A Letter to the Western Left from Kyiv—OpenDemocracy
• Ukraine and Russia: Grassroots Resistance to Putin’s Invasion—CrimethInc.
• Russian Anarchists on the Invasion of Ukraine: Updates and Analysis—CrimethInc.
• Against Annexations and Imperial Aggression: A statement from Russian Anarchists against Russian Aggression in Ukraine—CrimethInc.
• War and Anarchists: Anti-Authoritarian Perspectives in Ukraine—CrimethInc.
• Spring is Coming: Take to the Streets against the War—Call for Demonstrations in Russia against the Invasion of Ukraine—CrimethInc.

Για τα ερωτήματα του ιμπεριαλισμού και του διεθνισμού:

• Against Russian Imperialism, for an Internationalist Leap, Mediapart
• Their Anti-Imperialism and Ours—Gilbert Achcar
• A Memorandum on the Radical Anti-Imperialist Position Regarding the War in Ukraine—Gilbert Achcar
• There Will Be No Scenery after the Battle—The Zapatista Sixth Commission

Συριακές προοπτικές:

• The “Anti-Imperialism” of Idiots—Leila Al Shami
• Safe—On the Edge of Syria
• Why Ukraine Is a Syrian Cause—Yassin al-Haj Saleh
• أوكرانيا بعيون سوريّة
• This Twittter thread by Joey Ayoub compiles a great deal of material connecting the Syrian and Ukrainian contexts.

Για τον ρόλο του ΝΑΤΟ και των Δυτικών:

• Remarks on Recent Events in Ukraine: A Provisional Statement—David Harvey

The post Πόλεμος στην Ουκρανία: Δέκα μαθήματα από τη Συρία first appeared on Aυτολεξεί.

Της Leila Al Shami. Η Leila Al-Shami είναι Βρετανίδα-Σύρια και συγγραφέας. Είναι μία από τις συγγραφείς του Burning Country: Syrians in Revolution and War (Pluto Press, 2016). Συμμετέχει στην καμπάνια “100 Faces of the Syrian Revolution”.

Στις 18 Μαρτίου 2021, άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γιόρτασαν την επέτειο των 150 χρόνων από την Κομμούνα του Παρισιού. Εκείνη τη χρονολογία, απλοί άντρες και γυναίκες διεκδίκησαν την εξουσία για τους εαυτούς τους, ανέλαβαν τον ελεγχο της πόλης τους και διαχειρίστηκαν τις υποθέσεις τους ανεξάρτητα από το κράτος για πάνω από δύο μήνες, προτού συντριβούν σε μια αιματηρή εβδομάδα από τη γαλλική κυβέρνηση στις Βερσαλλίες. Το πείραμα των Κομμουνάρων της αυτόνομης, δημοκρατικής αυτοοργάνωσης –ως μέσου τόσο για την αντίσταση στην κρατική τυραννία όσο και για τη δημιουργία μια ριζικής εναλλακτικής λύσης– κατέχει μια σημαντική θέση στο συλλογικό φαντασιακό και έχει εμπνεύσει γενιές επαναστατών.

Στις 18 Μαρτίου πέρασε άλλη μία επέτειος, αλλά σίγουρα με πολύ λιγότερη αναγνώριση παγκοσμίως: την ίδια ακριβώς ημερομηνία πριν από μια δεκαετία, πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις μεγάλης κλίμακας στη νότια συριακή πόλη Dera’a ως απάντηση στη σύλληψη και βασανισμό μιας ομάδας παιδιών σχολείου που είχαν ζωγραφίσει αντικυβερνητικά γκράφιτι σε τοίχο. Οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών, σκοτώνοντας τουλάχιστον 4 και προκαλώντας ευρέως τη δημόσια οργή.

Τις μέρες που ακολούθησαν, διαμαρτυρίες εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα που μεταράπηκαν σε ένα επαναστατικό κίνημα, απαιτώντας ελευθερία από τη δικτατορία 4 δεκαετιών του καθεστώτος Άσαντ.

Τα επόμενα χρόνια, κι ενώ οι άνθρωποι πήραν τα όπλα και ανάγκασαν το κράτος να υποχωρήσει από τις κοινότητές τους, οι Σύριοι συμμετείχαν σε αξιοσημείωτα πειράματα αυτόνομης αυτοοργάνωσης παρά τη βαρβαρότητα της αντεπανάστασης που εξαπολύθηκε εναντίον τους.

Ήδη από το 2012, ο Omar Aziz, Σύριος οικονομολόγος, διανοούμενος και αναρχικός αντιφρονούντας, συνέκρινε το πρώτο από αυτά τα πειράματα με την Κομμούνα του Παρισιού.

Ο Omar Aziz δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των γεγονότων που έλαβαν χώρα στη Συρία. Ενώ ζούσε και εργαζόταν στην εξορία, επέστρεψε στην πατρίδα του τη Δαμασκό το 2011, σε ηλικία 63 ετών, για να συμμετάσχει στην εξέγερση ενάντια στο καθεστώς. Ασχολήθηκε με την επαναστατική οργάνωση και παρείχε βοήθεια σε οικογένειες που εκτοπίστηκαν από τα προάστια της Δαμασκού υπό το καθεστώς επίθεσης. Ο Aziz εμπνεύστηκε από το επίπεδο αυτοοργάνωσης που είχε το κίνημα στην αντίστασή του στο καθεστώς. Στις πόλεις και τις γειτονιές ολόκληρης της χώρας, οι επαναστάτες είχαν σχηματίσει τοπικές συντονιστικές επιτροπές. Αυτά ήταν οριζόντια οργανωμένα φόρουμ μέσω των οποίων θα σχεδίαζαν διαμαρτυρίες και θα μοιράζονταν πληροφορίες σχετικά με τα επιτεύγματα της επανάστασης και τη βίαιη καταστολή που αντιμετώπιζε το κίνημα. Προωθούσαν τη μη βίαιη πολιτική ανυπακοή και συμπεριλάμβαναν τις γυναίκες και τους άνδρες όλων των κοινωνικών, θρησκευτικών και εθνοτικών ομάδων. Οι επαναστάτες οργάνωναν επίσης την παροχή καλαθιών τροφίμων σε όσους είχαν ανάγκη και δημιούργησαν ιατρικά κέντρα κατάλληλα για τους τραυματισμένους διαδηλωτές που φοβούνταν να πάνε σε νοσοκομεία λόγω του κινδύνου σύλληψης.

Ο Aziz πίστευε ότι, παρόλο που τέτοιες δραστηριότητες αποτελούσαν σημαντικό μέσο για την αντίσταση στο καθεστώς και όντως αμφισβήτησαν την εξουσία του, δεν προχώρησαν αρκετά παραπέρα. Μέσω της οργάνωσής τους, οι επαναστάτες ανέπτυσσαν νέες σχέσεις ανεξάρτητα από το κράτος με βάση την αλληλεγγύη, τη συνεργασία και την αμοιβαία βοήθεια, αλλά εξακολουθούσαν να εξαρτώνται από το κράτος για τις περισσότερες από τις ανάγκες τους, συμπεριλαμβανομένης της απασχόλησης, των τροφίμων, της εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης. Αυτή η πραγματικότητα επέτρεψε στο καθεστώς να διατηρήσει τη νομιμότητά του και να διαιωνίσει τη δύναμή του παρά την ευρύτερη αντίθεση των ανθρώπων σε αυτό.

Σε 2 μελέτες που δημοσιεύθηκαν τον Οκτώβριο του 2011 και τον Φεβρουάριο του 2012 –όταν η επανάσταση ήταν ακόμη σε ένα μεγάλο βαθμό ειρηνική και το μεγαλύτερο μέρος της συριακής επικράτειας παρέμενε υπό τον έλεγχο του καθεστώτος–, ο Aziz άρχισε να συνηγορεί για τη δημιουργία Τοπικών Συμβουλίων. Τα είδε αυτά ως φόρουμ των από-τα-κάτω μέσω των οποίων οι άνθρωποι θα μπορούσαν να συνεργαστούν συλλογικά για να καλύψουν τις ανάγκες τους, να αποκτήσουν πλήρη αυτονομία από το κράτος και να επιτύχουν ατομική και κοινοτική ελευθερία από τις κυρίαρχες δομές. Πίστευε ότι η οικοδόμηση αυτόνομων, αυτοδιοικούμενων κοινοτήτων, που συνδέονται περιφερειακά και εθνικά μέσω ενός δικτύου συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας, ήταν ο δρόμος προς την κοινωνική επανάσταση. Σύμφωνα με τον Aziz, «όσο περισσότερο είναι σε θέση να εξαπλωθεί η αυτοοργάνωση… τόσο περισσότερο η επανάσταση θα έχει δημιουργήσει τα θεμέλια για τη νίκη».

Ο Aziz δεν ασχολήθηκε με την κατάληψη της κρατικής εξουσίας και δεν υποστήριξε ένα κόμμα εμπροσθοφυλακής που να ηγηθεί της επανάστασης. Όπως και οι Κομμουνάριοι, πίστευε στην έμφυτη ικανότητα των ανθρώπων να κυβερνούν τον εαυτό τους χωρίς μία καταναγκαστική εξουσία. Κατά την άποψή του, οι νέοι αυτοοργανωμένοι κοινωνικοί σχηματισμοί που αναδύονταν θα «επέτρεπαν στους ανθρώπους να πάρουν τον αυτόνομο έλεγχο στη δική τους ζωή και να αποδείξουν ότι αυτή η αυτονομία σημαίνει ελευθερία». Στη σκέψη του Aziz προβλεπόταν ότι ο ρόλος των Τοπικών Συμβουλίων θα ήταν να υποστηρίξουν και να εμβαθύνουν αυτή τη διαδικασία ανεξαρτησίας από τους θεσμούς του κράτους. Η προτεραιότητά τους θα ήταν να δουλέψουν από κοινού με άλλες δημοφιλείς πρωτοβουλίες για την εξασφάλιση των βασικών αναγκών, όπως είναι η πρόσβαση σε στέγαση, εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη· να συλλέγουν πληροφορίες σχετικά με τη μοίρα των κρατουμένων και να παρέχουν υποστήριξη στις οικογένειές τους· να συντονίζονται με τις ανθρωπιστικές οργανώσεις· να υπερασπίζονται τη γη από τις κρατικές απαλλοτριώσεις· να υποστηρίζουν και να αναπτύσσουν οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες· να συντονίζονται με τις πρόσφατα σχηματισμένες πολιτοφυλακές του Ελεύθερου Στρατού για τη διασφάλιση της ασφάλειας και της κοινοτικής άμυνας. Για τον Αζίζ, η πιο ισχυρή μορφή αντίστασης στο κράτος ήταν η άρνηση συνεργασίας με αυτό μέσω της δημιουργίας εναλλακτικών στο παρόν, οι οποίες προετοιμάζουν ένα χειραφετητικό μέλλον.

Τον Νοέμβριο του 2012, ο Omar Aziz, όπως και πολλοί άλλοι επαναστάτες της Συρίας, συνελήφθη και πέθανε στη φυλακή λίγο αργότερα…

Ωστόσο, πριν από τη σύλληψή του, βοήθησε στην ίδρυση τεσσάρων τοπικών συμβουλίων στα εργατικά προάστια της Δαμασκού. Το πρώτο ήταν στο Ζαμπάντανι, μια αγροτική και τουριστική πόλη που περιβάλλεται από βουνά, περίπου 50 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα. Η πόλη προσχώρησε γρήγορα στην εξέγερση τον Μάρτιο του 2011, πραγματοποιώντας τακτικές διαδηλώσεις και ζητώντας ελευθερία και απελευθέρωση των κρατουμένων. Μέχρι τον Ιούνιο, νεαροί άνδρες και γυναίκες είχαν συγκροτήσει μια τοπική επιτροπή συντονισμού για την οργάνωση των διαδηλώσεων και την ενασχόληση με τα μέσα ενημέρωσης ώστε να επικοινωνούν στον έξω κόσμο το τι συνέβαινε στην πόλη. Όπως και οι γυναίκες Κομμουνάριες του Παρισιού, οι γυναίκες του Ζαμπάντανι δημιούργησαν επίσης τα δικά τους φόρουμ. Στα μέσα του 2011 ιδρύθηκε ο Σύλλογος Γυναικών Επαναστατών του Ζαμπάντανι. Συμμετείχαν στις διαδηλώσεις σε τεράστιο αριθμό και καλούσαν σε ειρηνική πολιτική ανυπακοή. Έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Απεργία Αξιοπρέπειας τον Δεκέμβριο του 2011, μια πανεθνική γενική απεργία που προσπάθησε να ασκήσει οικονομική πίεση στο καθεστώς. Τον Ιανουάριο του 2012 ίδρυσαν το περιοδικό Oxygen Magazine, ένα διμηνιαίο έντυπο περιοδικό που παρέχει αναλύσεις σχετικές με την επανάσταση, προωθώντας την ειρηνική αντίσταση. Η ομάδα εξελίχθηκε αργότερα στο Δίκτυο Γυναικών Damma, το οποίο συνεχίζει να εργάζεται, υποστηρίζοντας τη γυναικεία οικοδόμηση της ανθεκτικότητας, ανακουφίζοντας από τον αντίκτυπο της βίας στις κοινότητες που πλήττονται από συγκρούσεις, καθώς και παρέχοντας εκπαίδευση και ψυχολογική υποστήριξη στα παιδιά.

Το Ζαμπάντανι απελευθερώθηκε με τις τοπικές πολιτοφυλακές του Ελεύθερου Στρατού τον Ιανουάριο του 2012. Δημιουργήθηκαν οδοφράγματα και η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο των κατοίκων της. Ένα τοπικό συμβούλιο ιδρύθηκε για να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε από την αποχώρηση του καθεστώτος. Οι σουνίτες και οι χριστιανοί κάτοικοι της πόλης συγκεντρώθηκαν για να εκλέξουν τα 28 μέλη του συμβουλίου ανάμεσα σε σεβαστά άτομα της κοινότητας και να επιλέξουν πρόεδρο. Αυτή ήταν η πρώτη εμπειρία της Συρίας για δημοκρατία εδώ και δεκαετίες. Το συμβούλιο δημιούργησε μια σειρά από υπηρεσίες για τη διαχείριση της καθημερινής πολιτικής ζωής, συμπεριλαμβανομένης της υγειονομικής περίθαλψης και της ανθρωπιστικής βοήθειας, καθώς και μιας πολιτικής επιτροπής που συμμετείχε στη διαπραγμάτευση με το καθεστώς και ένα δικαστήριο για την επίλυση των τοπικών συγκρούσεων. Μια στρατιωτική επιτροπή επόπτευε τα τάγματα του Ελεύθερου Στρατού για να διασφαλίσει την ασφάλεια. Ενώ οι εκπρόσωποι του συμβουλίου ήταν όλοι άντρες, ο Σύλλογος Γυναικών Επαναστατών του Ζαμπάντανι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη των δραστηριοτήτων του Συμβουλίου. Όπως οι Κομμουνάριοι-ες του Παρισιού, οι άνθρωποι του Ζαμπάντανι που ονειρεύονταν μια ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία κατάφεραν να αυτοοργανώσουν δημιουργικά την κοινότητά τους ανεξάρτητα από τον κεντρικό κρατικό έλεγχο.

Η τοπική αυτονομία και η από-τα-κάτω δημοκρατία θεωρήθηκε από το καθεστώς ως η μεγαλύτερη απειλή του. Όπως η κυβέρνηση των Βερσαλλιών, η οποία αρνήθηκε να πολεμήσει ενάντια στους Πρώσους, έστρεψε τα όπλα προς τους Κομμουνάριους, έτσι το συριακό καθεστώς έστρεψε όλη του τη δύναμη εναντίον του λαού του Ζαμπάντανι. Η πόλη πολιορκήθηκε από το καθεστώς και τον σύμμαχό του, τη Χεζμπολάχ, που υποστηρίζεται από το Ιράν και οι καθημερινοί βομβαρδισμοί οδήγησαν σε μια δραματική επιδείνωση των ανθρώπινων συνθηκών. Μέσα στην πόλη, οι επαναστάτες αντιμετώπισαν επίσης προκλήσεις από εξτρεμιστικά ισλαμιστικά τάγματα, τα οποία κέρδισαν με την πάροδο του χρόνου και τελικά απέσπασαν τον έλεγχο από το τοπικό συμβούλιο το 2014. Έπειτα από αρκετές αποτυχημένες συμφωνίες για κατάπαυση του πυρός, το καθεστώς ανέκτησε τον έλεγχο του Ζαμπάντανι τον Απρίλιο του 2017, από όταν και στο εξής πολλοί από τους κατοίκους του το εκκένωσαν βιαίως.

Η εμπειρία του Ζαμπάντανι ήταν αξιοσημείωτη, αλλά όχι η μοναδική. Κατά τη διάρκεια της Συριακής Επανάστασης, τα εδάφη απελευθερώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που, έως το 2013, το καθεστώς είχε χάσει τον έλεγχο περίπου των 4/5 της εθνικής επικράτειας.

Ελλείψει του κράτους, ήταν η αυτοοργάνωση των ανθρώπων που συνέχισε τη λειτουργία των κοινοτήτων και τους επέτρεψε να αντισταθούν στο καθεστώς, σε ορισμένες περιπτώσεις για χρόνια. Εκατοντάδες τοπικά συμβούλια ιδρύθηκαν στις νεοσύστατες αυτόνομες ζώνες που παρείχαν ουσιαστικές δημόσιες υπηρεσίες, όπως νερό και ηλεκτρικό ρεύμα, συλλογή απορριμμάτων, και υποστήριξη των σχολείων και των νοσοκομείων ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν. Σε ορισμένες περιοχές μεγάλωσαν και διανείμαν φαγητό. Οι άνθρωποι συνεργάστηκαν επίσης για τη δημιουργία ανθρωπιστικών οργανώσεων, κέντρων παρακολούθησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανεξάρτητων ενώσεων μέσων ενημέρωσης. Γυναικεία κέντρα ιδρύθηκαν ώστε να ενθαρρύνουν τις γυναίκες να δραστηριοποιηθούν πολιτικά και οικονομικά και να αμφισβητήσουν τα πατριαρχικά ήθη. Ένα παράδειγμα είναι το κέντρο Mazaya στο Kafranbel, Idlib, το οποίο δίδαξε επαγγελματικές δεξιότητες στις γυναίκες, πραγματοποίησε συζητήσεις για θέματα δικαιωμάτων των γυναικών και αμφισβήτησε τις απειλές των εξτρεμιστικών ισλαμιστικών ομάδων. Ιδρύθηκαν σωματεία  για μαθητές, δημοσιογράφους και εργαζόμενους στον τομέα της υγείας. Στη βόρεια πόλη Manbij, οι επαναστάτες ίδρυσαν το πρώτο ελεύθερο συνδικάτο της Συρίας, το οποίο αγωνίστηκε για καλύτερους μισθούς. Οι πολιτιστικές δραστηριότητες άνθισαν, συμπεριλαμβανομένων ανεξάρτητων συλλογών ταινιών, γκαλερί τέχνης και θεατρικών ομάδων. Στην απελευθερωμένη πόλη Νταράγια, κοντά στη Δαμασκό, οι επαναστάτες έχτισαν μια υπόγεια βιβλιοθήκη από βιβλία που διέσωσαν από τα κατεστραμμένα σπίτια του λαού.

Μετά το 2011, προτού τους γονατίσει η αντεπανάσταση, οι κοινότητες σε ολόκληρη τη Συρία ζούσαν ελεύθερες από την τυραννία του καθεστώτος. Η εξουσία μειώθηκε σε τοπικό επίπεδο και οι άνθρωποι συνεργάστηκαν για αμοιβαίο όφελος, συχνά σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, για να χτίσουν μια πλουραλιστική, διαφορετική, χωρίς αποκλεισμούς και δημοκρατική κοινωνία –σε πλήρη αντίθεση με τον ολοκληρωτισμό του κράτους. Δεν υποκινούνταν από μεγάλες ιδεολογίες ούτε καθοδηγούνταν από κάποια φράξια ή κόμμα. Οδηγούνταν από την αναγκαιότητα. Η ίδια η ύπαρξή τους αμφισβήτησε τον μύθο που διαδόθηκε από το κράτος ότι η επιβίωσή του ήταν απαραίτητη για να εξασφαλιστεί η εκπλήρωση των βασικών αναγκών και της σταθερότητας.

Οι Σύριοι έδειξαν ότι ήταν περισσότερο από ικανοί να οργανώσουν τις κοινότητές τους, απουσία κεντρικής, καταναγκαστικής εξουσίας, χτίζοντας ισότιμες κοινωνικές δομές και αναδημιουργώντας κοινωνικούς δεσμούς αλληλεγγύης, συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού. Δεν υπήρχε κανένα μοντέλο ή σχέδιο. Κάθε κοινότητα οργανώθηκε σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες, τις μοναδικές τοπικές συνθήκες και αξίες της –η ίδια η ουσία της αυτοδιάθεσης, απαραίτητη σε μια χώρα που είναι τόσο κοινωνικά και πολιτιστικά διαφορετική όσο η Συρία.

Αυτό που μοιράστηκαν ήταν η επιθυμία για αυτονομία από το καθεστώς και μια δέσμευση για αποκεντρωμένες, αυτοδιαχειριζόμενες μορφές οργάνωσης.

Κι ενώ η εμπειρία της Κομμούνας του Παρισιού είναι γνωστή και γιορτάζεται στη Δύση, θα πρέπει να διερωτηθούμε γιατί παρόμοια πειράματα που συμβαίνουν στην εποχή μας στη Συρία δεν γίνονται εξίσου γνωστά –γιατί συνήθως δεν καταφέρνουν να προσελκύσουν ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις μορφές αλληλεγγύης; Ενώ η ριζοσπαστική θεωρία υποστηρίζει τον οικουμενισμό, συχνά δίνει μικρή προσοχή σε άλλα, μη δυτικά περιβάλλοντα ή πολιτισμούς.

Όταν οι αριστεροί στη Δύση σκέφτονται τη Συρία, συχνά σκέφτονται την ξένη κρατική παρέμβαση, τις εξτρεμιστικές ισλαμιστικές ομάδες και πολλές ένοπλες ομάδες που κραυγάζουν και ανταγωνίζονται για εξουσία και έδαφος. Λίγη προσοχή δίνεται στους απλούς άντρες και γυναίκες και στις θαρραλέες πράξεις τους που αψηφούν ένα τυραννικό και γενοκτονικό καθεστώς. Αυτοί οι άνθρωποι αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της πολιτικής αντίστασης της Συρίας. Όχι μόνο αντιστάθηκαν στο καθεστώς αλλά έχτισαν μια βιώσιμη, όμορφη εναλλακτική λύση σε αυτό. Ο αγώνας τους έγινε πολύπλευρος. Υπερασπίστηκαν τη σκληρά κερδισμένη αυτονομία τους από το καθεστώς και αργότερα από τις πολλές ξένες δυνάμεις και εξτρεμιστικές ομάδες που είδαν την ύπαρξή τους ως τη μεγαλύτερη απειλή. Αποσιωπήθηκαν και συχνά συκοφαντήθηκαν από τη διεθνή κοινότητα, ακόμη και από ανθρώπους που θεωρούν τον εαυτό τους μέρος της αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς. Η ύπαρξή τους έγινε μια ταλαιπωρία για τις μεγάλες αφηγήσεις στις οποίες κάποιοι ήθελαν να επιδοθούν σχετικά με την επανάσταση της Συρίας και τον αντεπαναστατικό πόλεμο. Ο επιστημολογικός ιμπεριαλισμός άφησε πολύ λίγο χώρο για τις καθημερινές συνθήκες και την πραγματικότητα της Συρίας.

Όπως και με την Κομμούνα του Παρισιού, υπάρχουν πολλά να μάθουμε από την επαναστατική εμπειρία της Συρίας. Σε περιόδους εξέγερσης ή σε περιόδους κρίσης, συχνά εμφανίζονται νέοι τρόποι οργάνωσης που παρέχουν εναλλακτικές λύσεις στα ιεραρχικά, καταναγκαστικά και εκμεταλλευτικά συστήματα που ασκούνται τόσο από τον καπιταλισμό όσο και από το κράτος. Μέσω της αποκεντρωμένης αυτοοργάνωσης, χωρίς την ανάγκη για ηγέτες ή αφεντικά, αλλά μέσω της εθελοντικής ένωσης, της συνεργασίας και της ανταλλαγής πόρων, οι άνθρωποι μπορούν να μεταμορφώσουν τις κοινωνικές σχέσεις και να επηρεάσουν ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Μας δείχνουν ότι τα χειραφετητικά μέλλοντα μπορούν να οικοδομηθούν εδώ και τώρα, ακόμη και υπό τη σκιά του κράτους.

Όλα τα αποσπάσματα προέρχονται από την αγγλική μετάφραση των δύο κειμένων του Omar Aziz στο The Formation of Local Councils από το Bordered by Silence, εκτός από το εισαγωγικό απόσπασμα που προήλθε από το Twitter, που πλέον έχει διαγραφτεί.

The post Aπό το Παρίσι έως τη Συρία: δημιουργώντας εναλλακτικά μέλλοντα στο παρόν first appeared on Aυτολεξεί.