Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόσο γρήγορα οι άνθρωποι μετέτρεψαν μια φρικτή επίθεση στο Σίδνεϊ σε μια έτοιμη «πολιτισμική» ιστορία.

Προτού καν ηρεμήσουν τα γεγονότα, πολιτικοί και σχολιαστές ξεστόμιζαν ήδη ισχυρισμούς για την «ισλαμιστική τρομοκρατία», σαν να ήταν ένα αντανακλαστικό, όχι έρευνα. Και έπειτα προκύπτει η λεπτομέρεια που δεν ταιριάζει στο σενάριο: οι αναφορές λένε ότι ένας άνδρας ονόματι Άχμεντ αλ-Άχμαντ έτρεξε κατά μέτωπο προς τη βία και βοήθησε στον αφοπλισμό του ενός επιτιθέμενου, ακόμη και αφότου τραυματίστηκε. Ένα όνομα που ακούγεται μουσουλμανικό, σώζει εβραϊκές ζωές σε μια εβραϊκή συγκέντρωση – το είδος της ανθρώπινης πραγματικότητας που θα έπρεπε να σπάσει τα τεμπέλικα δίπολα. Αντ’ αυτού, αγνοείται, ελαχιστοποιείται ή μετατρέπεται σε «εξαίρεση» ώστε να επιβιώσει η προκατάληψη.

Ο Νετανιάχου έσπευσε να οπλίσει τη σφαγή του Σίδνεϊ κατηγορώντας την ευρύτερη προσπάθεια για παλαιστινιακό κράτος, σαν τα παλαιστινιακά δικαιώματα να είναι κάποιο είδος «τρομοκρατίας», ενώ ο υπουργός Υγείας της Ελλάδας Άδωνις Γεωργιάδης αμέσως χαρακτήρισε τους επιτιθέμενους «ισλαμιστές τρομοκράτες» πριν τα γεγονότα προλάβουν να δημοσιοποιηθούν.

Αυτό είναι ρατσισμός – απλός και συγκεκριμένος: η μετατροπή του εβραϊκού πόνου σε πρόσχημα για την ποινικοποίηση των Παλαιστινίων και η μετατροπή μιας αντισημιτικής θηριωδίας σε συλλογική καχυποψία για τους μουσουλμάνους. Είναι ο ίδιος αποικιακός αλγόριθμος κάθε φορά: αντικατάσταση της έρευνας με κάποια ταυτότητα, αντικατάσταση των ανθρώπων με ετικέτες και στη συνέχεια προσποίηση ότι το μίσος «απλώς συνέβη».

Η ίδια αυτή σήψη εγκεφάλου εμφανίζεται στον τρόπο που οι άνθρωποι μιλάνε για την Παλαιστίνη, τη Δυτική Ασία και όλα όσα την περιβάλλουν. Πάρτε για παράδειγμα τον Khaled Meshaal που φέρεται να εκφράζει χαρά για την πτώση του Άσαντ. Αν ζείτε μέσα σε μια απλοποιημένη, βασισμένη σε στρατόπεδα αφήγηση (καμπισμός), αυτό είναι ένα άβολο γεγονός. Και τι συμβαίνει; Η ακροδεξιά το αρπάζει για να κάνει την προπαγάνδα της. Εν τω μεταξύ, τμήματα της αριστεράς που είναι «υπέρ του Άξονα της Αντίστασης» σιωπούν, επειδή η παραδοχή αυτού θα τους ανάγκαζε να αντιμετωπίσουν μια βασική αλήθεια: η περιοχή δεν αποτελεί ένα ενιαίο μπλοκ και οι άνθρωποι δεν είναι πιόνια σε σκάκι.

Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα: η ανθρώπινη αυτενέργεια διαγράφεται.

Οι Σύριοι γίνονται «ένα έργο της CIA» ή «ένας τρομοκρατικός όχλος». Οι Παλαιστίνιοι γίνονται είτε «καθαρά θύματα χωρίς πολιτική» είτε «σύμβολα ένοπλης λύτρωσης». Οι Εβραίοι γίνονται «η Δύση» και οι Μουσουλμάνοι γίνονται «η απειλή». Όλοι φορούν ένα κουστούμι στο ηθικό θεατρικό έργο κάποιου άλλου.

Και το ψεύτικο δίπολο «Ισλάμ εναντίον Δύσης» είναι μια κοινή επινόηση. Οι ιμπεριαλιστές συντηρητικοί το χρειάζονται για να δικαιολογήσουν την ασφάλεια, τον ρατσισμό και τον ατελείωτο πόλεμο. Το πολιτικό Ισλάμ το χρειάζεται για να φιμώσει τη διαφωνία, να διεκδικήσει το μονοπώλιο επί της αντίστασης και να ξεπλύνει τον αυταρχισμό ως «κουλτούρα».

Αρνούμαι αυτή την ανταλλαγή! Δεν μπορείς να υπερασπιστείς την εβραϊκή ασφάλεια δαιμονοποιώντας τους μουσουλμάνους. Και δεν μπορείς να υπερασπιστείς την Παλαιστίνη ρομαντικοποιώντας δικτάτορες ή αντιμετωπίζοντας τις κοινωνίες της δυτικής Ασίας ως διακοσμητικά στηρίγματα σε ένα γεωπολιτικό θέατρο.

The post Η πράξη του Αχμέντ αλ Άχμαντ σπάει τα εύκολα και τεμπέλικα δίπολα first appeared on Aυτολεξεί.

Στις 23 Οκτωβρίου του 2021 δολοφονείται στο Πέραμα κατά τη διάρκεια καταδίωξης ο 18χρονος Ρομ Νίκος Σαμπάνης από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ . Ο Νίκος που ήταν συνοδηγός εκείνο το βράδυ έπεσε νεκρός μέσα σε έναν καταιγισμό τουλάχιστον 38 σφαιρών και δύο ακόμα ανήλικοι Ρομά ένας 14 χρονος κι ένας 16 χρονος κινδύνευσαν σοβαρά να χάσουν τη ζωή τους.

4 χρονιά μετά, η «Δηκεοσήνι», όπως αναγράφεται σε πανό από την ίδια την οικογένεια του Νίκου, δεν έχει έρθει. Η οικογένεια του μαζί με τους δικηγόρους της περιμένουν την εισαγγελική πρόταση και το βούλευμα σε μια κατ’ τα άλλα “κλασσική υπόθεση” κρατικής δολοφονίας, συγκάλυψης και ατιμωρισίας.

Ο Νίκος άφησε πίσω του 3 παιδιά, το ένα ακόμη αγέννητο όταν δολόφονήθηκε και μια οικογένεια που εκτός από τα “αν” και τα “γιατί” που αναζητά, προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στις σκληρές συνθήκες αποκλεισμού μαζί με όλους τους υπόλοιπους κατοίκους του καταυλισμού στο Σοφό στον Ασπρόπυργο.

Δεν ήταν η βενζίνη δεν ήταν τα λεφτά, οι μπάτσοι πυροβόλησαν γιατί ήτανε Ρόμα. Ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, Ρόμα και μπάλαμε τσακίζουμε ναζι.

– Εδώ το σχετικό λινκ της οικονομικής ενίσχυσης:

https://www.firefund.net/tsampanis

Πρωτοβουλία για τη στήριξη της οικογένειας του Νίκου Σαμπάνη

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Mail: sykapro_squat@riseup.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Twitter: @Prosfygika

Instagram: @sykapro__

The post Οικονομική στήριξη της οικογένειας του δολοφονημένου Νίκου Σαμπάνη first appeared on Aυτολεξεί.

Η ιδέα ότι ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες δεν ανήκουν στην ανθρώπινη κατηγορία και, κατά συνέπεια, δεν αξίζουν ανθρώπινα δικαιώματα, αποτελεί βασικό μηχανισμό στην ψυχολογία της βίας. Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως αποκτηνωσιμότητα (dehumanization), έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά για να δικαιολογήσει γενοκτονίες, σκλαβιά, αποικιοκρατία και άλλα εγκλήματα. Όταν μια ομάδα παρουσιάζεται ως «λιγότερο ανθρώπινη», η ηθική αντίσταση για τη βία εναντίον της εξασθενεί, και οι πράξεις που θα θεωρούνταν αδιανόητες γίνονται αποδεκτές.

Κατά την αποικιοκρατική επέκταση της Ευρώπης, οι ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής περιγράφονταν ως «άγριοι» ή «ζώα». Ο Bartolomé de las Casas, ένας Ισπανός ιεραπόστολος, ανέφερε ότι οι κατακτητές θεωρούσαν τους ιθαγενείς «ζώα χωρίς ψυχή», κάτι που διευκόλυνε τη σφαγή και την καταπίεσή τους και νομιμοποίησε τη γενοκτονία εκατομμυρίων.

Στο δουλεμπόριο την περίοδο της αποικιοκρατίας, οι Αφρικανοί απεικονίζονταν ως «ιδιοκτησία» ή «ζωντανά εμπορεύματα». Οι ευρωπαϊκοί νόμοι (π.χ. ο Κώδικας Νουάρ) τους αρνούνταν βασικά δικαιώματα. Η επιστημονική ρατσιστική θεωρία του 19ου αιώνα “αποδείκνυε” την κατώτερη φυλή, δικαιολογώντας τη σκλαβιά και την αποικιακή εκμετάλλευση.

Η ναζιστική προπαγάνδα παρουσίαζε τους Εβραίους ως «παράσιτα» ή «ιούς» που «μολύνουν» τη γερμανική κοινωνία. Αυτή η ρητορική μετέτρεψε τη δολοφονία εκατομμυρίων σε «καθαρισμό». Όπως έγραψε ο Hannah Arendt, η αποκτηνωσιμότητα μετέτρεψε τους ανθρώπους σε «υλικά», διευκολύνοντας τη βιομηχανική κλίμακα των φρικτών εγκλημάτων του Ολοκαυτώματος.

Στη γενοκτονία της Ρουάντα (1994), οι Hutsi αποκαλούνταν «κατσαρίδες» από την προπαγάνδα των Hutu. Αυτή η ρητορική μετέτρεψε τη δολοφονία γειτόνων και συγγενών σε «εκρίζωση ενοχλητικών εντόμων».

Η ιστορία δείχνει ότι η αποκτηνωσιμότητα δεν είναι απλή ρητορική, αλλά προϋπόθεση για μαζικές βαρβαρότητες. Η αναγνώριση αυτού του μηχανισμού είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση σύγχρονων μορφών αποκλεισμού (π.χ. μετανάστες, μειονότητες) ή γενοκτονιών (όπως αυτής που διαπράττεται στη Γάζα).

Όπως είπε ο Primo Levi, «Αυτός που σας πείθει ότι κάποιοι ‘άλλοι’ δεν είναι πλήρως άνθρωποι, σας προετοιμάζει για έγκλημα».

——————————-

Φωτογραφία κειμένου: Διάγραμμα του βρετανικού δουλεμπορικού πλοίου «Brookes» από τα τέλη του 18ου αιώνα, που απεικονίζει τις φρικτές συνθήκες υπό τις οποίες μεταφέρονταν οι σκλάβοι Αφρικανοί κατά τη διάρκεια του διατλαντικού δουλεμπορίου.

The post Νίκος Αναστασόπουλος: Η αποκτηνωσιμότητα των Άλλων και η νομιμοποίηση των εγκλημάτων first appeared on Aυτολεξεί.

3 Ιουνίου, το πλήθος έδιωξε ομοσπονδιακούς πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (η λεγόμενη ICE) των ΗΠΑ από τη Μινεάπολη μετά από επιδρομή σε μία τακερία. Στις 4 Ιουνίου, άτομα αντιμετώπισαν πράκτορες της ICE καθώς πραγματοποιούσαν επιδρομές στο Σικάγο και το Γκραντ Ράπιντς. Την Παρασκευή 6 Ιουνίου, άτομα στο Λος Άντζελες ανταποκρίθηκαν σε μια επιδρομή της ICE, η οποία προκάλεσε μια ολόκληρη ημέρα συγκρούσεων που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Στον ακόλουθο ρεπορτάζ, οι συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις περιγράφουν το πώς οι άνθρωποι ενώθηκαν για να κάνουν το καλύτερο δυνατό ώστε να αποτρέψουν τους ομοσπονδιακούς πράκτορες της ICE από το να απαγάγουν ανθρώπους από την κοινότητά τους.

Ο «τσάρος των συνόρων» του Ντόναλντ Τραμπ, Τομ Χόμαν, ανακοίνωσε ότι θα στείλει την Εθνοφρουρά στο Λος Άντζελες ως απάντηση. Εάν η κατάσταση κλιμακωθεί και αλλού στη χώρα, είναι λογικό να δούμε ένα κίνημα που θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε η εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ. Αναμφισβήτητα κινήσεις όπως η σύλληψη του προέδρου του παραρτήματος της Καλιφόρνια της Διεθνούς Ένωσης Υπηρεσιών στις επιθέσεις τους εναντίον ανθρώπων στο Λος Άντζελες, διακινδυνεύουν να κάνουν την ICE και τις άλλες υπηρεσίες που την υποστηρίζουν ακόμα πιο μισητές στο κόσμο την στιγμή που αυτή η αντιπαράθεση ξεκινά.

Παρόλο που η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε επιτιθέμενη σε μετανάστες -τόσο με καταγεγραμμένα όσο και χωρίς καταγεγραμμένα έγγραφα- αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα στην προσπάθειά τους να εγκαθιδρύσουν μια απολυταρχία. Στοχοποιούν τους μετανάστες επειδή πιστεύουν ότι αυτοί είναι ο πιο ευάλωτος στόχος, αλλά ο πρωταρχικός τους στόχος είναι να μας συνηθίσουν όλους στην παθητικότητα απέναντι στην βάναυση κρατική βία, σπάζοντας τους βασικούς δεσμούς αλληλεγγύης που θα έπρεπε να συνδέουν όλους τους ανθρώπους.

Πρέπει να είναι σαφές σε όλους – ακόμα και στους πιο ήπιους κεντρώους- ότι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης που κλιμακώνεται τώρα θα καθορίσει τις προοπτικές κάθε άλλου στόχου που έχει θέσει στο στόχαστρό του ο Τραμπ, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ μέχρι εκείνους που απλώς επιθυμούν να έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν είδη παντοπωλείου.

Πρώτη Δράση, Μεσημέρι

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαδόθηκε η είδηση ​​ότι η ICE έκανε εφόδους σε πολλά σημεία στο κέντρο του Λος Άντζελες, στο Χάιλαντ Παρκ και στο ΜακΆρθουρ Παρκ. Οι πράκτορες είχαν αρχίσει να κάνουν εφόδους σε ένα κτίριο στην περιοχή των λουλουδιών όταν ένα αυθόρμητο πλήθος τους παγίδευσε μέσα. Άνθρωποι μπλόκαραν κάθε πλευρά του κτιρίου, κάθε είσοδο, ώστε οι πράκτορες να μην μπορούν να βγουν έξω. Είχαν ήδη συλλάβει πολλούς ανθρώπους στο κτίριο και δεν περίμεναν ότι ένα σμήνος 50-100 κατοίκων της Λος Άντζελες θα τους παγίδευε.

Προφανώς, περίμεναν να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν μια ορατή επιδρομή στο κέντρο του Λος Άντζελες χωρίς απάντηση από τη γειτονιά. Έκαναν λάθος. Από τις έξι ή περισσότερες τοποθεσίες στις οποίες έκαναν επιδρομή, αυτή βρισκόταν στην πυκνότερη σε πληθυσμό περιοχή, λίγα τετράγωνα από την πίστα προσγείωσης και λίγα βήματα από την περιοχή Πινιάτα.

Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων βρισκόταν στην μπροστινή είσοδο εμποδίζοντας την ICE να βγει από το κτίριο. Πιασμένοι, αιφνιδιασμένοι από το πλήθος, οι πράκτορες της ICE προσπαθούσαν φανερά να βρουν πώς να εκκενώσουν το κτίριο. Μέλη των οικογενειών των κρατουμένων έκλαιγαν στις πόρτες και τις πύλες, αναρωτώμενοι τι θα συνέβαινε στους αγαπημένους τους.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε κηρύξει τον πόλεμο στο Λος Άντζελες.

Η ICE διέταξε να επιβιβαστεί ένα θωρακισμένο φορτηγό με τρεις δωδεκάδες ομοσπονδιακές αστυνομικές δυνάμεις καταστολής και έναν στόλο από βαν. Η είσοδος στην οποία ήθελαν να μπουν ήταν αυτή που είχε αποκλειστεί από ένα ηχοσύστημα της SEIU και άρχισαν να απειλούν ότι θα το ρυμουλκήσουν. Η SEIU συμμορφώθηκε και μετακίνησε το φορτηγό της, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χρησιμοποιήσει το ηχοσύστημά της για να φωνάξει «Βγείτε στο πεζοδρόμιο!» στο πλήθος. Οι μισοί από τους ανθρώπους τους άκουσαν και οι άλλοι μισοί όχι, αλλά ήταν αρκετά μικρό το πλήθος που έκανε τη διαφορά. Ως εκ τούτου, το θωρακισμένο φορτηγό και τα βαν κατάφεραν να φτάσουν στην πύλη.

Ομοσπονδιακοί πράκτορες με εξάρτυση για ταραχές άρχισαν να προσπαθούν να τους απωθήσουν όλους. Η μικρή ομάδα που είχε αρνηθεί να φύγει συνέχισε να μένει στη θέση της, στρίβοντας τις μικρές ασπίδες τους και χλευάζοντας τους. Οι πράκτορες ήταν εμφανώς σοκαρισμένοι από την ανθεκτικότητα αυτής της ομάδας που είχε με κάποιο τρόπο συγκεντρωθεί μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Σε μια απεγνωσμένη ώθηση, οι πράκτορες του FBI άρχισαν να πετούν δακρυγόνα στο πλήθος. Όλοι ούρλιαζαν στους φασίστες μισθοφόρους καθώς προσπαθούσαν να απωθήσουν τη γραμμή. Μέσα στη σύγχυση, οι πράκτορες κατάφεραν να ανοίξουν δρόμο για να μπουν τα βαν από την πύλη.

Οι ομοσπονδιακοί έβαλαν τους κρατούμενους εργάτες στο βαν και άρχισαν να φεύγουν με το αυτοκίνητο. Το πλήθος προσπάθησε να τους σταματήσει, αλλά το FBI κλιμάκωσε την ένταση—αρπάζοντας διαδηλωτές και πυροβολώντας μπάλες πιπεριού και πλαστικές σφαίρες εναντίον όλων. Ένα από τα βαν ανέπτυξε ταχύτητα και χτύπησε τον πρόεδρο του παραρτήματος της Καλιφόρνιας της Διεθνούς Ένωσης Υπαλλήλων Υπηρεσιών, τραυματίζοντάς τον. Στη συνέχεια συνελήφθη.

Το πλήθος έγινε πιο θορυβώδες, ανάβοντας πυροτεχνήματα και πετώντας συντρίμμια, μπουκάλια νερού και λάχανο στους μισθοφόρους. Το FBI απάντησε με μια καταιγίδα χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, σφαιρών από καουτσούκ και περισσότερων σφαιρών πιπεριού.

Ενώ η συμπλοκή συνεχιζόταν, κάποιος ακολούθησε τα βαν της ICE μέχρι το αεροδρόμιο του Μπέρμπανκ, όπου οι πράκτορες φέρονται να ισχυρίστηκαν ότι έφερναν μια «ομάδα χόκεϊ». Έκτοτε, άτομα προσπαθούν να εντοπίσουν την πτήση και να δουν πού πήγε.

Οι άλλοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο MDC* (Κέντρο Κράτησης Μητροπολιτικής Περιοχής), γεγονός που πυροδότησε την έναρξη κινητοποίησης για μερικές ώρες αργότερα.

Το MDC είναι το μέρος όπου εξακολουθούν να κρατούνται εκατοντάδες κρατούμενοι από τις επιδρομές. Ήταν επίσης ο χώρος του καταυλισμού της ICE που καταργήθηκε το 2017, ο οποίος διήρκεσε 60 ημέρες.

Δεύτερη Δράση, 4 μ.μ.

Άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Μητροπολιτικό Κέντρο Κράτησης. Πραγματοποιήθηκε συνέντευξη Τύπου με τη συμμετοχή της Union Del Barrio, του SEIU και του Συνασπισμού για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Μεταναστών του Λος Άντζελες. Η αστυνόμευση της ειρήνης προκάλεσε συμπλοκές μεταξύ των πληρωμένων ακτιβιστών και του πλήθους. Οι ακτιβιστές τελικά έφυγαν και το πλήθος παρέμεινε – σημαδεύοντας τα πάντα, σπάζοντας παράθυρα, σπάζοντας πράγματα και καθιστώντας το ακυβέρνητο. Κάποιος είχε φέρει μια βαριοπούλα και έσπαγε τις τσιμεντένιες κολόνες, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κομμάτια ως βλήματα για να τα ρίξουν στην αστυνομία. Κάποιος χρησιμοποίησε μια περιστρεφόμενη καρέκλα ως οδόφραγμα. Ένα άλλο άτομο εμφανίστηκε με στολή δεινοσαύρου.

Οι ομοσπονδιακοί έτρεχαν, πετώντας ό,τι μπορούσαν πίσω στο πλήθος. Οι άνθρωποι δέχτηκαν δακρυγόνα αρκετές φορές, αλλά εξουδετέρωναν το φαινόμενο βάζοντας πάγο και νερό στα δοχεία, καθώς και στους κώνους κυκλοφορίας, όπως έκαναν στη Χιλή. Κάποιοι πετούσαν επίσης τα δοχεία πίσω στους πράκτορες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας που ήταν υπεύθυνοι για αυτά. Το πλήθος ήταν εξαιρετικά ζωηρό και γενναίο. Μερικοί ακροδεξιοί διαδικτυακοί streamers προσπάθησαν να μπουν στην περιοχή, αλλά εντοπίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν αμέσως.

Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) δεν μπορούσε να ελέγξει την κατάσταση. Οι ομοσπονδιακοί ήταν συγκλονισμένοι και παρακάλεσαν το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες να έρθει να τους σώσει. Παρά το γεγονός ότι η δήμαρχος του Λος Άντζελες, Κάρεν Μπας, δήλωσε ότι ήταν «τρομαγμένη» για την παρουσία της ICE στο Λος Άντζελες, η αστυνομία του Λος Άντζελες εξακολουθούσε να εμφανίζεται σε μεγάλους αριθμούς. Ένα ελικόπτερο που πετούσε χαμηλά έλεγε στον κόσμο ότι θα συλλαμβάνονταν και εξέδιδε εντολές διασποράς καθώς η αστυνομία του Λος Άντζελες απώθησε τους ανθρώπους μακριά από το κτίριο τις επόμενες τέσσερις έως πέντε ώρες. Όλοι έφυγαν καλυμμένοι με σκόνη από μπάλες πιπεριού και δακρυγόνα.

Τρίτη Δράση, 10 μ.μ.

Κυκλοφόρησε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι η ICE εντοπίστηκε να οργανώνει μια επιδρομή στην Τσάιναταουν. (Αργότερα, αποδείχθηκε ότι σχεδίαζαν να κρατήσουν αυτόν τον χώρο πάρκινγκ για μια συνέντευξη Τύπου για τον Τόμας Χόμαν, τον «Τσάρο των Συνόρων» του Τραμπ, στις 7 π.μ. το επόμενο πρωί – μια συνέντευξη Τύπου που προφανώς ακυρώθηκε.)

Εκατοντάδες άνθρωποι άρχισαν να συρρέουν σιγά σιγά, ανάβοντας τους φακούς τους στα μάτια των ομοσπονδιακών πρακτόρων και φωνάζοντας συνθήματα και προσβολές προς τη γραμμή των ταραχών.

Παρόλο που ο κόσμος βρισκόταν σε διαδηλώσεις όλη μέρα, η ενέργεια ήταν μεγάλη, προσελκύοντας περαστικούς και τυχαίους οπαδούς των Dodgers να συμμετάσχουν. Το πλήθος βγήκε στον δρόμο και μπλόκαρε για άλλη μια φορά τις εισόδους καθώς τα πράγματα άρχισαν να γίνονται θορυβώδη. Αυτή τη φορά, η αστυνομία του Λος Άντζελες δεν ήταν παρούσα, οπότε οι ομοσπονδιακοί πράκτορες ετοιμάστηκαν να προσπαθήσουν να απωθήσουν τους ανθρώπους οι ίδιοι.

Οι συμμετέχοντες στο πλήθος σημάδεψαν το θωρακισμένο όχημα ICE και άρχισαν να πηδούν πάνω του ενώ ένα LRAD έπαιζε δυνατά. Κάποιος σημάδεψε με την ένδειξη «FUCK ICE» και έγραφε με σπρέι τις κάμερες σε ένα αυτόνομο αυτοκίνητο Waymo. Δεν υπήρχαν οργανώσεις εκτός από μια ισχυρή ομάδα από την Ένωση Ενοικιαστών του Λος Άντζελες, η οποία ήταν παρούσα σε κάθε δράση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες αποφάσισαν ότι το πάρκινγκ ήταν πολύ δύσκολο να κρατηθεί και άρχισαν να υποχωρούν. Το πλήθος άδραξε την ευκαιρία να τους εμποδίσει, πετώντας πυροτεχνήματα και πέτρες, μπουκάλια και κεραμικά πιάτα. Το FBI έριξε μερικές χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα σε απάντηση, αλλά το ηθικό όσων τους αντιστάθηκαν παρέμεινε υψηλό.

Οι άνθρωποι άρχισαν να σπάνε τα παράθυρα στα αυτοκίνητα των ομοσπονδιακών αστυνομικών. Σε εκείνο το σημείο, η ICE αποφάσισε να φύγει και ξεκίνησε ένας εορτασμός στον δρόμο. Περισσότερα πυροτεχνήματα εκτοξεύτηκαν σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα. Οι άνθρωποι γλέντησαν για λίγο πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους, ενθαρρυμένοι από μια μικρή νίκη μετά από μια τρομακτική και απάνθρωπη μέρα στις λεγόμενες Ηνωμένες Πολιτείες.

The post Ρεπορτάζ από τις συγκρούσεις στο Λος Άντζελες first appeared on Aυτολεξεί.

The post Μηδενική ανοχή στον μισαναπηρισμό και στον ρατσισμό first appeared on Aυτολεξεί.

Πάνω από χίλια άτομα έδωσαν μια πρώτη και δυναμική απάντηση στην φασιστική επέλαση που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες με αποκορύφωμα το βάρβαρο πογκρόμ εναντίον μεταναστών το βράδυ της Παρασκευής 01/09 στη Λεμεσό.

Η πορεία κινήθηκε στον παραλιακό δρόμο της Λεμεσού με πολύ δυνατό παλμό και συνθήματα. Στην κινητοποίηση πορεύτηκαν μαζί μας και αρκετοί πρόσφυγες και μετανάστες.

Για τις πολύγλωσσές μας γειτονιές, για την τάξη μας και για τους απανταχού καταπιεσμένους, συνεχίζουμε αντιφασιστικά και αλληλέγγυα. Ευχαριστούμε όσα άτομα παρευρέθηκαν και τις ομάδες που δούλεψαν για αυτήν.

Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον, είναι ήδη εδώ, και δεν μας βγαζει απλώς τη γλώσσα, έχει ανοίξει ήδη το στόμα του. Το πογκρόμ στη Λεμεσό, με την προκλητική ανοχή της Αστυνομίας, αποδεικνύει το αυτονόητο: τα φασιστικά και ρατσιστικά κίνητρα όσων δήθεν αισθάνονται ανασφάλεια και ανησυχούν λόγω της παρουσίας των μεταναστών/-ριών στην Κύπρο.

Σε ένα νέο εκτεταμένο πογκρόμ, μερικές μόνο μέρες μετά τα γεγονότα στη Χλώρακα, φασιστοειδή κτύπησαν και τραυμάτισαν μετανάστες και τραμπούκισαν περαστικούς και δημοσιογράφους. Έβαλαν φωτιές και προκάλεσαν ζημιές σε καταστήματα μεταναστών στην πλέον πολυσύχναστη περιοχή της Λεμεσού.

Κανένας και καμία δεν μπορεί πια να ισχυριστεί πως δεν είδε, δεν άκουσε, δεν κατάλαβε.

Αυτοί είναι οι φασίστες, αυτός είναι ο κόσμος που οραματίζονται: μονόχρωμος, σκοτεινός και βίαιος.

Από την άλλη, είναι ο κόσμος της ισότητας και της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης. Αυτόν τον κόσμο καλούμαστε και αύριο να υπερασπιστούμε.

Οι διακοινοτικές συγκρούσεις, οι ρατσιστικές επιθέσεις, εξυπηρετούν την πολιτική ατζέντα των φασιστών και της άρχουσας τάξης, που μέσα από την βία του όχλου σπέρνει διαχωρισμούς ανάμεσα στους από κάτω αυτής της κοινωνίας. Γιατί τα προβλήματα μας δεν τα δημιουργούν οι μετανάστες και οι μετανάστριες αλλά όσοι αποφασίζουν και για τις δικές τους ζωές και για τις δικές μας.

Γιατί ο εχθρός δεν έρχεται ποτέ με βάρκα αλλά με λιμουζίνα.

– Ενάντια στα φασιστικά πογκρόμ και τις ρατσιστικές επιθέσεις σε κάθε πόλη και χωριό της Κύπρου.
– Ενάντια στην κανονικοποίηση του ρατσισμού στην πολιτική ζωή και στα ΜΜΕ.
– Ενάντια στη ρατσιστική μεταναστευτική πολιτική του κράτους που οδηγεί σε φτώχεια και εξαθλιώση, που στρέφει συνειδητά εργαζομένους εναντίον εργαζομένων.
– Για το δικαίωμα σε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, στέγασης και εργασίας για όλους τους κατοίκους του νησιού, ντόπιους και μετανάστες/μετανάστριες.
– Για την αλλαγή πολιτικής, από τον αποκλεισμό, τα pushbacks και τους φράχτες στο κτίσιμο μιας κοινωνίας σεβασμού, αποδοχής της διαφορετικότητας και αλληλεγγύης.
– Για να μην κερδίσει ο φόβος!

Γράφει ο Γρηγόρης Ιωάννου:

Το δεύτερο πογκρόμ ψες, στο κέντρο της Λεμεσού αυτή τη φορά, συνιστά ένα ανέβασμα του πήχη από πλευράς της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς. Αν δεν κοπεί άμεσα η φόρα στους φασίστες, θα το ξανακάνουν, ποντάροντας στην υποκρισία των «ίσων αποστάσεων» και στην ανοχή του «κρύψε να περάσουμε» των πολλών. Όπως πρέπει να είναι ξεκάθαρο πλέον σε όλους, αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν ήταν ποτέ τοπικό ζήτημα Χλώρακας, ούτε βέβαια ζήτημα ανησυχίας των πολιτών για την παράτυπη μετανάστευση, όσο και αν προσπαθούν να το παρουσιάσουν έτσι πολιτικάντηδες και δημοσιογράφοι. Η πιο αισχρή, βέβαια, απόπειρα ξεπλύματος της ρατσιστικής βίας είναι η δικαιολόγησή της ως δήθεν μιας κακής αντίδρασης σε υπαρκτό πρόβλημα και η αποπολιτικοποίησή της ως χουλιγκανισμού. Κι όμως, το πογκρόμ της Λεμεσού ήταν η εξέλιξη μιας πορείας που φώναζε «έξω οι ξένοι από την Κύπρο, η Κύπρος είναι ελληνική».

Ο ρατσισμός που σήμερα εκφράζεται ως βιαιοπραγία σε μετανάστες, στα σπίτια και στα καταστήματά τους δεν είναι αποκλειστικό έργο της ακροδεξιάς που τον εκπροσωπεί πολιτικά ανοιχτά. Είναι πολύ πιο βαθιές οι ρίζες του και πολύ περισσότεροι αυτοί που συνέδραμαν στη διόγκωσή του. Δεν είναι μόνο τα fake news μεμονωμένων πολιτικών, δημοσιογράφων και αστυνομικών συντακτών. Αυτά δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν έρισμα αν δεν προηγούνταν βουλευτές, υπουργοί και κομματάρχες να παραμυθιάζουν μπροστά σε κάμερες και σοβαροφανείς δημοσιογράφους για δήθεν προνομιακή μεταχείριση μεταναστών στα επιδόματα, για υβριδικούς πολέμους και τρίτους αττίλες.

Μέχρι και ο Αναστασιάδης, όντας πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν ντράπηκε να χαρακτηρίσει τους πρόσφυγες ως απειλή εθνικής ασφάλειας.

Να σταματήσουμε αυτό τον κατήφορο της ξεφτίλας. Να μην αφήσουμε τον φασισμό να σπρώξει την Κύπρο στον πάτο. Είναι ευθύνη μας σαν άνθρωποι να το αποτρέψουμε.

The post Στην Κύπρο διαδήλωσαν ενάντια στα ρατσιστικά-φασιστικά πογκρόμ first appeared on Aυτολεξεί.

Μία από τις σημαντικότερες πύλες πώλησης και μεταφοράς από την Αφρική στην Αμερική ήταν η πόλη Νάντη, στη Γαλλία. Η Νάντη σήμερα είναι μια όμορφη νεανική πόλη, με πολλές βραβεύσεις για το επίπεδο ζωής των κατοίκων της, δυό φευγάτα ποτάμια, και δωρεάν συγκοινωνίες τα σαββατοκύριακα. Οι πόλεις όμως μερικές φορές δεν ξεχνούν το παρελθόν, αναμετριούνται με την ιστορία τους, κι αυτό συμβαίνει όταν κάποιοι άνθρωποι έχουν καταλάβει πως κρύβοντας την ιστορία κάτω από το πράσινο χαλί σου, διακινδυνεύεις περισσότερο να την ξαναζήσεις.

Έτσι, η Νάντη έχει έναν πολύ σημαντικό, όσο πρέπει συγκινητικό, τόπο μνήμης για τους ανθρώπους που διαμετακομίστηκαν ως σκλάβοι από το λιμάνι της, τελικά βέβαια για όλους τους ανθρώπους που διαμετακομίστηκαν ως σκλάβοι από οπουδήποτε. Όλες, πλην μίας, οι φωτογραφίες αυτού του κειμένου είναι από αυτόν τον τόπο, που ξεκινάει στον πεζόδρομο της όχθης του Λίγηρα και σιγά σιγά κατεβαίνει, χώνεται κάτω από το ποτάμι, στα υπόγεια της ανθρώπινης ιστορίας, κι αρχίζει να μυρίζει λίγο μούχλα, πολλή ντροπή.

Από τα τουλάχιστον δωδεκάμισι εκατομμύρια ανθρώπους που μεταφέρθηκαν από την Αφρική σε Αμερική και Καραιβική από τον 15ο ως τον 19ο αιώνα, πάνω από 550.000 έφυγαν από το λιμάνι της Νάντης. Έξω από το υπόγειο μνημείο, μικρές πλάκες με τα ονόματα των 1800 πλοίων που έφυγαν από κει, Η νύμφη, H Αμφιτρίτη. Μέσα στο υπόγειο, δίπλα στα πέτρινα τοιχία της παλιάς αποβάθρας, δεκάδες ημερομηνίες: 1789 απαγόρευση της δουλείας στη γαλλία για τους πολίτες της, 1794, επέκταση της απαγόρευσης στις γαλλικές αποικίες. 1804 απαγόρευση στην Αϊτή, 1823 στη Χιλή, 1992 (!) στο Πακιστάν. Στην Ελλάδα η δουλεία άνθισε από τα μυκηναϊκά χρόνια, καταργήθηκε εν μέρει από τον Σόλωνα (εξαιρώντας τις γυναίκες που έχαναν την παρθενιά τους εκτός γάμου!), και τελικά καταργήθηκε οριστικά για όλους (και για τις μη παρθένες ακόμα) με το Σύνταγμα της Επιδαύρου στις 25 Φεβρουαρίου 1822 με μια πολύ ωραία λιτή πρόταση, αυτήν εδώ: «Είναι απηγορευμένον άχρις εκδόσεων ειδικού νόμου να πωλώνται και ν’ αγοράζωνται, καθ’ όλην την ελληνικήν επικράτειαν, άνθρωποι εκατέρωθεν των γενών παντός έθνους».

Πίσω στο μνημείο της Νάντης, πίσω από τον πέτρινο τοίχο, αποσπάσματα από βιβλία, δηλώσεις, τραγούδια. «Εκεί πέρα δεν αγαπούν τη σάρκα σου, τα μάτια σου, το δέρμα στην πλάτη σου. Τα περιφρονούν, τα ξεφτιλίζουν. Δεν αγαπούν τα χέρια σας. Τα χρησιμοποιούν, τα δένουν, τα κόβουν, τα αφήνουν άδεια. Αγαπήστε τα χέρια σας οι ίδιοι!» γράφει η Τόνι Μόρισον στην Αγαπημένη, οι παφλασμοί του νερού του Λίγηρα σου γδέρνουν τ αυτιά όσο διαβάζεις πληροφορίες, τρομάζεις, θυμώνεις, παίζει μια χαμηλή μουσική κι αναγνωρίζεις τον Bob Marley, Won’t you help to sing These songs of freedom? ‘Cause all I ever have Ιs redemption songs, και ξέρεις, ΞΕΡΕΙΣ πως ο εφιάλτης αυτός, άνθρωπος να πουλά άνθρωπο, δεν τέλειωσε.

Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι σήμερα ζουν περίπου 27.000.000 άνθρωποι (αλλού διάβασα 50 εκατομύρια) σε διάφορες χώρες ως δούλοι, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Παιδιά που παρανόμως εξωθούνται στην επαιτεία και γυναίκες που εξωθούνται παρά τη θέλησή τους στην πορνεία. Ο σημερινός ορισμός της δουλείας έχει διαφοροποιηθεί κάπως από τον κλασικό και ως δουλεία ορίζεται «η πλήρης εξουσία και ο έλεγχος ενός ανθρώπου επάνω σε κάποιον άλλο με στόχο κυρίως την οικονομική ή και άλλης μορφής εκμετάλλευσή του». Με αυτή την έννοια ο δούλος δεν στερείται νόμιμα της ανθρώπινης υπόστασής του όπως την εποχή που η δουλεία ήταν νόμιμη, αλλά παραμένει δούλος γιατί χειραγωγείται απόλυτα.

Ένα εφιαλτικό παράδειγμα σύγχρονης σκλαβιάς ήταν η αγοραπωλησία γυναικών Γεζίντι από το ισλαμικό κράτος. «Με πουλούσαν κάθε μέρα, ή κάθε δυό τρεις μέρες, σε διαφορετικούς άντρες. Με πούλησαν για ένα αυτοκίνητο, για χρήματα, κάποιες φορές μόνο για ένα τσιγάρο. Κάποια στιγμή παραδόθηκα, δεν περίμενα πως θα ξαναδώ την οικογένεια μου ξανά, ή πως θα ξαναήμουν ελεύθερη.» Μιλάει η Ζαμίρα, μία από τις 7000 γυναίκες, που αιχμαλωτίστηκαν και πουλήθηκαν από τον ISIS το 2014. Γυναίκες σαν εμάς, που τις πήραν από τα σπίτια τους και ξαφνικά έζησαν τον απόλυτο τρόμο. Στα σκλαβοπάζαρα της Ράκκας και της Μοσούλης πουλήθηκαν ξανά και ξανά, για μια χούφτα δολάρια. Μετά την πτώση του ISIS, συνήθως με τη βοήθεια κουρδισσών μαχητριών, κάποιες επέστρεψαν. Πολλές δεν επιβίωσαν, πολλές αγνοούνται ακόμη.

Πολλές εκατοντάδες χρόνια μετά, το 1753, γεννήθηκε στη Σενεγάλη η Φίλις. Την άρπαξαν όταν ήταν οχτώ χρονών, την έβαλαν σ’ ένα πλοίο και την πούλησαν στην οικογένεια Γουίτλι, απ’ όπου πήρε και τ’ όνομα της σύμφωνα με την τότε παράδοση. Όμως η σκλάβα Φίλις ήταν πολύ έξυπνη, και η οικογένεια Γουίτλι ήταν μια προοδευτική οικογένεια για τα δεδομένα της εποχής της, κι έτσι η Φίλις έμαθε γραφή κι ανάγνωση, στα δώδεκα της διάβαζε ωραιότατα Όμηρο. Και έγινε ποιήτρια. Η πρώτη αφροαμερικάνα – και η δεύτερη γυναίκα γενικώς στην Αμερική – που δημοσίευσε ποιητική συλλογή. Το 1774 έγραψε: «Σε κάθε άνθρωπο ο θεός έχει φυτέψει μια αρχή, που την ονομάζουμε αγάπη της ελευθερίας: ο άνθρωπος δεν ανέχεται την καταπίεση και ποθεί την απελευθέρωση». Η Φίλις Γουίτλι ήταν αγαπημένη της Ούρσουλας Λε Γκεν και την ανέφερε συχνά. Το παραπάνω απόσπασμα της Φίλις είναι από κείμενο της Λε Γκεν, όπου στη συνέχεια τα βάζει, όπως το συνηθίζει, με κάθε καθιερωμένη ιεραρχία αξιών και εξετάζοντας αυτό που λέει η Φίλις παρατηρεί πως έχουμε βολευτεί στην άνεση και τη γαλήνη μας, σαν να δεχόμαστε πως η ελευθερία είναι κάποια ιδιότητα του πνεύματος, πράγμα που είναι βεβαίως ο θρησκευτικός ορισμός της ελευθερίας. Ας πάμε εκεί που μπορούμε να φτάσουμε κάθε φορά, έστω σε μια ατελή ελευθερία, λέει, αλλά να μείνουμε πιστοί σ΄ αυτή την αρχή για την οποία μίλησε η απελευθερωμένη σκλάβα Φίλις, η ποιήτρια.

The post Cause all I ever have is Redemption songs first appeared on Aυτολεξεί.

Μόλις εξηντατρία χρόνια πριν, τους επέβαλαν ένα ειδικό “διαβατήριο” για να μετακινούνται, επειδή ήταν μαύροι. Και στις 21 Μαρτίου 1960 χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν, στο Σάρπβιλ. Τους εκτέλεσαν έτσι, εν ψυχρώ: 69 νεκροί, μεταξύ των οποίων 10 παιδιά, και 180 τραυματίες, οι πιο πολλοί με τραύματα από σφαίρες στην πλάτη. Φυσικά οι αρχές της νότιας αφρικής προσπάθησαν να κρύψουν το γεγονός. Αλλά το γεγονός είχε φωτογραφηθεί. Λίγες μέρες μετά, απαγορεύτηκε στους δημοσιογράφους να πλησιάσουν την κηδεία των δολοφονημένων από την αστυνομία ανθρώπων. Αλλά και η κηδεία φωτογραφήθηκε.

Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που έσπασαν τα μέτρα ασφαλείας ήταν και ο φωτογράφος Peter Magubane. If you want a picture, you get that picture, under all circumstances, αυτή ήταν η επαγγελματική αρχή του Peter Magubane. Στις διαδηλώσεις των μαύρων γυναικών το 1956 στο Zeerust όπου, όπως πάντα, απαγορευόταν η λήψη φωτογραφιών, ο Peter Magubane μπήκε σε έναν κοντινό φούρνο, αγόρασε μια φρατζόλα ψωμί και κάθισε πίσω από την τζαμαρία. Άνοιξε τρύπες στη φρατζόλα και πέρασε εκεί το φακό της μηχανής του, μια leica είχε.

Δεν τον σταματούσε τίποτα. Αν ο κόσμος δεν γνωρίζει, πώς θα αντιδράσει; αυτό σκεφτόταν, όπως όλοι και όλες οι μεγάλοι/ες φωτογράφοι, ο Τσαρλς Μουρ, ο Σεμπαστιάο Σαλγκάδο, ο Γιάννης Μπεχράκης. Όπως  εκείνοι οι πρώτοι διδάξαντες, οι υπέροχοι φωτογράφοι της ισπανικής επανάστασης, η Γκέρντα Τάρο, ο Ρόμπερτ Κάπα, η Κάτι Χόρνα, η Μάργκαρετ Μικαέλις. Όπως οι χιλιανοί φωτογράφοι της AFI (ένωση ανεξάρτητων φωτογράφων) που απαθανάτιζαν τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τη δικτατορία του Πινοσέτ.

Πηγές:

1. https://artsandculture.google.com/search?q=Peter%20Magubane
2. https://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Magubane
3. https://www.theguardian.com/artanddesign/2015/nov/12/peter-magubane-best-photograph-white-girl-black-maid-apartheid-south-africa

The post Ο φωτογράφος της σφαγής του Σάρπβιλ first appeared on Aυτολεξεί.

«Όσο είναι αληθές πως δύναται κανείς να κατανοήσει τον αντισημιτισμό μόνο μέσα από την κοινωνία μας, εξίσου αληθές φαίνεται πως η σημερινή κοινωνία μπορεί να κατανοηθεί επαρκώς μόνο μέσα από τον αντισημιτισμό».
∼ Μαξ Χορκχάιμερ

Η έκταση που καταλαμβάνει στον κοινό νου ο συνωμοσιολογικός λόγος [1] αποδεικνύει την ισχύ της θέσης του Χορκχάιμερ και στη σημερινή κοινωνική συνθήκη. Γι’ αυτό και η εναντίωση στον αντισημιτισμό αποτελεί βασικό στοιχείο της ελευθεριακής κριτικής και σίγουρα του αντιφασισμού, αφού ο αντισημιτισμός είναι δομικό κομμάτι του ναζισμού.

Κάθε αντιφασισμός χωρίς ρητή εναντίωση στον αντισημιτισμό είναι ελλειμματικός.

Στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, ο αναστοχασμός του Ολοκαυτώματος παραμένει επιτακτικός αλλά ακόμη δύσκολος. Δύσκολος, γιατί, ενώ τελευταία έχει ανοίξει μια συζήτηση, η διαχείριση της μνήμης όλα αυτά τα χρόνια ήταν λειψή, ενοχική και κατέληξε είτε στη μνημοκτονία, στη λήθη, είτε στις φανφάρες των επετειακών εορτασμών της νίκης κατά του ναζισμού.

Η συλλογική μνήμη γαλουχήθηκε πάνω στη λογική της απώθησης του Ολοκαυτώματος ως γερμανικού φαινομένου και τη συνακόλουθη απώθηση της αλήθειας ότι ήταν ένα γέννημα του δυτικού πολιτισμού και ειδικότερα ότι υπάρχει και μια καθόλου ευχάριστη ελληνική ιστορία που συνδέεται με αυτό. Το βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τις μεταπολεμικές συμπεριφορές απέναντι στο Ολοκαύτωμα είναι ότι ο αντισημιτικός νους δεν είχε νικηθεί πραγματικά, απλώς είχε μεταμορφωθεί και μεταλλαχθεί πάνω σε νέες θεματικές, με αποτέλεσμα ο αντισημιτισμός όχι απλώς να υφέρπει αλλά να αποικίζει τη σκέψη μεγάλου μέρους των σύγχρονων κοινωνιών.

Ακόμη και σήμερα, η δημόσια και η ιδιωτική σφαίρα κατακλύζονται από αντιεβραϊκά στερεότυπα, τα οποία λαμβάνουν τη μορφή εκκοσμικευμένων δοξασιών που υποστηρίζονται με ζήλο, δήθεν αποκαλύπτοντας τη ρίζα των σύγχρονων κακών. Γι’ αυτό, ο αγώνας κατά του αντισημιτισμού είναι ένα κομβικό σημείο κατανόησης και κριτικής της υπάρχουσας κατάστασης. Μέσα στην πληθωρική κυκλοφορία εικόνων του Χίτλερ και την απερίσκεπτη χρήση των λέξεων «ναζισμός» και «φασισμός» για κάθε αναδυόμενο ή επιβαλλόμενο αυταρχισμό, το φαινόμενο του ναζισμού σχετικοποιείται και εκχυδαΐζεται.

Όσο περισσότερο μιλάμε γι’ αυτό, με αυτό τον τρόπο, τόσο περισσότερο το αποσιωπούμε. Για να σκεφτούμε όμως το Ολοκαύτωμα, αυτό που σημαίνει το Άουσβιτς, θα πρέπει, όπως έχει παρατηρηθεί, να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε το αδιανόητα αντιανθρώπινο, το ασύλληπτο, χωρίς όμως να το αποϊστορικοποιούμε, αλλά εντάσσοντάς το στα όρια της ανθρώπινης κοινωνικής-ιστορικής δημιουργίας, η οποία μπορεί βέβαια να είναι και δημιουργία του αποτρόπαιου. Εδώ βρίσκεται η διαφορά και η μεγάλη δυσκολία της έκφρασης. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα θύματα του Ολοκαυτώματος, όσα προσπάθησαν να αναστοχαστούν αυτό που βίωσαν, ένοιωθαν σαν κάτι να χάνεται σε όλες τις εξηγήσεις οι οποίες περιείχαν αλήθειες βέβαια, όμως έμοιαζε ο πυρήνας της ιδιαιτερότητας του Άουσβιτς (η «οντολογική σφαγή») τελικά να μην φωτίζεται, να μοιάζει αδύνατο να φωτιστεί.

Για να κατανοήσουμε γιατί η σκέψη για το Ολοκαύτωμα βασικά αντιπαρατίθεται με το ασύλληπτο, το αδιανόητο, και πώς αυτό το ασύλληπτο έγινε πραγματικότητα μέσα στον δυτικο-καπιταλιστικό πολιτισμό, θα παραθέσω μια άποψη του Μπακούνιν, ο οποίος ασκώντας κριτική στις εξουσιαστικές τάσεις της νεωτερικής επιστήμης και ενώ διαβλέπει τις κατευθύνσεις της, θεωρεί αδιανόητη την απολύτως απάνθρωπη εφαρμογή της:

«Αν και μπορούμε να είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι κανένας επιστήμονας δεν θα τολμούσε να μεταχειριστεί έναν άνθρωπο σήμερα όπως μεταχειρίζεται τα κουνέλια, παραμένει, μολαταύτα, ο φόβος ότι οι επιστήμονες ως σώμα μπορεί, αν τους επιτραπεί να το κάνουν, να υποβάλλουν ζωντανούς ανθρώπους σε επιστημονικά πειράματα, σίγουρα λιγότερο σκληρά αλλά όχι λιγότερο ολέθρια για τα ανθρώπινα θύματά τους». [2]

Ο Μπακούνιν για άλλη μια φορά αποδεικνύεται οξυδερκής στην ανάλυσή του προεικονίζοντας τις εξελίξεις. Το ασύλληπτο εμφανίζεται στη σκέψη του και μαζί και το ανθρώπινο όριο: «κανένας επιστήμονας δεν θα τολμούσε» λέει, γιατί εδώ βλέπει ένα όριο το οποίο χαράσσει το σύνορο της ανθρωπινότητας και το οποίο θεωρεί μάλλον αδύνατο να αγγιχθεί. Κι όμως, αυτό το όριο ξεπεράστηκε κατά πολύ στο Άουσβιτς με απαρομοίαστο τρόπο, που το καθιστά μοναδικό στη ανθρώπινη ιστορία. Γι’ αυτό, μια βασική στάση των φασιστών αλλά και όλων των αντισημιτών είναι η άρνηση της μοναδικότητας του ιστορικού φαινομένου που ονομάστηκε Ολοκαύτωμα, η σχετικοποίησή του.

Όμως, η ναζιστική εξοντωτική πολιτική δεν έχει όμοιό της, γιατί ρητός και ακραία αντιανθρώπινος στόχος της ήταν η βιολογική αναδιευθέτηση του ανθρώπινου είδους μέσω της ολικής εξολόθρευσης των περιττών «φυλών», στην κατώτατη βαθμίδα των οποίων κατατάσσονταν οι Εβραίοι και στους οποίους επικεντρώθηκε η ναζιστική μηχανή θανάτου με γραφειοκρατική επιμέλεια. Κηρύσσονται ένοχοι επειδή γεννήθηκαν Εβραίοι.

Για πρώτη φορά στην ιστορία διακηρύσσεται επίσημα η εξόντωση ενός λαού ως αυτοσκοπός που δεν εξυπηρετεί κανέναν εργαλειακό λόγο.

Αυτό που δεν χωράει ο ανθρώπινος νους, που όμως ο ανθρώπινος νους βρήκε τα ορθολογικά εργαλεία για να το κάνει και το έκανε πράξη.

Το Άουσβιτς δεν είναι απλά ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης αλλά στρατόπεδο εξορθολογισμένης εξόντωσης και εκφράζει την απόλυτη έννοια του ρατσιστικού μίσους, την απόρριψη δηλαδή της ίδιας της ύπαρξης του άλλου, η οποία αρνείται ακόμη και τη μεταστροφή ή την υποδούλωσή του.

Όταν αναφερόμαστε στο Ολοκαύτωμα, σε αυτό που αντιπροσωπεύει το Ολοκαύτωμα, θα πρέπει επίσης να μνημονεύουμε και τη γενοκτονία των Ρομά/Σίντι, η οποία είναι ακόμη και σήμερα ξεχασμένη και είναι χρέος μας όχι μόνο να αποκαταστήσουμε τη μνήμη αλλά και να αντιταχθούμε στις σύγχρονες μορφές του αντιτσιγγανισμού. Οι ίδιοι την ονομάζουν Porrajmos (αφανισμός, η μεγάλη καταβρόχθιση, καταστροφή) ή Samudaripen (μαζική δολοφονία, όλοι νεκροί).

Το κυνήγι όμως που ξεκινάει με τους Εβραίους δεν σταματάει ποτέ σε αυτούς. Το ρατσιστικό μίσος εξολόθρευσε επίσης Σλάβους και Αφρικανούς, ομοφυλόφιλους, κομμουνιστές, σοσιαλιστές και αναρχικούς, αντιφασίστες, Μάρτυρες του Ιεχωβά, ΑμεΑ και αυτούς που οι ναζί όριζαν ως «ψυχικά ασθενείς». Υπάρχει όμως μια διαφορά η οποία δεν πρέπει να σχετικοποιείται, γιατί με αυτόν τον τρόπο αποκρύβεται η κεντρικότητα του αντισημιτισμού στη ναζιστική ιδεολογία: μόνο για τους Εβραίους εφάρμοσαν με εμμονική γραφειοκρατική λύσσα το σχέδιο που κατ’ ευφημισμό ονόμασαν Τελική Λύση, με στόχο τη μαζική τους εξόντωση και την εξαφάνισή τους από τον ανθρώπινο κόσμο δια παντός.

Από πολλές απόψεις, ο αντισημιτισμός αποτελεί νεωτερικό φαινόμενο και μάλιστα στην έσχατη μορφή του αποτελεί την πιο αποτρόπαιη έκφραση της κεντρικής φαντασιακής σημασίας του δυτικού-καπιταλιστικού κόσμου: της βλέψης για ορθολογική κυριαρχία επί παντός επιστητού. Σε αυτή τη συζήτηση πρέπει να αποφύγουμε τους μανιχαϊσμούς και την ουσιοκρατία στους ορισμούς. Ο όρος νεωτερικότητα είναι πολύπλοκος, αποτελεί ένα μάγμα αλληλοσυγκρουόμενων πολλές φορές σημασιών και τα λεγόμενα νεωτερικά φαινόμενα εντάσσονται μέσα του με διαφορετικούς τρόπους. Ο αντισημιτισμός συγκροτείται ως μια μοντέρνα-αντιμοντέρνα κοσμοθεωρία η οποία αποτελεί ένα αμάλγαμα προνεωτερικών προλήψεων και νεωτερικών θεωριών της φυλετικής ολικής διαφοράς των Εβραίων ως τρίτων [οι Εβραίοι ως αντι-φυλή (Gegen-Rasse)], οι οποίοι αποκηρύσσονται από το ανθρώπινο γένος με «επιστημονικές αποδείξεις» ως υπονομευτικά παράσιτα που χρήζουν εξόντωσης.

Ο νεωτερισμός του σύγχρονου αντισημιτισμού εκφράζει το πέρασμα από το χριστιανικό μεσαιωνικό θρησκευτικό μίσος στο ρατσιστικό, φυλετικό μίσος και αναπτύσσεται μέσα στο πλαίσιο της εθνικιστικής ιδεολογίας του 19^ου αιώνα. Ρητά οι αντισημίτες, που δημιουργούν και τον όρο «αντισημιτισμός» [3] για να αυτοπροσδιοριστούν στα τέλη της δεκαετίας του 1870, θέτουν σε δεύτερη θέση τη θρησκευτική επιχειρηματολογία και επικεντρώνονται στην προσπάθεια επιστημονικής απόδειξης του αναφομοίωτου χαρακτήρα των Εβραίων και των αναλλοίωτων φυλετικών τους χαρακτηριστικών, αντλώντας την «επιχειρηματολογία» τους από τις αναδυόμενες τότε επιστήμες της ανθρωπολογίας, της βιολογίας και της γλωσσολογίας.

Ο αντισημιτισμός διακρίνεται από κάθε άλλο ρατσισμό γιατί συγκροτεί επίσης μια συνεκτική μανιχαϊκή κοσμοθεωρία με «απελευθερωτικά» χαρακτηριστικά, η οποία κυριαρχείται από το μυθικό φορτίο του φαντασιακού της δύναμης των Εβραίων. Μια κοσμοθεωρία προϊόν της αστικής κοινωνίας του 19^ου αιώνα ως συντηρητική αντίδραση στα δεινά της καλπάζουσας κεφαλαιοκρατικής οικονομίας. Βγαίνει από τα σπλάχνα του εθνικισμού, ο οποίος επιρρίπτει τις ευθύνες για τα αδιέξοδά του στο «αντι-έθνος» των «κοσμοπολιτών», οι οποίοι δήθεν υποσκάπτουν τα θεμέλια της κοινωνίας. Μοιάζει παράδοξο αλλά δεν είναι: οι Εβραίοι κατηγορούνται επίσης ως υποκινητές των νεωτερικών επαναστάσεων και ιδιαίτερα της ρωσικής.

Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον μεσαιωνικό αντισημιτισμό και τις νέες μορφές εβραιοφοβίας είναι ο μύθος των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών» του οποίου η λογική σκηνοθετεί όλες τις θεωρίες συνωμοσίας, αποτελώντας το πρότυπο αρχιτεκτόνημά τους. Η παγκόσμια συνωμοσία των Εβραίων ως ερμηνευτικό κλειδί της Ιστορίας. «Το ότι γίνεται πιστευτό είναι πιο σημαντικό από το ότι είναι πλαστογράφημα», λέει η Χάνα Άρεντ. Μια έσχατη επικαιροποίηση των «Πρωτοκόλλων» είναι η συνομωσιολογική ανάγνωση των επιθέσεων της 11^ης Σεπτεμβρίου 2001, τα παραδείγματα όμως είναι πάρα πολλά.

Ο αντισημιτισμός παραμένει δομικό στερεότυπο των σημερινών κοινωνιών, με αποτέλεσμα οι μεταμορφώσεις του να μην καταδεικνύονται κοινωνικά, αλλά να κυκλοφορούν με νέες σημαίες και να έχουν ως όχημα νέες σημασίες και «αυτονόητα». Το πιο οφθαλμοφανές παράδειγμα είναι η χρησιμοποίηση πλήθους εβραιοφοβικών στερεοτύπων στην κριτική του κράτους του Ισραήλ, από τη Δεξιά βέβαια αλλά και από ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς.

Μετά το ’45 και τη γενική κατακραυγή ενάντια στη ναζιστική θηριωδία, ο αντισημιτισμός βρίσκει καταφύγιο σε μια μορφή ριζοσπαστικού αντισιωνισμού που δαιμονοποιεί το κράτος του Ισραήλ ως τον συνωμότη Εβραίο ανάμεσα στα Κράτη, συσκοτίζοντας τους όρους της πολιτικής κριτικής προς το κράτος του Ισραήλ. Το μοτίβο που επαναλαμβάνεται, παρά τις ιδεολογικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά, είναι κοινό: μαξιμαλισμός στις εκφράσεις, χρησιμοποίηση διαφορετικών κριτηρίων στην κριτική άλλων κρατών ή απελευθερωτικών κινημάτων, ταύτιση των Εβραίων με το κράτος του Ισραήλ, ταύτιση με τον ναζισμό και συνεχής χρήση ναζιστικών συμβόλων, ταύτιση με το χρηματιστικό κεφάλαιο και το τραπεζικό σύστημα, αποδοχή ή απουσία κριτικής στο αίτημα για καταστροφή του Ισραήλ.

Η αντισημιτικής προέλευσης κριτική στο κράτος του Ισραήλ για να απολαύσει πραγματικά το μίσος της πρέπει να φτάσει στα έσχατα όρια της υπερβολής και του μαξιμαλισμού (εδώ εντοπίζεται κυρίως το ζήτημα), να ταυτίσει το Ισραήλ με τους ναζί, τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ, το αστέρι του Δαβίδ με τη σβάστικα, να επαναδιατυπώσει τον λίβελλο του αίματος και της θυσίας παιδιών. Αυτό όμως που πραγματικά επιτυγχάνεται είναι η απόλυτη σχετικοποίηση της διαφοράς που αντιπροσωπεύει ο ναζισμός και το Ολοκαύτωμα και η επανανομιμοποίηση του στιγματισμού των Εβραίων ως εκφραστών δήθεν μιας παγκόσμιας συνωμοσίας με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία και τη χειραγώγηση.

Καταλυτικό ρόλο στη διάδοση της εβραιοφοβίας στις τάξεις της Αριστεράς, έπαιξε ο δαιμονοποιητικός αντισιωνισμός της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ. Από τη δεκαετία περίπου του ’70 και μετά, το παλαιό στερεότυπο της «εβραϊκής συνωμοσίας» επαναδιατυπώνεται υπό τη μορφή της «παγκόσμιας (αμερικανο)σιωνιστικής συνωμοσίας», και ο σιωνισμός εξομοιώνεται εν πολλοίς με τον ναζιστικό ρατσισμό. Άμεσο επακόλουθο της δαιμονοποίησης, η επανεμφάνιση του εξοντωτικού αντισημιτισμού υπό τη ρητή θέληση να καταστραφεί το Ισραήλ.

Μέσα σε αυτό πλαίσιο, η νέα μορφή εβραιοφοβίας στον 20^ο αιώνα, μετά τους ναζί, υπήρξε ο εξισλαμισμός του αντιεβραϊκού λόγου (καθοριστικές φυσιογνωμίες ο Χάτζι Αμίν αλ Χουσεϊνί, ο οποίος ταυτίστηκε με τον ναζισμό, ο Σαγίντ Κούτμπ και γενικότερα οι φονταμενταλιστές ιδεολόγοι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας). Οι Εβραίοι στοχοποιούνται ως οι νούμερο ένα εχθροί «όπου γης» και επαγγέλλεται ως αιώνιος στόχος η καταστροφή του κράτους του Ισραήλ «από το ποτάμι ως τη θάλασσα». Ρητά ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον των Εβραίων διακηρύσσουν η Αλ Κάιντα, η Χαμάς, Η Χεζμπολάχ, το ΙΚ, η Ισλαμική Τζιχάντ, ενώ η κυκλοφορία των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών» αποτελεί διαρκές best seller σε πολλές χώρες του αραβικού κόσμου.

Στο συγκεκριμένο σημείο, η στάση της Αριστεράς παγκοσμίως (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) ήταν νομιμοποιητική και προωθητική αυτού του λόγου, με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί χωρίς αντιστάσεις ως δήθεν απελευθερωτικός λόγος. Εδώ υπάρχει μια λεπτή διαφορά την οποία θα πρέπει να τονίζουμε συνεχώς:

Το ζήτημα από αντιφασιστική και ελευθεριακή πλευρά δεν είναι η κριτική στο κράτος του Ισραήλ η οποία οφείλει και πρέπει να ασκηθεί χωρίς συμβιβασμούς, αλλά ότι συνήθως η κριτική χρησιμοποιεί και ανακυκλώνει ακραία εβραιοφοβικά στερεότυπα. Είναι επιτακτική ανάγκη, λοιπόν, η κριτική να απεμπλακεί από κάθε μορφή αντισημιτισμού.

Εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα και όχι στο δίκαιο του αγώνα για αυτοπροσδιορισμό και αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων, ο οποίος πρέπει να υποστηριχθεί από ελευθεριακή πλευρά αλλά κριτικά. Η συμμετοχή και της Αριστεράς στον συνομωσιολογικό λόγο, φορώντας αντιιμπεριαλιστική φρασεολογία, αποδεικνύει ότι οι πύλες εισόδου στην εβραιοφοβία είναι ετερόκλητες και εντάσσονται εύκολα σε διαφορετικά ιδεολογικά περιβάλλοντα. Ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ένα κομμάτι της Αριστεράς στηρίζει αντιδραστικές ιδεολογίες, είναι οι αριστεροπατριώτες εθνικιστές στην Ελλάδα, στους οποίους εντοπίζεται επίσης ένα μεγάλο ποσοστό εβραιοφοβίας.

Εν τέλει, κάθε κριτική στον αντισημιτισμό αντιμετωπίζει αντιστάσεις γιατί οι ίδιες οι λέξεις «Εβραίος» και «Ισραήλ» στο τρέχον ελληνικό κοινωνικό φαντασιακό εκπροσωπούν ακόμη ατομικές και κοινωνικές παραστάσεις που είναι φορείς του αντισημιτισμού. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, στο ελληνικό σχολείο δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στο Ολοκαύτωμα, ενώ η εβραϊκή ιστορία της Θεσσαλονίκης αποσιωπήθηκε και πολλά υλικά της απομεινάρια λεηλατήθηκαν ή ακόμη ποδοπατούνται. Επιθέσεις σε εβραϊκά νεκροταφεία, συναγωγές και μνημεία περνάνε απαρατήρητες. Δηλώσεις επιφανών δημόσιων προσώπων, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, όπως αυτό της αριστερής εφημερίδας Πριν «οι Εβραίοι δολοφόνοι πρέπει να πληρώσουν», η δίκη του ναζιστή Πλεύρη, δεν αντιμετωπίζονται όπως τους αξίζει.

Είναι, λοιπόν, επιτακτική ανάγκη να αντιταχθούμε σε κάθε επανεμφάνιση του αντισημιτισμού, γιατί παραχαράσσει τους όρους της κατανόησης της υπάρχουσας καταπιεστικής συνθήκης, στρέφοντας εκ νέου την οργή εναντίον των γνωστών φαντασμάτων και αποδιοπομπαίων τράγων. Όποια αμφίεση και να ενδύεται αυτός ο λόγος, αριστερή ή δεξιά, θα πρέπει να μας βρίσκει απέναντι.

Δεν ξεχνάμε τι έκαναν οι ναζί στο Άουσβιτς!

———————————————-

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ένα σύμπλεγμα θεωριών και κοινών δοξασιών, που έχουν στον πυρήνα τους το φαντασιακό της συνωμοτικής δύναμης των Εβραίων και ερμηνεύουν τις κατευθύνσεις της ιστορίας σαν αποτέλεσμα της δράσης μυστικών δυνάμεων.

[2] Μιχαήλ Μπακούνιν, Φιλοσοφία, θρησκεία, ηθική, μτφρ. Ζ. Σαρίκας, Θεσ/νίκη: Πανοπτικόν, σ. 49.

[3] Ο όρος «αντισημιτισμός» είναι αρκετά προβληματικός γιατί σημασιοδοτείται φυλετικά. Παραδείγματος χάρη, πολλοί αντισημίτες συνήθως αμύνονται λέγοντας ότι δεν είναι τέτοιοι γιατί κι εκείνοι ανήκουν στη σημιτική φυλή. Επικράτησε όμως το μίσος προς τους Εβραίους να ορίζεται ως «αντισημιτισμός» ενώ ορθότεροι είναι οι όροι «εβραιοφοβία», «αντιεβραϊσμός» ή «αντιιουδαϊσμός». Το ίδιο ισχύει και για τον όρο «Ολοκαύτωμα», του οποίου η αρχική σημασία συνδέεται με την εθελούσια θρησκευτική τελετουργική θυσία, ενώ η εξόντωση των εβραίων είναι ένα έγκλημα που τους επιβάλλεται. Χρησιμοποιούμε αυτούς τους όρους όμως, γιατί είναι αναγνωρίσιμοι και μάλιστα χωρίς να δημιουργούν συνήθως πρόβλημα στη συζήτηση.

Εναλλακτικά του όρου «Ολοκαύτωμα», πιο δόκιμος θεωρείται από πολλούς ο όρος Σοά (Shoah), μια εβραϊκή λέξη που χρησιμοποιείται από την εβραϊκή βιβλιογραφία και τις εβραϊκές κοινότητες και η οποία σημαίνει ολοσχερής καταστροφή, απώλεια, συμφορά, ερημωτική θύελλα. Μετωνυμικά επίσης, χρησιμοποιείται ο όρος «Άουσβιτς» κι έτσι τον χρησιμοποιούμε κι εμείς στον τίτλο αυτού του κειμένου. Το βάρος της λέξης εκπέμπει άμεσα τη μοναδικότητα της φρίκης. Ευρέως επίσης χρησιμοποιείται ο όρος «γενοκτονία των Εβραίων», ο οποίος σύμφωνα με ορισμένες απόψεις θεωρείται ως ο νομικά αλλά και περιγραφικά πιο ορθός.

Όλοι αυτοί οι όροι εναλλάσσονται και αλληλοσυμπληρώνονται με ευχέρεια στους διάφορους λόγους σχετικά με το «Ολοκαύτωμα», αποδεικνύοντας την αδυναμία να εγκλειστεί αυτό που συνέβη σε μία λέξη. Δεν είναι τυχαίο ότι χαρακτηρίζεται ως το «ανείπωτο».

* Πρώτη δημοσίευση κειμένου: Μάϊος 2018

«Κανένας δεν πόνεσε, ούτε ένα δάκρυ. Τι τους κάναμε;
Δεν τράβηξε κανείς γείτονας το κουρτινάκι να δει να μας σέρνουν στους δρόμους. Φτωχοί άνθρωποι ήμασταν, στη μεγάλη πλειοψηφία, νοικοκυραίοι,δεν είχαμε πειράξει κανέναν, αιώνες ολόκληρους ζούσαμε στα Γιάννενα.
Δεν μας αγάπησε κανείς…

…Μείναμε άφωνες, δεν έβγαινε φωνή, είχε κολλήσει η γλώσσα, δεν ήξερες τι να πεις. Μας βάλανε στη γραμμή και εκεί μας έκαναν το τατουάζ στο χέρι. Να, εδώ είναι το νούμερο: 77102. Το είχα μάθει και γερμανικά και το φώναζα σε κάθε προσκλητήριο. Δεν ήμουν πλέον ένας άνθρωπος, ήμουν ένα νούμερο. Δεν είχα όνομα, δεν με είχε γεννήσει μάνα, δεν είχα οικογένεια πλέον. Τελείωσε.

Από εκεί μας πήγαν να μας κόψουν τα μαλλιά. Εκεί ήταν πολλές Θεσσαλονικιές όμηροι, που είχαν πάει γρηγορότερα. Κομμώτριες, δήλωσαν.
-Σε παρακαλώ, είπα σε μια κοπέλα που με κούρευε, πού μπορεί να πήγαν τους γονείς μου;
-Θέλεις τόσο γρήγορα να μάθεις; μου είπε.
-Ναι θέλω, σε παρακαλώ, της απάντησα και μου δείχνει απέναντι.
– Βλέπεις αυτή τη φλόγα;
– Βλέπω.
– Εκεί καίνε τη μάνα σου και την οικογένειά σου.

Λιποθύμησα.»

*Εσθήρ Κοέν 1924-2020

Η Γιαννιώτισσα Εσθήρ Κοέν ήταν η γηραιότερη Ελληνίδα που είχε επιζήσει από το εφιαλτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης της ναζιστικής Γερμανίας, Άουσβιτς – Μπιρκενάου.

The post Το Άουσβιτς & οι αναβιώσεις του αντισημιτισμού | 27/01 Μέρα μνήμης first appeared on Aυτολεξεί.

Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του 18χρονου Νίκου Σαμπάνη από αστυνομικά πυρά στο Πέραμα και παραμονή της οδυνηρής επετείου της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο 16χρονος Ρομ Κώστας Φραγκούλης παλεύει για τη ζωή του μετά από σφαίρα που δέχτηκε στο κεφάλι από αστυνομικό της ομάδας ΔΙΑΣ κατά τη διάρκεια καταδίωξης χθες τα ξημερώματα στη Θεσσαλονίκη.

Η επανάληψη και η συστηματικότητα των περιστατικών αστυνομικής βίας με θύματα νεαρά άτομα της Ρομά κοινότητας καθιστά πλέον προφανές ότι δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για συστημικό πρόβλημα αυθαίρετης αστυνομικής βίας η οποία πλήττει ιδιαίτερα τους πιο ευάλωτους.

Οι προσπάθειες για εξεύρεση λύσεων και οι προτάσεις που κάναμε το προηγούμενο διάστημα προς τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη με αφορμή τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη, έπεσαν στο κενό και τώρα φαίνεται πως η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Θυμίζουμε ότι σε δηλώσεις του υπό τον τίτλο «Μεταρρυθμίσεις στην Ελληνική Αστυνομία» την 1/11/2021, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτης κ. Τάκης Θεοδωρικάκος είχε προαναγγείλει περισσότερες «καταδιώξεις», με ευθεία στοχοποίηση «ομάδων υψηλής παραβατικότητας», αντί για τον κολασμό συγκεκριμένων εγκληματικών πράξεων συγκεκριμένων δραστών.

Η πολιτεία έχει τεράστια ευθύνη για αυτά τα αιματηρά περιστατικά τα οποία είχαν κατ’ ουσίαν προαναγγελθεί. Η αδράνεια της κυβέρνησης για τη διασφάλιση ίσων ευκαιριών σε ευάλωτους νέους Ρομά και η ατιμωρησία των αστυνομικών που εμπλέκονται σε τέτοιου είδους ενέργειες συμβάλει στην υιοθέτηση ενός δολοφονικού μοτίβου που έχει ως στόχο ανήλικους Ρομά από τις πιο περιθωριοποιημένες κοινότητες.

Όπως κάθε άλλη φορά, έτσι και τώρα στεκόμαστε δίπλα στην οικογένεια του 16χρόνου Κώστα Φραγκούλη και δηλώνουμε ότι θα προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να διασφαλίσουμε ότι θα υπάρξει πλήρης διερεύνηση της υπόθεσης, χωρίς συγκάλυψη και πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη στο θύμα και την οικογένεια του.

The post Ανακοίνωση Συνομοσπονδίας Ελλήνων Ρομά “ΕΛΛΑΝ ΠΑΣΣΕ” για τον 16χρόνο Κώστα first appeared on Aυτολεξεί.