3 Ιουνίου, το πλήθος έδιωξε ομοσπονδιακούς πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (η λεγόμενη ICE) των ΗΠΑ από τη Μινεάπολη μετά από επιδρομή σε μία τακερία. Στις 4 Ιουνίου, άτομα αντιμετώπισαν πράκτορες της ICE καθώς πραγματοποιούσαν επιδρομές στο Σικάγο και το Γκραντ Ράπιντς. Την Παρασκευή 6 Ιουνίου, άτομα στο Λος Άντζελες ανταποκρίθηκαν σε μια επιδρομή της ICE, η οποία προκάλεσε μια ολόκληρη ημέρα συγκρούσεων που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Στον ακόλουθο ρεπορτάζ, οι συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις περιγράφουν το πώς οι άνθρωποι ενώθηκαν για να κάνουν το καλύτερο δυνατό ώστε να αποτρέψουν τους ομοσπονδιακούς πράκτορες της ICE από το να απαγάγουν ανθρώπους από την κοινότητά τους.

Ο «τσάρος των συνόρων» του Ντόναλντ Τραμπ, Τομ Χόμαν, ανακοίνωσε ότι θα στείλει την Εθνοφρουρά στο Λος Άντζελες ως απάντηση. Εάν η κατάσταση κλιμακωθεί και αλλού στη χώρα, είναι λογικό να δούμε ένα κίνημα που θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε η εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ. Αναμφισβήτητα κινήσεις όπως η σύλληψη του προέδρου του παραρτήματος της Καλιφόρνια της Διεθνούς Ένωσης Υπηρεσιών στις επιθέσεις τους εναντίον ανθρώπων στο Λος Άντζελες, διακινδυνεύουν να κάνουν την ICE και τις άλλες υπηρεσίες που την υποστηρίζουν ακόμα πιο μισητές στο κόσμο την στιγμή που αυτή η αντιπαράθεση ξεκινά.

Παρόλο που η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε επιτιθέμενη σε μετανάστες -τόσο με καταγεγραμμένα όσο και χωρίς καταγεγραμμένα έγγραφα- αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα στην προσπάθειά τους να εγκαθιδρύσουν μια απολυταρχία. Στοχοποιούν τους μετανάστες επειδή πιστεύουν ότι αυτοί είναι ο πιο ευάλωτος στόχος, αλλά ο πρωταρχικός τους στόχος είναι να μας συνηθίσουν όλους στην παθητικότητα απέναντι στην βάναυση κρατική βία, σπάζοντας τους βασικούς δεσμούς αλληλεγγύης που θα έπρεπε να συνδέουν όλους τους ανθρώπους.

Πρέπει να είναι σαφές σε όλους – ακόμα και στους πιο ήπιους κεντρώους- ότι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης που κλιμακώνεται τώρα θα καθορίσει τις προοπτικές κάθε άλλου στόχου που έχει θέσει στο στόχαστρό του ο Τραμπ, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ μέχρι εκείνους που απλώς επιθυμούν να έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν είδη παντοπωλείου.

Πρώτη Δράση, Μεσημέρι

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαδόθηκε η είδηση ​​ότι η ICE έκανε εφόδους σε πολλά σημεία στο κέντρο του Λος Άντζελες, στο Χάιλαντ Παρκ και στο ΜακΆρθουρ Παρκ. Οι πράκτορες είχαν αρχίσει να κάνουν εφόδους σε ένα κτίριο στην περιοχή των λουλουδιών όταν ένα αυθόρμητο πλήθος τους παγίδευσε μέσα. Άνθρωποι μπλόκαραν κάθε πλευρά του κτιρίου, κάθε είσοδο, ώστε οι πράκτορες να μην μπορούν να βγουν έξω. Είχαν ήδη συλλάβει πολλούς ανθρώπους στο κτίριο και δεν περίμεναν ότι ένα σμήνος 50-100 κατοίκων της Λος Άντζελες θα τους παγίδευε.

Προφανώς, περίμεναν να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν μια ορατή επιδρομή στο κέντρο του Λος Άντζελες χωρίς απάντηση από τη γειτονιά. Έκαναν λάθος. Από τις έξι ή περισσότερες τοποθεσίες στις οποίες έκαναν επιδρομή, αυτή βρισκόταν στην πυκνότερη σε πληθυσμό περιοχή, λίγα τετράγωνα από την πίστα προσγείωσης και λίγα βήματα από την περιοχή Πινιάτα.

Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων βρισκόταν στην μπροστινή είσοδο εμποδίζοντας την ICE να βγει από το κτίριο. Πιασμένοι, αιφνιδιασμένοι από το πλήθος, οι πράκτορες της ICE προσπαθούσαν φανερά να βρουν πώς να εκκενώσουν το κτίριο. Μέλη των οικογενειών των κρατουμένων έκλαιγαν στις πόρτες και τις πύλες, αναρωτώμενοι τι θα συνέβαινε στους αγαπημένους τους.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε κηρύξει τον πόλεμο στο Λος Άντζελες.

Η ICE διέταξε να επιβιβαστεί ένα θωρακισμένο φορτηγό με τρεις δωδεκάδες ομοσπονδιακές αστυνομικές δυνάμεις καταστολής και έναν στόλο από βαν. Η είσοδος στην οποία ήθελαν να μπουν ήταν αυτή που είχε αποκλειστεί από ένα ηχοσύστημα της SEIU και άρχισαν να απειλούν ότι θα το ρυμουλκήσουν. Η SEIU συμμορφώθηκε και μετακίνησε το φορτηγό της, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χρησιμοποιήσει το ηχοσύστημά της για να φωνάξει «Βγείτε στο πεζοδρόμιο!» στο πλήθος. Οι μισοί από τους ανθρώπους τους άκουσαν και οι άλλοι μισοί όχι, αλλά ήταν αρκετά μικρό το πλήθος που έκανε τη διαφορά. Ως εκ τούτου, το θωρακισμένο φορτηγό και τα βαν κατάφεραν να φτάσουν στην πύλη.

Ομοσπονδιακοί πράκτορες με εξάρτυση για ταραχές άρχισαν να προσπαθούν να τους απωθήσουν όλους. Η μικρή ομάδα που είχε αρνηθεί να φύγει συνέχισε να μένει στη θέση της, στρίβοντας τις μικρές ασπίδες τους και χλευάζοντας τους. Οι πράκτορες ήταν εμφανώς σοκαρισμένοι από την ανθεκτικότητα αυτής της ομάδας που είχε με κάποιο τρόπο συγκεντρωθεί μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Σε μια απεγνωσμένη ώθηση, οι πράκτορες του FBI άρχισαν να πετούν δακρυγόνα στο πλήθος. Όλοι ούρλιαζαν στους φασίστες μισθοφόρους καθώς προσπαθούσαν να απωθήσουν τη γραμμή. Μέσα στη σύγχυση, οι πράκτορες κατάφεραν να ανοίξουν δρόμο για να μπουν τα βαν από την πύλη.

Οι ομοσπονδιακοί έβαλαν τους κρατούμενους εργάτες στο βαν και άρχισαν να φεύγουν με το αυτοκίνητο. Το πλήθος προσπάθησε να τους σταματήσει, αλλά το FBI κλιμάκωσε την ένταση—αρπάζοντας διαδηλωτές και πυροβολώντας μπάλες πιπεριού και πλαστικές σφαίρες εναντίον όλων. Ένα από τα βαν ανέπτυξε ταχύτητα και χτύπησε τον πρόεδρο του παραρτήματος της Καλιφόρνιας της Διεθνούς Ένωσης Υπαλλήλων Υπηρεσιών, τραυματίζοντάς τον. Στη συνέχεια συνελήφθη.

Το πλήθος έγινε πιο θορυβώδες, ανάβοντας πυροτεχνήματα και πετώντας συντρίμμια, μπουκάλια νερού και λάχανο στους μισθοφόρους. Το FBI απάντησε με μια καταιγίδα χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, σφαιρών από καουτσούκ και περισσότερων σφαιρών πιπεριού.

Ενώ η συμπλοκή συνεχιζόταν, κάποιος ακολούθησε τα βαν της ICE μέχρι το αεροδρόμιο του Μπέρμπανκ, όπου οι πράκτορες φέρονται να ισχυρίστηκαν ότι έφερναν μια «ομάδα χόκεϊ». Έκτοτε, άτομα προσπαθούν να εντοπίσουν την πτήση και να δουν πού πήγε.

Οι άλλοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο MDC* (Κέντρο Κράτησης Μητροπολιτικής Περιοχής), γεγονός που πυροδότησε την έναρξη κινητοποίησης για μερικές ώρες αργότερα.

Το MDC είναι το μέρος όπου εξακολουθούν να κρατούνται εκατοντάδες κρατούμενοι από τις επιδρομές. Ήταν επίσης ο χώρος του καταυλισμού της ICE που καταργήθηκε το 2017, ο οποίος διήρκεσε 60 ημέρες.

Δεύτερη Δράση, 4 μ.μ.

Άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Μητροπολιτικό Κέντρο Κράτησης. Πραγματοποιήθηκε συνέντευξη Τύπου με τη συμμετοχή της Union Del Barrio, του SEIU και του Συνασπισμού για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Μεταναστών του Λος Άντζελες. Η αστυνόμευση της ειρήνης προκάλεσε συμπλοκές μεταξύ των πληρωμένων ακτιβιστών και του πλήθους. Οι ακτιβιστές τελικά έφυγαν και το πλήθος παρέμεινε – σημαδεύοντας τα πάντα, σπάζοντας παράθυρα, σπάζοντας πράγματα και καθιστώντας το ακυβέρνητο. Κάποιος είχε φέρει μια βαριοπούλα και έσπαγε τις τσιμεντένιες κολόνες, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κομμάτια ως βλήματα για να τα ρίξουν στην αστυνομία. Κάποιος χρησιμοποίησε μια περιστρεφόμενη καρέκλα ως οδόφραγμα. Ένα άλλο άτομο εμφανίστηκε με στολή δεινοσαύρου.

Οι ομοσπονδιακοί έτρεχαν, πετώντας ό,τι μπορούσαν πίσω στο πλήθος. Οι άνθρωποι δέχτηκαν δακρυγόνα αρκετές φορές, αλλά εξουδετέρωναν το φαινόμενο βάζοντας πάγο και νερό στα δοχεία, καθώς και στους κώνους κυκλοφορίας, όπως έκαναν στη Χιλή. Κάποιοι πετούσαν επίσης τα δοχεία πίσω στους πράκτορες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας που ήταν υπεύθυνοι για αυτά. Το πλήθος ήταν εξαιρετικά ζωηρό και γενναίο. Μερικοί ακροδεξιοί διαδικτυακοί streamers προσπάθησαν να μπουν στην περιοχή, αλλά εντοπίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν αμέσως.

Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) δεν μπορούσε να ελέγξει την κατάσταση. Οι ομοσπονδιακοί ήταν συγκλονισμένοι και παρακάλεσαν το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες να έρθει να τους σώσει. Παρά το γεγονός ότι η δήμαρχος του Λος Άντζελες, Κάρεν Μπας, δήλωσε ότι ήταν «τρομαγμένη» για την παρουσία της ICE στο Λος Άντζελες, η αστυνομία του Λος Άντζελες εξακολουθούσε να εμφανίζεται σε μεγάλους αριθμούς. Ένα ελικόπτερο που πετούσε χαμηλά έλεγε στον κόσμο ότι θα συλλαμβάνονταν και εξέδιδε εντολές διασποράς καθώς η αστυνομία του Λος Άντζελες απώθησε τους ανθρώπους μακριά από το κτίριο τις επόμενες τέσσερις έως πέντε ώρες. Όλοι έφυγαν καλυμμένοι με σκόνη από μπάλες πιπεριού και δακρυγόνα.

Τρίτη Δράση, 10 μ.μ.

Κυκλοφόρησε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι η ICE εντοπίστηκε να οργανώνει μια επιδρομή στην Τσάιναταουν. (Αργότερα, αποδείχθηκε ότι σχεδίαζαν να κρατήσουν αυτόν τον χώρο πάρκινγκ για μια συνέντευξη Τύπου για τον Τόμας Χόμαν, τον «Τσάρο των Συνόρων» του Τραμπ, στις 7 π.μ. το επόμενο πρωί – μια συνέντευξη Τύπου που προφανώς ακυρώθηκε.)

Εκατοντάδες άνθρωποι άρχισαν να συρρέουν σιγά σιγά, ανάβοντας τους φακούς τους στα μάτια των ομοσπονδιακών πρακτόρων και φωνάζοντας συνθήματα και προσβολές προς τη γραμμή των ταραχών.

Παρόλο που ο κόσμος βρισκόταν σε διαδηλώσεις όλη μέρα, η ενέργεια ήταν μεγάλη, προσελκύοντας περαστικούς και τυχαίους οπαδούς των Dodgers να συμμετάσχουν. Το πλήθος βγήκε στον δρόμο και μπλόκαρε για άλλη μια φορά τις εισόδους καθώς τα πράγματα άρχισαν να γίνονται θορυβώδη. Αυτή τη φορά, η αστυνομία του Λος Άντζελες δεν ήταν παρούσα, οπότε οι ομοσπονδιακοί πράκτορες ετοιμάστηκαν να προσπαθήσουν να απωθήσουν τους ανθρώπους οι ίδιοι.

Οι συμμετέχοντες στο πλήθος σημάδεψαν το θωρακισμένο όχημα ICE και άρχισαν να πηδούν πάνω του ενώ ένα LRAD έπαιζε δυνατά. Κάποιος σημάδεψε με την ένδειξη «FUCK ICE» και έγραφε με σπρέι τις κάμερες σε ένα αυτόνομο αυτοκίνητο Waymo. Δεν υπήρχαν οργανώσεις εκτός από μια ισχυρή ομάδα από την Ένωση Ενοικιαστών του Λος Άντζελες, η οποία ήταν παρούσα σε κάθε δράση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες αποφάσισαν ότι το πάρκινγκ ήταν πολύ δύσκολο να κρατηθεί και άρχισαν να υποχωρούν. Το πλήθος άδραξε την ευκαιρία να τους εμποδίσει, πετώντας πυροτεχνήματα και πέτρες, μπουκάλια και κεραμικά πιάτα. Το FBI έριξε μερικές χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα σε απάντηση, αλλά το ηθικό όσων τους αντιστάθηκαν παρέμεινε υψηλό.

Οι άνθρωποι άρχισαν να σπάνε τα παράθυρα στα αυτοκίνητα των ομοσπονδιακών αστυνομικών. Σε εκείνο το σημείο, η ICE αποφάσισε να φύγει και ξεκίνησε ένας εορτασμός στον δρόμο. Περισσότερα πυροτεχνήματα εκτοξεύτηκαν σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα. Οι άνθρωποι γλέντησαν για λίγο πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους, ενθαρρυμένοι από μια μικρή νίκη μετά από μια τρομακτική και απάνθρωπη μέρα στις λεγόμενες Ηνωμένες Πολιτείες.

The post Ρεπορτάζ από τις συγκρούσεις στο Λος Άντζελες first appeared on Aυτολεξεί.

Για τις απαράδεκτες συνθήκες υποδοχής και διαμονής προσφύγων και μεταναστ(ρι)ών – Επιστολή προς δικηγορικό σύλλογο Χανίων

Τον τελευταίο καιρό, παρατηρούμε όλο και πιο συχνά την άφιξη καραβιών προσφύγων και μεταναστ(ρι)ών νότια της Κρήτης. Χαρακτηριστικά, από τις αρχές του 2024, η Κρήτη είναι τρίτη σε αφίξεις μετά τη Λέσβο και τη Σάμο. Κάθε φορά, η κατάσταση αντιμετωπίζεται ως κάτι “έκτακτο”, χωρίς να πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την πρώτη υποδοχή και φιλοξενία. Μία από τις τραγικές ελλείψεις είναι η απουσία δικηγόρων και διερμηνέων κατά την καταγραφή, με αποτέλεσμα να μη γίνεται καμία ενημέρωση στους πρόσφυγες και τις μετανάστ(ρι)ες για τις δυνατότητες και τα δικαιώματά τους, και γενικότερα να μην έχουν φωνή. Μέσα σε αυτή την επιβεβλημένη σιωπή μεταφέρονται και εγκλωβίζονται από “δομή” σε “δομή”, με συνήθη κατάληξη την επαναπροώθηση.

Δημοσιεύουμε σχετική επιστολή την οποία στείλαμε στον δικηγορικό σύλλογο Χανίων και την επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του στις 13/12/2023 (πρωτοκολλήθηκε 14/12), χωρίς να έχουμε λάβει μέχρι τώρα κάποια απόκριση.

———-

Επιστολή-αίτημα για νομική υποστήριξη προσφύγων και μεταναστών που φτάνουν στον νομό Χανίων
Κρήτη – αναγκαστικός τόπος άφιξης

Τα τελευταία χρόνια, η Κρήτη έχει γίνει τόπος αναγκαστικής άφιξης προσφύγων και μεταναστών. Σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων, προκειμένου να αποφύγουν την Ελλάδα ως προορισμό εξαιτίας των σκληρών πολιτικών αποτροπής και επαναπροώθησης που εφαρμόζει, επιλέγουν ένα πιο μακρύ, άρα πιο επικίνδυνο ταξίδι ελπίζοντας να φτάσουν στην Ιταλία, ξεκινώντας συνήθως από τη Λιβύη.

Είναι πια ξεκάθαρο πως τα δίκτυα των διακινητών μεταφέρουν τους ανθρώπους που επιδιώκουν να φτάσουν στην Ευρώπη με ακατάλληλα / μη αξιόπλοα σκάφη, χωρίς σωστικές λέμβους και σωσίβια. Έχει παγιωθεί επίσης το φαινόμενο να προκύπτουν στο ταξίδι βλάβες ή να μπαίνουν νερά στη βάρκα. Πολύ συχνά οι άνθρωποι που κινδυνεύουν στη θάλασσα εκπέμπουν sos προκειμένου να ανταποκριθούν οι κοντινές αρχές διάσωσης, στην περίπτωσή μας η Λιμενική Αρχή Χανίων. Τις περισσότερες φορές, σύμφωνα με την καταγραφή των περιστατικών, σε πρώτη φάση οι άνθρωποι περισυλλέγονται από διερχόμενα φορτηγά-πλοία για να επέμβει στη συνέχεια το Λιμενικό. Δυστυχώς κατά τη διάρκεια της διάσωσης ή εξαιτίας της άρνησης της διάσωσης έχουν χαθεί άνθρωποι είτε στη θάλασσα, είτε μέσα στη βάρκα από πείνα ή δίψα (χαρακτηριστική η περίπτωση της μικρής Λοζίν, 4 χρονών από τη Συρία). Άλλες φορές πάλι, σύμφωνα με μαρτυρίες, το Λιμενικό “κάνει τα στραβά μάτια”, αγνοεί τις κλήσεις κινδύνου και ορισμένες φορές προσφέρει στους πρόσφυγες κάποιες προμήθειες και νερό ώστε να συνεχίσουν το ταξίδι τους και, αν είναι τυχεροί, να φτάσουν στη στεριά, κοινώς “να φύγουνε, να πάνε αλλού”…

Απουσία υποδομών πρώτης υποδοχής

Στην περίπτωση που εφαρμόζεται η διαδικασία της διάσωσης και οι πρόσφυγες φτάνουν στα Χανιά, οδηγούνται σε “χώρους φιλοξενίας”, ακατάλληλους τις περισσότερες φορές (εγκαταλελειμμένο κολυμβητήριο, παλιά ηλεκτρική, κατασκηνώσεις Καλαθά…). Στους χώρους αυτούς ουσιαστικά είναι κρατούμενοι και όλη τη διαδικασία της καταγραφής τους την αναλαμβάνουν Λιμενικό και Αστυνομία. Σύμφωνα με τεκμηριωμένες καταγγελίες, οι πρόσφυγες δεν γνωρίζουν ούτε ενημερώνονται για το πού βρίσκονται και ποιο είναι το μέλλον τους. Απαράδεκτη είναι η απουσία μεταφραστή και γενικά οι αυθαιρεσίες από την πλευρά των Αρχών συνιστούν κανόνα.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με καταγγελία πρόσφυγα που έφτασε στα Χανιά, στο έντυπο που αφορά στη βούληση ασύλου ήταν τσεκαρισμένο εκ των προτέρων το ΟΧΙ. Πρόσβαση στους χώρους αυτούς έχει ο ερυθρός σταυρός και γιατρός (μέχρι τώρα από το Κοινωνικό Ιατρείο). Δυστυχώς, κανόνας έχει γίνει και η απουσία νομικών που θα ενημερώνει τους ανθρώπους για τα όποια δικαιώματά τους και για το τι τους περιμένει. Επίσης, σημαντική είναι και η καταγραφή ανήλικων ασυνόδευτων που συχνά διαφεύγουν από την καταγραφή των Αρχών

Για τον λόγο αυτό σας ζητάμε να καταθέσετε στο Λιμενικό αίτημα που θα διασφαλίζει μελλοντικά την πρόσβασή σας στον εκάστοτε προσωρινό χώρο διαμονής, και σε περίπτωση που κάποια-ος συνάδελφός σας είναι διαθέσιμη-ος να επισκέπτεται τους χώρους αυτούς. Από τη μεριά μας υπάρχει διαθέσιμη μεταφράστρια για συνεργασία μαζί σας. Αρκετές φορές έχουμε γίνει δέκτες μηνυμάτων από συγγενείς ανθρώπων που αντί να φτάσουν στην Ιταλία, βρέθηκαν εδώ και στην προσπάθειά μας να συνδράμουμε έχουμε συνεργαστεί με δικηγόρους οργανώσεων ανά την Ελλάδα, καθώς τοπικά κανείς-καμία νομικός δεν ήταν διαθέσιμος-η.

Διακινητές-βιομηχανία καταδικών

Οι διακινητές θα εξαφανιστούν στη στιγμή μόνο αν τα ευρωπαϊκά κράτη αποφασίσουν να δημιουργήσουν ανοιχτές και ασφαλείς διόδους για την προσφυγιά και τη μετανάστευση, όπως άλλωστε υποχρεούνται από τη Συνθήκη της Γενεύης. Προφανώς, οι πραγματικοί διακινητές βρίσκονται στη στεριά και πλουτίζουν πάνω στην ανάγκη και τα όνειρα χιλιάδων ανθρώπων, ενώ πολλές φορές συνεργάζονται και με κρατικές αρχές. Σε καμιά περίπτωση δε θα ρίσκαραν τη ζωή τους σε μια σαπιόβαρκα. Την ίδια στιγμή βασανισμένοι άνθρωποι καταδικάζονται ως “διακινητές” με βάση ανακρίσεις που δεν έχουν μετάφραση πολλές φορές και με τυχαία κριτήρια που τους κάνουν να ξεχωρίζουν.

Μαρτυρίες προσφύγων αποδεικνύουν πως πολλές φορές τη βάρκα την οδηγούν τυχαίοι πρόσφυγες είτε υπό την απειλή όπλου, είτε επειδή δεν είχαν όλο το ποσό για το ταξίδι. Σε άλλες περιπτώσεις, ο συνεργός του διακινητή ξεκινά το ταξίδι μαζί με τους πρόσφυγες για να τους εγκαταλείψει στην πορεία, ή για τυχαίους λόγους το τιμόνι μπορεί να το πιάσουν πολλοί, κάτι που αργότερα θα τους ενοχοποιήσει κι ίσως τους καταδικάσει κιόλας.

Κατά τη γνώμη μας, αυτή η βιομηχανία καταδικών που έχει στηθεί εις βάρος της προσφυγιάς αποτελεί μια διεθνή πρακτική εκφοβισμού και αποτροπής προσέγγισης και άλλων προσφύγων. Αυτή τη στιγμή στις ελληνικές φυλακές, οι καταδικασμένοι ως διακινητές αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη (πληθυσμιακά) ομάδα κρατουμένων.

Συνήθως οι δίκες αυτές γίνονται με διαδικασίες fast track, χωρίς τις προϋποθέσεις να είναι δίκαιες δίκες, χωρίς μετάφραση (για άλλη μια φορά), με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να κρατούνται χωρίς να ξέρουν για ποιο λόγο και για πόσο… Και στην περίπτωση αυτή λοιπόν οι άνθρωποι δικαιούνται μια στοιχειώδη νομική υποστήριξη. Για το θέμα αυτό υπάρχει μια διεθνής οργάνωση που συντονίζει δικηγόρους για να υπερασπιστούν αυτούς τους ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση, αν ενδιαφέρεστε, μπορούμε να σας φέρουμε σε επαφή μαζί τους – ήδη το εξέφρασαν κι οι ίδιοι ως ανάγκη και στα Χανιά.

Πρόσφατα, η αθώωση των 3 προσφύγων οι οποίοι είχαν φτάσει στα Χανιά τον Σεπτέμβρη του 2021 και είχαν καταδικαστεί σε 155 χρόνια ο καθένας, μάς έδωσε την ελπίδα πως μια τέτοια δίκη μπορεί να είναι δίκαιη! Ενώ δημιουργεί και ένα χρήσιμο προηγούμενο που μπορεί να σώσει κι άλλους αθώους πρόσφυγες που κρατούνται άδικα!!

Για όλους τους παραπάνω λόγους σας παρακαλούμε να ανταποκριθείτε στο αίτημά μας για να συμβάλλετε στο μέτρο των δυνατοτήτων σας σε ό,τι από τα παραπάνω είναι δυνατόν. Το μόνο έγκλημα των προσφύγων είναι ότι είναι φτωχοί ξένοι που αποφασίζουν να διασχίσουν τη Μεσόγειο για να ζητήσουν άσυλο.

Το 2023, δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος για να ζητήσει κανείς άσυλο στην Ευρώπη. Μόνο αν πληρώσεις μερικά χιλιάρικα και μπεις σε μια σαπιόβαρκα για να φτάσεις παράνομα στον “πολιτισμένο” κόσμο…

Ιδανικά θα θέλαμε να μας ενημερώσετε για την ημερομηνία διεξαγωγής του επόμενου διοικητικού Συμβουλίου σας για να σας θέσουμε και με περισσότερες λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, σάς καλούμε να πράξετε ως θεματοφύλακες των διεθνώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των προσφύγων.

——————————————–

*Εικόνα: “Το όνειρο”, ζωγραφιά του Mohammad, πρόσφυγα από τη Μιανμάρ

The post Κρήτη-αναγκαστικός τόπος άφιξης: Απαράδεκτες συνθήκες υποδοχής-διαμονής προσφύγων & μεταναστ(ρι)ών first appeared on Aυτολεξεί.

Η νέα ταινία της Πολωνής Ανιέσκα Χόλαντ, “Πράσινα Σύνορα”, κατάφερε να αποσπάσει το βραβείο της επιτροπής και παράλληλα να χωρίσει την Πολωνική κοινωνία στα δύο. Η διακεκριμένη σκηνοθέτης, χωρίς να περιμένει να “περάσει κάποιος καιρός”, και ενώ μέχρι σήμερα τα σύνορα μεταξύ της Πολωνίας και της Λευκορωσίας μοιάζουν με πεδίο κάποιας μάχης, επέλεξε να φτιάξει μια ταινία για τη μετανάστευση, την εργαλειοποίηση των σωμάτων, το απρόσωπο της εξουσίας και την ανθρωπιά.

Λίγα λόγια για την κατάσταση στη περιοχή:

Από το καλοκαίρι του 2021, και αφού οι σχέσεις μεταξύ της Λευκορωσίας με την Ευρωπαική Ένωση πηγαίναν από το κακό στο χειρότερο, ο δικτάτορας Λουκασένκο απείλησε πως “θα πνίξει την Ευρώπη στα ναρκωτικά και τους μετανάστες”. Λίγο καιρό αργότερα, τόσο οι αρχές όσο και τουριστικά γραφεία ξεκίνησαν καμπάνιες στην μέση ανατολή μιλώντας για υποτιθέμενη “ελεύθερη είσοδο στην ΕΕ από την πλευρά της Λευκορωσίας”.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να δημιουργηθεί μια νέα “διαδρομή” ανθρώπων από την Τουρκία προς τη Λευκορωσία, με ελπίδα για είσοδο στην ΕΕ και μια καλύτερη ζωή. Χρονικά, ταίριαξε πολύ εύκολα στον δικτάτορα καθώς η “βαλκανική διαδρομή”, αυτή μέσω της Ελλάδας, είχε μετατραπεί σε μια από τις πιο θανατηφόρες, με πολλαπλές κατηγορίες προς το Ελληνικό λιμενικό για απαγωγές μεταναστών που είχαν ΗΔΗ φτάσει σε ελληνικό έδαφος και επαναπροώθηση τους μέσω πλωτών σκηνών χωρίς μηχανή.

Από την άλλη πλευρά των συνόρων, οι αρχές δεν είχαν καμία πρόθεση να επιτρέψουν το δικαίωμα άσκησης άσυλου με την Πολωνική κυβέρνηση να μεταφέρει γρήγορα χιλιάδες συνοριοφύλακες, στρατό αλλά και την ανέγερση ενός φράχτη στο δάσος, ή αλλιώς το “πράσινο σύνορο” που χωρίζει τις δύο χώρες.

Η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, παρέα με τον βαρύ χειμώνα της Πολωνίας κατάφερε να κορυφώσει την κρίση το χειμώνα του 2022 όταν και δεκάδες άτομα έχασαν τη ζωή τους στη προσπάθεια τους να βρεθούν εντός ζώνης της ΕΕ.

Η είδηση της ταινίας, δημιούργησε αμέσως “εμφύλιο” στη Πολωνία. O πρωθυπουργός της χώρας, Ματέους Μοραβιέτσκι, χαρακτήρισε τη ταινία ως “μια συλλογή απροκάλυπτων ψεμάτων” που ως στόχο έχει “να δυσφημίσει τη Δύση και να αποσπάσει τη προσοχή από τον ένδοξο και βασικό ρόλο της Πολωνίας στη βοήθεια του αγώνα στην Ουκρανία”. Ακόμη πιο απροκάλυπτα, ο υπουργός δικαιοσύνης Ζμπίγκνιου Ζιόμπρο, παρομοίασε την Χόλαντ με τον Γιόζεν Γκέμπελς, τον επικεφαλή της ναζιστικής προπαγάνδας και την ταύτησε με τους “Σοβιετικούς και τους Ναζί” που “χρησιμοποιούσαν προπαγανδιστικές ταινίες για να καταστρέφουν την εικόνα της Πολωνίας και των Πολωνών”. Εθνικιστικές οργανώσεις επίσης κάλεσαν για μποικοτάζ της ταινίας αποκαλώντας την “αντι-Πολωνική προπαγάνδα” και “ασεβή προς τους γενναίους άντρες που φυλάνε τα σύνορα μας” στην πιο ίσως εθνικά αφομοιωμένη χώρα στην Ευρώπη.

Πριν ξεκινήσουν ακόμη οι προβολές, ακροδεξιά τρολ διοργάνωσαν διαδικτυακές επιθέσεις ενάντια της ταινίας σε ιστοσελίδες όπως το IMDB και το Πολωνικό FilmWeb, καταρρακώνοντας έτσι τις ιντερνετικές της βαθμολογίες.

Λίγο καιρό αργότερα, όταν και η ταινία ξεκίνησε να διανέμεται στα σινεμά της χώρας, εθνικιστικές ομάδες προσπάθησαν μέσω συγκεντρώσεων να αποτρέψουν την προβολή της ή την προσέλευση του κόσμου σε αυτή. Από την άλλη, ακτιβιστικές οργανώσεις που ασχολούνται με τους πρόσφυγες, αντιφασιστικές ομάδες αλλά και καλλιτεχνικές οργανώσεις που στέκονται ενάντια στη φίμωση της τέχνης βρισκόντουσαν συχνά απέναντί τους.

Οι εθνικιστές συγκεντρωνόντουσαν έξω από τα σινεμά της χώρας με σλόγκαν όπως “Ο Πούτιν σας ευχαριστεί γι’ αυτό που κάνετε” και “Όχι στην Πολωνία-Ουράνιο τόξο”. Οι αντιφασίστες που στέκονταν απέναντι τους, οι οποίοι ταύτιζαν συχνά τη βοήθεια προς τους πρόσφυγες με την βοήθεια που αντιφασίστες παρείχαν σε Εβραικές οικογένειες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, απαντούσαν με το σύνθημα “Πολωνία λευκή, μόνο τον χειμώνα!”

Η ταινία, μπλέκοντας πραγματικά όσο και φανταστικά γεγονότα, περιγράφει την κόλαση των “πράσινων συνόρων” μέσα από τα μάτια μιας οικογένειας από την Συρία, μιας ομάδας ακτιβιστών αλλά και των συνοριοφυλάκων.

Στην Ελλάδα προβλήθηκε ήδη στις νύχτες πρεμιέρας και η διανομή της ξεκινάει στην Αθήνα στις 23 Νοέμβρη.

The post ΠΟΛΩΝΙΑ ΛΕΥΚΗ, ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ! Για τα “Πράσινα Σύνορα”, τη νέα ταινία της Ανιέσκα Χόλαντ first appeared on Aυτολεξεί.

Την ΤΕΤΑΡΤΗ 23/8 έλαβε χώρα αντιφαστική συγκέντρωση στο Αναγνωστήριο στην Αλεξανδρούπολη. Ακολουθεί η ανακοίνωση από την Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου για τη συγκέντρωση και τη φασιστική επίθεση που αυτή δέχτηκε:

Τις τελευταίες μέρες ακροδεξιοί κύκλοι βρήκαν την ευκαιρία να βγουν για ακόμα μια φορά στο δημόσιο πεδίο στον Έβρο δημιουργώντας πολιτοφυλακές, κυνηγώντας και “συλλαμβάνοντας” μετανάστες. Υποστηρίζουν, χωρίς προφανώς κανένα στοιχείο, ότι οι μετανάστες είναι αυτοί που ανάβουν τις φωτιές και καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει στις περιπολίες. Μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να εγκλωβίσουν δεκάδες μετανάστες μέσα σε κοντέινερ.

Την ίδια στιγμή είναι γνωστό ότι 26 μετανάστες, ανάμεσά τους και 2 παιδία βρέθηκαν απανθρακωμένοι στη Δαδιά από τη φωτιά.

Μάλιστα, ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Ζαμπούκης κατά τη συνομιλία του με τον Κουτσούμπα στο Δημαρχείο σήμερα, ανέφερε ότι “ευτυχώς δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές”. Πιθανότατα ο Δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης δεν υπολογίζει σαν ανθρώπινες τις ζωές των 26 μεταναστών. Παραλληλα, τα γνωστά ακροδεξιά καθάρματα, Βελόπουλος της Ελληνικής Λύσης και Στύγκας των Σπαρτιατών, επισκέπτονται την Αλεξανδρούπολη, επιδοκιμάζοντας τα φασιστικά πογκρόμ, τις απαγωγές και τα βασανιστήρια προς τους μετανάστες.

Οι φασίστες με τις πλάτες των ακροδεξιών βουλευτών του Νομού, της πένας τοπικών ενημερωτικών και την κρατική προπαγάνδα, επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν από την ολοσχερή καταστροφή που μαίνεται στην περιοχή του Έβρου. Κατηγορούν τους μετανάστες για μια ακόμα φορά ως εμπρηστές και υπεύθυνους για την κατάσταση αυτή.

Παίζουν για μια ακόμα φορά τον ρόλο που του έχει δώσει το σύστημα, ως πλυντήρια και συγκαλυπτές των πραγματικών ευθυνών. Σε μια κρίσιμη στιγμή, διαχέουν τον ακροδεξιό οχετό στον κοινωνικό ιστό, επιχειρώντας να διασπάσουν τις οργανωμένες προσπάθειες του λαού, ντόπιων και ξένων.

Οι πραγματικές ευθύνες δεν είναι άλλες από κρατικές. Η ελλιπής δασοπροστασία και δασοπυρόσβεση, τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας των ζωών και της φύσης είναι η κρατική πολιτική που οδηγεί σε καταστροφές όπως αυτή στον Έβρο. Το κράτος επιλέγει να δίνει εκατομμύρια στους μηχανισμούς καταστολής μπάτσους και στρατό, να περνά νόμους που επιτρέπουν στα αφεντικά να καταπατούν και να καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι φωτιές δεν μπαίνουν για να μπορούν να περάσουν τα σύνορα οι μετανάστες. Τεράστιες εκτάσεις γίνονται στάχτη και αποκαΐδια για να εξυπηρετήσουν επιχειρηματικά συμφέροντα στην περιοχή. Από την καμμένη γη επωφελούνται όσοι λεηλατούν την φύση για την ανέγερση τουριστικών θερέτρων, αιολικών πάρκων, για την διάνοιξη δρόμων για την εξυπηρέτηση των πολεμοχαρών σχεδίων των ιμπεριαλιστών και για πολλούς άλλους λόγους. Όπως βλέπουμε αλλωστε καθημερινά η φύση του λυσσαλέου κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος δεν λογαριάζει ανθρώπινες ζωές, φύση, οικοσύστημα στο όνομα του κέρδους.

Μέσα σε αυτή την ανθρώπινη και φυσική τραγωδία το δάχτυλο πρέπει να το σηκώσουμε για να αναδείξουμε τον πραγματικό υπαίτιο και να λογαριαστούμε με αυτόν. Και δεν είναι οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες και μετανάστες όπως θέλουν να μας πείσουν τα παιδιά του συστήματος.

Είναι η ίδια η κυριαρχία, το κράτος το κεφάλαιο οι δολοφόνοι και οι εμπρηστές.

Απέναντι στον φασιστικό οχετό να οργανωθούμε και να δράσουμε για τις πραγματικές ανάγκες της τάξης μας και να απλώσουμε ένα ακόμα μεγαλύτερο δίκτυο αλληλεγγύης για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στο σήμερα, να αναμετρηθούμε με όσους λεηλατούν τη φύση και τις ζωές μας στο αυριο.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ
ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ

Για την επίθεση στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην Αλεξανδρούπολη:

Την Τετάρτη 23 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε επίθεση στον χώρο του Αναγνωστηρίου και στον κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος για την καλεσμένη αντιφασιστική συγκέντρωση. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, ομάδα περίπου 30 ατόμων προσέγγισε συντεταγμένα από το απέναντι πεζοδρόμιο και προσπαθούσε να προκαλέσει συμπλοκή. Δεδομένης της κατάστασης η περιφρούρηση κράτησε αμυντική στάση προσπαθώντας να περιορίσει τα άτομα. Στη συνέχεια μετά από την συμπλοκή, τα άτομα αποχώρησαν και ο συγκεντρωμένος κόσμος παρέμεινε για κάποια ώρα στο σημείο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε μέσα στο Αναγνωστήριο, όπου και ακολούθησε ανοιχτή συνέλευση. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης ομάδα δεκάδων ατόμων, με κάποια να έχουν καλυμμένα χαρακτηριστικά και να είναι οπλισμένοι, προσπάθησαν να επιτεθούν στον κόσμο που βρισκόταν στον χώρο για ακόμα μία φορά. Μετά από μικρής έντασης συμπλοκή, τα άτομα αποχώρησαν.

Η παρουσία αστυνομίας και ασφάλειας καθ’ όλη την διάρκεια των επιθέσεων ήταν διακριτική. Οι επιθέσεις οργανώθηκαν από τα ίδια group chat που χρησιμοποιούνται για την αναζήτηση μεταναστών.

Το Αναγνωστήριο και ο κόσμος που συμμετέχει στις δομές του χώρου, από την πρώτη στιγμή των πυρκαγιών στον Έβρο, έχει στηρίξει έμπρακτα και έχει δώσει όλες του τις δυνάμεις για να στήσει ένα δίκτυο αλληλεγγύης που βοηθά στην πρώτη γραμμή των πυρκαγιών με όλα τα απαραίτητα. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες μέρες έχουν συγκεντρωθεί τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, φάρμακα για τα άτομα που συμμετέχουν στην πυρόσβεση, για αυτούς που εκκένωσαν τις κατοικίες τους. Από το Αναγνωστήριο ξεκίνησε και η συνεργασία με την Κοινωνική Κουζίνα “Ο Άλλος Άνθρωπος”, που τις τελευταίες μέρες καθημερινά προσφέρει εκατοντάδες μερίδες τροφής σε όσα άτομα είναι στην πρώτη γραμμή των πυρκαγιών.

Σε αυτόν τον κόσμο επέλεξαν να επιτεθούν. Στον κόσμο της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, που μέρα – νύχτα βρισκόταν στους δρόμους βοηθώντας με κάθε τρόπο.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τους νέους, τους ντόπιους, τους ξένους και κάθε άτομο που ζεί εδώ να αντιληφθεί και να σκεφτεί ποιος είναι ο πραγματικός υπαίτιος για τα δεινά μας. Εμείς το λέμε και θα το ξαναλέμε με όλη μας την φωνή. Οι πραγματικές ευθύνες δεν είναι άλλες από τις κρατικές. Η ελλιπής δασοπροστασία και δασοπυρόσβεση, τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας των ζωών και της φύσης είναι η κρατική πολιτική που οδηγεί σε καταστροφές, όπως αυτή στον Έβρο. Το κράτος επιλέγει να δίνει εκατομμύρια στους μηχανισμούς καταστολής μπάτσους και στρατό, να περνά νόμους που επιτρέπουν στα αφεντικά να καταπατούν και να καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια.

Χωρίς προφανώς κανένα στοιχείο οι φασίστες αναπαράγουν το αφήγημα ότι οι μετανάστες είναι αυτοί που ανάβουν τις φωτιές και καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει στις περιπολίες.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι φωτιές δεν μπαίνουν για να μπορούν να περάσουν τα σύνορα οι μετανάστες. Τεράστιες εκτάσεις γίνονται στάχτη και αποκαΐδια για να εξυπηρετήσουν επιχειρηματικά συμφέροντα στην περιοχή. Από την καμμένη γη επωφελούνται όσοι λεηλατούν τη φύση για την ανέγερση τουριστικών θερέτρων, αιολικών πάρκων, για τη διάνοιξη δρόμων για την εξυπηρέτηση των πολεμοχαρών σχεδίων των ιμπεριαλιστών και για πολλούς άλλους λόγους. Όπως βλέπουμε άλλωστε καθημερινά η φύση του λυσσαλέου κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος δεν λογαριάζει ανθρώπινες ζωές, φύση, οικοσύστημα στο όνομα του κέρδους.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

The post Ακροδεξιοί & φασίστες, ως ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΣ των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ, κατηγορούν τους μετανάστες first appeared on Aυτολεξεί.

Ασχολούμαι εδώ και πολύ καιρό με το θέμα των ψυχικών προκλήσεων των προσφύγων και έχω πραγματοποιήσει πολλές συνεντεύξεις με διάφορους πρόσφυγες και άλλους ανθρώπους σχετικά με αυτό. Όταν άτομα διαφορετικών ηλικιών, φύλων, εθνικοτήτων και υπόβαθρων έρχονται κοντά λόγω κοινών δύσκολων εμπειριών και απαιτητικών ψυχολογικών εμποδίων, ορισμένα ζητήματα έρχονται στο προσκήνιο.

Από τις απλές φιλίες μέχρι τις ερωτικές σχέσεις, τα κοινά στερεότυπα φύλου για τους ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή ή την Αφρική και οι ισχυρές αποικιοκρατικές και υπεροπτικές προκαταλήψεις απέναντί τους οδηγούν σε κάποιες εμπειρίες που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως πόρους σεξουαλικής και συναισθηματικής ικανοποίησης, οι οποίοι στη συνέχεια απορρίπτονται παρόμοια με τις μπαταρίες και αναζητούν νέους πόρους μόλις εξαντληθούν οι υπάρχοντες. Η δυναμική της εξουσίας και της κυριαρχίας που κατέχουν οι πολίτες, σε συνδυασμό με την υπερβολική έμφαση στον ατομικισμό που τους οδηγεί να παραβλέπουν το υπόβαθρο και τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, συμβάλλουν σημαντικά στην ψυχολογική δυσφορία.

Οι πρόσφυγες από τους οποίους έχω πάρει συνεντεύξεις μιλούν συχνά για την έλλειψη διαλόγου και την αδιαφορία των άλλων για τα συναισθήματά τους. Είχα μια συνέντευξη με έναν 36χρονο άνδρα από τη Συρία, ενώ ταυτόχρονα έκλαιγε εξηγώντας ότι γι’ αυτούς (τους πολίτες) φαίνεται σαν «εμείς να μην έχουμε συναισθήματα και να μην αισθανόμαστε τέτοιο πόνο!» Εξήγησε πώς η σύντροφός του τερμάτισε απότομα τη σχέση τους χωρίς να το συζητήσει μαζί του. Όταν προσπάθησε να ξεκινήσει μια συζήτηση, εκείνη τον κατηγόρησε για παρενόχληση και απείλησε ότι θα εμπλέξει την αστυνομία στο θέμα.

Είχα κι ο ίδιος τη δική μου εμπειρία όπου, όταν μίλησα στην πρώην θεραπεύτριά μου για το αίσθημα της μοναξιάς και της απομόνωσης, με ρώτησε ξαφνικά αν είχα σκεφτεί να αποκτήσω μια κοπέλα για να λύσω το πρόβλημα!

Μιλούσα με έναν 25χρονο άνδρα από το Μάλι, ο οποίος μου εξήγησε πως κάποιοι εθελοντές στο νησί της Λέσβου αντιμετώπιζαν ανθρώπους σαν κι αυτόν ως σεξουαλικό αντικείμενο και εξαφανίζονταν αφού κοιμόντουσαν μια φορά μαζί και δεν απαντούσαν καν στα μηνύματά τους αργότερα. Αυτό ήταν κάτι που το είδα σε καταλήψεις στην Αθήνα, όπου σε ορισμένες η απόφαση ήταν να μην αφήσουμε τους εθελοντές να εμπλακούν συναισθηματικά με τους ανθρώπους μέσα.

Το αίσθημα ότι σε αγνοούν, η συνεχής αίσθηση της υπεροχής των άλλων απέναντί σου και φυσικά τα γλωσσικά εμπόδια και οι πολιτισμικές διαφορές επιτείνουν τα προβλήματα. Αυτή η αγωνία, με τη σειρά της, καλλιεργεί αυξημένα συναισθήματα απομόνωσης.

Όταν αισθάνεστε ότι οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να επενδύσουν χρόνο και χώρο για να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον, αυτό σας κάνει να αισθάνεστε περισσότερο αποκομμένοι από την κοινωνία. Ένα αίσθημα με το οποίο, προφανώς, μετά την κρίση του κόβιντ, περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται.

Μια ανύπαντρη μητέρα από το Αφγανιστάν μου εξήγησε ότι «δεν είσαι τίποτα περισσότερο από μία προσφύγισσα με τόσες πολλές προκλήσεις στη ζωή σου. Πώς μπορείς να μοιραστείς τα συναισθήματά σου με κάποιον που σε κοιτάζει έτσι εξ αρχής; Οι άντρες σε θέλουν για τη σεξουαλική τους ευχαρίστηση, αλλά δεν θα ασχοληθούν με τα παιδιά σου και τις προκλήσεις της ζωής σου. επειδή είσαι μια γυναίκα που φυσικά έχει ανάγκες, αλλά δεν έχει τη δύναμη να έχει κανέναν έλεγχο!»

Η συζήτηση με μια ανύπαντρη μητέρα από την Ουκρανία αποκάλυψε μια παρόμοια αφήγηση. Μοιράστηκε ότι οι άνθρωποι συχνά υποθέτουν ότι είναι πρόθυμη «να συμμετάσχει σε περιστασιακά ραντεβού της μιας νύχτας και προϋποθέτουν ότι είναι ανοιχτή γι’ αυτό!» Το αίσθημα του εξευτελισμού, σε συνδυασμό με τα συμπαθητικά αλλά και συγκαταβατικά βλέμματα που δέχεται για την κατάστασή της και την κατάσταση του παιδιού της, καθιστούν την πραγματικότητά της ακόμη πιο δύσκολη ώστε να αλληλεπιδράσει με μια κοινωνία που την υποβάλλει σε στερεοτυπικές και ρατσιστικές ερωτήσεις σχετικά με τις συνθήκες στην Ουκρανία.

Η Ζάχρα, 23 ετών από το Ιράν, μου είπε: «Ζούμε σε μια κοινωνία όπου αν δεν συναντήσεις κάποιον για μια εβδομάδα, αυτή η σχέση θεωρείται τελειωμένη! Και μετά σου λένε, είμαι ερωτευμένος με κάποιον άλλο!»

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν ότι η δωρεά ρούχων, τροφίμων ή χρημάτων είναι αρκετή για να βοηθήσουν ή να είναι αλληλέγγυοι με τους πρόσφυγες, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αυτό αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος της λύσης. Για να κάνουμε πράγματι τη διαφορά, χρειάζεται να κατανοήσουμε την κατάσταση των προσφύγων και τι χρειάζονται περισσότερο. Αυτό περιλαμβάνει την κατανόηση του τραύματος που έχουν βιώσει, των πολιτισμικών εμποδίων που μπορεί να αντιμετωπίζουν και των ιδιαίτερων αναγκών των κοινοτήτων τους.

Στον σημερινό κόσμο, όλοι μας αντιμετωπίζουμε διαφορετικές προκλήσεις. Ωστόσο, ως πρόσφυγας, πρέπει να υπομείνεις και να αποδεχτείς τα κοινωνικά στερεότυπα –μαζί με τη στέρηση, τις διακρίσεις, τον ρατσισμό, τη χαμηλή οικογενειακή συνοχή και, το πιο σημαντικό, το άγχος των διοικητικών συμπεριφορών εξαιτίας της μοναδικής σου κατάστασης. H επιδίωξη της συναισθηματικής σου ολοκλήρωσης γίνεται μια εξακολουθητική ενοχλητική κατάσταση. Αυτό αναπόφευκτα συμβάλλει σε συναισθήματα σύγχυσης ταυτότητας και απομόνωσης.

Αυτό που έγραψα εδώ είναι φυσικά μια εμπειρία ανάμεσα σε πολλές πικρές και γλυκές εμπειρίες και ελπίζω να μην κριθεί ως η μόνη δυνατή αφήγηση.

Φωτογραφία: Στιγμιότυπο από την ταινία “The Red Turtle” (Η Κόκκινη Χελώνα), μια δραματική ταινία κινουμένων σχεδίων φαντασίας του 2016, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Michaël Dudok.

The post Συναισθηματική ερήμωση: προκλήσεις ενός εκτοπισμένου first appeared on Aυτολεξεί.

Ακολουθεί σχετική ανακοίνωση-δήλωση η οποία ξεκίνησε από μέλη της ερευνητικής ομάδας Crisis, Critique and Futurity στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και συνυπογράφεται παγκοσμίως για να δοθεί μεγαλύτερη δημοσιότητα στο ζήτημα:

Έκκληση για απόδοση ευθυνών και βοήθεια σε μετανάστες/-τριες σε κίνδυνο χωρίς διακρίσεις

Τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψουν το πολύνεκρο ναυάγιο ανοιχτά της Πύλου στις 14 Ιουνίου, 2023, με τα θύματα να ανέρχονται σε εκατοντάδες. Η απώλεια τόσων ανθρώ πων από το Πακιστάν, την Αίγυπτο, τη Συρία, την Παλαιστίνη και το Αφγανιστάν υπογραμμίζει τη συνεχή αδιαφορία για τις ζωές και τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταναστών/τριών, ιδιαίτερα από τις ελληνικές αρχές.

Είναι αδύνατο να συλλάβει κανείς το καταστροφικό αυτό γεγονός, κυρίως επειδή ήταν απολύτως αποτρέψιμο. Οι ελληνικές αρχές, όπως και οι αρχές άλλων κρατών αλλά και η FRONTEX είχαν ενημερωθεί σχετικά με την κατάσταση του αλιευτικού σκάφους περίπου 16 ώρες πριν ανατραπεί και βυθιστεί.¹ Βίντεο και φωτογραφίες απεικονίζουν το υπερφορτωμένο σκάφος στο οποίο επέβαιναν μέχρι και 750 άτομα,² ανάμεσα τους γυναίκες και παιδιά που βρίσκονταν κάτω από το κατάστρωμα.^3,4

Οι αιτίες που οδήγησαν στην ανατροπή του σκάφους είναι ακόμα υπό διερεύνηση και ξεκάθαρες απαντήσεις δεν έχουν δοθεί ακόμη. Οι πιο πρόσφατες μαρτυρίες μιλούν για μια αποτυχημένη προσπάθεια του ελληνικού Λιμενικού να ρυμουλκήσει το σκάφος.⁵ Μια πράξη η οποία είναι από μόνη της εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, όχι μόνο λόγω των κινδύνων που συνεπάγεται, αλλά και δεδομένου του ιστορικού της Ελλάδας στην παράνομη ρυμούλκηση σκαφών μακριά από την ελληνική ζώνη διάσωσης.^6,7

Αυτό όμως που είναι βέβαιο είναι ότι οι ελληνικές αρχές άφησαν πολύτιμο χρόνο να χαθεί πριν οργανώσουν και υλοποιήσουν την επιχείρηση αναζήτησης και διάσωσης τους σκάφους, παρά τις πολλαπλές εκκλήσεις για βοήθεια. Ειδικοί τονίζουν πως βάσει του ναυτικού δίκαιου η χώρα επιτήρησης υποχρεούται υπό τέτοιες συνθήκες να παρέμβει.^8,9 Αντιθέτως, οι ελληνικές αρχές περιορίστηκαν στην εκ του μακρόθεν παρακολούθηση ενός σκάφους που ήταν ακίνητο για ώρες¹⁰ και αναξιόπλοο και στο οποίο, σύμφωνα με επιζώντες, κάποιοι είχαν ήδη χάσει τη ζωή τους λόγω των αντίξοων συνθηκών.^11,12

H απραξία των αρχών είναι αδικαιολόγητη. Παρακολουθώντας όμως την γενικότερη στάση της Ελλάδας απέναντι σε μετανάστες/τριες από την Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή στο ταξίδι τους για την Ευρώπη με ενδιάμεσο σταθμό την Ελλάδα, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους οι αρχές δεν παρενέβησαν. Ατσάλινοι φράχτες στη Βορειοανατολική Ελλάδα, απομονωμένοι καταυλισμοί, στρατικοποιημένοι έλεγχοι των συνόρων, συστηματική αδράνεια σε εκκλήσεις για βοήθεια¹³ και συστηματικές επαναπροωθήσεις¹⁴, μία εκ των οποίων κόστισε τη ζωή 11 ατόμων το 2014 και οδήγησε στην καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,¹⁵ είναι οι πυλώνες των ελληνικών πρακτικών που στοχεύουν στην απώθηση μεταναστών γενικότερα. Αυτές οι πρακτικές υπαγορεύονται από ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις. Η μαρτυρία ενός επιζήσαντα υπογραμμίζει πως μετανάστες/τριες από το Πακιστάν αναγκάστηκαν να παραμείνουν κάτω από το κατάστρωμα για να μην εντοπιστούν από το Λιμενικό, καθώς φέρεται πως η τελευταία δεν παρεμβαίνει αν μεταξύ των μεταναστών/τριών περιλαμβάνονται άτομα πακιστανικής προέλευσης.¹⁶

Στο μεταξύ, το ελληνικό Λιμενικό έχει δώσει αντικρουόμενες καταθέσεις, οι οποίες έχουν καταρριφθεί από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.^17, 18 Την ίδια τη μέρα του συμβάντος ο Πρωθυπουργός¹⁹ χωρίς ίχνος ντροπής αποσιώπησε το γεγονός ότι το σκάφος βρισκόταν σε ελληνική ζώνη ευθύνης διάσωσης,²⁰ σπεύδοντας να κατηγορήσει τους διακινητές ως μόνους υπεύθυνους.

Με άλλα λόγια, και σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες,²¹ δρομολογείται συγκάλυψη του κυβερνητικού ρόλου στην τραγωδία. Μια πρακτική η οποία υποστηρίζεται από φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα που επιστρέφουν σε πρακτικές απόδοσης ευθυνών σε αποδιοπομπαίους τράγους, μια στάση γνωστή ήδη από το παρελθόν: από τη πανδημία μέχρι την πρόσφατα αποτρέψιμη τραγωδία των Τεμπών, η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να αποφύγει τις ευθύνες της.

Η κατάθεση ενός νεαρού Σύριου λέει πολλά για την απάνθρωπη στάση του ελληνικού Λιμενικού διαφωτίζοντας τους λόγους για τους οποίους αυτή προσπαθεί να στρέψει τη προσοχή αλλού: “Δέσανε ένα σκοινί, το σκάφος ανατράπηκε και αυτοί έφυγαν.”²² Στο μεταξύ, επιζήσαντες βρίσκονται υπό κράτηση, μεγάλο μέρος των ελληνικών μέσων ενημέρωσης προσπαθούν να διασώσουν την εικόνα της χώρας αποσιωπώντας τις κριτικές φωνές,²³ ενώ κάποιοι τηλεοπτικοί παρουσιαστές φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι επιχειρήσεις διάσωσης στερούν τα ασθενοφόρα από τους “ντόπιους”.²⁴

Ενώνουμε τη φωνή μας με τις εκκλήσεις^25,26 για μια ανεξάρτητη έρευνα πάνω στη στάση του ελληνικού Λιμενικού και απαιτούμε τη διερεύνηση ενδεχομένων εγκληματικών πράξεων και παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ζητάμε την απόδοση ευθυνών σε όλα τα εμπλεκόμενα μέλη. Ζητάμε επίσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική κυβέρνηση να άρουν τις πρακτικές στρατιωτικοποίησης της μεταναστευτικής πολιτικής,²⁷ πρακτικές που αποσκοπούν, μεταξύ άλλων, στη κερδοσκοπία²⁸ και ωθούν μετανάστες/τριες στην επιλογή των πιο επικίνδυνων διαδρομών.²⁹

Λόγια συμπόνιας και θλίψης, όπως και επικλήσεις αξιωματούχων στις ευρωπαϊκές αξίες είναι ανούσια, αν δεν συνοδεύονται από απόδοση ευθυνών και δραστικές αλλαγές. Για να σταματήσουν οι επαναλαμβανόμενοι αλλά και αποτρέψιμοι θάνατοι οι αρχές υποχρεούνται να ακολουθούν τις νομοθετικές ρυθμίσεις³⁰ που υπαγορεύουν την παροχή άμεσης βοήθειας σε μετανάστες/τριες που βρίσκονται σε κίνδυνο, ασχέτως εθνικότητας, προέλευσης, φυλής ή θρησκείας.

〉 Συνυπέγραψε την ανακοίνωση

〉 Όλες οι υπογραφές ΕΔΩ 

Νέες εξελίξεις στο ζήτημα όπως καταγράφονται από τον διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλο:

Θαύμα! Βρέθηκαν τελικά τα κινητά που είχαν κατασχέσει οι λιμενικοί απ’τους επιζώντες στην Πύλο! Εδώ και ένα μήνα φωνάζουν οι πρόσφυγες για τα κινητά που τους αφαιρέθηκαν αναίτια. Τελικά, τα είχαν ξεχάσει λέει σε μια τσάντα σε σκάφος του λιμενικού!

Έτσι οι λιμενικοί κέρδισαν 25 μέρες για να τσεκάρουν τι βίντεο υπάρχουν μέσα στα κινητά, μια και δεν υπάρχει κανένα άλλο ηλεκτρονικό πειστήριο από την στιγμή της βύθισης.

Από το άρθρο στα ΝΕΑ μαθαίνουμε ότι το σύστημα καταγραφής των καμερών του λιμενικού σκάφους 920 είχε “πολύμηνη βλάβη” και δεν λειτουργούσε “λόγω κατασκευαστικού λάθους, αλλά και προβληματικής συντήρησης”!

Το σκάφος αυτό κόστισε 15 εκατομμύρια ευρώ και παραδόθηκε το 2021. Άραγε, παραδόθηκε με κατασκευαστικό λάθος;; Είναι αστείοι αυτοί οι ισχυρισμοί.

Επίσης, το βίντεο που δημοσίευσαν και δείχνει το αλιευτικό να κλυδωνίζεται πολλές ώρες πριν το ναυάγιο, καταγράφτηκε με το κινητό του πλοιάρχου, αλλά όταν έγινε η βύθιση “ο πλοίαρχος λόγω άλλων ενασχολήσεων δεν βιντεοσκοπούσε τις οθόνες του πλοίου”! Αστειότητες ξανά.

Έτσι εξηγείται γιατί κατέσχεσαν τα κινητά των επιζώντων, τη στιγμή που ούτε κατηγορούμενοι είναι, ούτε έκαναν παράνομη είσοδο στην Ελλάδα. Σε διεθνή ύδατα διασώθηκαν.

Τα κατέσχεσαν, γιατί αν βρίσκονται κάπου τα πειστήρια του εγκλήματος, είναι εκεί. Και το έγκλημα λέγεται ρυμούλκηση και βύθιση.

Είναι αδιανόητο ότι τα μοναδικά πιθανά τεκμήρια του εγκλήματος βρίσκονταν για 25 μέρες στα χέρια των υπόπτων (λιμενικό) που ερευνώνται από την δικαιοσύνη για το έγκλημα αυτό.

Ό,τι ακριβώς έγινε και με τον Λιγνάδη.

Να μην συγκαλυφθεί η σφαγή στην Πύλο!
Να αναδειχθεί η αλήθεια, να αποδοθεί δικαιοσύνη!

The post Να μην συγκαλυφθεί η σφαγή στην Πύλο! first appeared on Aυτολεξεί.

Τους (μέχρι στιγμής) 79 νεκρούς πρόσφυγες της Πύλου τους δολοφόνησαν:

1. Η δολοφονική Ελληνική Κυβέρνηση που κατ’ εντολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάνει τα Pushback. Και είναι απίστευτη ντροπή που η Ελληνική Πολιτεία κηρύσσει τριήμερο πένθος για τους δολοφονημένους νεκρους που η ίδια δολοφόνησε.

2. Η αδιάντροπη πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου που στηρίζει με κάθε τρόπο τα Pushback και φωτογραφήθηκε στον Φράχτη του Έβρου (ο Φραχτης οδηγεί τους μετανάστες στον θάνατο των θαλάσσιων δρόμων). Και είχε το θράσος να πάει εχθές στην Πύλο – για να πει τι; Πως ο Φραχτης είναι …”η προστασία της πατρίδας”. Ευτυχώς υπήρξαν δύο ακτιβιστές που έβαλαν αντίλογο στο αίσχος της.

3. Το παρακράτος των ελεεινών καθαρμάτων που έστησε η Ελληνική Κυβέρνηση για να στηρίζουν τα Pushback. Είναι αυτοί οι ίδιοι άθλιοι δημοσιογράφοι, συγγραφείς, σχολιαστές, δημοσιολογούντες που εξαφάνισαν τον θάνατο του κοριτσιού στον Έβρο, που έγραψαν το “πού είναι η Μαρία, οέο…” Άραγε ντρέπονται σήμερα που βλέπουν τα πτώματα – που αυτοί οι ίδιοι προκάλεσαν; Και πότε θα έρθει το επόμενο κείμενό τους “Πού είναι οι 79 νεκροί της Πύλου, οέο…”; Έχω δει διάφορες εκδοχές ανθρώπινης έκπτωσης – μα τίποτε δεν είναι τόσο χαμερπές, τόσο τιποτένιο, τόσο άτιμο όσο το να είσαι ένας από αυτούς.

4. Όσοι πείστηκαν από το παρακράτος των ελεεινών καθαρμάτων της Ελληνικής Κυβέρνησης. Αν δεν είχαν πειστεί από τους άτιμους αλήτες που έγραψαν “Πού είναι η Μαρία, οέο…”, τα παιδιά που πνίγηκαν στην Πύλο, θα ήταν ζωντανα.

5. Όλοι όσοι σιωπούν. Και τώρα και πάντοτε.

[Εδώ και πολλά χρόνια παλεύω να μιλήσω με κάθε τρόπο ενάντια στα Pushback – με θεατρικά έργα, αφηγήματα, στίχους, κείμενα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί με πόσο πόλεμο και πόσον αποκλεισμό το πληρώνει κανείς αυτό. Και με πόσες απειλές και με πόσες πιέσεις. Μα όσο πιο μεγάλος είναι ο πόλεμος από μέρους των καθαρμάτων, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η πιθανότητα να κάνεις κάτι καλό.

Ο Τάκης Σινόπουλος γράφει κλείνοντας το “Χρονικό” του: “Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια τώρα ανάμεσα στους δολοφόνους”.

Κάποτε θα έρθει ένας καιρός που οι επόμενες γενιές γενιές θα γυρέψουν το πού ήμασταν και τι είπαμε όταν γίνονταν τα Pushback].

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ

Όταν διαβάζεις πως ένα παιδί τεσσάρων χρόνων
(κορίτσι ήταν – αν έχει σημασία αυτό)
πέθανε από αφυδάτωση
σε μια βάρκα με μετανάστες, νότια της Κρήτης
(νότια της Μάλτας, της Σικελίας, της Ισπανίας,
νότια του κόσμου γενικότερα)
μην πεις πως έφταιγε ο οργανισμός του
που δεν άντεχε τέσσερις μέρες χωρίς νερό.

Ούτε να πεις πως έφταιγαν τα Pushbacks
των δολοφόνων της κυβέρνησης
που κράτησαν τη βάρκα στα ανοιχτά
κι ας τους εξέπεμπαν SOS από την πρώτη στιγμή.

Ούτε να πεις πως φταίνε
οι δολοφόνοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
που διέταξαν τους δολοφόνους της κυβέρνησης,
που … που … που…

Να πεις πως φταις εσύ
που δεν φώναξες τόσο δυνατά όσο έπρεπε
στον προηγούμενο θάνατο
του προηγούμενου πεντάχρονου κοριτσιού.

The post NΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ first appeared on Aυτολεξεί.

Η Fatmata είναι νεκρή. Πυροβολήθηκε από αστυνομικούς στη Βόρεια Μακεδονία την Τετάρτη. Μόλις είχε περάσει τα σύνορα από την Ελλάδα, τη χώρα που της είχε αρνηθεί το άσυλο, καθιστώντας την αόρατη, ένα μη πρόσωπο.

Αλλά ήταν άνθρωπος. Ήταν ζεστή, ενθουσιώδης και χαρούμενη. Αν δεν το ήξερες, δεν θα μπορούσες ποτέ να μαντέψεις ότι ζούσε σε καταυλισμό προσφύγων. Ήταν 23 ετών. Ήταν συγκινητικά γεμάτη ζωή: πάντα πρόθυμη να μοιραστεί τη δύναμη και την ενέργειά της και, κυρίως, να χορέψει. Της άρεσε πολύ ο χορός. Χόρευε και τραγουδούσε “με την κορφή της φωνής της”, όπως είπε η αδελφή της Bintia. Φανταστείτε την έτσι, γιατί έτσι θα τη θυμόμαστε. Ήταν μέρος της κοινότητας του Second Tree.

Ήταν επίσης πολύ, πολύ ερωτευμένη με τον σύζυγό της, τον Abu Bakar. Γνωρίζονταν από παιδιά. Συχνά αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον «τα πάντα μου». Ήταν τόσο εμφανώς ερωτευμένοι μεταξύ τους που συχνά σχολιάζαμε αστειευόμενες: “Ελπίζω να βρω κάποιον που να με αγαπά έτσι!”. Δύο μήνες προτού σκοτωθεί, η Fatmata είπε στον Abu Bakar ότι ήταν έγκυος. Δεν είχαν χαρτιά ή χρήματα, οπότε δεν έκαναν ποτέ τεστ. Ακόμα δεν ξέρει αν το πρώτο τους παιδί πέθανε μαζί με τη γυναίκα του.

Ο Abu Bakar ήταν με τη Fatmata όταν την πυροβόλησαν. Φώναξε το όνομά του. Τότε ικέτευσε για βοήθεια. Το βίντεο με τον Abu Bakar να αγκαλιάζει τη Fatmata, ενώ εκείνη είναι στο πάτωμα, ετοιμοθάνατη από τραύμα πυροβολισμού – φωνάζοντας μάταια το όνομά της – είναι απλά κενό.

Στη συνέχεια του πέρασαν χειροπέδες, τον οδήγησαν αρκετές ώρες μακριά, τον κράτησαν υπό κράτηση για μια μέρα χωρίς νέα για τη γυναίκα του. Στη συνέχεια, του προσφέρθηκε να τον αφήσουν στα σύνορα για να μεταβεί στη Σερβία. Φυσικά, εκείνος ήθελε να μείνει: “Θέλω δικαιοσύνη για τη Fatmata”, είπε.

Ο Giovanni και η Juliette από την ομάδα μας βρίσκονται τώρα με τον Abu Bakar στη Βόρεια Μακεδονία. Εξακολουθεί να μην ξέρει πού βρίσκεται το πτώμα της Fatmata και ζητάει να τη δει από τότε που χωρίστηκαν. Τώρα έχει δικηγόρο και την απόφαση να αναζητήσει δικαιοσύνη. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να στηρίξουμε αυτόν και την οικογένεια της Fatmata.

Ο Abu Bakar επέλεξε τη φωτογραφία που συνοδεύει αυτή την ανάρτηση. Την τράβηξε όταν έφυγαν, ως ανάμνηση για να την κρατήσει. Αμέσως μετά τη λήψη της, η Fatmata του είπε:

“Τώρα όλες οι πόρτες φαίνονται κλειστές, αλλά μια άλλη πόρτα θα ανοίξει για εμάς. Το μέλλον θα είναι καλό”.

Την πρώτη φορά που ρωτήσαμε τον Abu Bakar τι χρειαζόταν περισσότερο, είπε: “Θέλω να το μάθει ο κόσμος”. Αυτή είναι η ίδια επιθυμία που μας εξέφρασε και η οικογένεια της Fatmata – ήταν η μικρότερη από πέντε αδέλφια. Στις ειδήσεις θα διαβάσετε μόνο για “μια νεαρή μετανάστρια” που πέθανε σκοτωμένη από την αστυνομία, αλλά οι άνθρωποι που αγαπούν τη Fatmata θέλουν όλοι να γνωρίζουν ότι πίσω από αυτή την κενή ταμπέλα υπάρχει ένας πολύτιμος, μοναδικός, χαρακτήρας.

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε με τη Mariatu, τη μητέρα της Fatmata, μας ζήτησε, όπως ζητούσε από τον κόσμο: “σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, μην την ξεχάσετε”.

Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, ας μην την ξεχάσουμε.

The post Η Φατμάτα είναι νεκρή «Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, μην την ξεχάσετε» first appeared on Aυτολεξεί.

Η 4χρονη Σύρια προσφύγισσα Nasif θα ταφεί στην Κρήτη μετά από επιθυμία της οικογένειας της, μέλη της οποίας νοσηλεύονται ακόμα. Ταξίδευαν από το Λίβανο και τη Συρία για μια καλύτερη ζωή.

Τα παιδιά της προσφυγιάς έχουν πρόσωπο και όνομα.

Δεν είναι αριθμοί σε λίστες, ούτε ροές. Είναι ζωές.

Πρόκειται για μία ακόμα διακρατική δολοφονία λόγω της εγκληματικής άρνησης διάσωσης, άρνησης σε ό,τι ορίζει το δίκαιο της θάλασσας και οι στοιχειώδεις ανθρώπινες αξίες, παρά τις εκκλήσεις των προσφύγων, των συγγενών τους, των οργανώσεων αλληλεγγύης.

Εκκλήσεις οι οποίες έχουν καταγραφεί και αγνοηθεί ήδη δύο μέρες πριν φορτηγό πλοίο περισώσει τους πρόσφυγες και μεταφερθεί η 4χρονη προσφύγισσα και άλλοι τραυματίες στο νησί.

Μια ακόμα γυναίκα από το ίδιο πλοιάριο έχασε το 8 μηνών έμβρυό της, το οποίο επιθυμούν να ταφεί στην Κρήτη μαζί με την 4χρονη Nasif.

Εδώ το νήμα των εκκλήσεων και η γεωγραφική θέση, από το δίκτυο Alarm Phone, για το έγκλημα της άρνησης διάσωσης:

https://twitter.com/alarm_phone/status/1566760684825808896?s=21&t=8Iy2pW8rDg6BBcQDuU6KgQ&

Μια μέρα πριν από τον θάνατο της 4χρονης, οι εκκλήσεις οργανώσεων και της Ύπατης Αρμοστείας για άλλο, διαφορετικό, προσφυγικό πλοίο βόρεια της Κρήτης αγνοήθηκαν, για 4 ολόκληρες μέρες. Υπάρχει μαρτυρία από την οργάνωση Alarm Phone ότι δέχτηκαν επίθεση από φουσκωτό με ένοπλους και πολύ πιθανόν επαναπροωθήθηκαν.

Δυστυχώς αυτά τα εγκλήματα δεν είναι σπάνια, ούτε εξαιρέσεις. Πρόκειται για ενορχηστρωμένα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής: Φονικές και παράνομες επαναπροωθήσεις, εγκλεισμοί προσφύγων, άρνηση των δικαιωμάτων ασύλου, δουλεμπόριο, βασανιστήρια και δολοφονίες έχουν τεκμηριωθεί τις τρεις τελευταίες δεκαετίες ως το ρεπερτόριο των ρατσιστικών εγκλημάτων από τις συνοριοφυλακές και το λιμενικό των ευρωπαϊκών κρατών, της Ελλάδας, της Τουρκίας και των κρατών της Β. Αφρικής.

Την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου μέρος των κινημάτων και των συλλογικοτήτων των Χανίων προχώρησαν αντανακλαστικά σε παράσταση διαμαρτυρίας στο λιμενικό, με μηνύματα-καλέσματά από την Κατάληψη Rosa Nera, το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών, την ΚΕΕΡΦΑ και συντρόφους/συντρόφισσες.

Mετά την παράσταση διαμαρτυρίας έγινε μικρή πορεία στο λιμάνι και την παλιά πόλη των Χανίων.

Οι κινήσεις αλληλεγγύης συνεχίζονται και υπάρχει ανάγκη για συμμετοχή αλλά και οικονομική ενίσχυση των προσφυγικών οικογενειών που βρίσκονται ακόμα στο νησί.

Να σταματήσουμε όλα τα κρατικά εγκλήματα κατά της ανθρώπινης μετακίνησης και της ανθρώπινης ζωής.

Αυτοοργανωμένοι Δημόσιοι Χώροι

#ροζανερα

Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών Χανίων

The post Η 4χρονη προσφύγισσα Nasif θα ταφεί στην Κρήτη – Να σταματήσουμε τα κρατικά εγκλήματα κατά της ανθρώπινης μετακίνησης first appeared on Aυτολεξεί.

7 Αυγούστου 1991.

Η ημερομηνία αυτή είναι χαραγμένη στην ψυχή χιλιάδων Αλβανών μεταναστών που ζούνε στην Ιταλία και άλλων που δεν κατάφεραν να περάσουν απέναντι. Ήταν η δεύτερη φορά που οι Αλβανοί κάνουν ντου στο λιμάνι του Δυρραχίου, η πρώτη έγινε τον Μάρτη του 1991 λίγες μέρες μετά την πτώση του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα (Φλεβάρη έπεσε το καθεστώς).

Όπως και τον Μάρτη, έτσι και τον Αύγουστο, κυκλοφορούσαν φήμες ότι θα ανοίξει το λιμάνι. Στόμα με στόμα η φήμη αυτή έφτασε σε πολλά μέρη της κεντρικής Αλβανίας και σε κάποια μέρη της νότιας και βόρειας Αλβανίας.

Τότε ήμουν 16 στα 17 μου. 1 χρόνο πριν έρθω Ελλάδα.

Μαζί με άλλα παιδιά φύγαμε από το χωριό (κρυφά από τους γονείς μου γιατί ο πατέρας μου δεν με άφηνε να φύγω) και βγήκαμε στο κεντρικό εθνικό δίκτυο. Ήταν περίπου 1 ώρα το μεσημέρι. Τότε δεν είχαμε εθνική οδό παρά μονάχα το εθνικό δίκτυο που μοιάζει με επαρχιακή οδό σήμερα (εδώ να ευχαριστήσουμε τους Νάνο και Μπερίσα που δανείστηκαν για να φτιάξουν εθνική οδό).

Όταν φτάσαμε στο κεντρικό δίκτυο βρήκαμε και άλλα παιδιά είτε από το χωριό μου είτε από το διπλανό χωριό που ήταν ένα βήμα από το εθνικό δίκτυο.

Κάναμε οτοστόπ αλλά τα αυτοκίνητα δεν σταματούσαν. Τότε μόνο φορτηγά ή μίνι-φορτηγά είχαμε. ΙΧ μόνο τα στελέχη του Κόμματος είχαν…

Με πολλές προσπάθειες, πετάγοντας πέτρες στα φορτηγά, καταφέραμε να σταματήσουμε ένα. Ήταν ένα από εκείνα τα φορτηγά που κουβαλάνε μακριά φορτία και δεν έχουν προστατευτικά στα πλάγια.

Κρατιόμασταν ο ένας πίσω από τον άλλον αφού οι μπροστινοί κρατιόντουσαν στην οροφή της καμπίνας. Όπως πηγαίναμε, σταματούσαμε στον δρόμο και παίρναμε και άλλους και έτσι γέμισε η καρότσα. Από εκείνο το χωριό, το Δυρράχιο απέχει λιγότερο από 30 χιλιόμετρα.

Λίγο πριν από το Δυρράχιο, στην είσοδο της κωμόπολης Γκόλεμ, τα αντίστοιχα ΜΑΤ είχανε κλείσει τον δρόμο και δεν μας άφηναν να περάσουμε. Εμείς όμως κάναμε τα πάντα για να περάσουμε και τα ΜΑΤ μάς χτυπούσαν με τα γκλομπ.

Τρέξαμε οι περισσότεροι και βγήκαμε στις γραμμές του τρένου που ήταν λίγα μέτρα πιο πέρα. Επειδή ήμασταν πολλά άτομα την ώρα που μας την πέσανε τα ΜΑΤ, έχασα την παρέα μου. Μέσα από τις γραμμές φτάσαμε στο λιμάνι.

Όταν έφτασα στο Λιμάνι, αντίκρισα μια εικόνα που μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου.

Τότε οι αρχές έκαναν λόγο για 100.000 ψυχές στο λιμάνι του Δυρραχίου.

Όταν έφτασα εγώ, το διάσημο πλοίο «Βλόρα» μόλις είχε αρχίσει να απομακρύνεται από το λιμάνι. Ήταν περίπου στα 10 μέτρα και απομακρυνόταν σιγά σιγά με δεκάδες άτομα να πέφτουν στη θάλασσα και να σκαρφαλώνουν από σκοινιά που κρεμόντουσαν από τις δυο πλευρές του πλοίου. Επειδή δεν ήξερα καλό κολύμπι, φοβόμουν να πέσω στο νερό γιατί δεν ήξερα αν θα προλάβω να πιαστώ από το σκοινί.

Όσο το πλοίο απομακρυνόταν, χανόντουσαν και οι ελπίδες για τον παράδεισο. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το ωραίο ηλιοβασίλεμα με το πλοίο να χάνεται από τα μάτια μου.

Τα μεσάνυχτα έφτασα σπίτι μου και μόλις μπαίνω στο σπίτι μου, πετάγεται η μάνα μου. «Ο πατέρας σου πού είναι;»
«Τι;»
«Ο πατέρας σου πού είναι; Δεν τον είδες;»
Μέσα μου είπα, «ωχ, γλύτωσα τις σφαλιάρες» αφού θα μου τις έριχνε επειδή είχα κάνει προσπάθεια να φύγω.

Ο πατέρας μου όμως είχε φύγει από το πρωί χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν. Κάποιοι από την παρέα μου είχαν δει τον πατέρα μου και του είχαν πει ότι με είχαν δει στο λιμάνι.

Ο πατέρας μου με έψαχνε στο πλοίο, μισογεμάτο με ζάχαρη που είχε έρθει από την Κούβα και μισογεμάτο με τις 10.000 ψυχές που κατάφεραν να περάσουν απέναντι.

Ένα γεγονός κατά το οποίο έχασαν τη ζωή τους 500 Αλβανοί, είτε επειδή πνίγηκαν, είτε επειδή τους σκότωσαν κάποιοι γιατί δεν τους άρεσαν οι φάτσες τους, είτε επειδή κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να λύσουν τις διαφορές τους…

Τις λεπτομέρειες τις αναφέρω στο βιβλίο μου (Εγώ, ο Λάθρομετανάστης, εκδόσεις Ελεύθερος τύπος, 2017).

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ

30 χρόνια εθνορατσιστικής συκοφαντίας είναι αρκετά!

The post Η ημερομηνία που είναι χαραγμένη στην ψυχή χιλιάδων Αλβανών first appeared on Aυτολεξεί.