«Προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής,

Εσείς ακούσατε για εξέγερση στη Σιντική. Τι συνέβη και γιατί;
Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής.

Είμαστε εδώ 14 μήνες. Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.
Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.

Είμαστε κουρασμένοι. Είμαστε παγιδευμένοι εδώ και 14 μήνες.

Τα παιδιά μας στην Αίγυπτο δεν μπορούν να βρουν τίποτα να φάνε, και εμείς είμαστε εδώ ζώντας σαν τους νεκρούς.

Θέλουμε να βγούμε έξω και να δουλέψουμε.

Οι άνθρωποι που κάθονται κάτω από αυτόν τον ήλιο δεν έχουν θέση στα τροχόσπιτα.

Στο τροχόσπιτο μένουν πάνω από 15 άτομα και υπάρχουν τέσσερα ή πέντε κρεβάτια.

Είμαστε πάνω από 300 άτομα και μοιραζόμαστε 4 μπάνια και 3 βρύσες.

Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν.

Πολλά είδη εντόμων, φιδιών και ερπετών κατεβαίνουν πάνω μας από το βουνό.

Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε.

Είμαστε φυλακισμένοι για πάνω από 12 μήνες και για δύο μήνες στη Λιβύη, αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς καθόλου χρήματα. Μπορείτε να το φανταστείτε; Εδώ και 14 μήνες δεν έχουμε στείλει χρήματα για το φαγητό, το ποτό, τα δίδακτρα, τα μαθήματα ή τα ρούχα των παιδιών μας.

Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη;

Ζούμε εδώ με φαγητό που μόλις και μετά βίας επαρκεί για τη μέρα. Λάβαμε ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά για ολόκληρη την ημέρα.

Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ.

Και όσο για τους ανθρώπους που ήρθαν μετά από εμάς… αποδεικνύεται ότι κανείς δεν μένει στο στρατόπεδο πάνω από δύο εβδομάδες, εκτός από εμάς — εμείς είμαστε εδώ 13 μήνες. Είναι άδικο, ορκίζομαι.

Ναι, θέλουν να μας απελάσουν.

Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας.
Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας.

Όλοι είμαστε τεχνίτες και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων που είναι ικανοί στη δουλειά τους…
Γιατί να μην επωφεληθείτε από εμάς, ώστε να επωφελούμαστε κι εμείς και να πληρώνουμε φόρους;

Οι άνθρωποι εδώ είναι σαν ωρολογιακές βόμβες, αλλά κανείς δεν μας προσέχει.

Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας. Η Ελλάδα δείχνει ευσπλαχνία στα ζώα· γιατί δεν δείχνει ευσπλαχνία σε εμάς;

Δεν αξίζουμε το έλεός σας;
Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά.

Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. Το μόνο που κάναμε ήταν να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Σου γράφω εκ μέρους περισσότερων από 300 ανθρώπων, των οποίων οι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί και έχουν μείνει χωρίς χρήματα ή τα απαραίτητα για την επιβίωση, απλώς και μόνο επειδή κρατούμαστε στο “Κέντρο Φιλοξενίας” Σιντικής για το «έγκλημα» του να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Βοηθήστε μας, αν γνωρίζετε τι σημαίνει ευσπλαχνία, καθώς είστε η χώρα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας.

Σε ευχαριστώ, αγαπητέ μου αδελφέ.»

—————————————-

Στα πλαίσια του 5ου Φεστιβάλ Κρουσοβίτη πραγματοποιήθηκε μια συζήτηση με την Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση “Μαχαλάς” από τη Θεσσαλονίκη, όπου μιλήσαμε για το κλειστό Καμπ μεταναστών στην περιοχή “Κλειδί” του Δήμου Σιντικής.

Ακολουθεί το ηχητικό:

The post Eπιστολή εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στη Σιντική: «Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας» first appeared on Aυτολεξεί.

Pa’ una ciudad del norte / Yo me fui a trabajar / Mi vida la dejé / Entre Ceuta y Gibraltar /
Σε μια πόλη του Βορά / Πήγα για να δουλέψω / Τη ζωή μου άφησα / Ανάμεσα στη Θέουτα και το Γιβραλτάρ
Për një qytet në veri / U nisa të punoja / Jetën time e lashë / Mes Ceutës dhe Gjibraltarit

Έχουν περάσει πέντε ημέρες από τα γεγονότα στη Θέουτα, όπου περίπου 50.000 άνθρωποι επιχείρησαν να περάσουν από το Μαρόκο στην Ισπανία. Η συντριπτική πλειονότητά τους έχει ήδη επιστρέψει, ενώ οι ισπανικές αρχές έχουν τοποθετήσει πλωτό φράγμα στα σύνορα. Την ίδια στιγμή, συνεχίζονται οι επιχειρήσεις ανάσυρσης νεκρών, ο αριθμός των οποίων έχει ξεπεράσει τους 80.

Τώρα που κατακάθισε η σκόνη της οργής και τα πνεύματα κάπως ηρέμησαν, ως ΠΑΜΑ δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε όσα διαβάσαμε και διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες για τη Θέουτα και τις αντιδράσεις μεγάλου μέρους του ελληνικού και διεθνούς πολιτικού κόσμου.

Να σημειώσουμε ευθύς εξαρχής ότι με μεγάλη απογοήτευση βλέπουμε ότι πλέον δεν είναι μόνο η Δεξιά και η ακροδεξιά που χρησιμοποιούν μια βαθιά απανθρωποποιητική γλώσσα για τους μετανάστες, καθώς στην ίδια κατεύθυνση κινούνται ολοένα και περισσότερο δυνάμεις του κέντρου, της κεντροαριστεράς, αλλά ακόμη και τμήματα της λεγόμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από όσα είναι ήδη γνωστά σε όσους και όσες παρακολουθούν συστηματικά το μεταναστευτικό φαινόμενο των τελευταίων δεκαετιών. Η Θέουτα, ισπανικός θύλακας στη βόρεια Αφρική, αποτελεί εδώ και δεκαετίες ένα από τα πιο επικίνδυνα σύνορα της Ευρώπης. Παρ’ όλα αυτά, η ανθρώπινη ανάγκη οδήγησε για ακόμη μία φορά, με κίνδυνο τη ζωή τους, χιλιάδες ανθρώπους να αποπειρώνται να διασχίσουν τα σύνορα για μια καλύτερη ζωή.

Κι όμως, ο τρόπος που διεξάγεται η συζήτηση στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα στην Ευρώπη, αντιμετωπίζει αυτούς τους ανθρώπους ως άβουλα όντα που είναι το «μακρύ χέρι» του Ισραήλ ή άλλων δυνάμεων που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την Ισπανία επειδή η κυβέρνηση Σάντσεθ δεν υποτάσσεται στις επιθυμίες του Ισραήλ κ.ο.κ.

Έτσι ξαφνικά, έπαψε να έχει πρωτεύουσα σημασία ότι μιλάμε ανθρώπους, για τις ζωές τους και για τους υλικούς λόγους που τους οδήγησαν στην εν λόγω κατάσταση.

Αυτή η προσέγγιση είναι κατά τη γνώμη μας πολιτικά προβληματική σε πολλά επίπεδα.

Πρώτον, γιατί παρουσιάζει την κυβέρνηση Σάντσεθ περίπου ως μια αντιιμπεριαλιστική πρωτοπορία, τη στιγμή που συνεχίζει να αποτελεί μέρος της ίδιας ευρωπαϊκής συνοριακής πολιτικής που εδώ και χρόνια οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους στον θάνατο στη Μεσόγειο.

Δεύτερον, οι άνθρωποι που επιχειρούν να περάσουν τα σύνορα παύουν να αντιμετωπίζονται ως πολιτικά υποκείμενα στο πλαίσιο αυτών τον λόγων. Παύουν να έχουν βούληση, επιθυμίες, σχέδια, φόβους και ελπίδες. Δεν παρουσιάζονται ως άνθρωποι που παίρνουν μια εξαιρετικά δύσκολη απόφαση γνωρίζοντας ότι μπορεί να χάσουν ακόμη και τη ζωή τους στην προσπάθεια να αποκτήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Παρουσιάζονται τελικά ως άβουλα πιόνια, ως εργαλεία στα χέρια κρατών και κυβερνήσεων.

Τρίτον, λησμονούμε ότι αυτή η γλώσσα δεν είναι καινούργια. Το 2020, στον Έβρο, ακούγαμε ότι οι μετακινούμενοι άνθρωποι ήταν τα «υποχείρια» του Ερντογάν. Το ίδιο μάλιστα ειπώθηκε αργότερα για όσους βρέθηκαν στα σύνορα Πολωνίας–Λευκορωσίας, ότι ήταν τα «υποχείρια» του Λουκασένκο ή του Πούτιν.

Φαίνεται πως το μόνο που αλλάζει κάθε φορά είναι το όνομα του υποτιθέμενου ενορχηστρωτή. Δεν αλλάζει όμως η εικόνα που απεικονίζει τον μετανάστη. Είναι πάντα κάποιος άλλος που σκέφτεται για λογαριασμό του, αποφασίζει για λογαριασμό του και τον κινεί σαν μαριονέτα όταν και όποτε θέλει. Σαν να μην είναι ποτέ, το ίδιο το υποκείμενο, ο ίδιος ο άνθρωπος που αποφασίζει να μεταναστεύσει!

Γνωρίζουμε φυσικά ότι τα κράτη εκμεταλλεύονται τις μεταναστευτικές ροές για γεωπολιτικούς σκοπούς. Γνωρίζουμε ότι χαλαρώνουν ή και ενισχύσουν τους συνοριακούς ελέγχους ανάλογα με τις πολιτικές τους σκοπιμότητες. Για παράδειγμα στην προκειμένη περίπτωση οι γεωπολιτικές πιέσεις που δέχεται η ισπανική κυβέρνηση μπορούν και πρέπει να ειδωθούν στο πλαίσιο συγκεκριμένων πολιτικών της επιλογών αναφορικά με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, τη στρατηγική της συμμαχία με την Αλγερία – η οποία βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Μαρόκο, τη γενικότερη δεξιά στροφή στο στο πλαίσιο της ΕΕ και την προσπάθεια επιβολής από 22 ηγέτες κρατών μελών της ακροδεξιών μέτρων μεταναστευτικής πολιτικής στην Ισπανία κοκ.

Σε τελική ανάλυση, δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι οι άνθρωποι που προσπαθούν να μεταναστεύσουν για μια καλύτερη ζωή, αξιοποιούν τους ανταγωνισμούς, τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις μεταξύ κρατών όταν αυτές δημιουργούν ένα παράθυρο διαφυγής ή μια ευκαιρία. Και σε καμία περίπτωση δεν έχουν οι μετανάστες κάποια ηθική υποχρέωση να μην κάνουν χρήση αυτών των αντιφάσεων που δύναται να τους οδηγήσουν σε μια καλύτερη ζωή. Αντιθέτως, ακριβώς αυτό το γεγονός αποδεικνύει πως οι μετανάστες δεν είναι πιόνια αλλά είναι κι εκείνοι ορθολογικά όντα που κάνουν εκτιμήσεις, υπολογισμούς και σχεδιάζουν πάντα ακόμα και με παρόντα το κίνδυνο απώλειας της ζωή τους. Τούτο το τελευταίο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αφηγήσεις που παρουσιάζουν τους μετανάστες ως απλά μέσα εκπλήρωσης των σχεδίων «εχθρικών» κρατών ή ηγετών.

Πρέπει να σημειωθεί δε, πως τα τελευταία χρόνια, με την επιλογή της ΕΕ να κρατήσει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σε γειτονικές χώρες, όπως το Μαρόκο, η Τουρκία, η Λιβύη κοκ, έχει καταστήσει αυτές τις χώρες ντε φακτο ρυθμιστές των ροών με αποτέλεσμα να έχουν αποκτήσει μόχλευση. Η αντιμεταναστευτική πολιτική των τελευταίων ετών κάνει το πρόβλημα ακόμα μεγαλύτερο καθώς εκατονταδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στις χώρες δίπλα από την ΕΕ χωρίς να υπάρχουν ασφαλείς δίοδοι.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι πως άνθρωποι δεν παύουν να έχουν βούληση επειδή ένα κράτος άνοιξε τα σύνορα. Δεν παύουν να σκέφτονται, να υπολογίζουν, να ελπίζουν να ζυγίζουν καταστάσεις και να παίρνουν τελικά οι ίδιοι την απόφαση να ρισκάρουν τη ζωή τους για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον.

Ως Αλβανοί και Αλβανίδες μετανάστες γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό: Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν κατέρρευσε το αλβανικό κράτος και τα σύνορα άνοιξαν, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν στην Ελλάδα, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες. Και για να τα περάσουν ανέβηκαν σε φορτηγά και σε πλοία όπως ακριβώς έκαναν και οι Μαροκινοί τώρα. Όπως ακριβώς κάνουν οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους πάντοτε και θα συνεχίσουν να κάνουν διότι η μετανάστευση είναι συνυφασμένη με τον άνθρωπο.

Κλείνοντας, θεωρούμε χρήσιμο να σημειώσουμε πως μας ανησυχεί ιδιαίτερα όταν βλέπουμε ακόμη και τμήματα της Αριστεράς να υιοθετούν μια γλώσσα που στερεί από τους μετανάστες την ανθρώπινη υπόστασή τους. Δεν αλλάζει τίποτα αν αντί για τον «Ερντογάν» ή τον «Λουκασένκο» βάλουμε στη θέση του «μαριονετίστα» το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: οι μετανάστες παύουν να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι που δρουν και αποφασίζουν για τη ζωή τους. Και με αυτό διαφωνούμε οριζοντίως και καθέτως.

Εμείς αρνούμαστε να τους δούμε έτσι. Οι μετανάστες δεν είναι πιόνια. Δεν είναι υβριδικά όπλα. Δεν είναι το μακρύ χέρι κανενός κράτους. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Και όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή. Όσο η πολιτική συζήτηση αρνείται να αναγνωρίσει αυτή την απλή αλήθεια, τόσο θα αναπαράγει την ίδια απανθρωποποίηση που υποτίθεται ότι θέλει να καταπολεμήσει και τόσο θα απομακρυνόμαστε από κάθε έννοια αλληλεγγύης και διεθνισμού.

—————————————————

Emigrantët nuk janë marioneta

Kanë kaluar pesë ditë nga ngjarjet në Ceuta, ku rreth 50 mijë njerëz u përpoqën të kalonin nga Maroku në Spanjë. Pjesa dërrmuese e tyre tashmë është kthyer mbrapsht, ndërsa autoritetet spanjolle kanë vendosur barriera lundruese në kufi. Në të njëjtën kohë, vazhdojnë operacionet për nxjerrjen e trupave të pajetë, ndërsa numri i viktimave ka tejkaluar 80.

Tani që pluhuri i zemërimit është ulur disi dhe tensionet janë zbutur, ne, si Iniciativë, nuk mund të mos komentojmë atë që kemi lexuar dhe vazhdojmë të lexojmë këto ditë lidhur me Ceutën dhe reagimet e një pjese të madhe të spektrit politik grek dhe ndërkombëtar.
Që në fillim duam të theksojmë se na zhgënjen thellësisht fakti që tashmë nuk është vetëm e djathta dhe e djathta ekstreme ajo që përdor një gjuhë thellësisht çnjerëzore ndaj emigrantëve. Në të njëjtin drejtim po lëvizin gjithnjë e më shumë edhe forca të qendrës, të qendrës së majtë, madje edhe segmente të asaj që vetëquhet e majta radikale.

Le t’i marrim gjërat me radhë, duke nisur nga ato që janë tashmë të njohura për këdo që e ndjek prej vitesh fenomenin e migracionit. Ceuta, enklava spanjolle në Afrikën e Veriut, prej dekadash është një nga kufijtë më të rrezikshëm të Evropës. Megjithatë, nevoja njerëzore bëri edhe një herë që mijëra njerëz, duke rrezikuar jetën e tyre, të përpiqeshin të kalonin kufirin në kërkim të një jete më të mirë.

E megjithatë, mënyra se si zhvillohet debati në Greqi, por edhe më gjerë në Evropë, i trajton këta njerëz si qenie pa vullnet, si “krahu i zgjatur” i Izraelit ose i fuqive të tjera që synojnë destabilizimin e Spanjës, sepse qeveria Sánchez nuk i nënshtrohet dëshirave të Izraelit, e kështu me radhë.
Kështu, papritur, pushoi së qeni thelbësore fakti se po flasim për njerëz, për jetët e tyre dhe për arsyet materiale që i kanë shtyrë në këtë situatë.
Sipas mendimit tonë, kjo qasje është politikisht problematike në shumë nivele.
Së pari, sepse e paraqet qeverinë Sánchez thuajse si një pararojë anti-imperialiste, ndërkohë që ajo vazhdon të jetë pjesë e së njëjtës politikë kufitare evropiane, e cila prej vitesh po çon mijëra njerëz drejt vdekjes në Mesdhe.
Së dyti, njerëzit që përpiqen të kalojnë kufirin pushojnë së trajtuari si subjekte politike. Në këtë mënyrë të të menduarit, atyre u mohohet vullneti, dëshirat, planet, frikërat dhe shpresat. Ata nuk paraqiten si njerëz që marrin një vendim jashtëzakonisht të vështirë, duke e ditur se mund të humbin edhe jetën në përpjekjen për të siguruar një të ardhme më të mirë. Në fund, paraqiten si pionë pa vullnet, si mjete në duart e shteteve dhe qeverive.
Së treti, harrojmë se kjo gjuhë nuk është aspak e re. Në vitin 2020, gjatë ngjarjeve në Evros, dëgjonim se njerëzit në lëvizje ishin “vegla” të Erdoğanit. E njëjta gjë u tha më vonë edhe për ata që ndodheshin në kufirin Poloni–Bjellorusi: se ishin “vegla” të Lukashenkos ose të Putinit.
Duket se i vetmi element që ndryshon çdo herë është emri i orkestruesit të supozuar. Ajo që nuk ndryshon është mënyra se si përfytyrohet emigranti. Është gjithmonë dikush tjetër që mendon në vend të tij, vendos në vend të tij dhe e lëviz si marionetë sa herë që dëshiron. Sikur të mos ishte kurrë vetë subjekti, vetë njeriu, ai që merr vendimin për të emigruar.
Natyrisht, ne e dimë se shtetet i shfrytëzojnë flukset migratore për qëllime gjeopolitike. E dimë se ato i lehtësojnë ose i forcojnë kontrollet kufitare në varësi të interesave të tyre politike. Për shembull, në rastin konkret, presionet gjeopolitike që po përjeton qeveria spanjolle mund dhe duhet të kuptohen në kuadrin e zgjedhjeve të saj politike lidhur me gjenocidin në Palestinë, aleancën e saj strategjike me Algjerinë – e cila ndodhet në konflikt me Marokun –, prirjen e përgjithshme drejt së djathtës brenda Bashkimit Evropian, si edhe përpjekjet e 22 udhëheqësve të shteteve anëtare për t’i imponuar Spanjës masa të politikës migratore të frymëzuara nga e djathta ekstreme, e kështu me radhë.
Në fund të fundit, nuk duhet të na habisë fakti që njerëzit të cilët përpiqen të emigrojnë për një jetë më të mirë i shfrytëzojnë rivalitetet, kontradiktat dhe përplasjet mes shteteve sa herë që ato krijojnë një dritare mundësie ose një rrugëdalje. Në asnjë rast emigrantët nuk kanë ndonjë detyrim moral që të mos përfitojnë nga këto kontradikta, kur ato mund t’u japin mundësinë për një jetë më të mirë. Përkundrazi, pikërisht ky fakt dëshmon se emigrantët nuk janë pionë, por qenie racionale që vlerësojnë rrethanat, bëjnë llogaritë e tyre dhe planifikojnë çdo hap, edhe kur rreziku për të humbur jetën është gjithmonë i pranishëm. Kjo bie në kundërshtim të plotë me narrativat që i paraqesin emigrantët si mjete të thjeshta për realizimin e planeve të shteteve apo udhëheqësve “armiqësorë”.
Duhet theksuar gjithashtu se, vitet e fundit, me zgjedhjen e Bashkimit Evropian për t’i mbajtur refugjatët dhe emigrantët në vendet fqinje, si Maroku, Turqia, Libia e të tjera, këto vende janë shndërruar de facto në rregullatorë të flukseve migratore, duke fituar kështu një mjet të rëndësishëm presioni politik. Politikat antimigratore të viteve të fundit vetëm sa e kanë përkeqësuar situatën, pasi qindra mijëra njerëz kanë mbetur të bllokuar në vendet përreth BE-së, pa pasur rrugë të sigurta për të vazhduar udhëtimin e tyre.
Në çdo rast, ajo që duam të theksojmë është se njerëzit nuk pushojnë së pasuri vullnet vetëm sepse një shtet hapi kufijtë. Ata nuk pushojnë së menduari, së bërë llogari, së shpresuari, së peshuari rrethanat dhe, në fund, janë vetë ata që marrin vendimin të rrezikojnë jetën për të kërkuar një të ardhme më të mirë.
Si emigrantë shqiptarë, ne e dimë shumë mirë çfarë do të thotë kjo. Në fillim të viteve 1990, kur shteti shqiptar u shemb dhe kufijtë u hapën, qindra mijëra njerëz kaluan drejt Greqisë, Italisë dhe vendeve të tjera. Për ta bërë këtë, hipën në kamionë dhe anije, ashtu siç bënë tani marokenët. Pikërisht kështu kanë vepruar njerëzit gjatë gjithë historisë dhe kështu do të vazhdojnë të veprojnë, sepse migrimi është i pandashëm nga vetë ekzistenca njerëzore.
Në përfundim, mendojmë se është e rëndësishme të themi se na shqetëson veçanërisht kur shohim edhe pjesë të së majtës të përvetësojnë një gjuhë që ua mohon emigrantëve subjektivitetin dhe dinjitetin e tyre njerëzor. Nuk ndryshon asgjë nëse, në vend të “Erdoğanit” apo “Lukashenkos”, vendosim në rolin e “marionetistit” Izraelin ose Shtetet e Bashkuara. Rezultati mbetet i njëjtë: emigrantët pushojnë së trajtuari si njerëz që veprojnë dhe vendosin vetë për jetën e tyre. Dhe me këtë ne nuk pajtohemi, në asnjë mënyrë.
Ne refuzojmë t’i shohim ata në këtë mënyrë. Emigrantët nuk janë pionë. Nuk janë armë hibride. Nuk janë krahu i zgjatur i asnjë shteti. Emigrantët janë njerëz. Dhe, si të gjithë njerëzit, ata kanë aftësinë të mendojnë, të vendosin dhe të luftojnë për një jetë më të mirë. Për sa kohë që debati politik refuzon ta pranojë këtë të vërtetë të thjeshtë, ai do të vazhdojë të riprodhojë të njëjtin çnjerëzim që pretendon se dëshiron ta luftojë, duke na larguar gjithnjë e më shumë nga çdo kuptim i solidaritetit dhe internacionalizmit.

The post Οι μετανάστες δεν είναι πιόνια first appeared on Aυτολεξεί.

Η Θέουτα, η Λαμπεντούζα, τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, ο Έβρος παραμένουν ανοιχτές πληγές της μετανάστευσης. Και οι πληγές αυτές δεν πρόκειται να επουλώνονται όσο οι άνθρωποι επιμένουν να αναζητούν μια ευκαιρία στη ζωή τους, μια ανάσα ελπίδας.

Οι μετανάστες και μετανάστριες γνωρίζουν τον κίνδυνο που ελλοχεύει στις διαδρομές τους, στα περάσματα των συνόρων. Η ζωή τους εξοικειώνεται με την ιδέα του θανάτου. Ίσως, όταν φτάσουν στην απέναντι όχθη και περάσουν αρκετά χρόνια σε έναν νέο τόπο, η ζωή τους να επανέρχεται σε μια διαφορετική «κανονικότητα», όπου η ιδέα αυτή αιωρείται, πράγμα που τους κάνει να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και αισθάνονται τον κόσμο.

Πολλά ειπώθηκαν και ακούστηκαν για τη Θέουτα αυτές τις μέρες. Λες και είχαμε πέσει σε λήθαργο και δεν γνωρίζαμε ότι εκεί, όπως και σε άλλα τόσα συνοριακά περάσματα στον κόσμο, παίζεται καθημερινά το παιχνίδι του θανάτου. Αυτά τα περάσματα παραμένουν πάντοτε ανοικτές φλέβες. Άλλοτε η Δύση τις αφήνει να αιμορραγούν, τροφοδοτώντας μέσα από την εκμετάλλευση και την απελπισία των μεταναστών και μεταναστριών τη δική της ευημερία.

Ωστόσο, οι μεταναστευτικές διαδρομές, η «εισβολή» των ανθρώπων είναι ένας τρόπος η στρόφιγγα να μην κλείνει πότε. Τι πιο ελπιδοφόρο! Καθώς οι διαδρομές αυτές δεν διαμορφώνονται με έναν και μοναδικό τρόπο. Από την μία πλευρά είναι ο αυθορμητισμός της κίνησης, της πρωτοβουλίας που εκδηλώνεται μέσα από την αυτενέργεια και τη βούληση και από την άλλη είναι οι πιο οργανωμένες διαδρομές που υπάγονται σε σχεδιασμούς, που προϋποθέτουν σκέψη, οικονομικούς πόρους, υποστήριξη και συμμετοχή σε δίκτυα.

Το στοιχείο του αυθορμητισμού δεν αφήνει πάντοτε χώρο για δεύτερες σκέψεις. Είναι ακόμη νωπές οι μνήμες μου από την τραγωδία του Οτράντο του 1997, όπου συγγενείς μου, με το πρώτο άκουσμα ότι φεύγει καράβι για την Ιταλία, έσπευσαν να προλάβουν. Νεαρά παιδιά ορμούσαν στα φορτηγά για να φτάσουν εγκαίρως. Λες να ήξεραν, άραγε, τι τους περιμένει;

Κάπως έτσι ξεκινάει συχνά μια μεταναστευτική διαδρομή. Ακούγεται μια φήμη που μετατρέπεται σε ελπίδα, για να ακολουθήσει ύστερα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, η απογοήτευση. Πόσες φορές δεν πιστέψαμε το παραμύθι ότι θα ξεκινήσει μια διαδικασία νομιμοποίησης και πόσοι άνθρωποι δεν έσπευσαν να έρθουν, επειδή πίστεψαν ότι θα αποκτούσαν χαρτιά; Και όλα αυτά συνέβαιναν προτού ακόμη λειτουργήσουν καλά καλά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Έτσι είναι συχνά η ζωή του μετανάστη και της μετανάστριας. Ζουν σε μια συνθήκη που τρέφεται με ελπίδες, ενίοτε ψεύτικες, αλλά για μια στιγμή τους κάνει να νιώθουν καλά. Τρέφονται από ελπίδες και από την ανάγκη να πιστέψουν ότι στην απέναντι όχθη θα τους δοθεί μια ευκαιρία. Δεν πρόκειται όμως για αφέλεια. Πρόκειται για την ανάγκη να προσδώσουν νόημα σε μια δική τους απόφαση που μπορεί να τους φέρει αντιμέτωπους ακόμη και με τον θάνατο.

Οι μετανάστες και μετανάστριες γνωρίζουν, σχεδιάζουν και χαράζουν τις δικές τους διαδρομές. Δοκιμάζουν τη μία διέξοδο και, όταν αυτή κλείνει, αναζητούν την επόμενη. Συνοδεύονται από ανθρώπους στα χέρια των οποίων αναθέτουν ενίοτε την ζωή τους. Άλλοτε καθοδηγούνται και άλλοτε καθοδηγούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να εξαπατηθούν, να χειραγωγηθούν ή να χρησιμοποιηθούν από κράτη, δίκτυα και διακινητές. Σημαίνει, όμως, ότι δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως άβουλα σώματα που μετακινούνται μηχανικά, χωρίς σκέψη, επιθυμία και κρίση.

Υπό αυτό το πρίσμα, η μεταναστευτική κίνηση είναι έκφραση μίας αναζήτησης ελευθερίας.

Έτσι, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται, δεν είναι ποιος τους έσπρωξε να κινηθούν προς ένα άλλο τόπο, αλλά γιατί, όταν φτάνουν σε αυτόν, αντιμετωπίζονται με το πιο απάνθρωπο τρόπο; Και τι κάνουμε γι’ αυτό;

Πρωτίστως, αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να μας βασανίζει. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να αναπαράγουμε τη λογική των διωκτικών και δικαστικών αρχών, οι οποίες ρωτούν «ποιος σας έφερε», προκειμένου να εντοπίζουν και να στοχοποιήσουν τον διακινητή, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις πραγματικές συνθήκες που τους ανάγκασαν να φύγουν από τον τόπο τους και τις ανάγκες επιβίωσής τους την ώρα που φτάνουν στην απέναντι όχθη.

Τα σύνορα σχεδιάζονται για να ρυθμίζουν, να ελέγχουν και να διαχειρίζονται την κίνηση των ανθρώπων. Οι ίδιοι οι άνθρωποι, όμως, εξακολουθούν να τα αμφισβητούν, να τα διασχίζουν και να χαράζουν πάνω τους νέες διαδρομές. Συχνά ξεχνάμε ότι γράφουν τη δική τους ιστορία. Ή ίδια η κίνηση σημαίνει ότι αποκτούν φωνή. Δηλώνουν ότι υπάρχουν και κάνουν τις επιλογές τους, δρώντας και χαράζοντας τις δικές τους διαδρομές. Αν αρνηθούμε αυτό και παρουσιάζουμε τις μετακινήσεις τους ως αποκλειστικά αποτέλεσμα χειραγώγησης, τότε θα τους αντιμετωπίζουμε για μία ακόμη φορά ως «λαούς χωρίς ιστορία».

The post Οι ανοικτές φλέβες της μετανάστευσης first appeared on Aυτολεξεί.

Στα πλαίσια του 5ου Φεστιβάλ Κρουσοβίτη πραγματοποιήθηκε μια συζήτηση με την Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση “Μαχαλάς” από τη Θεσσαλονίκη, όπου μιλήσαμε για το κλειστό Καμπ μεταναστών στην περιοχή “Κλειδί” του Δήμου Σιντικής.

Το εν λόγω φεστιβάλ, στο Αχλαδοχώρι Σερρών, διοργανώθηκε και φέτος από τον Πολιτιστικό και Περιβαλλοντικό Σύλλογο Αχλαδοχωρίου “Κρουσοβίτης” και στόχο του έχει να βάλει τα θεμέλια για την αυτοοργάνωση της τοπικής κοινωνίας. Έτσι, συνδυάζει τον πολιτικό, οικολογικό και πολιτιστικό του χαρακτήρα.

Η εκδήλωση για το καμπ στη Σιντική επιλέχθηκε καθώς το Καμπ βρίσκεται κοντά στην περιοχή και στα τοπικά μέσα δεν έχει ασχοληθεί κανείς για τις συνθήκες. Από περυσι το καλοκαίρι είναι κλειστό και οι μετανάστες δεν μπορούν να βγουν έξω, οπότε έχουν γίνει πολυάριθμες εξεγέρσεις, αγώνες κ.λπ. από τα άτομα μέσα για να προχωρήσει κάπως η διαδικασία ασύλου τους.

Το Καμπ της Σιντικής έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις στην περιοχή: για το άμα θα έπρεπε να είναι ανοιχτό ή κλειστό, για το άμα αποτελεί “κίνδυνο” για τη ζωή των εργαζομένων εκεί ή των κατοίκων της περιοχής αλλά ποτέ για την πραγματικότητα των ανθρώπων που βρίσκονται φυλακισμένοι εκεί. Άνθρωποι οι οποίοι αιτούνται άσυλο στη χώρα με ελπίδες για μια καλύτερη ζωή.

Γι’αυτό και στον χώρο της Κοινότητας είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε τον “Μαχαλά”, μια ομάδα από τη Θεσσαλονίκη που προσπαθεί να φέρει κοντά ντόπιους και μετανάστες, για να μας δώσει μια οπτική από τις συνθήκες και τις ιστορίες που υπομένουν και φέρουν οι άνθρωποι στο Κλειδί.

Ακούμε, βρισκόμαστε, συζητάμε για τη μεγαλύτερη φυλακή του νόμου Σερρών.

Ακολουθεί το ηχητικό της εκδήλωσης στο κανάλι του ΑΥΤΟΛΕΞΕΙ:

The post Καμπ Σιντικής: ΗΧΗΤΙΚΟ από τη συζήτηση για τη μεγαλύτερη φυλακή του νόμου Σερρών στο 5ο Φεστιβάλ Κρουσοβίτη first appeared on Aυτολεξεί.

Στον ελληνικό δημόσιο διάλογο, η λέξη «πρόσφυγας» δεν έχει την ίδια σημασία για όλους. Σήμερα, οι Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας παρουσιάζονται στην εθνική μνήμη ως θύματα μιας ιστορικής καταστροφής. Στην αρχή αντιμετώπισαν ρατσισμό και απόρριψη. Αργότερα, όμως, ενσωματώθηκαν στην εθνική αφήγηση ως Έλληνες που διέφευγαν από έναν αναγνωρισμένο εχθρό.

Οι σημερινοί πρόσφυγες αντιμετωπίζονται μέσα από ένα διαφορετικό λεξιλόγιο. Η λέξη «λαθρομετανάστης» εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως στον ελληνικό πολιτικό λόγο. Περιγράφει κάποιον ως παράνομο μετανάστη. Από την πρώτη στιγμή, δηλαδή, ο ίδιος ο άνθρωπος μετατρέπεται σε «παράνομο». Η διαφορά δεν αφορά μόνο το παρελθόν και το παρόν. Η πολιτική αποφασίζει επίσης ποιος μπορεί να θεωρηθεί αποδεκτός πρόσφυγας.

Η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Στις 4 Μαρτίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενεργοποίησε την Οδηγία για την Προσωρινή Προστασία. Η Οδηγία υπήρχε από το 2001, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που η ΕΕ την έθετε σε εφαρμογή. Οι Ουκρανοί απέκτησαν δικαίωμα διαμονής, άδεια εργασίας και πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως να ολοκληρώσουν ατομική διαδικασία ασύλου. Η αντίδραση αυτή ήταν σωστή.

Απέδειξε, όμως, και κάτι σημαντικότερο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούν να αναγνωρίσουν έναν κίνδυνο χωρίς να αντιμετωπίζουν κάθε εκτοπισμένο άνθρωπο ως ύποπτο ψεύτη. Μπορούν να ξεκινούν από την προστασία και όχι από την καχυποψία. Όσοι φτάνουν από το Ιράν, τη Συρία, το Αφγανιστάν και άλλες κοινωνίες της Ανατολής σπάνια αντιμετωπίζονται με αυτόν τον τρόπο. Προτού ακόμη ακουστεί η εμπειρία τους, αυτή εντάσσεται σε μια πολιτική αντιπαράθεση. Υποστηρίζει η μαρτυρία τους τη Δυτική πολιτική; Βλάπτει τη φήμη μιας κυβέρνησης που ισχυρίζεται ότι αντιστέκεται στη Δύση;

Μόνο αργότερα τίθεται το ερώτημα τι πραγματικά τους συνέβη. Το δικαίωμα ενός ανθρώπου στην ασφάλεια αρχίζει να εξαρτάται από το ποια κυβέρνηση τον καταδίωξε. Ο κίνδυνος πρέπει να προέρχεται από τον «σωστό» εχθρό. Και το θύμα πρέπει να ταιριάζει στο «σωστό» πολιτικό αφήγημα.

Μία μέθοδος, δύο γλώσσες

Η ισλαμοφοβία στη Δύση μιλά μία γλώσσα. Ορισμένοι αντιιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν μια άλλη. Μπορεί να μοιάζουν αντίπαλοι, αλλά και οι δύο πλευρές μπορούν να αγνοούν την πολιτική πολυμορφία των κοινωνιών της Ανατολής. Και οι δύο μπορούν να φιμώνουν ανεξάρτητες φωνές. Η ισλαμοφοβία αντιμετωπίζει τον πρόσφυγα ως πολιτισμική απειλή ή ως απειλή για την ασφάλεια. Η θρησκεία, η εθνικότητα και η καταγωγή αρκούν από μόνες τους για να προκαλέσουν καχυποψία.

Η άλλη πλευρά ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τις κοινωνίες της Ανατολής απέναντι στη Δυτική αποικιακή ισχύ. Παραμερίζει, όμως, τις πολιτικές απόψεις των ανθρώπων που ζουν μέσα σε αυτές τις κοινωνίες. Οι εμπειρίες τους αποκτούν σημασία μόνο όταν επιβεβαιώνουν την προτιμώμενη γεωπολιτική θέση. Ορισμένοι στη Δυτική Αριστερά χρησιμοποιούν τον όρο «καμπισμός» για να περιγράψουν αυτήν ακριβώς τη συμπεριφορά. Τον χρησιμοποιούν για όσους υπερασπίζονται τον ρατσισμό, τον αυταρχισμό ή ακόμη και τον φασισμό στο εξωτερικό, επικαλούμενοι ως δικαιολογία την πολιτισμική διαφορά.

Δεν θα χρησιμοποιήσω εδώ αυτόν τον όρο καθώς δεν είναι αρκετά ακριβής και απομακρύνει τη συζήτηση από τις πραγματικές της ρίζες. Η συμπεριφορά αυτή αποτελεί συνέχεια μιας παλαιότερης αποικιακής και ιμπεριαλιστικής παράδοσης. Η αποικιακή εξουσία δεν αντιμετώπισε ποτέ τους ανθρώπους άλλων κοινωνιών ως ισότιμα πολιτικά υποκείμενα. Τους ταξινομούσε από-τα-πάνω. Αποφάσιζε ποιανού η μαρτυρία άξιζε να γίνει πιστευτή.

Ορισμένοι επικριτές της Δύσης αλλάζουν απλώς τον κατάλογο των «καλών» και των «κακών» κυβερνήσεων. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να κρίνεται από κάποιον άλλον, από-τα-πάνω. Άνθρωποι από το Ιράν, τη Συρία ή την Παλαιστίνη μετατρέπονται σε αποδεικτικά στοιχεία στις συγκρούσεις μεταξύ κρατών. Οι δικοί τους αγώνες εξαφανίζονται. Η ανθρώπινη ασφάλεια δεν αποτελεί το βασικό κριτήριο. Το πραγματικό ερώτημα γίνεται ποια πολιτική πλευρά ωφελείται από τον πόνο τους.

Ο εχθρός του εχθρού αντικαθιστά τα δικαιώματα του ανθρώπου. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί απλώς μια λανθασμένη πολιτική ανάλυση. Δεν είναι απλώς άγνοια για το Ιράν, τη Συρία ή την Παλαιστίνη. Όταν τμήματα της Δυτικής Αριστεράς φιμώνουν έναν Ιρανό σοσιαλιστή, δεν πρόκειται για νεανική πολιτική σύγχυση. Πρόκειται για μια σαφή πολιτική μέθοδο. Μια μέθοδο που καταργεί κάθε διάκριση ανάμεσα στην πολιτική διαφωνία, την υποστήριξη του πολέμου και την υποστήριξη της καταπίεσης. Μπορεί ακόμη και να εξαλείψει τη διαφορά ανάμεσα στην κριτική και την υποστήριξη μιας γενοκτονίας.

Η αντίθεση στην Ισλαμική Δημοκρατία παρουσιάζεται σαν υποστήριξη του πολέμου. Ή σαν αδιαφορία απέναντι στην Παλαιστίνη. Οι πολιτικοί και ταξικοί λόγοι αυτής της αντίθεσης παύουν να έχουν σημασία. Όσοι ακολουθούν αυτή τη μέθοδο υπερασπίζονται στη χώρα τους το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, την ελευθερία του λόγου και την πολιτική οργάνωση. Αρνούνται, όμως, τα ίδια δικαιώματα σε άλλους. Μπορεί ακόμη και να αλλοιώνουν τα γεγονότα για να δικαιολογήσουν αυτή την άρνηση. Στο πλαίσιο αυτής της μεθόδου, η καταπίεση των Ιρανών εξυπηρετεί έναν πολιτικό σκοπό. Δεν αποτελεί απλώς μια πολιτισμική περιπλοκή που οι Δυτικοί παρατηρητές δεν κατάφεραν να κατανοήσουν.

Τι συνέβη σε μένα

Αυτή δεν είναι μια αφηρημένη συζήτηση. Κατά τη διάρκεια της δημόσιας αντιπαράθεσης γύρω από την Παλαιστίνη, έγινα στόχος μιας προσωπικής εκστρατείας. Επειδή αντιτίθεμαι στην Ισλαμική Δημοκρατία, με κατηγόρησαν ότι υποστηρίζω το Ισραήλ και τον πόλεμο. Επειδή ασκώ κριτική σε ισλαμιστικές οργανώσεις, με χαρακτήρισαν εχθρό της Παλαιστίνης. Περίμεναν από εμένα να υπερασπιστώ είτε την Ισλαμική Δημοκρατία είτε τη Χαμάς. Ορισμένοι επιχείρησαν να παρουσιάσουν την κριτική μου στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τη θεοκρατία ως εχθρότητα απέναντι στο Ισλάμ, ακολουθώντας την ίδια λογική με την ακροδεξιά στη Δύση και αποδίδοντάς μου δηλώσεις που δεν είχα κάνει ποτέ. Η πραγματική μου θέση δεν είχε καμία σημασία. Ούτε η κάθετη αντίθεσή μου στην κατοχή και τον πόλεμο. Οι επιθέσεις αυτές περιλάμβαναν προσβολές, ψέματα και απόπειρες καταστροφής της δημόσιας αξιοπιστίας μου και ασφάλειας. Ορισμένοι από όσους συμμετείχαν σε αυτές ζούσαν με ασφάλεια ως πολίτες Δυτικών κρατών. Οι ίδιοι άνθρωποι, όταν πραγματοποιούνταν εκλογές στις δικές τους κοινωνίες, δεν λάμβαναν υπόψη τους πιο ευάλωτους. Δεν αναρωτιούνταν τι συνέπειες θα μπορούσαν να έχουν γι’ αυτούς η πολιτική αδιαφορία, η αποχή ή το λευκό ψηφοδέλτιο. Επαναλάμβαναν γενικά συνθήματα, αγνοώντας την πραγματική πολιτική ισχύ και τις υπάρχουσες δυνατότητες αλλαγής.

Μιλούσαν σαν να επρόκειτο να εμφανιστεί ξαφνικά μια ολοκληρωτική αλλαγή, ακριβώς με τους δικούς τους όρους. Εξαφάνιζαν τη διαφορά ανάμεσα σε μια δεξιά κυβέρνηση και στις πιθανές εναλλακτικές της. Το έκαναν ακόμη και όταν η κυβέρνηση αυτή εφάρμοζε ρατσιστικές και αντιμεταναστευτικές πολιτικές, επιτιθόταν στους εργαζομένους και επέβαλλε επιθετικά νεοφιλελεύθερα μέτρα.

Στη συνέχεια, οι ίδιοι άνθρωποι περίμεναν από εμένα να εγκαταλείψω την πολιτική μου ανεξαρτησία. Εξαιτίας των δικών τους ηθικών επιλογών, αναμενόταν να υποστηρίξω τον ίδιο μου τον καταπιεστή.

Δυτικοί δημοσιογράφοι και ακτιβιστές σπάνια υφίστανται συνέπειες επειδή συναντούν αξιωματούχους της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Μπορούν να πραγματοποιούν συναντήσεις και να φωτογραφίζονται με τους πρεσβευτές της. Μπορούν να ταξιδεύουν επανειλημμένα στο Ιράν. Οι κυβερνήσεις τους συνήθως δεν τους ανακρίνουν ούτε τους επιβάλλουν περιορισμούς. Δεν χάνουν τη δουλειά τους. Δεν αντιμετωπίζουν αποκλεισμό. Οι υπηρεσίες ασφαλείας συνήθως δεν τους απειλούν. Οι ζωές τους δεν καταρρέουν. Ένας Ιρανός πρόσφυγας, όμως, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με τις πιο βρόμικες κατηγορίες, απλώς και μόνο επειδή αρνείται να υπηρετήσει το αφήγημά τους για το Ιράν. Αυτή η πολιτική κουλτούρα πρέπει να κατονομαστεί καθαρά.

Ένας πολίτης Δυτικού κράτους απολαμβάνει τα οφέλη της δικής του φιλελεύθερης δημοκρατίας. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί αυτά τα οφέλη εναντίον ενός πρόσφυγα που επικρίνει μια ξένη κυβέρνηση. Προσπαθεί να τον φιμώσει και να καταστρέψει την αξιοπιστία του. Αυτό δεν αποτελεί μόνο προσωπική σκληρότητα. Ακολουθεί μια αποικιακή μορφή βίας. Η άρνηση τού να μοιραστεί κανείς τα δικά του πολιτικά δικαιώματα με τους άλλους και, ταυτόχρονα, η τοποθέτηση της ηθικής και της κρίσης του πάνω από τους «άλλους» είναι λευκή υπεροχή. Είναι ρατσισμός.

Πολλοί από αυτούς ισχυρίζονται επίσης ότι υπερασπίζονται το Ιράν. Ο ισχυρισμός αυτός είναι εξαρχής κενός περιεχομένου. Το Ιράν, ως χώρα και γεωπολιτική οντότητα, δεν ταυτίζεται με το καθεστώς που το κυβερνά. Η Ισλαμική Δημοκρατία διαθέτει ένα σαφές ιστορικό παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχει απαγορεύσει ανεξάρτητα κόμματα και οργανώσεις, ιδιαίτερα αριστερές και αναρχικές ομάδες. Οι άνθρωποι αυτοί παρουσιάζονται ως υπερασπιστές του Ιράν. Στην πράξη, όμως, τέτοιες φωνές δεν υπερασπίζονται το Ιράν απέναντι στον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Υπερασπίζονται την πολιτική μορφή της σημερινής του κυβέρνησης. Αυτή η αντικατάσταση εξηγεί και τη σιωπή τους απέναντι στους Ιρανούς πρόσφυγες.

Ένας πρόσφυγας που έχει διαφύγει από το καθεστώς αποτελεί άμεση μαρτυρία εναντίον του ιστορικού του καθεστώτος αυτού στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ένας τέτοιος άνθρωπος γίνεται πρόβλημα για το σχέδιο υπεράσπισης του καθεστώτος. Δεν αποτελεί πρόβλημα για την υπεράσπιση του Ιράν. Μια εκστρατεία ψεμάτων και προσωπικών επιθέσεων αρκεί τότε για να παραμεριστεί. Οι άνθρωποι αυτοί απαιτούν δικαιώματα για τους ίδιους στη χώρα τους. Απορρίπτουν, όμως, τα ίδια δικαιώματα στο εξωτερικό, χρησιμοποιώντας ψευδείς ισχυρισμούς περί αποικιοκρατίας.

Ο άνθρωπος παύει να παραμένει απλώς άνθρωπος. Μετατρέπεται σε Ανατολικό ή Δυτικό. Πρόκειται για επανάληψη μιας μεθόδου που χρησιμοποίησε η Εκκλησία τον 15ο αιώνα, διαχωρίζοντας το υποτιθέμενα «καθαρό αίμα» από το αίμα των άλλων. Οι άνθρωποι αυτοί επιθυμούν δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα για τον εαυτό τους. Για όλους τους υπόλοιπους, προτείνουν «ιδιαίτερα συμφραζόμενα» και δικαιολογίες. Και όταν οι δυτικές κυβερνήσεις περιορίζουν τα δικά μας δικαιώματα, παραμένουν σιωπηλοί.

Όταν οι δημόσιες επιθέσεις συναντούν την κρατική εξουσία

Η Ελληνική Υπηρεσία Ασύλου έχει αναστείλει ένα σημαντικό μέρος της διαδικασίας εξέτασης των αιτημάτων ασύλου Ιρανών πολιτών. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η αναστολή άρχισε μετά τη νέα έναρξη επιθέσεων του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον του Ιράν, στα τέλη Φεβρουαρίου του 2026. Μια διοικητική εντολή εστάλη στις περιφερειακές υπηρεσίες, ζητώντας τους να σταματήσουν, μέχρι νεωτέρας, την έκδοση και την επίδοση αποφάσεων ασύλου για Ιρανούς. Αρχικά, το μέτρο αφορούσε τις θετικές αποφάσεις, τις άδειες διαμονής και τα ταξιδιωτικά έγγραφα.

Αργότερα, η αναστολή διευρύνθηκε. Σταμάτησε η έκδοση σχεδόν όλων των αποφάσεων, με εξαίρεση όσες συνδέονταν με τη διαδικασία της ασφαλούς τρίτης χώρας. Η κατάσταση αυτή έχει επηρεάσει και τη δική μου ζωή. Έπειτα από χρόνια αναμονής, πρέπει και πάλι να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας το κράτος. Όσοι προηγουμένως μας αποκαλούσαν ψεύτες ή πράκτορες ξένων δυνάμεων έχουν τώρα ελάχιστα να πουν. Πρώτα υπονόμευσαν την αξιοπιστία μας. Έπειτα, το κράτος ανέστειλε τις υποθέσεις μας.

Οι δύο αυτές πράξεις δεν είναι ίδιες. Ενισχύουν, όμως, η μία την άλλη. Οι προσωπικές επιθέσεις καλλιεργούν στην κοινωνία την ιδέα ότι οι πρόσφυγες δεν είναι αξιόπιστοι. Στέλνουν επίσης ένα μήνυμα στο κράτος: ο περιορισμός των δικαιωμάτων των προσφύγων μπορεί να συναντήσει μικρότερη δημόσια αντίσταση.

Το κράτος γνωρίζει ήδη ποιες είναι οι σωστές ερωτήσεις

Οι ευρωπαϊκοί και ελληνικοί κανόνες για το άσυλο εξηγούν με σαφήνεια τον σκοπό της προστασίας. Ένας άνθρωπος μπορεί να αναγνωριστεί ως πρόσφυγας όταν κινδυνεύει να υποστεί δίωξη εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων, της θρησκείας, της εθνικότητας ή της συμμετοχής του σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Τα ερωτήματα πρέπει να επικεντρώνονται στον κίνδυνο.

Δεν θα έπρεπε να εξετάζεται κατά πόσο οι αρμόδιοι συμφωνούν με τις πολιτικές απόψεις του αιτούντος. Η πραγματική πολιτική ζωή δεν χωρά σε δύο αντιμαχόμενα «καμπς» [στρατόπεδα]. Ακόμη και οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν σοβαρά εμπόδια στην Ελλάδα.

Τον Απρίλιο του 2026, η Refugee Support Aegean και η Pro Asyl δημοσίευσαν σχετική έκθεση. Σύμφωνα με αυτήν, η Ελλάδα χορήγησε καθεστώς διεθνούς προστασίας σε 27.181 ανθρώπους κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους. Μέχρι το τέλος του έτους παρέμεναν σε ισχύ 96.438 άδειες διαμονής, ενώ άλλες 19.398 πρώτες άδειες διαμονής δεν είχαν ακόμη εκδοθεί. Χωρίς αυτά τα έγγραφα, η πρόσβαση στη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη γίνεται εξαιρετικά δύσκολη.

Η αναγνώριση στα χαρτιά δεν εγγυάται δικαιώματα στην καθημερινή ζωή. Για έναν άνθρωπο που ζει μέσα σε αυτό το σύστημα, μια διοικητική αναστολή δεν αποτελεί τεχνικό ζήτημα. Επηρεάζει την εργασία, τα ταξίδια και την ιατρική περίθαλψη. Καταστρέφει επίσης τη δυνατότητα να σχεδιάσει τη ζωή του.

Οι ζωές μας δεν ανήκουν σε κανένα κράτος

Η αντίθεση στη Δυτική αποικιοκρατία δεν σημαίνει υπεράσπιση κάθε κράτους που συγκρούεται με τη Δύση. Η αντίθεση στην Ισλαμική Δημοκρατία δεν σημαίνει υποστήριξη των κυρώσεων ή των βομβαρδισμών. Η υπεράσπιση της Παλαιστίνης δεν απαιτεί σιωπή απέναντι στον αυταρχισμό, τον ισλαμισμό ή τη θεοκρατία. Οι θέσεις αυτές μπορούν να συνυπάρχουν. Για πολλούς από εμάς, ΗΔΗ συνυπάρχουν.

Ο Hamid Dabashi [Χαμίντ Νταμπάσι] είναι Ιρανός στοχαστής που ασχολείται με τον πολιτισμό και τις ισλαμικές σπουδές. Σε ένα βιβλίο του για τη Γάζα, που εκδόθηκε πέρυσι, έγραψε ότι «το Ισραήλ είναι η Δύση και η Δύση είναι το Ισραήλ». Μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή τη φράση ως κριτική στον κοινό τους ρόλο σε ένα αποικιακό σχέδιο.

Τα προβλήματα αρχίζουν, όμως, όταν ο ισχυρισμός αυτός μετατρέπεται σε κανόνα για την αξιολόγηση κάθε ανθρώπου. Τότε δεν απομένει χώρος για συνεργασία, διάλογο ή αλληλεγγύη. Κάθε άνθρωπος γίνεται απλώς η αντανάκλαση ενός κράτους ή ενός πολιτισμού που του αποδίδεται. Κανείς δεν μπορεί να υπάρχει ως ανεξάρτητο ανθρώπινο ον.

Κανείς δεν μπορεί να σταθεί ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που κυβερνά τη χώρα με την οποία συνδέεται η ταυτότητά του. Το άσυλο δεν είναι ανταμοιβή για πολιτική υπακοή. Είναι το δικαίωμα διαφυγής από τη δίωξη, τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια. Είναι το δικαίωμα να συνεχίσει κανείς να ζει. Όταν τα κράτη θέτουν αυτό το δικαίωμα υπό όρους, καταστρέφουν το ίδιο το νόημα του ασύλου. Η εθνικότητα μετατρέπεται σε στοιχείο ενοχής. Η θρησκεία γίνεται αιτία καχυποψίας. Η πολιτική άποψη δημιουργεί ένα ακόμη σύνορο.

Ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται στην πρώτη θέση. Θα φέρει μαζί του διαφωνίες, αντιφάσεις και πολιτικές εντάσεις. Παρ’ όλα αυτά, η προστασία πρέπει να ξεκινά από τον ίδιο. Δεν πρέπει να προσφέρεται ως ανταμοιβή μόνο αφού περάσει επιτυχώς μια πολιτική δοκιμασία.

The post Η αποικιακή λογική πίσω από τον «αποδεκτό πρόσφυγα» first appeared on Aυτολεξεί.

3 Ιουνίου, το πλήθος έδιωξε ομοσπονδιακούς πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (η λεγόμενη ICE) των ΗΠΑ από τη Μινεάπολη μετά από επιδρομή σε μία τακερία. Στις 4 Ιουνίου, άτομα αντιμετώπισαν πράκτορες της ICE καθώς πραγματοποιούσαν επιδρομές στο Σικάγο και το Γκραντ Ράπιντς. Την Παρασκευή 6 Ιουνίου, άτομα στο Λος Άντζελες ανταποκρίθηκαν σε μια επιδρομή της ICE, η οποία προκάλεσε μια ολόκληρη ημέρα συγκρούσεων που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Στον ακόλουθο ρεπορτάζ, οι συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις περιγράφουν το πώς οι άνθρωποι ενώθηκαν για να κάνουν το καλύτερο δυνατό ώστε να αποτρέψουν τους ομοσπονδιακούς πράκτορες της ICE από το να απαγάγουν ανθρώπους από την κοινότητά τους.

Ο «τσάρος των συνόρων» του Ντόναλντ Τραμπ, Τομ Χόμαν, ανακοίνωσε ότι θα στείλει την Εθνοφρουρά στο Λος Άντζελες ως απάντηση. Εάν η κατάσταση κλιμακωθεί και αλλού στη χώρα, είναι λογικό να δούμε ένα κίνημα που θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε η εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ. Αναμφισβήτητα κινήσεις όπως η σύλληψη του προέδρου του παραρτήματος της Καλιφόρνια της Διεθνούς Ένωσης Υπηρεσιών στις επιθέσεις τους εναντίον ανθρώπων στο Λος Άντζελες, διακινδυνεύουν να κάνουν την ICE και τις άλλες υπηρεσίες που την υποστηρίζουν ακόμα πιο μισητές στο κόσμο την στιγμή που αυτή η αντιπαράθεση ξεκινά.

Παρόλο που η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε επιτιθέμενη σε μετανάστες -τόσο με καταγεγραμμένα όσο και χωρίς καταγεγραμμένα έγγραφα- αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα στην προσπάθειά τους να εγκαθιδρύσουν μια απολυταρχία. Στοχοποιούν τους μετανάστες επειδή πιστεύουν ότι αυτοί είναι ο πιο ευάλωτος στόχος, αλλά ο πρωταρχικός τους στόχος είναι να μας συνηθίσουν όλους στην παθητικότητα απέναντι στην βάναυση κρατική βία, σπάζοντας τους βασικούς δεσμούς αλληλεγγύης που θα έπρεπε να συνδέουν όλους τους ανθρώπους.

Πρέπει να είναι σαφές σε όλους – ακόμα και στους πιο ήπιους κεντρώους- ότι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης που κλιμακώνεται τώρα θα καθορίσει τις προοπτικές κάθε άλλου στόχου που έχει θέσει στο στόχαστρό του ο Τραμπ, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ μέχρι εκείνους που απλώς επιθυμούν να έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν είδη παντοπωλείου.

Πρώτη Δράση, Μεσημέρι

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαδόθηκε η είδηση ​​ότι η ICE έκανε εφόδους σε πολλά σημεία στο κέντρο του Λος Άντζελες, στο Χάιλαντ Παρκ και στο ΜακΆρθουρ Παρκ. Οι πράκτορες είχαν αρχίσει να κάνουν εφόδους σε ένα κτίριο στην περιοχή των λουλουδιών όταν ένα αυθόρμητο πλήθος τους παγίδευσε μέσα. Άνθρωποι μπλόκαραν κάθε πλευρά του κτιρίου, κάθε είσοδο, ώστε οι πράκτορες να μην μπορούν να βγουν έξω. Είχαν ήδη συλλάβει πολλούς ανθρώπους στο κτίριο και δεν περίμεναν ότι ένα σμήνος 50-100 κατοίκων της Λος Άντζελες θα τους παγίδευε.

Προφανώς, περίμεναν να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν μια ορατή επιδρομή στο κέντρο του Λος Άντζελες χωρίς απάντηση από τη γειτονιά. Έκαναν λάθος. Από τις έξι ή περισσότερες τοποθεσίες στις οποίες έκαναν επιδρομή, αυτή βρισκόταν στην πυκνότερη σε πληθυσμό περιοχή, λίγα τετράγωνα από την πίστα προσγείωσης και λίγα βήματα από την περιοχή Πινιάτα.

Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων βρισκόταν στην μπροστινή είσοδο εμποδίζοντας την ICE να βγει από το κτίριο. Πιασμένοι, αιφνιδιασμένοι από το πλήθος, οι πράκτορες της ICE προσπαθούσαν φανερά να βρουν πώς να εκκενώσουν το κτίριο. Μέλη των οικογενειών των κρατουμένων έκλαιγαν στις πόρτες και τις πύλες, αναρωτώμενοι τι θα συνέβαινε στους αγαπημένους τους.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε κηρύξει τον πόλεμο στο Λος Άντζελες.

Η ICE διέταξε να επιβιβαστεί ένα θωρακισμένο φορτηγό με τρεις δωδεκάδες ομοσπονδιακές αστυνομικές δυνάμεις καταστολής και έναν στόλο από βαν. Η είσοδος στην οποία ήθελαν να μπουν ήταν αυτή που είχε αποκλειστεί από ένα ηχοσύστημα της SEIU και άρχισαν να απειλούν ότι θα το ρυμουλκήσουν. Η SEIU συμμορφώθηκε και μετακίνησε το φορτηγό της, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χρησιμοποιήσει το ηχοσύστημά της για να φωνάξει «Βγείτε στο πεζοδρόμιο!» στο πλήθος. Οι μισοί από τους ανθρώπους τους άκουσαν και οι άλλοι μισοί όχι, αλλά ήταν αρκετά μικρό το πλήθος που έκανε τη διαφορά. Ως εκ τούτου, το θωρακισμένο φορτηγό και τα βαν κατάφεραν να φτάσουν στην πύλη.

Ομοσπονδιακοί πράκτορες με εξάρτυση για ταραχές άρχισαν να προσπαθούν να τους απωθήσουν όλους. Η μικρή ομάδα που είχε αρνηθεί να φύγει συνέχισε να μένει στη θέση της, στρίβοντας τις μικρές ασπίδες τους και χλευάζοντας τους. Οι πράκτορες ήταν εμφανώς σοκαρισμένοι από την ανθεκτικότητα αυτής της ομάδας που είχε με κάποιο τρόπο συγκεντρωθεί μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Σε μια απεγνωσμένη ώθηση, οι πράκτορες του FBI άρχισαν να πετούν δακρυγόνα στο πλήθος. Όλοι ούρλιαζαν στους φασίστες μισθοφόρους καθώς προσπαθούσαν να απωθήσουν τη γραμμή. Μέσα στη σύγχυση, οι πράκτορες κατάφεραν να ανοίξουν δρόμο για να μπουν τα βαν από την πύλη.

Οι ομοσπονδιακοί έβαλαν τους κρατούμενους εργάτες στο βαν και άρχισαν να φεύγουν με το αυτοκίνητο. Το πλήθος προσπάθησε να τους σταματήσει, αλλά το FBI κλιμάκωσε την ένταση—αρπάζοντας διαδηλωτές και πυροβολώντας μπάλες πιπεριού και πλαστικές σφαίρες εναντίον όλων. Ένα από τα βαν ανέπτυξε ταχύτητα και χτύπησε τον πρόεδρο του παραρτήματος της Καλιφόρνιας της Διεθνούς Ένωσης Υπαλλήλων Υπηρεσιών, τραυματίζοντάς τον. Στη συνέχεια συνελήφθη.

Το πλήθος έγινε πιο θορυβώδες, ανάβοντας πυροτεχνήματα και πετώντας συντρίμμια, μπουκάλια νερού και λάχανο στους μισθοφόρους. Το FBI απάντησε με μια καταιγίδα χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, σφαιρών από καουτσούκ και περισσότερων σφαιρών πιπεριού.

Ενώ η συμπλοκή συνεχιζόταν, κάποιος ακολούθησε τα βαν της ICE μέχρι το αεροδρόμιο του Μπέρμπανκ, όπου οι πράκτορες φέρονται να ισχυρίστηκαν ότι έφερναν μια «ομάδα χόκεϊ». Έκτοτε, άτομα προσπαθούν να εντοπίσουν την πτήση και να δουν πού πήγε.

Οι άλλοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο MDC* (Κέντρο Κράτησης Μητροπολιτικής Περιοχής), γεγονός που πυροδότησε την έναρξη κινητοποίησης για μερικές ώρες αργότερα.

Το MDC είναι το μέρος όπου εξακολουθούν να κρατούνται εκατοντάδες κρατούμενοι από τις επιδρομές. Ήταν επίσης ο χώρος του καταυλισμού της ICE που καταργήθηκε το 2017, ο οποίος διήρκεσε 60 ημέρες.

Δεύτερη Δράση, 4 μ.μ.

Άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Μητροπολιτικό Κέντρο Κράτησης. Πραγματοποιήθηκε συνέντευξη Τύπου με τη συμμετοχή της Union Del Barrio, του SEIU και του Συνασπισμού για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Μεταναστών του Λος Άντζελες. Η αστυνόμευση της ειρήνης προκάλεσε συμπλοκές μεταξύ των πληρωμένων ακτιβιστών και του πλήθους. Οι ακτιβιστές τελικά έφυγαν και το πλήθος παρέμεινε – σημαδεύοντας τα πάντα, σπάζοντας παράθυρα, σπάζοντας πράγματα και καθιστώντας το ακυβέρνητο. Κάποιος είχε φέρει μια βαριοπούλα και έσπαγε τις τσιμεντένιες κολόνες, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κομμάτια ως βλήματα για να τα ρίξουν στην αστυνομία. Κάποιος χρησιμοποίησε μια περιστρεφόμενη καρέκλα ως οδόφραγμα. Ένα άλλο άτομο εμφανίστηκε με στολή δεινοσαύρου.

Οι ομοσπονδιακοί έτρεχαν, πετώντας ό,τι μπορούσαν πίσω στο πλήθος. Οι άνθρωποι δέχτηκαν δακρυγόνα αρκετές φορές, αλλά εξουδετέρωναν το φαινόμενο βάζοντας πάγο και νερό στα δοχεία, καθώς και στους κώνους κυκλοφορίας, όπως έκαναν στη Χιλή. Κάποιοι πετούσαν επίσης τα δοχεία πίσω στους πράκτορες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας που ήταν υπεύθυνοι για αυτά. Το πλήθος ήταν εξαιρετικά ζωηρό και γενναίο. Μερικοί ακροδεξιοί διαδικτυακοί streamers προσπάθησαν να μπουν στην περιοχή, αλλά εντοπίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν αμέσως.

Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) δεν μπορούσε να ελέγξει την κατάσταση. Οι ομοσπονδιακοί ήταν συγκλονισμένοι και παρακάλεσαν το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες να έρθει να τους σώσει. Παρά το γεγονός ότι η δήμαρχος του Λος Άντζελες, Κάρεν Μπας, δήλωσε ότι ήταν «τρομαγμένη» για την παρουσία της ICE στο Λος Άντζελες, η αστυνομία του Λος Άντζελες εξακολουθούσε να εμφανίζεται σε μεγάλους αριθμούς. Ένα ελικόπτερο που πετούσε χαμηλά έλεγε στον κόσμο ότι θα συλλαμβάνονταν και εξέδιδε εντολές διασποράς καθώς η αστυνομία του Λος Άντζελες απώθησε τους ανθρώπους μακριά από το κτίριο τις επόμενες τέσσερις έως πέντε ώρες. Όλοι έφυγαν καλυμμένοι με σκόνη από μπάλες πιπεριού και δακρυγόνα.

Τρίτη Δράση, 10 μ.μ.

Κυκλοφόρησε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι η ICE εντοπίστηκε να οργανώνει μια επιδρομή στην Τσάιναταουν. (Αργότερα, αποδείχθηκε ότι σχεδίαζαν να κρατήσουν αυτόν τον χώρο πάρκινγκ για μια συνέντευξη Τύπου για τον Τόμας Χόμαν, τον «Τσάρο των Συνόρων» του Τραμπ, στις 7 π.μ. το επόμενο πρωί – μια συνέντευξη Τύπου που προφανώς ακυρώθηκε.)

Εκατοντάδες άνθρωποι άρχισαν να συρρέουν σιγά σιγά, ανάβοντας τους φακούς τους στα μάτια των ομοσπονδιακών πρακτόρων και φωνάζοντας συνθήματα και προσβολές προς τη γραμμή των ταραχών.

Παρόλο που ο κόσμος βρισκόταν σε διαδηλώσεις όλη μέρα, η ενέργεια ήταν μεγάλη, προσελκύοντας περαστικούς και τυχαίους οπαδούς των Dodgers να συμμετάσχουν. Το πλήθος βγήκε στον δρόμο και μπλόκαρε για άλλη μια φορά τις εισόδους καθώς τα πράγματα άρχισαν να γίνονται θορυβώδη. Αυτή τη φορά, η αστυνομία του Λος Άντζελες δεν ήταν παρούσα, οπότε οι ομοσπονδιακοί πράκτορες ετοιμάστηκαν να προσπαθήσουν να απωθήσουν τους ανθρώπους οι ίδιοι.

Οι συμμετέχοντες στο πλήθος σημάδεψαν το θωρακισμένο όχημα ICE και άρχισαν να πηδούν πάνω του ενώ ένα LRAD έπαιζε δυνατά. Κάποιος σημάδεψε με την ένδειξη «FUCK ICE» και έγραφε με σπρέι τις κάμερες σε ένα αυτόνομο αυτοκίνητο Waymo. Δεν υπήρχαν οργανώσεις εκτός από μια ισχυρή ομάδα από την Ένωση Ενοικιαστών του Λος Άντζελες, η οποία ήταν παρούσα σε κάθε δράση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες αποφάσισαν ότι το πάρκινγκ ήταν πολύ δύσκολο να κρατηθεί και άρχισαν να υποχωρούν. Το πλήθος άδραξε την ευκαιρία να τους εμποδίσει, πετώντας πυροτεχνήματα και πέτρες, μπουκάλια και κεραμικά πιάτα. Το FBI έριξε μερικές χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα σε απάντηση, αλλά το ηθικό όσων τους αντιστάθηκαν παρέμεινε υψηλό.

Οι άνθρωποι άρχισαν να σπάνε τα παράθυρα στα αυτοκίνητα των ομοσπονδιακών αστυνομικών. Σε εκείνο το σημείο, η ICE αποφάσισε να φύγει και ξεκίνησε ένας εορτασμός στον δρόμο. Περισσότερα πυροτεχνήματα εκτοξεύτηκαν σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα. Οι άνθρωποι γλέντησαν για λίγο πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους, ενθαρρυμένοι από μια μικρή νίκη μετά από μια τρομακτική και απάνθρωπη μέρα στις λεγόμενες Ηνωμένες Πολιτείες.

The post Ρεπορτάζ από τις συγκρούσεις στο Λος Άντζελες first appeared on Aυτολεξεί.

Για τις απαράδεκτες συνθήκες υποδοχής και διαμονής προσφύγων και μεταναστ(ρι)ών – Επιστολή προς δικηγορικό σύλλογο Χανίων

Τον τελευταίο καιρό, παρατηρούμε όλο και πιο συχνά την άφιξη καραβιών προσφύγων και μεταναστ(ρι)ών νότια της Κρήτης. Χαρακτηριστικά, από τις αρχές του 2024, η Κρήτη είναι τρίτη σε αφίξεις μετά τη Λέσβο και τη Σάμο. Κάθε φορά, η κατάσταση αντιμετωπίζεται ως κάτι “έκτακτο”, χωρίς να πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την πρώτη υποδοχή και φιλοξενία. Μία από τις τραγικές ελλείψεις είναι η απουσία δικηγόρων και διερμηνέων κατά την καταγραφή, με αποτέλεσμα να μη γίνεται καμία ενημέρωση στους πρόσφυγες και τις μετανάστ(ρι)ες για τις δυνατότητες και τα δικαιώματά τους, και γενικότερα να μην έχουν φωνή. Μέσα σε αυτή την επιβεβλημένη σιωπή μεταφέρονται και εγκλωβίζονται από “δομή” σε “δομή”, με συνήθη κατάληξη την επαναπροώθηση.

Δημοσιεύουμε σχετική επιστολή την οποία στείλαμε στον δικηγορικό σύλλογο Χανίων και την επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του στις 13/12/2023 (πρωτοκολλήθηκε 14/12), χωρίς να έχουμε λάβει μέχρι τώρα κάποια απόκριση.

———-

Επιστολή-αίτημα για νομική υποστήριξη προσφύγων και μεταναστών που φτάνουν στον νομό Χανίων
Κρήτη – αναγκαστικός τόπος άφιξης

Τα τελευταία χρόνια, η Κρήτη έχει γίνει τόπος αναγκαστικής άφιξης προσφύγων και μεταναστών. Σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων, προκειμένου να αποφύγουν την Ελλάδα ως προορισμό εξαιτίας των σκληρών πολιτικών αποτροπής και επαναπροώθησης που εφαρμόζει, επιλέγουν ένα πιο μακρύ, άρα πιο επικίνδυνο ταξίδι ελπίζοντας να φτάσουν στην Ιταλία, ξεκινώντας συνήθως από τη Λιβύη.

Είναι πια ξεκάθαρο πως τα δίκτυα των διακινητών μεταφέρουν τους ανθρώπους που επιδιώκουν να φτάσουν στην Ευρώπη με ακατάλληλα / μη αξιόπλοα σκάφη, χωρίς σωστικές λέμβους και σωσίβια. Έχει παγιωθεί επίσης το φαινόμενο να προκύπτουν στο ταξίδι βλάβες ή να μπαίνουν νερά στη βάρκα. Πολύ συχνά οι άνθρωποι που κινδυνεύουν στη θάλασσα εκπέμπουν sos προκειμένου να ανταποκριθούν οι κοντινές αρχές διάσωσης, στην περίπτωσή μας η Λιμενική Αρχή Χανίων. Τις περισσότερες φορές, σύμφωνα με την καταγραφή των περιστατικών, σε πρώτη φάση οι άνθρωποι περισυλλέγονται από διερχόμενα φορτηγά-πλοία για να επέμβει στη συνέχεια το Λιμενικό. Δυστυχώς κατά τη διάρκεια της διάσωσης ή εξαιτίας της άρνησης της διάσωσης έχουν χαθεί άνθρωποι είτε στη θάλασσα, είτε μέσα στη βάρκα από πείνα ή δίψα (χαρακτηριστική η περίπτωση της μικρής Λοζίν, 4 χρονών από τη Συρία). Άλλες φορές πάλι, σύμφωνα με μαρτυρίες, το Λιμενικό “κάνει τα στραβά μάτια”, αγνοεί τις κλήσεις κινδύνου και ορισμένες φορές προσφέρει στους πρόσφυγες κάποιες προμήθειες και νερό ώστε να συνεχίσουν το ταξίδι τους και, αν είναι τυχεροί, να φτάσουν στη στεριά, κοινώς “να φύγουνε, να πάνε αλλού”…

Απουσία υποδομών πρώτης υποδοχής

Στην περίπτωση που εφαρμόζεται η διαδικασία της διάσωσης και οι πρόσφυγες φτάνουν στα Χανιά, οδηγούνται σε “χώρους φιλοξενίας”, ακατάλληλους τις περισσότερες φορές (εγκαταλελειμμένο κολυμβητήριο, παλιά ηλεκτρική, κατασκηνώσεις Καλαθά…). Στους χώρους αυτούς ουσιαστικά είναι κρατούμενοι και όλη τη διαδικασία της καταγραφής τους την αναλαμβάνουν Λιμενικό και Αστυνομία. Σύμφωνα με τεκμηριωμένες καταγγελίες, οι πρόσφυγες δεν γνωρίζουν ούτε ενημερώνονται για το πού βρίσκονται και ποιο είναι το μέλλον τους. Απαράδεκτη είναι η απουσία μεταφραστή και γενικά οι αυθαιρεσίες από την πλευρά των Αρχών συνιστούν κανόνα.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με καταγγελία πρόσφυγα που έφτασε στα Χανιά, στο έντυπο που αφορά στη βούληση ασύλου ήταν τσεκαρισμένο εκ των προτέρων το ΟΧΙ. Πρόσβαση στους χώρους αυτούς έχει ο ερυθρός σταυρός και γιατρός (μέχρι τώρα από το Κοινωνικό Ιατρείο). Δυστυχώς, κανόνας έχει γίνει και η απουσία νομικών που θα ενημερώνει τους ανθρώπους για τα όποια δικαιώματά τους και για το τι τους περιμένει. Επίσης, σημαντική είναι και η καταγραφή ανήλικων ασυνόδευτων που συχνά διαφεύγουν από την καταγραφή των Αρχών

Για τον λόγο αυτό σας ζητάμε να καταθέσετε στο Λιμενικό αίτημα που θα διασφαλίζει μελλοντικά την πρόσβασή σας στον εκάστοτε προσωρινό χώρο διαμονής, και σε περίπτωση που κάποια-ος συνάδελφός σας είναι διαθέσιμη-ος να επισκέπτεται τους χώρους αυτούς. Από τη μεριά μας υπάρχει διαθέσιμη μεταφράστρια για συνεργασία μαζί σας. Αρκετές φορές έχουμε γίνει δέκτες μηνυμάτων από συγγενείς ανθρώπων που αντί να φτάσουν στην Ιταλία, βρέθηκαν εδώ και στην προσπάθειά μας να συνδράμουμε έχουμε συνεργαστεί με δικηγόρους οργανώσεων ανά την Ελλάδα, καθώς τοπικά κανείς-καμία νομικός δεν ήταν διαθέσιμος-η.

Διακινητές-βιομηχανία καταδικών

Οι διακινητές θα εξαφανιστούν στη στιγμή μόνο αν τα ευρωπαϊκά κράτη αποφασίσουν να δημιουργήσουν ανοιχτές και ασφαλείς διόδους για την προσφυγιά και τη μετανάστευση, όπως άλλωστε υποχρεούνται από τη Συνθήκη της Γενεύης. Προφανώς, οι πραγματικοί διακινητές βρίσκονται στη στεριά και πλουτίζουν πάνω στην ανάγκη και τα όνειρα χιλιάδων ανθρώπων, ενώ πολλές φορές συνεργάζονται και με κρατικές αρχές. Σε καμιά περίπτωση δε θα ρίσκαραν τη ζωή τους σε μια σαπιόβαρκα. Την ίδια στιγμή βασανισμένοι άνθρωποι καταδικάζονται ως “διακινητές” με βάση ανακρίσεις που δεν έχουν μετάφραση πολλές φορές και με τυχαία κριτήρια που τους κάνουν να ξεχωρίζουν.

Μαρτυρίες προσφύγων αποδεικνύουν πως πολλές φορές τη βάρκα την οδηγούν τυχαίοι πρόσφυγες είτε υπό την απειλή όπλου, είτε επειδή δεν είχαν όλο το ποσό για το ταξίδι. Σε άλλες περιπτώσεις, ο συνεργός του διακινητή ξεκινά το ταξίδι μαζί με τους πρόσφυγες για να τους εγκαταλείψει στην πορεία, ή για τυχαίους λόγους το τιμόνι μπορεί να το πιάσουν πολλοί, κάτι που αργότερα θα τους ενοχοποιήσει κι ίσως τους καταδικάσει κιόλας.

Κατά τη γνώμη μας, αυτή η βιομηχανία καταδικών που έχει στηθεί εις βάρος της προσφυγιάς αποτελεί μια διεθνή πρακτική εκφοβισμού και αποτροπής προσέγγισης και άλλων προσφύγων. Αυτή τη στιγμή στις ελληνικές φυλακές, οι καταδικασμένοι ως διακινητές αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη (πληθυσμιακά) ομάδα κρατουμένων.

Συνήθως οι δίκες αυτές γίνονται με διαδικασίες fast track, χωρίς τις προϋποθέσεις να είναι δίκαιες δίκες, χωρίς μετάφραση (για άλλη μια φορά), με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να κρατούνται χωρίς να ξέρουν για ποιο λόγο και για πόσο… Και στην περίπτωση αυτή λοιπόν οι άνθρωποι δικαιούνται μια στοιχειώδη νομική υποστήριξη. Για το θέμα αυτό υπάρχει μια διεθνής οργάνωση που συντονίζει δικηγόρους για να υπερασπιστούν αυτούς τους ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση, αν ενδιαφέρεστε, μπορούμε να σας φέρουμε σε επαφή μαζί τους – ήδη το εξέφρασαν κι οι ίδιοι ως ανάγκη και στα Χανιά.

Πρόσφατα, η αθώωση των 3 προσφύγων οι οποίοι είχαν φτάσει στα Χανιά τον Σεπτέμβρη του 2021 και είχαν καταδικαστεί σε 155 χρόνια ο καθένας, μάς έδωσε την ελπίδα πως μια τέτοια δίκη μπορεί να είναι δίκαιη! Ενώ δημιουργεί και ένα χρήσιμο προηγούμενο που μπορεί να σώσει κι άλλους αθώους πρόσφυγες που κρατούνται άδικα!!

Για όλους τους παραπάνω λόγους σας παρακαλούμε να ανταποκριθείτε στο αίτημά μας για να συμβάλλετε στο μέτρο των δυνατοτήτων σας σε ό,τι από τα παραπάνω είναι δυνατόν. Το μόνο έγκλημα των προσφύγων είναι ότι είναι φτωχοί ξένοι που αποφασίζουν να διασχίσουν τη Μεσόγειο για να ζητήσουν άσυλο.

Το 2023, δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος για να ζητήσει κανείς άσυλο στην Ευρώπη. Μόνο αν πληρώσεις μερικά χιλιάρικα και μπεις σε μια σαπιόβαρκα για να φτάσεις παράνομα στον “πολιτισμένο” κόσμο…

Ιδανικά θα θέλαμε να μας ενημερώσετε για την ημερομηνία διεξαγωγής του επόμενου διοικητικού Συμβουλίου σας για να σας θέσουμε και με περισσότερες λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, σάς καλούμε να πράξετε ως θεματοφύλακες των διεθνώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των προσφύγων.

——————————————–

*Εικόνα: “Το όνειρο”, ζωγραφιά του Mohammad, πρόσφυγα από τη Μιανμάρ

The post Κρήτη-αναγκαστικός τόπος άφιξης: Απαράδεκτες συνθήκες υποδοχής-διαμονής προσφύγων & μεταναστ(ρι)ών first appeared on Aυτολεξεί.

Η νέα ταινία της Πολωνής Ανιέσκα Χόλαντ, “Πράσινα Σύνορα”, κατάφερε να αποσπάσει το βραβείο της επιτροπής και παράλληλα να χωρίσει την Πολωνική κοινωνία στα δύο. Η διακεκριμένη σκηνοθέτης, χωρίς να περιμένει να “περάσει κάποιος καιρός”, και ενώ μέχρι σήμερα τα σύνορα μεταξύ της Πολωνίας και της Λευκορωσίας μοιάζουν με πεδίο κάποιας μάχης, επέλεξε να φτιάξει μια ταινία για τη μετανάστευση, την εργαλειοποίηση των σωμάτων, το απρόσωπο της εξουσίας και την ανθρωπιά.

Λίγα λόγια για την κατάσταση στη περιοχή:

Από το καλοκαίρι του 2021, και αφού οι σχέσεις μεταξύ της Λευκορωσίας με την Ευρωπαική Ένωση πηγαίναν από το κακό στο χειρότερο, ο δικτάτορας Λουκασένκο απείλησε πως “θα πνίξει την Ευρώπη στα ναρκωτικά και τους μετανάστες”. Λίγο καιρό αργότερα, τόσο οι αρχές όσο και τουριστικά γραφεία ξεκίνησαν καμπάνιες στην μέση ανατολή μιλώντας για υποτιθέμενη “ελεύθερη είσοδο στην ΕΕ από την πλευρά της Λευκορωσίας”.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να δημιουργηθεί μια νέα “διαδρομή” ανθρώπων από την Τουρκία προς τη Λευκορωσία, με ελπίδα για είσοδο στην ΕΕ και μια καλύτερη ζωή. Χρονικά, ταίριαξε πολύ εύκολα στον δικτάτορα καθώς η “βαλκανική διαδρομή”, αυτή μέσω της Ελλάδας, είχε μετατραπεί σε μια από τις πιο θανατηφόρες, με πολλαπλές κατηγορίες προς το Ελληνικό λιμενικό για απαγωγές μεταναστών που είχαν ΗΔΗ φτάσει σε ελληνικό έδαφος και επαναπροώθηση τους μέσω πλωτών σκηνών χωρίς μηχανή.

Από την άλλη πλευρά των συνόρων, οι αρχές δεν είχαν καμία πρόθεση να επιτρέψουν το δικαίωμα άσκησης άσυλου με την Πολωνική κυβέρνηση να μεταφέρει γρήγορα χιλιάδες συνοριοφύλακες, στρατό αλλά και την ανέγερση ενός φράχτη στο δάσος, ή αλλιώς το “πράσινο σύνορο” που χωρίζει τις δύο χώρες.

Η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, παρέα με τον βαρύ χειμώνα της Πολωνίας κατάφερε να κορυφώσει την κρίση το χειμώνα του 2022 όταν και δεκάδες άτομα έχασαν τη ζωή τους στη προσπάθεια τους να βρεθούν εντός ζώνης της ΕΕ.

Η είδηση της ταινίας, δημιούργησε αμέσως “εμφύλιο” στη Πολωνία. O πρωθυπουργός της χώρας, Ματέους Μοραβιέτσκι, χαρακτήρισε τη ταινία ως “μια συλλογή απροκάλυπτων ψεμάτων” που ως στόχο έχει “να δυσφημίσει τη Δύση και να αποσπάσει τη προσοχή από τον ένδοξο και βασικό ρόλο της Πολωνίας στη βοήθεια του αγώνα στην Ουκρανία”. Ακόμη πιο απροκάλυπτα, ο υπουργός δικαιοσύνης Ζμπίγκνιου Ζιόμπρο, παρομοίασε την Χόλαντ με τον Γιόζεν Γκέμπελς, τον επικεφαλή της ναζιστικής προπαγάνδας και την ταύτησε με τους “Σοβιετικούς και τους Ναζί” που “χρησιμοποιούσαν προπαγανδιστικές ταινίες για να καταστρέφουν την εικόνα της Πολωνίας και των Πολωνών”. Εθνικιστικές οργανώσεις επίσης κάλεσαν για μποικοτάζ της ταινίας αποκαλώντας την “αντι-Πολωνική προπαγάνδα” και “ασεβή προς τους γενναίους άντρες που φυλάνε τα σύνορα μας” στην πιο ίσως εθνικά αφομοιωμένη χώρα στην Ευρώπη.

Πριν ξεκινήσουν ακόμη οι προβολές, ακροδεξιά τρολ διοργάνωσαν διαδικτυακές επιθέσεις ενάντια της ταινίας σε ιστοσελίδες όπως το IMDB και το Πολωνικό FilmWeb, καταρρακώνοντας έτσι τις ιντερνετικές της βαθμολογίες.

Λίγο καιρό αργότερα, όταν και η ταινία ξεκίνησε να διανέμεται στα σινεμά της χώρας, εθνικιστικές ομάδες προσπάθησαν μέσω συγκεντρώσεων να αποτρέψουν την προβολή της ή την προσέλευση του κόσμου σε αυτή. Από την άλλη, ακτιβιστικές οργανώσεις που ασχολούνται με τους πρόσφυγες, αντιφασιστικές ομάδες αλλά και καλλιτεχνικές οργανώσεις που στέκονται ενάντια στη φίμωση της τέχνης βρισκόντουσαν συχνά απέναντί τους.

Οι εθνικιστές συγκεντρωνόντουσαν έξω από τα σινεμά της χώρας με σλόγκαν όπως “Ο Πούτιν σας ευχαριστεί γι’ αυτό που κάνετε” και “Όχι στην Πολωνία-Ουράνιο τόξο”. Οι αντιφασίστες που στέκονταν απέναντι τους, οι οποίοι ταύτιζαν συχνά τη βοήθεια προς τους πρόσφυγες με την βοήθεια που αντιφασίστες παρείχαν σε Εβραικές οικογένειες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, απαντούσαν με το σύνθημα “Πολωνία λευκή, μόνο τον χειμώνα!”

Η ταινία, μπλέκοντας πραγματικά όσο και φανταστικά γεγονότα, περιγράφει την κόλαση των “πράσινων συνόρων” μέσα από τα μάτια μιας οικογένειας από την Συρία, μιας ομάδας ακτιβιστών αλλά και των συνοριοφυλάκων.

Στην Ελλάδα προβλήθηκε ήδη στις νύχτες πρεμιέρας και η διανομή της ξεκινάει στην Αθήνα στις 23 Νοέμβρη.

The post ΠΟΛΩΝΙΑ ΛΕΥΚΗ, ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ! Για τα “Πράσινα Σύνορα”, τη νέα ταινία της Ανιέσκα Χόλαντ first appeared on Aυτολεξεί.

Την ΤΕΤΑΡΤΗ 23/8 έλαβε χώρα αντιφαστική συγκέντρωση στο Αναγνωστήριο στην Αλεξανδρούπολη. Ακολουθεί η ανακοίνωση από την Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου για τη συγκέντρωση και τη φασιστική επίθεση που αυτή δέχτηκε:

Τις τελευταίες μέρες ακροδεξιοί κύκλοι βρήκαν την ευκαιρία να βγουν για ακόμα μια φορά στο δημόσιο πεδίο στον Έβρο δημιουργώντας πολιτοφυλακές, κυνηγώντας και “συλλαμβάνοντας” μετανάστες. Υποστηρίζουν, χωρίς προφανώς κανένα στοιχείο, ότι οι μετανάστες είναι αυτοί που ανάβουν τις φωτιές και καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει στις περιπολίες. Μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να εγκλωβίσουν δεκάδες μετανάστες μέσα σε κοντέινερ.

Την ίδια στιγμή είναι γνωστό ότι 26 μετανάστες, ανάμεσά τους και 2 παιδία βρέθηκαν απανθρακωμένοι στη Δαδιά από τη φωτιά.

Μάλιστα, ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Ζαμπούκης κατά τη συνομιλία του με τον Κουτσούμπα στο Δημαρχείο σήμερα, ανέφερε ότι “ευτυχώς δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές”. Πιθανότατα ο Δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης δεν υπολογίζει σαν ανθρώπινες τις ζωές των 26 μεταναστών. Παραλληλα, τα γνωστά ακροδεξιά καθάρματα, Βελόπουλος της Ελληνικής Λύσης και Στύγκας των Σπαρτιατών, επισκέπτονται την Αλεξανδρούπολη, επιδοκιμάζοντας τα φασιστικά πογκρόμ, τις απαγωγές και τα βασανιστήρια προς τους μετανάστες.

Οι φασίστες με τις πλάτες των ακροδεξιών βουλευτών του Νομού, της πένας τοπικών ενημερωτικών και την κρατική προπαγάνδα, επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν από την ολοσχερή καταστροφή που μαίνεται στην περιοχή του Έβρου. Κατηγορούν τους μετανάστες για μια ακόμα φορά ως εμπρηστές και υπεύθυνους για την κατάσταση αυτή.

Παίζουν για μια ακόμα φορά τον ρόλο που του έχει δώσει το σύστημα, ως πλυντήρια και συγκαλυπτές των πραγματικών ευθυνών. Σε μια κρίσιμη στιγμή, διαχέουν τον ακροδεξιό οχετό στον κοινωνικό ιστό, επιχειρώντας να διασπάσουν τις οργανωμένες προσπάθειες του λαού, ντόπιων και ξένων.

Οι πραγματικές ευθύνες δεν είναι άλλες από κρατικές. Η ελλιπής δασοπροστασία και δασοπυρόσβεση, τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας των ζωών και της φύσης είναι η κρατική πολιτική που οδηγεί σε καταστροφές όπως αυτή στον Έβρο. Το κράτος επιλέγει να δίνει εκατομμύρια στους μηχανισμούς καταστολής μπάτσους και στρατό, να περνά νόμους που επιτρέπουν στα αφεντικά να καταπατούν και να καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι φωτιές δεν μπαίνουν για να μπορούν να περάσουν τα σύνορα οι μετανάστες. Τεράστιες εκτάσεις γίνονται στάχτη και αποκαΐδια για να εξυπηρετήσουν επιχειρηματικά συμφέροντα στην περιοχή. Από την καμμένη γη επωφελούνται όσοι λεηλατούν την φύση για την ανέγερση τουριστικών θερέτρων, αιολικών πάρκων, για την διάνοιξη δρόμων για την εξυπηρέτηση των πολεμοχαρών σχεδίων των ιμπεριαλιστών και για πολλούς άλλους λόγους. Όπως βλέπουμε αλλωστε καθημερινά η φύση του λυσσαλέου κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος δεν λογαριάζει ανθρώπινες ζωές, φύση, οικοσύστημα στο όνομα του κέρδους.

Μέσα σε αυτή την ανθρώπινη και φυσική τραγωδία το δάχτυλο πρέπει να το σηκώσουμε για να αναδείξουμε τον πραγματικό υπαίτιο και να λογαριαστούμε με αυτόν. Και δεν είναι οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες και μετανάστες όπως θέλουν να μας πείσουν τα παιδιά του συστήματος.

Είναι η ίδια η κυριαρχία, το κράτος το κεφάλαιο οι δολοφόνοι και οι εμπρηστές.

Απέναντι στον φασιστικό οχετό να οργανωθούμε και να δράσουμε για τις πραγματικές ανάγκες της τάξης μας και να απλώσουμε ένα ακόμα μεγαλύτερο δίκτυο αλληλεγγύης για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στο σήμερα, να αναμετρηθούμε με όσους λεηλατούν τη φύση και τις ζωές μας στο αυριο.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ
ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ

Για την επίθεση στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην Αλεξανδρούπολη:

Την Τετάρτη 23 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε επίθεση στον χώρο του Αναγνωστηρίου και στον κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος για την καλεσμένη αντιφασιστική συγκέντρωση. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, ομάδα περίπου 30 ατόμων προσέγγισε συντεταγμένα από το απέναντι πεζοδρόμιο και προσπαθούσε να προκαλέσει συμπλοκή. Δεδομένης της κατάστασης η περιφρούρηση κράτησε αμυντική στάση προσπαθώντας να περιορίσει τα άτομα. Στη συνέχεια μετά από την συμπλοκή, τα άτομα αποχώρησαν και ο συγκεντρωμένος κόσμος παρέμεινε για κάποια ώρα στο σημείο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε μέσα στο Αναγνωστήριο, όπου και ακολούθησε ανοιχτή συνέλευση. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης ομάδα δεκάδων ατόμων, με κάποια να έχουν καλυμμένα χαρακτηριστικά και να είναι οπλισμένοι, προσπάθησαν να επιτεθούν στον κόσμο που βρισκόταν στον χώρο για ακόμα μία φορά. Μετά από μικρής έντασης συμπλοκή, τα άτομα αποχώρησαν.

Η παρουσία αστυνομίας και ασφάλειας καθ’ όλη την διάρκεια των επιθέσεων ήταν διακριτική. Οι επιθέσεις οργανώθηκαν από τα ίδια group chat που χρησιμοποιούνται για την αναζήτηση μεταναστών.

Το Αναγνωστήριο και ο κόσμος που συμμετέχει στις δομές του χώρου, από την πρώτη στιγμή των πυρκαγιών στον Έβρο, έχει στηρίξει έμπρακτα και έχει δώσει όλες του τις δυνάμεις για να στήσει ένα δίκτυο αλληλεγγύης που βοηθά στην πρώτη γραμμή των πυρκαγιών με όλα τα απαραίτητα. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες μέρες έχουν συγκεντρωθεί τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, φάρμακα για τα άτομα που συμμετέχουν στην πυρόσβεση, για αυτούς που εκκένωσαν τις κατοικίες τους. Από το Αναγνωστήριο ξεκίνησε και η συνεργασία με την Κοινωνική Κουζίνα “Ο Άλλος Άνθρωπος”, που τις τελευταίες μέρες καθημερινά προσφέρει εκατοντάδες μερίδες τροφής σε όσα άτομα είναι στην πρώτη γραμμή των πυρκαγιών.

Σε αυτόν τον κόσμο επέλεξαν να επιτεθούν. Στον κόσμο της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, που μέρα – νύχτα βρισκόταν στους δρόμους βοηθώντας με κάθε τρόπο.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τους νέους, τους ντόπιους, τους ξένους και κάθε άτομο που ζεί εδώ να αντιληφθεί και να σκεφτεί ποιος είναι ο πραγματικός υπαίτιος για τα δεινά μας. Εμείς το λέμε και θα το ξαναλέμε με όλη μας την φωνή. Οι πραγματικές ευθύνες δεν είναι άλλες από τις κρατικές. Η ελλιπής δασοπροστασία και δασοπυρόσβεση, τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας των ζωών και της φύσης είναι η κρατική πολιτική που οδηγεί σε καταστροφές, όπως αυτή στον Έβρο. Το κράτος επιλέγει να δίνει εκατομμύρια στους μηχανισμούς καταστολής μπάτσους και στρατό, να περνά νόμους που επιτρέπουν στα αφεντικά να καταπατούν και να καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια.

Χωρίς προφανώς κανένα στοιχείο οι φασίστες αναπαράγουν το αφήγημα ότι οι μετανάστες είναι αυτοί που ανάβουν τις φωτιές και καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει στις περιπολίες.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι φωτιές δεν μπαίνουν για να μπορούν να περάσουν τα σύνορα οι μετανάστες. Τεράστιες εκτάσεις γίνονται στάχτη και αποκαΐδια για να εξυπηρετήσουν επιχειρηματικά συμφέροντα στην περιοχή. Από την καμμένη γη επωφελούνται όσοι λεηλατούν τη φύση για την ανέγερση τουριστικών θερέτρων, αιολικών πάρκων, για τη διάνοιξη δρόμων για την εξυπηρέτηση των πολεμοχαρών σχεδίων των ιμπεριαλιστών και για πολλούς άλλους λόγους. Όπως βλέπουμε άλλωστε καθημερινά η φύση του λυσσαλέου κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος δεν λογαριάζει ανθρώπινες ζωές, φύση, οικοσύστημα στο όνομα του κέρδους.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

The post Ακροδεξιοί & φασίστες, ως ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΣ των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ, κατηγορούν τους μετανάστες first appeared on Aυτολεξεί.

Ασχολούμαι εδώ και πολύ καιρό με το θέμα των ψυχικών προκλήσεων των προσφύγων και έχω πραγματοποιήσει πολλές συνεντεύξεις με διάφορους πρόσφυγες και άλλους ανθρώπους σχετικά με αυτό. Όταν άτομα διαφορετικών ηλικιών, φύλων, εθνικοτήτων και υπόβαθρων έρχονται κοντά λόγω κοινών δύσκολων εμπειριών και απαιτητικών ψυχολογικών εμποδίων, ορισμένα ζητήματα έρχονται στο προσκήνιο.

Από τις απλές φιλίες μέχρι τις ερωτικές σχέσεις, τα κοινά στερεότυπα φύλου για τους ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή ή την Αφρική και οι ισχυρές αποικιοκρατικές και υπεροπτικές προκαταλήψεις απέναντί τους οδηγούν σε κάποιες εμπειρίες που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως πόρους σεξουαλικής και συναισθηματικής ικανοποίησης, οι οποίοι στη συνέχεια απορρίπτονται παρόμοια με τις μπαταρίες και αναζητούν νέους πόρους μόλις εξαντληθούν οι υπάρχοντες. Η δυναμική της εξουσίας και της κυριαρχίας που κατέχουν οι πολίτες, σε συνδυασμό με την υπερβολική έμφαση στον ατομικισμό που τους οδηγεί να παραβλέπουν το υπόβαθρο και τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, συμβάλλουν σημαντικά στην ψυχολογική δυσφορία.

Οι πρόσφυγες από τους οποίους έχω πάρει συνεντεύξεις μιλούν συχνά για την έλλειψη διαλόγου και την αδιαφορία των άλλων για τα συναισθήματά τους. Είχα μια συνέντευξη με έναν 36χρονο άνδρα από τη Συρία, ενώ ταυτόχρονα έκλαιγε εξηγώντας ότι γι’ αυτούς (τους πολίτες) φαίνεται σαν «εμείς να μην έχουμε συναισθήματα και να μην αισθανόμαστε τέτοιο πόνο!» Εξήγησε πώς η σύντροφός του τερμάτισε απότομα τη σχέση τους χωρίς να το συζητήσει μαζί του. Όταν προσπάθησε να ξεκινήσει μια συζήτηση, εκείνη τον κατηγόρησε για παρενόχληση και απείλησε ότι θα εμπλέξει την αστυνομία στο θέμα.

Είχα κι ο ίδιος τη δική μου εμπειρία όπου, όταν μίλησα στην πρώην θεραπεύτριά μου για το αίσθημα της μοναξιάς και της απομόνωσης, με ρώτησε ξαφνικά αν είχα σκεφτεί να αποκτήσω μια κοπέλα για να λύσω το πρόβλημα!

Μιλούσα με έναν 25χρονο άνδρα από το Μάλι, ο οποίος μου εξήγησε πως κάποιοι εθελοντές στο νησί της Λέσβου αντιμετώπιζαν ανθρώπους σαν κι αυτόν ως σεξουαλικό αντικείμενο και εξαφανίζονταν αφού κοιμόντουσαν μια φορά μαζί και δεν απαντούσαν καν στα μηνύματά τους αργότερα. Αυτό ήταν κάτι που το είδα σε καταλήψεις στην Αθήνα, όπου σε ορισμένες η απόφαση ήταν να μην αφήσουμε τους εθελοντές να εμπλακούν συναισθηματικά με τους ανθρώπους μέσα.

Το αίσθημα ότι σε αγνοούν, η συνεχής αίσθηση της υπεροχής των άλλων απέναντί σου και φυσικά τα γλωσσικά εμπόδια και οι πολιτισμικές διαφορές επιτείνουν τα προβλήματα. Αυτή η αγωνία, με τη σειρά της, καλλιεργεί αυξημένα συναισθήματα απομόνωσης.

Όταν αισθάνεστε ότι οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να επενδύσουν χρόνο και χώρο για να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον, αυτό σας κάνει να αισθάνεστε περισσότερο αποκομμένοι από την κοινωνία. Ένα αίσθημα με το οποίο, προφανώς, μετά την κρίση του κόβιντ, περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται.

Μια ανύπαντρη μητέρα από το Αφγανιστάν μου εξήγησε ότι «δεν είσαι τίποτα περισσότερο από μία προσφύγισσα με τόσες πολλές προκλήσεις στη ζωή σου. Πώς μπορείς να μοιραστείς τα συναισθήματά σου με κάποιον που σε κοιτάζει έτσι εξ αρχής; Οι άντρες σε θέλουν για τη σεξουαλική τους ευχαρίστηση, αλλά δεν θα ασχοληθούν με τα παιδιά σου και τις προκλήσεις της ζωής σου. επειδή είσαι μια γυναίκα που φυσικά έχει ανάγκες, αλλά δεν έχει τη δύναμη να έχει κανέναν έλεγχο!»

Η συζήτηση με μια ανύπαντρη μητέρα από την Ουκρανία αποκάλυψε μια παρόμοια αφήγηση. Μοιράστηκε ότι οι άνθρωποι συχνά υποθέτουν ότι είναι πρόθυμη «να συμμετάσχει σε περιστασιακά ραντεβού της μιας νύχτας και προϋποθέτουν ότι είναι ανοιχτή γι’ αυτό!» Το αίσθημα του εξευτελισμού, σε συνδυασμό με τα συμπαθητικά αλλά και συγκαταβατικά βλέμματα που δέχεται για την κατάστασή της και την κατάσταση του παιδιού της, καθιστούν την πραγματικότητά της ακόμη πιο δύσκολη ώστε να αλληλεπιδράσει με μια κοινωνία που την υποβάλλει σε στερεοτυπικές και ρατσιστικές ερωτήσεις σχετικά με τις συνθήκες στην Ουκρανία.

Η Ζάχρα, 23 ετών από το Ιράν, μου είπε: «Ζούμε σε μια κοινωνία όπου αν δεν συναντήσεις κάποιον για μια εβδομάδα, αυτή η σχέση θεωρείται τελειωμένη! Και μετά σου λένε, είμαι ερωτευμένος με κάποιον άλλο!»

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν ότι η δωρεά ρούχων, τροφίμων ή χρημάτων είναι αρκετή για να βοηθήσουν ή να είναι αλληλέγγυοι με τους πρόσφυγες, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αυτό αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος της λύσης. Για να κάνουμε πράγματι τη διαφορά, χρειάζεται να κατανοήσουμε την κατάσταση των προσφύγων και τι χρειάζονται περισσότερο. Αυτό περιλαμβάνει την κατανόηση του τραύματος που έχουν βιώσει, των πολιτισμικών εμποδίων που μπορεί να αντιμετωπίζουν και των ιδιαίτερων αναγκών των κοινοτήτων τους.

Στον σημερινό κόσμο, όλοι μας αντιμετωπίζουμε διαφορετικές προκλήσεις. Ωστόσο, ως πρόσφυγας, πρέπει να υπομείνεις και να αποδεχτείς τα κοινωνικά στερεότυπα –μαζί με τη στέρηση, τις διακρίσεις, τον ρατσισμό, τη χαμηλή οικογενειακή συνοχή και, το πιο σημαντικό, το άγχος των διοικητικών συμπεριφορών εξαιτίας της μοναδικής σου κατάστασης. H επιδίωξη της συναισθηματικής σου ολοκλήρωσης γίνεται μια εξακολουθητική ενοχλητική κατάσταση. Αυτό αναπόφευκτα συμβάλλει σε συναισθήματα σύγχυσης ταυτότητας και απομόνωσης.

Αυτό που έγραψα εδώ είναι φυσικά μια εμπειρία ανάμεσα σε πολλές πικρές και γλυκές εμπειρίες και ελπίζω να μην κριθεί ως η μόνη δυνατή αφήγηση.

Φωτογραφία: Στιγμιότυπο από την ταινία “The Red Turtle” (Η Κόκκινη Χελώνα), μια δραματική ταινία κινουμένων σχεδίων φαντασίας του 2016, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Michaël Dudok.

The post Συναισθηματική ερήμωση: προκλήσεις ενός εκτοπισμένου first appeared on Aυτολεξεί.