Δυστυχώς για τον λαό του Ιράν και τις μακρόχρονες φιλοδοξίες του να απομακρύνει το βάναυσο καθεστώς του Αγιατολάχ, η δολοφονία του Χαμενεΐ από τον Τραμπ χρησιμεύει μόνο στη δημιουργία ενός μάρτυρα – ενός μάρτυρα που θα απαλύνει τη βάναυση κληρονομιά του για πολλούς, θα αυξήσει την υποστήριξη των σκληροπυρηνικών προς το καθεστώς και θα ωθήσει πολλούς μετριοπαθείς Ιρανούς να υπερασπιστούν το καθεστώς.

Εν τω μεταξύ, εικόνες φιλοκαθεστωτικών υποστηρικτών που θρηνούν τον Αγιατολάχ φέρνουν σύγχυση στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και έχουν μπερδέψει τμήματα της Αριστεράς υποστηρίζοντας ότι, εφόσον ο λαός θρηνεί δημόσια, το καθεστώς πρέπει να είχε γνήσια λαϊκή υποστήριξη. Και φυσικά είχε! Ένα τμήμα της ιρανικής κοινωνίας ακολουθεί την ιδεολογία του σκληροπυρηνικού καθεστώτος, πιστεύει και υποστηρίζει τη σιιτική υπεροχή του και έχει επωφεληθεί από το καθεστώς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Αυτό δεν αναιρεί την πραγματικότητα ότι το καθεστώς είναι σκληροπυρηνικό, εξτρεμιστικό, διεφθαρμένο, βάναυσο, καταπιεστικό, αντιδημοκρατικό και κατά των δικαιωμάτων των γυναικών, και ότι έχει σφαγιάσει και κακοποιήσει χιλιάδες πολίτες του όλα αυτά τα χρόνια. Οι εικόνες υποστηρικτών του καθεστώτος που θρηνούν δεν θα πρέπει να εκτροχιάσουν τη συζήτηση από το γεγονός ότι αυτό το ίδιο το καθεστώς είναι υπεύθυνο για τουλάχιστον 40.000 θανάτους σε διάστημα μίας εβδομάδας και ότι συνεχίζει να κακοποιεί μειονότητες όπως οι Κούρδοι, οι Μπαλούχ, οι Μπαχάι, οι Αζέροι, οι Αχβάζοι, οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι σε όλη τη χώρα. Το Ιράν ευθύνεται επίσης για ένα τεράστιο ποσοστό επιβεβαιωμένων εκτελέσεων παγκοσμίως, που τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σε σχεδόν τα δύο τρίτα του καταγεγραμμένου παγκόσμιου συνόλου!!!

Ως Κούρδοι-ισσες είμαστε σταθερά η εθνοτική ομάδα με τις περισσότερες εκτελέσεις σε όλο το Ιράν – κυρίως επειδή κραυγάζουμε πιο πολύ για την αντίσταση στο καθεστώς και στεκόμαστε ακλόνητες στην απαίτηση των βασικών ανθρωπίνων και πολιτιστικών μας δικαιωμάτων.

Η ιδανική κατάσταση θα ήταν για τον λαό του Ιράν να απομακρύνει το καθεστώς του, αλλά επειδή στερούνται την ελευθερία αυτενέργειάς τους, τώρα παρακολουθούν κουρασμένα την εξελισσόμενη σύγκρουση.

Αυτή τη στιγμή έχει επιβληθεί ένας πόλεμος στον λαό στο όνομα της απελευθέρωσής του – μια απελευθέρωση που δεν έχει στην καρδιά της τη δημοκρατία ή τα συμφέροντα του λαού του Ιράν. Είναι μια απελευθέρωση που, όπως είδαμε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της γυναικείας απελευθέρωσης για να επιβάλει έναν δικτάτορα-μαριονέτα με τη μορφή του Ρεζά Παχλεβί, ο οποίος θα «απελευθερώσει» ένα μικρό τμήμα της ελίτ των Ιρανών γυναικών στην κοινωνία εις βάρος των συλλογικών δικαιωμάτων των γυναικών, αφήνοντας στη θέση της τη δομική βία που βιώνουν οι περιθωριοποιημένες γυναίκες και κοινότητες.

Αν η απελευθέρωση δεν διαλύει τον αυταρχισμό, την πατριαρχία και την εθνική κυριαρχία, δεν είναι καθόλου απελευθέρωση, αλλά μάλλον αλλαγή καθεστώτος που καταλαμβάνει τη φεμινιστική γλώσσα για να αντικαταστήσει τον θρησκευτικό αυταρχισμό με εθνικιστικό αυταρχισμό.

Ο δυτικός παρεμβατισμός από τη φύση του είναι ανίκανος και απρόθυμος να το κάνει αυτό. Γι’ αυτό λέμε όχι στις διεθνείς παρεμβάσεις που επιβάλλουν δικτατόρες-μαριονέτες σε αναμονή, όπως ο Ρεζά Παχλεβί. Γι’ αυτό, ως Κούρδοι-ισσες, ως μειονότητες, ως φιλοδημοκρατικές ομάδες, λέμε συνεχώς: «Όχι στους Μουλάδες! Όχι στον Σάχη»!

Αυτή η δήλωση είναι μια διακήρυξη ότι η ελευθερία δεν μπορεί να προέλθει από εξωτερική επιβολή. Είναι μια απαίτηση ότι η δημοκρατία, τα δικαιώματα των γυναικών και η προστασία όλων των μειονοτήτων πρέπει να βρίσκονται στην καρδιά οποιουδήποτε μελλοντικού Ιράν. Οτιδήποτε λιγότερο δεν είναι απελευθέρωση, αλλά συνέχιση της ίδιας βίας, ντυμένης με νέα ρητορική, που αντικαθιστά έναν άνδρα με θρησκευτική ενδυμασία με έναν άλλον σκληροπυρηνικό άνδρα, ντυμένο με ένα ακριβό κοστούμι.

Αυτό είναι κάτι που εμείς ως Κούρδισσες-οι έχουμε δει και συνεχίζουμε να βιώνουμε στη Συρία, όπου οι εορτασμοί για την απομάκρυνση του βάναυσου καθεστώτος Άσαντ μόλις που τελείωναν όταν το καθεστώς αντικαταστάθηκε από μια εξτρεμιστική δύναμη που συνδέεται με την Αλ Κάιντα και το ISIS, με τη μορφή του Άχμαντ αλ-Σάρα. Οι λαοί του Ιράν που αγαπούν τη δημοκρατία, οι μειονότητες που υποφέρουν εδώ και πολύ καιρό, οι γυναίκες και τα κορίτσια του Ιράν αξίζουν κάτι καλύτερο από αυτό το οδυνηρό αποτέλεσμα.

* Η Δρ Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα, διδακτόρισσα Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Newcastle της Αυστραλίας. Έχει συνεργαστεί στενά με πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένους στη Ροζάβα. Συμμετείχε επίσης στην αυτόνομη αυτοδιοίκηση της Ροζάβα ως μέλος του Συμβουλίου Ανασυγκρότησης του Κομπάνι μετά την απελευθέρωσή του από το ISIS. Είναι η ιδρύτρια του The Middle Eastern Feminist – μιας πλατφόρμας που δίνει φωνή στα φεμινιστικά, κατά των διακρίσεων, συμπεριληπτικά και διατομεακά κινήματα στην περιοχή. Αποτέλεσε συνδιευθύντρια του Κουρδικού Κέντρου Μελετών (KURDISH CENTER FOR STUDIES). Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η έρευνά της επικεντρώνεται στη δυναμική των φύλων, τη μετασυγκρουσιακή ανασυγκρότηση, τη Jineolojî (Γυναιολογία), το πολίτευμα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και τις κουρδικές σπουδές.

The post Όχι στην ξένη παρέμβαση, τους σάχηδες και τους μουλάδες: Η ελευθερία έρχεται μόνο από τα κάτω first appeared on Aυτολεξεί.

Καθώς η απειλή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου πλησιάζει, πολλοί Δυτικοί και ξένοι ζητούν (και πάλι) την εξέγερση των «ιρανικών» λαών ενάντια στο καθεστώς του IRGC. Αυτή η παρασιτική προσέγγιση πρέπει να καταδικαστεί έντονα, διότι στρέφεται δυσανάλογα εναντίον μειονοτήτων όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλόχ, οι οποίοι ήταν πάντα οι πρώτοι που αντιστάθηκαν στο ιρανικό καθεστώς – ακριβώς επειδή υπέφεραν για δεκαετίες τις χειρότερες απάνθρωπες πολιτικές του. Επίσης, ήταν οι πρώτοι που υπέστησαν τις συνέπειες και τα αντίποινα. Είδαμε επίσης το επίπεδο της αλληλεγγύης της περσικής αριστεράς να μειώνεται σε μια απλή βιτρίνα στην εξέγερση του 2022. Γνωρίζουμε ακόμη ότι το 1979, μειονότητες όπως οι Κούρδοι, που είχαν επίσης αντισταθεί στον Σάχη, υπέστησαν φετφάδες που τους καταδίκαζαν σε μαζική εκτέλεση όταν άλλες φατρίες της εξέγερσης ανέλαβαν την εξουσία.

Πρέπει να είναι απόφαση των διαφόρων ομάδων και μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων και των Μπαλόχ, να καθορίσουν πώς – και αν – επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση για την επιδίωξη της απελευθέρωσής τους, ειδικά επειδή έχουν εξαντλήσει τις δημοκρατικές/ειρηνικές εξεγέρσεις με καταστροφικά αποτελέσματα για αυτούς. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, δεδομένου ότι οι περιοχές τους είναι οι πιο στρατιωτικοποιημένες και φιλοξενούν με τη βία την πλειονότητα των στρατιωτικών φυλακίων και στρατώνων του IRGC, καθιστώντας τις πιο πιθανές στόχους ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών και ιρανικών στρατιωτικών αντιδράσεων. Ακόμη και οι Κούρδοι της διασποράς πρέπει να είναι προσεκτικοί όταν καλούν σε εξεγέρσεις στο Ιράν, καθώς έχουμε το προνόμιο της ασφάλειας, μακριά από τις απειλές βομβαρδισμών από το Ιράν ή το Ισραήλ. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που αντιμετωπίζουμε εκτοπισμό, αεροπορικές επιδρομές ή αντίποινα του καθεστώτος σε περίπτωση αποτυχίας της αλλαγής του. Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί ήδη τις στρατιωτικοποιημένες κουρδικές περιοχές και πόλεις ως ανθρώπινες ασπίδες ενάντια σε αυτές τις επιθέσεις, όπως βλέπουμε στο Κερμάνσαχ. Οι ζωές των Κούρδων πληρώνουν για άλλη μια φορά τα πολεμικά τους παιχνίδια.

Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων του 2022 που ακολούθησαν τη βίαιη δολοφονία της Τζίνα Αμίνι, ήταν οι Κούρδοι που ξεκίνησαν μαζικές διαμαρτυρίες χρησιμοποιώντας το κουρδικό σύνθημα «Jin, Jiyan, Azadi» — ένα σύνθημα που υιοθετήθηκε γρήγορα από την υπερεθνικιστική περσική αριστερά. Αυτή η φατρία συνέχισε να εξαλείφει τις συνεισφορές και τα νόμιμα παράπονα των Κούρδων για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Η περσική αντιπολίτευση υποστήριξε επίσης ευρέως την επιστροφή του Σάχη, όπως κάνει και σήμερα, ζητώντας την αντικατάσταση μιας δικτατορίας από μια άλλη — υποστηρίζοντας ότι ένα υπερ-κοσμικό καθεστώς θα ήταν προτιμότερο από ένα υπερ-θρησκευτικό. Αυτή η προσέγγιση δεν έλαβε υπόψη τις λεπτές ιστορικές πραγματικότητες της μεταχείρισης των μειονοτήτων υπό το υπερ-εθνικιστικό καθεστώς του πρώην Σάχη. Οι Κούρδοι απορρίπτουν κατηγορηματικά και τα δύο συστήματα ως βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις και απαιτούν αντ’ αυτού δημοκρατία, φεντεραλισμό, ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιώματα των γυναικών.

Ενώ ορισμένες κουρδικές φατρίες στο Ροζχιλάντ (Ανατολικό Κουρδιστάν, κατεχόμενο Κουρδιστάν στο Ιράν) έχουν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν τις ισραηλινές επιθέσεις κατά του IRGC, αυτές οι προσπάθειες πρέπει να θεωρηθούν ως η απελπισμένη ελπίδα των μακροχρόνια καταπιεσμένων μειονοτήτων που έχουν υποστεί δεκαετίες εκτελέσεων, αναγκαστικής αφομοίωσης, φτώχειας και στρατιωτικοποίησης. Είναι αποκλειστικά στο χέρι τους να καθορίσουν τη φύση της αντίστασής τους – αν μπορούν να ξεπεράσουν τη συλλογική κόπωση και το τραύμα από τα αντίποινα του καθεστώτος μετά τις εξεγέρσεις του 2022, και αν η αντίστασή τους θα πάρει τη μορφή ένοπλης πάλης ή μαζικών διαδηλώσεων.

Ας τους αφήσουμε να αποφασίσουν, αντί να προσπαθούμε να επωφεληθούμε από την καταπίεση και τις ζωές τους.

Η διεθνής αριστερά πρέπει επίσης να είναι προσεκτική ώστε, στην καταδίκη του Ισραήλ και της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα, να μην παρουσιάζει ακούσια το ιρανικό καθεστώς ως μια ηρωική δύναμη αντίστασης. Και τα δύο καθεστώτα – όπως υποστηρίζουν από καιρό πολλοί αναρχικοί και όπως είναι η φύση των εθνικών κρατών – είναι βαθιά καταπιεστικά και λειτουργούν μέσω ιεραρχιών εξουσίας και βίας που είναι ενσωματωμένες στους θεσμούς τους.

Πολλαπλές αλήθειες μπορούν να συνυπάρχουν: το Ιράν είναι καταπιεστικό, το Ισραήλ είναι γενοκτονικό, και τα δύο είναι εξίσου επικίνδυνα. Πρέπει να είμαστε αντίθετοι σε όλες τις μορφές πολέμου, γενοκτονιών και βίας, και οι καταπιεσμένοι μπορεί να βλέπουν αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι εξουσίας ως μια σπάνια ευκαιρία να απελευθερωθούν από τη θανάσιμη λαβή των διεφθαρμένων Αγιατολάχ. Ταυτόχρονα όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ δεν βασίζονται στην επιθυμία να απελευθερώσει άλλους, όπως δεν συνέβη με τις ΗΠΑ στο Αφγανιστάν ή το Ιράκ, αλλά στην επιδίωξη των δικών του περιφερειακών στόχων. Παρά την επικράτηση των οριενταλιστικών και αποικιοκρατικών πλαισίων στη Δύση, οι καταπιεσμένοι λαοί της Μέσης Ανατολής είναι απολύτως ικανοί να εκφράσουν και να αναλύσουν τα αλληλοεπικαλυπτόμενα στρώματα καταπίεσης που βιώνουν καθημερινά.

Πολλοί, ειδικά στη διασπορά, χαιρετίζουν με ενθουσιασμό την προοπτική ενός νέου πολέμου. Αλλά εμείς, τα παιδιά του πολέμου, γνωρίζουμε το ανθρώπινο κόστος του – τις διά βίου συνέπειες που φέρνουμε ως άτομα και ως κοινότητες.

Σε έναν ιδανικό, ουτοπικό κόσμο, μια δημοκρατική μαζική εξέγερση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μετασχηματιστικές αλλαγές εντός του IRGC. Ωστόσο, μια τέτοια πραγματικότητα είναι εξίσου απίθανη με την παγκόσμια κανονικοποίηση της μαζικής δολοφονίας γυναικών και παιδιών – από το Κονγκό έως το Σουδάν, από τη Λιβύη έως τη Συρία και το Λίβανο, το Turtle Island, την Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν και το Μπαλουχιστάν. Αν οι καταπιεσμένες μειονότητες επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τις ισραηλινές επιθέσεις κατά του IRGC για να απελευθερωθούν, τότε είναι δικαίωμά τους – αλλά ομοίως, αν συγκρατηθούν και επιδείξουν προσοχή λόγω της βίας των αντιποίνων στο παρελθόν, τότε είναι επίσης δικαίωμά τους.

Ο ρόλος μας ως εξωτερικοί παρατηρητές, ως ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί, είναι να ακούμε και να υποστηρίζουμε τις φωνές των καταπιεσμένων στο Ιράν – αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν είναι όλες οι φωνές ίσες. Κάποιοι ζητούν δημοκρατία και δικαιώματα για τις γυναίκες, ενώ άλλοι ζητούν απλώς μια διαφορετική δικτατορία. Πρέπει να παραμείνουμε ξεκάθαροι στην αλληλεγγύη μας, γνωρίζοντας ότι κανένας από εμάς δεν είναι ελεύθερος μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι. Όπως έχουμε δει στη Ροζάβα, μπορούμε να έχουμε ένα δημοκρατικό συνομοσπονδιακό σύστημα στο οποίο διαφορετικές εθνοθρησκευτικές ομάδες μπορούν να συνυπάρχουν, ασκώντας παράλληλα τα πλήρη πολιτιστικά και θρησκευτικά τους δικαιώματα.

——————————

*Η Δρ Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα, διδακτόρισσα Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Newcastle της Αυστραλίας. Έχει συνεργαστεί στενά με πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένους στη Ροζάβα. Συμμετείχε επίσης στην αυτόνομη αυτοδιοίκηση της Ροζάβα ως μέλος του Συμβουλίου Ανασυγκρότησης του Κομπάνι μετά την απελευθέρωσή του από το ISIS. Είναι η ιδρύτρια του The Middle Eastern Feminist – μιας πλατφόρμας που δίνει φωνή στα φεμινιστικά, κατά των διακρίσεων, συμπεριληπτικά και διατομεακά κινήματα στην περιοχή. Αποτέλεσε συνδιευθύντρια του Κουρδικού Κέντρου Μελετών (KURDISH CENTER FOR STUDIES). Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η έρευνά της επικεντρώνεται στη δυναμική των φύλων, τη μετασυγκρουσιακή ανασυγκρότηση, τη Jineolojî (Γυναιολογία), το πολίτευμα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και τις κουρδικές σπουδές.

The post Hawzhin Azeez: «Τα παιδιά του πολέμου γνωρίζουν το ανθρώπινο κόστος του» first appeared on Aυτολεξεί.

Γιατί οι κυρίαρχοι δεν μπορούν να οικειοποιηθούν το κουρδικό φεμινιστικό σύνθημα «Jin, Jiyan, Azadi»;

Το “Jin, Jiyan, Azadi” είναι ένα κουρδικό σύνθημα που δημιουργήθηκε από τον αγώνα των Κούρδισσων επαναστατών γυναικών εδώ και 40 χρόνια. 40 χρόνια τρόμου, βίας, φυλακών, βασανιστηρίων, εκτελέσεων, αποκεφαλισμών, σεξουαλικής βίας, πείνας και εξαφανίσεων επειδή ήταν απλώς γυναίκες Κούρδισσες.

Δεκαετίες αντίστασης ενάντια στις πατριαρχικές, φασιστικές και κρατικιστικές καταπιέσεις. Δεκαετίες ανείπωτων κραυγών πόνου και δυστυχίας. Αυτή ήταν η κραυγή της Sakine Canciz [μιας από τις τρεις γυναίκες που δολοφονήθηκαν στο Παρίσι στις 9 Ιανουαρίου 2013] όταν της έκοψαν το στήθος μέσα σε τουρκική φυλακή.

Δεκαετίες στοχευμένης έμφυλης βίας εναντίον μας, εναντίον των Κουρδισσών γυναικών μας· πολλές από αυτές πήραν τα όπλα και αγκάλιασαν μια ζωή στα βουνά για μια επανάσταση που συνεχίζεται ακόμα.

Εμείς οι Κούρδοι είμαστε ένας βαθιά φιλόξενος λαός. Θα μοιραστούμε τα συνθήματά μας και τις επαναστατικές μας ιδεολογίες και επιδιώξεις. Όχι όμως σε βάρος του αίματος, του πόνου και της δυστυχίας των Κουρδισσών γυναικών μας. Δεν θα πουλήσουμε το πολύτιμο και ιερό αίμα τους, την ευγενή θυσία τους στα κινήματά σας.

Χρησιμοποιείτε το “Jin, Jiyan, Azadi” αλλά δεν ξέρετε τι είναι ή πού βρίσκεται η Ροζάβα. Δεν σας ενδιαφέρει το θάρρος και η θυσία των μαχητριών του YPJ που νίκησαν το ISIS.

Δεν σας ενδιαφέρει ότι το πολίτευμα του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού είναι η λύση στα πολιτικά σας προβλήματα και απλώς θέλετε να εξαλείψετε μια ομάδα παλιών γενειοφόρων και θρησκευόμενων ανδρών με νέους άνδρες.

Δεν σας ενδιαφέρει η Zaynab Jalali που δολοφονείται καθημερινά σε ιρανική φυλακή για πάνω από μια δεκαετία. Σιωπήσατε όταν η Zahra Muhamadi συνελήφθη και καταδικάστηκε σε μια δεκαετία φυλάκισης επειδή δίδασκε στα παιδιά των Κούρδων τη μητρική τους γλώσσα.

Σιωπάτε όταν οι Κούρδοι εξακολουθούν να είναι η μεγαλύτερη ομάδα στο Ιράν που απαγχονίζεται από τα δοκάρια του βαρέου εξοπλισμού σας στο κέντρο των πόλεών σας σαν κάποιο μακάβριο θέαμα.

Χρησιμοποιήστε το “Τζιν, Τζιγιάν, Αζάντι” αλλά αποκαλέστε την Τζίνα. Αποκαλέστε την Κούρδισσα. Κοιτάξτε τις χιλιάδες Κούρδισσες που εργάζονται, αγαπούν, αιμορραγούν και στέκονται πίσω της. Εξίσου σημαντικό: αναγνωρίστε τις άλλες καταπιεσμένες και πρόθυμες μειονότητες με τις οποίες ζείτε. Δείτε τον αγώνα των γυναικών Baluch αυτή τη στιγμή. Βλέπετε τι περνούν;

Τα επαναστατικά κινήματα δεν έχουν ανάγκη να οικειοποιηθούν κάτι. Δημιουργούν, γεννούν και προσθέτουν στην ήδη υπάρχουσα πληθώρα επαναστατικών πράξεων και ιδεολογιών. Τα επαναστατικά κινήματα δεν οικειοποιούνται την κραυγή εκείνων που είναι ήδη καταπιεσμένοι. Τα επαναστατικά κινήματα δεν επαν-αποικίζουν εκείνους που έχουν ήδη αποικιστεί, εκείνους που έχουν ήδη εκτοπιστεί, εκείνους που έχουν ήδη φιμωθεί και δολοφονηθεί.

Χρησιμοποιήστε το “Jin, Jiyan, Azadi” αλλά μόνο αν την αποκαλείτε Jina και μόνο αν την αποκαλείτε Κούρδισσα.

#MahsaAmini #EndIranRegime #IranProtests #IranProtests #LetUsTalk #Jîna_Emînî #Jina_emini #WhiteWednesdays #TwitterKurds #Rojhilat #IranRevolution2022 #مهسا_امینی #Rojhilat #Rojhilat #JinaMahsaAmini #opiran #IranRevolution2022 #Rojhilat #IranRevolution2022 #Jina_emini #WhiteWednesdays #Iranianwomen

* Η Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα ακαδημαϊκός, ακτιβίστρια και φεμινίστρια στο νότιο Κουρδιστάν (βόρειο Ιράκ). Γράφει και δημοσιεύει για το ζήτημα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού κ.ά. Είναι δημιουργός του The Middle Eastern Feminist και συμμετέχει στο Hevi Foundation, προωθώντας την οικοδόμηση σχολείων, βιβλιοθηκών και πανεπιστημίων στη Ροζάβα

The post Η προέλευση του συνθήματος “Jin, Jiyan, Azadi” (γυναίκα, ζωή, ελευθερία) first appeared on Aυτολεξεί.

Καθώς οι διαφορετικοί λαοί του Ιράν διαμαρτύρονται κατά του καθεστώτος τους μετά τη δολοφονία της 22χρονης Κούρδισσας Zhina Mehsa Amini, πρέπει να θυμόμαστε ένα σημαντικό γεγονός: το Ιράν δεν είναι μια ομοιογενής οντότητα ενός πολιτισμού, ενός λαού, μιας γλώσσας, μιας εθνότητας. Διαμαρτύρεστε για τη δολοφονία της γυναικείας φύσης της Zhina, αλλά όχι για τη δολοφονία της κουρδικότητάς της.

Τα επαναστατικά κινήματα θα πρέπει να αποφεύγουν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες πατριαρχικές και ρατσιστικές αξίες που έχουν τα καθεστώτα που προσπαθούν να ανατρέψουν – διαφορετικά κάνουν το λάθος να αντικαθιστούν απλώς μια ομάδα ρατσιστών, πατριαρχικών ανθρώπων με μια άλλη. Αυτό ήταν το σήμα κατατεθέν της Ιρανικής Επανάστασης του 1979, όπου οι γυναίκες βρέθηκαν ξαφνικά, μαζί με διάφορες εθνοθρησκευτικές ομάδες, να είναι εν τέλει οι κύριοι χαμένοι.

Η αληθινή δικαιοσύνη για τη Zhina σημαίνει πραγματική αλλαγή, συμπερίληψη και ανθρωπιά. Σημαίνει αναγνώριση όλων των διαφορετικών ομάδων που αποδέχονται η μία την ύπαρξη της άλλης και τις ιστορικές συστημικές και διασταυρούμενες καταπιέσεις που έχουν υποστεί. Οι Κούρδοι πάντα στερούνταν την πλούσια ταυτότητά τους. Ακόμη και σήμερα πολλοί «Ιρανοί» αμφισβητούν ή αρνούνται να αναγνωρίσουν την κουρδική ιδιότητα της Zhina ή το ότι η εθνότητά της αποτέλεσε παράγοντα στη δολοφονία της. Ως Κούρδισσες θέλουμε δικαιοσύνη για τη Zhina, αλλά απορρίπτουμε κάθε ιδέα αναμονής της «κατάλληλης στιγμής» ή κάποιου μυθικού μέλλοντος όπου το Ιράν ξαφνικά θα ασπαστεί τις δημοκρατικές αξίες και τότε η κουρδική μας ιδιότητα και όλος ο σχετικός πόνος και η δυστυχία θα γίνουν αντιληπτά και θα αντιμετωπιστούν από τα επαναστατικά κινήματα.

Η παραχώρηση δικαιωμάτων, είτε πρόκειται για την εθνότητα είτε για το φύλο, τη σεξουαλικότητα ή κάτι άλλο, που μετατίθεται σε ένα μακρινό αόριστο μέλλον έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί σημάδι αποτυχίας των κοινωνικών κινημάτων.

Ας μάθουμε από την ιστορία! Η δικαιοσύνη για εμάς τις Κούρδισσες, η δικαιοσύνη για τη Zhina πρέπει να συνεπάγεται την αναγνώριση της κουρδικότητας μας – οτιδήποτε την αρνείται ή μας ζητά να την παραμερίσουμε δεν μπορεί να χαίρει εμπιστοσύνης από εμάς.

Προσφέραμε στον κόσμο το σύνθημα «Ζεν, Ζιάν, Αζάντι» [Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία] – και σας δώσαμε επίσης τη Ροζάβα, όπου Κούρδοι, Άραβες, Αρμένιοι, Ασσύριοι και Γεζίντι, μεταξύ άλλων, έχουν δείξει ότι μπορούν να ζήσουν μαζί με ειρήνη και αμοιβαίο σεβασμό. Ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός μάς έδειξε ότι το Δικαίωμα δεν πρέπει ποτέ να απορρίπτεται και χρειάζεται να δίνεται στο εδώ και τώρα. Η αναγνώριση της διαφορετικότητας και ο μη φόβος για το πολιτισμικό μωσαϊκό των αρχαίων κοινωνιών μας, μας εμπλουτίζει, μας ενδυναμώνει όλους-ες και κυρίως: μας απελευθερώνει από τις πρακτικές αποικιοποίησης των καπιταλιστικών-κρατικών-πατριαρχικών αξιών.

Μαζί είμαστε πιο ανθρώπινοι. Η ύπαρξή μου δεν απειλεί ούτε αποδυναμώνει τη δική σου. Μαζί είμαστε πιο πλούσιες, πιο δυνατές και πιο ικανές για τις προοδευτικές κοινωνίες για τις οποίες αγωνιζόμαστε!

* Η Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα ακαδημαϊκός, ακτιβίστρια και φεμινίστρια στο νότιο Κουρδιστάν (βόρειο Ιράκ). Γράφει και δημοσιεύει για την πολιτειακή πρόταση του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού. Είναι δημιουργός του The Middle Eastern Feminist και συμμετέχει στο Hevi Foundation, προωθώντας την οικοδόμηση σχολείων, βιβλιοθηκών και πανεπιστημίων στη Ροζάβα. Έχει συμμετάσχει στo βιβλίο Enlightenment and Ecology: The Legacy of Murray Bookchin in the 21st Century που ανθολόγησε ο συντάκτης του Αυτολεξεί Γιάβορ Ταρίνσκι.

Άλλα άρθρα της στο Αυτολεξεί:

Σκοτώνοντας τον Σουλεϊμανί: πώς ο σφαγέας του λαού έγινε ένας αντιιμπεριαλιστικός ήρωας

Πώς καταργούμε την αστυνομία: μαθήματα από τη Ροζάβα

The post Αληθινή δικαίωση για τη Zhina σημαίνει γνήσια αλλαγή, συμπερίληψη & ανθρωπιά first appeared on Aυτολεξεί.

Καθ’ όλη την προηγούμενη εβδομάδα, είδαμε ακόμα μία απάνθρωπη περίπτωση αστυνομικής βαναυσότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με την κτηνώδη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Κύμα δημόσιας οργής ακολούθησε την ανεπαρκή απάντηση της αστυνομίας να «απολύσει» τους τέσσερις υπεύθυνους αστυνομικούς, χωρίς καμία άλλη συνέπεια. Σε πολλές πόλεις υπήρξαν, και συνεχίζουν να γίνονται, μαζικές ταραχές και διαμαρτυρίες. Η κοινή κραυγή των καταπιεσμένων συγκεντρώνεται γύρω από την ιδέα «καμία δικαιοσύνη καμία ειρήνη» (no justice no peace). Το φαινόμενο αυτό εγείρει το σημαντικό ερώτημα του πώς ένα σύστημα, διαποτισμένο από μία ματωμένη ιστορία που βασίζεται στην υπεροχή της λευκής φυλής, τον καπιταλισμό και την αποικιοκρατία, μπορεί να αποδώσει ποτέ πραγματική και ουσιαστική δικαιοσύνη. Κάποιοι καλούν για μεταρρυθμίσεις στην αστυνομία. Κάποιοι για ανακατανομή των κονδυλίων. Κάποιοι επιχειρηματολογούν ότι η κατάργηση της αστυνομίας είναι η καλύτερη επιλογή. Πολλοί, ακόμα και μέσα στην Αριστερά, δεν μπορούν να φανταστούν ένα τέτοιο σύστημα ως βιώσιμο.

Παρ’ όλα αυτά, ένα τέτοιο σύστημα υπάρχει ήδη στη Ροζάβα, την αυτόνομη και αυτοδιοικούμενη επαρχία της Βόρειας Συρίας. Στη Ροζάβα, ο συνδυασμός των Ασάγιζ (Assayish) και των HPC (Αμυντικές Δυνάμεις Πολιτών) δουλεύει δημιουργώντας μία συμβιωτική σχέση που παρέχει ασφάλεια και προστασία στην κοινότητα.

Οι Ασάγιζ λειτουργούν ως τροχονόμοι, συλλαμβάνουν εγκληματίες, προστατεύουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, υπηρετούν ως φύλακες για κύρια κυβερνητικά κτήρια, και ελέγχουν την κίνηση ανθρώπων και προϊόντων από το ένα καντόνι στο άλλο. Οι HPC, από την άλλη, είναι πολίτες σε κάθε γειτονιά που έχουν εκπαιδευτεί σε βασικές αρχές αστυνόμευσης. Περιπολούν μόνο τη δική τους γειτονιά, εκτός αν προστατεύουν κόσμο σε φεστιβάλ, μνημονεύσεις μαρτύρων, τοπικές εκδηλώσεις και βραδινές περιπολίες. Ο σκοπός και των δύο δυνάμεων είναι ρητά η προστασία των πολιτών, ειδικά από εξωτερικές απειλές όπως τρομοκρατικές δυνάμεις. Είναι πάντα οι HPC που προστατεύουν τη γειτονιά, ποτέ οι Ασάγιζ.

Οι Ασάγιζ προστατεύουν την «πολη», οι HPC την «κοινότητα». Και οι δύο οργανώσεις αποτελούνται από τουλάχιστον 40% γυναίκες, αν όχι παραπάνω.

Οι πιθανότητες εγκαθίδρυσης ιεραρχιών δύναμης και εξουσίας μειώνονται σημαντικά σε αυτή την εναλλακτική μέθοδο αυτοοργάνωσης. Πολίτες προστατεύουν άλλους πολίτες με τους οποίους ζουν και συναναστρέφονται καθημερινά. Η εγγύτητα των «δυνάμεων ασφαλείας» με την κοινότητα, προερχόμενοι από την ίδια τη γειτονιά, εξασφαλίζει τη μη ύπαρξη βίαιων περιστατικών. Όπου εμφανίζονται κοινοτικοί μηχανισμοί δικαιοσύνης, τιμής και αποκατάστασης, ενεργοποιούνται άμεσα μέσα από τις κομμούνες της γειτονιάς. Το μονοπώλιο αυτής της διαδικασίας προλαμβάνεται ακόμη περισσότερο με την ενθάρρυνση της συμμετοχής όλων στη σύνθεση των δομών. Όλοι μπορούν να συμμετέχουν εθελοντικά και η δράση αυτή περικλείει και τους ηλικιωμένους, ειδικά τις γυναίκες, ως πηγή δημόσιας προστασίας.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εμψυχωτικό∙ τίποτα δεν αποκαθιστά περισσότερο την ψυχή μία τραυματισμένης και πληγωμένης από τον πόλεμο κοινότητας από το να βλέπει τις μητριαρχικές ηγετικές μορφές της να στέκονται περήφανα στις γωνίες κραδαίνοντας αυτόματα όπλα και προστατεύοντας τους συνανθρώπους τους.

Σε αντίθεση με τις τρομακτικές εικόνες αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ, αυτές οι εικόνες δεν προξενούν τρόμο αλλά κοινωνική αυτοπεποίθηση, περηφάνια, αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και το αίσθημα του ανήκειν. Βέβαια, στη Ροζάβα, οι ηλικιωμένοι καλούνται να αναλάβουν περισσότερα καθήκοντα και επειδή οι περισσότεροι νεαροί άνδρες και γυναίκες είναι ακόμα στην πρώτη γραμμή του πολέμου κατά των τρομοκρατών του ISIS.

Η κοινωνική οικολογία αυτού του συστήματος προστατεύεται μέσα από την ενθάρρυνση της συμμετοχής των γυναικών, τον βαθύ σεβασμό προς την πολυπολιτισμικότητα και την ιερότητα της οικολογίας. Αυτό το σύστημα καθιερώθηκε μέσα από συντονισμένες προσπάθειες εκδημοκρατισμού, εκπαίδευσης και αναδιαμόρφωσης της κοινωνίας κατά των πατριαρχικών, κοινωνικοπολιτικών, οικονομικών και πολιτισμικών ιεραρχιών. Δεν είναι αρκετό να δημιουργούνται απλώς εναλλακτικοί θεσμοί, χωρίς να υπάρχουν σημαντικές ενέργειες εκπαίδευσης μέσα στην κοινωνία. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί μακροχρόνια μία ουσιαστική και οργανική αλλαγή.

Για να επιτευχθεί ο στόχος της κοινωνικής επανεκπαίδευσης, οι πολίτες συμμετέχουν συχνά σε ακαδημίες για έναν, δύο ή τρεις μήνες κάθε φορά, με ένα εθελοντικό σύστημα που είναι, επίσης, βασισμένο σε κάθε κλάδο των κυβερνητικών θεσμών. Για παράδειγμα, το Υπουργείο Παιδείας θα συνθέσει μία ομάδα 30 δασκάλων κάθε φορά για να εισέλθουν στις ακαδημίες. Οι πολίτες συνεχίζουν να πληρώνονται κατά τη διάρκεια της φοίτησής τους. Οι μητέρες μπορούν να φέρουν μαζί τα παιδιά τους, με δωρεάν επίβλεψη, καθώς μαθαίνουν για τα πολιτικά τους καθήκοντα, τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, την έμφυλη απελευθέρωση, την οικολογική βιωσιμότητα, την ιστορία του καπιταλισμού και ακόμα περισσότερα.

Όσο βρίσκονται εκεί, όλοι συμμετέχουν στην καθημερινή καθαριότητα, στο μαγείρεμα και στη διαχείριση του εκπαιδευτικού κέντρου. Η κοινωνική συνύπαρξη προάγεται ως μία σκόπιμη και συνειδητή προσπάθεια να επανοργανωθεί και να επανασχηματιστεί η κοινωνία. Τα μέλη της τάξης επιστρέφουν στην κοινότητα και γίνονται μέλη των Ασάγιζ, των HPC, των κομμούνων, των συνεταιρισμών και των τοπικών συμβουλίων. Οι πολίτες ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στα πολλαπλά στάδια συμμετοχής και στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

Παρ’ όλα αυτά, προτού να γίνει εφικτή η εγκαθίδρυση αυτού του εναλλακτικού συστήματος, χρειάστηκε να εμφανιστεί και μία εναλλακτική ιδεολογία που θα παρείχε το σχέδιο για αυτή την ιδεατή, δημοκρατική κοινωνία. Το σύστημα αυτό δουλεύει βασισμένο στη θεωρία του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν για τον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό, που με τη σειρά της είναι εμπνευσμένη από την Κοινωνική Οικολογία του Αμερικανού θεωρητικού Μάρρεϋ Μπούκτσιν.

Μία από τις θεμελιώδεις αξίες του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού είναι η αντι-ιεραρχική προσέγγιση των κοινοτικών δομών και συνύπαρξης, ξεκινώντας από το δύσκολο έργο της προώθησης της γυναικείας απελευθέρωσης και συμμετοχής σε όλες τις πλευρές του δημόσιου στίβου. Ένα ποσοστό συμμετοχής 40/60 κρίθηκε απαραίτητο σε όλες τις διοικητικές και εκτελεστικές δομές. Αυτό περιλαμβάνει και τη συμπροεδρία σε όλες τις θέσεις διοίκησης, όπου μία θέση ανήκει σε έναν άνδρα και σε μία γυναίκα. Ουσιαστικά, ένα σύστημα βασισμένο στην ενεργή προώθηση της ισότητας ανάμεσα σε εθνοτικές, θρησκευτικές και λήψης-αποφάσεων διαδικασίες είναι θεμελιώδους σημασίας για τη λειτουργία του αντι-ιεραρχικού μοντέλου. Το σύστημα είναι, επίσης, βασισμένο στη θέση ότι οι θεσμοί με υψηλά ποσοστά συμμετοχής γυναικών τείνουν να είναι περισσότερο δημοκρατικοί και συμπεριληπτικοί από τη φύση τους. Σύμφωνα με τον Οτσαλάν:

«Ο βαθμός στον οποίο μία κοινωνία μπορεί να μεταμορφωθεί ριζικά ορίζεται από τον βαθμό στον οποίο η αλλαγή μπορεί να επιτευχθεί από τις γυναίκες. Παρομοίως, το εύρος της ελευθερίας και ισότητας των γυναικών καθορίζει την ελευθερία και ισότητα σε όλους τους τομείς μίας κοινωνίας. Συνεπώς, ο εκδημοκρατισμός της γυναίκας είναι καθοριστικής σημασίας για τη μόνιμη εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και της κοσμικής κοινωνίας. Για ένα δημοκρατικό έθνος, η ελευθερία της γυναίκας έχει τεράστια σημασία, καθώς η απελευθερωμένη γυναίκα συνιστά την απελευθερωμένη κοινωνία. Με τη σειρά της, η απελευθερωμένη κοινωνία συνιστά ένα δημοκρατικό έθνος».

Ο ιδεολογικός προσανατολισμός της Ροζάβα επιχειρεί να υπονομεύσει όλα όσα γνωρίζουμε για το κράτος, την ειρήνη, την απελευθέρωση και τη συνύπαρξη.

Είναι κατηγορηματικά αντι-ιεραρχικός σε όλες του τις μορφές. Από τη σύλληψη του συστήματος της Βεστφαλίας, διαιρεμένες μειονότητες ανθρώπων, υπό το ζυγό της αποικιοκρατίας, ζούσαν σε τεχνητά και εξουσιαστικά έθνη-κράτη∙ σε ένα βίαιο και ιεραρχικό σύστημα αποκλεισμού που διδάσκει ότι η ποικιλομορφία είναι η αντίθεση του πατριωτισμού και του εθνικισμού. Η ποικιλομορφία πρέπει να θυσιαστεί στον ματωμένο βωμό του έθνους-κράτους που έχει μία γλώσσα, μία σημαία, μία ταυτότητα, έναν εθνικό μύθο.

Αυτή η ιστορία δίδαξε στους καταπιεσμένους, στους εκδιωγμένους και τους απάτριδες ότι μόνο η ύπαρξη ενός κράτους θα φέρει την απελευθέρωση. Όμως, αυτή η διαδικασία οδηγεί φυσικά στην καταπίεση άλλων μειονοτήτων που υπάρχουν μέσα στα σύνορα αυτού του κράτους.

Αντιθέτως, μέσα από το έργο του Μπούκτσιν και του Οτσαλάν, εμφανίστηκε ένα εναλλακτικό σχέδιο στο οποίο καθίσταται δυνατό αρχέγονα μίση και βαθιά εδραιωμένα εθνοθρησκευτικά χάσματα να αντιμετωπιστούν μέσα από ένα ριζικό, από-τα-κάτω, μοντέλο Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού. Ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός ενώνει το πλούσιο μωσαϊκό πολιτισμών και θρησκειών σε μία εμπλουτισμένη κοινωνία που ανθεί μέσα από την ποικιλομορφία και που δεν προσπαθεί να την εξαλείψει προς το συμφέρον μίας συγκεκριμένης κυρίαρχης ομάδας.

Πολλοί αριστεροί έχουν κάνει το λάθος να πουν ότι αυτή η θεωρία υπονοεί πως όλες οι εκφράσεις εθνικής ταυτότητας πρέπει να εξαλειφθούν. Ότι ο Κουρδικός, Αρμένιος, Ασσυριακός, Γιαζίντι «εθνικισμός» δεν πρέπει να εκφράζεται. Αυτό αποτελεί μία βαθιά οριενταλιστική και δυτικοκεντρική προσέγγιση. Το να ζητά κανείς από τους Γιαζίντι να σταματήσουν να είναι Γιαζίντι ή από τους Κούρδους να σταματήσουν να είναι Κούρδοι, απλά εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών και γενοκτονικών δυνάμεων που έχουν βασίσει τις ιδρυτικές αρχές τους στην εξόντωση των βαθιά καταπιεσμένων μειονοτήτων.

Στη Ροζάβα, αντιθέτως, αυτή η θεωρία σημαίνει ότι οι διαφορετικές κουλτούρες πρέπει να συνυπάρχουν ελεύθερα, εκφράζοντας την πλούσια ομορφιά και τα χρώματα της αρχαίας ιστορίας τους. Σε αυτό το πλαίσιο, ο πατριωτισμός του να αισθάνεσαι περήφανος για την ταυτότητά σου συνδυάζεται με αποκεντρωμένους μηχανισμούς συνύπαρξης που βασίζονται στην ενεργή αποδόμηση των ιεραρχιών της εξουσίας. Αυτό μεταφράζεται σε ρητό σεβασμό της πολυπολιτισμικότητας και όχι στο να ζητάς αποικιοκρατούμενες και καταπιεσμένες εθνοθρησκευτικές μειονότητες να σχηματίσουν μία εναλλακτική «υπηκοότητα» βασισμένη στην άρνηση όλων όσων έχουν παλέψει να συντηρήσουν μέσα από αιώνες εξαναγκαστικής αφομοίωσης. Η Ροζάβα πιστεύει ότι η πολυπολιτισμικότητα είναι αναγκαία συνθήκη και η ραχοκοκαλιά του δημοκρατικού έθνους.

Τα σχολεία στη Ροζάβα, επομένως, διδάσκουν και στις τρεις κυρίαρχες γλώσσες που περιλαμβάνουν τα κουρδικά, τα αραβικά και τα συριακά. Τα σήματα και οι ταμπέλες στους δρόμους είναι γραμμένα και στις τρεις γλώσσες.

Σε μειονότητες, όπως οι Αρμένιοι, δίνεται επιπλέον δυνατότητα λήψης αποφάσεων και επιπλέον «θέσεων» σε συμβούλια εξασφαλίζοντας ότι ο νόμος της πλειοψηφίας δεν συμβάλλει στην εξάλειψη της φωνής τους. Κατεστραμμένες εκκλησίες ξαναχτίζονται και γίνονται ορατές, πολυπολιτισμικά φεστιβάλ προωθούνται και προβάλλεται εξίσου η τέχνη, η κουλτούρα, η μουσική και η λογοτεχνία διαφορετικών πολιτισμών.

Η ποικιλομορφία ενθαρρύνεται, προωθείται, υποστηρίζεται και γιορτάζεται αντί να απειλείται, να διαγράφεται, να θανατώνεται.

Σε αυτό το σύστημα, οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στην κοινωνία των πολιτών ώστε τα ενδιαφέροντα και οι ανάγκες να εκφράζονται διαμέσου εναλλακτικών μηχανισμών παρά μέσω εθνοθρησκευτικών γραμμών. Αυτός ο πολιτικός προσανατολισμός δουλεύει μόνο όταν οι πολίτες δεν νιώθουν φοβισμένοι λόγω των πολιτισμικών τους ταυτοτήτων. Με αυτόν τον τρόπο, η αποξένωση, ο κατακερματισμός και το αποικιοκρατικό άγχος αποφεύγονται και δημιουργείται μία πληθώρα διασυνδεμένων λεωφόρων κοινωνικής και πολιτικής έκφρασης. Παρομοίως, ενθαρρύνεται και αναμένεται η πολιτική και πολιτειακή συμμετοχή.

Η απο-πολιτικοποίηση, η απάθεια και η μη συμμετοχή θεωρούνται ως η αντίθεση μίας δημοκρατικής κοινωνίας.

Επομένως, το σύστημα αναδιαμορφώνει το πολιτειακό σώμα βάσει μίας διαφορετικής ψυχολογίας της απελευθέρωσης. Αποδομεί εσωτερικευμένα μίση και καταπιέσεις του εαυτού και των άλλων. Ξηλώνει αποικιοκρατικές και καπιταλιστικές πρακτικές διαγραφής του Άλλου, σε αυτό που ο Εντουάρντο Γκαλεάνο ονομάζει τον «κανένα»: είναι οι «κανείς: κανενός παιδιά, ιδιοκτήτες του τίποτα… οι κανείς, οι τίποτα, τρέχοντας σαν τους λαγούς, πεθαίνοντας μέσα στη ζωή, κατεστραμμένοι με οποιαδήποτε τρόπο». Για να επιτύχει κάθε ιδεολογία της απελευθέρωσης πρέπει να αναδημιουργήσει έναν Εαυτό, έναν κάποιον από αυτούς που θα σχημάτιζαν τους Άλλους, τους κανείς.

Έχει αποδομήσει η Ροζάβα όλες τις μορφές ρατσισμού, ταξικής δομής, έμφυλης προκατάληψης ή άλλες μορφές διακρίσεων;

Σίγουρα και όχι, αλλά αναδομεί ενεργά την κοινωνία ώστε να αποφύγει και να εξαλείψει αυτές τις μορφές καταπίεσης σε αναζήτηση μίας πραγματικά δημοκρατικής κοινωνίας. Επομένως, είναι σημαντικό να μην την εξιδανικεύουμε, αλλά να τη βλέπουμε ορθολογικά, με σκοπό να καταλάβουμε τι δουλεύει, τι δεν δουλεύει και τι πρέπει να διορθωθεί. Η καινοτομία είναι απαραίτητη καθώς η αποφυγή του δογματισμού είναι ζωτικής σημασίας στην επίτευξη μίας δίκαιης και δημοκρατικής κοινωνίας. Με τα λόγια του Μάρρεϋ Μπούκτσιν, «εάν δεν καταφέρουμε το αδύνατο, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το αδιανόητο».

Το ουσιώδες μάθημα εδώ είναι ότι ο εναλλακτικός κόσμος που έχεις φανταστεί υπάρχει ήδη και λειτουργεί. Είναι πληγωμένος και εγκαταλελειμμένος αλλά ακόμα αναπνέει, παρ’ όλη την έλλειψη στήριξης από τη διεθνή Αριστερά, παρά τις συνεχείς εισβολές και προσαρτήσεις, την αποικιοκρατία, τις εθνοκαθάρσεις, τη χρήση παράνομων χημικών όπλων εναντίον του από την Τουρκία και τις συμμαχικές τρομοκρατικές δυνάμεις της.

Η απανθρωπιά και η βία που βιώνει η μαύρη κοινότητα στις ΗΠΑ έχει σοκάρει και σημαδέψει όλους όσοι διαθέτουν συνείδηση και όλους όσοι επιθυμούν να χτίσουν κοινωνίες βασισμένες στον αλληλοσεβασμό, την ανθρωπιά, τη συνεργασία, και τη συμπαράσταση. Για να υπάρξει αυτή η εναλλακτική κοινωνία στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα πρέπει οι επαναστάσεις των λαών του τρίτου κόσμου να ληφθούν υπόψη με περισσότερη σοβαρότητα, να μελετηθούν και να προσομοιωθούν ενεργά. Μαθήματα πρέπει να διδαχθούν, ερωτήσεις πρέπει να γίνουν, ιδέες να ανταλλαχθούν και καινοτόμες αλλαγές να υλοποιηθούν, ώστε να ταιριάξουν στις συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές δομές διαφορετικών κοινωνιών.

Ολόκληρη η κοινωνική οικολογία του αμερικανικού συστήματος έχει διαταραχθεί από τη μαζική φτώχεια, την εισοδηματική ανισότητα, την κλοπή μισθών, την έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης, την έλλειψη στέγασης, μαζικών φυλακίσεων, κατεστραμμένων οικοσυστημάτων και δηλητηριασμένου νερού. Η σύλληψη και φυλάκιση, όχι μόνο του Ντέρεκ Μ. Σόβιν (Derek M. Chauvin), αλλά και των υπόλοιπων τριών αστυνομικών υπεύθυνων για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόυντ, δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μία συμβολική κίνηση στον αγώνα για δικαιοσύνη.

Η αστυνομική βιαιότητα είναι συνυφασμένη με μία συστηματική πρακτική πολλών διασταυρωμένων στρωμάτων βίας, καταπίεσης, και αδικίας. Πρέπει να αναρωτηθούμε με τι μοιάζει μία αληθινή, διαρκής και αποτελεσματική δικαιοσύνη. Τίποτα δεν θα φτάσει περισσότερο κοντά στο ιδεατό από το να ανατρέψουμε ολόκληρο το άδικο σύστημα που έχει τις ρίζες του στην ιδεολογία κατά της μαύρης ταυτότητας.

Ως Κούρδοι, παρακολουθούμε, σε όλη τη Μέση Ανατολή,  τις μαύρες κοινότητες και τους συμμάχους τους στις Ηνωμένες Πολιτείες να εξεγείρονται. Επευφημούμε το επαναστατικό τους κουράγιο, την ακλόνητη δέσμευσή τους στη δικαιοσύνη, και την επιθυμία τους για ελευθερία. Οι κραυγές τους για δικαιοσύνη ηχούν και μέσα στη δική μας καρδιά. Και οι δύο χτυπάνε στον ρυθμό μίας ελευθερίας που μας αρνούνται.

Μπορεί οι αλυσίδες μας να είναι διαφορετικές, αλλά στο τέλος αντιμετωπίζουμε το ίδιο καταπιεστικό σύστημα που συνεχίζει να μας σκοτώνει και να μας επιβάλλεται με τη βία. Με τη Ροζάβα, έχουμε εξασφαλίσει ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Τώρα, πρέπει να αφήσουμε την αλληλεγγύη να γίνει η γέφυρα που μας ενώνει.

* Η Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα ακαδημαϊκός, ακτιβίστρια και φεμινίστρια στο νότιο Κουρδιστάν (βόρειο Ιράκ). Γράφει και δημοσιεύει για το ζήτημα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού κ.ά. Είναι δημιουργός του The Middle Eastern Feminist και συμμετέχει στο Hevi Foundation, προωθώντας την οικοδόμηση σχολείων, βιβλιοθηκών και πανεπιστημίων στη Ροζάβα. Τελευταίο της άρθρο που φιλοξενήθηκε στο Αυτολεξεί ήταν αφιερωμένο στον αντιιμπεριαλισμό και τη δολοφονία Σουλεϊμανί.

Φωτογραφία κειμένου: Δύο μέλη της τοπικής HPC βρίσκονται σε επιφυλακή κατά τη διάρκεια τελετής τιμής μαρτύρων στο Κομπανί, 2016.

Μετάφραση: Κατερίνα Δασκαλοπούλου

The post Πώς καταργούμε την αστυνομία: μαθήματα από τη Ροζάβα first appeared on Aυτολεξεί.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου συχνά ξεχνούμε πως πολλαπλές αλήθειες μπορούν να συνυπάρχουν ταυτοχρόνως. Σε μία εποχή των μίντια που αναμασούν τα ίδια φιλοπολεμικά συνθήματα και τίτλους ειδήσεων και σε μία εποχή όπου οι αποτυχίες της Αριστεράς είναι έντονες και παταγώδεις, η αλήθεια συχνά υποβιβάζεται σε έναν υπεραπλουστευτικό και μανιχαϊστικό δυϊσμό άσπρου/μαύρου, το ένα ή το άλλο, ΗΠΑ/Ιράν.

Οι αντιιμπεριαλιστές που έχουν εδώ και καιρό υποστηρίξει την αγριότητα του καθεστώτος του Άσαντ, στο όνομα της αριστερής εκμάθησης της ιδεολογικής πράξης, τρέχουν γρήγορα να υπερασπιστούν ακόμη ένα στυγνό, βίαιο καθεστώς -αυτό του Ιράν- χωρίς να λάβουν υπ΄ όψιν τα ιστορικά γεγονότα και τις πραγματικότητες. Χωρίς να λάβουν υπ΄ όψιν τις ζωές των εκατομμυρίων τρομοκρατημένων Ιρανών, καταπιεσμένων και βασανισμένων στα σιωπηλά. Χωρίς να λάβουν υπ΄ όψιν την καθημερινότητα του να ζεις υπό μία άγρια δικτατορία, η οποία έρχεται μόλις δεύτερη μετά την Κίνα σε εκτελέσεις αντιφρονούντων, καλλιτεχνών, φεμινιστριών και ακτιβιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρά ταύτα, οι αντι-ΗΠΑ ιμπεριαλιστές έχουν μετατρέψει τον Σουλεϊμανί σε μία ηρωική, στωική φιγούρα, γεμάτη χαρίσματα και με αρκετή αυτοπεποίθηση -ένας ήρωας που πάλεψε γενναία εναντίον του ISIS σώζοντας τον λαό του Ιράν- σε απόλυτη αντίθεση με τη ζωηρή ασυνέπεια και απερισκεψία του Τραμπ.

Από πότε ο αντιιμπεριαλισμός σημαίνει φανατική υποστήριξη σατανικών δικτατόρων αντί των καταπιεσμένων και αποικιοκρατούμενων λαών;

Ας δούμε κάποιες βασικές αλήθειες γύρω από την τρέχουσα κατάσταση ΗΠΑ-Ιράν:

1) Ο Σουλεϊμανί ήταν ένας σφαγέας και ένα όργανο της ιρανικής διαμεσολαβητικής βίας, τρομοκρατώντας εκατομμύρια ανθρώπων σε Ιράν, Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Υεμένη κ.τ.λ. Ένας εκ των βασικών του ρόλος ήταν να εφοδιάζει τη Χεζμπολάχ με συνεχή παροχή πυραύλων και ρουκετών, ενώ ταυτόχρονα ανέπτυσε σιωπηλά 50.000 ιρανικό στρατό στη Συρία σε υποστήριξη του στυγνού καθεστώτος του Άσαντ. Υπήρξε καθοριστικός στη συνεχιζόμενη τραγωδία της Υεμένης παρ΄ όλη την άμεση υποστήριξη του Ιράν στους Χούθι. Ο ρόλος του στην αποτροπή του ISIS από το να μπει στο Ιράν αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στη διαμάχη Σουνιτών-Σιιτών (το ISIS είναι σουνιτικό, ενώ το Ιράν ένα ένθερμο σιιτικό καθεστώς). Ο ρόλος του στην καταπολέμηση του ISIS στη Συρία είχε να κανει περισσότερο με την υποστήριξη του καθεστώτος του Άσαντ και τη λήξη μιας αντίπαλης σουνιτικής ομάδας που απειλούσε άμεσα την ίδια την ηγεμονία της περιοχής, παρά με το ότι ο Σουλεϊμανί ανησυχούσε για την ειρήνη και την ασφάλεια των καθημερινών ανθρώπων.

Παράλληλα με την εμπλοκή του σε αυτούς τους ξένους υπολογισμούς, ήταν ο αρχηγός των ιρανικών ειδικών «Δυνάμεων Κουντς», τρομοκρατώντας, εκτελώντας, κατασκοπεύοντας και απαγάγοντας τις δυνάμεις της δημοκρατίας, των γυναικείων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό του Ιράν.

Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν πεθάνει ως αποτέλεσμα του ρόλου του Σουλεϊμανί, που υλοποιούσε τους εδαφικούς στόχους του Ιράν. Η εμπλοκή του σε αυτές τις χώρες είχε έναν άμεσο αντίκτυπο στις δημοκρατικές προσδοκίες των Κούρδων, των Σύριων, των Ιρανών και άλλων καταπιεσμένων μειονοτήτων της περιοχής.

* Η Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα ακαδημαϊκός, ακτιβίστρια και φεμινίστρια στο νότιο Κουρδιστάν (βόρειο Ιράκ). Γράφει και δημοσιεύει για το ζήτημα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού κ.ά. Είναι δημιουργός του The Middle Eastern Feminist και εργάζεται μαζί με άλλους στο Hevi Foundation, προωθώντας την οικοδόμηση σχολείων, βιβλιοθηκών και πανεπιστημίων στη Ροζάβα.

** Ανακοίνωση της συλλογικότητας Anarchist Era Collective της Ένωσης Αναρχικών Αφγανιστάν και Ιράν : «Για τη δολοφονία του Ιρανού κρατικού τρομοκράτη Κασέμ Σολεϊμανί»

Μετάφραση: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη

The post Σκοτώνοντας τον Σουλεϊμανί: πώς ο σφαγέας του λαού έγινε ένας αντιιμπεριαλιστικός ήρωας first appeared on Aυτολεξεί.