Σε προηγούμενο κείμενό μου με τίτλο Το FOMO ως κυρίαρχη κουλτούρα της εποχής: με αφορμή τη συναυλία του ΛΕΞ και το εντυπωσιακό sold out της επερχόμενης συναυλίας των Metallica, που δημοσιεύτηκε στο Αυτολεξεί, προσπάθησα να προσεγγίσω τη μανιώδη κατανάλωση πολιτιστικών προϊόντων, η οποία συνδέεται άμεσα με την κουλτούρα του κεφιού και της ευχαρίστησης.

Σε μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο συνάντησα πληροφορίες για φαινόμενα αυτού του είδους σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο. Ωστόσο, αυτό που μου κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον ήταν ένα άρθρο με τίτλο Young Koreans shift from ‘small joys’ to ‘happiness fatigue’: trend report, το οποίο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα Korea News (Park, 2024).

Συγκεκριμένα, το άρθρο αναδεικνύει την τάση της κορεατικής νεολαίας, η οποία τα προηγούμενα χρόνια αναζητούσε επίμονα τη χαρά μέσα σε ένα ιδιαίτερα σκληρό περιβάλλον. Οι νέοι, βιώνοντας καθημερινά την αβεβαιότητα που προκαλούν η ακρίβεια, η αυξημένη ανεργία και ο αδυσώπητος εργασιακός ανταγωνισμός, προσπαθούσαν να αντισταθμίσουν αυτό το αδιέξοδο περιβάλλον, καταναλώνοντας καθημερινά, έστω και για μικρές στιγμές, χαρά (Park, 2024).

Χαρακτηριστικό ήταν το σύνθημα μεταξύ των νέων, “sohwakhaeng” που σημαίνει, «μικρή αλλά βέβαιη χαρά». Αναρτήσεις με hashtags ευτυχίας, όπως το #smalljoys, φωτογραφίες στο Instagram με προσεγμένες λήψεις και χρήση ειδικών φίλτρων και εφέ με σκοπό να αναδείξουν την αίσθηση της μοναδικής εμπειρίας, αγορές ακριβών και χειροποίητων (custom) προϊόντων, επισκέψεις σε εστιατόρια που προσέφεραν πρωτόγνωρες γευστικές εμπειρίες τύπου omakase («εμπιστεύομαι τον σεφ») και σύντομα, μοναδικά ταξίδια αυθημερόν· όλα αυτά κυριαρχούσαν στην καθημερινή ζωή των νέων. Ωστόσο, αυτή η συνθήκη της «μικρής αλλά βέβαιης χαράς» με τον καιρό μετατράπηκε σε καθημερινό μόχθο και επιπλέον ψυχολογική πίεση, μέσα στο ήδη ασφυκτικό περιβάλλον τους (Park, 2024).

Κορεσμένοι και ψυχικά επιβαρυμένοι, οι Κορεάτες, από την κόπωση της ευτυχίας, αναδιαμόρφωσαν τις επιθυμίες τους, αντιδρώντας σε αυτή την κατάσταση. Αυτή τη στάση περιγράφει ο καθηγητής καταναλωτικής επιστήμης του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σεούλ, Kim Ran Do (Professor of Consumer Science), στο βιβλίο του Trend Korea 2025, όπου αναλύει το πώς οι νέοι επιθυμούν να απεμπλακούν από τον μόχθο της «μικρής αλλά βέβαιης  χαράς», επιδιώκοντας πλέον να ζήσουν μια κανονική μέρα, χωρίς εντάσεις και ψυχικές εξάρσεις (Park, 2024).

Η μεταβολή στις συνήθειες των νέων της Κορέας με έκανε να αναρωτηθώ εάν υπήρχε κάτι στη ζωή τους που λειτούργησε αντανακλαστικά και προκάλεσε αυτή τη θετική μεταβολή. Το αποτέλεσμα της μικρής μου μελέτης ήταν να εντοπίσω μια σημαντική έρευνα με τίτλο The Folk Psychology of Happiness in Korea, η οποία διερεύνησε την έννοια της ευτυχίας στους νέους Κορεάτες (Choi, Kim, & Uchida, 2016).

Η μελέτη The Folk Psychology of Happiness in Korea επιχείρησε να αποτυπώσει πώς στην Κορέα αντιλαμβάνονται την ευτυχία, αντιπαραβάλλοντας ταυτόχρονα αυτές τις αντιλήψεις με τις σημασίες που αποδίδουν στην ευτυχία οι Αμερικανοί και οι Ιάπωνες. Τα αποτελέσματα παρουσίασαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον (Choi, Kim, & Uchida, 2016).

Φαίνεται, λοιπόν, πως οι Κορεάτες δίνουν ένα συλλογικό περιεχόμενο στη σημασία της ευτυχίας, η οποία συνδέεται άμεσα με την ευτυχία του συνόλου. Για τους Κορεάτες η χαρά δεν αποτελεί μια αμιγώς προσωπική κατάσταση, αλλά διαπλέκεται με την κατάσταση του κοινωνικού περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί κάποιος να βιώνει χαρά όταν ο διπλανός του δυστυχεί. Η χαρά για τους Κορεάτες έχει συλλογικό χαρακτήρα, ενώ η προσωπική ευτυχία μπορεί να έχει διαλυτικές συνέπειες για την ίδια την κοινότητα (Choi, Kim, & Uchida, 2016).

Η ευτυχία, λοιπόν, λειτουργεί ως μέσο κοινωνικής ισορροπίας και σταθερότητας, όχι ως αυτοσκοπός ή ατομικό κίνητρο. Υπάρχει, δηλαδή, μια προτεραιότητα της κοινότητας έναντι του ατόμου, η οποία λειτουργεί ως στοιχείο αυτοπεριορισμού των προσωπικών φιλοδοξιών. Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, η έρευνα έδειξε ότι για αυτούς η ευτυχία αποτελεί ατομική υπόθεση και είναι αποκομμένη από κάθε συλλογική κατάσταση (Choi, Kim, & Uchida, 2016).

Ως επιβεβαίωση της στροφής των συνηθειών των Κορεατών αποτελεί και η αυξημένη δημοτικότητα δύο ιαπωνικών βιβλίων αυτοβοήθειας, Η ζωή με χαμηλή κατανάλωση (The low-consumption life) και Ο τρόπος καθαρισμού του μοναχού (The monk’s way of cleaning). Και τα δύο βιβλία αυξάνουν συνεχώς τις πωλήσεις τους, κερδίζοντας περισσότερο έδαφος στις συνειδήσεις των Κορεατών, προτείνοντας έναν απλοϊκό και ήρεμο τρόπο ζωής, μακριά από τη μανιώδη κατανάλωση προϊόντων και υπηρεσιών (Hankookilbo, 2025).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη της Kazenotami στο βιβλίο της Η ζωή με χαμηλή κατανάλωση, η οποία περιγράφει ότι ο ανθρώπινος βίος που χαρακτηρίζεται από χαμηλές δαπάνες, δεν συνιστά πρόταση για ψυχική σκληραγώγηση, ούτε αποτελεί στοιχείο αυταπάρνησης των προσωπικών επιθυμιών. Τουναντίον, είναι κάτι βαθύτερο. Συνιστά μια ευκαιρία του καθενός να αναζητήσει μέσα του τι είναι αυτό που πραγματικά τον κάνει ευτυχισμένο, να αναστοχαστεί, να επαναξιολογήσει και να αναρωτηθεί το ευρύτερο νόημα της ζωής του (Hankookilbo, 2025).

Ακολούθως, καλούμαστε να σκεφτούμε τι μας προσφέρει η αγορά ενός ακριβού αντικειμένου, ποιες ανάγκες καλύπτει η επιδίωξη της αχαλίνωτης διασκέδασης ή το κυνήγι συχνών ταξιδιών τα σαββατοκύριακα, τα οποία φαίνεται πως παρέχουν μια σύντομη φυγή, με βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, από την αδιέξοδη πραγματικότητα.

Γι’ αυτό και η Kazenotami προτείνει να ζήσουμε όλοι την «ημέρα των μηδενικών εξόδων», ίσως γιατί, εμποδίζοντας την κατανάλωση, συνειδητοποιούμε ευκολότερα το βαθύτερο νόημα της ευτυχίας, καθώς αναγνωρίζουμε ότι αυτή δεν είναι συνδεδεμένη με τα χρήματα και τις προσωπικές δαπάνες (Hankookilbo, 2025).

Αντίστοιχες απόψεις εκφράζει και ο συγγραφέας του βιβλίου Ο τρόπος καθαρισμού του μοναχού, ο Shunmyo Masuno, ο οποίος είναι Ζεν ιερέας και αναφέρει αυτολεξεί: «Στον Ζεν Βουδισμό, η ευτυχία δεν προέρχεται από την απόκτηση κάτι καινούργιου, αλλά από το να αφήνεις πίσω ό,τι δεν χρειάζεσαι» (Hankookilbo, 2025).

Η περίπτωση των Κορεατών αναδεικνύει ότι η ώσμωση της προσωπικής ευτυχίας με τη συλλογική ευημερία λειτούργησε ως καθοριστικός παράγοντας για τη συνειδητοποίηση του αδιεξόδου που συνεπάγεται η εμμονική αναζήτησή της ατομικής ευτυχίας. Προφανώς, δεν υποστηρίζω ότι το παράδειγμα της Κορέας προσφέρει μια άμεση διέξοδο από την κρίση του σύγχρονου «κυνηγιού της ευτυχίας», ούτε ότι η προσκόλληση σε βιβλία αυτοβοήθειας συνιστά πρακτική άξια μίμησης. Ωστόσο, από τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι η αναγνώριση του εαυτού μας ως οργανικού μέρους της κοινωνίας και η αποδοχή της κοινωνικής μας διάστασης αποτελούν θεμελιώδη προϋπόθεση για οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή.

Εντούτοις, αυτό δεν συνεπάγεται ότι μια κοινωνία που θέτει στο επίκεντρο την κοινωνική της διάσταση θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε ουσιαστικές μεταβολές.  Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται πως αυτές οι δύο ανθρώπινες υποστάσεις, η ατομική και η συλλογική, πρέπει να βρίσκονται σε συνεχή διάλογο, διότι ούτε η κοινωνία μπορεί να υπάρξει χωρίς να λαμβάνει υπόψη της τους όρους της ατομικής ευτυχίας, ούτε όμως και το άτομο μπορεί να ζει χωρίς να αναγνωρίζει τα όριά του εντός του συλλογικού βίου.

Θεωρώ ότι η υβριδική ανθρώπινη φύση μπορεί να αναπτυχθεί δημιουργικά στο πλαίσιο της αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας, καθώς αυτή η σχέση αναγνωρίζεται σε θεσμικό επίπεδο, καθιστώντας τη ρητή μέσα στην κοινωνία. Το άτομο συμμετέχει ως ισότιμο μέλος στον δημόσιο χώρο, ενώ ταυτόχρονα υποχρεούται να περιορίζει τη δύναμή του σύμφωνα με τη βούληση της πλειοψηφίας.

Συνεπάγεται, λοιπόν, πως σε μια δημοκρατική κοινωνία οι άνθρωποι ωθούνται να ισορροπούν ανάμεσα στις δύο όψεις της φύσης τους και στα όριά τους. Ωστόσο, αυτή η ισορροπία δεν αποτελεί στατιστικό μέσο όρο ούτε υπολογίσιμο μέγεθος, αντίθετα, είναι ένας συνεχής αγώνας συμβιβασμών ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία, ένας αγώνας που εκτυλίσσεται προς ένα ανοιχτό και αβέβαιο μέλλον.

———————————————————-

Βιβλιογραφία:

Park, H. s. (2024, September 25). Young Koreans shift from ‘small joys’ to ‘happiness fatigue’: trend report. The Korea Times. https://www.koreatimes.co.kr/lifestyle/books/20240925/young-koreans-shift-from-small-joys-to-happiness-fatigue-trend-report  

Choi, E., Kim, Y., & Uchida, Y. (2016). The folk psychology of happiness in Korea. Korean Journal of Culture and Social Issues, 22(2), 165–182.

Hankookilbo. (2025, November 8). Spend less, clean more: Koreans find new path to a calmer, happier life in Japanese books. The Korea Times. https://www.koreatimes.co.kr/lifestyle/trends/20251108/spend-less-clean-more-koreans-find-new-path-to-a-calmer-happier-life-in-japanese-books

The post Μια Kανονική Mέρα: Στον αντίποδα της κυρίαρχης κουλτούρας της ευχαρίστησης first appeared on Aυτολεξεί.

Στρατιώτες περιπολούν τους δρόμους του Κατμαντού, μετά τις διαμαρτυρίες κατά της διαφθοράς και την εκτεταμένη απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι οποίες κλιμακώθηκαν σε μια ανοιχτή εξέγερση μετά τη δολοφονία 19 διαδηλωτών. Το κοινοβούλιο δέχτηκε εισβολή και πυρπολήθηκε την Τρίτη (9 Σεπτεμβρίου). Τα σπίτια πολιτικών βανδαλίστηκαν, οδηγώντας στην παραίτηση του πρωθυπουργού.

Στις 5 Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση προχώρησε στην απαγόρευση 26 πλατφορμών, από το TikTok μέχρι το WhatsApp, βάσει κανόνων που απαιτούν εγγραφή και κρατική εποπτεία. Οι υπουργοί επικαλέστηκαν ότι οι απαγορεύσεις συνέβησαν λόγω ρητορικής μίσους, αλλά για πολλούς ήταν μια προσπάθεια φίμωσης της διαφωνίας. Δύο εκατομμύρια μετανάστες εργαζόμενοι βασίζονται σε αυτήν για την επικοινωνία με τις οικογένειές τους.

Κυρίως οι διαδηλωτές της Gen Z κρατούσαν βιβλία και πανό που έγραφαν: «Κλείστε τη διαφθορά, όχι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Η διαμαρτυρία τους τροφοδοτήθηκε από πρόσφατα viral βίντεο που επιδείκνυαν τον πολυτελή τρόπο ζωής των παιδιών των πολιτικών, σε μια χώρα με ετήσιο εισόδημα περίπου 1.000 λίρες και 20% ανεργία στους νέους.

Τα γεγονότα ακολούθησαν ένα παρόμοιο μοτίβο με την πρόσφατη έκρηξη στην Ινδονησία. Στις 8 Σεπτεμβρίου, η αστυνομία κλιμάκωσε την επίθεση από τις αύρες νερού σε πραγματικά πυρά. Τουλάχιστον 19 άνθρωποι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων φοιτητών που πυροβολήθηκαν στο κεφάλι και το στήθος, ενώ περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Ένας αυτοπτης μάρτυρας χαρακτήρισε τα γεγονότα ως «δολοφονία με κρατική έγκριση».

Μαζική οργή ξέσπασε καθώς πλήθη πυρπόλησαν γραφεία του Κόμματος και σπίτια ηγετών, συμπεριλαμβανομένων των Sher Bahadur Deuba και Pushpa Kamal Dahal, ενώ οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε όλο το Κατμαντού δεν κατάφεραν να σταματήσουν τη μαζική ανυπακοή. Διαδηλωτές τονίζουν ότι η εξέγερση αφορά τη διαφθορά και την ατιμωρησία των ελίτ, όχι μόνο τη λογοκρισία.

Ένα ανακοινωθέν αναφέρει: «Οι γονείς περιμένουν τρομοκρατημένοι τα παιδιά που δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Οι δρόμοι μας έχουν γίνει πεδία θανάτου».

Το κοινοβούλιο και κυβερνητικά κτίρια πυρπολήθηκαν, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εσωτερικών παραιτήθηκαν και η απαγόρευση έχει αρθεί.

Η νεοσύστατη Επιτροπή Safal (ομάδα αυτοάμυνας που σχηματίστηκε από εργαζόμενους εν μέσω της τρέχουσας εξέγερσης) προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, αποκαλώντας τη σφαγή των διαδηλωτών «την πρώτη βολή σε έναν ταξικό πόλεμο» και απαιτώντας αφοπλισμό της αστυνομίας, διάλυση του κοινοβουλίου και οπλισμό των μαζών.

The post Νεπάλ: Πυρπολήθηκε το κοινοβούλιο μετά τον θάνατο 19 διαδηλωτών από την αστυνομία first appeared on Aυτολεξεί.

Δεν υπήρξε ένα μόνο κεντρικό ζήτημα, αλλά μπορούμε να πούμε ότι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η μαζική αύξηση των φόρων λόγω του ελλείμματος του προϋπολογισμού της κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή τα μέλη του κοινοβουλίου ψήφισαν δεκαπλάσια αύξηση του μισθού τους.

Η ένταση μεταξύ της κοινωνίας και της άρχουσας ελίτ τροφοδοτήθηκε περαιτέρω από την αλαζονική στάση της τελευταίας. Για παράδειγμα, ο κυβερνήτης της πόλης Pati δήλωσε ότι οι φόροι δεν θα μειωθούν, ακόμη και αν πραγματοποιηθεί μαζική διαδήλωση 50.000 ατόμων. Ως αποτέλεσμα, η Pati ήταν η πρώτη πόλη που ξεσηκώθηκε με συμμετοχή περίπου 100.000 ανθρώπων στους δρόμους στις 10 Αυγούστου 2025. Οι διαμαρτυρίες κατά της αύξησης των φόρων εξαπλώθηκαν στη συνέχεια στην πόλη Bone και ακολούθησαν πολύ σύντομα και άλλες πόλεις.

Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης στην πρωτεύουσα Jakarta, ένας διανομέας σκοτώθηκε αφού καταπατήθηκε από ένα περιπολικό. Την επόμενη μέρα, οι διαδηλώσεις, που πλέον μετατρέπονται σε ανοιχτή εξέγερση, εξαπλώθηκαν σε πολλές πόλεις σε όλη τη χώρα και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Τουλάχιστον 10 πολίτες έχουν σκοτωθεί μέχρι στιγμής, αρκετά σπίτια αξιωματούχων λεηλατήθηκαν και πολλά γραφεία βουλεύτων πυρπολήθηκαν και κάηκαν εν μέρει ή ολοσχερώς. Πολλοί πίστευαν ότι η εξέγερση θα καταλαγιάσει, αλλά η οργή του κόσμου τούς διέψευσε. Ενώ δεν υπάρχει ένα μόνο ζήτημα, οι διαδηλωτές επικεντρώνεται ταυτόχρονα σε τρία κεντρικά ζητήματα: τις αυξήσεις φόρων, την αστυνομική βία και, το πιο σημαντικό, τη διάλυση του κοινοβουλίου. 

Εν μέσω της εξέγερσης, υπάρχουν οργανώσεις, δίκτυα και ομάδες που διατυπώνουν αιτήματα. Ακόμα και κάθε πόλη έχει τα δικά της ξεχωριστά αιτήματα. Μεταξύ όλων αυτών, υπάρχει μια πολύ ορατή και ενεργητική συμμετοχή αντιεξουσιαστικών, αναρχικών και αυτόνομων συλλογικοτήτων. Ορισμένοι αναρχικοί έχουν οργανωθεί και συγκεντρώνουν πόρους για να δημιουργήσουν ένα δίκτυο ασφαλών καταφυγίων για διαδηλωτές και ακτιβιστές πρώτης γραμμής που κινδυνεύουν.

Υπάρχουν δύο επαναστατικές διακυρήξεις: μία από τον Σοσιαλιστικό Σύνδεσμο (PS) και μία άλλη από συλλογικότητες του ελευθεριακού χώρου που έχουν σχηματίσει ένα αποκεντρωμένο δίκτυο το οποίο εξέδωσε τη Διακήρυξη της Ινδονησιακής Ομοσπονδιακής Επανάστασης του 2025. Στη διακύρυξη αυτή ζητούν τη διάλυση του ενιαίου κράτους και την αντικατάσταση του κοινοβουλίου με έναν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό χιλιάδων λαϊκών συμβουλίων για την εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας.

Οι “προοδευτικοί φιλελεύθεροι” έχουν ένα πιο μεταρρυθμιστικό κάλεσμα. Τέλος, οι εξεγερσιακοί αναρχικοί, οι ατομικιστές και οι μετα-αριστεροί επικεντρώνονται σε επιθέσεις και συγκρούσεις στους δρόμους, ζητώντας την καταστροφή του κράτους, αλλά χωρίς να ασχολούνται με πλατφόρμες ή προγράμματα.

Ακολουθεί το κείμενο της Διακήρυξης της Ινδονησιακής Ομοσπονδιακής Επανάστασης:

Διακήρυξη της Ινδονησιακής Ομοσπονδιακής Επανάστασης 2025

1. Απομάκρυνση των Prabowo-Gibran (ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Ινδονησίας), διάλυση του Υπουργικού Συμβουλίου και κατάργηση του προεδρικού συστήματος.
2. Διάλυση της Βουλής των Αντιπροσώπων και ίδρυση Λαϊκών Συμβουλίων σε κάθε χωριό/υποπεριφέρεια.
3. Αφοπλισμός και διάλυση των Ινδονησιακών Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων (TNI) και της Ινδονησιακής Εθνικής Αστυνομίας (POLRI), ενίσχυση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και σχηματισμός/εξοπλισμός δυνάμεων πολιτικής αυτοάμυνας (Hansip ως λαϊκή πολιτοφυλακή) υπό την εξουσία κάθε λαϊκού συμβουλίου.
4. Αποστρατιωτικοποίηση του κρατικού προϋπολογισμού: κατάργηση του προϋπολογισμού TNI-POLRI, μεταφορά του εξ ολοκλήρου στην υγεία, την εκπαίδευση, την ανάπτυξη δημόσιων εγκαταστάσεων και τα ταμεία των χωριών που διαχειρίζονται από λαϊκά συμβούλια.
5. Διάλυση του κράτους και αντικατάστασή του με το σύστημα του Ινδονησιακού Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού. Αφήστε τον λαό να αυτοκυβερνηθεί μέσω του φεντεραλισμού και της άμεσης δημοκρατίας. 

Μέσω αυτής της δήλωσης, υποστηρίζουμε την κατάργηση των κοινοβουλευτικών και προεδρικών συστημάτων που βασίζονται σε γενικές εκλογές και πολιτικά κόμματα.

Η διακήρυξή μας ενθαρρύνει τον σχηματισμό του Ινδονησιακού Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού. Δεν θέλουμε να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος της αντικατάστασης ενός ξένου αποικιστή με έναν ιθαγενή αποικιστή (1945) και της αντικατάστασης ενός ιθαγενή αποικιστή με έναν άλλο ιθαγενή αποικιστή (1965 και 1998).

Υποστηρίζουμε την αποκεντρωμένη διαβούλευση από κάτω προς τα πάνω και την επίτευξη συναίνεσης και ενθαρρύνουμε την πλήρη αυτονομία με ποικιλομορφία σε κάθε περιοχή.

Καλούμε σε πολιτική ανυπακοή και ανοιχτή εξέγερση όλο τον ινδονησιακό λαό. Διαδώστε το ακόλουθο μήνυμα.

Καλούμε κάθε χωριό/υποπεριφέρεια να σχηματίσει το δικό του λαϊκό συμβούλιο και δηλώνουμε ότι οι καταπιεστικοί νόμοι και κανονισμοί του κράτους δεν ισχύουν πλέον εντός της δικαιοδοσίας κάθε λαϊκού συμβουλίου.

Καλούμε όλα τα μέλη των Ινδονησιακών Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνικής Αστυνομίας να λιποτακτήσουν και να καταθέσουν τα όπλα τους, στη συνέχεια να υποταχθούν στην εξουσία του πλησιέστερου Λαϊκού Συμβουλίου στην περιοχή τους και να ενταχθούν στην λαϊκή πολιτοφυλακή της συνομοσπονδίας.

Ζητούμε την ανάληψη και λειτουργία όλων των κρατικών υποδομών και των εγκαταστάσεων δημοσίων υπηρεσιών από τους εργαζομένους τους, με απαλλαγή από το κόστος για αόριστο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης.

Ζητούμε δημόσια δίκη από τον λαό κατά του αρχηγού του κράτους και των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ινδονησίας. Επανάσταση, 100% Ανεξαρτησία.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2025

Πηγές:

https://sea.theanarchistlibrary.org/library/crimethinc-voices-from-the-uprising-in-indonesia-en

https://www.theguardian.com/world/2025/sep/02/indonesia-protests-explained-start-how-has-the-government-responded

https://www.dw.com/en/indonesia-protests-continue-despite-crackdown-and-deaths/a-73833183

Bubarkan Parlemen! Update tentang Gelombang Pemberontakan di Indonesia / Abolish Parliament! Update on the Wave of Rebellion in Indonesia

The post Για την τρέχουσα εξέγερση στην Ινδονησία: Διακήρυξη της Ινδονησιακής Ομοσπονδιακής Επανάστασης 2025 first appeared on Aυτολεξεί.

Στην Ιαπωνία παρατηρείται ένα παράδοξο κοινωνικό φαινόμενο που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει σενάριο σε μια χολιγουντιανή ταινία. Οι Ιάπωνες «εξαφανίζονται», κυριολεκτικά, στην προσπάθειά τους να δραπετεύσουν από την καθημερινότητα. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στη μεταπολεμική Ιαπωνία και συνεχίζεται έως σήμερα. Το ιδιότυπο αυτό φαινόμενο, παρά τη μακροχρόνια διάρκειά του, παρουσιάζει με μικρά σκαμπανεβάσματα, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’90, μια σταθερή τάση. Ο μέσος όρος αυτών των εξαφανίσεων είναι περίπου στις 80.000 ετησίως (Newsbomb.gr, 2025).

Αυτή η σταθερή παρουσία του φαινομένου τις τελευταίες δεκαετίες συνιστά ένδειξη ότι δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη στιγμή της ιαπωνικής ιστορίας, αλλά αντίθετα εκφράζει βαθύτερες ανάγκες των ανθρώπων της. Ωστόσο, αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο δεν είναι τόσο η ίδια η εξαφάνιση, όσο ο τρόπος με τον οποίο αυτή ερμηνεύεται. Σε αρκετά άρθρα παρουσιάζεται ως μια πράξη αντίστασης στον σύγχρονο ιαπωνικό τρόπο ζωής· ως μια σιωπηρή μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στην καταπίεση που βιώνεται καθημερινά (Esquire, n.d.).

Ισχύει, όμως, κάτι τέτοιο; Πρόκειται για μια ατομική επανάσταση; Ή μήπως συνιστά μια σύγχρονη ενσάρκωση της ιαπωνικής παράδοσης, διαμορφωμένη μέσα στις σημερινές κοινωνικοϊστορικές συνθήκες;

Παρενθετικά, αξίζει να τονίσω πως το παρόν κείμενο δεν αποτελεί προϊόν συστηματικής έρευνας, ούτε γράφεται από τη σκοπιά κάποιου ειδικού με βαθιά γνώση της ιαπωνικής κουλτούρας. Αντιθέτως, αποτελεί μια προσωπική καταγραφή σκέψεων της στιγμής, με στόχο να αναδυθούν όσο γίνεται νέα ερωτήματα και ανησυχίες γύρω από τις τάσεις των σύγχρονων ανθρώπινων κοινωνιών.

Είναι δόκιμο, θεωρώ, για την καλύτερη προσέγγιση του φαινομένου, να αναδείξουμε πως στην ιαπωνική κοινωνία –στον βαθμό που την κατανοώ– η αίσθηση του κοινωνικού καθήκοντος είναι βαθιά ριζωμένη στους Ιάπωνες. Σε τέτοιο σημείο, ώστε η ατομικότητα, όπως την αντιλαμβανόμαστε στη Δύση, να μοιάζει σχεδόν ανύπαρκτη. Για τον Ιάπωνα, η προσωπική επιθυμία εξαντλείται στην ανάγκη του να αφομοιωθεί πλήρως εντός του κοινωνικού συνόλου.

Χαρακτηριστική είναι μια φράση που χάνεται στα χρόνια της μεσαιωνικής Ιαπωνίας, «Το καρφί που προεξέχει, καρφώνεται» (Davies & Ikeno, 2002).

Η φράση αυτή συμπυκνώνει με ακρίβεια την κοινωνική τάση για εξομάλυνση κάθε ατομικής έκφρασης. Ο Ιάπωνας οφείλει να ενσωματωθεί πλήρως στους σκοπούς της ομάδας, καθώς η κοινωνία δείχνει μηδενική ανοχή στην ιδιαιτερότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, η συλλογικότητα λειτουργεί ως καταπιεστικός μηχανισμός απέναντι σε κάθε απόπειρα καλλιέργειας προσωπικής μοναδικότητας.

Επιστρέφοντας στο παρόν και στο φαινόμενο jōhatsu, που κυριολεκτικά μεταφράζεται ως «εξάτμιση»: Άνθρωποι εξαφανίζονται χωρίς κανένα σημάδι πρόθεσης, χωρίς καμία προειδοποίηση. Εγκαταλείπουν από τη μια στιγμή στην άλλη την οικογένειά τους, τους φίλους, τη δουλειά τους. Το εντυπωσιακό, ωστόσο, δεν είναι τόσο η απότομη αποχώρηση, όσο η προσπάθειά τους να αλλάξουν ταυτότητα και να ξεκινήσουν από το μηδέν σε κάποιο άλλο σημείο της Ιαπωνίας (Esquire, n.d.).  

Αναρωτιέμαι, η επανεκκίνηση της ζωής σε κάποιο άλλο σημείο της κοινωνίας, με τους ίδιους όρους συμμετοχής και χωρίς καμία αλλαγή στις κοινωνικές δομές, συνιστά επανάσταση ή, αντιθέτως, πλήρη αποδοχή αυτών των όρων;

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο, ακόμα και αν αλλάξεις όνομα, πόλη ή πρόσωπο, η δομή της κοινωνίας παραμένει αμετάβλητη. Η επανεκκίνηση της ζωής είναι ψευδαίσθηση, αν οι κανόνες του παιχνιδιού δεν μεταβληθούν. Η ελευθερία δεν κατακτάται με απόσυρση, αλλά με παρουσία και διεκδίκηση.

Θεωρώ πως οι Ιάπωνες όχι μόνο αδυνατούν να σταθούν απέναντι στις καταπιεστικές συνθήκες της κοινωνίας, αλλά αντίθετα, όπως και στο παράδειγμα της εξαφάνισης, στοχοποιούν τον ίδιο τους τον εαυτό για κάθε προσωπική αποτυχία. Ο Ιάπωνας τείνει να θεωρεί πως κάθε δυσκολία που συναντά οφείλεται σε προσωπική του ανεπάρκεια και όχι στους θεσμούς που τη γεννούν ή τη συντηρούν. Γι’ αυτό και αποσύρεται σιωπηλά, πραγματοποιώντας έναν συμβολικό, αναίμακτο θάνατο. Έπειτα, αφού έχει «πεθάνει» κοινωνικά, κάνει reset στη ζωή του και συνεχίζει να ζει υπό τις ίδιες συνθήκες, επιβεβαιώνοντας έτσι, έστω και άθελά του, την αξία της παράδοσης.

Ωστόσο, αυτό που με προβληματίζει είναι κατά πόσο μπορούμε να αποδώσουμε την έλλειψη ριζικής κριτικής στην ιαπωνική κοινωνία, αλλά και στην παράδοση γενικότερα, αποκλειστικά στην κοινωνική πειθαρχία. Δηλαδή, μήπως η απουσία ριζικής αμφισβήτησης πηγάζει από την έλλειψη ανοχής προς την ατομική έκφραση και, κατ’ επέκταση, από τη δυσκολία καλλιέργειας εξατομικευμένης συνείδησης (μιας διάστασης που ο δυτικός κόσμος αναδεικνύει ως θεμελιώδη προτεραιότητα); Ή μήπως πρόκειται για κάτι βαθύτερο;

Θεωρώ πως προϋπόθεση για την ανάπτυξη ριζικής κριτικής απέναντι σε οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα είναι η αναγνώριση του εαυτού μας ως θύματος. Δεν υποτιμώ τη σημασία της δυνατότητας της υποκειμενικής έκφρασης· ωστόσο, υποθέτω πως, κατά κάποιον τρόπο, το ένα προϋποθέτει το άλλο. Παρ’ όλα αυτά, η σχέση ανάμεσα στη θυματοποίηση και την εξατομίκευση δεν θα αποτελέσει αντικείμενο ανάλυσης στο παρόν κείμενο.

Συνεχίζοντας, το θύμα, όταν αποκτά συνείδηση της κατάστασής του, παύει να είναι αντικείμενο αυτοενοχοποίησης. Δεν είναι απλώς δέκτης καταπίεσης, αλλά υποκείμενο που αντιλαμβάνεται ότι οι αποτυχίες του δεν οφείλονται αποκλειστικά στον ίδιο, αλλά ενδεχομένως στους υφιστάμενους κοινωνικούς θεσμούς.

Αυτή η κατάσταση ενδέχεται να αποτελέσει την αφετηρία για τη διαμόρφωση ενός άτυπου, ακόμη ανώριμου, πολιτικού χώρου. Το υποκείμενο, αναγνωρίζοντας την αδικία που υφίσταται, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για κριτική στους κοινωνικούς θεσμούς, γεννώντας ερωτήματα όπως, για ποιον λόγο βρίσκεται σε αυτή τη θέση – γιατί υφίσταται αυτή την αδικία; Και φυσικά, πλήθος άλλων ερωτημάτων που ενδέχεται να διαρρήξουν την κλειστότητα των ετερόνομων θεσμών. Συνεπάγεται, λοιπόν, πως αυτή η αναγνώριση του ρόλου του θύματος δύναται να αποτελέσει μια πρώτη μορφή ρήξης εντός των εκάστοτε ετερόνομων κοινωνιών, καθώς το υποκείμενο αρχίζει να αμφισβητεί ενεργά τη θέση του στον κοινωνικό ιστό.

Ωστόσο, η αναγνώριση του εαυτού μας ως αντικείμενο καταπίεσης δεν συνεπάγεται αυτόματα τη μετάβαση σε πολιτικό υποκείμενο. Είναι πιθανό η αναγνώριση του εαυτού ως θύματος να αποτελεί αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για την πολιτική ενεργοποίηση.

Άλλωστε, ένα αντίστοιχο φαινόμενο, στο οποίο η έννοια του θύματος είναι συλλογικά αναγνωρισμένη αλλά απουσιάζει η πολιτική δραστηριότητα και η κοινωνική χειραφέτηση, αποτελεί και η περίπτωση της σύγχρονης Ελλάδας. Ο νεοέλληνας συχνά παρουσιάζει τον εαυτό του ως διαρκές θύμα της Ιστορίας, χωρίς όμως αυτή η αναγνώριση να συνοδεύεται από έμπρακτη πολιτική διεκδίκηση. Αυτή τη νεοελληνική στάση έχει αναλύσει σε βάθος ο Άκης Γαβριηλίδης, περιγράφοντας τη θυματική και ταυτόχρονα παθητική ψυχοσύνθεση που χαρακτηρίζει την ελληνική πραγματικότητα. Συνεπώς, η αναγνώριση του εαυτού ως θύματος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε πολιτική πράξη, παρά την παρουσία του θυματικού λόγου σε πολλές περιπτώσεις.

Ίσως, τελικά, ο ρόλος του θύματος να αποτελεί μεν ένα πρώτο βήμα προς την πολιτική ενεργοποίηση, ωστόσο από μόνος του δεν επαρκεί. Η αναγνώριση της αδικίας χρειάζεται να πλαισιώνεται από ουσιαστική κριτική των κοινωνικών και θεσμικών πλαισίων που τη γεννούν, από συλλογική ώσμωση ιδεών που συγκλίνουν σε ένα συνεκτικό πολιτικό όραμα και, πάνω απ’ όλα, από τη διάθεση για συλλογική δράση.

Χωρίς αυτή την αγωνιστική δυναμική και το πολιτικό συλλογικό πρόταγμα, καμία πολιτική μεταβολή δεν μπορεί να λάβει χώρα. Το άτομο παραμένει εγκλωβισμένο στον ρόλο του παθητικού θύματος, αδυνατώντας να μεταβεί στο πεδίο της πολιτικής διεκδίκησης.

——————————

Ευχαριστώ πολύ για τη συμβολή τους στο κείμενο τους φίλους Ιωάννη Καψάλη και Νίκο Γκαραγκασίδη, για τον δημιουργικό διάλογο και τις ουσιαστικές παρατηρήσεις τους

Βιβλιογραφία:

Davies, R. J., & Ikeno, O. (2002). The Japanese mind: Understanding contemporary Japanese culture. Tuttle Publishing.

Esquire. (n.d.). Χιλιάδες άνθρωποι εξαφανίζονται κάθε χρόνο στην Ιαπωνία: τι είναι το φαινόμενο Johatsu. https://esquire.com.gr/lifestyle/nea/35932/xiliades-anthropoi-exafanizontai-kathe-xrono-stin-iaponia-ti-einai-to-fainomeno-johatsu

Newsbomb.gr. (2025, 8 Μαΐου). Κάθε χρόνο 80.000 άνθρωποι «εξαφανίζονται» οικειοθελώς – Τι είναι το φαινόμενο «Johatsu». Ανακτήθηκε από https://www.newsbomb.gr/kosmos/story/1647698/kathe-xrono-80000-anthropoi-eksafanizontai-oikeiothelos-ti-einai-to-fainomeno-johatsu

—————————

Φωτογραφία κειμένου: Η περιοχή Kamagasaki στην Οσάκα αποτελεί έναν από τους τόπους που κατοικούν οι “Johatsu”, Shiho Fukada/ Pulitzer Center. Πηγή Εικόνας

The post Εξατμίζομαι, άρα υπάρχω: Το ιαπωνικό φαινόμενο johatsu & η πολιτική διάσταση του θύματος first appeared on Aυτολεξεί.

45 χρόνια μετά τη λαϊκή εξέγερση και την Κομμούνα της Γκουάνγκτζου, που απαίτησε τον τερματισμό της στρατιωτικής κυριαρχίας της Νότιας Κορέας, επανεξετάζουμε ένα γεγονός που είναι συγκρίσιμο μόνο, σύμφωνα με τον Τζορτζ Κατσιαφίκας, με την Παρισινή Κομμούνα ή που μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο σε αυτό που η συγγραφέας Χαν Κανγκ αποκαλεί «την “απόλυτη κοινότητα” των αυτοδιοικούμενων πολιτών». (Διάλεξη για το βραβείο Νόμπελ, 2024)

Τους δύο τελευταίους αιώνες, δύο γεγονότα ξεχωρίζουν ως μοναδικοί φάροι της αυθόρμητης ικανότητας χιλιάδων απλών ανθρώπων να αυτοκυβερνώνται:  η Παρισινή Κομμούνα του 1871 και η Λαϊκή Εξέγερση της Γκουάνγκτζου το 1980.

Και στις δύο πόλεις, ένας άοπλος πληθυσμός, σε αντίθεση με τις δικές του κυβερνήσεις, ουσιαστικά απέκτησε τον έλεγχο του αστικού χώρου και τον διατήρησε παρά την παρουσία καλά οπλισμένων στρατιωτικών δυνάμεων που επιδίωκαν να αποκαταστήσουν τον «νόμο και την τάξη». Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και δημιούργησαν λαϊκά όργανα πολιτικής εξουσίας που αντικατέστησαν αποτελεσματικά και αποδοτικά τις παραδοσιακές μορφές διακυβέρνησης. Τα ποσοστά εγκληματικότητας μειώθηκαν κατακόρυφα κατά την περίοδο της απελευθέρωσης και οι άνθρωποι ένιωσαν πρωτόγνωρες μορφές συγγένειας μεταξύ τους.

Οι απελευθερωμένες πραγματικότητες των Κομμούνων στο Παρίσι και την Γκουάνγκτζου έρχονται σε αντίθεση με τον ευρέως διαδεδομένο μύθο ότι οι άνθρωποι είναι ουσιαστικά κακοί και ως εκ τούτου χρειάζονται ισχυρές κυβερνήσεις για να διατηρήσουν την τάξη και τη δικαιοσύνη. Αντίθετα, η συμπεριφορά των πολιτών κατά τη διάρκεια αυτών των στιγμών απελευθέρωσης αποκάλυψε μια έμφυτη ικανότητα αυτοκυβέρνησης και συνεργασίας. Ήταν οι δυνάμεις της κυβέρνησης, όχι ο ακυβέρνητος λαός, που ενήργησαν με μεγάλη βιαιότητα και αδικία.

Τα γεγονότα στην Γκουάνγκτζου [Gwangju] εκτυλίχθηκαν μετά την ανατροπή του δικτάτορα της Νότιας Κορέας. Ο Παρκ Τσουνγκ-Χι δολοφονήθηκε από τον ίδιο του τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών. Μέσα στην ευφορία που επικράτησε μετά την πτώση του Παρκ, οι φοιτητές ηγήθηκαν ενός τεράστιου κινήματος για τη δημοκρατία, αλλά ο στρατηγός Τσουν Ντου-Χουάν κατέλαβε την εξουσία και απείλησε με βία αν οι διαμαρτυρίες συνεχίζονταν.

Σε όλη την Κορέα, με μοναδική εξαίρεση την Γκουάνγκτζου, οι άνθρωποι παρέμειναν στα σπίτια τους. Με την έγκριση των Ηνωμένων Πολιτειών, η νέα στρατιωτική κυβέρνηση αποδέσμευσε από τα μέτωπα της αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης (DMZ) μερικούς από τους πιο έμπειρους αλεξιπτωτιστές, για να δώσουν ένα μάθημα στην Κουανγκτζού. Όταν αυτοί οι στρατιώτες έφτασαν στην πόλη, τρομοκράτησαν τον πληθυσμό με τρόπους αδιανόητους. Στις πρώτες αντιπαραθέσεις το πρωί της 18ης Μαΐου, ειδικά σχεδιασμένα ρόπαλα έσπασαν τα κεφάλια ανυπεράσπιστων φοιτητών. Καθώς οι διαδηλωτές έτρεχαν για την ασφάλειά τους και ανασυντάσσονταν, οι αλεξιπτωτιστές επιτέθηκαν άγρια: «Μια ομάδα στρατευμάτων επιτέθηκε σε κάθε φοιτητή ξεχωριστά. Του έσπαγαν το κεφάλι, τον χτυπούσαν στην πλάτη και τον κλωτσούσαν στο πρόσωπο. Όταν οι στρατιώτες τελείωσαν, ο τόπος έμοιαζε με ένα σωρό ρούχα σε σάλτσα κρέατος» [Lee Jae-Eui, Kwangju Diary: Beyond Death, Beyond the Darkness of the Age, σελ. 46]. Τα πτώματα στοιβάζονταν σε φορτηγά, όπου οι στρατιώτες συνέχιζαν να τα χτυπούν και να τα κλωτσούν. Μέχρι τη νύχτα, οι αλεξιπτωτιστές είχαν στήσει στρατόπεδα σε πολλά πανεπιστήμια.

Καθώς οι φοιτητές αντεπιτίθονταν, οι στρατιώτες χρησιμοποίησαν ξιφολόγχες εναντίον τους και συνέλαβαν δεκάδες ακόμη άτομα, πολλά από τα οποία ξεγυμνώθηκαν, βιάστηκαν και κακοποιήθηκαν περαιτέρω. Ένας στρατιώτης σήκωσε την ξιφολόγχη του προς τους συλληφθέντες φοιτητές και τους φώναξε: «Αυτή είναι η ξιφολόγχη που χρησιμοποίησα για να κόψω το στήθος σαράντα γυναικών Βιετκόνγκ [στο Βιετνάμ]!» Ολόκληρος ο πληθυσμός σοκαρίστηκε από τη φοβερή αντίδραση των αλεξιπτωτιστών. Οι αλεξιπτωτιστές ήταν τόσο εκτός ελέγχου που μαχαίρωσαν μέχρι θανάτου ακόμη και τον διευθυντή πληροφοριών του αστυνομικού τμήματος, ο οποίος προσπάθησε να τους κάνει να σταματήσουν να κακοποιούν τους ανθρώπους. [Kwangju Diary, σελ. 79]

Παρά τους σφοδρούς ξυλοδαρμούς και τις εκατοντάδες συλλήψεις, οι φοιτητές ανασυντάσσονταν συνεχώς και αντιστέκονταν με πείσμα. Καθώς η πόλη κινητοποιούνταν την επόμενη μέρα, ο αριθμός των ανθρώπων από όλα τα κοινωνικά στρώματα μείωσε το ποσοστό των φοιτητών μεταξύ των διαδηλωτών [The May 18 Kwangju Democratic Uprising, σελ. 127].

Αυτή η αυθόρμητη γενιά ενός λαϊκού κινήματος ξεπέρασε τις παραδοσιακές διαιρέσεις μεταξύ πόλης και πανεπιστημιακής κοινότητας – μια από τις πρώτες ενδείξεις της γενίκευσης της εξέγερσης.

Οι αλεξιπτωτιστές κατέφυγαν για άλλη μια φορά στην άκαρδη βαρβαρότητα – σκοτώνοντας και ακρωτηριάζοντας ανθρώπους που τύχαινε να συναντήσουν στους δρόμους. Ακόμη και οδηγοί ταξί και λεωφορείων που προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους τραυματίες και τους αιμορραγούντες μαχαιρώθηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και σε ορισμένες περιπτώσεις σκοτώθηκαν. Μερικοί αστυνομικοί προσπάθησαν κρυφά να απελευθερώσουν αιχμαλώτους, και αυτοί επίσης χτυπήθηκαν με ξιφολόγχες [Kwangju Diary, σελ. 113]. Πολλοί αστυνομικοί απλώς επέστρεψαν στα σπίτια τους, ενώ ο αρχηγός της αστυνομίας αρνήθηκε να διατάξει τους άνδρες του να πυροβολήσουν τους διαδηλωτές, παρά την επιμονή του στρατού να το κάνει.

Ο κόσμος αντεπιτέθηκε με πέτρες, ρόπαλα, μαχαίρια, σωλήνες, σιδερένιες ράβδους και σφυριά εναντίον 18.000 αστυνομικών των Μονάδων Αποκατάστασης Τάξης και πάνω από 3.000 αλεξιπτωτιστών. Αν και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν, η πόλη αρνήθηκε να ηρεμήσει. Στις 20 Μαΐου, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά μια εφημερίδα με τίτλο Militants’ Bulletin, παρέχοντας ακριβείς ειδήσεις – σε αντίθεση με τα επίσημα μέσα ενημέρωσης. Στις 5:50 μ.μ., ένα πλήθος 5.000 ατόμων κατάφερε να ξεπεράσει ένα αστυνομικό οδόφραγμα. Όταν οι αλεξιπτωτιστές τους απώθησαν, συγκεντρώθηκαν ξανά και κάθισαν σε έναν δρόμο. Στη συνέχεια, επέλεξαν εκπροσώπους για να προσπαθήσουν να διασπάσουν περαιτέρω την αστυνομία από τον στρατό. Το βράδυ, η πορεία ξεπέρασε τους 200.000 ανθρώπους σε μια πόλη με πληθυσμό τότε 700.000 κατοίκους. Το τεράστιο πλήθος ένωσε εργάτες, αγρότες, φοιτητές και ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Εννέα λεωφορεία και πάνω από διακόσια ταξί ηγήθηκαν της πομπής στη Λεωφόρο Kumnam, την εμπορική περιοχή του κέντρου της πόλης. Για άλλη μια φορά, οι αλεξιπτωτιστές επιτέθηκαν άγρια, και αυτή τη φορά ολόκληρη η πόλη αντεπιτέθηκε. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, αυτοκίνητα, τζιπ, ταξί και άλλα οχήματα πυρπολήθηκαν και σπρώχτηκαν προς τις στρατιωτικές δυνάμεις. Αν και ο στρατός επιτέθηκε επανειλημμένως, η βραδιά κατέληξε σε αδιέξοδο στην Πλατεία Δημοκρατίας. Στον σιδηροδρομικό σταθμό, πολλοί διαδηλωτές σκοτώθηκαν, και στο Επαρχιακό Μέγαρο δίπλα στην Πλατεία Δημοκρατίας, οι αλεξιπτωτιστές άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους με M-16, σκοτώνοντας πολλούς άλλους.

Τα λογοκριμένα μέσα ενημέρωσης δεν είχαν αναφέρει καν τις δολοφονίες. Αντ’ αυτού, ψευδείς αναφορές για βανδαλισμούς και μικρές αστυνομικές ενέργειες ήταν οι ειδήσεις που κατασκεύασαν. Η βαρβαρότητα του στρατού δεν αναφέρθηκε καθόλου. Αφού τα νυχτερινά δελτία ειδήσεων ξανά δεν κατάφεραν να ενημερώσουν επαρκώς για την όλη κατάσταση, χιλιάδες άνθρωποι περικύκλωσαν το κτίριο των μέσων ενημέρωσης του MBC. Σύντομα η διεύθυνση του σταθμού και οι στρατιώτες που τον φρουρούσαν υποχώρησαν και το πλήθος εισέβαλε μέσα. Μην μπορώντας να θέσουν σε λειτουργία τις εγκαταστάσεις μετάδοσης, οι άνθρωποι πυρπόλησαν το κτίριο. Το πλήθος στόχευσε κτίρια με έναν έξυπνο τρόπο:

«Στη 1:00 π.μ., οι πολίτες προχώρησαν κατά κοπάδια προς την εφορία, έσπασαν τα έπιπλά της και έβαλαν φωτιά. Ο λόγος ήταν ότι οι φόροι που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για τη ζωή και την ευημερία των ανθρώπων είχαν χρησιμοποιηθεί για τον στρατό και την παραγωγή όπλων για να σκοτώνουν και να ξυλοκοπούν ανθρώπους. Ήταν μια πολύ ασυνήθιστη περίπτωση να βάλουν φωτιά στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και την εφορία, προστατεύοντας παράλληλα το αστυνομικό τμήμα και άλλα κτίρια» [The May 18 Kwangju Democratic Uprising, σελ. 138].

Εκτός από την Εφορία και δύο κτίρια των μέσων ενημέρωσης, πυρπολήθηκαν το Γραφείο Εποπτείας Εργασίας, η αποθήκη αυτοκινήτων του Επαρχιακού Μεγάρου και 16 αστυνομικά οχήματα. Η τελική μάχη στον σιδηροδρομικό σταθμό γύρω στις 4:00 π.μ. ήταν σφοδρή. Οι στρατιώτες χρησιμοποίησαν και πάλι M-16 εναντίον του πλήθους, σκοτώνοντας πολλούς στις πρώτες γραμμές. Άλλοι σκαρφάλωσαν πάνω από τα πτώματα για να συνεχίσουν τη μάχη ενάντια στον στρατό. Με απίστευτο σθένος, ο λαός επικράτησε και ο στρατός υποχώρησε βιαστικά.

Στις 9:00 π.μ. το επόμενο πρωί (21 Μαΐου), περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν ξανά στη λεωφόρο Kumam απέναντι στους αλεξιπτωτιστές. Μια μικρή ομάδα φώναξε ότι κάποιοι έπρεπε να πάνε στην Asia Motors (έναν στρατιωτικό εργολάβο) και να κατασχέσουν οχήματα. Μερικές δεκάδες άνθρωποι έφυγαν, φέρνοντας πίσω μόνο επτά (ο ακριβής αριθμός των εξεγερμένων που ήξεραν να οδηγούν). Καθώς μετέφεραν περισσότερους οδηγούς πέρα ​​δώθε, σύντομα 350 οχήματα, συμπεριλαμβανομένων τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού, βρέθηκαν στα χέρια του λαού. Οδηγώντας αυτά τα απαλλοτριωμένα οχήματα στην πόλη, οι διαδηλωτές συσπείρωσαν τον πληθυσμό και πήγαν επίσης σε γειτονικές πόλεις και χωριά για να διαδώσουν την εξέγερση. Μερικά φορτηγά έφεραν ψωμί και ποτά από το εργοστάσιο της Coca Cola. Οι διαπραγματευτές επιλέχθηκαν από το πλήθος και στάλθηκαν στον στρατό. Ξαφνικά, πυροβολισμοί διαπέρασαν την ήδη πυκνή ατμόσφαιρα, τερματίζοντας την ελπίδα για μια ειρηνική διευθέτηση. Για δέκα λεπτά, ο στρατός πυροβολούσε αδιακρίτως και μέσα στη σφαγή, δεκάδες σκοτώθηκαν και πάνω από 500 τραυματίστηκαν.

Ο λαός αντέδρασε γρήγορα. Λιγότερο από δύο ώρες μετά τους πυροβολισμούς, το πρώτο αστυνομικό τμήμα δέχτηκε έφοδο για όπλα. Περισσότεροι άνθρωποι σχημάτισαν ομάδες δράσης και έκαναν επιδρομές σε οπλοστάσιο της αστυνομίας και της εθνοφρουράς, και συγκεντρώθηκαν σε δύο κεντρικά σημεία. Με τη βοήθεια ανθρακωρύχων από το Χουασούν, οι διαδηλωτές απέκτησαν μεγάλες ποσότητες δυναμίτη και πυροκροτητών [The May 18 Kwangju Democratic Uprising, σελ. 143]. Επτά λεωφορεία γεμάτα με γυναίκες εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας κατευθύνθηκαν προς το Νατζού, όπου κατέλαβαν εκατοντάδες τουφέκια και πυρομαχικά και τα έφεραν πίσω στην Γκουάνγκτζου. Παρόμοιες κατασχέσεις όπλων σημειώθηκαν στις κομητείες Τσανγκσόνγκ, Γιογκγουάνγκ και Ταμιάνγκ. Το κίνημα εξαπλώθηκε γρήγορα στο Χουασούν, το Νατζού, το Χαμπιούνγκ, το Γιονγκγουάνγκ, το Καντζίν, το Μουάν, το Χαέναμ, το Μόκπο – συνολικά, σε τουλάχιστον 16 άλλα μέρη της νοτιοδυτικής Κορέας [The May 18 Kwangju Democratic Uprising, σελ. 164]. Η ταχεία εξάπλωση της εξέγερσης υπήρξε μια ακόμη ένδειξη της ικανότητας του λαού για αυτοκυβέρνηση και αυτόνομη πρωτοβουλία. Ελπίζοντας να φέρνουν την εξέγερση στο Τσουντζού και τη Σεούλ, ορισμένοι διαδηλωτές ξεκίνησαν, αλλά απωθήθηκαν από στρατεύματα που μπλόκαραν τους αυτοκινητόδρομους, τους δρόμους και τις σιδηροδρομικές γραμμές. Ελικόπτερα εξουδετέρωσαν μονάδες ένοπλων διαδηλωτών από τις κομητείες Χουασούν και Γιονγκγουάνγκ που προσπαθούσαν να φτάσουν στην Γκουάνγκτζου. Αν ο στρατός δεν είχε ελέγξει τόσο αυστηρά τα μέσα ενημέρωσης και δεν είχε περιορίσει τα ταξίδια, η εξέγερση μπορεί να είχε μετατραπεί σε πανεθνική εξέγερση.

Μέσα στην ένταση της στιγμής, αναπτύχθηκε μια δομή που ήταν πιο δημοκρατική από τις προηγούμενες διοικήσεις της πόλης.

Συγκεντρωμένοι στο Πάρκο Κουάνγκτζου και στον κόμβο Γιου-τονγκ, σχηματίστηκαν πυρήνες μάχης και ηγεσία. Πολυβόλα επιτέθηκαν στο Επαρχιακό Μέγαρο (όπου ο στρατός είχε το διοικητήριό του). Μέχρι τις 5:30 μ.μ., ο στρατός υποχώρησε. Μέχρι τις 8:00 μ.μ. ο λαός έλεγχε την πόλη. Παντού αντηχούσαν ζητωκραυγές. Αν και τα όπλα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν πολύ κατώτερα από αυτά του στρατού, η γενναιότητα και οι θυσίες του λαού αποδείχθηκαν πιο ισχυρές από την τεχνική ανωτερότητα του στρατού.

Η Ελεύθερη Κομμούνα διήρκεσε έξι ημέρες. Οι καθημερινές συνελεύσεις πολιτών έδωσαν φωνή στην πολυετή απογοήτευση και τις βαθιές φιλοδοξίες των απλών ανθρώπων. Οι τοπικές ομάδες πολιτών διατήρησαν την τάξη και δημιούργησαν ένα νέο είδος κοινωνικής διοίκησης – από τον λαό και για τον λαό. Συμπτωματικά, στις 27 Μαΐου -την ίδια ημέρα που η Παρισινή Κομμούνα συνετρίβη πάνω από 100 χρόνια πριν- η Κομμούνα Γκουάνγκτζου κατακλύστηκε από στρατιωτική βία παρά την ηρωική αντίσταση. Αν και καταπνίγηκε βάναυσα το 1980, για τα επόμενα 7 χρόνια το κίνημα συνέχισε να αγωνίζεται και το 1987 οργανώθηκε μια πανεθνική εξέγερση που τελικά οδήγησε σε μια ρεφορμιστική δημοκρατική εκλογή στη Νότια Κορέα.

Όπως και το θωρηκτό Ποτέμκιν, ο λαός της Γκουάνγκτζου έχει επανειλημμένως σηματοδοτήσει την έλευση της επανάστασης στη Νότια Κορέα – από την Εξέγερση των Αγροτών του Ντονγκχάκ του 1894 και την φοιτητική εξέγερση του 1929 έως την εξέγερση του 1980. Όπως η Παρισινή Κομμούνα και το θωρηκτό Ποτέμκιν, η ιστορική σημασία της Γκουάνγκτζου είναι διεθνής, όχι απλώς κορεατική (ή γαλλική ή ρωσική). Η σημασία και τα μαθήματά της ισχύουν εξίσου καλά σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο. Η λαϊκή εξέγερση του 1980, όπως και αυτά τα προηγούμενα σύμβολα επανάστασης, είχε ήδη παγκόσμιες επιπτώσεις. Μετά από δεκαετίες κατά τις οποίες βασικά δημοκρατικά δικαιώματα καταπιέστηκαν σε όλη την Ανατολική Ασία, ένα κύμα εξεγέρσεων και εξεγέρσεων μεταμόρφωσε την περιοχή. Οι επαναστάσεις του 1989 στην Ευρώπη είναι γνωστές, αλλά ο ευρωκεντρισμός συχνά εμποδίζει την κατανόηση των ασιατικών αντίστοιχων επαναστάσεων. Έξι χρόνια μετά την εξέγερση της Γκουάνγκτζου, η δικτατορία του Μάρκος ανατράπηκε στις Φιλιππίνες. Ο Ακίνο και ο Κιμ Ντε-Τζουνγκ γνωρίζονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι εμπειρίες της Γκουάνγκτζου ενέπνευσαν την ανάληψη δράσης στη Μανίλα.

Σε όλη την Ασία, εμφανίστηκαν λαϊκά κινήματα για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα: το τέλος του στρατιωτικού νόμου επιτεύχθηκε στην Ταϊβάν το 1987. Στη Βιρμανία, ένα λαϊκό κίνημα εξερράγη τον Μάρτιο του 1988, όταν φοιτητές και εθνοτικές μειονότητες βγήκαν στους δρόμους της Ρανγκούν [Γιανγκόν]. Παρά τη φρικτή καταστολή, το κίνημα ανάγκασε τον Πρόεδρο Νε Γουίν να παραιτηθεί έπειτα από 26 χρόνια διακυβέρνησης. Την επόμενη χρονιά, φοιτητές ακτιβιστές στην Κίνα έκαναν μια ευρεία δημόσια έκκληση για δημοκρατία, μόνο και μόνο για να πυροβοληθούν στην πλατεία Τιενανμέν και να κυνηγηθούν για χρόνια αργότερα. Η σειρά του Νεπάλ ήταν η επόμενη. Επτά εβδομάδες διαμαρτυριών που ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1990 ανάγκασαν τον βασιλιά να εκδημοκρατίσει την κυβέρνηση. Η επόμενη χώρα που βίωσε μια έκρηξη ήταν η Ταϊλάνδη, όταν είκοσι ημέρες απεργίας πείνας από έναν κορυφαίο πολιτικό της αντιπολίτευσης έφεραν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους τον Μάιο του 1992. Δεκάδες σκοτώθηκαν όταν ο στρατός κατέστειλε τις διαδηλώσεις στους δρόμους, και λόγω της βιαιότητας ο στρατηγός Σουτσίντα Κραπαγιούν αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Το 1998 στην Ινδονησία, φοιτητές ζήτησαν «επανάσταση – λαϊκή εξουσία» και κατάφεραν να ανατρέψουν τον Σουχάρτο. Συνεντεύξεις που διεξήγαγε ένας Αμερικανός ανταποκριτής στα πανεπιστήμια της Ινδονησίας κατέδειξαν ότι το σύνθημα «λαϊκή εξουσία» υιοθετήθηκε από τις Φιλιππίνες, όπως και η τακτική καινοτομία της κατάληψης δημόσιου χώρου.

(Πηγή: libcom.org )

#Σαν_σήμερα

The post Μάης 1980: Η Εξέγερση της Γκουάνγκτζου & η παράδοση των καταπιεσμένων (του George Katsiaficas) first appeared on Aυτολεξεί.

Θέλω να σας συστήσω τη Ζόμια. Η Ζόμια είναι η 8η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο σε έκταση, που εκτείνεται σε πάνω από 2,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Φιλοξενεί έναν ζωντανό και ποικιλόμορφο πληθυσμό άνω των 130 εκατομμυρίων ανθρώπων, συγκρίσιμο σε μέγεθος με την Ιαπωνία και το Μεξικό. Η Ζόμια μπορεί επίσης να υπερηφανεύεται για μερικά από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά τοπία του πλανήτη, όπως πυκνά τροπικά δάση που βρίθουν από άγρια ζωή καθώς και χιονισμένες βουνοκορφές που διαπερνούν τα σύννεφα.

Ωστόσο, παρά το τρομερό μέγεθος και τον πληθυσμό της, δεν μπορείτε να βρείτε τη Zomia σε κανέναν σύγχρονο παγκόσμιο χάρτη. Ή σε οποιονδήποτε ιστορικό, εδώ που τα λέμε. Ο λόγος για τον οποίο η Ζόμια δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη και που δεν την έχετε ακούσει είναι επειδή η Ζόμια δεν ήθελε ποτέ να γίνει γνωστή σε εσάς. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι της Zomia, κατά βάθος αναρχικοί, πέρασαν τη ζωή τους απορρίπτοντας την ιδέα ότι είναι πολίτες και υπερασπίζονται το καθεστώς της ανιθαγένειας. Η Ζόμια, λοιπόν, είναι ένας «μη κρατικός» χώρος, που αντιπροσωπεύει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πιστεύουμε ότι πρέπει να είναι ένα κράτος.

Εξηγούμαι:

Η ιστορία της Ζόμια ξεκινά το 1997, όταν ο ανθρωπολόγος Jean Michaud ανακαλύπτει έναν νέο τρόπο για να προσεγγίσει την εξαιρετικά ποικιλόμορφη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας. Οι ακαδημαϊκοί αγωνίζονταν μέχρι τότε να βρουν τα σωστά εργαλεία που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε μια περιοχή που ξεχειλίζει από μοναδικούς πολιτισμούς και λαούς. Με εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες διαφορετικές γλώσσες, δεκάδες διαφορετικές θρησκείες, ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών δομών και εθίμων, η Νοτιοανατολική Ασία αποτελεί το όνειρο κάθε ανθρωπολόγου και συναγωνίζεται μόνο με την πλούσια ποικιλομορφία που συναντούμε στην Παπούα Νέα Γουινέα.

Όμως ο Michaud συνειδητοποιεί ότι παρά τη συντριπτική ποικιλομορφία της, μπορεί να διακρίνει κανείς μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνων που ζουν στα “υψίπεδα” και εκείνων που ζουν σε πεδινές, επίπεδες περιοχές.

Εξετάζοντας τις διάφορες ποικιλόμορφες ανθρώπινες κοινωνίες που κατοικούν τα εδάφη πάνω από τα 300 μέτρα περίπου στο νοτιοανατολικό τμήμα της ασιατικής ξηράς, ο Michaud ανακαλύπτει κοινά σημεία σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή που εκτείνεται πέρα από τις συμβατικές ηπειρωτικές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας (Μαλαισία, Ταϊλάνδη, Λάος, Καμπότζη και Βιετνάμ) και περιλαμβάνει τμήματα της Μιανμάρ, της Κίνας, του Μπαγκλαντές, της Ινδίας, ακόμη και της Ταϊβάν. Αυτά τα κοινά σημεία περιλαμβάνουν την αίσθηση της περιθωριοποίησης, την έλλειψη κρατικής υποταγής και ένα τεράστιο κοινό οικοσύστημα. Ο Michaud αποκαλεί το γεωγραφικό εργαλείο της έρευνάς του “Μαζική περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας” (Southeast Asian Massif).

Παρά την αξία του για τους ερευνητές, καθώς παρέχει νέους τρόπους μελέτης αυτής της περιοχής και των πολυποίκιλων πολιτισμών της, ο ίδιος ο όρος Southeast Asian Massif στερείται κάποιας ελκυστικότητας. Γι’ αυτό ο ερευνητής Willem van Schendel προτείνει το 2002 τον όρο Ζόμια, που προέρχεται από το Ζόμι. Ο όρος Ζόμι είναι μια κοινή λέξη σε πολλές γλώσσες του Θιβέτο-Βουρμάν για τον ορεινό πληθυσμό και χρησιμοποιείται σε πολλές χώρες που αποτελούν μέρος του Southeast Asian Massif. Ο όρος “Ζόμια” αποτυπώνει έτσι τόσο την ποικιλομορφία αυτής της τεράστιας περιοχής που επικαλύπτει 10 διαφορετικές χώρες όσο και το βασικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που ζουν σε μεγάλα υψόμετρα.

Αν και ο Ορεινός Όγκος της Νοτιοανατολικής Ασίας και η Ζόμια ενέπνευσαν κάποιους ακαδημαϊκούς, μόλις το 2009 η συζήτηση για τη Ζόμια και τις κοινότητές της απογειώνεται πραγματικά. Ο ανθρωπολόγος και πολιτικός επιστήμονας James C. Scott υποστηρίζει στο έργο του Η τέχνη του να μην κυβερνάται ότι οι Zomians αντιπροσωπεύουν ένα από τα πολλά παραδείγματα αναρχικών λαών παγκοσμίως που έχουν παραπλανήσει το έθνος-κράτος μας. Λαοί που έχουν παρερμηνευθεί ως απολίτιστοι βάρβαροι.

Η Ζόμια δεν είναι μόνο γνωστή για την ποικιλομορφία της, υποστηρίζει, αλλά αντιπροσωπεύει μια ενεργή ιστορική προσπάθεια από τις κοινότητές της να αντισταθούν στην επιρροή και τις προσπάθειες υποταγής τους από κρατικούς παράγοντες.

Η Ζόμια είναι η μεγαλύτερη εναπομείνασα περιοχή του κόσμου της οποίας οι λαοί δεν έχουν ακόμη ενσωματωθεί πλήρως στα έθνη-κράτη. Οι μέρες του είναι μετρημένες. Όχι πολύ καιρό πριν, ωστόσο, τέτοιοι αυτοδιοικούμενοι λαοί ήταν η μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

Η απεικόνιση αυτών των ανθρωποτύπων ως «βάρβαρων» από τους πολιτισμούς ανά τους αιώνες, κυρίως την κινεζική και τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δεν ήταν στην πραγματικότητα τίποτα λιγότερο από μια προσπάθεια να πείσουν τους πολίτες τους για την υπεροχή του κράτους και το κοινωνικό συμβόλαιο που αυτό επιβάλλει στις κτήσεις του. Η ίδια η ύπαρξη ελεύθερων ζωντανών ανθρώπων που δεν πλήρωναν φόρους αποτελούσε άμεση απειλή για την υπεροχή του κράτους έναντι των πολιτών του. Υψώνοντας τη σημαία του πολιτισμού και προειδοποιώντας ενάντια στην απειλή της βαρβαρότητας, το κράτος διατυμπανίζει τα δικά του επιτεύγματα και χλευάζει εκείνους που απέτυχαν να αναπτυχθούν ομοίως.

Το επιχείρημά μου είναι μια αποδόμηση των κινεζικών και άλλων πολιτισμικών λόγων για τον «βάρβαρο», τον «ακατέργαστο», τον «πρωτόγονο». Με μια προσεκτική εξέταση, αυτοί οι όροι, πρακτικά, σημαίνουν ακυβέρνητος, μη ενσωματωμένος. […] Η εθνικότητα και η «φυλή» αρχίζουν ακριβώς εκεί που τελειώνουν οι φόροι και η κυριαρχία – στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όπως και στην κινεζική.

Ειδικά στην περίπτωση της Ζόμια, τα κράτη της πεδιάδας παρέκαμψαν την αποτυχία τους να συμπεριλάβουν τους διάφορους λαούς των λόφων στη διαδικασία δημιουργίας του κράτους τους, αναφερόμενοι σε αυτούς ως τους προγόνους που απέτυχαν ή δεν ήταν πρόθυμοι να αγκαλιάσουν τα πλεονεκτήματα που προσέφερε ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη. Όπως λέει ο Scott: «Θεωρούνται από τα βασίλεια της κοιλάδας ως «οι ζωντανοί πρόγονοί μας», «πώς ήμασταν πριν ανακαλύψουμε την καλλιέργεια υγρού ρυζιού, τον Βουδισμό και τον πολιτισμό».

 Αλλά αυτή η άποψη είναι λανθασμένη, όπως υποστηρίζει.

«Αντιθέτως, υποστηρίζω ότι οι λαοί των λόφων είναι καλύτερα κατανοητοί ως φυγάδες που, κατά τη διάρκεια δύο χιλιετιών, διέφευγαν από τις καταπιέσεις των σχεδίων κρατικής δημιουργίας στις κοιλάδες – τη δουλεία, την επιστράτευση, τους φόρους, την εργασία corvée (αγγαρείες), τις επιδημίες και τον πόλεμο.»

Το επιχείρημα του Scott είναι προκλητικό. Υποστηρίζει ότι οι λαοί που κατοικούν τη Ζόμια, καθ’ όλη τη διάρκεια των τελευταίων χιλιετιών, απέφευγαν ενεργά την εμβέλεια του κράτους, επιλέγοντας την ελευθερία έναντι οποιασδήποτε μορφής υποταγής από τα βασίλεια των πεδινών κοιλάδων. Η Ζόμια είναι δημιουργημένη. Δεν υπάρχει από παθητικότητα, ούτε είναι μια συλλογή «αρχαϊκών υπολειμμάτων».

Οι κάτοικοι της Ζόμια πήραν την απόφαση να μείνουν έξω από τα κράτη και τους πολιτισμούς που τους περιβάλλουν, προκειμένου να παραμείνουν ελεύθεροι. Δεν έμειναν πίσω παθητικά από τη διαδικασία δημιουργίας κρατών, ούτε απέτυχαν να αναπτυχθούν λόγω έλλειψης ικανοτήτων. Η Ζόμια δημιουργήθηκε από εκείνους που προτίμησαν την ελευθερία από τα υλικά ή πολιτιστικά πλεονεκτήματα που θα μπορούσαν να προσφέρουν τα κράτη και οι «πολιτισμοί». Ήταν ένα αναρχικό καταφύγιο για όσους δεν ήθελαν να πληρώσουν φόρους, να υιοθετήσουν μια νέα θρησκεία ή να απαλλαγούν από τα δικά τους έθιμα. Δεν απέφευγαν απλώς το κράτος, αλλά το απωθούσαν ενεργά.

Ωστόσο, το σύνταγμα της Ζόμια απέχει πολύ από ένα πολιτικό σύνταγμα, εφόσον η λέξη «πολιτικό» δεν περιλαμβάνει μια γεωγραφική περιοχή που χαρακτηρίζεται από μια κατάσταση σχετικής αναρχίας.

Η Ζόμια […] συνδέεται ως περιοχή όχι με μια πολιτική ενότητα, την οποία στερείται παντελώς, αλλά με συγκρίσιμα πρότυπα ποικιλόμορφης ορεινής γεωργίας, διασποράς και κινητικότητας, καθώς και πρόχειρου εξισωτισμού, ο οποίος, όχι τυχαία, περιλαμβάνει μια σχετικά υψηλότερη θέση για τις γυναίκες από ό,τι στις κοιλάδες.

Στην επιθυμία τους για ελευθερία, οι άνθρωποι της Ζόμια πέτυχαν κυρίως λόγω των περιορισμών που έθεσε το ίδιο το φυσικό τους περιβάλλον στη διαδικασία δημιουργίας κράτους και έθνους. Το ορεινό και δύσβατο έδαφος, η πυκνή ζούγκλα και το αραιοκατοικημένο τοπίο καθιστούσαν δύσκολο για τα κράτη να τους προσεγγίσουν, πόσο μάλλον να τους υποτάξουν στον κρατικό τους μηχανισμό.

Αυτό άλλαξε, σύμφωνα με τον Scott, τον 20ό αιώνα, και ιδίως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από το 1945, και σε ορισμένες περιπτώσεις και πριν από αυτό, η δύναμη του κράτους να αναπτύσσει τεχνολογίες που εξαλείφουν τις αποστάσεις – σιδηροδρόμους, δρόμους παντός καιρού, τηλέφωνο, τηλέγραφο, αεροπορικές δυνάμεις, ελικόπτερα και τώρα την τεχνολογία της πληροφορίας – […] άλλαξε τη στρατηγική ισορροπία δυνάμεων μεταξύ αυτοδιοικούμενων λαών και εθνών-κρατών, [… μειώνοντας] την τριβή του εδάφους.

Ενώ τμήματα της Ζόμια είναι ακόμη σχετικά ανέγγιχτα από την κρατική καταπάτηση ή αγωνίζονται ενεργά εναντίον της, πολλοί ζόμιοι λαοί είδαν τη ζωή τους να αλλάζει σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Υπό το πρόσχημα του «εκσυγχρονισμού» και της «ανάπτυξης», σύγχρονων όρων για τον «εκπολιτισμό» και τον «διαφωτισμό» των βαρβάρων, το κράτος κατάφερε τελικά να μετατρέψει τους λαούς στις παρυφές των συνόρων του σε φορολογούμενους πολίτες.

Η Ζόμια, λοιπόν, έχει λίγο-πολύ πάψει να υπάρχει ως μη κρατικός χώρος. Αλλά η ανακάλυψη της προηγούμενης ύπαρξής της ως αναρχικό προπύργιο παρέχει μια ισχυρή αντιπαράθεση στην επικρατούσα (ιστορική) αντίληψή μας για τον πολιτισμό και τα κράτη.

Συνήθως προσεγγίζουμε τις ιστορίες μας από τα γραπτά αρχεία και την αποκάλυψη εντυπωσιακών αρχαιολογικών χώρων. Οι μύθοι του πολιτισμού έχουν αναπτυχθεί για να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου και καλύτερου. Θα «αναπτυσσόμασταν» και θα «εξελισσόμασταν» μαζί με την αυξανόμενη επέμβαση του κράτους στη δημόσια και ιδιωτική ζωή. Ο πολιτισμός είναι καλός, αντιπροσωπεύει την πρόοδο της ανθρωπότητας, και οι απολίτιστοι άνθρωποι είναι κακοί. Όσοι ζούσαν έξω από τον πολιτισμό έχουν χλευαστεί για τον εξοστρακισμό τους κατά τη διάρκεια των τελευταίων χιλιετιών.

Εξαιτίας αυτού του Άλλου, οι «πολιτισμένοι» άνθρωποι ήταν σε θέση να δέχονται (ως επί το πλείστον) τις απαιτήσεις που τους έθεταν τα κράτη. Ωστόσο, όπως και στο Περιμένοντας τους βαρβάρους του Coetzee, η εικόνα που σχηματίστηκε γι’ αυτούς τους βαρβάρους ήταν ως επί το πλείστον τεχνητή. Και η απειλή που αποτελούσαν δεν ήταν κατ’ ανάγκη μια απειλή βίας, αλλά μια ιδεολογική απειλή. Απανθρωποποιήσαμε τους βαρβάρους προκειμένου να εξανθρωπιστούμε. Η πραγματικότητα του πολιτισμού μας δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη δημιουργία αυτής της φανταστικής πραγματικότητας που εξηγούσε γιατί αποφασίσαμε να είμαστε μέρος αυτής της συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων, υποτασσόμενοι σε νόμους και γραφειοκράτες.

Η Ζόμια, λοιπόν, δείχνει πώς οι μύθοι και οι αντιπαραθέσεις της τάξης εναντίον του χάους, του πολιτισμένου εναντίον του βάρβαρου χρησίμευσαν για να αποδεχτούμε τον κόσμο που δημιουργήσαμε γύρω μας. Αν και η «χώρα» της Ζόμια μπορεί να έχει χαθεί για εμάς, το μάθημά της να βλέπουμε πάντα την ανθρωπιά στους άλλους παραμένει.

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ

Η αυγή των πάντων: μια κατανόηση της ανθρώπινης ιστορίας & της απαρχής των ανισοτήτων

The post Ζόμια: η αναρχική «χώρα» για την οποία δεν ακούσαμε ποτέ first appeared on Aυτολεξεί.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο διάσημος σκηνοθέτης του Χόλυγουντ Φρανκ Κάπρα ανέλαβε από τον αμερικανικό στρατό να γυρίσει μια σειρά ντοκιμαντέρ επτά επεισοδίων με τίτλο “Γιατί πολεμάμε“. Σκοπός του ήταν να αντιμετωπίσει τις ταινίες προπαγάνδας των Ναζί και να δικαιολογήσει στους στρατιώτες και στους πολίτες τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς, “Πρελούδιο στον πόλεμο“, εντοπίζει την προέλευση της σύγκρουσης στην ιαπωνική εισβολή και στην κατάκτηση της Μαντζουρίας* το 1929 έως το 1932. Υπήρχαν όμως κάποια λιγότερο γνωστά αλλά εξίσου σημαντικά τεκταινόμενα στη Μαντζουρία τα οποία δεν τα παρουσιάζει η ταινία. Αυτά έχουν επίσης παραλειφθεί από τα περισσότερα βιβλία και τα άρθρα που καλύπτουν την ιστορία της περιοχής.

Εκείνα τα χρόνια στη Μαντζουρία, ο ιαπωνικός, ο κορεατικός, ο κινεζικός και ο σοβιετικός στρατός (ο τελευταίος με λιγότερο ή περισσότερο μυστική επέμβαση), βρέθηκαν αντιμέτωποι. Όλοι τους πολεμούσαν εναντίον του Στρατού του Βορρά, της στρατιωτικής δύναμης δηλαδή της Μαντζουριανής Αναρχικής Κομμούνας η οποία ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στο βόρειο τμήμα της Μαντζουρίας. Η Μαντζουριανή Κομμούνα ήταν ένα επαναστατικό πείραμα εξίσου σημαντικό με τη Μαγονική Επανάσταση της Μπάχα στην Καλιφόρνια το 1911, την εξέγερση των Μαχνοβιτών στην Ουκρανία το 1918 και την Ισπανική Επανάσταση του 1936. Ωστόσο, ο σημαντικός ρόλος που έπαιξαν οι αναρχικοί σε αυτό το μεγάλο κοινωνικό πείραμα πολύ συχνά αγνοείται ή υποβαθμίζεται.

Για αιώνες, η Μαντζουρία αποτέλεσε καταφύγιο για μετανάστες και εξόριστους από την Κορέα, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ιαπωνία, το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες. Το 1910, η ιαπωνική κυβέρνηση ξεκίνησε την προσάρτηση της Κορέας. Πολλοί Κορεάτες κατέφυγαν στη Μαντζουρία, ανάμεσα στους οποίους και ένας μεγάλος αριθμός αναρχικών που ήταν πολύ δραστήριοι στις κοινότητες των εξορίστων. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920, οι Κορεάτες εξόριστοι δημιούργησαν τρεις αυτόνομες αυτοδιοικούμενες περιοχές – τις περιοχές Jeongen, Chanren και Shinmin – όλες ελεύθερες τόσο από την ιαπωνική παρουσία, όσο και από τους Κινέζους πολέμαρχους και τους τοπικούς φεουδάρχες της Μαντζουρίας.

Κατάφεραν και αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα από κυβερνήσεις ή πολέμαρχους για αρκετά χρόνια, λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων, όπως η συμμετοχή του τοπικού πληθυσμού, η αδυναμία του κινεζικού κράτους, η απόσταση από την ιαπωνική αυτοκρατορία και η τραχύτητα του ορεινού εδάφους.

Οι περιοχές συγκρότησαν μια στρατιωτική δύναμη αυτοάμυνας, τον Στρατό Ανεξαρτησίας της Κορέας – HG, (γνωστός και ως Στρατός του Βορρά) ώστε να πολεμήσουν για την ανεξαρτησία από την Ιαπωνία και να προστατεύσουν τις περιοχές που είχαν απελευθερωθεί από τους εχθρούς τους. Επικεφαλής του HG ήταν ο στρατηγός Kim Jaojin (ή Kim Jwa-Jin). Ο Κιμ ήταν μεταξύ εκείνων που απεχθάνονταν και αντιστάθηκαν σθεναρά στον ιαπωνικό αποικισμό της Κορέας, και ο οποίος προσελκύστηκε στον αναρχισμό από τον συγγενή του Κιμ Γιονγκ Τζιν.

Το 1925, οι Κορεάτες αναρχικοί πρότειναν στους αντάρτες που είχαν επικεφαλής τους Kim Jwa-jin, Kim Hyok και No Ho Choi Jung-so και άλλους, να σχηματίσουν μια ανεξάρτητη αυτοδιοικούμενη Νέα Λαϊκή Κοινωνία στην περιοχή Shinmin της Μαντζουρίας. Οι αντάρτες αποδέχτηκαν την πρόταση και άρχισαν να εργάζονται για την υλοποίησή της. Από την αρχή, πολλοί αναρχικοί συμμετείχαν στο εγχείρημα, μεταξύ των οποίων οι Kim Jo-ann και Cheoung Shin. Το σχέδιο αυτό, λόγω της θεμελίωσής του στην αυτοοργάνωση, κέρδισε γρήγορα την υποστήριξη μεγάλου αριθμού τοπικών αγροτών και εργατών.

Μεταξύ των αναρχικών, ο Kim Jao-jin έγινε γνωστός ως ο Κορεάτης Μάχνο επειδή, όπως ο Ουκρανός αναρχικός μαχητής, συνδύαζε τις στρατιωτικές ικανότητες με την αφοσίωση στη δημιουργία ανεξάρτητων, αυτοδιοικούμενων συνεταιρισμών παραγωγών και καταναλωτών και ενώσεων αυτοάμυνας που βασίζονταν στις αρχές της ατομικής ελευθερίας και της κοινωνικής ισότητας για τους εργάτες και τους αγρότες. Οι αγρότες και οι εργάτες κλήθηκαν και βοήθησαν στο να δημιουργηθούν τα δικά τους συστήματα αυτοδιαχείρισης και οικονομικής συνεργασίας, καθώς και οι απαραίτητες οργανωτικές δομές. Δημιούργησαν μία κομμούνα για αυτό που ήλπιζαν ότι θα ήταν μια βιώσιμη ελευθεριακή επανάσταση, δίνοντας έμφαση στην αυτονομία στο πλαίσιο της συνεργασίας εντός και μεταξύ των ατόμων με διαφορετικές παραγωγικές ικανότητες.

Στόχος της κομμούνας ήταν η υλοποίηση συλλογικών δραστηριοτήτων, όπως η βελτίωση της λειτουργίας και της διαχείρισης των γεωργικών εκμεταλλεύσεων, η συλλογική αγορά και πώληση, η ίδρυση δομών αλληλοβοήθειας και άλλων οργανώσεων που είχαν ανάγκη οι άνθρωποι. Επιπλέον, προωθήθηκαν πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες μέσω της ίδρυσης πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σχολείων για την ενθάρρυνση της ατομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των απαραίτητων χειρωνακτικών δεξιοτήτων και των πνευματικών γνώσεων.

Το 1929, η περιφέρεια Shinmin μετονομάστηκε σε Κορεατική Λαϊκή Ένωση στη Μαντζουρία (KPAM). Οι συζητήσεις και οι αποφάσεις σε επίπεδο βάσης γίνονταν σε συνελεύσεις χωριών οι οποίες έστελναν εκπροσώπους σε συνέδρια σε επίπεδο περιφέρειας και συνομοσπονδίας. Υπήρχαν οκτώ εξειδικευμένα τμήματα: αυτοάμυνα, γεωργία, εκπαίδευση, οικονομική πολιτική, προπαγάνδα, νεολαία, δημόσια υγεία και γενικές υποθέσεις. Οι εκπρόσωποι σε όλα τα επίπεδα ήταν απλοί αγρότες και εργάτες των οποίων οι επίσημοι μισθοί ήταν παρόμοιοι με εκείνους των άλλων εργαζομένων και δεν απέκτησαν κανένα νέο προνόμιο κατά τη διάρκεια της θητείας τους στα διοικητικά τμήματα. Ο Ha Ki-Rak, ένας Κορεάτης αναρχικός ιστορικός, αναφέρει ότι η HMY-M (Κορεατική Αναρχοκομμουνιστική Ομοσπονδία) θεωρούσε ότι αυτές οι δομές ενίσχυαν τα αναρχικά ιδεώδη: “Κάθε συνέλευση αποφασίζει σχέδια δράσης για να συζητήσει τον προϋπολογισμό του πληθυσμού και εγκρίνει τον ισολογισμό ακολουθώντας την αρχή: από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του και στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του“.

Η Κομμούνα μπόρεσε να επεκταθεί σε γειτονικές περιοχές, όπως το Heilongjiang (ποταμός Μαύρος Δράκος) και έφτασε να περιλαμβάνει μια τριγωνική περιοχή που οριοθετείται από τον ποταμό Αμούρ στα ανατολικά, την κοιλάδα του ποταμού Sungchangho στα δυτικά και τον δρόμο προς το Harbin-Hunchun στα νότια. Περιλάμβανε 13.500 τετραγωνικά μίλια και φιλοξενούσε περίπου 2.000.000 ανθρώπους.

Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η κατάσταση της Κομμούνας άρχισε να διαβρώνεται. Η ιαπωνική κυβέρνηση έστειλε 35.000 άτομα από το αυτοκρατορικό στράτευμα στη Μαντζουρία και εγκατέστησε μια κυβέρνηση μαριονέτα – το Μαντσουκούο – το 1931. Ταυτόχρονα, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κορέας, καθοδηγούμενο από τη Μόσχα, άρχισε να διεισδύει στην Κομμούνα και να δολοφονεί συστηματικά τους αναρχικούς ηγέτες της. Ο Kim Jwa-jin δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 1930. Επιπλέον, ο ιαπωνικός στρατός, ο βορειοκορεατικός κομμουνιστικός στρατός και οι διεισδυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος, μαζί με ορισμένα κινεζικά στρατεύματα περικύκλωσαν την Κομμούνα από έξω και από μέσα και τελικά την κατέστρεψαν.

Οι περισσότεροι επιζώντες αναρχικοί κρύφτηκαν, αλλά συνέχισαν να συμμετέχουν σε ανταρτοπόλεμο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη λήξη του πολέμου το 1945, οι αναρχικοί βίωσαν καταστολή τόσο στη Βόρεια όσο και στη Νότια Κορέα, όμως παρ’ όλα αυτά, η παράδοση του αναρχισμού κατάφερνε ακόμα να εμπνέει τους ριζοσπάστες στην περιοχή της χερσονήσου.

Παρόλο που την τελευταία δεκαετία έχουν δημοσιευτεί μερικά βιβλία και άρθρα τα οποία ασχολούνται με αυτό το σημαντικό επαναστατικό επεισόδιο, είναι απαραίτητη πολύ περισσότερη ιστορική έρευνα πάνω σε αυτό, διότι αποτελεί ουσιαστικό μέρος της αναρχικής ιστορίας των αγώνων για την απελευθέρωση και των ριζοσπαστικών κινημάτων του 20^ου αιώνα. Η γνώση μιας τέτοιας ιστορίας μπορεί να μας βοηθήσει να φανταστούμε νέους τρόπους αντίστασης στις ελίτ που προσπαθούν να χαράξουν τον κόσμο και τα μυαλά μας στις σφαίρες επιρροής τους.

*Μαντζουρία είναι το ιστορικό όνομα που έχει αποδοθεί σε μια ευρεία γεωγραφική περιοχή στη Βορειοανατολική Ασία. Ανάλογα με την εκδοχή που αποδέχεται κανείς σχετικά με την έκτασή της, η Μαντζουρία είτε πέφτει ολόκληρη στην επικράτεια της Κίνας, είτε μοιράζεται ανάμεσα στην Κίνα και στη Ρωσία. Η περιοχή αποκαλείται συχνά Βορειοανατολική Κίνα, ενώ ιστορικά είναι γνωστή και ως Γκουάν – Ντονγκ.

Φωτογραφία κειμένου: Ιδρυτικά μέλη της Κορεατικής Λαϊκής Ένωσης στη Μαντζουρία (KPAM) το 1928

The post Η ξεχασμένη αναρχική κομμούνα στη Μαντζουρία first appeared on Aυτολεξεί.