Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μετάφραση ενός άρθρου δημοσιευμένου στην ιστοσελίδα Philosophy World Democracy, ενός εγχειρήματος με έδρα την Ινδία που επιδιώκει να ανοίξει τον δημόσιο φιλοσοφικό διάλογο πέρα από εθνικά και γλωσσικά σύνορα, προτάσσοντας μια δημοκρατική κατανόηση του κόσμου ως κοινού τόπου όλων όσοι ζουν και μιλούν. 

Στο άρθρο εξετάζεται κριτικά ο τρόπος με τον οποίο η παγκόσμια πολιτική συγκροτείται μέσα από σχέσεις εξουσίας, γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και κατασκευασμένες αφηγήσεις, απομακρύνοντας την πραγματική δυνατότητα συλλογικής ελευθερίας. Με αφετηρία τα παραδείγματα της Παλαιστίνης και της Ουκρανίας, οι συγγραφείς αναδεικνύουν τον ρόλο των κρατών, των μέσων ενημέρωσης και των ψηφιακών πλατφορμών στη διαμόρφωση μιας πραγματικότητας όπου η βία δικαιολογείται αντί να αμφισβητείται. Το άρθρο καλεί σε μια διαφορετική πολιτική ευαισθησία, εκείνη που επιμένει στη χειραφέτηση, στην αλληλεγγύη και στην ανάγκη να ξανασκεφτούμε τον κόσμο μακριά από τις παγιωμένες κανονικότητες της γεωπολιτικής και τις διαμεσολαβήσεις της ενημέρωσης. 

Κατανοούν ο ένας τον άλλον ο παλαιστινιακός λαός και ο ουκρανικός λαός;

Υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον; Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα σε αυτές τις δύο συνθήκες καταπίεσης; Και με ποιον τρόπο συνδέονται με τον κουρδικό λαό, που βρίσκεται διασκορπισμένος από την Τουρκία έως το Ιράκ· με τα βάσανα των κατώτερων καστών και των φυλετικών κοινοτήτων της Ινδίας· με τον λαό του Νταγκεστάν· τις Ιρανές γυναίκες· τον λαό των Ουιγούρων που υποφέρει στην Κίνα (1) αλλά που τη στιγμή που μιλάμε αξιοποιείται ως πολιτοφυλακή στη Συρία από τη Δύση (το πιο πρόσφατο τρόπαιό της) (2)· τους Αρμένιους χριστιανούς που, διαφεύγοντας από τη γενοκτονία τους, καταλήγουν σε ένα δυτικο-ισλαμικό πογκρόμ στη Συρία (3)· τους αγώνες για την ίδια την επιβίωση στο Σουδάν από κρίσεις που σε μεγάλο βαθμό έχουν ενορχηστρωθεί από τις ΗΠΑ και τα κράτη-αντιπροσώπους τους (4)· τον χωρίς-χαρτιά λαό των Ροχίνγκια (5), εγκαταλελειμμένο στη θάλασσα από την ινδική κυβέρνηση; Αυτά είναι τα ερωτήματα που έχουν αναδυχθεί σε συζητήσεις με φίλους στον Τρίτο και στον Δεύτερο Κόσμο – με αυτούς που προστέθηκαν πρόσφατα και απρόθυμα στην «Ευρώπη», που συχνά αποκαλούνται «Σλάβοι», αντιμετωπίζονται ως εργατικό δυναμικό του μέλλοντος και πολιτισμικά κρατούνται μέσα στη δημώδη μορφή μιας καθαρά ‘ευρωπαϊκής’ γλώσσας, της ‘γερμανικής’.

I

Εδώ και μήνες μας απασχολεί το ζήτημα της σύγκρισης -ή της αναλογίας των δεινών- ανάμεσα στην Ουκρανία και την Παλαιστίνη. Δεν μπορούμε ακόμη να γνωρίζουμε γιατί οι Παλαιστίνιοι, οι οποίοι αυτή τη στιγμή υφίστανται εξόντωση, παίρνουν συγκεκριμένες πολιτικές ή ηθικές θέσεις. Για παράδειγμα, μπορούμε μόνο να αναρωτηθούμε αν γνωρίζουν για την καταπίεση, 3.500 ετών, της πλειονότητας των κατώτερων καστών στην Ινδία, τη δουλεία τους, τις σφαγές και τα πογκρόμ. Ίσως να μην το γνωρίζουν, όμως αυτό δεν πρέπει να μεταβάλει στο ελάχιστο όσα αισθανόμαστε για τους αγώνες της Παλαιστίνης, του Σουδάν, της Ουκρανίας, των Σάαμι, του Μπαλουχιστάν ή της Σομαλίας.

Μήπως οι Ουκρανοί – που ζουν έναν πόλεμο ο οποίος κρατά τις συζητήσεις για την έκβασή του, είτε μέσω διαπραγματεύσεων είτε μέσω της ίδιας της συνέχισής του, μακριά από τους ίδιους– γνωρίζουν για το κύμα μαζικών δολοφονιών που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Παλαιστίνη; Γνωρίζουν πόσοι έχουν σκοτωθεί σε αυτόν τον πόλεμο από όλες τις πλευρές -διότι πρόκειται για έναν ιδιόμορφο παγκόσμιο πόλεμο, που διαμορφώνει τη μοίρα των αυτοκρατοριών του αιώνα μας και στον οποίο Ινδοί, Νεπαλέζοι, Γάλλοι και άνθρωποι πολλών άλλων εθνικοτήτων πολεμούν και πεθαίνουν- και ποια πλευρά έχει θυσιάσει τις περισσότερες ζωές; Αναρωτιούνται άραγε γιατί μια τέτοια διεθνής πολιτοφυλακή δεν επιτρέπεται να εισέλθει στα παλαιστινιακά εδάφη από εκείνους που ελέγχουν όλα τα εδάφη;

Ακόμη και εμείς, που βρισκόμαστε έξω από τις ζώνες της καταστροφής, δεν γνωρίζουμε όλες τις απαντήσεις. Για τη «Δύση» είναι ζωτικής σημασίας οι αριθμοί των Ρώσων νεκρών να εμφανίζονται υψηλότεροι, ενώ για τη ρωσική πλευρά είναι οι μεγαλύτεροι ουκρανικοί αριθμοί που εξυπηρετούν τους στόχους της. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι ενδέχεται να έχουν χάσει τη ζωή τους – και κυρίως από την ουκρανική πλευρά. Κατ’ αντιστοιχία, είναι εσφαλμένο να απευθύνουμε αυτό το ερώτημα στους Ουκρανούς, όπως είναι εξίσου εσφαλμένο να το θέτουμε στους Παλαιστινίους.

II

Σήμερα, οι περισσότερες πολιτικές απόψεις εκφράζονται από ενδιαφερόμενους παράγοντες που μπορεί να έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματική κατάσταση, παρότι εκείνοι που υποφέρουν εξακολουθούν να αποτελούν την ώθηση, αυτών των ίδιων παραγόντων και των αφεντικών τους. Για παράδειγμα, ένας μεγάλος αριθμός λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που υποστηρίζουν το Ισραήλ είναι ινδικής προέλευσης και καθοδηγούνται από τον μηχανισμό ελέγχου των κοινωνικών δικτύων της ανώτερης κάστας των υπερασπιστών της κυριαρχίας (κοινώς γνωστή ως «ινδουιστική» δεξιά) (6), οι οποίοι ευθυγραμμίζονται με τη Ρωσία και την Τραμπική Αμερική. Αντίστοιχα, στη Γαλλία, οι Ρώσοι έχουν αξιοποιήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο υπέρ της ακροδεξιάς, η οποία ευθυγραμμίζεται με τον Πούτιν. Για τον σκοπό αυτό, διέδωσαν την έννοια του «ισλαμο-αριστερισμού» (‘Islamo-gauchiste’) και καλλιέργησαν την αντίληψη περί αντισημιτισμού στους δεξιούς κύκλους -φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να διαπράξουν αντισημιτικές πράξεις βεβήλωσης- ενώ ταυτόχρονα ενίσχυσαν τις εικόνες των (πραγματικών) φρικαλεοτήτων που διαπράττονται στη Γάζα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα της ριζοσπαστικής αριστεράς, με σκοπό να περιθωριοποιήσουν την αριστερά και να ευνοήσουν τη σύγκλιση της δεξιάς και της ακροδεξιάς (7).

Μπορούμε να δούμε λογαριασμούς ρωσικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης να συνδέουν την Ουκρανία και την Παλαιστίνη με έναν τρόπο που τους εξυπηρετεί, παρουσιάζοντάς τες απλώς ως αντι-αμερικανικές υποθέσεις, κάτι που μετατρέπεται ταχύτατα σε ένα σύμπλεγμα συμφερόντων σχεδόν αδιαχώριστο, με στόχο τη διανομή της λείας του κόσμου. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς εκπροσώπους των ουκρανικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ενημέρωσης, οι οποίοι συχνά ευθυγραμμίζονται με το Ισραήλ και την Αμερική. Οι παράγοντες που βρίσκονται πίσω από αυτές τις εκστρατείες είναι συχνά απρόσμενοι, πολιτικοί τεχνολόγοι που χειραγωγούν τη λεγόμενη κοινή γνώμη.

Το ερώτημα επίσης είναι: γιατί οι μεγάλες μάζες των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης διαδίδουν τόσο εύκολα κύματα μίσους και τοξικά μηνύματα; Η απάντηση έχει δύο σκέλη.

Πρώτον, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, λόγω της σύγκλισης των λεγόμενων «αριστερών» και «δεξιών» πολιτικών δυνάμεων ως προς τα θεμελιώδη ζητήματα της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής και λόγω του ρόλου τους ως φρουρών των υπερ-πλούσιων ολιγαρχών του καπιταλισμού στις περισσότερες περιοχές του κόσμου, η εκλογική πολιτική κατέληξε να εκφυλιστεί σε μια επιλογή ανάμεσα σε χρώματα πάνω σε ένα ψηφοδέλτιο. Οι φωνές που βρίσκονταν εκτός αυτής της συναίνεσης αναγκάστηκαν να αναζητήσουν χώρους έκφρασης που δεν ελέγχονταν από τα καπιταλιστικά μέσα ενημέρωσης στις ίδιες τους τις χώρες, προκειμένου να αρθρώσουν τις θέσεις τους. Σε αυτό το πλαίσιο, τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης εμφανίστηκαν ως μια τέτοια εναλλακτική, ικανή να φιλοξενήσει συζητήσεις για ζητήματα που εκτείνονταν από τα Wikileaks έως τους αμερικανικούς πολέμους εξόντωσης, προσελκύοντας μάλιστα πολλούς σεβαστούς δυτικούς διανοούμενους. Αυτή η διαδικασία τερματίστηκε με την εισβολή στην Ουκρανία.

Δεύτερον, η εμπιστοσύνη στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης έχει σχεδόν ολοκληρωτικά διαβρωθεί παγκοσμίως, εξαιτίας μιας σειράς εξελίξεων:

1. Η αφελής βεβαίωση -ή η προσποίηση- των μέσων και των πολιτικών ότι ο ρόλος των μέσων είναι να λένε ολόκληρη την αλήθεια και ότι πράγματι μπορούν να το κάνουν, να πουν «την πλήρη αλήθεια». [Εδώ εισερχόμαστε στο φιλοσοφικό ζήτημα της συνάφειας (pertinence), δηλαδή, στο τι μπορούμε να κρατήσουμε στο πεδίο της προσοχής μας. Είναι αδύνατο να μεταφερθεί ή να καλυφθεί ό,τι συμβαίνει στον κόσμο και κάθε ζωντανό ον σχετίζεται με τον κόσμο μέσα από ένα σχήμα που καθορίζει τι είναι γι’ αυτό συναφές. Συχνά ξεχνάμε τον κανόνα που διέπει τη δημόσια σφαίρα: οφείλουμε να δίνουμε λόγο για το ίδιο το σχήμα που καθορίζει τη συνάφεια. Τα μέσα ενημέρωσης διαπραγματεύονται με διακριτές αλλά αλληλοδιαπλεκόμενες δυνάμεις, το κράτος, τις βιομηχανίες, τις πολιτοφυλακές, τη μαφία. Συχνά, αυτό το πλέγμα διαπραγματεύσεων και οι σχετικές δημοσιογραφικές αναφορές παρουσιάζονταν ως το «βέλτιστο μέλημα»: το σημείο όπου οι ανησυχίες μιας κοινωνίας συναντούσαν όσα μπορούσε να παρακολουθήσει και όσα δεν μπορούσε να αγνοήσει. Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική αφού αυτή η εξουσία καθορισμού του κόσμου -για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που μοχθούν για τη συντήρησή του- αξιοποιήθηκε για να διαμορφωθεί ένας κόσμος όπου θα ευημερούσαν οι ολιγαρχικές δυνάμεις. Οι νέοι φασισμοί αναπροσάρμοσαν το φιλελεύθερο αυτό σχήμα και το μετέτρεψαν σε ένα πλαίσιο διαρκών απειλών: οι μετανάστες, οι άστεγοι, τα θύματα των ναρκωτικών, οι μουσουλμάνοι, οι Άραβες, οι φυλετικά υποτιμημένοι του κόσμου, οι πρόσφυγες.]
2. η ανάδειξη ήδη από τα πρώιμα έργα του Noam Chomsky του εκτεταμένου στρατιωτικού και καπιταλιστικού ελέγχου πάνω στα μέσα ενημέρωσης, ο οποίος στηρίζει τη διατήρηση μιας πολεμικής οικονομίας στην Αμερική· ο κρατικός έλεγχος των μέσων στην Κίνα, το Ιράν, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία· ο ολιγαρχικός και φασιστικός έλεγχος των μέσων στην Ινδία, τη Ρωσία και την Ουκρανία·
3. η εμφάνιση του WikiLeaks και άλλων κουλτουρών «ενημερωτών εκ των έσω» (whistleblowers), που έγινε δυνατή χάρη στις αξίες των πρώτων ημερών του Διαδικτύου, αξίες που περιελάμβαναν και μια αναρχική διάθεση. Ωστόσο, η ηθική των χάκερ εκείνης της εποχής είναι σήμερα ασύμβατη με τις νέες τεχνολογίες και την κλίμακα στην οποία αυτές λειτουργούν.
4. οι αλλαγές στην οργάνωση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, για παράδειγμα ο πολλαπλασιασμός των τηλεοπτικών καναλιών, συμπεριλαμβανομένων των καναλιών συνεχούς ειδησεογραφίας, χωρίς τα κατάλληλα μέσα για τη διεξαγωγή σοβαρής δημοσιογραφίας. Η κατάσταση αυτή οδήγησε στον πολλαπλασιασμό των τηλεοπτικών εκπομπών και στην παρακμή της ερευνητικής δημοσιογραφίας, των ρεπορτάζ και των ξένων ανταποκριτών. Παράλληλα, επέτρεψε την εφαρμογή στρατηγικής των μέσων ενημέρωσης -την οποία ξεκίνησε ο Τόνι Μπλερ και, με διαφορετικό τρόπο, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι- να κορεστούν τα μέσα ώστε να ελεγχθούν.
5. και πιο πρόσφατα, η στήριξη των καπιταλιστικών μέσων ενημέρωσης της «Δύσης» στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, καθώς και η σχεδόν πλήρης αδιαφορία τους για τους Ουκρανούς ως ανθρώπους –το «τέλος»– υπέρ της μεταχείρισής τους ως μέσου για τη δημιουργία ενός απομονωτικού φράγματος ανάμεσα στη Ρωσία και τη «Δύση».

Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε μια απάντηση στο ερώτημα σχετικά με την ευρύτερη υποστήριξη που σχεδόν πάντα υπήρχε για την Παλαιστίνη, καθώς μετά το Μόναχο δεν ήταν εύκολο να κινητοποιηθεί κανείς υπέρ της. Πρώτον, η Παλαιστίνη δεν είναι χώρα, δεν είναι κράτος, αλλά απλώς ένας λαός -ο παλαιστινιακός λαός- που σκοτώθηκε και διασκορπίστηκε από τη Δύση, η οποία ταυτόχρονα προσέλκυσε κομμουνιστές, αναρχικούς και σοσιαλιστές ακτιβιστές από την Ασία από το 1948 και από την Ευρώπη από τη δεκαετία του 1960. Ο αγώνας αυτός είναι παλαιότερος από εκείνον της Ουκρανίας (αλλά πολύ νεότερος από τον αγώνα της πλειονότητας των κατώτερων καστών της Ινδίας), ενώ ταυτόχρονα συμπίπτει με πολλές από τις αντι-αποικιοκρατικές απελευθερώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, η οποία τον υιοθέτησε ως αιτία για την ολοκλήρωση του δικού της αντι-αποικιοκρατικού αγώνα. Για παράδειγμα, η Ινδία δεν διατηρούσε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από τους υπερασπιστές της ανωτερότητας των ανώτερων καστών οι οποίοι, με τη σειρά τους, υποστηρίζονται στενά από την Αμερική. Επιπλέον, είναι η ίδια η απελπισία του παλαιστινιακού αγώνα -μια αργή παρακμή, μια σταδιακή υποχώρηση, δεκαετίες παραχωρήσεων εδαφών, ένας αυξανόμενος ρυθμός «αποδεκτών» φρικαλεοτήτων εναντίον τους- που δημιούργησε τα κύματα υποστήριξης μετά το 1968. Αυτός ο συγκεκριμένος τύπος υποστήριξης, πρέπει να υποψιαζόμαστε, έχει κάτι το θεολογικό.

Θέσαμε πολλές από τις ερωτήσεις μας σε φίλους «της περιοχής», οι οποίοι δήλωσαν ότι ταυτίζονται ή αισθάνονται αλληλεγγύη προς την Ουκρανία. Ωστόσο, αυτή η ταύτιση φαίνεται να βασίζεται στις αναλογίες που αντιλαμβάνεται κάθε άτομο ξεχωριστά ανάμεσα στις δύο διαφορετικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, θεωρήθηκε ως μια κατάσταση συνεχής με το Μπαλουχιστάν, το Κασμίρ, το Νταγκεστάν, τους Κούρδους, την Αρμενία και ούτω καθεξής, ως η συνέχιση των αυτοκρατορικών πολέμων από τον 18ο αιώνα και μετά, ενάντια στην επιθυμία των λαών να βρουν την ελευθερία ή αντίθετα προς την πολιτική ώθηση των λαών. Κάποιοι είδαν στον Ζελένσκι έναν «Μαχμούντ Αμπάς της Δύσης», εν μέρει λόγω της ανοιχτής υποστήριξής του προς το Ισραήλ και της τεχνικής συμμετοχής της Ουκρανίας (8) στην εισβολή στη Συρία υπό την ηγεσία της Τουρκίας, με χρηματοδότηση από το Κατάρ και, αργότερα, από το Ισραήλ, εκ μέρους της Δύσης (9).

Υπάρχει ωστόσο και τεράστια άγνοια, η οποία είναι κατανοητή καθώς βλέπουμε ότι πολλοί στην Ινδία εξακολουθούν να αγνοούν τα γεγονότα στο Σουδάν, όπου μια γενοκτονία εξελίσσεται σαν ποδοσφαιρικός αγώνας πολλών ομάδων, στον οποίο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συμμετέχουν η Κίνα, το Ισραήλ, η Ρωσία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (10). Υπάρχουν περιοχές της Ινδίας, γνωστές ως «Βορειοανατολικά», όπου συνεχίζονται καταπιέσεις και πόλεμοι, για τις οποίες σπάνια βρίσκουμε ειδήσεις, και συχνά μαθαίνουμε μόνο από αποσπασματικές πληροφορίες που δημοσιεύονται σε διάφορες διεθνείς εφημερίδες. Γιατί δεν μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον, παρά την πιθανή πλήρη διασύνδεση που επιτρέπουν οι νέες τεχνολογίες;

Υπάρχουν πολλοί λόγοι, αλλά ο πιο σημαντικός είναι το σύστημα ελέγχου που καθορίζει τι αγοράζει κανείς στο σούπερ-μάρκετ και ποιο χρώμα ψηφίζει στις εκλογές και, κατά συνέπεια, τι επιτρέπεται να γνωρίζει ή να βλέπει. Μας έχουν διδάξει και μας έχουν αναγκάσει να κρατάμε το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου αόρατο (11). Υπό αυτές τις συνθήκες παρατηρούμε εξαιρετικά πολιτικά εγκλήματα να επιτρέπονται και να διαπράττονται, καθιστώντας το ένα το άλλο αόρατα.

III

Αυτό χρειάζεται διευκρίνιση. Τα πρώτα ερωτήματα στην πολιτική είναι: ποιο άτομο υποφέρει, πόσα άτομα, πού, υπό ποιες συνθήκες αδράνειας, και ποιος ετοιμάζεται να επωφεληθεί από τον πόνο τους; Κατόπιν έρχεται το ερώτημα πώς μπορούμε από κοινού να τερματίσουμε αυτό το μαρτύριο, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση την παραίτηση από την ελευθερία εκείνων που υποφέρουν. Η ελευθερία αυτή είναι αδιαπραγμάτευτη. Αντί για αυτό, το μόνο που βλέπουμε στους νεοαναστηλωμένους «γεωπολιτικοποιημένους» κυρίαρχους λόγους -μια τεχνική εξουσίας των Ναζί- είναι η παρουσίαση των συνθηκών ως μέσων για την επίτευξη φρικτών σκοπών, ίσως ακόμη χειρότερων από όσα συνέβησαν τον προηγούμενο αιώνα.

Το ζήτημα της Ουκρανίας και της Παλαιστίνης είναι ενιαίο για τον εξής λόγο: κανένας όρος, κανένα επιχείρημα, καμία γεω-πολιτικο-τεχνική δεν μπορεί να δικαιολογήσει όσα λαμβάνουν χώρα σε καμία από τις δύο περιοχές. Επιπλέον, καμία από τις λεγόμενες λύσεις για την Ουκρανία -όπως ο διαμελισμός της μεταξύ Ρωσίας, Ευρώπης και Αμερικής- δεν είναι αποδεκτή, διότι η ίδια η ύπαρξη της ελευθερίας δηλαδή αυτό που είναι οι άνθρωποι, αυτό που είναι κάθε άτομο, θα κατατμηθεί και θα κατανεμηθεί και έτσι θα αφανιστεί. Αυτοί -ο Τραμπ, ο Στάρμερ, ο Πούτιν, η Μπάερμποκ και όλοι οι υπόλοιποι- μιλούν σαν οι Ουκρανοί να είναι ένα κομμάτι πηλός μπροστά στους λευκούς θεούς, που μπορεί να θελήσουν ή να μη θελήσουν να τους πλάσουν, να τους δώσουν ή να μη τους δώσουν ζωή. Κι όμως, εδώ διαγράφεται το περίγραμμα μιας νέας παγκόσμιας τάξης: το «αποτέλεσμα» στην Παλαιστίνη θα χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει την Ουκρανία (και πολύ χειρότερα στην Αφρική), ενώ η Ουκρανία θα χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει τη Γροιλανδία και την Ταϊβάν.

Εδώ τελειώνει η συμμετρία ανάμεσα στην Παλαιστίνη και την Ουκρανία, και αναδύονται δύο διαφορετικές μορφές φρίκης. Οι Παλαιστίνιοι καλούνται απλώς να πεθάνουν, αφήνοντας όλη εκείνη τη γη σε Ισραήλ-Αμερική. Οι Ουκρανοί, αντίθετα, πρέπει να συνεχίσουν να ζουν ως απλός φραγμός ή μηχανισμός καθυστέρησης ή στην καλύτερη περίπτωση ως αναμεταδότες των ίδιων των διαιρετών τους. Τους λένε ότι οφείλουν να θερίζουν σιτάρι για τη Δύση και να παράγουν ορυκτά για τους Ρώσους. Η Ουκρανία αποκαλύπτει ότι μια νέα μορφή δουλείας καταφθάνει σε όλες τις πιο αδύναμες περιοχές του κόσμου. Και αποκαλύπτει ότι πολλά από τα πρόσφατα ενταγμένα μέρη της Ευρώπης, με ιστορίες πολύ παλαιότερες από εκείνες της Γερμανίας, της Γαλλίας και των πλούσιων σκανδιναβικών χωρών, είναι πιθανό να κατανεμηθούν εκ νέου ως ζώνες επιρροής και εκμετάλλευσης.

Υπάρχει επίσης η αντιιμπεριαλιστική υποστήριξη προς την Παλαιστίνη και την Ουκρανία. Ωστόσο, στην περίπτωση της Ουκρανίας, αυτή η υποστήριξη φαίνεται κάπως συγκεχυμένη. Από τη μία πλευρά, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης εκφράζουν σχεδόν καθολική υποστήριξη προς την Ουκρανία ενώ οι ίδιοι οι υποστηρικτές της αρνούνται, από φόβο και ντροπή, να αναγνωρίσουν ότι η Ρωσία δεν είναι χώρα αλλά μια βάναυση αυτοκρατορία. Από την άλλη πλευρά, ο αυτοπροσδιορισμός πολλών εκπροσώπων της Ουκρανίας ως «λευκών» απομακρύνει την Ουκρανία από την Παλαιστίνη, το Σουδάν (12) και τη Σομαλία.

Δεν είναι «ρεαλισμός» η επίκληση των «συνθηκών»· πρόκειται για μια ολοένα και πιο διαδεδομένη, σχεδόν θεωρητικοποιημένη τακτική στον χώρο της πολιτικής, η οποία έχει δημοσιοποιηθεί μέσα από τα ακαδημαϊκά έργα των John Mearsheimer και Stephen Walt, που αμφότεροι έχουν αντιταχθεί στη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ και τη Δύση. Η θεωρία του γεωπολιτικού ρεαλισμού διατυπώνει δύο «πραγματικότητες» ως προϋπόθεση και όριο κάθε πολιτικής: πρώτον, ότι τα έθνη-κράτη, τα σύνορα, οι επιδρομές για φυσικούς πόρους, η λεηλασία μικρότερων χωρών από μεγαλύτερες, καθώς και οι πολιτοφυλακές, μεταξύ άλλων, συνιστούν τις πραγματικότητες ή τα δεδομένα του κόσμου· και δεύτερον, ότι η βούληση των ισχυρότερων κρατών να καθορίσουν το μέλλον του κόσμου, αξιοποιώντας αυτές τις «πραγματικότητες», αποτελεί την αναγκαία συνθήκη της. Αντιθέτως, αυτό που μπορούμε να διαπιστώσουμε είναι ότι όλες οι πραγματικότητες αυτού του κόσμου παράγονται μέσα από την πολιτική ή, όπως συμβαίνει συχνά, μέσα από την αντιπαράθεση ανάμεσα στην πολιτική ως αγώνα για την ελευθερία και στις ολιγαρχίες κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του φυλετικοποιημένου ολοκληρωτισμού και της θεολογικοποίησης.

Ο μόνος ρεαλισμός στην πολιτική είναι αυτός που επιδιώκουμε να πραγματώσουμε, και αυτός είναι πάντοτε η ελευθερία. Σε έναν κόσμο για τον οποίο είμαστε όλοι υπεύθυνοι, αν κάτι επιμένει ως πραγματικότητα (όπως τα καθεστώτα-μαριονέτες της Δυτικής Ασίας) και έτσι συγκροτεί τις πραγματικές συνθήκες για την επίτευξη πολιτικών σκοπών (στην περίπτωση της Αμερικής μέσω του στρατιωτικοποιημένου Ισλάμ -Αλ Κάιντα, ISIS, Αλ Νούσρα- για την καταστροφή των δημοκρατικών δυνατοτήτων στην Ασία), τότε αυτό πρέπει να νοηθεί αποκλειστικά ως αποτυχία της συλλογικής ικανότητας πραγμάτωσης, δηλαδή της πολιτικής. Η ισχύς που επιτρέπει την πραγματοποίηση του κόσμου έχει απομακρυνθεί όσο ποτέ άλλοτε από τον λαό και κινδυνεύει σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά με πλήρη έκλειψη. Μια τέτοια έκλειψη θα δημιουργήσει έναν αβίωτο κόσμο για όλους και αυτός ο κόσμος θα είναι απλώς μια φευγαλέα πανήγυρις για τους ολιγάρχες λίγο πριν εγκαθιδρυθεί η ανομία. Με αυτή την έννοια, η σκοτεινή τέχνη της «γεωπολιτικής» και των εθνικισμών εμποδίζει όλα μας (Ουκρανούς, Παλαιστίνιους, Ινδούς, Ιρανούς, Σουδανούς, Σομαλούς, Ρουμάνους, Δανούς…) από το να δούμε τι πλησιάζει: τον διαμελισμό του κόσμου ανάμεσα σε τρεις δυνάμεις, την Κίνα (13), τη Ρωσία και τις ΗΠΑ.

Αλλά μπορούμε να πράξουμε κάτι από κοινού, και μάλιστα σύντομα, που εξακολουθεί να παραμένει εντός των δυνάμεών μας. Πρώτον, οι περιοχές του δεύτερου και τρίτου κόσμου πρέπει να απελευθερωθούν από τον χάρτη των υπολογισμών του πρώτου κόσμου ή των υπερδυνάμεων. Για να καταστεί αυτό εφικτό, οι ιστορίες μας πρέπει να αρθρωθούν θεωρητικά, με διακρίσεις που αντλούνται τόσο από το παρελθόν -από τα συστατικά στοιχεία ή τις ομολογικές δυνάμεις των περιοχών μας- όσο και από το μέλλον· δηλαδή, μπορεί να μη θέλουμε όσα έχει συσσωρεύσει ο πρώτος κόσμος, αλλά μπορεί να επιδιώκουμε νέους τρόπους ελευθερίας ή νέες μορφές πολιτικής.

Μπορούμε να διεκδικήσουμε την πολιτική, ιστορική και φιλοσοφική αυτονομία των περιοχών μας, κατ’ αρχάς σε θεωρητικό επίπεδο, ώστε σε πολιτικό επίπεδο να μπορούμε όλοι να αρνηθούμε να είμαστε οι καρφίτσες στον παγκόσμιο χάρτη πάνω στον οποίο ο πρώτος κόσμος υφαίνει τους εφιάλτες μας. Η αλληλεγγύη χωρίς όρους είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε ταυτόχρονα να εκπαιδεύουμε και να εμπιστευόμαστε η μια την άλλη. Γι’ αυτό, το αίτημά μας προς εσάς (όποια κι αν είστε, όπου κι αν βρίσκεστε) είναι πάντοτε: εκπαιδεύστε μας. Και απαιτήστε από εμάς την ίδια εκπαίδευση.

Αλλά κυρίως, όλοι μαθαίνουμε καλύτερα από τους ίδιους τους ανθρώπους. Δεν ισχύει αυτό και για την Παλαιστίνη και την Ουκρανία; Όλες θέλουμε να μάθουμε από τους ίδιους τους ανθρώπους. Το ίδιο και από τους ανθρώπους του Νταγκεστάν, τους Κούρδους, τους Σομαλούς, τις Ιρανές γυναίκες, τις Σουδανές φεμινίστριες. Οφείλουμε να θέλουμε να τους ακούμε, κρατώντας η μια το χέρι του άλλου. Μπορούμε άραγε να δημιουργήσουμε ένα φόρουμ όπου να μπορούμε να το κάνουμε αυτό; 

Ίσως ήδη το κάνουμε, ο καθένας με τον τρόπο του.

Πρέπει να δεσμευθούμε ότι δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ η μια το άλλο, μέχρι τέλους· ότι στεκόμαστε ο ένας για το άλλο χωρίς όρους, ως άνθρωποι χωρίς καμία εξαίρεση.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. «Αξιολόγηση του OHCHR σχετικά με τα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αυτόνομη Περιφέρεια Ουιγούρων του Σινγιάνγκ, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας»,

Έκθεση OHCHR, https://www.ohchr.org/sites/default/files/documents/countries/2022-08-31/22-08-31-final-assesment.pdf

2. «Τι κάνουν οι Ουιγούροι στη Συρία;», Foreign Policy, 4 Απριλίου 2025, https://foreignpolicy.com/2025/04/04/uyghurs-tpd-syria-fighters/

3. «Χριστιανοί ηγέτες καλούν το νέο καθεστώς της Συρίας να εγγυηθεί την ασφάλεια και τα δικαιώματα», La Croix, 10 Απριλίου 2025,

https://web.archive.org/web/20250410105643/https://international.la-croix.com/world/christian-leaders-urge-syrias-new-regime-to-guarantee-safety-rights

4. Για τις συνεχιζόμενες μαζικές δολοφονίες, βλ. Justin Lynch, «Στο Σουδάν, οι πολιτικές των ΗΠΑ άνοιξαν τον δρόμο για τον πόλεμο», Foreign Policy, 20 Απριλίου 2023, https://foreignpolicy.com/2023/04/20/sudan-civil-war-biden-burhan-hemeti-foreign-policy/

5. Ο Ινδός υπουργός Εσωτερικών δήλωσε για τους μουσουλμάνους πρόσφυγες από γειτονικές χώρες: «Οι παράνομοι μετανάστες είναι σαν τερμίτες». Βλ. «Shoot the Traitors» (Πυροβολήστε τους προδότες) – Διακρίσεις κατά των μουσουλμάνων στο πλαίσιο της νέας πολιτικής ιθαγένειας της Ινδίας, Human Rights Watch, https://www.hrw.org/report/2020/04/10/shoot-traitors/discrimination-against-muslims-under-indias-new-citizenship-policy

Για τις πρόσφατες αναφορές σχετικά με εγκλήματα εναντίον τους, βλ. «Η Ινδία κατηγορείται για την απάνθρωπη απέλαση των προσφύγων Ροχίνγκια», Suhasini Raj, New York Times, 17 Μαΐου 2025, https://www.nytimes.com/2025/05/17/world/asia/india-rohingya-sea-deport.html

6. Βλ. επίσης https://thediplomat.com/2023/10/indias-digital-footprint-on-the-israel-gaza-war/
7. D. Chavalarias, « Minuit moins dix à l’horloge de Poutine » 2024: https://hal.science/hal-04S2U585v4

8. Η παρουσία αυτού που μπορεί να ονομαστεί «Ουκρανία» (επειδή δεν γνωρίζουμε πλέον τι σκέφτονται οι πολίτες της) παρατηρείται στο Σουδάν, ενώ η ρωσική επένδυση στην καταστροφή του Σουδάν και τη γενοκτονία έχει αλλάξει. Βλ. «Ukrainian special forces ‘in Sudan operating against Russian mercenaries’», The Guardian, 06 Φεβρουαρίου 2024, https://www.theguardian.com/world/2024/feb/0S/ukrainian-special-forces-sudan-russian-mercenaries-wagner

9. Η μετατροπή του τουρκικού κράτους σε μισθοφορικό όργανο των ΗΠΑ και των κρατών που εμπίπτουν στα συμφέροντά τους – ευρέως τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα μαριονετικά καθεστώτα της Δυτικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, το Ηνωμένο Βασίλειο – ξεκίνησε με τους παράνομους βομβαρδισμούς της «Ανατολικής Ευρώπης» από το ΝΑΤΟ. Σήμερα, η Τουρκία αποτελεί τον πιο ανησυχητικό παράγοντα σε συγκρούσεις που βρίσκονται μακριά από αυτήν, αλλά που εμπίπτουν επίσης στα πρώην οθωμανικά εδάφη, και συγχέει και καταστρέφει την πιθανότητα οποιουδήποτε πραγματικού απελευθερωτικού αγώνα μέσω του εργαλειοποιημένου Ισλάμ, το οποίο είναι δημιούργημα των ΗΠΑ μέσω οργάνων όπως το ISIS και η Αλ Κάιντα. Το κίνημα ανεξαρτησίας του Νταγκεστάν εμπίπτει σε αυτή την «περίπλοκη κατάσταση». Για τον ισλαμισμό, βλ. https://www.reuters.com/world/europe/dagestan-shootings-spotlight-rising-islamist-threat-putin-2024-06-25/. Για την επιρροή της Τουρκίας στη Ρωσία, βλ. «Η Τουρκία επεκτείνει την επιρροή της εντός των συνόρων της Ρωσίας», https://asiatimes.com/2023/02/turkey-spreads-influence-inside-russias-borders/

10. Για τον ρόλο της Κίνας και της Ρωσίας στο Σουδάν, βλ. «Σύγκρουση στο Σουδάν: πώς εμπλέκονται η Κίνα και η Ρωσία και ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ τους», The Conversation, 8 Ιουνίου 2023, https://theconversation.com/sudan-conflict-how-china-and-russia-are-involved-and-the-differences-between-them-205947. Για το Ισραήλ, βλ. «Ο ρόλος των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην πορεία του Σουδάν προς τον πόλεμο», The New Arab, 2 Μαΐου 2023, https://www.newarab.com/analysis/us-and-israeli-role-sudans-path-war

11. Βλ. Shaj Mohan και Divya Dwivedi, «Ahoratos, Palestine», Philosophy World Democracy, τόμος 4, αριθ. 11 (Νοέμβριος 2023),  https://www.philosophy-world-democracy.org/articles-1/ahoratos-palestine

12. Τα όπλα που χρησιμοποιούνται για τη δολοφονία αμάχων στο Σουδάν είναι γνωστό ότι προέρχονται από το έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη μεσολάβηση του μαριονετικού κράτους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Η άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών έχει μακρά ιστορία, που χρονολογείται από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Ωστόσο, το πιο πρόσφατο δίκτυο σχέσεων ΗΠΑ-ΗΑΕ φαίνεται να βασίζεται σε οικονομική διαφθορά, με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να αποκτούν αυτονομία μέσω αυτής, όπως αποδεικνύεται από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του γαμπρού του Τραμπ -κατά τι που δεν διαφέρει από ορισμένες άλλες αμερικανικές προεδρίες ή από την οικογένεια Ερντογάν. Βλέπε, για παράδειγμα, «Jared Kushner Says $1.5Bn From Qatar, UAE Came ‘Irrespective’ of Trump Win», Newsweek, https://www.newsweek.com/jared-kushner-says-15bn-qatar-uae-came-irrespective-trump-win-2004895

13. Η ισχύς και η παρέμβαση της Κίνας στον κόσμο πραγματοποιούνται με μη συμβατικά μέσα, τα οποία δεν αναφέρονται συχνά λόγω του φόβου της «Δύσης» να χάσει την αντίληψη της υπεροχής της στον κόσμο. Βλ. Sujit Raman, Nick Carlsen, «The World’s Underground Bankers», Lawfare, https://www.lawfaremedia.org/article/the-world-s-underground-bankers

The post Η μια για την άλλη, χωρίς όρους: Για την Παλαιστίνη και την Ουκρανία first appeared on Aυτολεξεί.

Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη έχει κανονικοποιηθεί. Την ίδια στιγμή που παρακολουθούμε ανθρώπους να πεθαίνουν, οι βόμβες που πέφτουν και η καταστροφή υποδομών, γεωργικών εκτάσεων και υδάτινων πόρων συνιστούν επίσης οικοκτονία σε αυτή την αρχαία γη. Το κείμενο αναδεικνύει γιατί η περιβαλλοντική καταστροφή αποτελεί κρίσιμη διάσταση της γενοκτονικής βίας που επιβάλλει η ισραηλινή στρατιωτική κατοχή — με συνέπειες όχι μόνο για την υγεία, τα μέσα διαβίωσης και την ασφάλεια των Παλαιστινίων, αλλά και για όλη τη ζωή στον πλανήτη.

Η αργή βία του περιβαλλοντικού πολέμου

Η τρέχουσα στρατιωτική επίθεση αποτελεί μέρος μιας μακράς, εσκεμμένης κλιμάκωσης, κατά την οποία ο ισραηλινός κατακτητής υποβάλλει την οικολογία της Παλαιστίνης σε πιο αργές, λιγότερο ορατές αλλά εξίσου καταστροφικές μορφές βίας. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε με τη φύτευση μη ιθαγενών δέντρων ώστε να καλυφθούν τα ερείπια αρχαίων χωριών που εγκαταλείφθηκαν βίαια στη Νάκμπα του 1948. Αν και η δάσωση θεωρείται σε άλλα μέρη του κόσμου θετική πρακτική για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, το Ισραήλ τη μετέτρεψε σε όπλο. Η συνεχής φύτευση ξένων ειδών έχει συμβάλει σε κύκλους ξηρασίας και πλημμυρών, καθώς και στην αύξηση των εποχιακών πυρκαγιών.

Το Ισραήλ εκμεταλλεύεται επίσης συστηματικά όποιες πηγές νερού βρίσκει. Από την επιβολή της στρατιωτικής πολιορκίας το 2007, το Ισραήλ έχει καταστρέψει τα νερά της Γάζας, συμπεριλαμβανομένων τόσο του εργοστασίου αφαλάτωσης και των υποδομών ύδρευσης, του αρχαίου παράκτιου υδροφορέα και των ευαίσθητων παράκτιων υγροτόπων του Wadi Gaza. Ωστόσο, σε μια θεαματική επίδειξη γνωστικής ασυμφωνίας και υποκρισίας, το Ισραήλ καυχιέται για τις καινοτόμες γεωργικές και υδατικές τεχνολογίες του και ισχυρίζεται ότι είναι παγκόσμιος ηγέτης στις μεθόδους διατήρησης. Το Ισραήλ είναι επίσης ένθερμος υποστηρικτής των τεχνολογιών αφαλάτωσης, οι οποίες είναι ρυπογόνες και καταναλώνουν πολλά ορυκτά καύσιμα.

Άλλες μορφές αργής βίας περιλαμβάνουν τη χρήση γεωργικών τοξινών από το Ισραήλ σε ημέρες με δυτικούς ανέμους, ώστε να μεταφέρονται στη Γάζα και να καταστρέφουν καλλιέργειες. Ώριμα οπωροφόρα δέντρα ξεριζώθηκαν σκόπιμα κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης «Συμπαγής Μόλυβδος» το 2008 και το 2009 και οι επακόλουθες επιθέσεις εμπόδισαν την αναφύτευσή τους. Παράλληλα, ο βομβαρδισμός και η καταστροφή γεωργικών εκτάσεων στοχεύουν ευθέως στην επισιτιστική κυριαρχία της Παλαιστίνης.

Συνολικά, οι πρακτικές αυτές συνιστούν μια μεθοδική επίθεση στα συστήματα τροφής και στα μέσα διαβίωσης των Παλαιστινίων. Υπονομεύουν την ικανότητα των αγροτών να εφαρμόζουν τις παραδοσιακές μεθόδους διαχείρισης εδάφους και νερού, που μέχρι πρόσφατα εξασφάλιζαν επάρκεια σε φρέσκα φρούτα και λαχανικά στη Γάζα.

Αυτή η σκόπιμη υπονόμευση της επισιτιστικής κυριαρχίας της Γάζας και του «οικο-Σουμούντ» του παλαιστινιακού λαού (Shqair, 2023: 79), αποτελεί μέρος των διαχρονικών προσπαθειών του κατακτητή να υποσιτίσει τον πληθυσμό, κάτι που έχει πλέον κλιμακωθεί σε λιμό ως όπλο πολέμου. Η σκόπιμη λιμοκτονία ενός άμαχου πληθυσμού συνιστά έγκλημα πολέμου (Άρθρο 49 της Σύμβασης για τη Γενοκτονία). Πέρα από την άμεση σκληρότητά της, η αναγκαστική έλλειψη επαρκούς διατροφής θα έχει διαρκή αντίκτυπο, με εκτεταμένες και επί του παρόντος ανυπολόγιστες επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, οι οποίες θα γίνουν αισθητές για τις επόμενες δεκαετίες.

Επιπτώσεις της στρατιωτικής βίας σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται

Η γενοκτονική βία του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων εκτυλίσσεται σε μια περίοδο όπου τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα – κύριος υπεύθυνος για τη θέρμανση του πλανήτη – έχουν φτάσει στο υψηλότερο σημείο που έχει καταγραφεί τον Μάιο του 2024, ακολουθούμενο από το πιο ζεστό καλοκαίρι που έχει καταγραφεί εδώ και 2.000 χρόνια. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο η έντονη ζέστη πρόσθεσε στα βάσανα στα οποία υποβάλλει το Ισραήλ τους Παλαιστίνιους ή να προβλέψει πώς θα επιβιώσουν τον επερχόμενο χειμώνα.

Το Ισραήλ έχει μετατρέψει τα ακραία καιρικά φαινόμενα που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή σε όπλο. Η καταστροφή των υποδομών άφησε σκόπιμα τους Παλαιστίνιους εκτεθειμένους σε έναν βαρύ χειμώνα και στη συνέχεια στον καύσωνα του καλοκαιριού. Αν δεν υπάρξει άμεσα κατάπαυση του πυρός, οι κάτοικοι της Γάζας θα περάσουν ακόμη έναν χειμώνα υπό πλήρη στρατιωτική επίθεση, την οποία πολλοί δεν θα αντέξουν.

Ήδη, αναρίθμητοι ευάλωτοι άνθρωποι – βρέφη, ηλικιωμένοι, ασθενείς – έχουν χάσει τη ζωή τους από τον συνδυασμό έκθεσης στις καιρικές συνθήκες, κακής διατροφής και ενός σκόπιμα διαλυμένου συστήματος υγείας. Ακόμη και οι μονάδες νεογνών, που χτυπήθηκαν από τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, με αποτέλεσμα να πεθάνουν πρόωρα βρέφη σε θερμοκοιτίδες, συνεχίζουν να αποτελούν στόχο. έχουν υποστεί συνεχείς επιθέσεις.

Η οικοκτόνος βία του Ισραήλ δεν περιορίζεται στη Γάζα που βρίσκεται υπό στρατιωτικό αποκλεισμό. Στην ανατολική Παλαιστίνη [Δυτική Όχθη], η κλιμάκωση των κατασχέσεων γης και νερού και η τρομοκρατία των εποίκων μειώνουν την ικανότητα των Παλαιστινίων να καλλιεργούν τρόφιμα και να φροντίζουν τα ζώα. Η αυξανόμενη ζέστη, σε συνδυασμό με την έκθεση σε γεωργικά πρόσθετα και τοξίνες που επιβάλλονται στους αγρότες από τον ισραηλινό γεωργικό τομέα, έχει πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία.

Ταυτόχρονα, καθώς κηρύσσει πόλεμο στην οικολογία της Παλαιστίνης, οι στρατιωτικές ενέργειες του Ισραήλ επιδεινώνουν την ευπάθεια ολόκληρης της περιοχής στην ξηρασία από έτος σε έτος. Η εποχική ξηρασία αυξάνεται ραγδαία, εξαντλώντας τις κυβερνητικές δυνατότητες για τον έλεγχο των καλοκαιρινών πυρκαγιών, και οι δασικές πυρκαγιές που προκαλούνται από τον πόλεμο μαίνονται στις φυτείες στα βόρεια σύνορα με τον Λίβανο. Αυτή η αποκαλυπτική σκηνή θα ήταν τρομακτική ακόμη και αν δεν υπήρχε γενοκτονία.

Εκτός από όλες τις άλλες σκληρότητές του, το Ισραήλ αρνείται σκόπιμα στους Παλαιστίνιους τη δυνατότητα να σχεδιάσουν στρατηγικές μετριασμού ή προσαρμογής για να τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή.

Στα ανατολικά της Παλαιστίνης, η διαρκής επέκταση των παράνομων οικισμών υπονομεύει και διαλύει τις παλαιστινιακές πρακτικές διαχείρισης γης, ενώ μολύνει και υπερεκμεταλλεύεται τους υδάτινους πόρους προς όφελος των εποίκων. Τα τεράστια λατομεία που παρέχουν οικοδομικά υλικά – και κέρδη – για τον επεκτατισμό των εποίκων καταστρέφουν την ποιότητα του αέρα και την υγεία των εργαζομένων.

Οι παράνομοι έποικοι επιτίθενται ατιμώρητα: κλέβουν ζώα baladi – αυτόχθονες ράτσες που οι Παλαιστίνιοι διαχειρίζονται εδώ και αιώνες, ανθεκτικές στο ξηρό και άνυδρο τοπίο – και τρομοκρατούν τους βοσκούς. Υψώνουν εμπόδια που εμποδίζουν τους αγρότες να φτάσουν στις αρχαίες αναβαθμίδες και να φροντίσουν τους ελαιώνες, πυρήνα της παλαιστινιακής ευημερίας, διαβίωσης και πολιτισμού. Επιπλέον, η ανατολική Παλαιστίνη μολύνεται τόσο σοβαρά από τις δραστηριότητες των εποίκων που η κοινωνιολόγος Σοφία Σταματοπούλου – Ρόμπινς την περιγράφει ως κατάσταση Πολιορκίας Αποβλήτων (2020).

Στη δυτική Παλαιστίνη, πλήρως περικυκλωμένη από τον ισραηλινό στρατιωτικό αποκλεισμό από το 2007, η Λωρίδα της Γάζας έχει μετατραπεί σε «μόνιμο απόθεμα» για «απόβλητα και τοξίνες» (Liboiron 2021: 96), έχοντας επανειλημμένα εκτεθεί σε στρατιωτικούς ρύπους, μεταξύ των οποίων είναι ο παράνομα χρησιμοποιούμενος λευκός φώσφορος και πιθανώς το απεμπλουτισμένο ουράνιο. Αυτές οι τοξίνες βιοσυσσωρεύονται σε σώματα, εδάφη και νερό, επηρεάζοντας τη μελλοντική υγεία όσων επιβιώσουν από την τρέχουσα επίθεση με τρόπους που δεν μπορούν ακόμη να κατανοηθούν (Nixon 2011).

Κλιματική αλλαγή σε μια κλιμακούμενη στρατιωτική κατοχή

Η λειψυδρία είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για τους Παλαιστίνιους και ένα άμεσο και σωρευτικό αποτέλεσμα της στρατιωτικής κατοχής. Το Ισραήλ έχει περάσει τις τελευταίες πέντε δεκαετίες απορροφώντας κάθε πηγή νερού που μπορεί να κατακτήσει με στρατιωτικά μέσα, είτε στην ιστορική Παλαιστίνη είτε στις γειτονικές χώρες. Ταυτόχρονα, έχει διεξάγει μια προπαγανδιστική εκστρατεία μέσω της οποίας υποστηρίζει ότι έχει περισσότερο νερό από τους γείτονές του λόγω των ανώτερων τεχνολογιών διαχείρισης νερού, κρύβοντας το κόστος της εξόρυξης φυσικών πόρων για κέρδος και προωθώντας με επιτυχία τον εαυτό του ως «υπερδύναμη του νερού».

Αυτή η ιστορία κατέστη δυνατή επειδή το Ισραήλ κατάφερε, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, να συγκαλύψει την αποικιοκρατική – καπιταλιστική εξόρυξη και κερδοσκοπία από τους φυσικούς πόρους. Μια στρατηγική που πριν από μια δεκαετία του απέφερε 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από τεχνολογίες σχετικές με το νερό. Την ίδια στιγμή επωφελήθηκε από την εξαγωγή υδροβόρων καλλιεργειών, ενώ οι Παλαιστίνιοι στερούνταν τους ελάχιστους πόρους νερού που είναι απαραίτητοι για την ίδια τη ζωή.

Η συστηματική εξάντληση της αποικιοποιημένης γης – η εξόρυξη, η κατάχρηση και η εμπορευματοποίηση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων της – συνοδεύεται από μια προπαγανδιστική εκστρατεία που αρνείται και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Όλα αυτά γίνονται με την πλήρη συνενοχή της διεθνούς κοινότητας δωρητών. Την ίδια ώρα, και παλαιστινιακές ελίτ έχουν ωφεληθεί: τόσο με την αδύναμη αντίκρουση της αφήγησης του κατακτητή όσο και με την υιοθέτηση παρόμοιας γλώσσας και πολιτικών προς ίδιον όφελος.

Υπό αυτές τις συνθήκες, όλα τα υποτιθέμενα μέτρα μετριασμού που οι Παλαιστίνιοι ενθαρρύνονται να εφαρμόσουν ως απάντηση στην κλιματική αλλαγή είναι μη πρακτικά και μη λειτουργικά. Παρά τις πολλές εκθέσεις που μιλούν για «βελτίωση» των παλαιστινιακών μηχανισμών αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής – συχνά μέσω της επιβολής τεχνολογιών του ίδιου του στρατιωτικού κατακτητή – καμία παρέμβαση δεν μπορεί να είναι ουσιαστικά αποτελεσματική. Όλες αυτές οι προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν μια κατάσταση στρατιωτικοποιημένης αποικιοκρατίας σαν να ήταν απλώς ένα τεχνικό εμπόδιο προς διαχείριση. Δεν είναι. Είναι μια σκόπιμα παραγόμενη πολιτική, οικονομική και οικολογική κρίση, της οποίας η επίλυση απουσιάζει παντελώς από την παγκόσμια ατζέντα.

Απέναντι στην εικόνα που προβάλλει το Ισραήλ ως «πρωτοπόρου» στην πράσινη τεχνολογία και στις λύσεις για την κλιματική αλλαγή, ένα από τα βασικά καθήκοντα των Παλαιστινίων και των αλληλέγγυών τους είναι να καταδείξουν πως η ρητορική και οι πρακτικές που εφαρμόζονται στην Παλαιστίνη —με την ενθάρρυνση της διεθνούς κοινότητας— δεν είναι παρά ένα προπέτασμα καπνού. Πρόκειται για ακόμη μια προσπάθεια συγκάλυψης μιας φρικτά άδικης και βίαιης στρατιωτικής κατοχής ενός αυτόχθονου λαού και της γης του. Μια απτή συνέπεια είναι ότι οι Παλαιστίνιοι δυσκολεύονται να αναπτύξουν εμπειρογνωμοσύνη γύρω από έννοιες όπως η αναγέννηση, η προσαρμογή και άλλα μέτρα μετριασμού της κλιματικής αλλαγής. Δεν μπορούν να σχεδιάσουν, να παροτρύνουν ή να εφαρμόσουν ουσιαστικές δράσεις για τον μετριασμό και την προσαρμογή, εφόσον δεν έχουν πολιτική ελευθερία να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα.

Ανάμεσα σε όλες τις μορφές αλληλεγγύης που μπορούν να προσφέρουν οι φεμινίστριες ακτιβίστριες για την ειρήνη στην Παλαιστίνη, κεντρικό ρόλο έχουν οι προσπάθειες υπεράσπισης που αναδεικνύουν τους Παλαιστίνιους ως αυτόχθονο λαό με μια μακρά, απτή πολιτιστική κληρονομιά πρακτικών που δίνουν έμφαση στη σύνδεση και την αμοιβαιότητα με τη γη. Μια κληρονομιά που στηρίζεται στον σεβασμό, στη συμπόνια και στην αλληλεξάρτηση με τον ιστό της ζωής.

Ωστόσο, ως κατεχόμενος λαός, οι Παλαιστίνιοι εμποδίζονται συστηματικά να έχουν πρόσβαση στα οφέλη που θα έδινε η συμμετοχή τους στις παγκόσμιες προσπάθειες για την κλιματική αλλαγή. Η δυνατότητα των Παλαιστίνιων επιστημόνων, μηχανικών και ακτιβιστών να υπερασπιστούν το έργο τους απέναντι σε διαρκώς εντεινόμενες ασυμμετρίες ισχύος, αποκλεισμούς και εισβολές στη γη, τον αέρα και τα νερά τους, υπονομεύεται συνεχώς. Την ίδια στιγμή, η διεθνής κοινότητα αποφεύγει να κατονομάσει ή να αντιμετωπίσει την πραγματική αιτία των επιταχυνόμενων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην Παλαιστίνη: τη γενοκτονική στρατιωτική κατοχή.

Είναι καιρός να αναγνωριστούν οι επιπτώσεις της οικοκτονίας που προκαλούν οι έποικοι – αποικιοκράτες, γιατί δεν αποτελούν μόνο μια τρομακτική πραγματικότητα για τους Παλαιστίνιους. Όλα τα συστήματα της Γης είναι αλληλένδετα. Αυτό σημαίνει ότι εκατομμύρια, δισεκατομμύρια άνθρωποι αναπνέουμε τον ίδιο τοξικό αέρα, ενώ τα νερά και τα εδάφη του πλανήτη μολύνονται με τρόπους που δεν μπορούμε ακόμη να κατανοήσουμε ή να αναστρέψουμε.

 Κατά εκατομμύρια, κατά δισεκατομμύρια, όλοι επηρεαζόμαστε από την ισραηλινή επίθεση εναντίον των Παλαιστινίων.

The post Η Οικοκτονία της Παλαιστίνης: μία άλλη όψη του πολέμου first appeared on Aυτολεξεί.

Το αναδυόμενο ενδιαφέρον για την ιδέα της «μη-κρατικής λύσης» στην περιοχή μεταξύ του ποταμού Ιορδάνη και της Μεσογείου θάλασσας πηγάζει εν μέρει από την αποτυχία των άλλων εναλλακτικών λύσεων. Η πιθανώς πιο «ρεαλιστική» λύση, δηλαδή η λύση των δύο κρατών, φαίνεται απελπιστικά ανέφικτη. Ακόμα πιο ανέφικτη είναι η γνωστή εναλλακτική της, η λύση του ενός κράτους, παρ’ όλο που αυτή η λύση έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα ότι περιγράφει καλύτερα την απτή πραγματικότητα στο πεδίο: όπως έχουν παρατηρήσει πολλοί σχολιαστές, ένα κράτος υπάρχει ήδη. Αλλά είναι ένα κράτος απαρτχάιντ και ως εκ τούτου σίγουρα δεν είναι δημοκρατικό.

Η μη-κρατική λύση, επίσης, μπορεί να φαίνεται απρόσιτη, ακόμη και αδιανόητη. Ωστόσο, οι ριζοσπαστικές ιδέες τείνουν να αποκτούν απήχηση όταν οι «ρεαλιστικές» προσεγγίσεις αποκαλύπτονται ως φαντάσματα, κάτι που ίσχυε ήδη πριν από τον τρέχοντα πόλεμο. Ο «ρεαλισμός» –που σημαίνει λειτουργία εντός των ορίων του φαινομενικά εφικτού– έχει σε αυτή την περίπτωση οδηγήσει επανειλημμένως σε αδιέξοδο. Η ιδέα του μη-κράτους, επομένως, αντιμετράται με τον κλειστό ορίζοντα και των δύο: μιας αφόρητης, γενοκτονικής πραγματικότητας· και της αδυναμίας του παραδοσιακού «ρεαλισμού» να οδηγήσει οπουδήποτε αλλού εκτός από τον ίδιο αδιαπέραστο τοίχο.

Είναι η μη-κρατική λύση μια ρεαλιστική πρόταση; Εδώ πρέπει να έχουμε κατά νου ότι νέες πραγματικότητες έχουν συχνά παραχθεί από εκείνους που είναι αποφασισμένοι να αγνοήσουν την υπάρχουσα πραγματικότητα. Στις πρώτες μέρες του, ο Σιωνισμός δεν φαινόταν να είναι ένα ρεαλιστικό σχέδιο· ούτε και τα διάφορα κύματα παλαιστινιακής αντίστασης σε αυτόν φαίνονταν ρεαλιστικά. Και σε παγκόσμια κλίμακα, επιτυχημένα επαναστατικά κινήματα σε όλο τον 20ό αιώνα συχνά σχηματίστηκαν και καθοδηγήθηκαν από προσωπικότητες που δεν ενδιαφέρονταν για τον «ρεαλισμό», ο οποίος συνεπαγόταν την εργασία μέσα στο σενάριο ενός τρομερού status quo. Αλλά οι εκκλήσεις για επαναστατικές λύσεις τείνουν να κατευθύνονται σε καταστάσεις αρκετά εύθραυστες ώστε να προκαλέσουν μια ριζική απόρριψη μιας αφόρητης πραγματικότητας και έναν άχρηστο ρεαλισμό.

Επιπλέον, ο ρεαλισμός της αντίληψης του μη-κράτους έχει τις ρίζες του στις κοινωνικές μας ιστορίες, καθώς και σε ένα παρόν στο οποίο η κοινωνία και το κράτος δεν συνάδουν.

Στη βασική της μορφή, η μη-κρατική αντίληψη για την κοινωνικοπολιτική ζωή δεν είναι ξένη προς την ιστορική πραγματικότητα της ευρύτερης περιοχής που σήμερα ονομάζουμε «Μέση Ανατολή»: μια περιοχή που ανέκαθεν λειτουργούσε συνεκτικά και ως περιοχή, όταν τα σύνορα δεν σήμαιναν πολλά· η ελεύθερη κυκλοφορία ήταν ο κανόνας· η κυριαρχία δεν ήταν ένα φανατικό ιδανικό. Ως αποτέλεσμα, ειδικά οι αστικές κουλτούρες της περιοχής λειτουργούσαν ως ένα πλέγμα κοινωνικοοικονομικών και πολιτιστικών συνδέσεων και στέγαζαν μια ζωντανή διακοινοτική ζωή, στην οποία καμία θρησκευτική ή εθνοτική κοινότητα δεν ένιωθε την πιεστική ανάγκη να έχει το δικό της κράτος.

Αντίθετα, η περιοχή δεν λειτούργησε ποτέ καλά υπό τα σύγχρονα κράτη, τόσο τα αποικιακά όσο και τα μετααποικιακά. Επί του παρόντος, η Μέση Ανατολή ζει μια από τις πιο δυσλειτουργικές περιόδους της ιστορίας της, με πέντε μεγάλους πολέμους (Γάζα, Σουδάν, Συρία, Λιβύη, Υεμένη)· αμέτρητες άλλες εχθροπραξίες· αραβικές δικτατορίες, μια ακροδεξιά ισραηλινή κυβέρνηση· και αισχρά επίπεδα διαφθοράς παντού. Όλα αυτά αποτελούν την κληρονομιά των σύγχρονων κρατών, των οποίων η κύρια λειτουργία -εκτός από την ευνοιοκρατία και την κλοπή- ήταν να λειτουργούν ως μηχανισμοί μαζικής τρομοκρατίας, μιλιταρισμού και πολέμου.

Γιατί έχουμε πόλεμο τώρα; Για τον ίδιο βασικό λόγο που έχουν συμβεί όλοι οι πόλεμοι: ο πόλεμος υπάρχει επειδή υπάρχει η δυνατότητα να πολεμήσει κανείς. Και ως συνέπεια αυτής της αρχής: όσοι είναι σίγουροι ότι έχουν αυτή τη δυνατότητα τείνουν να μην αισθάνονται την ανάγκη να θεωρούν τη δικαιοσύνη ως οδό προς την ειρήνη. Η απουσία ειρήνης και η ύπαρξη του κράτους είναι συμπληρωματικές.

Ενώ η μη-κρατική λύση παρουσιάζεται ως ένα ηθικό ιδανικό που έχει τις ρίζες του στις κοινωνικές ιστορίες, δεν συνεπάγεται απαραίτητα την απόρριψη όλων των άλλων λύσεων. Αντίθετα, το ζήτημα είναι οι συγκριτικές προτιμήσεις: Για παράδειγμα, η λύση των δύο κρατών θα ήταν ακόμα προτιμότερη από την κατοχή. Αλλά τότε, η λύση του ενός κράτους είναι προτιμότερη από τα δύο κράτη (δεν θα υπήρχε ανάγκη για μαζική «μεταφορά πληθυσμού», περίπλοκες ρυθμίσεις «ασφάλειας», παραμορφωμένη γεωγραφία μετακίνησης, ειδικούς δρόμους πρόσβασης και ούτω καθεξής). Και η λύση του μη-κράτους είναι προτιμότερη από τη λύση του ενός κράτους, επειδή αφαιρεί το ίδιο το μέσο εξουσίας που έχει δημιουργήσει αυτή την ιστορική κρίση εξαρχής, αποκαθιστώντας στην περιοχή την ιστορία της ανοιχτής μετακίνησης, της διακοινοτικής ζωής και των αποκεντρωμένων κέντρων εξουσίας. Αυτή θα ήταν η ανθρώπινη εναλλακτική λύση στα κράτη που τώρα επιβάλλονται σε εχθρικούς πληθυσμούς, χρησιμεύουν σε μεγάλο βαθμό ως κλεπτοκρατικά δίκτυα και επιβάλλουν τον δρόμο τους μέσω μιας ασύλληπτης βίας.

Η αντίληψη της κοινωνικής ζωής χωρίς κράτος μπορεί να φαίνεται μια αφηρημένη ιδέα, αλλά είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι που καταπιέζονται ή αγνοούνται από τα κράτη, γιατί οι ίδιοι δεν έχουν άλλη επιλογή. Για παράδειγμα, οι Παλαιστίνιοι δεν εξαφανίστηκαν μετά το 1948, κάτι που ο John Foster Dulles είχε υποθέσει ότι θα τους συνέβαινε έπειτα από μια γενιά. Αντίθετα, οι Παλαιστίνιοι αναδιοργάνωσαν την κοινωνία τους μετά το 1948, όταν όλες οι δυνάμεις συνωμότησαν εναντίον τους, και χωρίς τη βοήθεια κανενός κράτους. Ο τρόπος με τον οποίο τα πολιτιστικά πρότυπα της παλαιστινιακής αγροτικής ζωής επαναχρησιμοποιήθηκαν για την οργάνωση της ζωής στα στρατόπεδα προσφύγων για δύο δεκαετίες μετά το 1948· η εγκαθίδρυση της παλαιστινιακής κοινωνίας των πολιτών στη διασπορά μεταξύ 1967-’82· η ανάπτυξη παγκοσμίως συνδεδεμένων οργανώσεων της διασποράς· η δυναμική της πρώτης ιντιφάντας και ούτω καθεξής: είναι όλα δείκτες της αυτοοργανωμένης ικανότητας μιας κοινωνίας. Με λίγα λόγια, ήδη γνωρίζουμε πώς να ζούμε χωρίς κράτος. Και οι Παλαιστίνιοι δεν είναι μοναδικοί από αυτή την άποψη. Οι άνθρωποι σε όλη την περιοχή έχουν τις δικές τους εκδοχές λύσεων χωρίς κράτος για τα δικά τους τοπικά προβλήματα και συχνά βλέπουν τα κράτη τους ως απλώς ένα ακόμη πρόβλημα γύρω από το οποίο θα πρέπει να πλοηγηθούν.

Η μη-κρατική λύση είναι επίσης μια μορφή απελευθέρωσης, και με περισσότερους τρόπους από ό,τι θα προσέφερε ένα θεωρητικά ιδανικό δημοκρατικό κράτος. Για παράδειγμα, οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα ήταν και οι δύο ελεύθεροι από την ανάγκη να ορίζουν τους εαυτούς τους με βάση μόνο μια ενιαία πρωταρχική ταυτότητα, η οποία με την πάροδο του χρόνου αντικαθιστά τις πολλαπλές εκδηλώσεις αφοσίωσης που, καθώς είναι ρεαλιστικές και ριζωμένες στις ανάγκες της καθημερινής ζωής, ήταν οικείες. Το μη-κράτος συνεπάγεται επίσης μια αντιαποικιακή συνείδηση: τη συνειδητοποίηση ότι το πρόβλημα δεν έγκειται σε κάποια αφαίρεση που ονομάζεται «κουλτούρα», αλλά συγκεκριμένα στα κρατικά συστήματα που έχουν κατασκευαστεί ή καλλιεργηθεί από τους ευρωπαϊκούς ιμπεριαλισμούς.

Η συζήτηση για τη μη-κρατική λύση σήμερα δεν συμβαίνει εν κενώ. Πρέπει να λάβει κανείς υπόψη τις ιδεολογικές εξελίξεις που συμβαίνουν τριγύρω, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης των θρησκευτικών κινημάτων και του ρόλου τους σε αυτή την προηγουμένως πλήρως κοσμική σύγκρουση. Αλλά η σωστή ανάλυση εδώ επικεντρώνεται στη θεμελιώδη πηγή του προβλήματος και όχι στα συμπτώματά του, ένα από τα οποία είναι η φανατική θρησκευτικότητα. Οι συγκρούσεις που δημιουργούνται από τα κράτη ή από τον τύπο σκέψης που θεωρεί τα κράτη απαραίτητα και ικανά να είναι φιλάνθρωπα, αντί να είναι μηχανές τρόμου, θανάτου και καταστροφής, θα εξετάσουν την κοινωνία και όχι το κράτος ως το αρχικό και διαρκές πρόβλημα.

Αλλά η κλίμακα του φανατισμού που βλέπουμε στην κοινωνία είναι σύμπτωμα κάτι άλλου: μιας πυώδους, βαθιάς πληγής, που τα κράτη μας δεν μπορούν να επιλύσουν. Από εδώ προέρχονται δύο διαδρομές, εξίσου πιστευτές και ριζοσπαστικές: ή ένα μη-κράτος που αντιμετωπίζει τη ρίζα του προβλήματος ή κάποια εκδοχή ενός φασιστικού κράτους. Η τελευταία λύση είχε ήδη γίνει ορατή σε εμάς εδώ και καιρό σε πολλά μέρη του κόσμου, και τώρα περιλαμβάνει και το Ισραήλ, όπου ακραίες εθνικιστικές δυνάμεις που έχουν ανατραφεί στο κλίμα μιας ατελείωτης πάλης, τώρα βρίσκονται σε μια κυβέρνηση οπλισμένη μέχρι τα δόντια, που δεν δείχνει κανέναν ενδοιασμό για τις μαζικές δολοφονίες, ενώ συνεχίζει να απολαμβάνει την υποστήριξη των πρώην και των νυν αυτοκρατοριών που το είχαν καταστήσει δυνατό.

———————————————-

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ

Το παράδειγμα του κρατισμού ως αιτία της μεσανατολικής σύγκρουσης

Απελευθερώνοντας τη Μέση Ανατολή από το Έθνος-Κράτος

The post Ο Παλαιστίνιος αναρχικός στοχαστής Mohammed Bamyeh για τη μη-κρατική λύση first appeared on Aυτολεξεί.

Το Plant the Land είναι μία ομάδα που συνδυάζει τη διατροφική δικαιοσύνη με τον βιγκανισμό. Ιδρύθηκε από κοινού από τον Ανάς και τη Laura Schleifer, μια Εβραιοαμερικανίδα βίγκαν αναρχική. Σήμερα η ομάδα οργανώνεται και λειτουργεί εξ ολοκλήρου από Παλαιστίνιους εθελοντές στη Γάζα και ενσωματώνει αξίες όπως ο βιγκανισμός, η οικολογία, ο κομμουναλισμός, η εκπαίδευση και η αλληλοβοήθεια. Τα τελευταία δέκα χρόνια, το Plant the Land έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες αποστολές αλληλεγγύης: διανομές τροφίμων, φύτευση δασών σε δημόσια γη, παροχή σπόρων και εργαλείων στους αγρότες, καθώς και διανομή φαρμάκων. Παράλληλα, η ομάδα εργάστηκε πάνω σε μακροπρόθεσμες λύσεις, όπως η δημιουργία κοινοτικών κήπων σε δημόσια γη, για την ελεύθερη παραγωγή και διάθεση τροφίμων.

Ωστόσο, από τον Οκτώβριο του 2023 και έπειτα, η ικανότητα της ομάδας να συνεχίσει αυτό το έργο έχει περιοριστεί δραστικά, καθώς πλέον επικεντρώνεται στην κάλυψη άμεσων αναγκών επιβίωσης για τον πληθυσμό της Γάζας.

Τον Ιούλιο του 2025, το σπίτι του Ανάς βομβαρδίστηκε από την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, με αποτέλεσμα τη δολοφονία 13 μελών της οικογένειάς του — ανάμεσά τους η μητέρα του, ο πατέρας του, τα δύο αδέλφια του, οι σύζυγοί τους και επτά ανίψια. Ο Ανάς χρειάζεται απεγνωσμένα ιατρική επέμβαση και ταυτόχρονα φροντίζει τα παιδιά του, που ζουν μέσα στον φόβο και την πείνα. Παρά τη συνεχιζόμενη προσωπική του τραγωδία, συνεχίζει ακούραστα το ζωτικής σημασίας έργο αλληλεγγύης στη Γάζα και βρήκε τον χρόνο να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.

WB: Λυπάμαι πολύ που άκουσα για την απώλεια της οικογένειάς σας. Αν νιώθετε ότι μπορείτε, θα θέλατε να μου πείτε τι συνέβη στα αγαπημένα σας πρόσωπα για να βοηθήσετε να μοιραστούμε την πραγματικότητα των όσων υποφέρουν οι άνθρωποι στη Γάζα;

ΑΑ: Στις 14 Ιουλίου, το σπίτι της οικογένειάς μου βομβαρδίστηκε χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς κανέναν λόγο. Αυτή είναι η μοίρα πολλών οικογενειών στη Γάζα — σκοτώνονται χωρίς αιτία. Η οικογένειά μου και τα παιδιά μου βρίσκονταν μέσα στο σπίτι τη στιγμή της επίθεσης. Ο ισραηλινός στρατός το κατέστρεψε, μαζί με όλους όσοι βρίσκονταν μέσα. Δεν μπορούμε πλέον να ανασύρουμε τα σώματα των δικών μου ανθρώπων από τα ερείπια, εξαιτίας της απαγόρευσης που έχει επιβάλει ο ισραηλινός στρατός στην περιοχή. Νιώθουμε απελπισμένοι και αβοήθητοι. Τώρα, τα σώματα των αγαπημένων μου αποσυντίθενται κάτω από τα χαλάσματα, αποτέλεσμα της βαρβαρότητας που συνεχίζεται στη Γάζα.

WB: Μπορείτε να εξηγήσετε την τρέχουσα κατάστασή σας, ποιες είναι οι προτεραιότητές σας τώρα προσωπικά και για την εκτέλεση του έργου αλληλοβοήθειας;

ΑΑ: Αυτή τη στιγμή νιώθω βαθιά θλίψη και απελπισία, κυρίως λόγω της απώλειας της οικογένειάς μου. Η οικογένεια είναι τα πάντα. Νιώθω συντετριμμένος, ιδιαίτερα επειδή δεν κατάφερα να επικοινωνήσω μαζί τους για να τους αποχαιρετήσω. Η μητέρα μου ήταν για μένα σαν φάρμακο· ο πατέρας μου ήταν πάντα δίπλα μου — δεν ήταν μόνο πατέρας, ήταν φίλος μου. Δεν μπορώ να περιγράψω την κατάστασή μου. Δεν καταλαβαίνω γιατί συνέβη αυτό. Μου λείπει η οικογένειά μου. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να την αντικαταστήσει. Το Ισραήλ μού τη στέρησε. Προτεραιότητά μου είναι να φτάσω κοντά στα σώματα των αγαπημένων μου. Παρά τον πόνο, προσπαθώ ταυτόχρονα να συνεχίσω να βοηθώ τους ανθρώπους γύρω μου, να ανακουφίσω τα βάσανά τους. Ο πατέρας μου έλεγε πάντα ότι οφείλω να κάνω περισσότερα για να στηρίζω φτωχές οικογένειες, ότι πρέπει να είμαι δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη. Θα τηρήσω αυτήν την υπόσχεση — όχι μόνο επειδή είναι καθήκον μου, αλλά και γιατί ο πατέρας μου αφιέρωσε τη ζωή του στο να βοηθάει τους άλλους.

WB: Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το Plant the Land, τη δουλειά που κάνουν και πώς συμμετείχατε;

ΑΑ: Η ομάδα δημιουργήθηκε με την υπέροχη φίλη μου, τη Laura. Ανταλλάσσαμε ιδέες σχετικά με το πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε οικογένειες στη Γάζα. Για αυτόν τον λόγο, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα και την ονομάσαμε «Φύτεψε τη Γη» (Plant the Land). Αυτό το όνομα αντιπροσωπεύει τη σημασία της γης, αλλά και τον τρόπο χρήσης της για να βοηθήσουμε τους άλλους, ειδικά τους φτωχούς. Τώρα, αυτή η ομάδα εργάζεται συνεχώς για να ανακουφίσει τις οικογένειες στη Γάζα και να τους παράσχει βοήθεια.

WB: Πώς έχει αλλάξει το έργο της Plant the Land από τον Οκτώβριο του 2023, είστε ακόμα σε θέση να λειτουργήσετε;

ΑΑ: Από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, τα πράγματα έχουν γίνει σταδιακά πιο περίπλοκα, καθώς έχουμε αρχίσει να υποφέρουμε από τη δυσκολία να φτάσουμε σε καταστήματα και να αγοράσουμε τις προμήθειες που χρειάζονται οι οικογένειες στη Γάζα, επειδή όλα έχουν καταστραφεί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Αρχίσαμε επίσης να υποφέρουμε από έλλειψη πόρων και υψηλές τιμές, ακόμη και η προσέγγιση φτωχών οικογενειών έχει γίνει γεμάτη κινδύνους λόγω των ισραηλινών βομβαρδισμών εναντίον εργαζομένων σε ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Η ομάδα συνεχίζει τις προσπάθειές της για την υποστήριξη των οικογενειών στη Γάζα, κάνοντας ό,τι είναι δυνατόν για να προσφέρει βοήθεια. Στο παρελθόν, διέθετε περισσότερες επιλογές παρέμβασης, προσφέροντας καθημερινά πακέτα τροφίμων, εξασφαλίζοντας την πρόσβαση σε νερό μέσω γεωτρήσεων, και συμβάλλοντας στην καλλιέργεια της γης με την παροχή γεωργικών σπόρων. Παρείχε επίσης βασικά είδη όπως στρώματα και κουβέρτες. Σήμερα, οι δυνατότητές μας έχουν περιοριστεί, επικεντρωνόμαστε πλέον κυρίως στην παροχή τροφίμων και νερού.

WB: Μετά από όλα όσα έχετε περάσει προσωπικά, τι σας παρακινεί να συνεχίσετε το έργο της αλληλοβοήθειας;

ΑΑ: Συνεχίζω να εργάζομαι παρά τις επικίνδυνες συνθήκες που με περιβάλλουν. Πέρυσι, δέχθηκα τηλεφώνημα από τον ισραηλινό στρατό, κατά το οποίο με απείλησαν λόγω της βοήθειας που προσφέρω σε οικογένειες στη Γάζα. Μου είπαν ότι θα καταστρέψουν το σπίτι μου και θα σκοτώσουν την οικογένειά μου. Παρ’ όλα αυτά, δεν υποχώρησα. Συνέχισα να εργάζομαι, με μοναδικό στόχο να στηρίξω όσους έχουν ανάγκη. Η δουλειά μου είναι αναμφίβολα επικίνδυνη, όμως θα συνεχίσω — γιατί οι οικογένειες στη Γάζα με χρειάζονται.

Αυτό που μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω αυτό το έργο είναι, πρώτα απ‘ όλα, η αγάπη μου για την χώρα μου.  Δεύτερον, οι γονείς μου πάντα με δίδασκαν πως οφείλουμε να βοηθάμε τους ανθρώπους — γιατί οι οικογένειες στη Γάζα έχουν ανάγκη. Με αυτά τα λόγια βαθιά μέσα μου, πήρα την απόφαση να συνεχίσω να προσφέρω, ακόμη κι αν αυτό μου κοστίσει τη ζωή.

WB: Γιατί είναι τόσο σημαντική η αλληλοβοήθεια και η συνεργασία σε επίπεδο βάσης; Υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να κάνετε εσείς και δεν μπορούν οι μεγάλοι φιλανθρωπικοί οργανισμοί;

ΑΑ: Αυτό που κάνουμε είναι εξαιρετικά σημαντικό, ιδιαίτερα επειδή συμβάλλουμε στην ανακούφιση των δεινών των παιδιών και των οικογενειών τους στη Γάζα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τις στηρίξουμε ώστε να επιβιώσουν. Είναι γνωστό ότι ο λιμός έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του, και στόχος μας είναι να κρατήσουμε ζωντανή τη Γάζα και τις οικογένειές της. Τα ιδρύματα δεν καταφέρνουν πάντα να φτάσουν σε όλες τις οικογένειες και, συχνά, βασίζονται σε παλιές λίστες που δεν ανανεώνονται. Η ομάδα μου, όμως, φροντίζει να εντοπίζει και να στηρίζει τις φτωχές οικογένειες όπου κι αν βρίσκονται. Προσφέρουμε βοήθεια χωρίς να τις επιβαρύνουμε με μετακινήσεις και επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε κάθε οικογένεια που έχει ανάγκη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το ποσοστό των φτωχών οικογενειών στη Γάζα έφτασε το 90%.

WB: Υπάρχει κάτι που θέλετε να κατανοήσουν καλύτερα οι άνθρωποι εκτός Γάζας σχετικά με την κατάσταση;

ΑΑ: Δεν είμαστε ίδρυμα ή ΜΚΟ. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που εργαζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να βοηθήσουμε τους κατοίκους της Γάζας. Στόχος μας είναι να εξελιχθούμε σε μια παγκόσμια ομάδα, ικανή να προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει πως η Γάζα πεθαίνει από την πείνα. Αυτό που συμβαίνει είναι βαθιά άδικο για τις οικογένειες που ζουν εδώ. Προσωπικά πάσχω από διαβήτη και, λόγω της ισραηλινής πολιορκίας, δεν μπορώ να λάβω την απαραίτητη θεραπεία. Ο κόσμος πρέπει να σταθεί στο πλευρό μας, γιατί το Ισραήλ μάς σκοτώνει — εμάς και τα παιδιά μας. Πρέπει να υπάρξει αντίδραση. Πρέπει να υπάρξει μποϊκοτάζ στο Ισραήλ και ξεκάθαρη καταδίκη όσων συμβαίνουν στη Γάζα.

WB: Πώς μπορούν οι άνθρωποι στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε όλο τον κόσμο να δείξουν αλληλεγγύη σε εσάς και στους ανθρώπους στη Γάζα;

ΑΑ: Ο κόσμος πρέπει να σταθεί αλληλέγγυος μαζί μας υποστηρίζοντας τη Γάζα και σπάζοντας τον αποκλεισμό που έχει επιβληθεί. Ελπίζω επίσης ότι οι άνθρωποι θα μας παράσχουν οικονομική υποστήριξη, ώστε να μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε ό,τι κατέστρεψε ο ισραηλινός στρατός.

The post Αλληλοβοήθεια στη Γάζα: «Θα συνεχίσω να βοηθάω τους ανθρώπους ακόμα κι αν μου κοστίσει τη ζωή μου» first appeared on Aυτολεξεί.

Οι προνομιούχοι: Σκεφτείτε να πηγαίνετε κρουαζιέρα στο Αιγαίο με έξοδα του στρατού για να ξεσκάσετε από την κούραση της γενοκτονίας ενός εγκλωβισμένου πληθυσμού που πεθαίνει από την πείνα και, ενώ είστε έτοιμοι να αποβιβαστείτε σε ένα γραφικό λιμανάκι για να ξοδέψετε τα σέκελ σας σε λουκούμια, ένα πλήθος ιθαγενών να πραγματοποιεί διαμαρτυρία υπέρ του εγκλωβισμένου πληθυσμού που πεθαίνει από την πείνα στη χώρα που αφήσατε για διακοπές – και να είναι οι διακοπές σας όπως είναι και η εργασία σας: πίσω από την προστασία ένοπλων δυνάμεων καταστολής.

Τώρα σκεφτείτε να είστε στη Γάζα.

Κάθε καλοκαίρι παρακολουθώ με ενδιαφέρον την αυξανόμενη επιτάχυνση, συμπύκνωση, κατάτμηση και εμπορευματοποίηση του τουριστικού χρόνου που συμβαδίζει με τους ρυθμούς οικολογικής και κοινωνικής ερημοποίησης των τουριστικών περιοχών. Είχα αποτολμήσει να ορίσω τον τουριστικό χρόνο ως εξής:

«Διαπιστώνουμε λοιπόν μία κοινή μήτρα του βιομηχανικού, του αποικιοκρατικού και του τουριστικού φαινομένου, που είναι η μήτρα των καπιταλιστικών φαντασιακών σημασιών, δηλαδή της απεριόριστης επέκτασης της ψευδοορθολογικής κυριαρχίας επί της φύσης και της κοινωνίας. Στο πεδίο του κοινωνικού χρόνου αυτό εκφράζεται με την καθιέρωση της χρονικότητας των οικονομικών διεργασιών ως κυρίαρχο μέτρο του δημόσιου χρόνου και την συνεπακόλουθη αντιστροφή των πόλων, του δημόσιου χρόνου σε χρόνο εργασίας και του ιδιωτικού χρόνου σε χρόνο προς διάθεση. Ο τουριστικός χρόνος αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση της επανενσωμάτωσης του ‘ελεύθερου’ ή προς διάθεση χρόνου στον ευρύτερο παραγωγικό κοινωνικό χρόνο, στον οποίο ήδη ανήκει ο χρόνος της εργασίας. Η επανενσωμάτωση συμβαδίζει με την εμφάνιση της φαντασιακής σημασίας της μαζικής κατανάλωσης, που αποτελεί συνάμα το ψυχικό προϊόν και την έσχατη δικαίωση της φαντασιακής σημασίας της μαζικής παραγωγής, καθώς οι καταναλωτικές διεργασίες ενσωματώνονται σε νέες παραγωγικούς τομείς. Ο τουριστικός χρόνος, που παράγεται ως χρόνος προς μαζική κατανάλωση, περιοδικός και καθορισμένος αποτελεί μία σχεδόν καθαρή μορφή του καταναλωτικού χρόνου.»

[Το παρελθόν ως τουριστικός προορισμός, https://philarchive.org/archive/SCH-51]

Συνήθως υποφέρουμε την εμπορευματική διάσταση του τουριστικού χρόνου. Όμως το εφετινό καλοκαίρι διαπιστώνουμε την αποικιοκρατική διάσταση του τουριστικού φαινομένου, δηλαδή την πολιτική του αιχμή και την κατασκευή και χρήση του τουριστικού χρόνου ως εργαλείου κρατικής προπαγάνδας και κοινωνικής πειθάρχησης όχι στο πλαίσιο της εμπορευματικής σχέσης αλλά στο πλαίσιο της πολεμικής κινητοποίησης.

Ο τουρισμός ως συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Είναι μια διάσταση που συνήθως δεν προβάλλει στο προσκήνιο του οργανωμένου τουρισμού, καθώς φαινομενικά αντίκειται στο φαντασιακό της ατομικής αναψυχής και ξεγνοισιάς που αποτελεί το κυρίαρχο πρότυπο του τουριστικού χρόνου. Ωστόσο ακριβώς αυτή η επιφανειακή «αθωότητα του προϊόντος» καθιστά τον οργανωμένο τουρισμό προνομιακό πεδίο κρατικών παροχών και άνωθεν κατηγοριοποίησης των κοινωνικών ομάδων. Τα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού, καταρχάς κατάκτηση, όπως εξάλλου και οι θεσμισμένες διακοπές, του εργατικού κινήματος στην συγκρουσιασκή ιστορική διαπραγμάτευση με τους γραφειοκράτες και τους κεφαλαιοκράτες, κατά δεύτερον αντανακλούν, ενισχύουν και προβάλλουν διττά, τόσο εγχώρια όσο και στο εξωτερικό, τον χαρακτήρα, το αφήγημα και τους πολιτικούς σχεδιασμούς του εκάστοτε καθεστώτος.

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα, όταν διαδέχθηκαν πραξικοπηματικά τις ασθενείς αντιπροσωπευτικές ολιγαρχίες κατανόησαν κατευθείαν τη δυνατότητα αυτή.

Σε μια μυστική έκθεση που έστειλε στον Μουσολίνι το 1931, ο κυβερνητικός επίτροπος Σούβιτς, τόνισε τον σημαντικό πολιτικό ρόλο που διαδραματίζει ο τουρισμός, καθώς «αποτελεί την καλύτερη προπαγάνδα [του φασισμού] και την πιο αποτελεσματική άρνηση των παράλογων συκοφαντιών του εξωτερικού εναντίον της χώρας μας». [Bosworth, Richard J. B. “Tourist Planning in Fascist Italy and the Limits of a Totalitarian Culture.” Contemporary European History 6, No. 1 (1997): 1–25. [σελ. 15]

Η φασιστική Ιταλία υιοθέτησε αμέσως τη συμβουλή του, ιδρύοντας την Opera Nazionale Dopolavoro (OND) ιδρύθηκε με σκοπό την πειθάρχηση και κατήχηση του ιταλικού πληθυσμού μέσω αθλητικών δραστηριοτήτων και ομαδικών τουριστικών εκδρομών.

Το 1933, η ναζιστική Γερμανία ακολούθησε το παράδειγμα και θέσπισε την καθεστωτική οργάνωση «Δύναμη μέσω της χαράς» (Kraft durch Freude, KdF), με στόχο να συμβάλει στην αύξηση της δημοτικότητα του καθεστώτος μέσω το επιχορηγούμενου τουρισμού μέσω ομαδικών ταξιδιών.

Παρόμοια προγράμματα είχαν, παρομοίως και τα σταλινικά καθεστώτα.

Εντάσσονται οι οργανωμένες κρουαζιέρες των Ισραηλινών, που προκαλούν τόσες αντιδράσεις στους ντόπιους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου, σε παρόμοιο πλαίσιο; Οι ίδιες οι εικόνες το επιβεβαιώνουν. Η οργανωμένη παρουσία των Ισραηλινών επιβατών του Iris Crown δεν θύμιζε την παραδοσιακή εικόνα του ξέγνοιαστου καταναλωτή τουρίστα αλλά οργανωμένη πολιτική παρέμβαση με συνθήματα, σημαίες και προπαγάνδα του IDF.

Δεν είναι τυχαίο βέβαια, ότι διατίθενται προγράμματα οργανωμένου τουρισμού στην Ελλάδα όπως το Project “Breathe” για απόμαχους της γενοκτονίας της Γάζας, που υπόσχονται μια «θεραπευτική» εμπειρία μετά την εμβάπτιση στη δολοφονία άμαχου πληθυσμού. Ο ανθρωπότυπος του πολεμιστή που απολαμβάνει διακοπές ως ανταμοιβή για την πειθάρχηση στη γενοκτονία διαφέρει ουσιαστικά από τον ανθρωπότυπο του εξατομικευμένου καταναλωτή.

Δεν είναι τυχαίο βέβαια, ότι οι ακροδεξιοί Ισραηλινοί αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες οργανωμένου τουρισμού στην Ελλάδα όπως το Project “Breathe” για απόμαχους της γενοκτονίας της Γάζας, που υπόσχονται μια «θεραπευτική» εμπειρία μετά την εμβάπτιση στη δολοφονία άμαχου πληθυσμού. Ο ανθρωπότυπος του πολεμιστή που απολαμβάνει διακοπές ως ανταμοιβή για την πειθάρχηση στη γενοκτονία διαφέρει ουσιαστικά από τον ανθρωπότυπο του εξατομικευμένου καταναλωτή.

Καταρχάς πρόκειται για ομαδικό τουριστικό χρόνο οργανωμένο με αυστηρά εθνικιστικές και πολιτικές παραμέτρους και σκοπό να ενισχύσει τους δεσμούς πειθαρχίας και να τιθασεύσει το όποιο ατομικό ηθικό σκίρτημα μέσω της καταναλωτικής αδηφαγίας. Πρόκειται για το τελικό στάδιο στην κατασκευή του πειθαρχημένου κρατικού δολοφόνου, το στάδιο της ηδονιστικής χαύνωσης.

Αφορά κάθε τουρίστα από το Ισραήλ το παραπάνω; Ασφαλώς όχι, αφορά συγκεκριμένα τα οργανωμένα γκρουπ με τα κρουαζιερόπλοια και τους τουρίστες των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων που εκτελούν τη γενοκτονία στη Γάζα. Αφορά την καταγωγή των τουριστών; Όχι, αφορά την οργανωμένη παρουσία των απόμαχων του Ισραηλινού στρατού και την προβολή της γενοκτονικής προπαγάνδας μέσω της πολιτικής των κρουαζιερόπλοιων.

Ενώ διεξάγεται πολεμικό Υπουργικό Συμβούλιο στο Ισραήλ για την πλήρη κατοχή της Γάζας, ακόμα και ο Jeremy Ben Ami, πρόεδρος του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ J Street, γράφει: «Μέχρι τώρα, προσπάθησα να αποφεύγω, όταν με προκαλούσαν, να αποκαλέσω αυτό το γεγονός γενοκτονία. Ωστόσο, έχω πειστεί λογικά από νομικά και ακαδημαϊκά επιχειρήματα ότι τα διεθνή δικαστήρια θα διαπιστώσουν κάποια μέρα ότι το Ισραήλ έχει παραβιάσει τη διεθνή σύμβαση για τη γενοκτονία».

Σε αυτό αντιδρούν οι ντόπιες κοινωνίες και αυτό εκφράζουν οι βίαιες συμπεριφορές και τα επεισόδια που προκαλούν οι οργανωμένοι στρατευμένοι τουρίστες του Ισραήλ με τα κρουαζιερόπλοια.

Επεισόδια που επεκτείνονται στο ανώτατο επίπεδο, με τον πρέσβη του Ισραήλ στην Ελλάδα Νόαμ Κατζ να κατηγορεί τον δήμο Αθηναίων ότι «δεν κάνει αρκετά για να προστατεύσει την πόλη του από τις οργανωμένες μειονότητες. Δεν καθαρίζει την πόλη και κάνει τους ισραηλινούς τουρίστες να μην αισθάνονται άνετα».

Τέτοια επίσημη παρέμβαση για την δυσανεξία των τουριστών είναι ανεπανάληπτη.

Ακόμη και η απάντηση ενός συντηρητικού θεσμού όπως ο δήμος Αθηναίων αποκαλύπτει την αποικιοκρατική διάσταση του Ισραηλινού οργανωμένου τουρισμού:

«Ως δημοτική αρχή της πόλης, έχουμε αποδείξει την ενεργή αντίθεσή μας στη βία και τον ρατσισμό και δε δεχόμαστε μαθήματα δημοκρατίας, από όσους σκοτώνουν αμάχους και παιδιά στις ουρές των συσσιτίων, απ’ όσους οδηγούν στον θάνατο καθημερινά δεκάδες ανθρώπους στη Γάζα, από βόμβες, πείνα και δίψα».

Ακόμη και στο πιο επίσημο επίπεδο.

The post Ο τουρισμός ως συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα first appeared on Aυτολεξεί.

Ποιος θα το φανταζόταν, μόλις πριν λίγους μήνες, ότι μια «φαντασία» που παρήχθη από τεχνητή νοημοσύνη – απορριφθείσα ως δυστοπικό κιτς και υπερβολική έκφραση πολιτικής ανορθοδοξίας – θα διαμορφωνόταν τόσο γρήγορα σε μια εφαρμόσιμη γεωπολιτική στρατηγική; Όταν διαμοιράστηκε μαζικά από τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ τον Φεβρουάριο του 2025, το σουρεαλιστικό βίντεο “Η Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής”, το οποίο παρουσίαζε τη Γάζα ως μια παραθαλάσσια ουτοπία ειρήνης και επενδύσεων ακινήτων, προκάλεσε οργή, σάτιρα και δυσπιστία. Με τους γυαλιστερούς ουρανοξύστες, τους δενδροφυτεμένους δρόμους και τον ίδιο τον Τραμπ να πίνει κοκτέιλ με τον Νετανιάχου ενώ λιάζονται σε παραλία της Γάζας, το βίντεο απαξιώθηκε υπερβολικά γρήγορα ως προπαγάνδα, πρόκληση ή απλώς άλλο ένα γκροτέσκο (και διασκεδαστικό) meme στην εποχή της πολιτικής του σοκ.

Όμως, όπως απέδειξε η επίσκεψη του Ισραηλινού Πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον τον Ιούλιο, τα περιγράμματα αυτής της φαντασίας αρχίζουν να παίρνουν ανησυχητικά πραγματική μορφή. Λίγο πριν την αναχώρηση του Νετανιάχου, ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας Κατζ ανακοίνωσε ότι οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις έλαβαν εντολή να προετοιμαστούν για τη μετακίνηση τουλάχιστον 600.000 Παλαιστινίων σε αυτό που περιέγραψε ως «ανθρωπιστική πόλη», πλήρως εξοπλισμένη με ελέγχους εισόδου και περιορισμούς μετακίνησης. Την ίδια στιγμή, το Reuters ανέφερε ένα σχέδιο ύψους 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή «Ανθρωπιστικών Ζωνών Μετακίνησης»—ευρείας κλίμακας καταυλισμών εντός και ενδεχομένως εκτός Γάζας—το οποίο υποβλήθηκε από το Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας για τη Γάζα, που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, στην κυβέρνηση Τραμπ. Αντηχώντας τα λόγια του Νετανιάχου στον Τύπο, το σχέδιο οραματίζεται αυτούς τους καταυλισμούς ως κόμβους μεταφοράς από τους οποίους οι Παλαιστίνιοι μπορεί να «μετακινηθούν αν το επιθυμούν», σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ που χαρακτήρισε τη διαδικασία ως έκφραση της «ελεύθερης βούλησης» τους. Ο Τόνι Μπλερ και η συμβουλευτική εταιρεία BCG φέρονται επίσης να εμπλέκονται στην περαιτέρω ανάπτυξη του σχεδίου Τραμπ για τη Γάζα, αν και το ινστιτούτο του Μπλερ επιμένει ότι συμμετέχει μόνο «σε ακουστική φάση», υπό το πρόσχημα του ενδιαφέροντος του πρώην Πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου για την οικοδόμηση μιας «καλύτερης Γάζας για τους Γαζανούς».

Αυτή η γλώσσα αποκρύπτει ρητορικά αυτό που πραγματικά συμβαίνει: τη λογιστική προετοιμασία εθνοκάθαρσης και μαζικής εκτόπισης του παλαιστινιακού λαού. Η αλήθεια είναι πως το βίντεο που παρήχθη με τεχνητή νοημοσύνη δεν λειτούργησε ποτέ ως κριτική, προειδοποίηση ή ακόμα και «απλή σάτιρα» – αν και οι δημιουργοί του ισχυρίστηκαν ότι αυτός ήταν ο αρχικός του σκοπός, πριν ο Αμερικανός Πρόεδρος το διαδώσει σε παγκόσμια κλίμακα. Αντιθέτως, λειτούργησε ως προφητεία. Η γενετική τεχνητή νοημοσύνη λειτούργησε ως θεμελιώδες οπτικό υπόβαθρο, ως προφητική συσκευή που κατέστησε ορατό ό,τι προηγουμένως ήταν πολιτικά ανείπωτο και αδιανόητο. Προβάλλοντας αυτά τα οράματα σε φωτορεαλιστική μορφή, η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) τους επέτρεψε να εισέλθουν νομιμοποιημένα στη συλλογική παγκόσμια φαντασία. Αυτό που κάποτε μόλις ψιθυριζόταν, έγινε οπτικά πειστικό και μάλιστα με αισθητικά ευχάριστο τρόπο.

Κάτω από την επίφαση αυτών των φαινομενικά αθώων εικόνων—τόσο γυαλισμένων ψηφιακά, τόσο καθαρών, τόσο εμφανώς τεχνητών—η ΤΝ λειτουργεί ως αγωγός για αυτό που ονομάζω εικασιακή βία: μια μορφή προληπτικής βλάβης στην οποία οι συνθετικές εικόνες προ-σκηνοθετούν πράξεις καταστροφής, διαγραφής και εξαναγκαστικής εκτόπισης πριν καν συμβούν. Διαμορφώνοντας τη δημόσια αντίληψη και καθιστώντας αμφιλεγόμενα αποτελέσματα πιθανά μέσα από την οπτικοποίησή τους, σταδιακά προκαλούν πολιτική και συναισθηματική αποδοχή, μαλακώνοντας την αντίσταση και προάγοντας την προσαρμογή. Δρουν στο επίπεδο αυτού που ο Βάλτερ Μπένγιαμιν αποκάλεσε «οπτικό ασυνείδητο», δηλαδή διαστάσεις της πραγματικότητας που διαφεύγουν της ανθρώπινης αντίληψης και αποκαλύπτονται μόνο μέσω τεχνολογικής μεσολάβησης. Όπως η ψυχανάλυση αποκαλύπτει τις κρυφές ορμές του ψυχισμού, έτσι και η φωτογραφία αποκαλύπτει αόρατες δομές στον οπτικό χώρο. Ο Μπένγιαμιν πίστευε ότι η φωτογραφική κάμερα ξυπνά μια μιμητική δύναμη που δεν αφορά απλώς την αντιγραφή του πραγματικού. Αντιθέτως, είναι μια αισθητηριακή-συναισθηματική ικανότητα να αναγνωρίζει ομοιότητες όχι στην εμφάνιση, αλλά στον απόηχο, στον ρυθμό και στη συγγένεια. Παρόμοια, η γενετική ΤΝ δεν αντικατοπτρίζει το πραγματικό, αλλά εξάγει πρότυπα και λανθάνουσες συγγένειες από τα δεδομένα, τα οποία ανασυνθέτει σε πειστικές οπτικές απεικονίσεις του μέλλοντος. Όπως το φωτογραφικό βλέμμα, έτσι και η ΤΝ δεν δείχνει μόνο το τι είναι, αλλά υποδηλώνει το τι θα μπορούσε (ή θα έπρεπε) να είναι, ενεργοποιώντας τη λανθάνουσα δυναμική της φαντασίας να αναγνωρίζει και να αποδέχεται προτεινόμενους συνδυασμούς ως νοηματοδοτημένους.

Δεν ήταν ο ίδιος ο Τραμπ που παρήγγειλε το διαβόητο βίντεο «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής». Οι δημιουργοί του—οι Ισραηλινοί καλλιτέχνες και επιχειρηματίες της ΑΙ που εδρεύουν στο Λος Άντζελες, Σόλο Αβιτάλ και Αριέλ Βρόμεν—ισχυρίζονται πως δεν έχουν ιδέα πώς κατέληξε στον λογαριασμό του Προέδρου των ΗΠΑ. Αλλά έχει σημασία; Είτε επρόκειτο για σάτιρα, κριτική ή πρόκληση, δεν έχει πλέον καμία σημασία. Αυτό που μετράει πραγματικά είναι ότι το γκροτέσκο βίντεο προβλήθηκε πάνω από 10,5 εκατομμύρια φορές στο Instagram και διαμοιράστηκε περίπου 2.400 φορές στο Truth Social του Τραμπ μέσα σε ένα βράδυ, καθιστώντας το «ένα από τα πιο ιογενή βίντεο όλων των εποχών». Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είδαμε αυτές τις εικόνες, και ότι παρέμειναν συναισθηματικά αχώνευτες—πολύ προβληματικές για να αναγνωριστούν συνειδητά, αλλά αδύνατο να ξεχαστούν.

Η ιογενής τους διάδοση ενίσχυσε περαιτέρω την κανονικοποίησή τους, τις ενέταξε στο συλλογικό βλέμμα, τις φυσικοποίησε. Η διάδοσή τους είναι ασταμάτητη, καθώς δεν απεικονίζουν ρητή φρίκη, οπότε δεν ενεργοποιούν τις ειδοποιήσεις των κοινωνικών δικτύων ή την αλγοριθμική λογοκρισία. Έτσι λειτουργεί η εικασιακή βία: απαλά, υπόγεια. Δεν εκρήγνυται, δεν αιμορραγεί, δεν φωνάζει, αλλά εισχωρεί στο ασυνείδητο, προετοιμάζοντας τον νου για ένα μέλλον που δεν έχει ακόμα φτάσει αλλά έχει ήδη ιδωθεί. Παρουσιάζει την καταστροφή πριν εκτυλιχθεί, τυλιγμένη σε υψηλής ανάλυσης γαλήνη και μεταμφιεσμένη ως εικόνα του μέλλοντος. Η Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής δεν είναι μια φαντασία της ΤΝ. Είναι μια βίαιη και ζοφερή προεικόνιση του τι σημαίνει ειρήνη επιβαλλόμενη από εταιρικά συμφέροντα: γενοκτονία και οικοκτονία, εξαναγκαστική μετακίνηση, εθνοκάθαρση και αντικατάσταση ενός λαού με μια καταναλωτικά ελκυστική ψευδαίσθηση.

Ο Γάλλος ακροδεξιός φιλόσοφος Γκιγιόμ Φαγιέ αποκάλεσε τέτοιες προκλήσεις ιδεοσοκ – σκόπιμα «ιδεολογικά ηλεκτροσόκ» σχεδιασμένα να συντρίψουν τις «μαλακές ιδέες» της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Στο μανιφέστο του “Αρχαιοφουτουρισμός” του 1998, ο Φαγιέ κάλεσε για την επιστροφή στις «αρχαϊκές αξίες» μέσω μιας τεχνο-φουτουριστικής οπτικής σχεδιασμένης μόνο για τους λίγους, απαλλαγμένης από ανθρωπισμό και ισότητα. Ο δηλωμένος του στόχος ήταν να προετοιμάσει τα μυαλά για την κατάρρευση του παλιού κόσμου και τη γέννηση μιας νέας τάξης πραγμάτων, απαλλαγμένης από τον μοντερνισμό και τις υποκριτικές του αξίες.

Τον Σεπτέμβριο του 2024, ήρθα αντιμέτωπη με ένα κλιπ που έμοιαζε πολύ με ένα ιδεολογικό ηλεκτροσόκ. Καθώς περιέφερα το βλέμμα μου στα κοινωνικά δίκτυα, είδα το τέμενος αλ-Άκσα, τον τρίτο ιερότερο χώρο του Ισλάμ, να τυλίγεται στις φλόγες. Για μερικά δευτερόλεπτα το πίστεψα. Μόνο αφού το είδα αρκετές φορές, κατάλαβα ότι είχε παραχθεί από ΤΝ. Το κλιπ είχε κυκλοφορήσει από σιωνιστικά κανάλια και γρήγορα διαψεύστηκε από ελεγκτές γεγονότων. Μετά από αυτό το πρώτο κλιπ, άρχισαν να εμφανίζονται κι άλλα: μερικά έδειχναν την περαιτέρω καύση του αλ-Άκσα· άλλα προχωρούσαν παραπέρα, απεικονίζοντας την κατασκευή του Τρίτου Ναού στον ιστορικό χώρο του τεμένους, στο Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ. Ο «Τρίτος Ναός» αναφέρεται στην υποθετική μελλοντική ανοικοδόμηση ενός εβραϊκού ναού στην Ιερουσαλήμ, που θα σηματοδοτούσε τον ερχομό της μεσσιανικής εποχής.

Αλλά αυτά τα φτηνά, φωτορεαλιστικά κλιπ είναι πολύ περισσότερα από σκουπίδια της ΤΝ. Είναι ιδεοσοκ. Είναι πυροδότες εικασιακής βίας, όπως η Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής του Τραμπ. Στο μεταβαλλόμενο πολιτικό τοπίο μετά τις 7 Οκτωβρίου – όπου η ακροδεξιά στο Ισραήλ έχει ενισχυθεί και οι εσχατολογικές ιδέες έχουν εισέλθει στο κυρίαρχο αφήγημα – τέτοια οράματα δεν μοιάζουν πια εξωφρενικά ή απλώς περιθωριακά θεολογικά όνειρα. Οι παραβιάσεις του status quo στην Ιερουσαλήμ, που υφίσταται από το 1967, έχουν δραματικά ενταθεί μετά την 7η Οκτωβρίου 2023. Στις 25 Μαΐου 2025, σε ανάμνηση της κατάληψης της πόλης, χιλιάδες Ισραηλινοί συμμετείχαν σε κρατικά χρηματοδοτούμενη πορεία μέσω της μουσουλμανικής συνοικίας της Παλιάς Πόλης φωνάζοντας ρατσιστικά συνθήματα όπως «Η Γάζα είναι δική μας»· ενώ ο ακροδεξιός υπουργός Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ηγήθηκε δημόσιων προσευχών πάνω στο Όρος του Ναού, μια ακόμη κατάφωρη παραβίαση του status quo. Και στις 7 Ιουλίου, καθώς ο Κατζ παρουσίαζε την ‘ανθρωπιστική πόλη’ του και ο Νετανιάχου πέταγε για την Ουάσινγκτον για να προωθήσει το σχέδιο απέλασης της Γάζας, εμφανίστηκε ένα νέο βίντεο – αυτή τη φορά τραβηγμένο, όχι παραγόμενο – στο οποίο έποικοι, προστατευμένοι από την ισραηλινή αστυνομία, τελούν ταλμουδικές τελετές στην αυλή του αλ-Άκσα.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο πραγματικών γεγονότων, οι εικόνες από ΤΝ με φλεγόμενα τεμένη και ανεγειρόμενους ναούς δεν διαβάζονται πλέον ως ψηφιακές ανοησίες ή διασκέδαση. Λειτουργούν ως υπερ-προφητείες, εικασιακές προβολές που συμβάλλουν στην πραγμάτωση των ίδιων των μελλοντικών καταστάσεων που απεικονίζουν. Ο όρος «υπερ-προφητεία» (hyperstition), που εισήχθη από την Cybernetic Culture Research Unit τη δεκαετία του 1990, προέβλεψε αυτό το φαινόμενο — μόνο που σήμερα, η γενετική ΤΝ προσδίδει σ’ αυτές τις φαντασιώσεις μια οπτική αμεσότητα και συναισθηματική δύναμη που άλλοτε ήταν αδύνατη. Σ’ ένα οικοσύστημα μέσων που καθοδηγείται από την ΤΝ, η εικασιακή βία μεταφράζει τις υπερ-προφητείες σε ιδεοσοκ, εκπαιδεύοντας το δημόσιο βλέμμα να αποδέχεται ριζικές μεταβολές ως φυσιολογικές και νομιμοποιημένες.

Το συνθετικό μοιάζει αληθινό, το μέλλον αναπόφευκτο. Και ο τελικός στόχος δεν προχωρά πρώτα μέσω της πολιτικής, αλλά μέσα από ιδεολογικά σοκ που απεικονίζονται με την αισθητική γλώσσα της εποχής μας. Η απουσία ορατής βίας δεν είναι η άρνησή της, αλλά η απόκρυψή της. Κάτω από τα τεχνητά κανάλια της φαντασιακής Ριβιέρας της Γάζας και κάτω από τις γυαλισμένες πέτρες ενός συνθετικού Τρίτου Ναού κρύβεται η πραγματική καταστροφή: εκτόπιση, εξαφάνιση, κυριαρχία. Αντί να χλευάσουμε αυτές τις εικόνες ως πρόκληση ή κιτς, πρέπει να τις δούμε όπως είναι: όχι ως προειδοποιήσεις, αλλά ως σχέδια. Όχι ως μυθοπλασίες, αλλά ως προαισθήματα. Όχι ως σάτιρα, αλλά ως διακήρυξη πολέμου.

The post Εικασιακή Βία ως Ιδεοσοκ: Πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη Οπτικοποιεί το Αδιανόητο στη Γάζα first appeared on Aυτολεξεί.

«Βρισκόμαστε εδώ στα σύνορα της Γάζας», είπε ο Shalev Hulio, ποζάροντας με ένα όπλο στον ώμο του.

Ήταν 7 Νοεμβρίου 2023 και κατέγραφε ένα βίντεο για να ανακοινώσει την έναρξη της νέας του νεοσύστατης επιχείρησης κυβερνοτεχνολογίας, Dream Security.

Το 2022, ο Hulio είχε παραιτηθεί από τη θέση του ως Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου NSO, της ισραηλινής εταιρείας κυβερνοεπιτήρησης που δημιούργησε το διαβόητο λογισμικό κατασκοπείας Pegasus. Η επιλογή του σκηνικού του βίντεο ήταν μια έντονη υπενθύμιση ότι η Παλαιστίνη -και ιδιαίτερα η Γάζα- είναι ένα εργαστήριο ισραηλινής τεχνολογίας και όπλων, τα οποία στη συνέχεια διατίθενται στην παγκόσμια αγορά. Η χρονική στιγμή -έναν μήνα μετά την 7η Οκτωβρίου- ήταν μια προφητεία των στρατιωτικοποιημένων εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) του Ισραήλ για τη διεξαγωγή «της πρώτης γενοκτονίας με τη βοήθεια ΤΝ στον κόσμο».[1]

Από την έναρξη του πολέμου τον Οκτώβριο του 2023, το Ισραήλ χρησιμοποιεί εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να διεξάγει την μαζική εκστρατεία βομβαρδισμού στη Γάζα. Η «διεύθυνση στόχων» του ισραηλινού στρατού βασίζεται σε στρατιώτες με δυνατότητες αποκωδικοποίησης, κυβερνοασφάλειας και έρευνας για την παραγωγή στόχων σε μεγάλη κλίμακα. Το Pegasus χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό και τη συλλογή δεδομένων ατόμων. Αυτά τα δεδομένα στη συνέχεια τροφοδοτούνται σε αυτοματοποιημένες πλατφόρμες στόχευσης όπως το Where’s Daddy, το Gospel και το Lavender, οι οποίες χρησιμοποιούν αναγνώριση προσώπου, γεωγραφικό εντοπισμό και cloud computing για τη δημιουργία στόχων με ταχείς ρυθμούς. Το spyware μπορεί επίσης να καταγράφει και να χειραγωγεί ενέργειες για την κατασκευή πλαστών ψηφιακών αποδεικτικών στοιχείων για να δικαιολογήσει αναδρομικά την εκτέλεση αμάχων.

Με την εφαρμογή αυτών των νέων τεχνολογιών, η Γάζα παραμένει το κορυφαίο πεδίο δοκιμών του Ισραήλ για τις εξελίξεις στην αυτοματοποίηση του πολέμου. Αυτές οι εξελίξεις μπορούν στη συνέχεια να διατεθούν στην αγορά και να εξαχθούν σε παγκόσμια κλίμακα.

Από το Pegasus στη Γάζα

Το Pegasus είναι το πιο κακόβουλο λογισμικό κατασκοπείας στην αγορά.

Σε αντίθεση με άλλους τύπους κακόβουλου λογισμικού, οι οποίοι λειτουργούν εξαπατώντας τους ανθρώπους ώστε να κάνουν κλικ σε έναν σύνδεσμο που στη συνέχεια μολύνει τη συσκευή τους, το Pegasus έχει δυνατότητα μηδενικού κλικ. Η τεχνολογία μπορεί να εγκατασταθεί απομακρυσμένα χωρίς καμία αλληλεπίδραση από τον χρήστη, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την ανίχνευσή της. Οι εισβολείς μπορούν να πάρουν τον έλεγχο της κάμερας και του μικροφώνου ενός τηλεφώνου, μετατρέποντάς το ουσιαστικά σε μια συσκευή ζωντανής παρακολούθησης και καταγραφής. Μπορούν να εξαγάγουν όλα τα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων μηνυμάτων, email, φωτογραφιών, ηχογραφήσεων, ιστορικού περιήγησης, ημερολογίων και τοποθεσιών. Και μπορούν να χρησιμοποιήσουν το Pegasus για να τοποθετήσουν παραποιημένα και ενοχοποιητικά στοιχεία στην κινητή συσκευή ενός στόχου. Το Pegasus μπορεί να εξαπλωθεί σαν ιός μέσω δικτύων επικοινωνίας.

Το Citizen Lab, ένας καναδικός οργανισμός ψηφιακής εποπτείας με έδρα το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, άρχισε να δημοσιεύει καταδικαστικές και αποκαλυπτικές αναφορές για το Pegasus το 2016. Το 2019, δύο Ισραηλινοί κατάσκοποι που παρίσταντο ως επενδυτές ζήτησαν συναντήσεις με την ερευνητική ομάδα του Citizen Lab στο Τορόντο. Ο ανώτερος ερευνητής John Scott-Railton υποψιάστηκε ότι το αίτημά τους ήταν ένα τέχνασμα για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με το ερευνητικό έργο και τη μεθοδολογία του Εργαστηρίου. Κανόνισε παρ’ όλα αυτά μια συνάντηση  για γεύμα με έναν άνδρα που περιέγραφε τον εαυτό του ως έναν πλούσιο Παριζιάνο ονόματι Michel Lambert. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ο “επενδυτής” άσκησε πιέσεις για πληροφορίες σχετικά με τις αναφορές του Εργαστηρίου για τον Όμιλο NSO. Καθώς έτρωγαν επιδόρπιο, ένας δημοσιογράφος και ένας φωτογράφος από το Associated Press, οι οποίοι είχαν ενημερωθεί για την οργάνωση από τον Scott-Railton, πλησίασαν το τραπέζι. Ο επισκέπτης έτρεξε να φύγει από το εστιατόριο, παίρνοντας μαζί του δύο άλλους κατασκόπους που κατέγραφαν τη συνάντηση. Ο Lambert αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο Aharon Almog-Assoulin, ένας συνταξιούχος Ισραηλινός αξιωματούχος ασφαλείας.

Το 2020, χάρη σε μια μαζική διαρροή δεδομένων, η κλίμακα χρήσης του Pegasus έγινε σαφής. Η Κοινοπραξία Forbidden Stories, ένα διεθνές δίκτυο δημοσιογράφων με έδρα το Παρίσι, αφιερωμένο στην προστασία δημοσιογράφων, ανακάλυψε ότι πάνω από 50.000 άνθρωποι είχαν γίνει στόχος κυβερνητικών πελατών του ομίλου NSO. Στους στόχους περιλαμβάνονταν δημοσιογράφοι, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακαδημαϊκοί, διπλωμάτες, ηγέτες συνδικάτων, πολιτικοί και αρκετοί αρχηγοί κρατών. Μετά τη διαρροή και σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ασφαλείας της Διεθνούς Αμνηστίας και το Εργαστήριο Πολιτών, το Forbidden Stories συναντήθηκε με τα θύματα για να διεξάγει εγκληματολογικές αναλύσεις των συσκευών τους. Το Έργο Pegasus είναι η έρευνά τους για την κυβερνοκατασκοπεία με στόχο την αντιμετώπιση απειλών υψηλής τεχνολογίας για δημοσιογράφους και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το έργο Ψηφιακής Βίας της Forensic Architecture έχει χαρτογραφήσει κάθε μολυσμένο τηλέφωνο σε όλο τον κόσμο, καταγράφοντας κάθε περίπτωση στην οποία το spyware έχει συνδεθεί με κρατική βία. Ο αριθμός των νεκρών του Pegasus περιλαμβάνει τη δολοφονία του Μεξικανού δημοσιογράφου Cecilio Pineda στις 2 Μαρτίου 2017 και την εξωδικαστική εκτέλεση του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Jamal Khashoggi από μια σαουδαραβική ομάδα εξόντωσης στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Οκτωβρίου 2018.

Τα σκάνδαλα Pegasus προκάλεσαν ασυνήθιστα έντονες αντιδράσεις από κυβερνήσεις. Τον Νοέμβριο του 2021, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έθεσε στη μαύρη λίστα τον Όμιλο NSO για δράση «αντίθετη με τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας ή εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών».[2] Αυτό το διάταγμα απαγόρευσε στην εταιρεία να διεξάγει επιχειρηματικές δραστηριότητες με οποιαδήποτε βιομηχανία με έδρα τις ΗΠΑ. Τον Φεβρουάριο του 2022, η εποπτική αρχή δεδομένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζήτησε την απαγόρευση του Pegasus σε ολόκληρη την ΕΕ. Μέχρι σήμερα, αυτό δεν έχει συμβεί.

Θύματα του Pegasus και οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταθέσει αγωγές κατά του ομίλου NSO σε πολλές περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ισπανίας και της Βρετανίας. Η Apple, η οποία παράγει τεχνολογία iPhone, και το WhatsApp, ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο πρόγραμμα ανταλλαγής μηνυμάτων που ανήκει στη μητρική εταιρεία του Facebook, Meta, μηνύουν την εταιρεία επειδή τα προϊόντα τους παραβιάστηκαν από τον Pegasus. Ο όμιλος NSO προσπάθησε να απορρίψει την υπόθεση WhatsApp σε ένα Περιφερειακό Δικαστήριο της Καλιφόρνια με το σκεπτικό ότι, ως ξένη οντότητα, είναι απρόσβλητος από δικαστικές διαμάχες. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ωστόσο, απέρριψε αυτό το επιχείρημα και η υπόθεση προχωρά. Το Forbidden Stories ανακάλυψε ότι Ισραηλινοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να κατασχέσουν έγγραφα της NSO για να τα αποτρέψουν από το να υποβληθούν στη διαδικασία αποκάλυψης στην υπόθεση WhatsApp, προκειμένου να εμποδίσουν την αποκάλυψη των δραστηριοτήτων και των πελατών της εταιρείας.

Ο Όμιλος NSO προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον τρέχοντα πόλεμο στη Γάζα για να αντιστρέψει αυτά τα περιοριστικά μέτρα εναντίον του. Στις 7 Νοεμβρίου -την ίδια ημέρα που ο Hulio ανακοίνωσε τη νέα του νεοσύστατη επιχείρηση από τα σύνορα της Γάζας- οι νομικοί εκπρόσωποι της εταιρείας έστειλαν μια «επείγουσα» επιστολή στον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν, ζητώντας να διαγραφεί από τη μαύρη λίστα. Η επιστολή ισχυριζόταν ότι «η κυβερνο-πληροφορίες της NSO είναι ένα κρίσιμο εργαλείο που χρησιμοποιείται για να βοηθήσει στην τρέχουσα καταπολέμηση των τρομοκρατών».[3]

Επιτήρηση για έλεγχο και κέρδος

Επί δεκαετίες, ο ισραηλινός στρατός, που θεωρείται παγκόσμιος ηγέτης στην κυβερνοασφάλεια, δοκιμάζει νέα όπλα και τεχνολογίες επιτήρησης σε Παλαιστίνιους.

Πράγματι, ο έλεγχος των υπό κατοχή Παλαιστινίων από το Ισραήλ είναι το σημείο όπου ένας συνδυασμός φυλετικοποίησης, ασφαλειοποίησης και εποικιστικού αποικισμού κατέστησε δυνατή την άνοδο και την εξάπλωση τέτοιων προηγμένων τεχνολογιών ελέγχου. Για παράδειγμα, τον Οκτώβριο του 2023 οι ισραηλινές αρχές άρχισαν να χρησιμοποιούν ένα πειραματικό σύστημα αναγνώρισης προσώπου, γνωστό ως Red Wolf, για την παρακολούθηση των Παλαιστινίων και την αυτοματοποίηση αυστηρών περιορισμών στην ελευθερία κινήσεών τους. Όταν οι Παλαιστίνιοι εισέρχονται σε μια εμβέλεια καμερών παρακολούθησης, τα πρόσωπά τους σαρώνονται και ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης τους ελέγχει με βάση μια λίστα καταζητούμενων. Αυτό το πρόγραμμα εκτελείται από τη Μονάδα Κυβερνοεπιτήρησης 8200, χρησιμοποιώντας μια τεχνολογία που αναπτύχθηκε από την ιδιωτική ισραηλινή εταιρεία Corsight και το Google Photos.

Για να αναπτύξει τις ικανότητές της στον τομέα της επιτήρησης, η ισραηλινή κυβέρνηση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον ιδιωτικό τεχνολογικό τομέα. Αυτές οι εταιρείες, που συχνά ιδρύονται και διοικούνται από πρώην αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών, αξιοποιούν τις σχέσεις τους εντός του στρατού για να αναπτύξουν τις τεχνολογίες τους σε Παλαιστίνιους προτού αυτές διατεθούν στην αγορά ως «δοκιμασμένες στο πεδίο».

Η βιομηχανία επιτήρησης του Ισραήλ είναι πλήρως ενσωματωμένη στην παγκόσμια αγορά. Οι κυβερνήσεις που επιδιώκουν να ενισχύσουν τον έλεγχό τους μέσω τεχνολογίας με επεμβατικές δυνατότητες είναι ένθερμοι καταναλωτές ισραηλινών προϊόντων, γεγονός που, με τη σειρά του, δίνει στο Ισραήλ διπλωματικό πλεονέκτημα έναντι αυτών των κυβερνήσεων. Το Μαρόκο, για παράδειγμα, είναι σημαντικός πελάτης του ομίλου NSO. Πάνω από 10.000 από τους τηλεφωνικούς αριθμούς που εντοπίστηκαν μέσω της διαρροής Pegasus προέρχονταν από τη μαροκινή κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων των αρχηγών κρατών της Ισπανίας και της Γαλλίας. Το 2022, το Μαρόκο έγινε το τρίτο αραβικό κράτος που συμφώνησε στην ομαλοποίηση με το Ισραήλ, μέσω των λεγόμενων Συμφωνιών του Αβραάμ (τα δύο πρώτα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν, είναι επίσης αξιοσημείωτοι καταναλωτές ισραηλινού spyware). Τον Ιούνιο του 2024, το Μαρόκο επέτρεψε σε ένα ισραηλινό πολεμικό πλοίο που μετέφερε όπλα να δέσει, αφού η Ισπανία αρνήθηκε.

Η Ινδία, επίσης, υπέγραψε συμφωνία δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων με το Ισραήλ το 2017 για την απόκτηση πυραυλικών συστημάτων και αδειοδότησης για τον Pegasus. Σε αντάλλαγμα, η Ινδία ψήφισε υπέρ του Ισραήλ το 2019 στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ για να αρνηθεί την ιδιότητα του παρατηρητή σε μια παλαιστινιακή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση Μόντι έχει χρησιμοποιήσει τον Pegasus για να κατασκευάσει αποδεικτικά στοιχεία  εναντίον δημοσιογράφων με την κατηγορία της τρομοκρατίας.

Τα συστήματα στόχευσης με τεχνητή νοημοσύνη είναι η λογική απόρροια προϊόντων που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το Pegasus. Αντικατοπτρίζουν επίσης ένα άλλο σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιείται παγκοσμίως: την προγνωστική αστυνόμευση μέσω «συστημάτων που βασίζονται σε δεδομένα», η οποία χρησιμοποιεί τεχνολογία επιτήρησης για την ποσοτικοποίηση, την παρακολούθηση και την πρόβλεψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στην περίπτωση της Γάζας, αυτή η τεχνολογία εφαρμόζεται για να προσδιορίσει φερόμενα ποιος μπορεί να είναι μέλος της Χαμάς ή της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ (PIJ). Όπως και το προγνωστικό φυλετικό προφίλ που βασίζεται στον άνθρωπο στην αστυνόμευση, τα συστήματα που βασίζονται σε δεδομένα είναι εγγενώς ελαττωματικά και μεροληπτικά, καθώς υποβιβάζουν τους ανθρώπους σε στατιστικά σημεία δεδομένων. Για παράδειγμα, η μηχανή Lavender που χρησιμοποιείται στη Γάζα έχει κατά λάθος επισημάνει άτομα όπως αστυνομικούς, εργαζόμενους πολιτικής άμυνας, συγγενείς μαχητών και κατοίκους που τυχαίνει να έχουν το ίδιο όνομα ή ψευδώνυμο με έναν μαχητή, ως μέλη της Χαμάς ή της PIJ και στη συνέχεια τα έχει τοποθετήσει σε λίστες θανάτου.

Αυτή η φονική μηχανή τεχνητής νοημοσύνης βασίζεται επίσης στην υποστήριξη ξένων τεχνολογικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των cloud computing από την Google, την Amazon, τη Meta και τη Microsoft. Μέσω του Project Nimbus, μιας σύμβασης 1,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με την ισραηλινή κυβέρνηση, η Google και η Amazon Web Services παρέχουν υποδομή cloud computing και υπηρεσίες μηχανικής μάθησης στο Ισραήλ. Η Google προσφέρει επίσης προηγμένα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης στο Ισραήλ που θα χρησιμοποιηθούν για τη συλλογή δεδομένων για αναγνώριση προσώπου και παρακολούθηση αντικειμένων στο πλαίσιο του Project Nimbus. Έχει επίσης προταθεί ότι τα μεταδεδομένα από το WhatsApp, που ανήκει στη Meta, έχουν χρησιμοποιηθεί για την παροχή δεδομένων για το σύστημα στόχευσης Lavender. Για παράδειγμα, μια είσοδος στην τεχνητή νοημοσύνη είναι το εάν κάποιος βρίσκεται σε ομαδική συνομιλία στο WhatsApp με έναν ύποπτο για μαχητή της Χαμάς ή της PIJ.

Μαθαίνοντας από το Pegasus

Τα τεχνολογικά εξελιγμένα όπλα του Ισραήλ πωλούνται παγκοσμίως, σε τουλάχιστον 130 χώρες. Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι εξαγωγές όπλων του Ισραήλ έχουν υπερδιπλασιαστεί, καθιστώντας το τον μεγαλύτερο εξαγωγέα όπλων στον κόσμο κατά κεφαλήν.

Από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, οι εξαγωγές όπλων έχουν φτάσει σε ιστορική κορυφή. Ο γενικός διευθυντής του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, Υποστράτηγος (ε.α.) Εγιάλ Ζαμίρ, εξήγησε: «Πολλές χώρες στον κόσμο παρακολουθούν τις επιτυχίες των ισραηλινών συστημάτων μάχης στον πόλεμο, σε όλες τις διαστάσεις, και αγοράζουν ισραηλινά όπλα για να προστατεύσουν τους πολίτες τους».[4]

Το “λαμπερό” νέο προϊόν που δοκιμάζεται στο πεδίο στη Γάζα είναι οι μηχανές στόχευσης με τεχνητή νοημοσύνη. Πράγματι, σε συνδυασμό με την ιστορική κορυφή στις ισραηλινές εξαγωγές όπλων, το μέλλον του πολέμου υφίσταται μια σημαντική μεταμόρφωση. Τη δεκαετία του 2000, ο σύγχρονος πόλεμος επεκτάθηκε από την ανθρώπινη μάχη στις δολοφονίες με την τεχνολογία, με την άνοδο και τη διάδοση των drones υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία εξάλειψε μεγάλο μέρος του κινδύνου για τους στρατιώτες. Όπως και ο πόλεμος με drones, ο κυβερνοπόλεμος περιλαμβάνει τη συμμετοχή μαχητών που βρίσκονται τόσο μακριά από τη σφαγή που μπορεί κάλλιστα να παίζουν ένα βιντεοπαιχνίδι. Η επανάσταση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην επιλογή στόχων απομακρύνει τους ανθρώπους ακόμη περισσότερο από τη διαδικασία, καθώς οι αυτοματοποιημένες μηχανές μπορούν να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς.

Επιπλέον, τόσο ο πόλεμος με drones όσο και ο κυβερνοπόλεμος μοιράζονται τον μύθο της ακρίβειας [precision]. Στη Γάζα, αυτός ο μύθος είναι ιδιαίτερα εμφανής, με χαλαρότερους περιορισμούς στον επιτρεπόμενο αριθμό νεκρών πολιτών στη δολοφονία ενός ύποπτου και τη χρήση τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης όπως η Lavender για τη δημιουργία λιστών δολοφονίας. Ισραηλινοί αξιωματικοί πληροφοριών που αναπτύσσουν τη Lavender την περιγράφουν ως έχουσα «σφάλματα» σε περίπου 10% των περιπτώσεων και ως στόχο την σήμανση ατόμων με ελάχιστη έως καθόλου σχέση με μαχητές. Επιπλέον, όταν κατονομάζεται ένας στόχος, ολόκληρη η οικογένειά του σημαδεύεται για θάνατο, καθώς η τεχνολογία, Where’s Daddy, χρησιμοποιείται για να βομβαρδίσει το σπίτι και όχι έναν τόπο μαχητικής δραστηριότητας. (Οι βομβαρδισμοί συχνά συμβαίνουν τη νύχτα, όταν οι μαχητές κοιμούνται στο σπίτι με την οικογένειά τους, εξ ου και το άθλιο όνομα.) Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες Παλαιστίνιοι, κυρίως γυναίκες, παιδιά και άμαχοι, έχουν εξαφανιστεί από τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές.

Αν τα σκάνδαλα του Pegasus αποτελούν κάποια ένδειξη, τα πιο πρόσφατα όπλα με τεχνητή νοημοσύνη του Ισραήλ είναι αναπόφευκτο να εξαχθούν για κέρδος και να χρησιμοποιηθούν σε άλλους ευάλωτους πληθυσμούς. Αλλά οι δημοσιογράφοι και οι οργανισμοί που συμμετέχουν στο Πρόγραμμα Pegasus έχουν επίσης πάρει μαθήματα για το πώς η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βελτιώσει και όχι να καταστρέψει την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Οι στοχοποιημένοι δημοσιογράφοι έχουν μάθει τη σημασία του περιορισμού της χρήσης της τεχνολογίας και της προστασίας του εαυτού τους με προγράμματα κρυπτογράφησης. Έχουν επίσης μάθει να χειραγωγούν την τεχνολογία προς όφελός τους, δημιουργώντας νέους τρόπους επικοινωνίας με πηγές και ρεπορτάζ για γεγονότα. Η Access Now, ένας οργανισμός ψηφιακών δικαιωμάτων, προσφέρει μια 24ωρη τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για την ψηφιακή ασφάλεια σε πληθυσμούς που βρίσκονται σε κίνδυνο. Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα προσφέρουν υποτροφίες σε δημοσιογράφους που εργάζονται σε εμπόλεμες ζώνες για να παρακολουθήσουν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης ψηφιακής ασφάλειας στο Βερολίνο.

Η μεγαλύτερη πρόκληση παραμένει η έλλειψη διεθνούς ρύθμισης ή εποπτείας για κακόβουλες τεχνολογίες. Μέχρι στιγμής, η διεθνής κατακραυγή σε απάντηση στην υπόθεση Pegasus έχει αποδειχθεί εξαίρεση. Οι συνεχιζόμενες αγωγές κατά του ομίλου NSO μπορεί να έχουν αντίκτυπο, αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σταματήσει ή να αποτρέψει τις ισραηλινές εταιρείες από το να αναπτύσσουν και να πωλούν άλλες καταπιεστικές και θανατηφόρες τεχνολογίες.

Όπως καταδεικνύει η γενοκτονία στη Γάζα με την υποστήριξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, το κόστος και οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτές τις τεχνολογίες δεν κατανέμονται ισότιμα. Αυτή η εποχή μαζικής επιτήρησης και αυτοματοποιημένου πολέμου διευκολύνεται από τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, τα παγκόσμια εμπορικά δίκτυα και την έλλειψη διεθνούς εποπτείας. Αλλά η παγκόσμια εμβέλεια των τεχνολογιών αρπακτικού χαρακτήρα καθιστά επείγουσα την ανάγκη για αντεπίθεση. Η αντίσταση κατά του κυβερνοχώρου διεξάγεται από δημοσιογράφους, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εργαζόμενους στον τεχνολογικό κλάδο και θιγμένα μέλη του κοινού. Οι φρικαλεότητες που διαπράττει το Ισραήλ στον λαό της Γάζας και το παγκοσμιοποιημένο μάρκετινγκ για τα όργανα του θανάτου τους αποτελούν απόδειξη ότι μια τέτοια αντίσταση είναι επιτακτική.

Σημειώσεις

[1] Marc Owen Jones, “In Gaza, we are watching the world’s first AI-assisted genocide,” The New Arab, April 10, 2024.

[2] “Commerce Adds NSO Group and Other Foreign Companies to Entity List for Malicious Cyber Activities,” U.S. Department of Commerce, November 3, 2021.

[3] “Paul Hastings November 7, 2023, ‘Urgent’ Request for Meeting With Anthony Blinken,” Available on Document Cloud (contributed by the Intercept).

[4] Udi Etzion, “A new record in defense exports: over 13 billion dollars, but there are warning signs,” Walla, June 17, 2024. [Hebrew]

The post Η γενοκτονία θα αυτοματοποιηθεί: Το Ισραήλ, η τεχνητή νοημοσύνη & το μέλλον των πολέμων first appeared on Aυτολεξεί.

Ο καπιταλισμός γεννήθηκε με γενοκτονία, γεννήθηκε με αποικισμό, υποδούλωση και κυνήγι μαγισσών. Υπήρξε ένα βίαιο πατριαρχικό σύστημα σε όλη του την ιστορία. Οδήγησε σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους που σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους. Μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε ένα είδος συμβιβασμού που οδήγησε σε κάποιες διαπραγματεύσεις και αναγνώριση κάποιων δικαιωμάτων των ανθρώπων, μαζί με μια διαδικασία επαναποικισμού. Τώρα όλα αυτά έχουν διαγραφεί, εισερχόμαστε σε μια νέα φάση της καπιταλιστικής πατριαρχίας και νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να σκεφτούμε τι σημαίνει αυτό.

Σε αυτό το πλαίσιο θέλω να μιλήσω σχετικά με το τι είδους αγώνα και τι είδους κίνημα χρειαζόμαστε. Πρώτα απ’ όλα, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτό που είπα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, είναι αυτό που βλέπουμε τώρα, στην Παλαιστίνη, στο Σουδάν ή στο Κονγκό – μια ακραία εκδήλωση μιας διαδικασίας που αναπτύσσεται, προετοιμάζεται, προχωρά από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Από την αρχή της μεγάλης αντεπανάστασης ενάντια στο κίνημα της δεκαετίας του 1960, ενάντια στην αποαποικιοποίηση, ενάντια στο φεμινιστικό κίνημα, ενάντια στο αντιπολεμικό κίνημα.

Έτσι, έχουμε μια ολόκληρη διαδικασία από τη δεκαετία του ’70, που κορυφώνεται με την κρίση χρέους, τη διαρθρωτική προσαρμογή, την επιβολή όρων σε πολλές χώρες του κόσμου, η οποία έχει διαλύσει τον κοινωνικό ιστό αυτών των χωρών, καταδικάζοντας πολλούς ανθρώπους στη μετανάστευση και αναγκάζοντας σε μαζικές εκτοπίσεις ανθρώπων από τη γη τους. Έτσι, είναι πολύ σημαντικό να δούμε τώρα ότι η ακραία βία, η γενοκτονική βία, τα σχέδια εξόντωσης που είδαμε να εκτυλίσσονται, συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Όχι μόνο στην περίπτωση της Παλαιστίνης, αλλά και πέρα από αυτήν. Η Παλαιστίνη δεν είναι μια μεμονωμένη, ή μια ακραία εξαιρετική περίπτωση. […]

Σε αυτό το πλαίσιο, το ζήτημα της μετακίνησης είναι πολύ σημαντικό – να δούμε ότι οι διαδηλώσεις και η δημιουργία διεθνών δικτύων είναι θεμελιώδους σημασίας. Αλλά ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να επανεξετάσουμε ποιοι είναι οι μηχανισμοί σε καθημερινή βάση που στην πραγματικότητα τροφοδοτούν αυτό το σύστημα, που επιτρέπουν στο καπιταλιστικό σύστημα να αναπαράγεται. Πρέπει να μάθουμε να απενεργοποιούμε τον καπιταλισμό, όχι μόνο αντιμετωπίζοντάς τον στους δρόμους και στις μαζικές διαδηλώσεις, αλλά και με όρους αλλαγής της οργάνωσης της κοινωνικής αναπαραγωγής. Γιατί ακριβώς λόγω της διαδικασίας δόμησης της κοινωνικής αναπαραγωγής, η οποία εξαρτάται από τις συγκρούσεις, τις ιεραρχίες, τη διαίρεση και την υποτίμηση ενός ολόκληρου πληθυσμού, βρισκόμαστε σήμερα σε αυτή την κατάσταση. Και εδώ, νομίζω, το φεμινιστικό κίνημα έχει μια πολύ σημαντική θέση. Αλλά θα πρέπει να μιλήσουμε για συγκεκριμένα τμήματα του φεμινιστικού κινήματος, διότι υπάρχουν διαφορετικοί τύποι φεμινισμού.

Υπάρχουν πολλοί φεμινισμοί, και υπάρχει ένας φεμινισμός που είναι πραγματικά αντίθετος με τη χειραφέτηση – ο νεοφιλελεύθερος, κρατικά υποστηριζόμενος φεμινισμός, που είναι αντίθετος με αυτό που λέω. Από την άλλη πλευρά, ο φεμινισμός στη Λατινική Αμερική, για παράδειγμα, είναι ένας λαϊκός φεμινισμός, που έχει τις ρίζες του στη μαζική πάλη, ένας φεμινισμός που θεωρείται πραγματικά ως ένα θεμελιώδες έδαφος πάλης στο έδαφος της αναπαραγωγής, που αγγίζει κάθε πτυχή της ζωής. Η αναπαραγωγή είναι η τροφή, η γεωργία, οι σεξουαλικές σχέσεις, η υγεία, η εκπαίδευση, η πολιτιστική παραγωγή.

Κατά μία έννοια, είναι δυνητικά ένα κίνημα που μπορεί να δημιουργήσει κοινό έδαφος μεταξύ διαφορετικών κινημάτων, δείχνοντας τη συνέχεια, για παράδειγμα, μεταξύ της οικονομικής κρίσης, της εξαθλίωσης, της αποστέρησης και της οικολογικής καταστροφής του πλανήτη. Και με αυτή την έννοια μπορεί πραγματικά να δημιουργήσει δίκτυα. Το είδος των δικτύων που αρχίσαμε να βλέπουμε τη δεκαετία του 1990 με το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, το οποίο νομίζω ότι ήταν πολύ ισχυρό και συνεχίζει να παραμένει ένα είδος παραδείγματος για το τι θα μπορούσε να είναι ένα είδος αγώνα και κυκλοφορίας εμπειριών.

Και φυσικά, το εργατικό κίνημα. Νομίζω ότι, δυστυχώς, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, βλέπουμε ένα εργατικό κίνημα που έχει παραιτηθεί, που έχει αποδεχτεί τις πολιτικές του κράτους, που έχει συνεργαστεί με την αυτοκρατορική πολιτική, με την αποικιοκρατία, και έχει παραιτηθεί από την δύναμη να αποφασίζει για το τι θα παράγεται, ποια θα είναι η μορφή της παραγωγής κ.λπ. Έχει αποδεχτεί να περιορίσει τις διαπραγματεύσεις του στο ζήτημα των μισθών και των συντάξεων. Όσο σημαντικά και αν είναι αυτά, το εργατικό κίνημα έχει παραιτηθεί από τη λήψη αποφάσεων για ζητήματα ευρύτερου κοινωνικού χαρακτήρα, όπως η μη παραγωγή βομβών ή τοξικών υλικών που θα καταστρέψουν τη φύση και τη ζωή των ανθρώπων. Νομίζω ότι χρειαζόμαστε ένα νέο εργατικό κίνημα με ένα ολοκληρωμένο όραμα, με τον ίδιο τρόπο που χρειαζόμαστε ένα φεμινιστικό κίνημα με ολοκληρωμένο όραμα. […]

Πρέπει να επανεξετάσουμε και να αναδιαρθρώσουμε, μέσα στην κοινότητα, μορφές αναπαραγωγής που είναι πιο αυτόνομες. Που αποσυνδέονται από το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό είναι πλέον κάτι εξαιρετικά απαραίτητο και πιστεύω ότι είναι μία από τις προϋποθέσεις για να μπορέσουμε να ανατρέψουμε την επίθεση που βιώνουμε σήμερα—μια ανοιχτή διαδικασία εξόντωσης λαών και λεηλασίας των φυσικών πόρων.

Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι πίσω από τη μαζική εκδίωξη του παλαιστινιακού λαού βρίσκεται η ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου ανοιχτά της Γάζας από το 2002. Δεν πρόκειται μόνο για την αποικιοκρατική φαντασίωση μετατροπής της Γάζας σε τουριστικό θέρετρο για τους πλούσιους, αλλά και για την κατάληψη αυτών των πόρων.

Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε πραγματικά κινήματα που να δρουν σε διάφορα μέτωπα. Να δρουν στο μέτωπο της κοινοτικής οργάνωσης της κοινωνικής αναπαραγωγής και της δημιουργίας νέων μορφών αλληλεγγύης, της δημιουργίας νέων μορφών κοινής αναπαραγωγικής εργασίας που θα επιτρέψουν στους ανθρώπους να αποκτήσουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν το κράτος. Και ταυτόχρονα να δρουν για τη δημιουργία διεθνών δικτύων μέσω των οποίων θα μπορούμε να ενώσουμε τις προσπάθειές μας με εκείνους σε όλο τον κόσμο που σήμερα γίνονται αντικείμενο αυτής της απίστευτης βίας που ξεδιπλώνεται παντού.

Βίντεο από ολόκληρη την ομιλία:

The post Σίλβια Φεντερίτσι: Για ένα διεθνές φεμινιστικό κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική πατριαρχία first appeared on Aυτολεξεί.

Καθώς η απειλή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου πλησιάζει, πολλοί Δυτικοί και ξένοι ζητούν (και πάλι) την εξέγερση των «ιρανικών» λαών ενάντια στο καθεστώς του IRGC. Αυτή η παρασιτική προσέγγιση πρέπει να καταδικαστεί έντονα, διότι στρέφεται δυσανάλογα εναντίον μειονοτήτων όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλόχ, οι οποίοι ήταν πάντα οι πρώτοι που αντιστάθηκαν στο ιρανικό καθεστώς – ακριβώς επειδή υπέφεραν για δεκαετίες τις χειρότερες απάνθρωπες πολιτικές του. Επίσης, ήταν οι πρώτοι που υπέστησαν τις συνέπειες και τα αντίποινα. Είδαμε επίσης το επίπεδο της αλληλεγγύης της περσικής αριστεράς να μειώνεται σε μια απλή βιτρίνα στην εξέγερση του 2022. Γνωρίζουμε ακόμη ότι το 1979, μειονότητες όπως οι Κούρδοι, που είχαν επίσης αντισταθεί στον Σάχη, υπέστησαν φετφάδες που τους καταδίκαζαν σε μαζική εκτέλεση όταν άλλες φατρίες της εξέγερσης ανέλαβαν την εξουσία.

Πρέπει να είναι απόφαση των διαφόρων ομάδων και μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων και των Μπαλόχ, να καθορίσουν πώς – και αν – επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση για την επιδίωξη της απελευθέρωσής τους, ειδικά επειδή έχουν εξαντλήσει τις δημοκρατικές/ειρηνικές εξεγέρσεις με καταστροφικά αποτελέσματα για αυτούς. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, δεδομένου ότι οι περιοχές τους είναι οι πιο στρατιωτικοποιημένες και φιλοξενούν με τη βία την πλειονότητα των στρατιωτικών φυλακίων και στρατώνων του IRGC, καθιστώντας τις πιο πιθανές στόχους ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών και ιρανικών στρατιωτικών αντιδράσεων. Ακόμη και οι Κούρδοι της διασποράς πρέπει να είναι προσεκτικοί όταν καλούν σε εξεγέρσεις στο Ιράν, καθώς έχουμε το προνόμιο της ασφάλειας, μακριά από τις απειλές βομβαρδισμών από το Ιράν ή το Ισραήλ. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που αντιμετωπίζουμε εκτοπισμό, αεροπορικές επιδρομές ή αντίποινα του καθεστώτος σε περίπτωση αποτυχίας της αλλαγής του. Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί ήδη τις στρατιωτικοποιημένες κουρδικές περιοχές και πόλεις ως ανθρώπινες ασπίδες ενάντια σε αυτές τις επιθέσεις, όπως βλέπουμε στο Κερμάνσαχ. Οι ζωές των Κούρδων πληρώνουν για άλλη μια φορά τα πολεμικά τους παιχνίδια.

Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων του 2022 που ακολούθησαν τη βίαιη δολοφονία της Τζίνα Αμίνι, ήταν οι Κούρδοι που ξεκίνησαν μαζικές διαμαρτυρίες χρησιμοποιώντας το κουρδικό σύνθημα «Jin, Jiyan, Azadi» — ένα σύνθημα που υιοθετήθηκε γρήγορα από την υπερεθνικιστική περσική αριστερά. Αυτή η φατρία συνέχισε να εξαλείφει τις συνεισφορές και τα νόμιμα παράπονα των Κούρδων για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Η περσική αντιπολίτευση υποστήριξε επίσης ευρέως την επιστροφή του Σάχη, όπως κάνει και σήμερα, ζητώντας την αντικατάσταση μιας δικτατορίας από μια άλλη — υποστηρίζοντας ότι ένα υπερ-κοσμικό καθεστώς θα ήταν προτιμότερο από ένα υπερ-θρησκευτικό. Αυτή η προσέγγιση δεν έλαβε υπόψη τις λεπτές ιστορικές πραγματικότητες της μεταχείρισης των μειονοτήτων υπό το υπερ-εθνικιστικό καθεστώς του πρώην Σάχη. Οι Κούρδοι απορρίπτουν κατηγορηματικά και τα δύο συστήματα ως βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις και απαιτούν αντ’ αυτού δημοκρατία, φεντεραλισμό, ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιώματα των γυναικών.

Ενώ ορισμένες κουρδικές φατρίες στο Ροζχιλάντ (Ανατολικό Κουρδιστάν, κατεχόμενο Κουρδιστάν στο Ιράν) έχουν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν τις ισραηλινές επιθέσεις κατά του IRGC, αυτές οι προσπάθειες πρέπει να θεωρηθούν ως η απελπισμένη ελπίδα των μακροχρόνια καταπιεσμένων μειονοτήτων που έχουν υποστεί δεκαετίες εκτελέσεων, αναγκαστικής αφομοίωσης, φτώχειας και στρατιωτικοποίησης. Είναι αποκλειστικά στο χέρι τους να καθορίσουν τη φύση της αντίστασής τους – αν μπορούν να ξεπεράσουν τη συλλογική κόπωση και το τραύμα από τα αντίποινα του καθεστώτος μετά τις εξεγέρσεις του 2022, και αν η αντίστασή τους θα πάρει τη μορφή ένοπλης πάλης ή μαζικών διαδηλώσεων.

Ας τους αφήσουμε να αποφασίσουν, αντί να προσπαθούμε να επωφεληθούμε από την καταπίεση και τις ζωές τους.

Η διεθνής αριστερά πρέπει επίσης να είναι προσεκτική ώστε, στην καταδίκη του Ισραήλ και της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα, να μην παρουσιάζει ακούσια το ιρανικό καθεστώς ως μια ηρωική δύναμη αντίστασης. Και τα δύο καθεστώτα – όπως υποστηρίζουν από καιρό πολλοί αναρχικοί και όπως είναι η φύση των εθνικών κρατών – είναι βαθιά καταπιεστικά και λειτουργούν μέσω ιεραρχιών εξουσίας και βίας που είναι ενσωματωμένες στους θεσμούς τους.

Πολλαπλές αλήθειες μπορούν να συνυπάρχουν: το Ιράν είναι καταπιεστικό, το Ισραήλ είναι γενοκτονικό, και τα δύο είναι εξίσου επικίνδυνα. Πρέπει να είμαστε αντίθετοι σε όλες τις μορφές πολέμου, γενοκτονιών και βίας, και οι καταπιεσμένοι μπορεί να βλέπουν αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι εξουσίας ως μια σπάνια ευκαιρία να απελευθερωθούν από τη θανάσιμη λαβή των διεφθαρμένων Αγιατολάχ. Ταυτόχρονα όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ δεν βασίζονται στην επιθυμία να απελευθερώσει άλλους, όπως δεν συνέβη με τις ΗΠΑ στο Αφγανιστάν ή το Ιράκ, αλλά στην επιδίωξη των δικών του περιφερειακών στόχων. Παρά την επικράτηση των οριενταλιστικών και αποικιοκρατικών πλαισίων στη Δύση, οι καταπιεσμένοι λαοί της Μέσης Ανατολής είναι απολύτως ικανοί να εκφράσουν και να αναλύσουν τα αλληλοεπικαλυπτόμενα στρώματα καταπίεσης που βιώνουν καθημερινά.

Πολλοί, ειδικά στη διασπορά, χαιρετίζουν με ενθουσιασμό την προοπτική ενός νέου πολέμου. Αλλά εμείς, τα παιδιά του πολέμου, γνωρίζουμε το ανθρώπινο κόστος του – τις διά βίου συνέπειες που φέρνουμε ως άτομα και ως κοινότητες.

Σε έναν ιδανικό, ουτοπικό κόσμο, μια δημοκρατική μαζική εξέγερση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μετασχηματιστικές αλλαγές εντός του IRGC. Ωστόσο, μια τέτοια πραγματικότητα είναι εξίσου απίθανη με την παγκόσμια κανονικοποίηση της μαζικής δολοφονίας γυναικών και παιδιών – από το Κονγκό έως το Σουδάν, από τη Λιβύη έως τη Συρία και το Λίβανο, το Turtle Island, την Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν και το Μπαλουχιστάν. Αν οι καταπιεσμένες μειονότητες επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τις ισραηλινές επιθέσεις κατά του IRGC για να απελευθερωθούν, τότε είναι δικαίωμά τους – αλλά ομοίως, αν συγκρατηθούν και επιδείξουν προσοχή λόγω της βίας των αντιποίνων στο παρελθόν, τότε είναι επίσης δικαίωμά τους.

Ο ρόλος μας ως εξωτερικοί παρατηρητές, ως ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί, είναι να ακούμε και να υποστηρίζουμε τις φωνές των καταπιεσμένων στο Ιράν – αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν είναι όλες οι φωνές ίσες. Κάποιοι ζητούν δημοκρατία και δικαιώματα για τις γυναίκες, ενώ άλλοι ζητούν απλώς μια διαφορετική δικτατορία. Πρέπει να παραμείνουμε ξεκάθαροι στην αλληλεγγύη μας, γνωρίζοντας ότι κανένας από εμάς δεν είναι ελεύθερος μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι. Όπως έχουμε δει στη Ροζάβα, μπορούμε να έχουμε ένα δημοκρατικό συνομοσπονδιακό σύστημα στο οποίο διαφορετικές εθνοθρησκευτικές ομάδες μπορούν να συνυπάρχουν, ασκώντας παράλληλα τα πλήρη πολιτιστικά και θρησκευτικά τους δικαιώματα.

——————————

*Η Δρ Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα, διδακτόρισσα Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Newcastle της Αυστραλίας. Έχει συνεργαστεί στενά με πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένους στη Ροζάβα. Συμμετείχε επίσης στην αυτόνομη αυτοδιοίκηση της Ροζάβα ως μέλος του Συμβουλίου Ανασυγκρότησης του Κομπάνι μετά την απελευθέρωσή του από το ISIS. Είναι η ιδρύτρια του The Middle Eastern Feminist – μιας πλατφόρμας που δίνει φωνή στα φεμινιστικά, κατά των διακρίσεων, συμπεριληπτικά και διατομεακά κινήματα στην περιοχή. Αποτέλεσε συνδιευθύντρια του Κουρδικού Κέντρου Μελετών (KURDISH CENTER FOR STUDIES). Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η έρευνά της επικεντρώνεται στη δυναμική των φύλων, τη μετασυγκρουσιακή ανασυγκρότηση, τη Jineolojî (Γυναιολογία), το πολίτευμα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και τις κουρδικές σπουδές.

The post Hawzhin Azeez: «Τα παιδιά του πολέμου γνωρίζουν το ανθρώπινο κόστος του» first appeared on Aυτολεξεί.

Τις τελευταίες ημέρες, δύο γεγονότα πυκνώνουν τον ιστορικό χρόνο:

• Η πορεία προς τη Γάζα και η ισραηλινή στρατιωτική επίθεση στο ανθρωπιστικό σκάφος Madleen, η οποία συνοδεύτηκε από τη σύλληψη και απαγωγή των ακτιβιστών και την πλήρη κατάληψη του σκάφους σε διεθνή ύδατα

• Οι μαζικές συγκρούσεις στο Λος Άντζελες ενάντια στις επιχειρήσεις της ICE (Immigration & Customs Enforcement), της υπηρεσίας που διεξάγει βίαιες επιδρομές και απελάσεις μεταναστών, διαλύοντας κοινότητες και χωρίζοντας οικογένειες.

Αυτά τα γεγονότα δεν είναι αποκομμένα μεταξύ τους. Είναι εκφάνσεις μιας ενιαίας, παγκόσμιας διαδικασίας: της στρατιωτικοποίησης της ζωής και της εμπέδωσης ενός συστήματος διακυβέρνησης μέσω πολέμου, καταστολής και ποινικοποίησης της ύπαρξης όσων περισσεύουν — των φτωχών, των μεταναστών, των μη ενσωματωμένων, των αντιστεκόμενων.

Όσα βλέπουμε και βιώνουμε καθημερινά δεν αποτελούν την αποτυχία του φιλελεύθερου κράτους, αλλά αντίθετα τη βαθύτερη ουσία του: έναν μηχανισμό που, πίσω από τη μάσκα της δήθεν «παροχής δικαιωμάτων», αποκαλύπτεται ως τεχνολογία επιτήρησης, βίας και καταστολής.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΣΕ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ – ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΛΕΓΕΤΑΙ

Στη Γάζα, ο αποκλεισμός και οι επαναλαμβανόμενοι βομβαρδισμοί είναι η πιο ωμή έκφραση μιας παγκόσμιας βιοπολιτικής εξάλειψης. Η κυβέρνηση Νετανιάχου, με την ενεργή στήριξη των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και φυσικά του ελληνικού κράτους, εφαρμόζει μια γενοκτονική πολιτική εθνοκάθαρσης στην Παλαιστίνη. Η επίθεση δε στο Madleen περνάει ένα σαφέστατο μήνυμα: καμία πράξη αλληλεγγύης δεν επιτρέπεται αν δεν είναι θεσμικά εγκεκριμένη. Κι όμως, κάθε τέτοια επίθεση γεννά και την αντίθεσή της. Από τα διεθνή καραβάνια αλληλεγγύης έως τις πράξεις ανυπακοής μέσα στα ίδια τα ισραηλινά σύνορα, η αλληλεγγύη δεν πνίγεται. Επιστρέφει, ριζώνει, και επιμένει.

Στην άλλη μεριά του πλανήτη, στο Λος Άντζελες, η ICE δρα με καθεστώς ανεξέλεγκτης ισχύος: εισβάλλει σε γειτονιές, σπίτια και σχολεία, και κυριολεκτικά εξαφανίζει ανθρώπους χωρίς πολλά – πολλά. Αυτή η αδυσώπητη κατασταλτική μηχανή ενισχύθηκε ριζικά από την επανεκλογή Τραμπ, ο οποίος μετέτρεψε τον έτσι και αλλιώς υπάρχων θεσμικό ρατσισμό σε κυρίαρχη πολιτική. Έτσι η λογική της εκκαθάρισης των ανεπιθύμητων απέκτησε επίσημη κρατική έκφραση. Ο τραμπισμός είναι η πλήρης ένταξη του λευκού εθνικισμού στις ΗΠΑ.

Όμως και εκεί γεννιέται ταυτόχρονα ένα σπουδαίο χειροπιαστό αντιπαράδειγμα: δίκτυα αλληλοπροστασίας, αποκλεισμοί δρόμων, καταλήψεις δημόσιων χώρων και λαϊκές συνελεύσεις συνθέτουν έναν ισχυρό ιστό κοινωνικής αυτοάμυνας στο Λος Άντζελες.

Και δεν πρόκειται για σποραδικές εκρήξεις διαμαρτυρίας, αλλά για οργανωμένη, αυτοθεσμισμένη αντίσταση, όπως μπορούμε εύκολα να τη δούμε:

• στα δίκτυα γειτονιάς τύπου ICE Out of LA και Immigrant Youth Coalition,

• στις «rapid response teams» που παρεμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο κατά των απελάσεων,

• στις συνελεύσεις και τις δράσεις που απορρίπτουν τη μεσολάβηση κομμάτων ή ΜΚΟ, προτάσσοντας την κοινότητα ως πολιτικό υποκείμενο.

Αυτό το πεδίο συγκρότησης δεν ζητά μεταρρυθμίσεις — διεκδικεί την κατάργηση της ICE, την ανατροπή της λογικής της επιτήρησης και την ανασύσταση της ζωής από τα κάτω. Είναι παράδειγμα αυτονομίας σε πραγματικές συνθήκες κινδύνου, όχι θεωρητική κατασκευή.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Στην Ελλάδα, η παγιωμένη πολλαπλή κρίση —οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική και πολιτική— δεν αντιμετωπίζεται με μέτρα ανακούφισης, αλλά με στρατηγικές καταστολής και αποδόμησης των κοινωνικών αντιστάσεων. Η κρατική εξουσία ενσωματώνει διεθνείς τεχνολογίες ελέγχου: κάμερες, λογισμικά παρακολούθησης, οπλισμένες δυνάμεις καταστολής κ.ο.κ.

Το ζήσαμε καθαρά στις διαδηλώσεις για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. Η μαζική οργή δεν εισακούστηκε, αντίθετα αγνοήθηκε και χτυπήθηκε. Αντί να ανοίξει χώρος για πολιτική συμμετοχή, επιβλήθηκε σιωπή, φόβος και φίμωση. Οι συλλογικές ανάγκες βαφτίστηκαν «ανομία» από τα πληρωμένα κυβερνητικά ΜΜΕ, και οι διαμαρτυρίες σύμφωνα με την ίδια την κυβέρνηση αποτέλεσαν «απειλή για τη σταθερότητα».

Όμως ξέρουν καλά τι κάνουν. Το κράτος δεν παρεκτρέπεται. Ακολουθεί πιστά την πάγια λογική του: διακυβέρνηση δια της βίας. Λένε πως καταστέλλουν το χάος, όμως αυτό που θέλουν να καταστείλουν είναι η αυτοοργάνωση και η δημοκρατία.

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΩΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Το πρόβλημα δεν είναι ποιος κυβερνά, αριστερός ή δεξιός, αλλά το ότι κυβερνά ένα σύστημα θεσμικά δομημένο πάνω στη φίμωση των πολλών, στον αποκλεισμό, στην πειθάρχηση και στην εξουδετέρωση κάθε μη ενσωματώσιμης ζωής. Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να προκύψει από καμία εναλλαγή εντός του, ούτε από καμία υπόσχεση θεσμικής διόρθωσης, αλλά μόνο από την άρνηση της ίδιας της λογικής του: της ανάθεσης, της διαμεσολάβησης, της εξάρτησης από την έγκριση της ετερόνομης εξουσίας του κράτους. Η αυτονομία δεν είναι εναλλακτική πρόταση στο πλαίσιο του υπάρχοντος, αλλά η πρακτική απόπειρα να συγκροτηθούν από κοινού νέες μορφές συλλογικής ζωής, πέρα από τον κρατικό καταναγκασμό και έξω από το φαντασιακό της υποταγής.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΙ

Από τη Γάζα έως το Λος Άντζελες και από τις εργατογειτονιές του Ηρακλείου έως τα στρατόπεδα προσφύγων στα ελληνικά νησιά, μοιραζόμαστε τον ίδιο εχθρό. Όμως μοιραζόμαστε και την ίδια δυνατότητα:

–Να ξανακάνουμε την πολιτική υπόθεση όλων — όχι των λίγων.

–Να αρνηθούμε το «αναγκαίο κακό» του κοινοβουλευτισμού.

–Να απαντήσουμε στα στρατόπεδα, στα σύνορα και στον πόλεμο με κοινότητες ελευθερίας και αλληλεγγύη.

Χωρίς ιεραρχίες.

Χωρίς κόμματα – διαχειριστές.

Χωρίς αυταπάτες.

The post Από τη Γάζα ως το Λος Άντζελες & τα Τέμπη: Η αυτονομία απέναντι στην παγκόσμια στρατιωτικοποίηση της ζωής first appeared on Aυτολεξεί.