Προς την τοπική, εθνική και διεθνή Κοινωνία των Πολιτών

Προς τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Προς τα κράτη και τις κυβερνήσεις του πλανήτη Γη

Στα κινήματα, στους αξιοπρεπείς και επαναστατικούς αγώνες

Στον τοπικό, εθνικό και διεθνή τύπο

Με 250 παρόντες, μέλη 60 κοινοτήτων, οργανισμών και δικτύων που συγκεντρώθηκαν στις 25, 26 και 27 Ιουλίου 2025 στην κοινότητα Ahlan Muc’ul Ha’ (Abajo del Río Grande), στον δήμο Chilón, Chiapas, με στόχο την ανταλλαγή οργανωτικών και κοινοτικών εμπειριών στην αντίσταση και στην υπεράσπιση της ζωής, του νερού, του καλαμποκιού, της περιοχής και της Μητέρας Γης.

Είμαστε γυναίκες, άνδρες, νέοι, ηλικιωμένοι, αγόρια και κορίτσια, που αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον στην πολιτιστική, γενεαλογική, πνευματική και έμφυλη ποικιλομορφία μας.

Προερχόμαστε από διαφορετικές περιοχές του Μεξικού, όπως η Οαχάκα, η Κοαουίλα, η Βερακρούζ, η Ιδάλγκο, η Γκερέρο, η Πουέμπλα, η Πολιτεία του Μεξικού, η Τσιάπας, καθώς και από την Κολομβία, τη Βαλένθια και τη Γερμανία.

Συναντηθήκαμε για να αναζητήσουμε μαζί πώς να αντιμετωπίσουμε τα σχέδια του θανάτου, υφαίνοντας με μεγαλύτερη δύναμη τις εναλλακτικές λύσεις που ήδη χτίζουμε σε κάθε οικογένεια, κοινότητα, πόλη, περιοχή, οργανισμό και αγώνα.

Μετά από τρεις ημέρες κοινοποίησης και ανάλυσης των όσων συμβαίνουν στις περιοχές μας και στον κόσμο, ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΜΕ ότι:

Τα εδάφη μας φέρουν μια πλούσια βιοπολιτισμική ποικιλομορφία, κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, και η οποία σήμερα απειλείται σοβαρά από ένα εξορυκτικό μοντέλο ανάπτυξης. Ένα μοντέλο που, σύμφωνα με την ατομικιστική, καπιταλιστική και πατριαρχική λογική, μας στερεί όλα όσα μας δίνουν ζωή.

Αναγνωρίζουμε ότι αντιμετωπίζουμε κοινές απειλές:
α) την παραβίαση των δικαιωμάτων μας ως γυναικών, παιδιών, νέων, ανδρών, ως ατόμων διαφορετικών φύλων, ως λαών και ως Μητέρας Γης·
β) τη στρατιωτικοποίηση των εδαφών μας από τοπικές, περιφερειακές και εθνικές δυνάμεις ασφαλείας·
γ) την παρουσία του οργανωμένου εγκλήματος και τη συνενοχή του με κυβερνήσεις και κρατικές αρχές.

Καταγγέλλουμε ότι, σε όλα τα εδάφη μας, μας επιβάλλονται έργα χωρίς τη συγκατάθεση των λαών και χειραγωγούνται οι διαβουλεύσεις για την υλοποίηση και ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης. Καταγγέλλουμε επίσης τη συστηματική υποκίνηση, από τις θεσμικές και ντε φάκτο εξουσίες, της διαίρεσης της κοινότητας υπέρ των καπιταλιστικών εταιρειών.

Σε έναν κόσμο που έχει εξαντληθεί, αναγνωρίζουμε πως ο εχθρός είναι κοινός. Για αυτό δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι απορρίπτουμε το αποικιοκρατικό και πατριαρχικό μοντέλο ανάπτυξης, γιατί ποτέ δεν μας ωφέλησε ούτε μας συμπεριέλαβε.

ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ, μάθαμε για τον αγώνα των γυναικών και των ανθρώπων των δήμων που αποτελούν το MODEVITE (Κίνημα για την Υπεράσπιση της Ζωής και της Επικράτειας), την Κοινοτική Κυβέρνηση του Chilón, καθώς και την Αυτόνομη Κοινοτική Πολυεπιστημονικότητα Yutsilal Bahlumilal-Κοινοτική Κυβέρνηση Ch’ich’.

Το MODEVITE μοιράστηκε μαζί μας την εμπειρία της άνω των 10 ετών αντίστασης ενάντια στον αυτοκινητόδρομο San Cristóbal de Las Casas-Palenque, ο οποίος λανθασμένα ονομάστηκε «Οδός Πολιτισμών». Αυτός ο αγώνας αντηχούσε στους αγώνες των κοινοτήτων και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών στην Οαχάκα ενάντια στον Διαωκεάνιο Διάδρομο, το φράγμα Margarita Maza de Juárez και τις παραχωρήσεις εξόρυξης. Από τα νοτιοανατολικά της Κοαουίλα μοιράστηκαν την αντίσταση ενάντια στην παράνομη βιομηχανική χωματερή τοξικών αποβλήτων και την υπεράσπιση του νερού του ρέματος San Miguel. Οι συντρόφισσες από το Hidalgo μοιράστηκαν τον αγώνα ενάντια στο ηλιακό πάρκο που θα δημιουργηθεί στη Σιουδάδ Σαχαγκούν και τη μόλυνση του νερού στην Τούλα, που προέρχεται από τα απόβλητα της μητροπολιτικής περιοχής της Πόλης του Μεξικού. Από τα βόρεια της Βερακρούζ κατήγγειλαν την κυβερνητική διανομή λιπασμάτων και τοξικών αγροχημικών που φέρνουν ασθένειες στη γη και την υγεία των κοινοτήτων.

Ταυτόχρονα, μάθαμε από την Crianzas Mutuas Colombia για την υπεράσπιση των ποταμών στον δήμο Suarez στην κοιλάδα Cauca. Από την ίδια χώρα, μας έφεραν τα λόγια των αγώνων του Cabildo της Taganga, Santa Marta, που διεξάγονται από τις αλιευτικές κοινότητες των κολομβιανών ακτών του Ατλαντικού, οι οποίες αγωνίζονται για να υπερασπιστούν τα θαλάσσια εδάφη τους.

Μοιραστήκαμε τις λύπες μας, αλλά και τις ελπίδες και τα δυνατά μας σημεία: την κοινοτική μας οργάνωση που υφαίνεται μέσα από τα παραδοσιακά κανονιστικά μας συστήματα, τις πνευματικότητες και τις τελετές μας, καθώς και το συλλογικό κοινοτικό έργο που στηρίζει τις εναλλακτικές λύσεις που ακολουθούμε στην καθημερινότητά μας.

Έχουμε υφάνει την ικανότητά μας να μοιραζόμαστε και να ονειρευόμαστε εν μέσω της βίας και των πολέμων που μας επηρεάζουν.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ τις στρατηγικές κυβερνήσεων, πολιτικών κομμάτων, επιχειρηματικών ελίτ και τοπικών κακίσκων που επιδιώκουν να αποσταθεροποιήσουν τις κοινοτικές μας οργανώσεις προκειμένου να μας στερήσουν τα εδάφη μας υπέρ των καπιταλιστικών τους συμφερόντων.

Απαιτούμε σεβασμό για τα δικαιώματά μας και για τα δικαιώματα της Μητέρας Γης, καθώς και για τη ζωή όλων όσων υπερασπίζονται τα εδαφικά και ανθρώπινα δικαιώματα στη Λατινική Αμερική και σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Απαιτούμε σεβασμό στην αυτονομία των αυτόχθονων, μαύρων και αφρικανικής καταγωγής λαών, στον σεβασμό των αποφάσεων που λαμβάνουν στο πλαίσιο της αυτοδιάθεσής τους, καθώς και στην πλήρη αναγνώριση των συλλογικών τους δικαιωμάτων, όπως αυτά κατοχυρώνονται στην εθνική και διεθνή νομοθεσία.

Απαιτούμε την άμεση παύση των μεγάλων έργων που εκτελούνται στα εδάφη μας — όπως οι αυτοκινητόδρομοι και οι παραχωρήσεις — τα οποία οδηγούν στην απαλλοτρίωση της Μητέρας Γης και την εξόρυξη φυσικών πόρων, επιβάλλοντας ένα αποικιοκρατικό μοντέλο ανάπτυξης που δεν πηγάζει από τη σοφία μας ως ιθαγενείς λαοί.

Απαιτούμε σεβασμό για τις γυναίκες, τους νέους, τα παιδιά, την ποικιλομορφία των φύλων γενικά και, ειδικότερα, για τους αυτόχθονες, εθνοτικούς, αγροτικούς, αλιείς, μαύρους και αφρικανικής καταγωγής λαούς.

Εμείς, οι νέοι, απαιτούμε το δικαίωμά μας να ευδοκιμήσουμε στις κοινότητές μας, συνεισφέροντας τις δεξιότητες και τις γνώσεις μας.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τα κοινωνικά κινήματα της Κολομβίας που αντιστέκονται στις πολυεθνικές εταιρείες οι οποίες εκμεταλλεύονται φυσικό αέριο και πετρέλαιο από τον θαλάσσιο βυθό, κατασκευάζουν φράγματα που καταστρέφουν ποτάμια και προωθούν μεγάλης κλίμακας εξορυκτικές δραστηριότητες.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με το MODEVITE και όλες τις συλλογικότητες, τις κοινότητες, τους οργανισμούς και τα δίκτυα που αγωνίζονται ενάντια στα εξορυκτικά και αρπακτικά megaprojects.

ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ ΑΠΕΥΘΥΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ:

Προς τους ιθαγενείς λαούς και την τοπική, εθνική και διεθνή κοινωνία των πολιτών, να συνοδεύσουν αυτοπροσώπως ή από απόσταση, στις 9 Αυγούστου του 2025, Διεθνή Ημέρα για τα Δικαιώματα των Αυτόχθονων Λαών, το προσκύνημα που κάλεσε ο Πιστός Λαός της Ιησουιτικής Αποστολής του Μπαχαγιόν για να δείξουν την απόρριψή τους στον αυτοκινητόδρομο που θα διασχίσει αυτά τα εδάφη των αυτόχθονων Μάγια, του οποίου η εφαρμογή δεν έχει σεβαστεί τα δικαιώματα των ιθαγενών λαών και ο οποίος, μαζί με τον Διαωκεάνιο Διάδρομο, το Τρένο, που λανθασμένα ονομάζεται Τρένο των Μάγια, και την ιδιωτικοποίηση του νερού, συνιστούν μέρος μιας γενικότερης εδαφικής αναδιάταξης στο Νότο και τον Νοτιοανατολικό Μεξικό προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.

Σας προτρέπουμε να συνεχίσετε να υφαίνετε — με κάθε διαθέτοιο μέσο και μορφή — τη συλλογική μας ιθαγενή σοφία και πνευματικότητα, ενισχύοντας ό,τι μας ενώνει στην αναζήτηση ειρήνης με δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, καθώς και στην υπεράσπιση της ζωής.

Σας προσκαλούμε να επανεκτιμήσετε την αγροτική ζωή και τις κοινότητες που καλλιεργούν την τροφή μας, καθώς και την υπεράσπιση των ιθαγενών σπόρων χωρίς μεταλλαγμένα φυτά και της φυσικής παραγωγής της τροφής μας για να ανακτήσουμε τη γονιμότητα των εδαφών μας.

Γνωρίζουμε ότι ούτε οι κυβερνήσεις ούτε τα κράτη πρόκειται να λύσουν τα προβλήματά μας, επομένως, πρέπει να συνεχίσουμε να περπατάμε μαζί, υφαίνοντας τις γνώσεις και τις πνευματικότητές μας για τον σεβασμό της ΖΩΗΣ, ξεκινώντας από το σώμα μας, την επικράτειά μας, τη γη μας.

Καλούμε όλους τους λαούς και την τοπική, εθνική και διεθνή κοινωνία των πολιτών να συνεχίσουν να αγωνίζονται με μια καρδιά.

ΧΑΙΡΕΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΜΕ τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας:

από την κοινότητα του Cherán K’eri. Τους λέμε: Δεν είστε μόνοι και ο αγώνας σας είναι και δικός μας αγώνας!

Υποστηρίζουμε τον αγώνα της Τζλουμαλτίκ Καντελάρια για την αναγνώριση της κυβέρνησής της και της κοινοτικής της αυτονομίας.

Αγκαλιάζουμε τους Ζαπατίστας και τη Συνάντηση Αντίστασης και Εξέγερσης «Μερικά Μέρη του Όλου» που έχουν ορίσει στην επικράτειά τους και θα πραγματοποιηθεί από τις 2 έως τις 17 Αυγούστου.

Υποστηρίζουμε τον αγώνα της Οργάνωσης της Κοινωνίας των Πολιτών Las Abejas για δικαιοσύνη, ειρήνη και αξιοπρέπεια.

Αγκαλιάζουμε τους διοργανωτές του Περιφερειακού Φόρουμ για την Υπεράσπιση του Εδάφους και της Αυτονομίας ενάντια στα μεγάλα έργα στον Τσόνταλ και τον Ισθμό, που θα πραγματοποιηθεί στις 9 Αυγούστου.

Στο Congreso Internacional de Comunalidad (Διεθνές Συνέδριο της Κοινότητας) που θα πραγματοποιηθεί στις 7, 8 και 9 Αυγούστου.

Στον αγώνα των εργαζομένων στην εκπαίδευση της CNTE

Προς τις συντρόφους της Ακαδημίας Jineologî στη Ροζάβα, καθώς και στην Ακαδημία Δημοκρατικής Μοντερνότητας και σε ολόκληρο το κίνημα των Κούρδων γυναικών και τον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό του Κουρδιστάν.

Προς τους συνεργάτες μας από το Παγκόσμιο Ίδρυμα Εναλλακτικών (TGA): Crianzas Mutuas Colombia, Vikalp Sangam από την Ινδία και το Κίνημα για Εναλλακτικές και Αλληλεγγύη της Νοτιοανατολικής Ασίας (MASSA).

Όχι στη γενοκτονία στη Γάζα!

Όχι στους πολέμους, Ναι στη ζωή!

Κοινότητα Ahlan Muc’ul Ha” Chilón, Chiapas

Κυριακή 27 Ιουλίου 2025

Συλλογικές Υπογραφές:

* Crianza Mutua México parte del Tejido Global de Alternativas (TGA)

 * Crianzas Mutuas Colombia parte del Tejido Global de Alternativas (TGA)

* Movimiento en Defensa de la Vida y el Territorio (MODEVITE), Chiapas, Μεξικό

* Asociación de Consejos Comunitarios del Municipio de Suárez, Cauca, Κολομβία

* Gobierno Comunitario Chilón, Chiapas, Μεξικό

* Cabildo Indígena de Taganga, Santa Marta, Κολομβία

* Comunidad Ahlan Muc’ul Ha’, Chilón, Chiapas, Μεξικό

* Pluriversidad Autónoma Comunal Yutsilal Bahlumilal de Gobierno Comunitario Ch’ich’, Chiapas, Μεξικό

* Movimiento de Ríos Vivos de Colombia

* Corporación de Chinchorreros de Taganga de Colombia

* Proyecto de Educación Alternativa (PEA), Región Selva Ocosingo, Sección VII de la CNTE Chiapas, Μεξικό

* Custodios del Agua del Sureste de Coahuila, Μεξικό

* Misión de Bachajón, Chiapas, Μεξικό

* Centro de Derechos Indígenas AC (CEDIAC), Chiapas, Μεξικό

* Colectivo Proyecto Videoastas Indígenas de la Frontera Sur (PVIFS), Chiapas, Μεξικό

* Foro Oaxaqueño del Agua, Oaxaca, Μεξικό

* Grupo de Trabajo “Cuerpos, Territorios, Resistencias” – GT CUTER CLACSO

* Colectivo Sí a la Vida de Jalpa, Coahuila, Μεξικό

The post Διακήρυξη από την Τσιάπας: «Ναι στη Ζωή! Όχι στα Έργα Θανάτου» first appeared on Aυτολεξεί.

“Σε μια ξάστερη νύχτα, μπορώ να κατονομάσω περίπου 20 αστέρια, ενώ ο Μπιλ Γιντουμντούμα Άρνει μπορεί να κατονομάσει 3.000!! Εγώ είμαι από τη Βρετανία, και σπούδασα αστρονομία στα πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και του Μάντσεστερ. Ο Μπιλ απλώς μεγάλωσε σε μια κοινότητα Αβοριγίνων στη Βόρεια Αυστραλία.” – Ρέι Νόρις, αστρονόμος.

Οι Αβορίγινες έχουν τεράστια παράδοση στην αστρονομία, φαίνεται πως είναι οι πρώτοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που παρατήρησαν τον ουρανό, πολύ πριν τους Βαβυλώνιους και τους Έλληνες, και κατάφεραν να υπολογίσουν αποστάσεις και να κατανοήσουν αστρονομικές κατευθύνσεις, γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν στην Αυστραλία τόσο μεγαλιθικά μνημεία με απολύτως ευθυγραμμισμένες τις πέτρες τους στα σημεία του ορίζοντα. Παρατηρούν τον ουρανό για 65.000 χρόνια, και στις προφορικές τους παραδόσεις έχουν μιλήσει για όλα τα ουράνια γεγονότα, διερχόμενους κομήτες, εκλείψεις σελήνης και ήλιου, κρούσεις μετεωριτών.

Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Australian Journal of Anthropology απέδειξε ότι οι Αβορίγινες είχαν μιλήσει ακόμα και για τους τρεις κόκκινους γίγαντες αστέρες, τον Μπετελγκέζ, τον Αντάρες και τον πολύ γνωστό μας Αλντεμπαράν, για τον οποίο ο Νίκος Καββαδίας έγραψε: Ο Αλτεμπαράν ψάχνει να βρει μες στα νερά Το παλινώριο που τον γέλασε δυο κάρτες Στης προβολής να τρέχουν βλέπαμε τους χάρτες Του Σαγκάλ άλογα τσίρκο του Σερά… Αν κάποιος θέλει να κατανοήσει γιατί ο Καββαδίας μπερδεύει στους στίχους του τον Αλντεμπαράν, Αστερισμό του ταύρου κατά τους Άραβες αστρονόμους, με το άλογο του Μαρκ Σαγκάλ που μοιάζει copy paste με τα μινωικά Ταυροκαθάψια, θα πρέπει να μελετήσει λίγο, εμείς εδώ θα σταθούμε μόνο στην ευαισθησία του ποιητή που μετέτρεψε για άλλη μια φορά τη βαθύτατη καλλιέργεια του σε ένα ποίημα που φαίνεται να υποκρύπτει μια ιστορία ερωτική, ίσως ατυχή, όπως αυτή του ίδιου του Αλντεμπαράν που πάντα κυνηγάει την Πούλια και ποτέ δεν τη φτάνει. Δεν είναι τυχαίο που ο Αλντεμπαράν έχει το προσωνύμιο «ξελογιασμένος».

Κάπου εκεί οι μυθολογίες συναντιούνται. Ο ελληνικός μύθος για τις Πλειάδες, μοιάζει πολύ με τους θρύλους των Αβοριγίνων, και στις δύο μυθολογίες τα εφτά αστέρια είναι νεαρές γυναίκες που κυνηγιούνται από έναν άντρα. Το ίδιο θέμα συναντάται επίσης στη μυθολογία των Μαορί. Είναι εντυπωσιακό πόσο μοιάζουμε οι άνθρωποι ακόμα κι όταν είμαστε απολύτως διαφορετικοί…

Οι Αβορίγινες έδιναν μια κοινωνική διάσταση στην αστρονομία τους. Κάπου έβλεπαν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που κουράζεται να γυρίσει σπίτι του, και τους θύμιζε πως οι νεότεροι πρέπει να βοηθάνε τους ηλικιωμένους,. Αλλού, τρία αδέρφια σκότωναν ένα ιερό φαγκρί και ο ουρανός έστελνε μια καταιγίδα να τους φέρει ψηλά, για τιμωρία. Το βέβαιο είναι πως η τεράστια γνώση τους για τον ουρανό δεν χάθηκε, ένα μεγάλο μέρος της διατηρήθηκε μέσω της προφορικής τους παράδοσης, και μπορεί ακόμα και σήμερα να συνεισφέρει στον τρόπο που οι σύγχρονοι πολιτισμοί μελετούν τον ουρανό. Φυσικά, για τους ίδιους τους Αβορίγινες η σχέση με τον ουρανό παραμένει θεμελιώδης για τη ζωή και τον πολιτισμό τους.

Δυστυχώς, οι λάμπες led με το μπλε φως, οι τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες, ο τρόπος ανάπτυξης των πόλεων που ποτέ δεν νοιάστηκε πού πηγαίνει το φως των αθλητικών γηπέδων, των βιομηχανικών συγκροτημάτων, των πολυώροφων κτιρίων γραφείων, όλα αυτά ενώ είναι «ανάπτυξη» για κάποιους, για άλλους είναι πρόβλημα. Σήμερα το 80% του πληθυσμού της γης ζει σε περιοχές όπου δεν μπορεί να δει τ’ αστέρια. Η φωτορύπανση που έχει επιβάλλει η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί σ’ εμάς να επιφέρει μια κάποια στέρηση νυχτερινής ρομαντζάδας (αν και πλέον οι επιστήμονες μιλούν και για άλλους κινδύνους όπως την καταστολή παραγωγής της μελατονίνης, της «ορμόνης του ύπνου»), είναι όμως θάνατος για πλάσματα της νύχτας όπως οι πυγολαμπίδες, οι νυχτερίδες, τα νυκτόβια πτηνά και έντομα, είναι επικίνδυνη ακόμα και για τα φυτά!!

Για τους αυτόχθονες πληθυσμούς που ο πολιτισμός τους βασίζεται στην παρατήρηση του ουρανού και των αστρικών φαινομένων, η φωτορύπανση θεωρείται πια μια μορφή πολιτισμικής γενοκτονίας. Υπάρχουν επιστημονικές κοινότητες, πολιτιστικοί οργανισμοί,  συλλογικότητες υποστήριξης των δικαιωμάτων των αυτόχθονων, ακόμα και μία δραστήρια Διεθνής Ένωση Σκοτεινού Ουρανού, που ασχολούνται με αυτό και διαμορφώνουν προτάσεις και ένα κινηματικό πλαίσιο που διεκδικεί την πρόσβαση στο αστρικό φως ως επιστημονικό, περιβαλλοντικό και πολιτισμικό δικαίωμα όλης της ανθρωπότητας.

Ο πρόεδρος του Dark Skies Tasmania, Λάντον Μπάνιστερ, λέει: ««Είναι πραγματικά ο πιο εύκολος ρύπος από όλους να επιλυθεί. Σε αντίθεση με τη ρύπανση του νερού και της ατμόσφαιρας, η φωτορύπανση δεν χρειάζεται δεκαετίες για να αντιστραφεί. Τα αστέρια είναι ακόμα εκεί… είναι κυριολεκτικά ένα απλό πάτημα ενός διακόπτη.» Ίσως ο κύριος Μπάνιστερ να είναι αισιόδοξος. Το σίγουρο είναι πως όλοι έχουμε ανάγκη τ’ αστέρια. Αν δεν βλέπουμε πόσο μικροί είμαστε στο σύμπαν, πώς θα ονειρευτούμε μεγάλα πράγματα;

Πηγές

1. http://www.aboriginalastronomy.com.au/
2. Starlight, Μια κοινή κληρονομιά (Πρακτικά της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης), Τσιπριάνο Μάριν, 2009
3. Η φωτορύπανση ως μορφή πολιτισμικής γενοκτονίας, των Duane Hamacher, Krystal De Napoli and Bon Mott, Journal of Dark Sky Studies, 2023
4. https://www.theguardian.com/travel/2022/sep/12/seeing-stars-the-astronomical-rise-of-australian-dark-sky-tourism

Στην κεντρική φωτογραφία είναι ο αστερισμός του Εμού! Δεδομένου πως ήταν ορατός μόνο δυό τρεις μήνες το χρόνο, τους μήνες που το εμού γεννάει τα αυγά του, οι Αβορίγινες έλεγαν πως ο ουρανός τούς ειδοποιεί να πάνε για το φαγητό τους! Οι υπόλοιπες φωτογραφίες του άρθρου είναι νυχτερινός ουρανός από τους τρεις επίσημους πια «τόπους σκοτεινού ουρανού» της Αυστραλίας, όπως αυτοί έχουν οριστεί από τη Διεθνή Ένωση Σκοτεινού Ουρανού.

The post Οι Αβορίγινες και η απελευθέρωση του ουρανού first appeared on Aυτολεξεί.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ:

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ.

Προς τους λαούς του Μεξικού και του κόσμου

Προς τον Εθνικό Συντονιστικό Χώρο κατά του Πολέμου

Προς την Εθνική Συνέλευση για το Νερό και τη Ζωή

Προς τους πατέρες και της μητέρες των 43 εξαφανισθέντων της Ayotzinapa

Προς τις οργανώσεις και τις συλλογικότητες που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα

Προς τα Δίκτυα Αντίστασης και Εξέγερσης

Προς την Έκτη Εθνική και Διεθνή

Προς τους υπογράφοντες τη Διακήρυξη για τη Ζωή στις πέντε ηπείρους

Προς στην επαναστατημένη, αξιοπρεπή και εξεγερμένη Ευρώπη.

Στα 531 χρόνια μετά την έναρξη της αντίστασης και της εξέγερσης των λαών μας ενάντια στον πόλεμο της καπιταλιστικής εισβολής και κατάκτησης καθώς και στο πλαίσιο των 27 χρόνων από την ίδρυση του Εθνικού Ιθαγενικού Συμβουλίου (CNI) ως χώρου αγώνα και ενότητας των αυτόχθονων λαών του Μεξικού, ΚΑΛΟΥΜΕ τους λαούς του Μεξικού και του κόσμου να διπλασιάσουμε την αντίστασή μας ενάντια στον θάνατο που σήμερα περισσότερο από ποτέ μας επιβάλλει ο πατριαρχικός καπιταλισμός σε πλανητική κλίμακα.

Η 12η Οκτωβρίου σηματοδοτεί την αρχή της αντίστασης των λαών και των κοινοτήτων μας ενάντια στη μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας, ενάντια στην εισβολή, ενάντια στην κατάκτηση, ενάντια στην κατοχή των εδαφών μας, ενάντια στην εξόντωση των θεσμών, των γλωσσών, του πολιτισμού και των παραδόσεων μας· δηλαδή ενάντια στον θάνατο που παρήγαγε και συνεχίζει να παράγει ο παγκόσμιος καπιταλισμός.

Μαζί με την Εθνική Συνέλευση για το Νερό και τη Ζωή, δηλώνουμε ότι ο πόλεμος που αντιμετωπίζουμε εμείς οι λαοί, οι κοινότητες, οι γειτονιές, οι περιοχές, οι εθνοτικές ομάδες και τα έθνη σε όλη την εθνική επικράτεια, αναπτύσσεται και συστηματοποιείται από τον Andrés Manuel López Obrador, «Ανώτατο Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων» και επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Εκτελεστικής Επιτροπής, για την εγγύηση και τη διασφάλιση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και του κράτους των ναρκωτικών. Επιπλέον, στρατιωτικοποιεί ολόκληρη τη χώρα, ως εγγύηση για να επιβάλει τα μεγάλα έργα του θανάτου, όπως το Τρένο των Μάγια, τον Διαωκεάνιο Διάδρομο, το σχέδιο Integral Morelos και το Διεθνές Αεροδρόμιο Santa Lucía, τα οποία βασίζονται στην αποικιοκρατία, την πατριαρχία, την ομογενοποίηση, την επιβολή, στο μίσος και στον φόβο, και επιδιώκουν να διατάξουν και να αναδιατάξουν την επικράτειά μας. Ως εκ τούτου, καταγγέλλουμε ότι το οργανωμένο έγκλημα και οι παραστρατιωτικές ομάδες συνεργάζονται συστηματικά με τις ένοπλες δυνάμεις, την Εθνική Φρουρά και την κρατική και δημοτική αστυνομία, σε σημείο που δεν μπορούμε πλέον να τα κατανοήσουμε ως διαφορετικά φαινόμενα, αλλά ως συνεξαρτώμενα κομμάτια, μύες και σύνδεσμοι του οπλισμένου βραχίονα του Ναρκο-Καπιταλιστικού Κράτους.

Η πολιορκία των πόλεων των Ζαπατίστας και του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού των Ζαπατίστας (EZLN), οι σφαγές όπως αυτή του Acteal ή οι εκτελέσεις και οι αναγκαστικές εξαφανίσεις μελών του Ιθαγενούς και Λαϊκού Συμβουλίου του Guerrero-Emilano Zapata και της κοινότητας Nahua της Santa María Ostula, καθώς και η εξαφάνιση των 43 νέων από την Ayotzinapa, μαζί με την αυξανόμενη και συνεχιζόμενη βία κατά των γυναικών ή τη δολοφονία υπερασπιστών της γης, όπως στην περίπτωση του αδελφού μας Samir Flores Soberanes, είναι ισχυρά σημάδια αυτού του πολέμου.

Χέρι-χέρι με τον Εθνικό Συντονιστικό Χώρο κατά του Πολέμου λέμε ότι η Τσιάπας είναι το Μεξικό, και στην Τσιάπας σήμερα συγκεντρώνονται πολλές από τις βιαιότητες που πλήττουν ολόκληρη την επικράτεια του Μεξικού. Ο πόλεμος που επιβλήθηκε στη χώρα μας από τις ΗΠΑ και που ο Felipe Calderón ανέλαβε το έργο της εμβάθυνσης του, φτάνει σήμερα σε ολόκληρη την εθνική επικράτεια. Τα σύνορα έχουν μετακινηθεί στα νοτιοανατολικά, και μαζί του ο πόλεμος, ένας πόλεμος που η σημερινή διοίκηση δεν έχει σταματήσει: 153.941 ανθρωποκτονίες από πρόθεση, 42.935 άνθρωποι αγνοούνται και δεν εντοπίστηκαν, 69 δημοσιογράφοι και 94 υπερασπιστές της γης και του εδάφους, των αυτόχθονων πληθυσμών και του περιβάλλοντος έχουν δολοφονηθεί στη συνεχιζόμενη διαδικασία στρατιωτικοποιημένης επαναποικιοποίησης και της εγκληματικής εξαετούς θητείας του (ενν. του Andrés Manuel López Obrador).

Συμπερασματικά, σε αυτό το πλαίσιο, παραστρατιωτικές ομάδες ή/και παραστρατιωτικού χαρακτήρα ομάδες που δρούσαν ατιμώρητες στην Τσιάπας εδώ και τρεις δεκαετίες, αύξησαν τις πολεμικές τους ενέργειες εναντίον των λαών των Ζαπατίστας. Η Περιφερειακή Οργάνωση Καφεπαραγωγών του Ocosingo, η οποία τουλάχιστον από το 2000 λειτουργεί στην υπηρεσία διαφορετικών κυβερνήσεων, πολιτικών κομμάτων και ομάδων εξουσίας στην περιοχή, έχει πραγματοποιήσει μεταξύ 2019-2023, περισσότερες από 100 επιθέσεις εναντίον των Ζαπατιστικών κοινοτήτων, όπως σε αυτές που ανήκουν στο Caracol 10, στη Floreciendo la Semilla Rebelde, που βρίσκεται στη Patria Nueva, και στο Συμβούλιο Καλής Διακυβέρνησης Nuevo Amanecer en Resistencia y Rebeldía por la Vida y la Humanidad.

Μπροστά σε αυτόν τον καπιταλιστικό και πατριαρχικό πόλεμο των παγκόσμιων εταιρειών και των κυβερνήσεών τους κατά της ανθρωπότητας, κινητοποιούμαστε για να απαιτήσουμε να σταματήσει πλήρως η στρατιωτική και παραστρατιωτική πολιορκία και η αντεξεγερσιακή στρατηγική που στρέφεται κατά του EZLN και των κοινοτήτων των Ζαπατίστας καθώς και ενάντια στους αυτόχθονες πληθυσμούς του Μεξικού, μέσω της στρατιωτικοποίησης, του μιλιταρισμού, της παραστρατιωτικοποίησης, του οργανωμένου εγκλήματος ή των κακώς λεγόμενων σχεδίων αυτόχθονης δικαιοσύνης που προωθεί ο θεσμικός αυτοχθονισμός. Οργανωνόμαστε για να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο που δομείται μέσω της αυξανόμενης απαλλοτρίωσης και εκμετάλλευσης που περιλαμβάνει τη λεηλασία του νερού, την εξόρυξη και διανομή υδρογονανθράκων, τα μεγαλεπήβολα έργα εξόρυξης και υποδομών που αποσκοπούν στην άγρια αναδιοργάνωση των πληθυσμών, των συνόρων και των εδαφών των λαών μας.

Για όλα τα παραπάνω, ως συμφωνία της Διευρυμένης Συνάντησης της Επιτροπής Συντονισμού και Παρακολούθησης της CNI-CIG, καλούμε τον λαό του Μεξικού και του κόσμου που αντιστέκεται στο θάνατο και τη λήθη και στις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτικές οργανώσεις, καθώς και στις γυναίκες και τους άντρες καλής καρδιάς, ώστε μαζί να υψώσουμε τις φωνές μας ενάντια στον πόλεμο στο Μεξικό και στον κόσμο, ενάντια στον πόλεμο κατά των λαών των Ζαπατίστας και των αυτόχθονων λαών του Μεξικού και, κατά συνέπεια, ΚΑΛΟΥΜΕ σύμφωνα με τους χρόνους, τους τρόπους, τα ημερολόγια και τις γεωγραφίες τους:

ΣΤΙΣ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023 ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ:

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

Και καλούμαστε να διαδηλώσουμε στους δρόμους, στις πρεσβείες και στα προξενεία, στα κέντρα σπουδών και στους χώρους εργασίας, στα κοινωνικά δίκτυα, παντού που είναι δυνατό και απαραίτητο, ενάντια στη στρατιωτική και παραστρατιωτική βία, το οργανωμένο έγκλημα και τις καπιταλιστικές εταιρείες και για την υπεράσπιση της ζωής, καταχωρώντας τη δραστηριότητα στο cnicomunicacion@gmail.com. Καλούμε ο ένας τον άλλον και σας καλούμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να πλέξουμε και να σχεδιάσουμε συλλογικά μια ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΕΩΝ, καθώς και τη συμμετοχή μας στην ΤΡΙΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ INPI (σήμερα Casa de los Pueblos Samires Soberanes) από την κοινότητα των ιθαγενών Otomí στην Πόλη του Μεξικού και μια ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑΡΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

531 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ. 27 ΧΡΟΝΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΙΘΑΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

ΜΕ ΕΚΤΙΜΙΣΗ

Ποτέ ξανά Μεξικό χωρίς Εμάς!

Για την Ολοκληρωμένη Ανασύσταση των Λαών μας!

ΕΘΝΙΚΟ ΙΘΑΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΙΘΑΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

«Για να μην ξεχνάμε, για να θυμόμαστε, για να ενωθούμε μπροστά σε τόσες αντιξοότητες, ΚΑΛΟΥΜΕ τους Λαούς, τις Κοινότητες, τις Οργανώσεις, τις Συλλογικότητες, τους Συνεταιρισμούς και όλες τις εκφράσεις των Ιθαγενών, των Αγροτών, του Λαού, των Αναρχικών, των Φεμινιστριών, των Υπερασπιστών του Περιβάλλοντος, των Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, των Ελεύθερων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ή όπως αλλιώς ονομάζονται, να οργανώσουν και να πραγματοποιήσουν δράσεις στις 12 Οκτώβρη με τρόπο οργανωμένο, συντονισμένο και κατά τόπους.
Σταματήστε την απαλλοτρίωση, τη λεηλασία και την καταστροφή της φύσης και των εδαφών από το μεγάλο παγκόσμιο κεφάλαιο και τα εταιρικά κράτη!»

The post 12 Οκτώβρη: Μέρα αντίστασης & αξιοπρέπειας των αυτοχθόνων (Κάλεσμα για παγκόσμια δράση) first appeared on Aυτολεξεί.

Σήμερα είναι η σειρά της επαρχίας Jujuy στην Αργεντινή, αλλά χθες συνέβη στο Περού, τη Χιλή και τη Βραζιλία. Και αύριο θα συμβεί ξανά σε οποιοδήποτε μέρος, όπου η συσσώρευση κεφαλαίου μέσω της απαλλοτρίωσης των λαών και της γης είναι ο κύριος τρόπος με τον οποίο λειτουργούν οι πολυεθνικές. Ένας τρόπος για τον οποίο το μόνο που μετράει είναι ο πλούτος του υπεδάφους, ενώ τα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα όντα αποτελούν μόνο εμπόδιο για την αύξηση του κεφαλαίου.

Στη Βραζιλία, ο Λούλα δεν μπορεί να τηρήσει την προεκλογική του υπόσχεση, να προχωρήσει, δηλαδή, στην αναγνώριση και την οριοθέτηση των αυτόχθονων εδαφών – την οποία κάθε κυβέρνηση υποχρεούται να κάνει από το Σύνταγμα του 1988 – αλλά που κανείς, ούτε η δεξιά ούτε η αριστερά, δεν διανοήθηκε ποτέ ότι έπρεπε να σεβαστεί μέχρι τέλους.

Στο Περού, η αντιδραστική Ντίνα Μπολουάρτε έχει εξαπολύσει τις στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις εναντίον των λαών των Άνδεων για να διευκολύνει την ασυδοσία των εξορυκτικών εταιριών που αρπάζουν τον πλούτο και αφήνουν σε αντάλλαγμα μόνο περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή. Οι περισσότεροι από πενήντα νεκροί δεν ενόχλησαν ούτε την κυβέρνηση ούτε τους διεθνείς οργανισμούς που φωνάζουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα μόνο όταν τους αφορά άμεσα.

Στη Χιλή, ο «προοδευτικός» πρόεδρος Γκάμπριελ Μπόριτς στρατιωτικοποίησε το Wall Mapu (το όνομα με το οποίο οι Μαπούτσε προσδιορίζουν την επικράτειά τους στη χιλιανή και την αργεντίνικη Παταγονία) με ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων μεγαλύτερη από αυτή των προηγούμενων κυβερνήσεων, για να υπερασπιστεί τα εδάφη που σφετερίστηκαν οι εταιρίες υλοτομίας από τις αυτόχθονες και αγροτικές κοινότητες. Με το ίδιο χέρι με το οποίο στρατιωτικοποιεί τις περιοχές των Μαπούτσε, ο Μπόριτς συγχωρεί στους Carabineros τα περισσότερα από 400 μάτια που τυφλώθηκαν από σφαίρες καουτσούκ ή δακρυγόνα που εκτοξεύτηκαν κατά πρόσωπο στη διάρκεια της εξέγερσης του 2019. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι κρατικοί θεσμοί έχουν τη μεγαλύτερη λαϊκή υποστήριξη της χώρας.
Για να μην μιλήσουμε για την Τσιάπας, όπου υπό την προοδευτική κυβέρνηση του López Obrador υπήρξαν 110 ένοπλες επιθέσεις εναντίον των ζαπατίστικων κοινοτήτων Moisés και Gandhi, του Caracol 10, εντός του δήμου του Ocosingo. Οι παραστρατιωτικές ομάδες έχουν την υποστήριξη του κυβερνώντος κόμματος μέσω της κυβέρνησης της πολιτείας Τσιάπας.

Στο Jujuy, αυτή τη φορά, πρόκειται για την εξόρυξη λιθίου, για την οποία η επαρχιακή κυβέρνηση της Αργεντινής πρέπει να χτυπήσει τους αυτόχθονες πληθυσμούς και τις περισσότερες από 400 κοινότητές τους που αντιτίθενται στο ότι έγιναν αόρατες για το νέο επαρχιακό σύνταγμα. Το ότι ο Κυβερνήτης Χεράρντο Μοράλες είναι γενοκτόνος και οικοκτόνος, πρόθυμος να εξαλείψει οποιονδήποτε για να ικανοποιήσει την πείνα του για εξουσία, δεν πρέπει να μας κάνει να παραβλέψουμε πολλά άλλα σημαντικά γεγονότα.

Το πρώτο είναι ότι αυτός ο κυβερνήτης θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος αντιπρόεδρος της Αργεντινής, χάρη στη δράση και τη «μεγαλοψυχία» των μεσαίων στρωμάτων που θεωρούν τους ιθαγενείς ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, που δεν τους θεωρούν, δηλαδή, ανθρώπους σαν όλους τους άλλους.

Το δεύτερο είναι ότι ο Μοράλες είναι μέρος ενός πολιτικού συστήματος που ασχολείται μόνο με τη διαχείριση αυτού του μοντέλου και, υπό αυτή την έννοια, δεν διαφέρει πολύ από τους άλλους πολιτικούς που βρίσκονται και στις δύο πλευρές του πολιτικού «οδοφράγματος». Η εθνική κυβέρνηση δεν θέλει, αν και θα μπορούσε, να παρέμβει στο Jujuy για να βάλει τέλος στην καταστολή, γιατί στην πραγματικότητα, ανεξάρτητα από τις διακηρύξεις της, έχει ήδη στρατιωτικοποιήσει ένα μεγάλο μέρος των εδαφών των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, ξεκινώντας από τη Vaca Muerta.

Τα υπόλοιπα είναι απλώς δηλώσεις για να αποσπάσουν μερικές ψήφους. Όσοι θέλουν, πεισματικά, να πιστεύουν ότι υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των Macristi (δεξιά) και των Kirchneristi (αριστερά) θα πρέπει να αναρωτηθούν γιατί καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να βάλει τέλος στον εξορυκτισμό, στη βιομηχανία των εξορύξεων και τις μονοκαλλιέργειες, την εξόρυξη του χρυσού και του λιθίου, της σόγιας και των προϊόντων υποκαπνισμού.

Η μόνη σοβαρή διαμάχη μεταξύ των δύο πολιτικών σχηματισμών περιστρέφεται γύρω από το πώς αντιμετωπίζουν τις λαϊκές τάξεις. Ορισμένοι επικεντρώνονται στην «εξημέρωση» με «κοινωνικά σχέδια» και μια καλή δόση καταστολής. Οι άλλοι ποντάρουν στη μεγαλύτερη καταστολή και μια καλή δόση «κοινωνικών σχεδίων». Όπως βλέπουμε, είναι απλώς θέμα αναλογιών, γιατί και οι δύο πλευρές ποντάρουν, ταυτόχρονα, στην καταστολή και τα «κοινωνικά σχέδια».

Δεν απομένει τίποτα άλλο παρά η αντίσταση. Και στους μεν και στους δε. Με τον καιρό, οι λαοί ανακαλύπτουν ότι πρόκειται απλώς για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αυτή του εξορυκτισμού, που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη στρατιωτικοποίηση των εδαφών, που μολύνει τη γη και την καταστρέφει.

Αυτό το μοντέλο δεν έχει όρια. Οι ετήσιες εκθέσεις του Instituto para el Desarrollo Rural de Sudamérica, με το οποίο συνεργάζεται το Grupo de Estudios Rurales de la Universidad de Buenos Aires, διαβεβαιώνουν ότι περίπου το 40% της γης της Λατινικής Αμερικής βρίσκεται ακόμα στα χέρια των ιθαγενών, των μαύρων και των αγροτών, ή πρόκειται για προστατευόμενες περιοχές, αναπαλλοτρίωτες σύμφωνα με τη νομοθεσία.

Ο εξορυκτισμός προελαύνει σε αυτά τα εδάφη, σε όλη την περιοχή. Το να υφαρπάζεις τη γη από τους λαούς ισοδυναμεί με την αφαίρεση της ζωής τους, γι’ αυτό και την υπερασπίζονται τόσο σθεναρά. Δεν μπορούν να διαπραγματευτούν επί αυτού. Δεν θα το κάνουν.

Γι’ αυτό καλό είναι να υπενθυμίσουμε στο πολιτικό σύστημα της Αργεντινής ότι παίζει με τη φωτιά. Η απειλή ότι θα καταδικάζονταν σε εξαφάνιση οδήγησε τις κοινότητες των Μάγια να οργανωθούν στο EZLN και να αποφασίσουν, αρχικά, για μια ένοπλη εξέγερση. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει ήδη στη νότια Χιλή, στη νότια Κολομβία και στην βραζιλιάνικη Αμαζονία. Δεν θέλουν τον πόλεμο, αλλά δεν τον φοβούνται, αν αυτό που διακυβεύεται είναι η ύπαρξή τους ως λαοί.

Αύριο, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.

The post Πού πηγαίνει ο εξορυκτισμός, Raúl Zibechi first appeared on Aυτολεξεί.

Κλιμακώνεται επικίνδυνα ο πόλεμος ενάντια στις εξεγερμένες ζαπατιστικές κοινότητες. Ένοπλες επιθέσεις από στρατό, παραστρατιωτικούς και καρτέλ, εμπρησμοί και καταστροφή σπιτιών, σχολείων και καλλιεργειών, σοβαροί τραυματισμοί, συλλήψεις και απαγωγές. Στόχος η εξόντωση των ζαπατιστικών βάσεων στήριξης και η υφαρπαγή των εδαφών τους.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ/ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ: 8 ΙΟΥΝΙΟΥ 2023, 18.30: ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΚΟΡΑΗ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ &  18.30: ΚΑΜΑΡΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

UPDATE: 7 ΝΕΚΡΟΙ στην Τσιάπας! To βράδυ της 2 Ιούνη 2023 παραστρατιωτικοί επιτέθηκαν σε εκτοπισμένους κατοίκους της κοινότητας Santa Martha που είχαν βρει καταφύγιο στην αυτόνομη ζαπατιστική κοινότητα Polhó, σκοτώνοντας 7 άτομα. Το Polhó βρίσκεται κοντά στο Ακτεάλ, όπου το 1997 είχε γίνει η δολοφονία των 45 μελών της οργάνωσης Las Abejas. Το τελευταίο διάστημα στο Polhó έχουν καταφύγει πολλοί/ες εκτοπισμένοι/ες (ζαπατίστας και μη) μετά από επιθέσεις παραστρατιωτικών, που τους παίρνουν τη γη. (https://chiapas-support.org/…/armed-attack-on-santa…/). Οι επιθέσεις σχετίζετονται κυρίως με το πρόγραμμα “Sembrando Vida” του AMLO (προέδρου του Μεξικού) που έχει πολώσει τις κοινότητες, με αποτέλεσμα παραστρατιωτικές οργάνώσεις όπως η ORCAO να επιτίθενται κυρίως σε αυτή την περιοχή. Επίσης, η λεωφόρος που θέλουν να φτιάξουν συνδέεται και με το διαντλαντικό διάδρομο και το τρένο μάγια, αλλά η κύρια αιτία τουλάχιστον για τα μέλη των βάσεων υποστήριξης EZLN είναι το πρόγραμμα Sembrando Vida. 

Ακολουθεί η διεθνής ανακοίνωση:

Προς τους λαούς του Μεξικού και του κόσμου, 

Προς τα άτομα, τις συλλογικότητες και τους λαούς που υπερασπίζονται τη Ζωή  

Προς όσ@ς νιώθουν την επιτακτική ανάγκη να δράσουν απέναντι στο φλεγόμενο νοτιοανατολικό Μεξικό. 

Σήμερα, αυτή τη στιγμή, το Μεξικό βρίσκεται στο όριο, σε εκείνο το όριο που πάντα φαίνεται μακρινό έως ότου να πυροδοτηθεί η οργή του Μεξικού από κάτω από μια σφαίρα που έρχεται από πάνω. Ο σύντροφος Ζαπατίστας Jorge López Santíz βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου εξαιτίας της παραστρατιωτικής επίθεσης από την Περιφερειακή Οργάνωση Καφεκαλλιεργητών του Ocosingo (ORCAO), την ίδια οργάνωση που επιτίθεται και παρενοχλεί τις ζαπατιστικές κοινότητες. Η Chiapas βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου με παραστρατιωτικούς και εκτελεστές διαφόρων καρτέλ να μάχονται για την πλατεία και ομάδες αυτοάμυνας, με την ενεργό ή παθητική σύμπραξη των κυβερνήσεων του Rutilio Escandón Cadenas και του Andrés Manuel López Obrador. 

Ο Ζαπατιστικός Στρατός Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN), ο οποίος διαφυλάττει την ειρήνη, αναπτύσσοντας το αυτόνομο πρόγραμμά του στα εδάφη του και προσπαθεί να αποφύγει  τις βίαιες συγκρούσεις με παραστρατιωτικές και άλλες δυνάμεις του μεξικανικού κράτους, δέχεται συνεχώς παρενοχλήσεις, επιθέσεις και προκλήσεις. Από τα τέλη του 20ου αιώνα  μέχρι σήμερα, ο EZLN έχει επιλέξει έναν ειρηνικό, πολιτικό αγώνα, παρά το γεγονός ότι οι κοινότητές του δέχονται πυροβολισμούς, οι καλλιέργειές τους πυρπολούνται και τα ζώ τους δηλητηριάζονται. Αν και, αντί να επενδύσουν στον πόλεμο, έχουν αφιερωθεί στο έργο της οικοδόμησης νοσοκομείων, σχολείων και αυτόνομης διακυβέρνησης, που ωφελούν Ζαπατίστας και μη Ζαπατίστας, οι κυβερνήσεις από τον Carlos Salinas μέχρι τον López Obrador προσπάθησαν να τους απομονώσουν, να τους απονομιμοποιήσουν και να τους εξοντώσουν. Σήμερα, λίγους μήνες πριν από την 40ή επέτειο του EZLN, η παραστρατιωτική  επίθεση της ORCAO οδήγησε στο να κρέμεται η ζωή ενός ανθρώπου από μια κλωστή, ακριβώς όπως η έκρηξη του Μεξικού των από κάτω που δεν μπορεί πλέον να αντέξει την πίεση που δέχεται η αξιοπρέπειά του ή τον πόλεμο εναντίον των κοινοτήτων και των  εδαφών του.

Η επίθεση της ORCAO δεν είναι μια σύγκρουση μεταξύ κοινοτήτων, όπως θα τη χαρακτήριζε ο Carlos Salinas και σίγουρα θα προσπαθεί να ισχυριστεί ο López Obrador. Η  επίθεση αποτελεί άμεση ευθύνη της κυβέρνησης της Chiapas και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Πρώτον, γιατί συγκάλυψε την εξάπλωση των εγκληματικών ομάδων που μετέτρεψαν την Chiapas από μια πολιτεία με σχετική ηρεμία σε εστία βίας. Δεύτερον, για τη σιωπή και την παθητικότητα τους απέναντι στην προφανή κατάσταση στα νοτιοανατολικό  Μεξικό. Γιατί η ORCAO επιτίθεται στις ζαπατιστικές κοινότητες; Γιατί μπορεί. Γιατί το  επιτρέπει η κυβέρνηση του Rutilio Escandón; Επειδή στην Chiapas των από πάνω, το να  κυβερνάς σημαίνει να πνίγεις στο αίμα τους ιθαγενείς. Γιατί σιωπά ο López Obrador; Επειδή ο κυβερνήτης της Chiapas είναι κουνιάδος του αγαπημένου του υπουργού Εσωτερικών, Adán Augusto López˙ επειδή, όπως και οι προκάτοχοί του, δεν μπορεί να αντέξει μια ομάδα εξεγερμένων να αποτελεί το σημείο αναφοράς της ελπίδας και της αξιοπρέπειας˙ επειδή πρέπει να δικαιολογήσει μια στρατιωτική δράση με σκοπό να «καθαρίσει» το νοτιοανατολικό Μεξικό και να επιβάλει τελικά τα μεγαπρογράμματά του. 

Θεωρούμε, επίσης, ότι αυτή η επίθεση είναι το αποτέλεσμα της κοινωνικής πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης που αποσκοπεί στο διχασμό και τη διαφθορά, καταστρέφοντας τον κοινωνικό ιστό των κοινοτήτων και των λαών της χώρας μας και, ειδικότερα, της Chiapas. Βλέπουμε με ανησυχία ότι προγράμματα όπως το «Sembrado Vida» – κύριο χαρακτηριστικό  του οποίου είναι ότι έχει πρακτικά τον ίδιο προϋπολογισμό με το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Γεωργίας – και άλλα παρόμοια, προωθούν τη σύγκρουση μεταξύ κοινοτήτων των οποίων ιστορικά έχουν υφαρπάξει τα εδάφη και τα δικαιώματα, καθώς χρησιμοποιούνται ως  μηχανισμοί πολιτικού ελέγχου και ως διαπραγματευτικό όπλο ώστε οργανώσεις όπως η  ORCAO να αποκτήσουν πρόσβαση στα υποτιθέμενα οφέλη που παρέχουν αυτά τα  προγράμματα, με τίμημα την αρπαγή των ανακτημένων αυτόνομων ζαπατιστικών εδαφών. Είναι ξεκάθαρο σε μας πως δεν πρόκειται για συγκρούσεις μεταξύ κοινοτήτων αλλά για επιχείρηση κατά της εξέγερσης που επιδιώκει να καταστρέψει τον EZLN και όλες τις κοινότητες και τους λαούς που συνεχίζουν να αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή ζωή. 

Σκοπός όσων υπογράφουμε αυτή την επιστολή είναι να απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε μας και σε όσ@ς πιστεύουν ότι πρέπει να εξεγερθεί η αξιοπρέπεια και ο λόγος για να  σταματήσει η σφαγή που προμηνύεται˙ για να καλέσουμε όσ@ς συμφωνούν με τη σημερινή κυβέρνηση να ανοίξουν τις καρδιές τους μπροστά στις αδικίες που κατακλύζουν το παρόν αυτής της χώρας, πέρα από τις πολιτικές τους συγγένειες ή συμπάθειες˙ για να συναντηθούμε απέναντι στην αναγκαιότητα να δράσουμε με κοινό στόχο τον τερματισμό αυτής της θηριωδίας.

Υπογράφουμε αυτή την επιστολή επειδή θεωρούμε επιτακτική την ανάγκη να σταματήσει η  παραστρατιωτική βία στην Chiapas, γιατί αν δεν το κάνουμε θα σημαίνει ότι αφήνουμε το Μεξικό να βυθιστεί ακόμα περισσότερο στον ατελείωτο πόλεμο που το διαμελίζει. Απαιτούμε δικαιοσύνη για τον Jorge López Santíz. Απαιτούμε την απόλυτη διάλυση της ORCAO. Απαιτούμε να διεξαχθεί έρευνα εις βάθος για την κυβέρνηση του Rutilio Escandón. Απαιτούμε να σταματήσει ο López Obrador με τη σιωπή του, να γίνεται συνεργός στη βία στην Chiapas. 

Επαναλαμβάνοντας τα αιτήματα του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου, απαιτούμε: 

1. Να διασφαλιστεί η υγεία του συντρόφου Jorge και να του παρασχεθεί όλη η απαραίτητη φροντίδα για όσο διάστημα χρειαστεί. 
2. Να σταματήσει η ένοπλη επίθεση εναντίον της κοινότητας Moisés Gandhi και να γίνει σεβαστό το αυτόνομο έδαφός της.  
3. Να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί αυτών των παραστρατιωτικών  επιθέσεων.  
4. Να διαλυθούν οι ένοπλες ομάδες μέσω των οποίων παραμένει ενεργός και κλιμακώνεται ο πόλεμος εναντίον των ζαπατιστικών κοινοτήτων.  

Απαιτούμε, επίσης, την άμεση απελευθέρωση του Manuel Gómez, βάσης στήριξης του EZLN, την άδικη φυλάκιση του οποίου δεν ξεχνάμε.  

Μαζί με το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο (CNI) προειδοποιούμε ότι ο πόλεμος που έχουν κηρύξει στους αυτόχθονες λαούς, τους προστάτες της μάνας γης, μας αναγκάζει να δράσουμε οργανωμένα για να σταματήσουμε την αυξανόμενη βία και να  αποκαταστήσουμε τη σχέση μας και τη φροντίδα μας για τη Ζωή. 

Καλούμαστε να διαδηλώσουμε στους δρόμους, στις πρεσβείες και τα προξενεία, στα  κέντρα σπουδών και τους χώρους εργασίας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παντού, όπου είναι εφικτό και αναγκαίο, ενάντια στη βία του στρατού, των παραστρατιωτικών και του  οργανωμένου εγκλήματος και για την υπεράσπιση της Ζωής.  

Καλούμαστε και σας καλούμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να οργανώσουμε μια ημέρα αποκεντρωμένων δράσεων από τις 27 Μαΐου έως τις 10 Ιουνίου και μια  συντονισμένη δράση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο στις 8 Ιουνίου. 

Να σταματήσει ο πόλεμος κατά των ζαπατιστικών λαών.

Όταν χτυπούν έν@/μια από μας, μας χτυπούν όλ@ς!

Την ανακοίνωση υπογράφουν διεθνώς εκατοντάδες άνθρωποι και συλλογικότητες. ΒΛΕΠΕ: https://www.congresonacionalindigena.org/

The post Κλιμακώνεται ο πόλεμος ενάντια στις εξεγερμένες ζαπατιστικές κοινότητες – Παγκόσμιες δράσεις first appeared on Aυτολεξεί.

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος υψηλός είρων της αρθρογραφίας Τ. Θεοδωρόπουλος παρομοίασε προχτές τους κατοίκους των Εξαρχείων με τους… Απάτσι, οι οποίοι σύμφωνα με την ανάλυσή του απέτυχαν να αναχαιτίσουν την επέλαση του σιδηροδρόμου στις ΗΠΑ, ούτε λίγο ούτε πολύ, εξαιτίας του «πρωτογονισμού» τους.

Όπως μας δίνει να καταλάβουμε με περισσή χαιρεκακία, η ήττα αυτή υπήρξε μια δίκαιη ήττα. Μια ήττα που την απολαμβάνει ακόμη ο ίδιος σήμερα. Γιατί σύμφωνα με τον κύριο Θεοδωρόπουλο, η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι ο βίαιος εκσυγχρονισμός, το δίκαιο του ισχυρότερου και η επιβολή από τα πάνω προς τα κάτω.

Καμία έκπληξη σε ό,τι αφορά την τοποθέτηση.

Το φαιδρό είναι ότι χρησιμοποιεί ως προσβολή (και μάλιστα ισχυρή κατά τη διόλου ταπεινή του άποψη) την ιδιότητα και τη σημειολογία του ιθαγενούς, δηλαδή του αυτόχθονα. Ο χαρακτηρισμός των κατοίκων και των υπερασπιστών των Εξαρχείων ως ιθαγενών (απλά χωρίς τα ωραία φτερά, όπως «χαριτολογεί») συνιστά ένα χυδαίο είδος πρόκλησης το οποίο επιχειρεί (ασχέτως των πιθανοτήτων πραγματικής επιτυχίας) να δημιουργήσει συνειδησιακή εμπλοκή και αξιακό διχασμό – αν και καταλήγει απλά ένα κακό μπούλινγκ προαυλίου για να πούμε την αλήθεια.

Παρ’ όλα αυτά, η επίθεση στον αυτόχθονα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι και του αστικού εξευγενισμού αλλά και όλης της φιλοσοφίας της ελεύθερης αγοράς του seek and destroy. Ένα μεγάλο κομμάτι της νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας βασίζεται στο displacement, στην εκδίωξη η οποία έχει σκοπό τη γεωπολιτική αποψίλωση με σκοπό την εκμετάλλευση χωρίς τριβές και «οχλήσεις» προς τους μεγάλους «δικαιούχους».

Η κινητικότητα του κεφαλαίου, των εργαζομένων, των digital nomad και των happy traveller είναι μέρος αυτής της μεγαλύτερης εικόνας. Η δημιουργία μεταναστευτικών ροών μικρής και μεγάλης κλίμακας είναι επίσης αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του συστήματος συμπεριφορών και αποφάσεων. Χρόνια τώρα, άλλωστε, η επενδυτική δραστηριότητα στις μεγάλες κλίμακες είναι σε μεγάλο βαθμό αποκομμένη από τις έννοιες της εντοπιότητας και της κοινωνικο-οικονομικής και πολιτισμικής «συγγένειας» του επενδυτή με το περιβάλλον της επένδυσης.

Η διατήρηση της υψηλής ρευστότητας και την επισφάλειας μέσα από τη μετατόπιση ή την εκδίωξη έχει το δευτερογενές πλεονέκτημα ότι εξασφαλίζει την ελάχιστη δυνατή εντόπια ενημερότητα και τη διάσπαση των αντίστοιχων μηχανισμών αντίστασης και αλληλεγγύης.

Ταυτόχρονα, η ρευστότητα αυτή αυξάνει την εντροπία πάνω στην οποία οι τεχνητές και μη κρίσεις μπορούν να ευδοκιμούν και να πολιτογραφούνται ως μέρος του οικοσυστήματος, ως πραγματικότητα – και μέσα στην οποία η καιροσκοπία και η κερδοσκοπία βρίσκουν το φυσικό τους περιβάλλον (ο λύκος στην αναμπουμπούλα κλπ. κλπ., μιας που αρέσουν οι παρομοιώσεις στον κύριο Θεοδωρόπουλο).

Η τοποθέτηση του κυρίου Θεοδωρόπουλου πάντως δεν είναι καθόλου πρωτότυπη ή προσωπική. Αντικατοπτρίζει με τρομακτική ακρίβεια τη διπρόσωπη ρητορική και τη διττή στόχευση που έχει η παγκοσμιοποιημένη κερδοσκοπία: η εθνική καθαρότητα και η διαφύλαξη του πολιτισμού έχουν σημασία μόνο στον βαθμό που οι αυτόχθονες δεν εμποδίζουν και δεν αμφισβητούν την πλήρη εργαλειοποίηση και εμπορευματική εκμετάλλευση όλων των διαστάσεων και των προεκτάσεων της βιολογικής, κοινωνικής και οικονομικής ύπαρξής τους.

Τη στιγμή της αντίστασής τους, η ιθαγένειά τους μετατρέπεται σε απειλή.

Ίδια ακριβώς με αυτή που συνιστά η «εισβολή» (δηλαδή η φυσική συνέπεια της εκδίωξης) των μεταναστών και των προσφύγων, των «μετακινούμενων ιθαγενών» δηλαδή που τολμούν να μην αφήσουν την ταυτότητά τους, την πολιτιστική και προσωπική τους αυτοδιάθεση πίσω πριν περάσουν τα σύνορα. Σύνορα τα οποία όταν αφορά τις «μεγάλες» επενδύσεις είναι παραδόξως ορθάνοιχτα. Ή καλύτερα διάτρητα.

The post Ποιον απειλούν οι… απάτσι των Εξαρχείων; first appeared on Aυτολεξεί.

Η οπτική της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία στο πλαίσιο μιας μετα-αποικιακής και απο-αποικιακής θεωρίας μπορεί να είναι μια δύσκολη υπόθεση. Αυτή η ανάρτηση δανείζεται μερικά πρόσφατα άρθρα ως αφετηρία για να διερευνήσει μερικές από τις αμφισημίες της.

Αποαποικιοποίηση, μέρος 1: Ουκρανία και Ρωσία

Γράφοντας στο περιοδικό e-Flux (και αναδημοσιεύοντάς το στο αριστερό γερμανικό περιοδικό Taz), ο Oleksiy Radynski, σκηνοθέτης και συνιδρυτής του Κέντρου Ερευνών Οπτικού Πολιτισμού του Κιέβου, ξεδιαλύνει έξυπνα τα βαθιά αποικιοκρατικά ερείσματα του πολέμου του Πούτιν κατά της Ουκρανίας και των Ουκρανών. Στο «Η υπόθεση κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας», ο Radynski ακολουθεί συνοπτικά δύο συναρπαστικές γραμμές επιχειρηματολογίας (κάθε μία από αυτές έχει αναπτυχθεί σε μεγαλύτερο βάθος από άλλους, αλλά όχι εξ όσων γνωρίζω συνδυασμένες με έναν τόσο συνοπτικό και επικαιροποιημένο σχετικό τρόπο, γι’ αυτό επομένως εστιάζω σε αυτό).

Η πρώτη γραμμή σκέψης υποστηρίζει ότι ο αντι-ουκρανισμός του Πούτιν και πολλών Ρώσων –το «βαθύ εθνικό και πολιτικό μίσος προς τους Ουκρανούς» που είναι εμφανές στις πρόσφατες ομιλίες του– αποτελεί μία αποκήρυξη αυτού που απειλεί εσωτερικά τη Ρωσία. Η Ουκρανία σήμερα αντιπροσωπεύει «μια ριζικά διαφορετική Ρωσία», με την αποκήρυξη να λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις.

«Αυτό που ο Πούτιν αποκαλεί “ιστορική ενότητα” των δύο εθνών αναφέρεται σε αιώνες αυτοκρατορικής κυριαρχίας από τη Ρωσία… Εμείς [οι Ουκρανοί] μοιραζόμαστε με τους Ρώσους μια ιστορία δουλοπαροικίας (μια μορφή de facto δουλείας στη Ρωσική Αυτοκρατορία), εργατικών κινημάτων, επανάστασης, εκβιομηχάνισης και πολέμου. Πολλές γενιές των οικογενειών μας έχουν αναμιχθεί μεταξύ τους. Αλλά κάθε σχέση μεταξύ μητροπόλης και αποικίας –όπως κάθε σχέση μεταξύ αφέντη-σκλάβου– είναι διαλεκτική και αμοιβαία. […]

Με τον αποικισμό της Ουκρανίας, η ρωσική μητρόπολη είχε ακούσια καταπιεί μια πολιτική κουλτούρα βασισμένη σε οριζόντιες μορφές δημοκρατίας –ακόμη και αν φαίνονται σκληρές, όπως τα συμβούλια των Κοζάκων, τους αναρχικούς στρατούς του Νέστορ Μάχνο ή τις εξεγέρσεις του Μαϊντάν. Και αυτή η ξένη παρουσία θα διαλύσει τη μητροπόλη εκ των έσω. Κατά κάποιον τρόπο, ο φόβος του Πούτιν για μια εξέγερση «ρωσικού Μαϊντάν» στη Μόσχα είναι απόλυτα δικαιολογημένος – αλλά όχι επειδή, όπως υποδηλώνει η ρωσική προπαγάνδα, θα οργανωθεί από Ουκρανούς τρομοκράτες εκπαιδευμένους από το ΝΑΤΟ. Ο φόβος είναι δικαιολογημένος επειδή, αν οι Ρώσοι είναι λίγο Ουκρανοί, μπορεί επίσης να είναι σε θέση να ανατρέψουν μια αυταρχική κυβέρνηση…

Είναι αυτή η “ιστορική ενότητα” που η σημερινή αυταρχική Ρωσία προσπαθεί με κάθε μέσο να ξορκίσει στο εσωτερικό της, μετατρέποντας τη Ρωσία σε αστυνομικό κράτος και προλαμβάνοντας τη λαϊκή εξέγερση».

Με άλλα λόγια, η Ουκρανία απειλεί να ανατρέψει την «ιστορική ενότητα» του ρωσικού ιμπεριαλισμού — έτσι (για τον Πούτιν) πρέπει να εξοντωθεί.

Η δεύτερη γραμμή επιχειρηματολογίας του Radynski είναι ότι ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, έχει τις ρίζες του σε μια σλαβική και προς Ανατολάς εκδοχή της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας των εποίκων που επεκτάθηκε σε όλη την Αμερική και πέρα από αυτήν. Μακριά από την απλή επέκταση για την ειρηνική εγκατάσταση στα εδάφη της «πατρίδας» ανατολικά του Ρως του Κιέβου, όπως συχνά θεωρείται, η επέκταση προς την ανατολή, τον βορρά και τον νότο περιλάμβανε «τη γενοκτονία των αυτόχθονων πληθυσμών» (φινο-ουγγρικοί και τουρκικοί ομιλούντες λαοί, μεταξύ άλλων), «την εξόρυξη πόρων και την εμφάνιση μιας αυταρχικής διακυβέρνησης».

Όπως αναφέρθηκε, τα επιχειρήματα του Radynski δεν είναι πρωτότυπα (ούτε προσδιορίζονται ως τέτοια) και υπάρχουν και άλλοι που τα έχουν αναπτύξει σε πιο λεπτομερή και εκλεπτυσμένη μορφή. Για παράδειγμα, σχετικά με τον ρωσικό αποικισμό της Άπω Ανατολής της Σιβηρίας, βλέπε Forsyth 1994· Stephan 1994· Wood 2011· Pesterev 2015. Σχετικά με τη ρωσική αυτοκρατορική αποικιοκρατία γενικότερα, συμπεριλαμβανομένων των αυτο-δικαιολογούμενων λόγων της «αυτο-αποικιοποίησης», βλέπε Sunderland 2000· Morrison 2012· Tlostanova 2012· Etkind 2013 και 2015· Eskanian 2015· και αυτό το όμορφα εικονογραφημένο άρθρο του Engelhardt του 2020. Και σε σχέση με την Ουκρανία, Chernetsky 2003· Velychenko 2004· Sakwa 2015· αυτό το πάνελ του 2020· και Badior 2022. Και αυτά είναι απλώς μια διάσπαρτη ματιά.

Ο Radynski καταλήγει, προκλητικά, υποστηρίζοντας ότι:

«Το Κίεβο αποδέχεται τη χιλιετή ιστορική του ευθύνη απέναντι στα αποικιοκρατούμενα έθνη που καταπιέζονται στη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία, αναγνωρίζοντας καθυστερημένα τον εαυτό του ως μια ατυχή προέλευση ενός δεσποτικού, αποικιοκρατικού ρωσικού κράτους – ενός κράτους που καταπιέζει κάθε λαό που έχει την ατυχία να βρίσκεται στα εδάφη του, συμπεριλαμβανομένου του ρωσικού λαού. Για το καλό όλων αυτών των λαών –και της υπόλοιπης ανθρωπότητας– το ρωσικό κράτος με τη σημερινή του μορφή θα πρέπει να πάψει να υπάρχει».

Σε αυτή τη σκόπιμα προκλητική εκδοχή της αποαποικιοποίησης, το Κίεβο, η ουκρανική πρωτεύουσα, θα ανακτούσε τον (αποικιακό/μετα-αποικιακό) μανδύα της «μητέρας των ρωσικών πόλεων» για να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην αποαποικιοποίηση ολόκληρου αυτού του μέρους του κόσμου, το οποίο μέχρι σήμερα έχει παραμεληθεί σε μεγάλο βαθμό από την αποαποικιοκρατική θεωρία. Η αποαποικιοποίηση ως απελευθερωτική διαδικασία θα προχωρούσε έτσι μέσω του Κίεβου, με αυτή τη χιλιετή πρωτεύουσα να αποτελεί πλέον ένα «υποχρεωτικό σημείο διέλευσης» για αυτή τη διαδικασία [όπως θα την αποκαλούσε η θεωρία «δράστη-δικτύου» (actor-network theory)].

Αποαποικιοποίηση, μέρος 2: Ρωσία και κόσμος

Εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Τα επιχειρήματα σχετικά με την αποαποικιοποίηση στηρίζονται στην κατανόηση της ταυτότητας του αποικιοκράτη. Μια διεξοδική ιστορική ανάλυση μπορεί να διακρίνει ουσιαστικά μεταξύ της βρετανικής, της γαλλικής, της ισπανικής, της ρωσικής και άλλων μορφών αποικιακής και αυτοκρατορικής εξουσίας. Μια λιγότερο διεξοδική, αλλά πιο διεθνώς αποδεκτή, κατανόηση συνήθως στοχεύει στην ευρεία και πιο χαλαρή κατηγορία της «Δύσης», ενώ θέτει τον εαυτό της δήθεν στην υπηρεσία της μη Δύσης, δηλαδή «όλων των υπολοίπων». Κάθε μία από αυτές τις προσεγγίσεις έχει τις αρετές της (η Ευρώπη, μιλώντας γενικά, πράγματι αποίκισε τον κόσμο) αλλά ενέχει και τους κινδύνους της (δείτε εδώ, για παράδειγμα, μια κακώς εμπεριστατωμένη «αποαποικιακή» ανάλυση της εισβολής στην Ουκρανία).

Ας το θέσουμε αυτό στο πλαίσιο του πολέμου που διεξάγεται «για να κερδηθούν οι καρδιές και τα μυαλά» στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης. Όπως έδειξε η ανάρτηση του Carl Miller στο twitter, ο ρωσικός πόλεμος πληροφοριών μπορεί να μην πηγαίνει τόσο καλά στη Δύση κατά τη διάρκεια της παρούσας εισβολής – έχει κυρίως επιτύχει σε αποσπασματικούς πυρήνες της ακροδεξιάς (και της άκρας αριστεράς). Αλλά φαίνεται να πηγαίνει πολύ καλύτερα στη μη Δύση, ειδικά στις χώρες BRICS (Βραζιλία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) και σε άλλα μέρη της Αφρικής και της Ασίας, όπου μπορεί στην πραγματικότητα να στοχεύει στρατηγικά. Ο Ali Breland, στον ιστότοπο motherjones, ασκεί το ίδιο επιχείρημα και σημειώνει ότι η δεξιά πτέρυγα των ΗΠΑ έχει μόλις αρχίσει να παίρνει μέρος στη δράση υπέρ του Πούτιν. Μια άλλη δράση της ρωσικής στρατηγικής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ότι επικεντρώνεται στο να προκαλεί φόβο παρά αγάπη, και επιτυγχάνει περισσότερα με αυτό.

Όπως υποστήριξα στο πρόσφατο άρθρο μου για τον Noam Chomsky, ένα από τα μαθήματα αυτής της εισβολής είναι ότι ζούμε σε έναν ασταθή και πολυπολικό κόσμο, και αν οι αναλυτικοί μας φακοί παραμείνουν προσκολλημένοι στην Ευρώπη και τον ατλαντικό κόσμο, δεν θα αναγνωρίσουμε τι συμβαίνει.

Ένας στοχαστής που το υποστηρίζει αυτό εδώ και πολύ καιρό, αλλά ο οποίος το έχει χρησιμοποιήσει υπέρ του ρωσικού νεο-ιμπεριαλισμού, είναι ο Alexander Dugin (στον οποίο έχουμε αναφερθεί σε αυτό το blog αρκετές φορές). Όπως οι αποαποικιακοί στοχαστές τονίζουν την ανάγκη εξισορρόπησης «της Δύσης έναντι των υπολοίπων», παίρνοντας το μέρος των τελευταίων, ο Dugin θέτει τον εαυτό του ως γεωπολιτικό θεωρητικό για «τους υπόλοιπους». Και όπως ένα συγκεκριμένο (αλλά όχι κυρίαρχο) μέρος αποαποικιακών στοχαστών, χαρτογραφεί κι ο ίδιος αυτή τη δυαδικότητα «Δύσης έναντι των υπολοίπων» στην αντίθεση της παράδοσης έναντι της προόδου, όπου η Δύση διαφθείρει τον ιστό της παραδοσιακής κοινωνίας, που ήταν «οργανικός», «ολιστικός», «ριζωμένος» κ.λπ. 

Γράφει ο Dugin, «Με τον Διαφωτισμό, η Δύση εισήλθε σε έναν εντελώς τεχνητό πολιτισμό βασισμένο σε λανθασμένες ιδέες – όπως η πρόοδος, ο υλισμός, η τεχνολογία, ο καπιταλισμός, ο εγωισμός και ο αθεϊσμός. Αυτός ήταν ο Διαφωτισμός – η «Λουσιφεριανή υπερηφάνεια», ο πόλεμος ενάντια στον Παράδεισο. Αυτό συμπίπτει με τη δυτική αποικιακή επέκταση. Η αποικιοκρατία ήταν ένα είδος προβολής της ίδιας ασθένειας σε παγκόσμια κλίμακα. Κανένας άλλος πολιτισμός δεν συγκέντρωσε τόση προσπάθεια στην υλική πτυχή της ζωής όσο η Δύση. Οι Κινέζοι ανακάλυψαν τη σκόνη εδώ και πολύ καιρό, αλλά τη χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν όμορφα πυροτεχνήματα. Ήταν ένα είδος πολιτιστικών και καλλιτεχνικών φαινομένων. Όταν οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν την ίδια πυρίτιδα, άρχισαν αμέσως να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον και όλους τους άλλους λαούς. Η δυτική ηγεμονία βασίζεται στην ασθένεια, οπότε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τον δυτικό πολιτισμό της νεωτερικότητας ως παθολογία».

Το επιχείρημα αυτό θα φαινόταν στους ιστορικούς ως αρκετά επιπόλαιο, αλλά η απήχησή του στη μη Δύση είναι εύκολο να κατανοηθεί. Εδώ ο Dugin απευθύνεται στους Λατινοαμερικάνους το 2019: «Η Λατινική Αμερική είναι για άλλη μια φορά το έδαφος της γεωπολιτικής διαλεκτικής του αποικισμού/αποαποικιοποίησης. Παντού –σε Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Ουρουγουάη κ.ο.κ.– βλέπουμε το ίδιο μοτίβο: φιλοαμερικανοί φιλελεύθεροι (+φιλελεύθεροι ακροδεξιοί) εναντίον δυνάμεων αποαποικιοποίησης, κυρίως αριστεροί».

Και πάλι, σε συνέντευξή του στο τουρκικο-κινεζικό περιοδικό Belt and Road Initiative Quarterly (BRIQ), όπου υποστηρίζει μια συμμαχία Ρωσίας-Κίνας ως το κύριο πλεονέκτημα του αγώνα κατά της ηγεμονίας της «φιλελεύθερης-παγκοσμιοκρατικής» Δύσης:

«Πρέπει να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας, όλους τους λαούς, τον τουρκικό λαό, τον ρωσικό λαό, τον κινεζικό λαό, τον ευρωπαϊκό λαό, τους αμερικανικούς λαούς, από αυτόν τον διεθνή φιλελεύθερο βάλτο. Πρέπει να απελευθερωθούμε από τον ολοκληρωτικό λόγο που οικοδομήθηκε πάνω στο “αυτονόητο” δόγμα ότι μόνο ο φιλελευθερισμός μπορεί να γίνει αποδεκτός ως καθολική ιδεολογία, ότι μόνο οι δυτικές αξίες πρέπει να αφομοιωθούν ως κάτι καθολικό. Με την ανάπτυξη της Κίνας και την επιμονή του Πούτιν να υπερασπιστεί και να ενισχύσει τη ρωσική κυριαρχία, αντιπροσωπεύεται τώρα μια στρατηγική για την εξασφάλιση της ανεξαρτησίας της Κίνας και της Ρωσίας, δουλεύοντας σε συνεργασία και συμμαχώντας. Τώρα, μπορούμε να μιλήσουμε για τη ρωσο-κινεζική συμμαχία ως τη γεωπολιτική συμμαχία που αντιτίθεται στην ατλαντική παγκόσμια τάξη. Τα έθνη-κράτη δεν μπορούν να καθιερώσουν, να εξασφαλίσουν και να διατηρήσουν την πραγματική κυριαρχία. Πρέπει να αντιταχθούμε από κοινού σε αυτήν την παγκόσμια πίεση. Πάνω απ’ όλα, στην παρούσα φάση, πρέπει να δημιουργήσουμε μια πολυπολική συμμαχία μεταξύ όλων των δυνάμεων, όλων των κρατών, όλων των χωρών και πολιτισμών που αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους. Αυτή είναι η λογική συνέχεια της αποαποικιοποίησης. Η αποαποικιοποίηση δεν έχει ολοκληρωθεί· μόλις ξεκίνησε».

Τα προβλήματα στην επιχειρηματολογία του Dugin είναι πολλαπλά.

Ο στόχος του –η Δύση– αρθρώνεται με τρόπους που θα είχαν απήχηση στους αριστερούς αποαποικιακούς στοχαστές της Λατινικής Αμερικής (για μερικούς από τους οποίους τρέφω σεβασμό και αξιοποιώ στη διδασκαλία και τη γραφή μου), άλλα με μια διαφορά στην έμφαση: ο Dugin αντικαθιστά τον αντικαπιταλισμό τους με τον αντιφιλελευθερισμό και τη δύναμη της αυτόχθονης σκέψης με την αόριστη έννοια της «παράδοσης». Πάνω απ’ όλα, η στρατηγική των «μεγάλων δυνάμεων» του Dugin –η οποία στοχεύει στην οικοδόμηση μιας συμμαχίας παγκόσμιων δυνάμεων που πρώτα θα εξοντώσουν τον «δυτική φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» και μετά θα αντιμετωπίσουν τις δικές τους διαφορές– έχει μικρή αποαποικιακή αξία για εκείνους που μένουν έξω από τους βρόχους της εξουσίας.

Οι διατυπώσεις του επικαλούνται μια λιτανεία ακροδεξιών αιτιάσεων:

«Είναι προφανές ότι οι Υπόλοιποι, όλοι οι μη Δυτικοί πολιτισμοί, απορρίπτουν αυτόν τον παθολογικό δυτικό φιλελευθερισμό όπως και τους λοατκί+ κανόνες, την υποτιθέμενη επιλογή των φύλων, αυτούς τους τεχνοκεντρικούς, εξαιρετικά αντιανθρωπιστικούς ή μετα-ανθρωπιστικούς τρόπους ανάπτυξης της τεχνολογίας και της βιομηχανίας, αυτή τη μισαλλόδοξη και ολοκληρωτική τάση “ακύρωσης του πολιτισμού”».

Η παραπάνω «βαθιά αποαποικιοποίηση» [σε αναλογία με τον όρο βαθιά οικολογία], όπως υποστηρίζουν ο Jason Stanley και ο Eliyahu Stern, θεωρεί την κοσμοπολίτικη φιλελεύθερη δημοκρατία εχθρό της και απειλεί «τους εκσυγχρονιστές παντού, ίσως ειδικά τους Εβραίους». Είναι, δηλαδή, ρατσιστική μέχρι το κόκκαλο.

Όπως το βλέπει ο Dugin, μόνο όταν ηττηθεί ο «παθολογικός δυτικός φιλελευθερισμός», θα πρέπει να επιλυθούν οι σχέσεις μεταξύ των υπόλοιπων αυτοκρατορικών σχηματισμών –των Ρώσων, των Κινέζων, των Ισλαμιστών, των Ινδών κ.ο.κ.– είτε στρατιωτικά είτε με κάποιο άλλο τρόπο. Όσο για τους λαούς και τους τόπους που βρίσκονται υπό αυτοκρατορίες, φυσικά θα πρέπει να υποβληθούν σε οποιαδήποτε ιεραρχία θεωρήσουν εφαρμόσιμη οι νέοι ιμπεριαλιστές… Η «απο-αποικιοποίηση», υπό αυτή την εκδοχή, αποδεικνύεται μια «πολυπολική επανα-αποικιοποίηση» που γίνεται από άλλες δυνάμεις.

Υπάρχουν και άλλα σημεία στα οποία οι δηλώσεις του Dugin ακούγονται ανατριχιαστικά όμοιες με εκείνες των μετα-αποικιακών (όπως ο Dipesh Chakrabarty, ο οποίος υποστηρίζει μια Ευρώπη-επαρχία), των μετα-φιλελεύθερων και των μετα-ανθρωπιστών (όπως ο Bruno Latour και άλλοι). Για παράδειγμα, αναφέρει: «Πρέπει να μειώσουμε τη Δύση στα οργανικά σύνορά της. Είναι μόνο μία από τις πολλές περιοχές της ανθρωπότητας – δεν είναι τίποτα παρά μια επαρχία». Αυτό θα εφαρμοζόταν από τους μετα-ανθρωπιστές όχι μόνο στη Δύση, αλλά και σε όλες τις εκφράσεις της αυτοκρατορικής ανθρωπότητας.

Η προσπάθεια, όμως, εύρεσης τέτοιων σημασιών αποσπά την προσοχή από τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν τον φασιστικό πυρήνα της σκέψης του Dugin: το μίσος του για τη Δύση, την ολοκληρωτική σφοδρότητα του αντιφιλελευθερισμού του και τις περιγραφές του μεσσιανικού ρόλου που πρέπει να διαδραματίσει η Ρωσία για να επιτρέψει τη γέννηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Στο πολυκεντρικό και άναρχο παγκόσμιο μιντιακό τοπίο –με το οποίο εμείς στη Δύση δεν έχουμε συμβιβαστεί– το παιχνίδι τέτοιων ιδεών είναι πολυτομεακό. Ο αντιφιλελευθερισμός του Dugin αναζητά και βρίσκει γραμμές σχέσης με άλλους νεο- και σχεδόν φασιστικούς, εθνικούς και «πολιτισμικούς» ιμπεριαλιστές του κόσμου, όπως ο Steve Bannons, αλλά και με διανοούμενους στην Κίνα (ακόμη και εξ αριστερών), το Ιράν, τη Νότια Αφρική, τη Βραζιλία και αλλού.

Μαζί χτίζουν μια αφήγηση φαινομενικής «απο-αποικιοποίησης» που όμως αποτελεί από μόνη της μια νέα μορφή ιμπεριαλισμού.

Συμπέρασμα

Το ερώτημα-κλειδί, λοιπόν, για οτιδήποτε ισχυρίζεται ότι είναι «αποαποικιοκρατικό» ή «αντι-ιμπεριαλιστικό» είναι να αναρωτηθούμε σε ποια αποικιοκρατία και σε ποιον ιμπεριαλισμό αντιτίθεται κανείς: στη Δύση (αποκλειστικά) ή σε όλες τις μορφές;

Εάν η απάντηση είναι το τελευταίο, τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κάθε μορφή ιμπεριαλισμού μπορεί να έχει τα δικά της στρατιωτικά δίκτυα (η Δύση έχει το ΝΑΤΟ, η Μόσχα έχει το σύνολο συμμαχιών Ρωσίας-Λευκορωσίας-Τσετσενίας-Συρίας κ.λπ.), τους εξορυκτικούς-καπιταλιστικούς γεωπολιτικούς σχηματισμούς της (οι περισσότεροι από αυτούς εξακολουθούν να βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο), τις βιομηχανίες ψυχαγωγίας-προπαγάνδας (εκ των οποίων ορισμένες είναι, κρίσιμα, πιο πλουραλιστικές και ανοιχτές από άλλες), και τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητές της (από τον σοβινισμό της Μεγάλης Ρωσίας μέχρι τον σοβινισμό των Χαν, τον ινδουιστικό εθνικισμό και άλλα παρόμοια).

Αυτό που θα έκανε τέτοιους αυτοκρατορικούς σχηματισμούς δυνητικά μη ιμπεριαλιστικούς είναι το αν ανταποκρινόντουσαν σε δημοκρατικές κοινωνικές ορμές από τα κάτω προς τα πάνω. Οι κρατικές προσπάθειες μπορούν ίσως κάποιες φορές να βοηθήσουν μια διαδικασία απο-αποικιοποίησης: θετικά προγράμματα δράσης ή πολιτικές που ευνοούν μια γλώσσα (όπως τα ουκρανικά σήμερα ή οι επίσημες πολιτικές διγλωσσίας στον Καναδά, ή τα προγράμματα γαελικής γλώσσας στην Ιρλανδία κ.λπ.) Αλλά για να πετύχει επί της ουσίας η απο-αποικιοποίηση, θα πρέπει αυτή να διεξαχθεί από κάτω προς τα πάνω.

Η αποαποικιοποίηση, εξ ορισμού, δεν είναι απλώς αντι-ιμπεριαλισμός, αλλά ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς. Αυτό καθιστά κάθε μέρος πάνω στον πλανήτη ένα «υποχρεωτικό σημείο διέλευσης» για την αποαποικιοποίηση.

Σημείωση του ιδίου:

Επέκταση του ΝΑΤΟ; Ένα υποθετικό ερώτημα

Αν μετρούσα όλα τα άρθρα που υποστηρίζουν ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ συνέβαλε στην τρέχουσα ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, θα μου έπαιρνε όλη τη νύχτα.

Διαβάστε περισσότερα στον ιστότοπό του

Σχετικά με το Ντομπάς:

https://blog.uvm.edu/aivakhiv-ukrtaz/category/eastern-ukraine/

The post Αποαποικιοποίηση και εισβολή στην Ουκρανία first appeared on Aυτολεξεί.

Το Πανεπιστήμιο της Γης (Universidad de la Tierra ή Ουνιτιέρα) στην Οαχάκα, στο Μεξικό, είναι μια πρωτοβουλία που σκοπεύει να εμπλουτίσει τη ζωή στις αστικές γειτονιές και τις αγροτικές κοινότητες της Οαχάκα παρέχοντας τη δυνατότητα στους ανθρώπους να χειριστούν δημιουργικά τις δεξιότητες και τις ικανότητές τους και να οργανώσουν οι ίδιοι τη ζωή τους. Έτσι, θα μπορούν να επιτύχουν μια ικανοποιητική και αξιοπρεπή ζωή και να πραγματοποιήσουν δραστηριότητες που είναι χρήσιμες για τους άλλους.

Οι δραστηριότητες που πραγματοποιούνται πρέπει να είναι οικονομικά προσιτές, κοινωνικά δίκαιες και να διαπνέονται από οικολογική ευαισθησία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι μαθητευόμενοι δε θα εξαρτιόνται από την πρόσληψή τους από δημόσιες υπηρεσίες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις και δε θα είναι στο έλεός τους για ένα εισόδημα.

[…]Θέλουμε να δημιουργήσουμε ή να υποστηρίξουμε αυτόνομους τρόπους διαβίωσης, συνδεδεμένους με τις συνθήκες και τις προσδοκίες των ατόμων ή ομάδων που έρχονται σε εμάς.

Η μάθηση στην Ουνιτιέρα συνοψίζεται ουσιαστικά στις ακόλουθες αρχές:

-Ο έλεγχος πάνω στη μάθηση βρίσκεται στα χέρια εκείνου που μαθαίνει. Δεν εξαρτάται από ένα σύστημα ελέγχου και βαθμολόγησης από τους δασκάλους ή εκπαιδευτές, ούτε βασίζεται στις προσπάθειες εκείνων που διδάσκουν. Στηρίζεται στο ενδιαφέρον, την πρωτοβουλία και τον καθορισμό του ανθρώπου που μαθαίνει. Αυτός ή αυτή πρέπει να είναι ικανός να κανονίσει τον ρυθμό, το εύρος και τις συνθήκες της ίδιας του της μάθησης με την ενεργητική υποστήριξη της Ουνιτιέρα.

-Η μάθηση επιτυγχάνεται κατά τη διάρκεια της πρακτικής μέσω της παρατήρησης και της εμπειρίας. Δεξιότητες και ικανότητες αποκτώνται μέσω της άμεσης παρατήρησης των δραστηριοτήτων που ο κάθε μαθητής επιθυμεί να μάθει και μέσω της πρακτικής επ’ αυτών των δραστηριοτήτων.

-Η παρατήρηση, όπως και η πρακτική, πραγματοποιούνται με την βοήθεια ενός δασκάλου: ενός ανθρώπου που φέρνει εις πέρας μια σειρά από δραστηριότητες με δεξιοτεχνία και γνωρίζει πως μπορεί να μοιραστεί αυτήν την γνώση που κατέχει.

-Η αφηρημένη πληροφορία και η θεωρητική γνώση είναι επίσης απαραίτητη και διαμορφώνει μέρος από την πρακτική της ειδικότητας και της προσδίδει μεγαλύτερη σταθερότητα και συνοχή.

-Για να διευκολύνουμε την απόκτηση αυτών των πληροφοριών και γνώσεων χρήσιμων για την πρακτική της ειδικότητας, η Ουνιτιέρα διοργανώνει εξειδικευμένους κύκλους διαλέξεων, σεμινάρια, συναντήσεις και εργαστήρια. Οι δεξιότητες που αποκτιούνται μέσω αυτών, θα δοκιμαστούν αμέσως με την άσκηση της συγκεκριμένης δραστηριότητας από τον μαθητευόμενο.

The post Μαθαίνοντας ξανά την ελπίδα: Μια ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Γης (ντοκιμαντέρ) first appeared on Aυτολεξεί.

Η συγγραφέας του Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση[2] μίλησε για την πολιτική των κοινών, την ανάπτυξη και την κριτική της στην καπιταλιστική Αριστερά, καθώς και για τη Χιλή που αλλάζει και έχει τα μάτια του κόσμου πάνω της. Σε αυτή τη συνέντευξη από το περιοδικό Palabra Pública αναφέρεται επίσης στην πανδημία, στην κρίση ψυχικής υγείας και στους αγώνες που συνεχίζονται. Ο κόσμος έχει γίνει ένα «στρατόπεδο προσφύγων» και «μόνο το 1% του πληθυσμού δεν φοβάται το μέλλον», λέει από το Μπρούκλιν η Ιταλοαμερικανίδα που έχει αναπτύξει μια σχολή και σήμερα είναι μία από τις μεγάλες στοχάστριες του αντικαπιταλιστικού φεμινισμού.

Στο Επαναμαγεύοντας τον κόσμο: Φεμινισμός και η πολιτική των κοινών (2020)[3], η Σίλβια Φεντερίτσι (Πάρμα, Ιταλία, 1942) αναφέρει ότι το κύριο ενδιαφέρον της είναι «να αποδείξει ότι η αρχή των κοινών, όπως αυτή τη στιγμή ορίζεται από φεμινίστριες, αναρχικούς, οικολόγους και μη ορθόδοξους μαρξιστές έρχεται σε αντίθεση με την υπόθεση που μοιράζονται οι υποστηρικτές της ανάπτυξης, της επιτάχυνσης και ο ίδιος ο Μαρξ σχετικά με την ανάγκη ιδιωτικοποίησης της γης ως τρόπου παραγωγής μεγάλης κλίμακας και σχετικά με την ανάγκη παγκοσμιοποίησης ως μέσου ενοποίησης των προλετάριων του κόσμου». Αυτή η παράγραφος και, φυσικά, ολόκληρο το βιβλίο και τα προηγούμενα, ήταν ένας δρόμος για όσους από εμάς ταξιδεύουμε στη φεμινιστική μάθηση, προσπαθώντας να αποαποικιοποιήσουμε ακόμη και τον Δυτικό φεμινισμό.

Η Σίλβια Φεντερίτσι είναι φεμινίστρια στο πεδίο του δρόμου, όχι του σαλονιού. Εργάστηκε για χρόνια διδάσκοντας στη Νιγηρία και έχει προωθήσει το δικαίωμα να αναγνωρίζεται και να αμείβεται η οικιακή εργασία. Έχει αυτόνομη πορεία μέσα στη μαρξιστική θεωρία και έχει αναπτύξει μια σχολή, με ένα έργο που χαρακτηρίζεται από κείμενα όπως Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση (2004), Επανάσταση στο σημείο μηδέν: Οικιακή εργασία και φεμινιστικές μάχες (2013)[4], Η Πατριαρχία των μισθών (2018)[5] και Ποιος οφείλει σε ποιον; Διακρατικά δοκίμια οικονομικής ανυπακοής[6], που δημοσιεύθηκε μαζί με κείμενα άλλων συγγραφέων τον Ιούλιο του 2021.

Μιλάμε εκτενώς για τη ζωή στο σπίτι, την τηλεργασία, τους αστικούς κήπους, τις χειρονομίες της ανθρωπότητας, τους αγώνες, τον ρατσισμό και τους πατριαρχικούς θύλακες που, όπως το χρέος, καθορίζουν την ύπαρξη και επιταχύνουν τη μηχανή, αποβάλλουν πτώματα, απειλούν ζωές. Η Φεντερίτσι είναι κομμάτι μιας μακράς πλεξούδας γυναικών οι οποίες κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, και πολύ νωρίτερα από τα χαρακώματα της οργής και της αγάπης, σήμερα βγαίνουν ξανά στους δρόμους. Το παρόν αποτελεί μέρος του διαλόγου, στον οποίο συμμετέχουμε για το Palabra Pública.

Στο Επαναμαγεύοντας τον κόσμο η πολιτική των κοινών είναι το κλειδί για την πολιτιστική στροφή. Στη Χιλή, υπάρχει μια διαμάχη μέσα στην Αριστερά μεταξύ των υποστηρικτών της ανάπτυξης και της επιτάχυνσης και όσων από εμάς είμαστε με το μέρος των κοινών, σε μια αντιρατσιστική, αντιπατριαρχική και αντινεοφιλελεύθερη διατομεακότητα. Πώς βλέπεις εσύ το ζήτημα;

Σ.Φ.: Βλέπω ότι η ανάπτυξη είναι βία και ως προς αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για πεντακόσια χρόνια αποδεικτικών στοιχείων, απέλασης, ιδιωτικοποίησης της γης και καταστροφής κοινοτήτων. Σήμερα, «ανάπτυξη» σημαίνει την εκδίωξη ανθρώπων ή τον εξαναγκασμό τους να βρίσκονται στη γη τους αλλά ως εξαρτημένοι εργαζόμενοι, όχι ως άνθρωποι που μπορούν να απολαύσουν τον φυσικό πλούτο. Το σχέδιο είναι να τεθούν τα πάντα σε ένα πλαίσιο εξάρτησης: να απολυόμαστε όποτε θέλουν, να μας δίνουν τον χαμηλότερο μισθό και να συγκεντρωνόμαστε στις πόλεις όπου μπορούν να μας ελέγχουν. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι τρώμε επειδή ελέγχουν τη γεωργία. Δεν είναι παράνοια, είναι αυτό που βλέπουμε.

Συμβαίνει σε όλο τον κόσμο και υπάρχουν και οι πόλεμοι. Αυτή η κατάσταση του άπειρου και μόνιμου πολέμου είναι μέρος της υλικής κατάστασης της ανάπτυξης. Ανάπτυξη πρακτικά σημαίνει μετατροπή όλων των φυσικών αγαθών σε εμπορεύματα. Ο κόσμος μεταμορφώνεται σε ένα μεγάλο στρατόπεδο προσφύγων. Δεν υπάρχει ζωή, μέλλον, χαρά, τίποτα. Είναι η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών: Σομαλία, Υεμένη, Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία. Ο πόλεμος και η τρομοκρατία καθιστούν δυνατές τις βομβιστικές επιθέσεις, την καταστροφή και την απέλαση εκατομμυρίων ανθρώπων που είχαν το δικαίωμα να ζουν στις χώρες τους από την αρχαιότητα, αλλά έχουν εκτοπιστεί από εταιρείες.

Αυτό το σχέδιο περιλαμβάνει επίσης σχέδια πράσινης ανάπτυξης. Είναι ο λόγος για τον οποίο η σκέψη για την ανάπτυξη, με τους όρους που τίθεται σήμερα, είναι πραγματικά αυτοκτονική για την Αριστερά. Είναι το όραμα ενός ορθόδοξου, τυφλού μαρξισμού που πιστεύει ότι η ανάπτυξη είναι το παν. Όχι. Όλη η Ιστορία της ανάπτυξης είναι μια ιστορία κατάκτησης, ρατσισμού και διχασμού. Το επαναλαμβάνω χιλιάδες φορές: η καπιταλιστική συσσώρευση είναι συσσώρευση ιεραρχιών, ανισοτήτων και ιδιωτικού πλούτου. Η επιτυχία της ήταν να κάνει τους προλετάριους να σκοτώνουν προλετάριους, άνδρες να ελέγχουν και να εκμεταλλεύονται γυναίκες, λευκούς να ελέγχουν και να εκμεταλλεύονται άλλες φυλές. Αυτό είναι η ανάπτυξη.

Δεν ξέρω τι περνάει από το μυαλό αυτών των ανθρώπων: υπάρχει μια Αριστερά που έχει μια καπιταλιστική αντίληψη του κόσμου.

Στην Αμερική, η Αριστερά έχει αναθεωρηθεί μέσα από τους ιθαγενείς λαούς που έχουν θέσει επί τάπητος τη φιλοσοφία της καλής διαβίωσης –με τους διάφορους ορισμούς της–, η οποία είναι επίσης ένας τρόπος αντίστασης. Για παράδειγμα, στη Βολιβία υπάρχει ένα σλόγκαν από τη νέα κυβέρνηση που λέει «χωρίς τον Μαρξ, χωρίς τον Χριστό, αλλά με τον κόσμο της Αϋμάρα[7]», δηλαδή, να λάβουμε υπόψη τη φιλοσοφία της Αϋμάρα και να μην περιμένουμε τον Μαρξ ή τον Χριστό να μας σώσουν. Στη Χιλή υπάρχει μια συζήτηση για ένα πολυφυλετικό κράτος, όπου θα αναγνωρίζονται όλα τα έθνη που ζουν στη χώρα. Τι δύναμη μπορείς να δεις εκεί;

Σ.Φ.: Νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη δύναμη. Είναι κοινός τόπος να αναγνωρίσουμε ότι από τους Ζαπατίστας υπήρξε μια ιθαγενοποιητική πολιτική που ήταν πολύ θετική. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξιδανικεύουμε τους αυτόχθονες λαούς ή παραγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πατριαρχικές μορφές σε αυτούς. Πάνω από όλα, οι αυτόχθονες πληθυσμοί είναι αυτοί που ξεσηκώθηκαν για να υπερασπιστούν τα κοινοτικά καθεστώτα και τα φυσικά εμπορεύματα. Γνωρίζω επίσης ότι υπάρχει ένα μέρος του ιθαγενικού κινήματος -και για αυτό έχουν ειπωθεί πολλά από την Silvia Rivera Cusicanqui- που υποστηρίζει την ανάπτυξη, οπότε και οι αυτόχθονες πληθυσμοί είναι διχασμένοι. Αλλά σκεπτόμενοι γενικά, αυτοί οι λαοί έχουν υπερασπιστεί περισσότερο μια κοινοτική έννοια της ζωής. Η παρουσία ιθαγενών συντρόφων στα φεμινιστικά κινήματα και τον λαϊκό φεμινισμό ήταν πολύ μεγάλη. Αναφέρομαι ιδιαίτερα σε συντρόφισσες όπως η Gladys Tzul Tzul (Γουατεμάλα, 1982). Έχω εντυπωσιαστεί πολύ από τη σκέψη της επειδή μου φαίνεται ότι τέτοιες γυναίκες εκφράζουν πολύ ισχυρά τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα και στις αυτόχθονες κοινότητες, όπου οι γυναίκες είναι εκείνες που θέλουν να επιβεβαιώσουν ένα κοινοτικό καθεστώς και να απελευθερωθούν από ένα πατριαρχικό όραμα.

«Χωρίς κοινοτισμό δεν μπορείς να ζήσεις»

Η Σίλβια Φεντερίτσι έζησε στη Νέα Υόρκη την πανδημία, κατά τη διάρκεια της οποίας οι καταστροφές από την ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας ήταν πιο εμφανείς από ποτέ. Της αναφέρω το σλόγκαν που κυκλοφορεί στη Χιλή: «Δεν ήταν κατάθλιψη, ήταν νεοφιλελευθερισμός». Η τραγωδία της πανδημίας έσπασε τον καθρέφτη. Όπως προειδοποιεί: «[Η κρίση ψυχικής υγείας] δεν αφορά μόνο την πανδημία, αφορά στο ότι αυτό το κοινωνικό σύστημα μας διαταράσσει, δημιουργεί μορφές ψυχικής ασθένειας, οργής, παθών, φόβου και ανταγωνισμού. Όλα αυτά είναι μια συναισθηματική, ψυχική και πνευματική μόλυνση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κοινότητα είναι τόσο θεμελιώδης και το έχουμε δει σε αυτή την περίοδο. Για παράδειγμα, για μένα ήταν σημαντικό να βγω στην αυλή, να δω ανθρώπους, να δω τα παιδιά, τους συναδέλφους από την ομάδα μου, από την κολεκτίβα μου. Στις χειρότερες στιγμές του κορονοϊου δεν σταματήσαμε ποτέ να συναντιόμαστε. Ήταν μεγάλη χαρά. Έδωσε τη δυνατότητα να πούμε όχι στην κατάθλιψη».

Αυτά τα μικρο-πολιτικά δίκτυα αντίστασης είναι μια πολύ ισχυρή δύναμη. Υπάρχει μια διαύγεια φεμινισμού εκεί.

Σ.Φ.: Είναι κάτι πολύ απαραίτητο, καθώς χωρίς αυτόν τον κοινοτισμό δεν μπορείς να επιβιώσεις. Είμαι σε μια κατάσταση που βιώνουν εκατομμύρια γυναίκες: ο σύντροφός μου είναι αρκετά άρρωστος, έχει μια χρόνια ασθένεια. Για μένα είναι μια τεράστια δουλειά φροντίδας και η δύναμή μου δεν είναι αρκετή. Αυτό που μου επέτρεψε να επιβιώσω είναι ότι έχω συντρόφους που λένε: «Δεν μαγείρεψες σήμερα; θα σου μαγειρέψω». Μου τηλεφωνούν κάθε μέρα. Είναι αυτό που μου επιτρέπει να συνεχίζω και να μην έχω κατάθλιψη.

Υπάρχει μια φράση από το χιλιανό φεμινιστικό κίνημα του 2018 που για μας είχε νόημα: «Τώρα που συναντηθήκαμε, δεν το αφήνουμε».

Σ.Φ.: Θα σας δείξω κάτι (η Σίλβια σηκώνεται και ψάχνει για ένα κόκκινο πανί με τυπωμένη μια ασπρόμαυρη εικόνα που γράφει “Población La Victoria 1957, 30 Οκτωβρίου”). Μου το έδωσαν και το κρατώ, γιατί όταν πήγα [στη Χιλή] έφτασα στη Λα Βικτόρια και με επηρέασε πολύ. Γνώρισα μια γυναίκα εκεί, έχω ξεχάσει το όνομά της, αλλά ήταν από τις πρώτες που ξεκίνησαν τη δημοφιλή μορφή διαμαρτυρίας με τις γλάστρες, και μου είπε πώς ήταν η ζωή όταν τη νύχτα τα τανκς έφταναν στην κοινότητα. Επισκέφθηκα επίσης το ραδιόφωνο (La Señal 3 de La Victoria, το 2018).

Ας μιλήσουμε για τη Συνταγματική Συνέλευση της Χιλής. Πρόεδρός της είναι η Elisa Loncon, ενώ υπάρχει ένα σημαντικό φεμινιστικό αποτύπωμα μεταξύ πολλών ψηφοφόρων. Υπάρχουν ορισμένα συμβολικά σημάδια που θα έχουν υλικές επιπτώσεις, τελικά;

Σ.Φ.: Είναι φανταστικό αυτό που συμβαίνει στη Χιλή. Ο Νότιος Κώνος φέρνει στον κόσμο τον αγώνα των γυναικών, των κινημάτων. Όλοι βλέπουμε τη Χιλή, τους συντρόφους της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Βολιβίας, Συνεπώς, πιστεύω ότι τα πεντακόσια χρόνια ιστορίας στη διάρκεια των οποίων η Λατινική Αμερική γνωρίζει τον καπιταλισμό, τις κατακτήσεις, τον ρατσισμό, τα βασανιστήρια, τον ιμπεριαλισμό και μια δολοφονική ανάπτυξη, έχουν δημιουργήσει μια σοφία γύρω από την πολιτική, την οποία δεν βρίσκω σε άλλα μέρη που έχουν επίσης ζήσει μια ιστορία καταπίεσης και δουλείας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, πιστεύω, βλέπουμε στη Χιλή μια διαδικασία που οικοδομείται με τον στοχασμό, την αναδιάταξη και τη διδαχή από την καταστολή. Είναι μια πολύ σημαντική στιγμή.

*Το πρωτότυπο δημοσιεύτηκε στις 26 Οκτωβρίου 2021 εδώ:

Πηγή

Πρόκειται για απόσπασμα από τη συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο 23ο τεύχος του περιοδικού Palabra Pública. Ολόκληρη στα ισπανικά εδώ: https://libros.uchile.cl/files/revistas/DIRCOM/PalabraPublica/23-sep-oct2021/26/

Σημειώσεις:

1. Η Ximena Póo είναι διδακτώρισσα Λατινοαμερικανικών Σπουδών και διευθύντρια Επέκτασης και Επικοινωνιών στο Ινστιτούτο Επικοινωνίας και Εικόνας (ICEI) του Πανεπιστημίου της Χιλής.

2. Φεντερίτσι, Σ. (2014). Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση (μτφ. Ι. Γραμμένου, Λ. Γυιόκα & Π. Μπίκα). Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις των ξένων.

3. Federici, S. (2020). Reencantar el mundo: El feminismo y la política de los comunes. Buenos Aires: Tinta Limón Ediciones.

4. Federici, S. (2013). Revolución en punto cero: Trabajo doméstico, reproducción y luchas feministas. Madrid: Traficantes de Sueños

5. Federici, S. (2018). El patriarcado del salario Críticas feministas al marxismo. Buenos Aires: Tinta Limón Ediciones.

6. Federici, S., Gago, V., & Cavallero, L. (2021). Quién le debe a quién? Ensayos transnacionales de desobediencia financiera. Buenos Aires: Tinta Limón Ediciones.

7. Φυλή αυτοχθόνων στη Βολιβία. Τη γλώσσα Αϋμάρα ομιλούν πάνω από δύο εκατομμύρια ανθρώπων στη χώρα. Άλλες ιθαγενικές γλώσσες είναι η Κέτσουα και η Γκουαρανί. Όσες/οι δεν ομιλούν την επίσημη γλώσσα, τα ισπανικά, αντιμετωπίζουν κοινωνικές διακρίσεις.

The post Σίλβια Φεντερίτσι: Οι ιθαγενείς, οι κοινότητες και η Χιλή μπροστά στον αγώνα των γυναικών first appeared on Aυτολεξεί.

Το ντοκιμαντέρ “Autonomia Zapatista” γυρίστηκε το 2007 από την ανεξάρτητη ομάδα “Arte-Musica-Video” με τη συμφωνία των Αυτόνομων Αρχών των Ζαπατίστας.

«Η Ζαπατιστική Αυτονομία». Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός (1ο μέρος)

«H Ζαπατιστική Αυτονομία». Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός (2ο μέρος)

«Η ιστορία του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου»:

Βίντεο-ντοκιμαντέρ με θέμα την πορεία του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου μέσα στον χρόνο (2017)

The post Η Ζαπατιστική Αυτονομία & η Ιστορία του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου (ντοκιμαντέρ) first appeared on Aυτολεξεί.