Επιστρέφοντας στη “λίθινη εποχή” ή βαδίζοντας ολοταχώς προς τα πίσω…

Αν στον μετανεωτερικό κόσμο της εκμετάλλευσης και της λεηλασίας της Φύσης και των Ανθρώπινων κοινωνιών φαντάζει μονόδρομος ο δρόμος της βιοτεχνολογικής κυριαρχίας στην ίδια την ουσία της ζωής, υπάρχουν και οι “παράδρομοι” των απελευθερωμένων εδαφών, όπου η ζωή κυλά χωρίς να μετρά τον χρόνο σαν χρήμα και τον χώρο σαν περιουσία.

Εκεί όπου συναντιώνται οι αγώνες της πόλης για “οξυγόνο” και ελευθερία, με τους αγώνες της υπαίθρου για ελεύθερη γη και αυτονομία, εκεί κτίζονται και οι οργανικές συνδέσεις, που γίνονται οι ρίζες, για ένα φυσικοποιημένο και απελεύθερο κόσμο από την όποια κυριαρχία και βαρβαρότητα…

Στη Gerania naturation, μέσα από τα άπειρα ελεύθερα βιωματικά εργαστήρια για τη Φυσική καλλιέργεια και τη “φυσικοποίηση”, με εκατοντάδες εθελοντές και “εραστές της απελευθερωμένης φυσικής ζωής”, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, είχαμε την χαρά και την τιμή να δεχθούμε και να αλληλεπιδράσουμε και με “αποστολές” από τα κατηλειμμένα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, εμβαθύνοντας σε γνώση και πρακτικές της οκογεωργίας, της φιλοσοφίας της φυσικής καλλιέργειας και της φυσικής δόμησης καθώς και της διατροφικής και ενεργειακής αυτάρκειας. Είχαμε, επίσης την ευκαιρία να υποστηριχθούμε στον αγώνα μας, και ως κέντρο του Κορινθιακού SOS, ενάντια στην ενεργειακή λεηλασία των ΒΑΠΕ και τις Ηλεκτρικές “διασυνδέσεις του θανάτου” των 400kv, που απειλούν υπαρξιακά και τον οικοαγρό της Gerania naturation, όσο και άπειρες ανθρώπινες ζωές περνώντας κυριολεκτικά από πάνω τους στην περιοχή της Κορινθίας.

Σήμερα όμως, η κοινότητα των Προσφυγικών, το χωριό που ζει στην “καρδιά του θηρίου”, ο απελευθερωμένος φυσικός “παλαιός κόσμος” της αντίστασης στην Κυριαρχία, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της Αλληλεγγύης, ο κόσμος της ισότητας και της αυτοκυβέρνησης, της αυτοργάνωσης και της αυτοδιάθεσης που μιλά δέκα διαφορετικές γλώσσες και έχει μια καρδιά, ο κόσμος που ονειρευτήκαμε και που έκανε το όνειρο πραγματικότητα… κινδυνεύει.

Πάντα κινδύνευε και πάντα θα κινδυνεύει το “γαλατικό χωριό” της Λ. Αλεξάνδρας, όσο είναι το “καρφί στο μάτι του κράτους”. Όμως σήμερα αυτός ο κίνδυνος, είναι προ των πυλών και δεν στοχεύει απλά σε κτήρια, στοχεύει στις ιδέες του, στις δομές του, στα παιδιά της κοινότητας, στις σχέσεις του με τους γύρω, στους αγώνες και στις συνδέσεις με ό,τι δραπετεύει προς την Ελευθερία.

Ο αγώνας των Προσφυγικών ενάντια στα σχέδια του κράτους και της Περιφέρειας δεν είναι μόνον δικός τους αγώνας, είναι δικός μας αγώνας, είναι αγώνας όλων των από-τα-κάτω, είναι εν τέλει αγώνας της ίδιας της ζωής ενάντια στον θάνατο…

Στις 10 του Απρίλη, Μεγάλη Παρασκευή, από το πρωί έως και το βράδυ, στη Gerania naturation, φιλοξενούμε τον κόσμο των Προσφυγικών και γνωρίζουμε και μοιραζόμαστε τον αγώνα τους, ανοίγουμε τα πεδία της Φυσικής καλλιέργειας και της “φυσικοποίησης”, συναντιόμαστε με οικοεγχειρήματα και οικοκοινότητες της περιοχής, κτίζουμε διατροφικά και ενεργειακά δίκτυα αλληλεγγύης και αυτάρκειας, οργανώνουμε τις οργανικές συνδέσεις φυσικής άμυνας και αυτοανάπτυξης, οριζόντια, ισότιμα και συνομόσπονδα, στήνουμε μία ακόμα αποκεντρωμένη δομή αντιεκπαίδευσης, ένα σχολείο της Φύσης, που θα συνεργάζεται και θα αλληλεπιδρά με τις δομές των Προσφυγικών και τα αντίστοιχα εγχειρήματα σε απελευθερωμένους χώρους.

Όπου οι αγώνες μας θα συναντιώνται, εκεί η γη θα γίνεται γόνιμη για να ανθίσουν χίλια λουλούδια και να καρπίσουν χίλιοι καρποί… Βαδίζοντας προς τα πίσω σβήνουμε τα χνάρια του πολιτισμού της βίας και της εκμετάλευσης των επικυρίαρχων του κόσμου και ανοίγουμε τον ορίζοντα στον “παλαιό κόσμο” όπου τα σπίτια κτίζονταν από πέτρα και οι καρδιές σμιλεύονταν από φύση, έναν κόσμο απαλλαγμένο από τα βαρίδια του ανθρωποκεντρισμού και της πατριαρχίας, εκεί όπου ανατέλλει η “θηλυκή αρχή”, η “Μάνα γη”….

Αλληλεγγύη στον αγώνα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας.

Δύναμη στον αγώνα του Απεργού πείνας Αρίστου Χαντζή κατοίκου της κοινότητας που ξεπέρασε τις εξήντα ημέρες, κρατώντας το χαμόγελό του απέναντι στον ζώφο και στον θάνατο, λεπτοφυές και ευγενικό όπως αρμόζει σε κείνη τη “φουρνιά” αγωνιστών που έγραφαν την ιστορία τους στους τοίχους.

Και οι πέτρινοι τοίχοι με τις τρύπες από σφαίρες στα Προσφυγικά το μαρτυράνε…

***

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΗΜΕΡΗΣ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ:

Σε συμπαράσταση στον απεργό πείνας μέχρι θανάτου Αριστοτέλη Χαντζή, κατοίκου της κοινότητας των κατηλειμμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας, που ξεκίνησε στις 5 του Φλεβάρη και συνεχίζει πέραν των δυο μηνών, οι Γ.Κ και Γ.Φ, θα πραγματοποιήσουμε συμβολική διήμερη απεργία πείνας, την Πέμπτη και Παρασκευή 9 και 10 Απρίλη στη Gerania naturation.

Η κοινότητα των Προσφυγικών, αγωνίζεται να ματαιώσει τα σχέδια της Περιφέρειας Αττικής και του Κράτους, που προτίθενται να “αναπλάσουν” τα τέσσερα πρώτα μπλόκ κατοικιών, αλλοιώνοντας και καταστρέφοντας ουσιαστικά την ύπαρξη και τον ρόλο της αυτοργανωμένης κοινότητας.

Από το 2010, η κοινότητα των Προσφυγικών, αποτέλεσε μια εδαφική απελευθερωμένη εστία αντίστασης, που στάθηκε ανάχωμα στην επιθετική και ρεβανσιστική πολιτική των κρατικών μηχανισμών να ισοπεδώσει και να καταστείλει όποια κοινωνική αντίσταση.

Η κοινότητα ήταν και είναι”καρφί στο μάτι” του Κράτους και κυριολεκτικά εγκατεστημένη στην “καρδιά του θηρίου”, έκτισε έναν κόσμο αλληλεγγύης και συμπερίληψης, φροντιστικότητας και χειραφέτησης, δημιουργώντας από τότε έως και σήμερα με πλήθος δομών, συνελεύσεων και αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, που απαρτίζουν το στερέωμα της πολιτικής και κοινωνικής πρότασής της, την πραγματική σε χώρο και σε χρόνο προεικόνιση μιας κοινωνίας απελευθερωμένης από την Κυριαρχία, αυτορρυθμιζόμενης και αυτοκυβερνούμενης, έξω από τη δυστοπία της μετανεωτερικής καπιταλιστικής παγκόσμιας πραγματικότητας, των πολεμικών αναταγωνισμών και της γενικευμένης σκλαβοποίησης.

Η συμμετοχή της κοινότητας σε όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των κινημάτων για την κοινωνική απελευθέρωση και την αντίσταση στην επιχειρούμενη λεηλασία Φύσης και Ανθρωπινων κοινωνιών, μας έφερε κοντά και στο πλαίσιο του αγώνα του Κορινθιακός SOS, ενάντι στα σχέδια της κρατικοεπιχειρηματικής μαφίας που κυβερνά την χώρα, για την λεηλασία των βουνών μέσα από τις ΒΑΠΕ, καθώς και την επέκταση στην περιοχή μας, του Ηλεκτρικού δικτύου “Θανάτου”, των 400kv, που θα ολοκλήρωνε τα σχέδια των επικυρίαρχων για την “ενεργειακή ενίσχυση” στο πλαίσιο της συμμετοχής της χώρας, στον πόλεμο των ΗΠΑ – Ισραήλ, στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Στη Gerania naturation, είχαμε την ευκαιρία για έναν ολόκληρο χρόνο μέσα από τις “αποστολές” της κοινότητας να πραγματοποιήσουμε σειρά εργαστηρίων όσον αφορά τη “φυσικοποίηση” και την πρακτική εφαρμογή των μεθόδων της οικογεωργίας και της φιλοσοφίας της “Φυσικής Καλλιέργειας”, στο πλαίσιο μιας άτυπης βιωματικής εκπαίδευσης, στην διατροφική και ενεργειακή αυτάρκεια.

Την Παρασκευή 10 Απρίλη, θα υποδεχθούμε μέλη της κοινότητας των κατειλλημένων προσφυγικών στον χώρο της Gerania naturation, καθώς συντρόφων και φίλων από κοινοτικά και συλλογικά εγχειρήματα και θα ανοίξουμε το πεδίο των περιφερειακών δομών, στην ανάπτυξη της διατροφικής και ενεργειακής αυτάρκειας αλλά και της άτυπης ελευθεριακής βιωματικής εκπαίδευσης. (Από τις έντεκα το πρωί έως και τις εννέα το βράδυ).

Ο Αγώνας της κοινότητας των Προσφυγικών είναι αγώνας της “κοινωνίας των από τα κάτω” και είναι αγώνας που γεννά συνειδήσεις…

Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε…

The post Κτήμα Γερανία – Κορινθιακός: Διήμερη απεργία πείνας & ολοήμερη συνάντηση για τα Προσφυγικά first appeared on Aυτολεξεί.

Η κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Έχουν ξεπεράσει τον ένα μήνα οι αγροτικές κινητοποιήσεις στη χώρα μας και η αγωνιστική διάθεση των αγροτών δεν φαίνεται να κάμπτεται εύκολα. Και δεν είναι μόνο ή κυρίως το πρόβλημα των επιδοτήσεων και του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η μεγάλη διάρκεια του αγώνα και το υψηλό αγωνιστικό φρόνημα  δείχνουν ότι ο αγώνας των γεωργών των κτηνοτρόφων, των μελισσοκόμων, των αλιέων και όλων των εργαζόμενων στον πρωτογενή τομέα της παραγωγής είναι ζήτημα επιβίωσης, όπως και οι ίδιοι τονίζουν. Είναι, δηλαδή, περισσότερο φανερός από κάθε άλλη φορά ο κίνδυνος αφανισμού της αγροτικής παραγωγής. Αυτή η διαπίστωση δεν βγαίνει μόνο από την  κραυγή αγωνίας των αγροτών στα μπλόκα. Βγαίνει από τη θλιβερή «πρωτιά» που καταγράφει η παραγωγή γεωργικών προϊόντων της Ελλάδας, καθώς φιγουράρει πρώτη στη λίστα με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) με τις μεγαλύτερες μειώσεις σε όγκο προϊόντων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, για το  2023 φαίνεται ότι η παραγωγή γεωργικών προϊόντων στη χώρα μας μειώθηκε κατά 16%, καταγράφοντας το υψηλότερο ποσοστό σε όλη την ΕΕ. Βγαίνει, επίσης, από τις  χαμηλές τιμές που πωλούν τα προϊόντα τους και στη συνέχεια τα βλέπουν στα σούπερ-μάρκετ σε τριπλάσιες ή και ακόμη πιο ακριβές τιμές. Βγαίνει από το πανάκριβο ρεύμα και το πετρέλαιο που πληρώνουν. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, που με κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνουν οι αγρότες, είναι που οδηγούν όχι μόνο στην πολύ μεγάλη μείωση των αγροτικών προϊόντων, όπως μας ενημερώνει η Eurostat, αλλά στον διαφαινόμενο αφανισμό της αγροτικής παραγωγής, κάτι που αποτελεί υπαρκτό φόβο όπως φαίνεται από τις αγωνιώδεις εκκλήσεις που κάνουν κάθε μέρα οι αγρότες από τα μπλόκα προς την κυβέρνηση και την κοινωνία. Και η μεν κοινωνία όχι μόνο τους ακούει, αλλά και τους συμπαραστέκεται υποδειγματικά, παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στις μετακινήσεις και παρά τις πρόσκαιρες απώλειες που μπορεί να υπάρχουν σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας. Γιατί νιώθουμε ότι η επιβίωση των αγροτών και η συνέχιση και βελτίωση της παραγωγής προϊόντων δεν είναι ένα συντεχνιακό αίτημα του αγροτικού κλάδου. Είναι θέμα που αφορά  το παρόν και το μέλλον του τόπου.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι η απάθεια και η αδιαφορία της κυβέρνησης μπροστά στον επερχόμενο αφανισμό. Και αυτό φαίνεται όχι μόνο από την αδιαλλαξία, τον αυταρχισμό, τις απειλές, τις προσπάθειες πρόκλησης κοινωνικού αυτοματισμού, τις διώξεις και άλλους ύπουλους τρόπους με τους οποίους επιχειρεί να διασπάσει τον αγώνα τους. Φαίνεται και από τη στάση που τηρεί απέναντι στην καταστροφική για την αγροτική  παραγωγή -και όχι μόνο-συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την MERCOSUR, η οποία θα επιταχύνει τον αφανισμό. Γιατί μια από τις βασικές επιδιώξεις αυτής της συμφωνίας είναι η κατάργηση της μικρής και μεσαίας αγροτικής παραγωγής και η προώθηση μιας βιομηχανοποιημένης, κεφαλαιοκεντρικής παραγωγής και το εμπορίας προϊόντων από μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, όπως οι ADM, Bunge, Cargill, Louis–Dreyfus, Lactalis, JBL, κ.λπ. (Στις υπόλοιπες αρνητικές επιπτώσεις της συμφωνίας ΕΕ και Mercosur θα αναφερθούμε πιο κάτω). Το μόνο σημείο στο οποίο η κυβέρνηση έχει δίκιο, είναι ότι το πρόβλημα της εγκατάλειψης της αγροτικής παραγωγής είναι διαχρονικό, αφού όλες οι κυβερνήσεις, ιδιαίτερα μετά από την μεταπολίτευση αδιαφόρησαν για την οργάνωση και ενίσχυση του αγροτικού τομέα και παράλληλα, έκαναν πολιτικά παιχνίδια με τις ευρωπαϊκές αγροτικές επιδοτήσεις.

Βέβαια παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν οι αγρότες και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες Σύμφωνα με την έκθεση της Eurostat, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, μόνο στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία, σημειώθηκε αύξηση αγροτικών προϊόντων. Στις υπόλοιπες χώρες υπήρξαν μειώσεις, με τις πιο έντονες να είναι στην Ελλάδα (-16%), την Εσθονία, τη Λετονία, την Ισπανία (η καθεμία -9%) και τη Σουηδία (-8%). Παράλληλα έχει γίνει σαφές σε όλους τους ευρωπαίους αγρότες ότι πιθανή συμφωνία ΕΕ και MERCOSUR, εκτός των υπολοίπων αρνητικών συνεπειών (οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών) θα πλήξει ανεπανόρθωτα την πλειοψηφία των αγροτικών προϊόντων και θα προκαλέσει κινδύνους ακόμη και αφανισμού ορισμένων κλάδων. Αυτός είναι ο λόγος που αγρότες πολλών ευρωπαϊκών χωρών έχουν αρχίσει κινητοποιήσεις.

Είναι φανερό, λοιπόν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια γενικευμένη κρίση και στον αγροτικό τομέα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη

Το κίνημα των αγροτών MST στη Βραζιλία και η αγροτική μεταρρύθμιση

Μια παρόμοια κατάσταση κρίσης στον αγροτικό τομέα βίωνε η Βραζιλία, την δεκαετία του 1980. Την κρίση είχε επιδεινώσει το δικτατορικό καθεστώς που επί μια εικοσαετία, από τον Απρίλιο του 1964, εξουσίαζε στη χώρα. Το 1984, αγρότες, αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα πήραν την πρωτοβουλία να οργανώσουν ένα κίνημα, το οποίο παράλληλα  με τον αγώνα για τον εκδημοκρατισμό της χώρας θα αγωνίζονταν για μια δημοκρατική αγροτική μεταρρύθμιση. Στην πρώτη συνάντηση που έγινε στις 22 Ιανουαρίου 1984, στην πόλη Cascavel (πολιτεία Paraná), ήταν παρόντα λιγότερο από 100 άτομα, τα οποία αποφάσισαν να ιδρύσουν το MST, το οποίο παρά την κρατική βία και την τρομοκρατία των πολυεθνικών της αγροβιομηχανίας εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο λαϊκό κίνημα των αγροτών στη Βραζιλία και ένα από τα μεγαλύτερα στη Λατινική Αμερική.

Το κίνημα αυτό με την ίδρυσή του, ανάμεσα στους άλλους, έθεσε δύο πολύ βασικούς στόχους: Το σχεδιασμό μιας πραγματικά λαϊκής αγροτικής μεταρρύθμισης και τον αγώνα για την εφαρμογή της. Την αναλυτική πρόταση για μια αγροτική μεταρρύθμιση, που θα είναι σε όφελος όλου του λαού και ταυτόχρονα θα προστατεύει το φυσικό περιβάλλον, την κατέθεσε γραπτά στην κυβέρνηση και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει σταματήσει να  διεκδικεί την θεσμική κατοχύρωσή της από όλες τις κυβερνήσεις. Παράλληλα οργανώνει ποικιλόμορφους αγώνες για να την επιβάλλει στην πράξη, οι οποίοι (αγώνες) παρά την  τρομοκρατία και καταστολή και από το κράτος, από τις πολυεθνικές και από τους τσιφλικάδες έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα, όπως θα δούμε στη συνέχεια. (Ακολουθεί μια πολύ περιληπτική παρουσίαση της  μεταρρύθμισης).

Λαϊκή Αγροτική Μεταρρύθμιση (Reforma Agrária Popular)¹

Η Λαϊκή Αγροτική Μεταρρύθμιση δεν αφορά μόνο όσους καλλιεργούν τη γη αλλά και την ανάγκη παραγωγής υγιεινής τροφής για ολόκληρο τον πληθυσμό. Ο αγώνας για καθιέρωσή της συνεπάγεται σύγκρουση με τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, που είναι υπεύθυνες για την παραγωγή φυτοφαρμάκων, γενετικά τροποποιημένων σπόρων και την εξάντληση των φυσικών πόρων. Διότι οι συνέπειες του περιβαλλοντικά καταστροφικού μοντέλου που επιβάλλουν οι πολυεθνικές γίνονται σταδιακά αισθητές από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Με την αγροτική μεταρρύθμιση πρωταρχικός στόχος των αγροτών έγινε η παραγωγή υγιεινών τροφίμων, απαλλαγμένων από φυτοφάρμακα και γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ), για όλο τον πληθυσμό, εφαρμόζοντας την αρχή της διατροφικής κυριαρχίας.

Όμως, η λαϊκή αγροτική μεταρρύθμιση υπερβαίνει κατά πολύ τα παραγωγικά ζητήματα. Στοχεύει, παράλληλα, στη δημιουργία νέων ανθρώπινων, κοινωνικών και έμφυλων σχέσεων, στην διασφάλιση της πρόσβασης στην εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα στις αγροτικές περιοχές, ενώ παράλληλα στοχεύει στην οικοδόμηση αυτόνομων μορφών συνεργασίας μεταξύ των εργαζομένων που ζουν στην ύπαιθρο, όπως και στις αστικές περιοχές.

Σε αυτό το πλαίσιο τα βασικά σημεία για το πρόγραμμα της αγροτικής μεταρρύθμισης του MST είναι

1. Εκδημοκρατισμός της πρόσβασης στη γη και σε όλους τους φυσικούς πόρους.

2 Διασφάλιση και διατήρηση των φυσικών πόρων, του νερού, της βιοποικιλότητας (πανίδα και χλωρίδα), των ορυκτών και των ενεργειακών πηγών ως δημόσια αγαθά,

3. Παραγωγή υγιεινών προϊόντων διατροφής χρησιμοποιώντας αγροοικολογικές τεχνικές, απαλλαγμένες από φυτοφάρμακα και γενετικά τροποποιημένους σπόρους.

4 Οι σπόροι αποτελούν φυσική κληρονομιά και δεν μπορεί να υπάρξει ιδιωτική ιδιοκτησία ή οικονομικός έλεγχος πάνω τους. Προσπάθεια μας είναι να διατηρηθούν, να πολλαπλασιαστούν και να κοινωνικοποιηθούν οι αυτοφυείς, και παραδοσιακοί σπόροι

5. Ανάπτυξη της συνεργατικής παραγωγής ενέργειας, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες των περιφερειών, των δήμων και των κοινοτήτων, με διαφορετικές πηγές ανανεώσιμων πόρων που καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες του λαού

6. Διασφάλιση της πρόσβασης σε πολιτιστικά αγαθά για τον αγροτικό πληθυσμό, καθώς και το δικαίωμα σε ποιοτική και δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, που θα στοχεύει στην τεχνική, επιστημονική και πολιτική κατάρτιση από κριτική οπτική γωνία της πραγματικότητας και του κοινωνικού πλαισίου.

7 Η ύπαιθρος θα πρέπει να είναι ένας τόπος ευημερίας, απαλλαγμένος από βία, που να διασφαλίζει ότι ο αγροτικός πληθυσμός έχει ευκαιρίες και συνθήκες για μια αξιοπρεπή ζωή, με τα εργασιακά δικαιώματα εγγυημένα και τις εργασιακές σχέσεις να βασίζονται στη συνεργασία και την καταπολέμηση της ταξικής αποξένωσης. Ταυτόχρονα, λαμβάνει υπόψη ότι η πρόσβαση στη γη και τους καρπούς της πρέπει να εγγυώνται την επιβίωση και την διατροφική ανεξαρτησία.

Η οργάνωση του MST, οι καταλήψεις και οι αγώνες

Στο Πρώτο Εθνικό Συνέδριο του MST, τον Ιανουάριο του 1985, το κίνημα των ακτημόνων αποφάσισε να δράσει με τα συνθήματα «H Γη ανήκει σε όσους την καλλιεργούν» και «Η κατάληψη είναι η μόνη λύση». Πέντε μήνες αργότερα, 2.500 οικογένειες συμμετείχαν σε 12 καταλήψεις μεγάλων κτημάτων στην πολιτεία της Σάντα Καταρίνα. Από τη χρονιά εκείνη και για  42 χρόνια οι καταλήψεις γης και υποδομών που αξιοποιούνται για κοινωνικούς σκοπούς έχουν πολλαπλασιαστεί. Στις εκτάσεις των καταλήψεων δημιουργούνται οικισμοί, όπου κατοικούν χιλιάδες οικογένειες που οργανώνουν ποικίλες αγροτικές δραστηριότητες (γεωργικές και κτηνοτροφικές) παράγοντας μεγάλη ποικιλία προϊόντων. Οι καταλήψεις γίνονται με αγώνες, εμπνέονται από τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και αφετηριακή αξία έχουν την ιδέα ότι η γη είναι κοινό αγαθό και πρέπει να αξιοποιείται σε όφελος όλης της κοινωνίας. Η λειτουργία των καταλήψεων στηρίζεται στην αυτοδιαχείριση και για το λόγο αυτό μοναδικός θεσμός λήψης αποφάσεων είναι η Συνέλευση στην οποία μπορούν να πάρουν μέρος όσοι και όσες ζουν μέσα στην κατάληψη

Σήμερα οι καταλήψεις του MST στη Βραζιλία φτάνουν περίπου τις 2000 και έχουν επεκταθεί σε 24 από τις 27 πολιτείες της χώρας. Στις καταλήψεις  ζουν 470.000 αγροτικές οικογένειες και περισσότερο από 1.500.000 άνθρωποι, ενώ υπάρχουν 185 συνεταιρισμοί, 1.900 ενώσεις, 120 αγροτικές επιχειρήσεις, σχολεία και άλλες κοινωνικές υποδομές.  

Βέβαια αυτές οι επιτυχίες ήλθαν με πολύ σκληρούς και αιματηρούς αγώνες. Το κράτος οι πολυεθνικές των τροφίμων και της αγροβιομηχασνίας όπως και πιο μεγάλοι γαιοκτήμονες δεν ήταν δυνατό να αποδεχτούν ως νόμιμες τις καταλήψεις και όλα αυτά τα χρόνια επιχειρούν με πολύ σκληρή καταστολή να τις σταματήσουν.  Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις καταστολής είναι η δολοφονία 21 αγροτών, στις 17 Απριλίου 1996, στην κατάληψη  Μαξαχέιρα στην Κουριονόπολις, κοντά στο Ελντοράντο ντο Καράχας, όπου  ζουν 3.500 οικογένειες. Η πολύνεκρη αυτή καταταστολή έγινε από 155 αστυνομικούς που επιχείρησαν να εκκενώσουν την κατάληψη.

Πρόσφατα,  τον Αύγουστο του 2024 είχα και προσωπική εμπειρία (είχα κάνει και σχετικό δημοσίευμα) από επίθεση μπράβων των τσιφλικάδων στην  κατάληψη Dom Pedro, στην κοινότητα Cajamar, πενήντα χιλιόμετρα από την πόλη του Σάο Πάολο. Εκεί οι «λατιφουντίτες», όπως τους αποκαλούν οι ντόπιοι, μπήκαν νύχτα στην κατάληψη και κατέστρεψαν όλες τις εγκαταστάσεις της βιοτεχνίας για την επεξεργασία και τυποποίηση  προϊόντων μανιόκας, (αγροτικό προϊόν της Βραζιλίας) προκειμένου να αναγκάσουν τους αγρότες να φύγουν. Η συνέλευση όμως της κατάληψης αποφάσισε να καλέσει αλληλέγγυους και να κατασκευάσει εκ νέου τις εγκαταστάσεις, κάτι που έγινε με μεγάλη επιτυχία

Η μεγάλη κοινωνική προσφορά των καταλήψεων του MST έχει σαν αποτέλεσμα την πάνδημη αποδοχή τους από την κοινωνία. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της εφημερίδας Sem Terra, το 85% των πολιτών στηρίζει τις καταλήψεις, ενώ το 94% θεωρεί δίκαιο τον αγώνα του MST για αγροτική μεταρρύθμιση,

Η θέση του MST για τη συμφωνία ΕΕ- MERCOSUR 

Σε διεθνή συνάντηση στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στις 15 Νοεμβρίου του 2024, το MST κατήγγειλε το σχέδιο της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου, ανάμεσα στην ΕΕ και τη MERCOSUR επισημαίνοντας ανάμεσα στα άλλα ότι είναι μια συμφωνία που θα ενισχύσει την αποβιομηχάνιση των χωρών του παγκόσμιου νότου. Ταυτόχρονα οι μικρές και μεσαίες ευρωπαϊκές εκμεταλλεύσεις θα εκτεθούν έτσι σε αθέμιτο ανταγωνισμό και θα πληγούν από τις εισαγωγές φθηνών και, συχνά, τοξικών προϊόντων από τους γίγαντες της βιομηχανικής γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

Όσον αφορά το φυσικό περιβάλλον θα ενταθεί η καταστροφή πολύτιμων οικοσυστημάτων, σε μία περίοδο μάλιστα που καθημερινά, όπως τόνισε  η εκπρόσωπος του κινήματος, Cássia Bechara, τα δάση της περιοχής Chaco της Αργεντινής και της Παραγουάης, ή το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, η σαβάνα Cerrado ή το Pantanal στη Βραζιλία αντικαθίστανται από βοσκοτόπια για καλλιέργεια βοοειδών και σόγιας. Άμεσα και έμμεσα, αυτή η συμφωνία θα οδηγήσει στην καταστροφή της φύσης στη Νότια Αμερική. 

Τελικά, πρόκειται για μια συμφωνία προσαρμοσμένη στις επιθυμίες της παγκόσμιας αγροτικής βιομηχανίας με εξαγωγικό προσανατολισμό, η οποία θα εξυπηρετήσει επίσης πολύ τα συμφέροντα της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, καθώς και της χημικής βιομηχανίας. .

Τα αποτελέσματα της μέχρι τώρα δράσης του MST²

Θα χρειάζονταν πολύς χώρος, για να παρουσιάσουμε αναλυτικά τα θετικά αποτελέσματα του αγροτικού κινήματος MST, στα 42 χρόνια από την ίδρυσή του, όχι μόνο στην παραγωγή και διακίνηση προϊόντων, αλλά και σε πολλούς ‘άλλους κοινωνικούς τομείς. Πιστεύουμε όμως ότι αξίζει, έστω και συνοπτικά να αναφερθούμε σε ορισμένα από αυτά. Όσον αφορά στην παραγωγή και διακίνηση προϊόντων έχουν δημιουργηθεί 79 παραγωγικοί συνεταιρισμοί, 50 συνεταιρισμοί εμπορίου και παροχής υπηρεσιών, 28 συνεταιρισμοί παροχής τεχνικής βοήθειας και 4 πιστωτικοί συνεταιρισμοί. Επίσης έχει ξεκινήσει η δημιουργία 140 βιοτεχνιών μικρής και μεσαίας κλίμακας για την επεξεργασία φρούτων, δημητριακών, γάλακτος κ.ά.

Όσον αφορά την εκπαίδευση, στην οποία το MST δίνει πολύ μεγάλη σημασία, θα πρέπει πρωταρχικά να αναφέρουμε ότι το κίνημα έχει δημιουργήσει και συντηρεί την Εθνική Σχολή Φλορεστάν Φερνάντες (ENFF), οι εγκαταστάσεις της οποίας βρίσκονται κοντά στο Σάο Πάολο. Η σχολή παρέχει γνώσεις πολύ υψηλού επιπέδου, αφού σε αυτή διδάσκουν ειδικοί επιστήμονες, ερευνητές, και πανεπιστημιακοί από πολλά επιστημονικά ιδρύματα της Λατινικής Αμερικής Επίσης λειτουργούν 2000 σχολεία στις καταλήψεις , όπου η διδασκαλία στηρίζεται στις αντιιεραρχικές και συμμετοχικές δομές εκπαίδευσης του Paulo Freire. Για την ενημέρωση του κοινού εκδίδει την εφημερίδα Sem Terra, ενώ συντηρεί και 20 ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Οι αδιαμφισβήτητες επιτυχίες του επιτυχίες του κινήματος MST οφείλονται τόσο στην αγωνιστική διάθεση των αγροτών όσο και στη μεγάλη προσφορά του κινήματος στην κοινωνία. Γιατί όπως εξηγεί ο João Paulo Rodrigues, μέλος του εθνικού συντονισμού του κινήματος MST: «Αυτός ο αγώνας ξεπερνά κατά πολύ την ιδιοκτησία γης. Αφορά την εγγύηση της αξιοπρέπειας, της εργασίας και του δικαιώματος να ζεις στην ύπαιθρο με πρόσβαση στην εκπαίδευση, την υγεία και την υγιεινή διατροφή. Θέλουμε να μετατρέψουμε τη γη σε ένα συλλογικό και παραγωγικό αγαθό»³

ΥΓ Όπως ήδη αναφέραμε την μεγάλη επιτυχία της δράσης του MST όπως και την αλληλεγγύη του προς τον δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό επαίνεσε δημόσια ο ΟΗΕ, στις 7 Νοεμβρίου, 2023, για την αποστολή τις χιλιάδων τόνων προϊόντων από την παραγωγή του στην αποκλεισμένη Γάζα

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 Οι γνώσεις σχετικά με τη δράση του κινήματος MST, των αγροτών της Βραζιλίας προέρχονται αφενός από την πολύχρονη μελέτη της ιστορίας του κινήματος και την συμμετοχή μου σε πολλά σεμινάρια στη Σχολή ENFF του MST στο Σάο Πάολο και αφετέρου από πολλές επισκέψεις και πολυήμερη διαμονή στις καταλήψεις Boa Sorte, Marielle Vive, Irmã Alberta, Piri Tuba και Dom Pedro, όπου συμμετείχα σε συνελεύσεις  καταλήψεων. Επίσης εκτός από τις παραγωγικές μονάδες επισκεφτήκαμε αυτοδιαχειριζόμενα σχολεία, όπως και άλλες αυτοδιαχειριζόμενες δομές που λειτουργούν στις καταλήψεις

2 Τα αριθμητικά στοιχεία που αναφέρονται περιλαμβάνονται στο άρθρο προέρχονται από το βιβλίο “A Histiria da Luta Pela Terra e o MST”. (Η Ιστορία του Αγώνα για τη Γη και το MST) Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Mitsue Morrisawa, ενώ το βιβλίο εκδόθηκε στο Σάο Πάλο από τις εκδόσεις Expressão Popular

3 Εφημερίδα Sem Terra

The post Αγροτική παραγωγή και αυτοδιαχείριση: Ελλάδα, Ευρώπη και η αγροτική μεταρρύθμιση του κινήματος MST στη Βραζιλία first appeared on Aυτολεξεί.

Τσούκου τσούκου έχει ξεκινήσει η επικοινωνιακή αντεπίθεση της κυβέρνησης στους αγρότες με στόχο τον κοινωνικό αυτοματισμό. Με στόχο να θυμώσει η κοινωνία που δεν θα μπορεί να μετακινηθεί για τις γιορτές και να πιεστούν οι αγρότες να υποχωρήσουν.

Βέβαια εδώ ξεχνάμε βασικά πράγματα. Ότι οι αγορές δεν υπολειτουργούν από τα αγροτικά μπλόκα.

Γεμάτα είναι τα καταστήματα, γεμάτοι είναι οι εμπορικοί δρόμοι. Όσοι είχαν χρήματα να ψωνίσουν πριν, έχουν και τώρα. Επάρκεια προιόντων υπάρχει. Οι τιμές είναι υψηλές όπως πάντοτε. Ο μόνος λόγος που δεν έχουν ανέβει περισσότερο οι τιμές είναι γιατί είναι ήδη στα ύψη και δεν φταίνε οι αγροτικές κινητοποιήσεις γι αυτό.

Ούτε οι αγροτικές κινητοποιήσεις φταίνε που ο μισθός εξανεμίζεται από τις 15 του μήνα.

Ούτε οι αγροτικές κινητοποιήσεις φταίνε που τελικά όπου και να πάτε αυτές τις γιορτές θα μετράτε τα ευρώ στην τσέπη σας και θα είναι πάντα λίγα.

Ούτε για τις λειψές διακοπές που πηγαίνετε κάθε καλοκαίρι φταίνε οι αγρότες.

Ούτε για παλιό αυτοκίνητο που δεν έχετε να αλλάξετε, ούτε για τις άθλιες υποδομές υγείας, ούτε για τη χάλια παιδεία, ούτε που δουλεύετε και θα δουλεύετε σαν σκλάβοι μέχρι τα 70 και ως συνταξιούχοι αν δεν έχετε να τα βγάλετε πέρα.

Τι θέλω να πω; Ότι ως κοινωνία έχουμε βουνό τα προβλήματα σε αυτή τη χώρα και κανένα από αυτά δεν μας τα δημιούργησαν οι αγροτικές κινητοποιήσεις και τα μπλόκα.

Όσο και να προσπαθεί αυτή η κυβέρνηση και κάποιοι δημοσιογράφοι να πασάρουν ως αιτία για τα προβλήματα μας τα μπλόκα, είναι σαν παραμύθι χωρίς δράκο το αφήγημά τους.

Και είναι κατάντια και ντροπή να λένε κάποιοι ότι τα μπλόκα είναι το πρόβλημα. Ίσα ίσα που τα μπλόκα δείχνουν πόσο άθλιες είναι οι υποδομές της χώρας.

Σε καμία άλλη σοβαρή χώρα του κόσμου δεν θα κοβόταν μία χώρα στα δύο από δύο τρία βασικά μπλόκα γιατί οποιαδήποτε άλλη σοβαρή χώρα έχει πραγματικούς και πολλούς αυτοκινητόδρομους. Έχει πραγματικό σιδηροδρομικό δίκτυο που μπορεί να κάνει τις μεταφορές σε επιβάτες και εμπορεύματα. Έχει αεροδρόμια και λιμάνια να σηκώσουν το βάρος του εμπορίου.

Την ίδια ώρα που κατηγορούν κάποιοι τα αγροτικά μπλόκα πως κόβουν την Ελλάδα στα δύο, υπάρχουν νησιά που έχουν ένα και δύο μόνο δρομολόγια με καράβι τη βδομάδα.

Εκεί τα μπλόκα φταίνε;

Τα μπλόκα φταίνε που χρειάζονται οι επιβάτες 6 και 9 ώρες να φτάσουν με το τρένο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη; Αν φτάσουν.

Οι υποδομές της χώρας είναι υπό κατάρρευση ή κυριολεκτικά ανύπαρκτες και γι’ αυτό δεν φταίνε τα αγροτικά μπλόκα.

Αλλά τα αγροτικά μπλόκα δείχνουν τη γύμνια της χώρας και αυτό είναι μεγαλύτερο ακόμα πρόβλημα.

Φωνάζουν τώρα για τους αγρότες που ζητούν εγγυημένες τιμές για τα προιόντα τους.

Συγνώμη, οι εταιρίες των διοδίων που διαχειρίζονται τους αυτοκινητόδρομους δεν έχουν σύμβαση για ελάχιστα εγγυημένα έσοδα; Δεν τις πληρώνει το κράτος όταν δεν έχουν τα έσοδα που είχαν υπολογίσει και υπογράψει;

Το κράτος με τα λεφτά μας έχει πληρώσει πάρα πολλές φορές την κερδοφορία των τραπέζων.

Το κράτος έχει πληρώσει πάρα πολλές φορές την κερδοφορία των ναυτιλιακών εταιριών που κάνουν δρομολόγια στα νησιά για να συνεχίσουν να τα κάνουν.

Το κράτος έχει πληρώσει τόσες φορές την κερδοφορία αεροπορικών εταιριών για να συνεχίσουν τις πτήσεις.

Το κράτος από τους φόρους μας επιδοτεί ιδιώτες εργοδότες με το ύψος του μισθού που θα δίνουν στους ανέργους που δήθεν προσλαμβάνουν.

Γιατί λοιπόν αυτό που ζητούν οι αγρότες ως ελάχιστη εγγυημένη τιμή για τα προιόντα τους είναι πρόβλημα;

Και δεν καταλαβαίνω τους δημοσιογράφους που είναι όλη μέρα εκεί για να κάνουν αυτή τη δουλειά, να κάνουν τις σωστές συνδέσεις στο μυαλό τους και τις σωστές ερωτήσεις, να αντιδρούν με αυτό που ζητούν οι αγρότες αντί να σκεφτούν αυτό που έγραψα πιο πάνω.

Έχει καταλάβει κάποιος από όλους αυτούς που αντιδρούν πόσο σημαντικό είναι για μία χώρα να έχει δική της αγροτική παραγωγή και κτηνοτροφία;

Λέει ο κ. Χρυσοχοίδης ότι είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας να μένουν οι δρόμοι ανοιχτοί. Ζήτημα εθνικής ασφάλειας είναι να έχει η χώρα εθνική παραγωγή σε τροφή. Να μπορεί να καλύψει με επάρκεια τις ανάγκες του πληθυσμού και όχι να την αφήσουμε να καταρρεύσει και να βασιζόμαστε στις εισαγωγές.

Και είναι βαθιά νυχτωμένοι όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι όταν σαν χώρα βασίζεσαι ακόμα και για τα πλεόν βασικά είδη διατροφής στις εισαγωγές, τότε είσαι μία χώρα που εκβιάζεσαι πάρα πολύ εύκολα, πάρα πολύ γρήγορα.

Όχι στον κοινωνικό αυτοματισμό.

Ο αγώνας των αγροτών ξεπερνά τα όρια του κλάδου τους. Ας τον διαχειριστούν όπως πιστεύουν. Αν κάνουν λάθος, θα το βρούνε μπροστά τους πιο γρήγορα από όσο πιστεύουν.

—————————————————————

Φωτογραφία: ΜΠΛΟΚΟ ΑΓΡΟΤΩΝ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ ΛΟΓΓΟΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ (ΛΙΑ ΦΩΚΑ/EUROKINISSI)

The post Οι αγροτικές κινητοποιήσεις φταίνε που δεν θα πάμε διακοπές; first appeared on Aυτολεξεί.

Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, στη λεκάνη απορροής των νερών του όρους Κόζιακα και ανάμεσα στις αγροτικές κοινότητες Κόκκινου Πύργου, Αγίων Αποστόλων, Ρογγίων, Διπόταμου και Πυργετού βρίσκονται οι φλέβες (κανάλια) με τρεχούμενο νερό ήπιας ροής. Οι φλέβες δημιουργήθηκαν κύρια από φυσικές πηγές (ανάβρες) που με τον καιρό διανοίχθηκαν από τους αγρότες, διοχετεύοντας σ’ αυτές το νερό της βροχής και των αρτεσιανών. Ο μικρός αυτός υγροβιότοπος αποστραγγίζει το νερό της περιοχής, κάνοντας τη γη καλλιεργήσιμη, επικοινωνώντας με τον Κουμέρκη και τον Αγιαμονιώτη ποταμό, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονται με τους παραποτάμους του Πηνειού, Ανάποδο και Σαλαμπριά.

Ψάρια (αγάδες και μυλωνάκια), καραβίδες, καβούρια, χέλια, βίδρες και νερόκοτες ζούσαν στον υγροβιότοπο των φλεβών, ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα, υπήρχε μια τοπική διατροφική αυτάρκεια των αγροτών βασιζόμενη στα οικόσιτα ζώα (κότες, πάπιες, γουρούνια, αρνιά, κατσίκια και αγελάδες) και στους κήπους που όλοι -μα όλοι- καλλιεργούσαν, ενώ συμπλήρωναν τα γεύματά τους με ψάρια και καραβίδες που ψάρευαν στις φλέβες και στα ποτάμια. Οι τοπικές αγροτικές κοινωνίες είχαν προσαρμόσει τον τρόπο ζωής τους στο υπάρχον φυσικό περιβάλλον, δίνοντας δείγματα ανακύκλωσης, κυκλικής εναλλαγής καλλιεργειών, αυτάρκειας, προστασίας της βιοποικιλότητας, οικολογίας, μέτρου, σεβασμού στο περιβάλλον, ανεξαρτησίας από εισροές, όλα αυτά ενδεχομένως χωρίς να γνωρίζουν καθόλου αυτές τις έννοιες.

Πέρα από την αυτάρκεια (οικονομική και διατροφική) που παρείχαν στους αγρότες τα κατοικίδια ζώα, οι κοπριές τους χρησίμευαν ως λίπασμα για τους κήπους. Με τα περισσεύματα των κήπων (από τα παζάρια) τάιζαν τα οικόσιτα ζώα τους. Παράλληλα, κρατούσαν και αντάλλασαν ντόπιους σπόρους φυτών, εξασφαλίζοντας ποικιλία γεύσεων. Βοσκότοποι (λιβάδια), κήποι, καλλιέργειες (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, τριφύλλι) εναλλάσσονταν κατά καιρούς στην καλλιέργεια διατηρώντας τη γη παραγωγική και υγιή. Με τα γέρικα ξύλα από τους φυσικούς φράχτες (λεύκες, αγριολεύκες, φτελιάδες, ιτιές) ζέσταιναν τα σπίτια τους τον χειμώνα, ενώ οι περισσότεροι φρόντιζαν και ένα μικρό αμπέλι για τις χαρές και τις λύπες της ζωής.

Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές τις δεκαετίας του ’80, εισβάλλει στην οικονομία της υπαίθρου η ονομαζόμενη «Πράσινη Ανάπτυξη», έχοντας ως κυρίαρχο στοιχείο την υποταγή του περιβάλλοντος και των αγροτών στην εντατικοποίηση της παραγωγής και στον μύθο της συνεχούς μεγέθυνσης. Μονοκαλλιέργειες καρπουζιών, καπνού, καλαμποκιού και κυρίως βάμβακος ισοπεδώνουν κάθε σπιθαμή της γης. Δένδρα κόβονται, ανεμοφράκτες γκρεμίζονται, μπροστά το τρακτέρ ψεκάζει με ζιζανιοκτόνα, ακολουθεί το χημικό λίπασμα και στη συνέχεια η σπορά με καινούργιους υβριδικούς σπόρους. Αργότερα ακολουθούν κι άλλοι ψεκασμοί με ζιζανιοκτόνα (για τα χορτάρια) και με εντομοκτόνα για «τα βλαβερά» έντομα.

Χιλιάδες τόνοι χημικών λιπασμάτων, ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων, παρασιτοκτόνων ρίχνονται στην αγροτική γη. Το νερό της βροχής και του ποτίσματος ξεπλένει τα υπολείμματα των φυτοφαρμάκων και των λιπασμάτων. Κιτρινίζουν οι φλέβες από τα ζιζανιοκτόνα, το νερό της φλέβας, λόγω της ήπιας ροής, «κρατάει» για μέρες τα φυτοφάρμακα. Οι Αγάδες ψοφάνε, οι καραβίδες και τα χέλια εξαφανίζονται, η υπόλοιπη υδρόβια ζωή (νερόκοτες, βίδρες, νεροχελώνες) και τα πουλιά εγκαταλείπουν τις φλέβες λόγω έλλειψης τροφής. Ο υδροφόρος ορίζοντας γεμίζει νιτρικά. Σύμφωνα με έρευνα του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Νικήτα Μυλόπουλο στην ευρύτερη περιοχή χρησιμοποιούνται 230.000 τόνοι λιπάσματα και 2.000 τόνοι φυτοφάρμακα σε ετήσια βάση.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο αγρότης να χάσει την επαφή με τον κύκλο ζωής της γης. Υιοθετεί τη γραμμική αντίληψη για την παραγωγή και χάνει την αυτάρκεια του.

Επιδοτήσεις ρέουν άφθονες, πολυεθνικές αγροχημικών, τράπεζες και εταιρείες παραγωγής αγροτικών μηχανημάτων κάνουν χρυσές δουλείες. Η Ελλάδα από την ένταξή της στην Ε.Ε. έλαβε 120 δις Ευρώ σε επιδοτήσεις. Από τα λεφτά αυτά τα 51.3 δις επέστρεψαν στις εταιρείες της Δ. Ευρώπης που προμηθεύουν τόσα χρόνια τη χώρα με εξοπλισμό, μηχανήματα και πρώτες ύλες. (Ελευθεροτυπία 17.10.2010)

Το ΑΕΠ της χώρας μεγαλώνει, μεγαλώνοντας συγχρόνως και η εξάρτηση από τις πολυεθνικές αγροχημικών προϊόντων. Οι σπόροι κάθε χρόνο αγοράζονται, οι ίδιες πολυεθνικές εταιρείες που παράγουν τους σπόρους – υβρίδια παράγουν και τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα (στις μέρες μας είναι πάλι οι ίδιες οι εταιρείες που προωθούν την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων). Αγοράζονται μεγαλύτερα και βαρύτερα γεωργικά μηχανήματα, η γη οργώνεται όλο και πιο βαθιά, ρίχνονται περισσότερα λιπάσματα και φυτοφάρμακα, η αγροτική παραγωγή αυξάνεται, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνει το χρέος των αγροτών στις τράπεζες. Με στοιχεία της Αγροτικής τράπεζας, το 70% της αγροτικής γης είναι υποθηκευμένο.

Κάποια στιγμή η ύβρις της διαρκούς μεγέθυνσης δείχνει τα όρια της. Η απόδοση της αγροτικής γης, παρ’ όλο που διπλασιάζεται η ποσότητα του λιπάσματος, μένει η ίδια και μειώνεται. Σύμφωνα με στοιχεία της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης, 55.000 στρέμματα στη Θεσσαλία βρίσκονται στο στάδιο της ερημοποίησης, που σημαίνει νεκρή γη (όσο και να τη λιπαίνεις δεν αποδίδει πια).

Οι τιμές των αγροτικών προϊόντων κατρακυλούν, τα προϊόντα μένουν απούλητα. Οι γκουρού της διαρκούς ανάπτυξης προσπαθούν να στρέψουν τους αγρότες στην καλλιέργεια μεταλλαγμένων (GMO) και ενεργειακών φυτών (βιοκαύσιμα), διατηρώντας ανέπαφο το ίδιο μοντέλο παραγωγής. Στο μεταξύ οι αγρότες μετρούν απώλειες. Η ύπαιθρος εγκαταλείπεται, η βιοποικιλότητα βρίσκεται σε κίνδυνο, εξαφανίζεται ο πλούτος των ντόπιων ποικιλιών, φυτών και ζώων, τα ύδατα υπεραντλούνται και μολύνονται, ενώ σημειώνεται κατακόρυφη πτώση του υδροφόρου ορίζοντα. Στις πεδιάδες της Θεσσαλίας οι γεωτρήσεις φτάνουν πια στα 350 μέτρα βάθος.

Την ίδια στιγμή, οι ποταμοί νεκρώνουν, υγροβιότοποι καταστρέφονται και ο Πηνειός, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γίνεται ο δεύτερος πιο μολυσμένος ποταμός στην Ευρώπη μετά τον Πάδο της Ιταλίας. Η Λίμνη Κάρλα αποξηράνθηκε και μαζί της χάθηκε και ο παραλίμνιος πολιτισμός και το ευεργετικό για τη Θεσσαλία μικροκλίμα της. Σήμερα με τη μερική της επανασύσταση, κάθε προσπάθεια για εμπλουτισμό της λίμνης με υδρόβια ζωή (ψάρια, ψαροπούλια κ.λπ.) αποτυγχάνει λόγω του μολυσμένου με βαρέα μέταλλα νερού του Πηνειού, που μεταφέρεται στους ταμιευτήρες της.

Οι αγρότες του παραδείγματος «αναπτύχθηκαν». Η ανάπτυξή τους εξαφάνισε τα ψάρια (την τροφή τους) με τη χρήση των φυτοφαρμάκων, μόλυνε τους ποταμούς και αυτοί με τη σειρά τους μόλυναν τη θάλασσα. Έτσι οι αγρότες μας με τα κέρδη της ανάπτυξης αγοράζουν πια τα ψάρια τους, τα οποία έχουν μεγαλώσει με ένα μέρος των φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων που οι ίδιοι χρησιμοποίησαν για να «αναπτυχθούν», φαύλος κύκλος δηλαδή. Τo ιερατείο της διαρκούς ανάπτυξης τους λέει να μην ανησυχούνε, θα «εκτρέψουμε» τον Αχελώο. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό του τόπου τάσσεται υπέρ της εκτροπής του Αχελώου και υπέρ της αέναης ανάπτυξης. Ο παραγωγισμός, ως συστημική υπερκομματική ιδεολογία, κυριαρχεί σχεδόν παντού.

Άνθρωποι που παράγουν με τον τρόπο των αγροτών του παραδείγματός μας υιοθετούν -εν αγνοία τους άραγε;- και το ανάλογο νόημα ζωής που προβάλλει η διαρκής καπιταλιστική ανάπτυξη. Παρήγαγε με όποιον τρόπο μπορείς για να αυξήσεις την παραγωγή σου, μη νοιάζεσαι για το φυσικό περιβάλλον, μη δείχνεις καμία αλληλεγγύη για τις γενιές που θα έρθουν. Αδιαφόρησε για τις επιπτώσεις στη υγεία των ανθρώπων που θα χρησιμοποιήσουν τα προϊόντα που παράγεις. Η ηθική του καπιταλισμού στο μεγαλείο της! Όσο για την πείνα στον Τρίτο Κόσμο μην ανησυχείτε. Οι εταιρείες των μεταλλαγμένων ετοίμασαν ένα ένζυμο που θα επιτρέπει τους φτωχούς να χωνεύουν το χορτάρι και τα φύλλα των δέντρων.

Την ίδια στιγμή, με δυο ευρώ ημερησίως, που είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των χώρων του Τρίτου Κόσμου, επιδοτούνται ημερησίως τα βοοειδή στην Ευρώπη. Το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού (ΗΠΑ) καταναλώνει το 25% της παγκόσμιας παραγόμενης ενέργειας. Αν όλες οι χώρες αποκτήσουν το ίδιο επίπεδο ανάπτυξης, παραγωγής και κατανάλωσης με τις ΗΠΑ, χρειαζόμαστε 3 με 4 πλανήτες ακόμα.

Ο δικός μας αγρότης έχασε τους Αγάδες του και την αυτάρκειά του, ο κάτοικος του βιομηχανικά ανεπτυγμένου Βορρά κάθισε να αγναντέψει τα αστέρια και αντίκρισε έντρομος την τρύπα του όζοντος.

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, «ο καπιταλισμός είναι ένα παρασιτικό σύστημα. Μπορεί να ευημερεί μόνον όταν βρίσκει έναν οργανισμό, τον οποίο δεν έχει ακόμα εκμεταλλευτεί, καταστρέφοντας τον». Επιβιώνει δημιουργώντας διαρκώς ανάγκες, στην περίπτωσή μας σπόρους, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, αγροτικά μηχανήματα. Γίνεται έτσι αντιληπτό ότι η αυτάρκεια των παραπάνω αγροτικών κοινοτήτων ήταν εμπόδιο στα σχέδια τους (είναι ενδεικτικό ότι καμία επιδότηση δεν δίνεται στους αγρότες, εάν δεν έχουν τα περίφημα καρτελάκια αγοράς υβριδικών σπόρων). Βασίζεται (ο καπιταλισμός) στην υπερπαραγωγή και στην υπερκατανάλωση, καταστρέφοντας, σύμφωνα με το Marx, και τις δυο πηγές πλούτου, τη γη (καραβίδες, ψάρια και υγροβιότοποι, όπως οι δικές μας φλέβες) και τους ανθρώπους (αγρότες και αγροτικές κοινότητες εν προκειμένω).

Εκτός αυτού, το οικολογικό όριο της περατότητας των φυσικών πόρων και η μόλυνση του περιβάλλοντος δεν ήταν τόσο εμφανής στα χρόνια του Marx. Μια νέα αντίθεση, πέρα της αντίθεσης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής (και λόγω της παγκοσμιοποίησης), γίνεται περισσότερο από ποτέ κυρίαρχα εμφανής. Είναι η αντίθεση ανθρώπου – φύσης.

Έτσι, λοιπόν, εκτός από το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής (που παραμένει καθοριστικό), αυτός καθαυτόν ο τρόπος παραγωγής (εκτατικός, γραμμικός, βιομηχανικός, καπιταλιστικός), όπως και να τον ονομάσει κανείς, εφόσον διέπεται από την αντίληψη της διαρκούς μεγέθυνσης της παραγωγής και της κατανάλωσης, οδηγεί σε αδιέξοδο (εκτός και αν δεχτούμε ότι ο εποικισμός άλλων πλανητών από το ανθρώπινο είδος είναι εφικτός). Για μας «η οικολογία είναι ανατρεπτική, επειδή θέτει υπό ερώτηση το καπιταλιστικό φαντασιακό που εξουσιάζει τον πλανήτη. Απορρίπτει το κεντρικό κίνητρο, σύμφωνα με το οποίο η μοίρα μας είναι να αυξάνουμε ασταμάτητα την παραγωγή και την κατανάλωση. Δείχνει (η οικολογία) τον καταστροφικό αντίκτυπο της καπιταλιστικής λογικής πάνω στο φυσικό περιβάλλον και στη ζωή των ανθρώπινων όντων».**

Ίσως χρειαστεί αρκετός χρόνος και προσπάθεια ακόμα για να αποδομηθεί το κεντρικό φαντασιακό της διαρκούς μεγέθυνσης στον αγροτικό κόσμο και μια σειρά από αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν στους αγρότες κυρίως μέσω των επιδοτήσεων των Βρυξελλών. Κυρίως χρειάζεται να γίνει εμφανής ένας άλλος τρόπος παραγωγής στους ίδιους τους αγρότες. Η άρνηση των κατοίκων των Μεγάλων Καλυβίων να επιτρέψουν την τερατώδη μεγέθυνση της πρώην ΕΛ.ΒΙ.Κ., η άρνηση της Ο.Α.Σ.Ε. (Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Ελλάδας) στην καλλιέργεια των μεταλλαγμένων, και ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, είναι κοινά στοιχεία αντίστασης και αποδόμησης της διαρκούς καπιταλιστικής ανάπτυξης. Κοινότητες, όπως το «Πελίτι» ή ο «Αιγίλοπας», που δραστηριοποιούνται στην εύρεση, συλλογή και διαφύλαξη ντόπιων σπόρων και φυτών και των αυτοχθόνων αγροτικών ζώων, καθώς και τα μικρά και μεσαία αγροκτήματα (κυρίως οικογενειακής δομής) που δημιουργούνται σιγά-σιγά παντού στον τόπο μας, παράγοντας τοπικά ποιοτικά αγροτικά προϊόντα, δείχνουν να ξαναπιάνουν το νήμα από το σημείο που κόπηκε…

————————————————————-

** Απόσπασμα από το βιβλίο Ο Ανθρωπολογικός τύπος της Αποανάπτυξης – Τοπικοποίησης των Γιάννη Μπίλλα και Γιώργο Κολέμπα

The post Αγρότες: Η Απώλεια της Αυτάρκειας & το παράδειγμα της Θεσσαλίας first appeared on Aυτολεξεί.

Πώς μια επανάσταση από τα κάτω στη Βορειοανατολική Συρία επαναπροσδιορίζει τη δημοκρατία, την οικολογία και την αποαποικιοποίηση από την αρχή;

Όταν ο συριακός εμφύλιος διέλυσε την εξουσία του κεντρικού κράτους, ένα διαφορετικό είδος επανάστασης άρχισε να ριζώνει στο βόρειο τμήμα της χώρας. Στις περιοχές με κουρδική πλειοψηφία, γνωστές ως Ροζάβα, οι κοινότητες άδραξαν την ευκαιρία όχι για να χτίσουν ένα νέο κράτος, αλλά για να συγκροτήσουν μια νέα κοινωνία βασισμένη στην αυτοδιοίκηση. Μεγάλο μέρος της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για τη Ροζάβα εστιάζει σε αυτό το δίκτυο αυτοοργανωμένων κοινοτήτων και περιφερειών, ιδίως ως προς τα ζητήματα αναγνώρισης και τη διαμόρφωση ενός μοντέλου διακυβέρνησης που εμπλέκει διαφορετικές πολιτισμικές, εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες. Πολύ λιγότερη προσοχή έχει δοθεί στη διαδικασία αποαποικιοποίησης που αφορά τον μετασχηματισμό της αγροτικής οικονομίας – μια διαδικασία εξίσου κρίσιμη για το ευρύτερο εγχείρημα απελευθέρωσης της περιοχής.

Αποαποικιοποίηση

Τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 2012, οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) πήραν τον έλεγχο του Kobanî, μιας συνοριακής πόλης 50.000 κατοίκων. Το γεγονός πυροδότησε ένα κύμα εξεγέρσεων που εξαπλώθηκαν σε όλη τη βόρεια Συρία. Από αυτή την αναταραχή αναδύθηκε το δίκτυο τοπικών συμβουλίων της Rojava Autonomous Administration, που ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής και το 2018 μετονομάστηκε σε Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (AANES). Η μετάβαση αυτή σηματοδότησε ένα καθαρό ρήγμα με τις δεκαετίες αραβικής εθνικιστικής και αποικιακής πολιτικής στη Ροζάβα.

Καθώς το συριακό κράτος αποχωρούσε, το συγκεντρωτικό μοντέλο αγροτικού εκσυγχρονισμού – που στηριζόταν στη μονοκαλλιέργεια και σε εξορυκτικές πρακτικές – κατέρρευσε μαζί του. Στο κενό που άφησε πίσω του, ξεπήδησαν συνεταιρισμοί και μικρές τοπικές μονάδες μεταποίησης· η γεωργία άρχισε να μετατοπίζεται από τον προσανατολισμό στις εθνικές εξαγωγικές αγορές προς την κάλυψη των αναγκών των ίδιων των κοινοτήτων.

Αυτό που ακολούθησε ξεπέρασε την απλή οικονομική προσαρμογή στην απουσία του κράτους. Επρόκειτο για μια διαδικασία αποαποικιοποίησης. Ανακτώντας τον έλεγχο της γης και του νερού, οι κάτοικοι της Ροζάβα άρχισαν να αποδομούν τη λογική εξάρτησης που για δεκαετίες διαμόρφωνε τη σχέση τους με το συριακό κράτος.

Αποικισμός

Μέσω της κεντρικής οικοδόμησης του κράτους στην περιοχή, η Rojava είχε μετατραπεί σε προμηθευτή ακατέργαστων καλλιεργειών -ιδιαίτερα σιταριού, κριθαριού και βαμβακιού- τα οποία επεξεργάζονταν σε άλλα μέρη της χώρας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, το συριακό καθεστώς είχε αναπτύξει τον αγροτικό εκσυγχρονισμό ως εργαλείο εσωτερικού αποικισμού στη Ροζάβα. Οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες όπως η κατασκευή φραγμάτων, ο κεντρικός σχεδιασμός, οι κρατικές φάρμες και οι εκτεταμένες μονοκαλλιέργειες δεν ήταν απλώς τεχνοκρατικές προσπάθειες για την αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά μηχανισμοί για την επέκταση του κεντρικού κρατικού ελέγχου. Γύρω από έργα όπως το φράγμα Taqba, το καθεστώς δημιούργησε μια ολόκληρη διοικητική υποδομή που συνέδεε τις τοπικές κοινότητες και τα τοπία με τη λογική και τις ιεραρχίες του κεντρικού κράτους. Με αυτή την έννοια, ο αγροτικός εκσυγχρονισμός λειτούργησε ως μορφή αποικιακής ανάπτυξης: αναδιάταξε τη γη, την εργασία και το νερό με τρόπους που ενίσχυαν την κρατική κυριαρχία.

Με την εδραίωση του κεντρικού κράτους στην περιοχή, η Ροζάβα είχε μετατραπεί σε προμηθευτή ακατέργαστων αγροτικών προϊόντων – κυρίως σιταριού, κριθαριού και βαμβακιού – τα οποία επεξεργάζονταν αλλού στη χώρα. Η διαμόρφωση τέτοιου είδους σχέσης οικονομικής περιφέρειας αποτελεί μορφή αποικιακής υπανάπτυξης: εξάγει τους πόρους της περιοχής, ενώ ταυτόχρονα εμποδίζει την ανάπτυξη μιας αυτοσυντηρούμενης τοπικής οικονομίας.

Παράλληλα, οι πολιτικές αποκατάστασης και αναδιανομής γης διευκόλυναν τη μεταφορά κουρδικών ιδιοκτησιών σε αραβικές οικογένειες πιστές στο κόμμα Μπάαθ, στο πλαίσιο της πολιτικής της «Αραβικής Ζώνης» — ενός προγράμματος δημογραφικής μηχανικής σχεδιασμένου να αλλοιώσει την εθνοτική σύνθεση της βόρειας Συρίας και να ενισχύσει τον αραβικό έλεγχο κατά μήκος των τουρκικών συνόρων.

Ποικιλόμορφες Αγροοικολογίες

Με την αποχώρηση του κράτους, η Αυτόνομη Διοίκηση αναγνώρισε τρία αλληλένδετα μέτωπα για την αποαποικιοποίηση της περιοχής μέσω μιας βαθιάς αγροτικής αναδιάρθρωσης: αντικατάσταση της κεντρικής κυριαρχίας με τοπικό έλεγχο, ανατροπή της οικονομικής εξάρτησης μέσω διαφοροποιημένης παραγωγής και τοπικής μεταποίησης, και οικοδόμηση συνύπαρξης στη βάση της ισότητας.

Σε αντίθεση με το προηγούμενο καθεστώς μονοκαλλιέργειας, η διαφοροποίηση των καλλιεργειών έγινε θεμέλιο της νέας γεωργικής πολιτικής. Χωράφια όπου κυριαρχούσε το βαμβάκι καλλιεργούν τώρα ένα ευρύ φάσμα λαχανικών, οσπρίων και αγροδασικών ειδών, όπως ελιές, φιστίκια, σύκα και σταφύλια. Ρεβίθια, φακές και φασόλια -καλλιέργειες που σχεδόν απουσίαζαν στο παρελθόν- καλύπτουν πλέον περίπου το 25% της συνεταιριστικής γεωργικής γης (Türk & Jongerden 2024). Παράλληλα, η φύτευση εκατοντάδων χιλιάδων οπωροφόρων δέντρων έχει ενισχύσει την περιφερειακή επισιτιστική ασφάλεια (Azize Aslan 2023). Οι επενδύσεις στη συλλογή όμβριων υδάτων και στην άρδευση στάγδην ενισχύουν τόσο τον τοπικό έλεγχο όσο και την αποδοτικότητα των υδατικών πόρων, σηματοδοτώντας μια καθαρή απομάκρυνση από τα κεντρικά και μονοπωλιακά καθεστώτα διαχείρισης νερού της Συρίας και της Τουρκίας, προς ένα πιο κοινοτικό και βιώσιμο μοντέλο.

Καμία από τις κουρδικές πόλεις δεν διέθετε εγκαταστάσεις μεταποίησης, οπότε η δημιουργία τοπικής παραγωγικής ικανότητας αποτέλεσε κεντρική πρόκληση. Ο Mehran Ahmed, συμπρόεδρος του Συμβουλίου Γεωργίας και Άρδευσης, το περιέγραψε ως εξής: «Παραλάβαμε 30.000 τόνους βαμβακιού από τους αγρότες της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Σε άλλο παράδειγμα, οι αγρότες αποφάσισαν να φυτέψουν ηλίανθο· αλλά μετά τη συγκομιδή, πώς θα παράγουμε το δικό μας λάδι;».

Η ερώτηση αυτή αποτυπώνει το βασικό πρόβλημα: τη μετάβαση από μια οικονομία εξάρτησης και εξαγωγής ακατέργαστων προϊόντων σε ένα αυτοσυντηρούμενο σύστημα, όπου η αξία δημιουργείται τοπικά.

Γι’ αυτόν τον σκοπό, την τελευταία δεκαετία η Αυτόνομη Διοίκηση έχει ιδρύσει εργοστάσια επεξεργασίας σιταριού, αλευριού, πλιγουριού, ζυμαρικών και φακών, καθώς και μονάδα παραγωγής ελαιολάδου, φέρνοντας την περιοχή όλο και πιο κοντά στην αυτάρκεια. Στο πενταετές πλάνο περιλαμβάνεται η ανάπτυξη εγκαταστάσεων επεξεργασίας ζάχαρης, ηλίανθου, σόγιας και βαμβακιού, αλλά και η δημιουργία κλωστοϋφαντουργικών μονάδων.

Η πρόοδος αυτή δεν περιορίζεται στις καλλιέργειες. Η περιοχή έχει αρχίσει να αναπτύσσει και τοπική παραγωγή γαλακτοκομικών. Το εργοστάσιο Zozan, στο Derik, επεξεργάζεται έξι τόνους γάλακτος την ημέρα σε τυρί, βούτυρο, γιαούρτι και βουτυρόγαλα. Με την οικοδόμηση αυτών των τοπικών δυνατοτήτων παραγωγής και μεταποίησης, η AANES δεν αντιμετωπίζει απλώς την εγκατάλειψη του παρελθόντος· ανατρέπει μια αποικιακή κληρονομιά υπανάπτυξης και θεμελιώνει μια δικαιότερη, οικολογικά προσανατολισμένη οικονομία.

Η διαδικασία αυτή όμως παραμένει ευάλωτη. Τον Οκτώβριο του 2024, η Τουρκία βομβάρδισε το εργοστάσιο Zozan, μια ενέργεια που μπορεί να εκληφθεί ως προσπάθεια υπονόμευσης του συνεχιζόμενου εγχειρήματος αποαποικιοποίησης στη Ροζάβα.

Προκλήσεις

Μια έρευνα του 2024 δείχνει ότι σχεδόν το 70% των ερωτηθέντων προτιμούν την ατομική διανομή γης, ενώ μόνο το 24% ευνοεί τους συνεταιρισμούς (Τυρκ και Γιόνγκερντεν, 2024)

Το κουρδικό κίνημα δίνει προτεραιότητα στις συνεταιριστικές και κοινοτικές μορφές αγροτικής ανάπτυξης, σε αντίθεση με τα μοντέλα που βασίζονται στον μεμονωμένο αγρότη ή στο νοικοκυριό. Οι προσπάθειες όμως να κοινωνικοποιηθούν οι φυσικοί πόροι -ιδίως η γη και το νερό-  συνάντησαν αισθητή αντίσταση από τους αγρότες. Έρευνα του 2024 δείχνει ότι σχεδόν το 70% των ερωτηθέντων προτιμά την ατομική κατανομή γης, ενώ μόλις το 24% υποστηρίζει τους συνεταιρισμούς (Türk & Jongerden 2024). Το κουρδικό κίνημα βρίσκεται έτσι μπροστά σε ένα παράδοξο: τι κάνεις όταν η πολιτική ιδεαλιστική πίστη στους συνεταιρισμούς συγκρούεται με τον αγροτικό σκεπτικισμό και κάνει την εφαρμογή τους ολοένα πιο δύσκολη;

Η ένταση αυτή δεν είναι καινούργια. Αντιστοιχεί σε μια συζήτηση που απασχολεί την αγροτική πολιτική εδώ και πάνω από έναν αιώνα, τη γνωστή διαμάχη ανάμεσα στον Λένιν και τον Τσαγιάνοφ (Ploeg 2013). Ο Λένιν έβλεπε τη συλλογική γεωργία και την εθνικοποιημένη γη ως θεμέλιο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, προωθώντας την αντικατάσταση της μικρής παραγωγής με μεγάλους, συλλογικούς, κρατικά διαχειριζόμενους συνεταιρισμούς. Ο Τσαγιάνοφ, αντίθετα, υποστήριζε ότι το αγροτικό νοικοκυριό δεν αποτελεί εμπόδιο στο σοσιαλιστικό όραμα· αντίθετα, είναι μια ζωτική μονάδα κοινωνικής και οικονομικής ζωής, ικανή για αυτοοργάνωση και μια ηθική οικονομία όταν δεν βρίσκεται υπό καθεστώς εκμετάλλευσης.

Το ίδιο ερώτημα -από τα πάνω κολεκτιβοποίηση ή από τα κάτω αυτονομία- επανεμφανίζεται στη Ροζάβα. Εκεί, τα επαναστατικά ιδανικά του κινήματος συχνά συναντούν τις πρακτικές ανάγκες της καθημερινής αγροτικής ζωής. Η εξισορρόπηση ανάμεσα στη δέσμευση στον κομμουναλισμό και την επιθυμία των αγροτών για αυτονομία και ασφάλεια παραμένει ένα από τα πιο πιεστικά διλήμματα του πειράματος αποαποικιακής αγροτικής μεταρρύθμισης.

Μια ακόμη μόνιμη πρόκληση είναι τα βαθιά ίχνη των πολιτικών αραβοποίησης του καθεστώτος Μπάαθ. Από τη δεκαετία του 1970, χιλιάδες αραβικές οικογένειες εγκαταστάθηκαν σε περιοχές με κουρδική πλειοψηφία, αποκτώντας γη που είχε κατασχεθεί από Κούρδους. Όταν δεκαετίες αργότερα σχηματίστηκε η Αυτόνομη Διοίκηση, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα εξαιρετικά εύθραυστο ζήτημα: πρέπει αυτά τα εδάφη να επιστραφούν στους αρχικούς κουρδικούς ιδιοκτήτες;

Πολλοί Κούρδοι βλέπουν αυτές τις πολιτικές ως συνέχεια της αποκουρδοποίησης. Από την άλλη, ορισμένοι Άραβες έποικοι αναγνωρίζουν την αδικία του σχεδίου της Αραβικής Ζώνης, αλλά υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να τιμωρηθούν οι ίδιοι για τις ενέργειες του καθεστώτος.

Η Διοίκηση επέλεξε αυτοσυγκράτηση. Αντί να εκτοπίσει τις αραβικές οικογένειες -πολλές από τις οποίες ζουν εκεί εδώ και γενιές- αποφάσισε να μην διεκδικήσει εκ νέου αυτή τη γη. Αντίθετα, η κρατική γη αναδιανεμήθηκε όχι μόνο σε Κούρδους με προγονικά δικαιώματα, αλλά και σε οικογένειες-δίχως-γη κάθε καταγωγής. Η απόφαση αυτή ενσάρκωσε το όραμα του κινήματος για το «δημοκρατικό έθνος»: μια κοινωνία θεμελιωμένη στη συνύπαρξη και τον πλουραλισμό, όχι στον εθνοτικό αποκλεισμό.

Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα παραμένει βαθιά αμφιλεγόμενο. Οι ιστορικές αυτές πληγές επιβαρύνονται από τον πόλεμο, την ξηρασία και το τουρκικό εμπάργκο. Μετά την κατάληψη του Αφρίν και του Σερεκανιέ από την Τουρκία, η μετανάστευση αυξήθηκε ιδίως ανάμεσα σε Κούρδους, Γιαζίντι και Ασσυρίους, αλλάζοντας την πληθυσμιακή σύνθεση της περιοχής. «Κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής εκτός από τους Άραβες», είπε ένας αγρότης Γιαζίντι. «Αν η Τουρκία ή το καθεστώς επιστρέψει, εμείς θα είμαστε οι πρώτοι που θα σφαγούν».

Παρά τις εντάσεις, η Αυτόνομη Διοίκηση απέφυγε να επιστρέψει σε εθνικιστικά αντανακλαστικά. Η αναβίωση μιας εθνοκεντρικής πολιτικής που επιδιώκει να αποκαταστήσει ένα εξιδανικευμένο παρελθόν πολιτισμικής ομοιογένειας θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το κεντρικό όραμα του κινήματος: την οικοδόμηση ενός κοινόχρηστου, δημοκρατικού μέλλοντος.

Προς ένα μετα-κρατικό μέλλον

Σε έναν κόσμο όπου η αποαποικιοποίηση συχνά περιορίζεται στην αλλαγή μιας σημαίας, η Ροζάβα ανοίγει έναν διαφορετικό ορίζοντα. Ο αγώνας της στοχεύει να ανακτήσει την ίδια τη ζωή από την αποικιακή κυριαρχία και τη βία του κράτους. Παρά την επιθετική πολιτική τόσο του συριακού καθεστώτος όσο και της Τουρκίας, η Ροζάβα αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι μια αποαποικιακή προοπτική μπορεί να υπάρξει στην πράξη. Παρά τους αγώνες και τις αντιφάσεις της, ενσαρκώνει μια ριζική πεποίθηση: η απελευθέρωση δεν βρίσκεται στην κατάληψη της κρατικής εξουσίας, αλλά στον μετασχηματισμό των σχέσεων – ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, και ανάμεσα στο παρόν και το μέλλον.

———————————

Αναφορές

Aslan, Azize (2023). Anticapitalist Economy in Rojava: The Contradictions of Revolution in the Kurdish Struggle. Toronto: Daraja Press.

Ploeg, J. D. van der (2013). Peasants and the Art of Farming: A Chayanovian Manifesto. Winnipeg: Practical Action Publishing.

Türk, N. & Jongerden, J. (2024). “Decolonisation Agriculture: Challenging Colonisation through the Reconstruction of Agriculture in Western Kurdistan (Rojava)”. Third World Quarterly, 45(11), 1738–1757.

The post Πώς απο-αποικιοποιείται η γεωργία στη Ροζάβα; Από την οικονομία της εξάρτησης σε ένα αυτοσυντηρούμενο σύστημα first appeared on Aυτολεξεί.

Εργαστήρια και σεμινάρια, ομιλίες για επίκαιρα οικολογικά ζητήματα, παραστάσεις για παιδιά κάθε…ηλικίας, ντοκιμαντέρ, συναυλίες πλαισιώνουν την έκθεση οικοπροϊόντων της 12ης πανευβοϊκής γιορτής οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας.

Η γιορτή, με επίκεντρο πάντοτε τα προϊόντα των βιο-παραγωγών (θα εκθέσουν τα προϊόντά τους καλλιεργητές, μελισσοκόμοι, μεταποιητές, χειροτέχνες, παρασκευαστές κοσμημάτων και φυτικών σκευασμάτων), πραγματοποιείται στο Πάρκο του Λαού στη Χαλκίδα το τελευταίο τριήμερο του Σεπτεμβρίου. Ανοίγει για το κοινό στις 5 το απόγευμα της Παρασκευής, 26 Σεπτεμβρίου 2025 και ολοκληρώνεται το βράδυ της Κυριακής, 28 Σεπτεμβρίου 2025. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Θα λειτουργήσει κυλικείο-μπαρ με βιολογικές γεύσεις, ενώ την Κυριακή το μεσημέρι πραγματοποιείται η συνέλευση παραγωγών – αλληλέγγυων. Εκείνη την ώρα οι πάγκοι με τα προϊόντα θα είναι κλειστοί.

Ακολουθεί το πλήρες πρόγραμμα του τριημέρου:

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ – ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/09
18.00 -19.00 Β: Εμπιστεύομαι το φαρμακείο της Φύσης: Θεραπευτικές χρήσεις της λεβάντας – Μαρία Σκαρλή (ΒΑΛΣΑΜΟ)

ΣΑΒΒΑΤΟ 27/09
11:00 – 12:00 Α: Τα πάντα για τη ζωική παραγωγή και όλη την επεξεργασία του γάλακτος – Χρήστος Αγγελοστογιάννης (βιοκαλλιεργητής και βιοκτηνοτρόφος)
12:00-13:00 Α: Προζύμι. Δημιουργία, χρήσεις και διατήρηση – Αντώνης Κουτσούμπας (ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΚΟΙΝΣΕΠ)
13:00 -14:00 Α: Παροχή πρώτων βοηθειών με βότανα – Κωνσταντίνα Λίτσα (βοτανοθεραπεύτρια)
17:00-18:30 Α: Εργαστήριο κατασκευών ξυλουργικής και παραδοσιακής οργανοποιΐας με καθηγητές της Athens School ΚΟΙΝΣΕΠ. Θα ακολουθήσει συζήτηση για την σχέση Τεχνικής, Οικολογίας και Δημοκρατίας – Νίκος Ιωάννου, Βασίλης Αναγνώστου

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/09
10:00 Εξάσκηση στο τάι τσι με τον Αλέξανδρο Μουτσαφτσή (απαραίτητα τα αθλητικά ρούχα-παπούτσια)
10:00 Περιήγηση βιωματικής αρχαιολογίας με την Έλενα Χατζημιχάλη. Πηγές Αρέθουσας – Άγιος Στέφανος, εργοστάσιο Γεωργιάδη, αρχαιολογικό μουσείο Χαλκίδας. Σημείο συνάντησης: Είσοδος οικογιορτής (Με καπέλα, αθλητικά παπούτσια και νερό)
10:30 Α : Εργαστήριο κατασκευών με ξυλότορνο. Παρουσίαση της ιστορίας του και της χρήση του – Δημήτρης Βικάτος (ξυλουργός)
13:00-14:00 Α: Εισαγωγικό εργαστήρι έρευνας σε ζητήματα πόλης και οικολογίας. Φέρνουμε μαζί μας χαρτιά, βιβλία, εφημερίδες και άλλα έντυπα – Γιώργος Παπαχριστοδούλου
17.00-18.00 Β: Εργαστήριο παρασκευής χαρουπομερέντας. Η ιστορία του χαρουπιού – Κατερίνα Κουνή
18:00-19:00 Β: Βιολογική αμπελουργία. Δημήτρης Δρίτσας (βιοκαλλιεργητής, Μέγαρα – Γεράνεια όρη), Βάιος Καρκάνης (Αμπελόβραχος). Θα προσφερθούν βιολογικό κρασί/τσίπουρο.

ΟΜΙΛΙΕΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/09
19.00 Β: Ποιο είναι το συμβατό και το συμβατικό στην γεωργία και την ιατρική – Κώστας Τσαντσάρης (στόχος της ομιλίας είναι να ξεκινήσει συζήτηση καταρχήν με τους παραγωγούς στην γιορτή και να μεταφερθεί στην κοινωνία)
18:00-19:00 Α: Βόρειος και νότιος Ευβοϊκός στο στόχαστρο των βιομηχανικών ιχθυοκαλλιεργειών –Παρουσίαση από το Δίκτυο φορέων/συλλόγων ΕΥΒΟΪΚΟΣ SOS – Βασίλης Ντόβολης (πρόεδρος Περιβαλλοντικού Συλλόγου Αλιβερίου), Αποστόλης Σέληνας (Ομάδα πολιτών για τη διάσωση του υγροβιότοπου του Κολοβρέχτη)
19:00-20:15 Α: Ενημέρωση για το κρίσιμο θέμα της διαχείρισης απορριμμάτων με επίκεντρο την καύση – Δυτικό Μέτωπο, συντονισμός φορέων, συλλογικοτήτων και πολιτών Δυτ. Αττικής – Δυτ. Αθήνας
20:15 Α: Οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες απειλούν τα όρη της κεντρικής Εύβοιας – Ενημέρωση από τον Τάσο Μπαλτά (πρόεδρος Ορειβατικού Συλλόγου Χαλκίδας) για τις ενέργειες ακύρωσης των σχεδιασμών κυβέρνησης – εταιρειών

ΣΑΒΒΑΤΟ 27/09
16:00-17:00 Α: Πυρηνικοί Αντιδραστήρες, Data centers και Τεχνητή Νοημοσύνη – Στάθης Μηλιώτης (ASΚADA FARM)
18:30 A: Προβολή οπτικοακουστικού υλικού:
– ” Καρυστία” Η καταστροφή του τόπου από την αιολική βιομηχανία
– Κεντρική Εύβοια. Τα δάση, το τοπίο, η επικείμενη καταστροφή.
Παρουσίαση: Νέλλη Ψαρρού, Ηλίας Καραμπάς – Για το Δίκτυο Συλλόγων Φορέων για την προστασία της Ευβοϊκής Γης

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/09
19:00: Αιωνόβια δένδρα της περιοχής του Δήμου Χαλκιδέων με βάση την μεταπτυχιακή διατριβή του Ηλία Καραμπά (MSc Οικολογία και Διαχείριση Περιβάλλοντος – Σύλλογος Σιδερίτης)
19:00: Αποτυπώσεις της φύσης στην εικαστική τέχνη (15ος – 19ος αιώνας) – Κατερίνα Α. Αναστασίου, Διδακτόρισσα Κοινωνιολογίας
20:15 Α: Προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ του Θόδωρου Μαραγκού για την Εύη Σαραντέα-Μίχα, παρουσία της ίδιας και του σκηνοθέτη Θόδωρου Μαραγκού. Παρέμβαση: Γιώργος Παπαχριστοδούλου (Ομάδα πολιτών για τη διάσωση του υγροβιότοπου του Κολοβρέχτη)

ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/09
20:00 ΠΛΑΤΕΙΑ: Παράσταση τσίρκου με ζογκλερικά. Φωτιές, κορύνες, μαχαίρια, ξυλοπόδαρα από τον φανταστικό Blake

ΣΑΒΒΑΤΟ 27/09
12:00-13:00 Γ: Φτιάχνουμε λαμπάδες και κεράκια με μελισσοκέρι – Αλεξάνδρα Σωτηράκη (Το κουτί της μέλισσας – inthebeebox)
15:00 Γ: Εργαστήριο κεραμικής. Μικροί και μεγάλοι γνωρίζουν και πειραματίζονται στις δυνατότητες του πηλού – Ζωγραφιά Καρέκου (κεραμίστρια)
18:00 ΠΛΑΤΕΙΑ: ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ ΑΝΤΑΜΑΠΑΝΤΑΧΟΥ – Διαδραστική παράσταση «Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ». Σκηνοθεσία: Νίκος Τόμπρος, Κατασκευές: Νίκος Τόμπρος – Ελένη Παναγιώτου- Ελένη Γιαννακοπούλου, Εμψύχωση: Ελένη Παναγιώτου Ελένη Γιαννακοπούλου. Ηλικία θεατών: από 4 έως και ενήλικες
19:00 ΠΛΑΤΕΙΑ: Το Θέατρο Σκιών NAMASTE παρουσιάζει την παράσταση «Ο Καραγκιόζης και το μαγεμένο δεντρί». Ο Καραγκιόζης θα ζητήσει τη βοήθεια των παιδιών για να πάρουν το μέλλον της γης στα χέρια τους!

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/09
10:30 Γ: Δημιουργώντας με τον πηλό. Εργαστήρι κεραμικής από την Ευαγγελία Ρουσσοδήμου – (Πανεπιστήμιο της Γης, Νέα Αρτάκη)
12:00-13:00 Α: ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΣΕΙΣΤΡΟ» από την ομάδα PUPPET PARTY. Σκηνοθεσία: Μαίρη Γαλάνη, Εμψύχωση κούκλας: Μαρία Μπατζανοπούλου, Μουσική επένδυση: Μιχάλης Ασίκης, Τραγούδι: Άννη Γαβριήλ. Για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας
18:00 Α: ΑΦΗΓΗΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ. Η συγγραφέας Έλενα Γλωσσιώτη διαβάζει το Γαλάζιο όνειρο μια ιστορία από το βιβλίο της «Τα παιδιά του κόσμου βάφουν το μαύρο»

*Για την ενίσχυση των καλλιτεχνών που στηρίζουν αφιλοκερδώς την γιορτή σε κάποιες παραστάσεις θα βγει καπέλο για ελεύθερη συνεισφορά

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/09 
21:00 ΓΙΩΡΓΟΣ & ΕΥΑ BAND. Γιώργος Καραχάλιος και Ευαγγελία Παπαθανασίου σταθερά στην οικογιορτή, με διάθεση ροκ και μαχητική. Κοντά του ο Άλκης Καραπάνος (κιθάρα-πιάνο)
MENIAN BAND. Ένα ξεχωριστό ηχητικό αποτέλεσμα, με τζουρά και κλασσικό πιάνο. Νίκος Παχής (τραγούδι-κιθάρα), Τάσος Σπύρης (τραγούδι-τζουράς), Μελίνα Νόστιμου (πιάνο), Κώστας Φωτόπουλος (τύμπανα)
ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ. Ροκ, έντεχνο που ανεβάζει ρυθμούς και γίνεται ψυχεδελικό. Μάριος Γεωργουσόπουλος (ηλεκτρική κιθάρα, φωνή), π. Ιωάννης Μάνος (φωνή, πνευστά), Μιχάλης Κατσικούλης (ηλεκτρικό μπάσο), Tόνια Κίσσα (έγχορδα), Σπύρος Καραβάς (τύμπανα)

ΣΑΒΒΑΤΟ 27/9
20:00 33 ΣΤΡΟΦΕΣ. Eλληνικό έντεχνο και ελληνικό pop-rock. Δημήτρης Αργύρης, Βαγγέλης Αγγελόπουλος, Τάσος Σαμαρτζής, Σοφία Παγώνη, Δώρα Δημητρίου
23:30 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ – ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΒΕΡΑ (Gia Kapia Vera). Μουσική ραπ

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/09
10:00-13:00 ROCK IN CHALKIS PRESENTS. Οι διαχειριστές της ομάδας Rock in Chalkis παρουσιάζουν ένα ροκ κυριακάτικο πρωινό με μουσικές και τραγούδια από συγκροτήματα και καλλιτέχνες από Χαλκίδα/ Εύβοια. Με τους: Στάθη Λειβαδίτη, Νίκο Ταυρή, Κώστα Φωτόπουλο (rockinchalkis.gr)
17:00 ΤΡΙΠΛΗ ΑΠΟΣΤΑΞΗ. Ρεμπέτικα, σμυρναίικα, πολίτικα / γλυκά τραγούδια τσίφτικα. Σταύρος Κουλουρίδης, Καλλιάδης Παπαϊακώβου, Γιώργος Ανδρεόπουλος, Δημήτρης Μπασινάς

ΠΡΟΒΟΛΕΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/09
22:00 ΚΑΡΚΑΛΟΥ του Σταύρου Τορνέ

ΣΑΒΒΑΤΟ 27/09
21:00 ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ «48, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ GLOBAL SUMUD FLOTILLA

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/09
21:30 ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ του ΑΛΕΞΗ ΔΑΜΙΑΝΟΥ

*Ο χώρος Α είναι πίσω από το κυλικείο – bar (αριστερά από την είσοδο στον χώρο της γιορτής), ο χώρος Β είναι πίσω από το τρίγωνο των πάγκων των εκθετών, ενώ στον χώρο Γ οργανώνονται οι δραστηριότητες για τα παιδιά. Για τους χώρους και τις ώρες των εκδηλώσεων μπορείτε να ενημερώνεστε από το κιόσκι πληροφοριών της γιορτής.

*Στη γιορτή φιλοξενούνται χειροποίητες δημιουργίες από κρατούμενους νέους των φυλακών Αυλώνα με σκοπό την άμεση οικονομική τους ενίσχυση.

*Θα λειτουργήσει βιβλιοπωλείο με επιλεγμένους τίτλους.

-ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Παρασκευή 26/9: 17:00 – 24:00
Σάββατο 27/9: 10.00-24:00
Κυριακή 28/9: 10:00-14:00, 17:00-23:00

Την Κυριακή, 28/9 στις 14:00 θα πραγματοποιηθεί η Συνέλευση παραγωγών της οικογιορτής. Εκείνες τις ώρες οι πάγκοι δεν λειτουργούν για το κοινό.

· Στην οικογιορτή προσπαθούμε να μειώσουμε όσο το δυνατόν τη χρήση πλαστικής σακκούλας. Για αυτόν τον λόγο φέρτε μαζί σας πάνινες τσάντες.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: 6945166572, 6983922225
Βρείτε μας στο facebook: Οικολογική Γιορτή Χαλκίδας (προφίλ), Οικογιορτή Εύβοιας (σελίδα, ομάδα)
Ακολουθήστε μας στο instagram: @oikogiortievias

The post 12η Οικογιορτή Εύβοιας (26-28 Σεπτέμβρη): ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ first appeared on Aυτολεξεί.

Το Μέλλον της υπαίθρου μας κρίνεται τώρα

Πολλοί λένε πως η Ελλάδα πεθαίνει στις πόλεις. Εμείς ξέρουμε πως πεθαίνει και στα χωράφια, στα μαντριά, στις αυλές που κάποτε ζούσαν οικογένειες και κοινοτικά δίκτυα.

Και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα ακόμη πολιτικό φιάσκο: είναι το ορόσημο της κατάρρευσης του πρωτογενούς τομέα, δηλαδή της ίδιας της υπαίθρου μας.

Από το 2010, μεθοδικά, χτίστηκε ένα δίκτυο πλαστών αιτήσεων και ψεύτικων επιδοτήσεων — χιλιάδες στρέμματα που δεν υπήρξαν ποτέ, βοσκοτόπια που δεν πάτησε ζωντανό, και “αγρότες” που δεν έσκαψαν ούτε μέτρο. Οι πραγματικοί παραγωγοί, αυτοί που τρέφουν τη χώρα, παρακολουθούσαν αμήχανοι.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έδειξε πλέον την πόρτα:
• Μειώσεις επιδοτήσεων 5% για το 2025 και έως 17% για το 2026
• 250 ελεγκτές έρχονται για να κάνουν επιτόπιους ελέγχους
• Πρόστιμα που μπορεί να ξεπεράσουν τα 5 δισ. ευρώ
• Πάνω από 80.000 αγρότες κινδυνεύουν με αφανισμό

Τι σημαίνει αυτό για τη Βοιωτία και όλη την ελληνική ύπαιθρο;

Ότι τα παιδιά μας δεν θα μείνουν εδώ. Ότι η αποκέντρωση θα μείνει όνειρο. Ότι τα τοπικά προϊόντα θα γίνουν εισαγώμενα, και οι τιμές στα ράφια θα εκτοξευθούν. Ότι το οικοσύστημα των μικρών, ήπιων εργασιών — αγρότες, κτηνοτρόφοι, παραγωγοί, μεταποιητές — θα σβήσει μέσα σε 2-3 χρόνια.

Αν δεν υπάρξει τώρα:
Στήριξη στους πραγματικούς παραγωγούς
Αποκατάσταση ελέγχων με διαφάνεια και ανεξαρτησία
Δημιουργία τοπικών συνεταιρισμών με κοινωνικό έλεγχο
Δίκτυα διατροφικής αυτάρκειας με βάση τη φέρουσα ικανότητα κάθε περιοχής

…τότε η Ελλάδα θα εισάγει μαϊντανό από τη Γερμανία και ντομάτα από την Ολλανδία, ενώ η γη της θα μένει άσπαρτη.

Η ύπαιθρος δεν είναι ρομαντισμός. Είναι όρος επιβίωσης.
Όχι μόνο για όσους ζουν εδώ, αλλά για όλους μας.

Γιατί αλλιώς… πώς να αποφύγουμε τον εκβιασμό ότι “μόνο η βαριά βιομηχανία μπορεί να σώσει την περιοχή”;

Πώς να αποδείξουμε ότι ο τόπος μπορεί να ζήσει αλλιώς, αν πρώτα δεν εξασφαλίσουμε πως δεν θα καταστραφεί ολοσχερώς ό,τι του απομένει;

Η βιομηχανία δεν είναι μονόδρομος — εκτός αν αφήσουμε τον τόπο μας να μην έχει πια κανέναν άλλο.

“Βοιωτία Κοινός Τόπος”
…Για έναν τόπο που ανήκει σε όλους και φροντίζεται από όλους.

The post Η ύπαιθρος δεν είναι ρομαντισμός. Είναι όρος επιβίωσης. first appeared on Aυτολεξεί.

Από το καλοκαίρι του 2023, βρίσκεται σε διαδικασία προέγκρισης το Ευρωπαϊκό Νομοσχέδιο που προτείνει απαλλαγή απο τους ισχύοντες κανόνες και ελέγχους, για τη νέα γενιά γενετικά τροποποιημένων οργανισμών που προέρχονται από τις Νέες Γονιδιωματικες Τεχνικές (ΝΓΤ1). Ουσιαστικά, το νομοσχέδιο αυτό προτείνει να φτάσουν αυτές αθόρυβα στα χωράφια μας και στο πιάτο μας χωρίς αξιολόγηση, χωρίς σήμανση, χωρίς παρακολούθηση.

Οι ζημιές από μία τέτοια πιθανή χαλάρωση της νομοθεσίας για τα μεταλλαγμένα θα έχουν τρομακτικές κοινωνικές επιπτώσεις όπως στη γεωργία, στη διαφάνεια, στην υγεία και στην εξάπλωση της εξάρτησης που θα φέρουν οι πατέντες στη διατροφή μας με τις οποίες καλυπτονται οι ΓΤΟ.

Η απορρύθμιση θα αυξήσει τον έλεγχο που ήδη ασκούν λίγες εταιρείες στους σπόρους, θέτοντας σε μειονεκτική θέση τους παραγωγούς μικρής και μεσαίας κλίμακας, ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο τον εταιρικό έλεγχο στους αγρότες. Οι οργανώσεις προειδοποιούν ότι αν επιτραπεί ο έλεγχος των σπόρων να περάσει στα χέρια μόλις λίγων εταιριών, ενέχεται ο κίνδυνος να αποδυναμωθεί η διατροφική εφοδιαστική αλυσίδα και πιθανώς να οδηγήσει σε μικρότερη ποικιλότητα σπόρων, κάτι που είναι κρίσιμης σημασίας για τους αγρότες ώστε να προσαρμοστούν στις τοπικές αγροτικές συνθήκες και την κλιματική αλλαγή.

Εκφράζεται επίσης η ανησυχία ότι τα νέα μεταλλαγμένα θα αποκλειστούν από τους ισχύοντες κανονισμούς της ΕΕ για τα μεταλλαγμένα, οι οποίοι προβλέπουν την υποχρεωτική σήμανση των μεταλλαγμένων, ελέγχους ασφαλείας και μεθόδους ανίχνευσης. Οι καταναλωτές θα βρίσκονται στο σκοτάδι ως προς το τι πραγματικά καταλήγει στο πιάτο τους, ενώ θα τεθεί σε κίνδυνο η επιχειρηματική δραστηριότητα παραγωγών μικρής και μεσαίας κλίμακας και η βιολογική και μη μεταλλαγμένη παραγωγή στην ΕΕ.

Θα συμπεριληφθούν τελικά οι Γενετικά Τροποποιημένοι Οργανισμοί στις ελληνικές καλλιέργειες και στην τροφική μας αλυσίδα χωρίς δικαίωμα επιλογής;

Στο δελτίο τύπου διαβάζουμε:

Σχετικά με τη στάση της Ελλάδας απέναντι στην κατάργηση των ελέγχων για τη Νέα Γενιά Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών (ΝΓΤ1)

Δυστυχώς η Ελλάδα στις 14/3, ψήφισε υπέρ της «απελευθέρωσης» της νέας γενιάς ΓΤΟ, από τους ελέγχους και τις προφυλάξεις της ισχύουσας νομοθεσίας. Από τον Ιούλιο του 2023, η Κομισιόν έχει καταθέσει σχετικό νομοσχέδιο το οποίο βρίσκεται ακόμα σε προεγκριτική διαδικασία κατά την διάρκεια της οποίας γίνονται σταδιακά ενδιάμεσες ψηφοφορίες στις Βρυξέλλες.

Στην πιο πρόσφατη από αυτές στις 14/3, ο πρέσβης της Ελλάδας ψήφισε υπέρ των ΓΤΟ.  Από την αρχή του αιώνα μας μέχρι σήμερα, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις τάχθηκαν εναντίον της χωρίς ελέγχους εξάπλωσης των ΓΤΟ.

Θα διακινδυνεύσουμε το εισόδημα του αγρότη, τη βιοποικιλότητα της χώρας μας και την υγεία του καταναλωτή; Θα αφήσουμε να ελέγξουν τη διατροφή μας μία χούφτα πολυεθνικές μέσα από τις πατέντες, που θα οδηγήσει στο κλείσιμο των ελαχίστων ελληνικών εταιρειών σποροπαραγωγής; Θα διακινδυνεύσουμε την επιμόλυνση της ελληνικής βιοποικιλότητας από φυτά που έχουν παραχθεί με τις μεθόδους της γενετικής μηχανικής χωρίς κανένα έλεγχο;

Υπενθυμίζουμε ότι η «καινοτομία» των ΝΓΤ1 μπορεί να κυκλοφορήσει και με την ισχύουσα νομοθεσία που κάποιοι προσπαθούν να ξεπεράσουν, εφόσον τηρούνται κάποιοι κανόνες ασφαλείας. Γιατί να τους καταργήσουμε;

Συνοδευτικά αρχεία:

〉 Η κοινή δήλωση των 200+ οργανώσεων και ομάδων αγροτών (στα αγγλικά) που ζητούν την απόρριψη των νέων μεταλλαγμένων

〉 Οι ζημιές από την πιθανή χαλάρωση της νομοθεσίας για τα μεταλλαγμένα

The post Άμεσος ο κίνδυνος κατάργησης των ελέγχων για τη νέα γενιά Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών στην Ελλάδα first appeared on Aυτολεξεί.

“Σχεδόν πνιγόμαστε στον ωκεανό της κοινωνίας της κατανάλωσης που επικρατεί σε όλο τον κόσμο”, αναφέρει ο ιαπωνικός συνεταιρισμός Seikatsu, επισημαίνοντας ενδημικά προβλήματα όπως τα μη ασφαλή τρόφιμα, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την ανισότητα και την φτώχεια. “Κάθε ένα από αυτά τα προβλήματα είναι πολύ μεγάλο για να αντιμετωπιστεί από ένα άτομο, γι’ αυτό πρέπει να ενωθούμε με τον γείτονά μας και τον γείτονα του γείτονα”.

Ο Seikatsu συνιδρύθηκε το 1965 από 200 γυναίκες με σκοπό την παροχή -τόσο την αγορά όσο και την πώληση- υγιεινού γάλακτος. Σήμερα αποτελέιται από πάνω από 33 συνεταιρισμούς που πωλούν σε περισσότερα από 400.000 ιαπωνικά νοικοκυριά. Το σύνθημα τους είναι “αυτόνομη διαχείριση της ζωής μας”.

Τα μέλη του συνεταιρισμού κατέχουν από κοινού αστικές φάρμες με 5.000 αγελάδες και προσφέρουν τα πάντα, από την παραγωγή σησαμέλαιου μέχρι το ρύζι και τα ψάρια που αλιεύονται με βιώσιμο τρόπο. Ο κύκλος εργασιών του συνεταιρισμού το 2017 ήταν πάνω από 87 δισεκατομμύρια γιεν, δηλαδή περίπου 770 εκατομμύρια δολάρια.

Και όχι μόνο αυτό, ο Seikatsu παρέχει συνεταιριστική παιδική φύλαξη και φροντίδα ηλικιωμένων. Έχει βοηθήσει στην εκλογή περισσότερων από 140 μελών του συνεταιρισμού στην τοπική αυτοδιοίκηση, πολλές από εκ των οποίων είναι γυναίκες, προχωρώντας κόντρα στην ανδροκρατούμενη πολιτική σκηνή στην Ιαπωνία και όχι μόνο.

Η ομοσπονδία έχει επίσης επεκταθεί στην παροχή πράσινης ενέργειας μέσω του Seikatsu Club Energy Co, η οποία ξεκίνησε το 2014, συνδέοντας συνεταιρισμούς ανανεώσιμης ενέργειας απευθείας με τα νοικοκυριά. Η κίνηση προς την οικολογική ενέργεια αντανακλά μια ευρύτερη πράσινη επανάσταση που συντελείται στην Ιαπωνία από τότε που η καταστροφή της Φουκουσίμα το 2011 κατέδειξε τους κινδύνους της πυρηνικής ενέργειας για την ασφάλεια.

Αλλά ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι το μοντέλο εφοδιασμού τροφίμων Seikatsu παρέχει μια λειτουργική λύση για την εντεινόμενη καπιταλιστική παγκόσμια επισιτιστική κρίση.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΛΙΜΟΚΤΟΝΕΙ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Ο Seikatsu δεν υπερβάλλει όταν δηλώνει ότι το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων τείνει προς κατάρρευση. Τα στοιχεία του ΟΗΕ από μια έκθεση του 2018 δείχνουν ότι 821 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα σε συνθήκες πείνας παγκοσμίως.

Η UNICEF αναφέρει ότι 3 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι ετησίως 600 εκατομμύρια άνθρωποι αρρωσταίνουν από μη ασφαλή τρόφιμα, προκαλώντας σχεδόν μισό εκατομμύριο θανάτους. Παράλληλα, ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ εκτιμά ότι το ένα τρίτο του συνόλου των τροφίμων παγκοσμίως πηγαίνει στα σκουπίδια.

Ο καπιταλισμός αχρηστεύει τα τρόφιμα για πολλούς λόγους. Μεγάλο μέρος τους χάνεται στα μακρινά ταξίδια. Οι χονδρέμποροι τιμωρούν τους καλλιεργητές για την ελλιπή προσφορά, ενθαρρύνοντας την υπερπροσφορά. Τα σούπερ μάρκετ προτιμούν να πετάνε τα απορρίμματα -δηλαδή, προτιμούν να είναι υπερ-γεμάτα παρά να έχουν άδεια ράφια- λόγω του καπιταλιστικού δόγματος ότι οι καταναλωτές πρέπει να έχουν επιλογή από τα πάντα, συνεχώς. Η διαφήμιση και οι προσφορές “2 σε 1” ωθούν τους ανθρώπους σε αυτή την υπερκατανάλωση. Οι χονδρέμποροι και τα σούπερ μάρκετ θέλουν επίσης “όμορφα” τρόφιμα, απορρίπτοντας τα υπόλοιπα.

Όμως, στο πλαίσιο της παγκόσμιας πείνας, η μετατροπή των τροφίμων σε απλό εμπόρευμα είναι εγκληματική. Εκτός από τα 3 εκατομμύρια παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα κάθε χρόνο, 9 έως 36 εκατομμύρια ενήλικες πεθαίνουν από την πείνα ετησίως. Επιπλέον, η κακή διατροφή μειώνει το προσδόκιμο ζωής για εκατομμύρια άλλους ανθρώπους.

Ο καπιταλισμός καθιστά τα τρόφιμα απλησίαστα για πολλούς λόγους. Με στόχο πάντα το κέρδος, το κόστος των τροφίμων εκτοξεύεται στα ύψη, ενώ οι καπιταλιστές επενδυτές κερδίζουν χρήματα χωρίς να αγγίξουν ούτε έναν κόκκο σιταριού, αραβοσίτου ή ρυζιού. Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι χώρες με υψηλό υποσιτισμό που αναγκάζονται να κάνουν μονοκαλλιέργειες για εξαγωγή, με την πίεση θεσμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ.

Οι καπιταλιστές αποτελούν μια καταστροφή για τους μικρούς παραγωγούς, καθώς αυτοί οι μικροί παραγωγοί και οι εργάτες κάνουν τη σκληρή δουλειά και οι μεγάλες εταιρείες καρπώνονται τα κέρδη. Και πάλι, πολλές περιπτώσεις αναδεικνύουν αυτή τη χρόνια αδικία. Οι αγροτικές επιχειρήσεις συχνά αναγκάζουν τους αγρότες να αγοράζουν “δικούς τους” σπόρους, οι οποίοι τους δεσμεύουν να αγοράζουν και τα λιπάσματα των πολυεθνικών – παρ’ όλο που αυτοί οι σπόροι είναι κοινό δημιούργημα των προγόνων των αγροτών.

Μέσω των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου, οι αγρότες του παγκόσμιου Νότου πρέπει να ανταγωνίζονται τους αγρότες του Βορρά που λαμβάνουν εκτεταμένες επιδοτήσεις. Αυτό σημαίνει ότι τα τρόφιμα απορρίπτονται στον παγκόσμιο Νότο, υποβαθμίζοντας τους μικρούς παραγωγούς. Συνεχώς, οι αγροτικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν την πολιτική και οικονομική τους δύναμη για να προωθήσουν τις αρπαγές γης, εκδιώκοντας βίαια τους αγρότες από τη γη τους.

Όλο και περισσότερο, οι καπιταλιστικές οικολογικές κρίσεις καταστρέφουν και την παραγωγή τροφίμων. Από την υπερβιομηχανοποιημένη γεωργία, η υποβάθμιση του εδάφους δείχνει ότι στο ανώτερο έδαφος έχουν απομείνει σοδειές μόνο για 60 χρόνια και η κατακόρυφη μείωση των αριθμών των εντόμων δείχνει ότι τείνουν προς μαζική εξαφάνιση. Μέχρι το 2025, 1,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα αντιμετωπίζουν τακτικές ξηρασίες, οι δασικές πυρκαγιές ξεσπούν με πρωτοφανείς ρυθμούς, οι θάλασσές μας υπεραλιεύονται, και εκτάσεις του κόσμου έχουν καταστραφεί από τοξικές βιομηχανίες, όπως οι πετρελαιοπηγές που αποδεκάτισαν τη γη του λαού Ogoni στη Νιγηρία.

Η κλιματική αλλαγή οδηγεί ήδη σε αυτές τις κρίσεις και θα επιδεινώσει τις επιπτώσεις τους. Έτσι, το ερώτημα είναι: πώς αντιδρά η ανθρωπότητα με τρόπο που θα μπορούσε να βοηθήσει τον πολιτισμό μας, και το είδος μας, να επιβιώσουν στο μέλλον; Ο Seitatsu εκπροσωπεί μια από αυτές τις λύσεις.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΘΡΕΠΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ

Το μοντέλο Seikatsu, αντί να είναι ένας μεσάζων μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών, δημιουργεί μια αμοιβαία δημοκρατική σχέση. Απ’ την πλευρά του καταναλωτή, ο συνεταιρισμός διαιρείται σε αυτόνομα τοπικά παραρτήματα, τα οποία διαιρούνται περαιτέρω σε γειτονικές μονάδες των περίπου 10 νοικοκυριών, γνωστές ως “Han”.

Σε ολόκληρη την Ιαπωνία, υπάρχουν 200 αυτόνομες δομές και πολλά χιλιάδες Han. Τα Han δίνουν απευθείας παραγγελίες στους παραγωγικούς συνεταιρισμούς. Κάθε Han στέλνει εκπροσώπους στα υποκαταστήματα, αλλά το Han είναι αυτό που συντονίζει τις ανάγκες κάθε νοικοκυριού και συνδέει την κοινότητα σε τοπικό επίπεδο.

Οι άμεσες σχέσεις παραγωγού-καταναλωτή σημαίνουν ότι και τα δύο μέρη λαμβάνουν μια δίκαιη τιμή, χωρίς οι καπιταλιστές να παίρνουν ένα μεγάλο κομμάτι. Η άμεση παραγγελία μειώνει τη σπατάλη τροφίμων. Υπάρχουν επίσης λιγότερα γενικά έξοδα, για παράδειγμα, για εγκαταστάσεις αποθήκευσης, καθώς τα φρέσκα τοπικά τρόφιμα πηγαίνουν απευθείας στις γειτονιές.

Ο Seikatsu συνεργάζεται με παραγωγούς. Ένα παράδειγμα ήταν η ανατροφοδότηση από τη φάρμα Hirata, η οποία με τη βοήθεια των Han δημιούργησε το πρώτο λουκάνικο χωρίς πρόσθετα στην Ιαπωνία.

Ο Seikatsu ξεκίνησε με στόχο την παροχή ασφαλούς και υγιεινού γάλακτος. Συνεχίζει με την αρχή της ηθικής, ασφαλούς και βιώσιμης παραγωγής τροφίμων, με πρότυπα που συνυπογράφουν τα Han και τα οποία πρέπει να πληρούν όλοι οι παραγωγοί. Τα τρόφιμα είναι απαλλαγμένα από GMO. Εξοικονομούνται επίσης πολλοί πόροι με την επαναχρησιμοποίηση των φιαλών και τη μείωση της συσκευασίας.

Ένας άλλος στόχος του Seikatsu είναι η αύξηση της ιαπωνικής αυτάρκειας σε τρόφιμα. Αυτό μειώνει τα διατροφικά μίλια, μειώνοντας το αποτύπωμα άνθρακα των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και των πτήσεων. Απομακρύνει επίσης τις μεγάλες εταιρείες από την εξίσωση των τροφίμων, πράγμα που σημαίνει ότι τα μέλη του Seikatsu δεν χρηματοδοτούν τις αρπαγές γης στον παγκόσμιο Νότο. Για τη βελτίωση της ιαπωνικής αυτάρκειας σε τρόφιμα, εκτός από την αγορά τροφίμων από την τοπική αγορά, ο Seikatsu χρησιμοποιεί ακαλλιέργητη γεωργική γη για την καλλιέργεια ζωοτροφών για τα ζώα, μειώνοντας περαιτέρω την εξάρτηση από τις εισαγωγές από το εξωτερικό.

Ο συνεταιρισμός εξακολουθεί να παρέχει μικρές ποσότητες προϊόντων από το εξωτερικό, όπως μπανάνες και ζαχαροκάλαμο – αλλά αυτά προέρχονται από συνεταιρισμούς που υποστηρίζουν τη συνιδιοκτησία στον παγκόσμιο Νότο.

Λαμβάνοντας υπόψη την παγκόσμια επισιτιστική κρίση, το μοντέλο Seikatsu προσφέρει μια σαφή στρατηγική για την αποφυγή της καταστροφής. Παρέχει ένα μέσο με το οποίο οι κάτοικοι των πόλεων μπορούν να σταματήσουν την εκχυδαϊστική αφαίμαξη των αγροτικών περιοχών. Πέρα από τις συνδέσεις με τους τοπικούς παραγωγούς, δείχνει πώς μπορούμε να σταματήσουμε τον παγκόσμιο Νότο από την πείνα, σταματώντας τον από το να αναγκάζεται να λειτουργεί ως το “καλάθι με τα ψωμιά” του παγκόσμιου Βορρά.

Ο Seikatsu δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο τα εγχειρήματα πόλης λύνουν την παγκόσμια επισιτιστική κρίση. Τα αστικά αγροκτήματα του Τζάκσον, στο Μισισιπή, είναι ένα άλλο ισχυρό παράδειγμα. Εξίσου, η Αβάνα, η πρωτεύουσα της Κούβας, καλλιεργεί σχεδόν το 90% των τροφίμων που καταναλώνει, κυρίως ως αποτέλεσμα των κυρώσεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Σε παγκόσμιο επίπεδο και στην Ιαπωνία, η τάση είναι σαφής. Μια άλλη τροφή είναι και δυνατή και αναγκαία.

—————————————-

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Project Of The Day: the Seikatsu Clubs | P2P Foundation

The post Ο ιαπωνικός συνεταιρισμός τροφίμων Seikatsu δίνει ελπίδα σε έναν πλανήτη που λιμοκτονεί first appeared on Aυτολεξεί.

“Πρώτα μας πήραν τους κάμπους, τα παιδιά,
μας ρήμαξαν τα χωριά,
τώρα μας παίρνουν τα Βουνά και τις πηγές τους.
Στο τέλος μείναμε χωρίς Γη και μνήμες.
Έτσι αγοράζουμε το ψωμί, το νερό και τη ζωή, που δεν έχει ζωή.”

Η Ύπαιθρος χώρα, ρημάχθηκε ή αλλιώς εκσυγχρονίσθηκε συστηματικά και οργανωμένα, από το σύστημα Κυριαρχίας και Καθυπόταξης, τους τελευταίους δυο αιώνες αποφυσικοποιώντας κάθε οργανική της μορφή, ανθρώπινες κοινότητες, φυσικά οικοσυστήματα.

Ο πόλεμος ενάντια στο Αρχέγονο

Η πρώτη Βιομηχανική “Επανάσταση”, εξόρισε και κατέστρεψε συθέμελα, την όποια φυσική διαδικασία συνέθετε τις άρρηκτες έως τότε, συνδέσεις του Παλαιού κόσμου με τον Φυσικό κόσμο.

Η εκμετάλλευση του ληστρικού συστήματος που κυριάρχησε πλανητικά, αντικατέστησε όλες τις οριζόντιες, ισότιμες και φυσικές σχέσεις μεταξύ των Ανθρώπων και του έμβιου κόσμου.

Στον σημερινό κόσμο, η τεχνοβιολογική παγκόσμια Κυριαρχία, δημιουργεί τις προϋποθέσεις, να μεταβάλλει αμετάκλητα την ίδια την κυτταρική φύση των έμβιων όντων επαναπροσδιορίζοντας τη ζωή σε μια καθαρά επιβιωτική και φρικτά ανελεύθερη συνθήκη, όπου στις Ανθρώπινες κοινωνίες το καταναλωτικό πρότυπο ορίζει και ορίζεται ενώ η παραγωγική διαδικασία αυτοματοποιείται και τεχνολογικοποιείται εξωφυσικά, ενώ τα οικοσυστήματα καταληστεύονται και σιγά σιγά αφανίζονται δίνοντας τη θέση τους στην έρημη Γη.

Οι Αγροτικοί Αγώνες

Η Ανθρώπινη Ιστορία, διαθέτει πληθώρα Αγροτικών Επαναστάσεων και εξεγέρσεων, από την εποχή του Μεσαίωνα όπου η ύπαιθρος χώρα ειδικά στην Ευρώπη διατηρούσε στοιχειώδη ελευθερία, επίδικο των εξουσιαστών και καταπιεστών, έως τις Σιβηριανές στέπες στις απαρχές του 19ου αιώνα, τις αγροτικές κολεκτίβες της Αραγονίας και της Ανδαλουσίας που προετοίμασαν και έθρεψαν το Αναρχικό κίνημα ενάντια στον Φράνκο, το Κιλελέρ στην αγροτική Θεσσαλία των κολίγων. Οι αγρότες ήταν το “κρέας για τα κανόνια” των πολεμοκάπηλων, αλλά ήταν και οι ιδανικοί μαχητές που ‘ξέραν να βαδίζουν και να πολεμούν στ΄ απάτητα βουνά σαν αντάρτες, σαν μαχητές της Ελευθερίας.

Δεκέμβρης του 1992

40.000 αγρότες συγκεντρώθηκαν στο Στρασβούργο, έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πυρπολώντας ένα ομοίωμα του διαπραγματευτή των ΗΠΑ, αντιστεκόμενοι στην κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική, που υιοθετούσε τη Γενική συμφωνία δασμών και εμπορίου. Μια συμφωνία των ισχυρών, που επέτρεπε σε εμπορεύματα και θέσεις εργασίας να μετακινούνται ελεύθερα, σε βάρος των αγροτικών κοινοτήτων και των εργαζομένων με τη Γη.

Ιανουάριος και Φεβρουάριος του 2024

Αγρότες από όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξεσηκώνονται, οργώνοντας τα Αστικά κέντρα των Μητροπόλεων με τα τρακτέρ τους, μπλοκάρωντας οδικές αρτηρίες και πολιορκώντας το κέντρο λήψης των αποφάσεων στις Βρυξέλλες. Στην Ελλάδα, τα αγροτικά μπλόκα, θα επιχειρήσουν την “είσοδο” στο κέντρο της Αθήνας, σπέρνοντας οργή.

Τα Ζιζάνια – Η “Πράσινη Ανάπτυξη” & οι Κ.Α.Π. (Κοινή Αγροτική Πολιτική)

“Πρώτα καταστρέφεις τον παλαιό κόσμο και μετά δημιουργείς τον νέο, παράγοντας ευκαιρίες”

Η εκβιομηχάνιση και εφαρμογή της Χημικής Γεωργίας επί δυο αιώνες, με τη συνακόλουθη Αστικοποίηση της υπαίθρου και δημιουργίας των σύγχρονων Μητροπόλεων, άλλαξε ριζικά και τη φύση της γεωργικής εργασίας και τη δομή και την ποιότητα των εγγειοεδαφολογικών χαρακτηριστικών της υπαίθρου γης και οικοσυστημάτων ευρύτερα. Η “σπάνη” των Φυσικών πόρων και σε πλείστες περιπτώσεις η ανεπίστρεπτα τοξική επιμόλυνσή τους, μετέτρεψε την καλλιεργούμενη γη, σε μια τεράστια χωματερή τοξικών αποβλήτων, αλλά και σε ένα εργοστάσιο παραγωγής “χημικών” προϊόντων διατροφής, που έσπειραν ασθένεια και θάνατο.

– Μοχλοί της Βιομηχανοποιημένης Χημικής Γεωργίας, ήταν και είναι: η Εντατικοποίηση, η Εκμηχάνιση και η Eπιστημονικοποίηση.

– Εργαλεία της Β.Χ.Γ, ήταν και είναι: η Βαριά Αγροχημική Βιομηχανία (πολυεθνικές των Αγροχημικών), η Μηχανολογία του “Άνθρακα” και τα εξειδικευμένα Γεωπονικά και Γεωτεχνικά Ιδρύματα, καθώς και ο κεντρικοκρατικός σχεδιασμός της Γεωργίας.

Η γεωργία αυτή στο σήμερα απεικονίζεται, με τα χαρακτηριστικά της μονοκαλλιέργειας, της καθετοποίησης της παραγωγής, της μείωσης της χειρωνακτικής εργασίας, της θερμοκηπιακής τεχνικής και συνολικότερα της ορθολογικοποίησης των γεωργικών πρακτικών. Χωρίς όμως να απαλειφθεί μαζί με την υπερεξάντληση της Γης και της υπερεκμετάλλευσης των εργατών Γης, από τους μεγαλοαγρότες και η απαρχή της απώλειας της Αυτάρκειας και της Αυτονομίας των παραδοσιακών Αγροτικών Κοινοτήτων, με την Αστικοποίηση της Υπαίθρου να αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή της εκάστοτε Κυριαρχίας.

Στους δυο τελευταίους αιώνες, η Αγροτοδιατροφική παραγωγή έγινε ένας σημαντικός μοχλός της Καπιταλιστικής Ανάπτυξης, τοποθετώντας αγροτικά προϊόντα στα Χρηματιστήρια Αξιών.

Σήμερα, θερίζοντας ό,τι σπείραμε τα προηγούμενα χρόνια, αντιμετωπίζουμε σε παγκόσμια κλίμακα τα αποτελέσματα της Ανθρωπογενούς συμβολής στο φαινόμενο της Κλιματικής αλλαγής. Ερημοποίηση, ξηρασία αύξηση της θερμοκρασίας, χάσιμο των εποχών, πλημμυρικά φαινόμενα, με ανείπωτη καταστροφή στις καλλιέργειες και ευρύτερα αγροδασικά οικοσυστήματα.

Η “Πράσινη Ανάπτυξη”, πατώντας στον επελαύνοντα αφανισμό των οικοσυστημάτων και την απώλειά των φυσικών πόρων, προβάλλει την βαριά βιομηχανία με το μεγάλο “ανθρακικό αποτύπωμα” της “Πράσινης Ενέργειας”, για τη “Μετάβαση” έως το 2050, στην εποχή χωρίς Άνθρακα, (COP28). Προτείνει εντός ΕΕ, μέσω της νέας Κ.Α.Π., τη σειρά οικοεφαρμογών στη Γεωργία εντός κανονιστικών και χρηματοδοτικών πλαισίων, όπως η μείωση της χρήσης Αγροχημικών (“βέλτιστες πρακτικές”), αγρανάπαυση, χωρίς όμως να αποκλείει την αθρόα εισαγωγή προϊόντων από χώρες της ΕΕ, χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο και με δεδομένη τη βαριά επιμόλυνσή τους λόγω της εντατικοποιημένης και χημικά επιβαρυμένης παραγωγής τους.

Η αγροτική γη μετατρέπεται, σε ένα απέραντο εργοστάσιο παραγωγής και αποθήκευσης “πράσινης ενέργειας” ενώ απέραντα δίκτυα ηλεκτρικής διασύνδεσης, οργώνουν την Ύπαιθρο, ακόμα σε ένα έδαφος γόνιμο για πλουτισμό του Real estate και του μεγατουρισμού και τέλος ένα απέραντο πεδίο άσκησης της αναδυόμενης Γεωργικής Επιχειρηματικότητας.

Η Βιοτεχνολογία και η γενετική, δημιούργησαν και ολοκλήρωσαν τη Γεωργία του μέλλοντος, μετατρέποντας την αγροτική παραγωγή, σε ένα απέραντο χώρο άσκησης πειραματισμού και ελέγχου της κυτταρικής μνήμης αλλά και της “τυχαιότητας”, προκαθορίζοντας την όποια εξέλιξη στην κατεύθυνση του ελέγχου και της υποταγής μέσω της τροφής, από ένα Παγκόσμιο Σύστημα Ολοκληρωτικής Κυριαρχίας, χτίζοντας για το κάθε έμβιο πλάσμα, το “βιολογικό του κελί “.

Συμπερασματικά

Οι λόγοι για να σπείρει ο Αγρότης σήμερα Οργή, είναι πολλοί και βαθιοί.

Όμως, αυτό δεν αρκεί αν θέλουμε έστω και στην τελευταία στιγμή της Ανθρώπινης Ιστορίας, όπως τη γνωρίζουμε έως σήμερα, να μαχηθούμε για τη διατήρηση της Φύσης μέσα μας, καθώς και της ένωσης με τον Φυσικό κόσμο (Φυσικοποίηση) που μας περιβάλλει, επιστρέφοντας στις ρίζες του “Παλαιού Κόσμου”, της απλότητας, της Φυσικής Καλλιέργειας και της Εναρμόνισης, αφού σπείρουμε την “Ολική Άρνηση του Υπάρχοντος”.

Για τις Ελευθεριακές Οικοκοινότητες του μέλλοντος!

The post ΑΓΡΟΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΓΗ του Γιώργου Φούφα first appeared on Aυτολεξεί.