Το υπερψήφισαν το εργασιακό. Και κάπως έτσι σήμερα γίναμε λίγο πιο άστεγοι.

Ήταν καθώς απομακρυνόμουν από τη βουλή, λίγα μέτρα έπειτα από το σημείο της συγκέντρωσης όπου βρισκόταν το πλήθος, όταν στη θέα ενος αστέγου συνειδητοποίησα πως καθένας από εμάς απο σήμερα θα είναι κατά 2 επιπλέον ώρες ανέστιος.

Και ήταν αυτή λοιπόν η συγκυρία που με έκανε να ανακαλέσω, για μια ακόμη φορά, ένα σημείο από το βιβλίο “Απλουστεύσεις” του Νίκου Βράντση. Το σημείο των χαμένων ορίων.

Γιατί σήμερα για άλλη μια φορά βιάστηκαν τα όρια μας.

Στο κεφάλαιο ” Χαμένα όρια”, λοιπόν, ταυτίζεται η συνθήκη που διαβιεί ένας άστεγος με τη συνθήκη που διαβιεί ο εργαζόμενος. Συνθήκη που μέχρι πρότινος αφορούσε ένα 8ωρο του 24ώρου του και που από σήμερα, ευθρασώς, θα αφορά ένα 10ωρο. Με τρόπο βέβαια ”ευέλικτο”, τρόπον τινά αλτρουιστικό, μας παραδίδουν στην αστεγία. Γιατί, όπως πολύ ορθά εξηγείται, ο χρόνος μας είναι ο χώρος μας. Και παρατίθεται εύστοχα στο βιβλίο η εικόνα ενός αστέγου, του αστέγου του αποσπάσματος, του αστέγου που συνάντησα σήμερα, του ”εργαζόμενου αστέγου”, του εκάστοτε αστέγου. Η εικόνα ενός ανθρώπου, δίχως στέγη, δίχως καταφύγιο, δίχως σημείο προσφυγής, που όμως επιμένει μαζί με όλη του τη σκόρπια πραμάτεια να διατηρεί παράμερα ένα ρολόι.

Οι άνθρωποι χωρίς σπίτι διαβιούν χωρίς πλέγματα, χωρίς κάγκελα, χώρις ντουβάρια και πόρτες. Και άγεται και φέρεται ο χρόνος του του χώρου του. Γιατί αν ο τοίχος σου, το όριο σου, απουσιάζει τότε απουσιάζει και η ιδιωτικότητα σου, ο χρόνος σου. Ο άστεγος του βιβλίου, που όπως κάθε άστεγος απειλείται να χάσει και την αίσθηση του χρόνου, μέσα σε ένα περιβάλλον απογύμνωσης και συνεχούς έκθεσης, μένει πιστός στην αίσθηση του χρόνου που του μεταφέρει το ρολόι. Και κάθε πρωί το ξυπνητήρι του χτυπά. Τι πετυχαίνει με αυτό; Μας εξηγεί πως έτσι αναπτύσσει την ψευδαίσθηση πως, ορίζοντας τον χρόνο, κρατά και μια τυπικότητα στον χώρο. Και αφού δεν μπορεί μέσα στο απογυμνωμένο αστικό περιβάλλον να έχει τον χώρο του ας έχει έστω τον χρόνο του.

Από σήμερα λοιπόν γινόμαστε λίγο πιο άστεγοι. Διότι μέχρι και σήμερα η επισφάλεια, η δυσμένεια και η ευελιξία στην εργασία μας είχε ήδη εξασφαλίσει μια κατάσταση ευαλωτότητας, απογύμνωσης, αντίστοιχη με αυτή του αστέγου.

Ωστόσο πιστεύαμε πως κρατούσαμε και εμείς με νύχια και με δόντια τον χρόνο μας.
Γιατί είχαμε ένα ρολόι.

Τώρα δεν έχουμε ούτε αυτό.

Απόσπασμα από το βιβλίο “ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΣΕΙΣ: χώροι, υποκείμενα & καταστολή σε συνθήκες πλανητικής αστικοποίησης”:

8 ώρες δουλειά // 8 ώρες ψυχαγωγία // 8 ώρες ανάπαυση

«Το αίτημα διατυπώνεται με τα ίδια συνθήματα όπως και στις προηγούμενες δεκαετίες. Το περιεχόμενο του αιτήματος όμως έχει αλλάξει… Παλιότερα ζητούσε την ενίσχυση της επικράτειας της ανάπαυσης έναντι της φέτας της εργασίας. Τότε ζητούσε να κατανεμηθούν πιο δίκαια τα όρια. Σήμερα ζητά να σωθούν τα όρια, να υπάρξουν όρια.

Γιατί τα όρια λιώνουν και οι τρόποι αλλάζουν. Η νέα επισφαλής εργατική δύναμη δεν έχει σταθερό ωράριο και οι freelancers δουλεύουν από το σπίτι ή κοιμούνται στη δουλειά των open working spaces τους… Οι εργάτες μετατρέπονται σε ένα δυναμικό που εργάζεται ακατάπαυστα και επισφαλώς…

Το αίτημα είναι: να μην με ακολουθεί η εργασία μου στο υπνοδωμάτιο / να μην με ακολουθεί το δωμάτιό μου στην εργασία. Αν παλιότερα ήταν αδύνατο να έρθει το εργοστάσιο στην κρεβατοκάμαρα –αν και υπήρχαν κάμαρες τοποθετημένες στα εργοστάσια– σήμερα η εργασία μπορεί να ακολουθεί τους εργαζόμενους παντού, διαταράσσοντας την ίδια τους την ανθρώπινη συνθήκη.

Άνθρωποι που ξυπνούν μεσόβραδα για να ελέγξουν τις ειδοποιήσεις και τα mail τους δεν είναι άνθρωποι. Είναι ακόλουθοι της φρενίτιδας ενός κόσμου που δεν λογοδοτεί, δεν απολογείται, δεν εξηγείται, απλά ρέει και κινείται. Η ταχύτητα απαγορεύει την παύση και τον αναστοχασμό. Και βρισκόμαστε ανάμεσα σε αεικίνητους που δεν προλαβαίνουν να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους και σε νευρωτικούς που έχουν χάσει το δικαίωμα στον ελεύθερο και απερίσπαστο χρόνο.

Αν στο παρελθόν το σύνθημα ενδιαφερόταν για το πόσος χώρος θα βρίσκεται ανάμεσα στις παύλες, σήμερα το ενδιαφέρον στρέφεται στις παύλες τις ίδιες, που είναι διάτρητες: Ο χώρος δίνει την εντύπωση ότι είναι πιο εξημερωμένος ή πιο ακίνδυνος από τον χρόνο: οι περισσότεροι άνθρωποι κρατούν ρολόι αλλά ελάχιστοι κουβαλάνε πυξίδα. Έχουμε διαρκώς την ανάγκη να ξέρουμε τι ώρα είναι αλλά ποτέ δεν αναρωτιόμαστε πού είμαστε. Νομίζουμε ότι το ξέρουμε. Είμαστε στο σπίτι μας, είμαστε στο γραφείο μας, είμαστε στο μετρό, είμαστε στον δρόμο».

The post Το εργασιακό και τα χαμένα όρια first appeared on Aυτολεξεί.

5 MAIOY 2010. H μέρα που μια πρακτική διακυβέρνησης, ο κοινωνικός αυτοματισμός, ταυτίστηκε με μια τράπεζα.

Κοινωνικός αυτοματισμός ή αλλιώς πώς να προστατεύσετε το φαντασιακό σας, το κράτος.

Το κράτος, λοιπόν, από την απαρχή του είχε κατανοήσει την αναγκαιότητά του να επιβουλεύεται. Να επιβουλεύεται μυθεύματα την καταλληλότερη στιγμή, τη στιγμή μιας κρίσης. Άλλωστε είναι όλα θέμα αυτοπροστασίας, αυτοσυντήρησης. Έτσι έμαθε από πολύ νωρίς να εκμεταλλεύεται τις καπιταλιστικές του κρίσεις και βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος στη δυσαρέσκεια, που έναντι αυτού έχει δημιουργηθεί, να παρεισφρέει τεχνάσματα, μυθεύματα. Κάτι σαν να λέμε το τέλειο timing, σε ελληνική απόδοση ο τέλειος συγχρονισμός. Βέβαια, στην περίπτωση της Marfin είναι λιγάκι αμφίβολο το πόσο θέμα timing ήταν.

Timing, ο απόλυτος συγχρονισμός: Η πλέρια συνέργεια καταστάσεων ώστε να τύχει να συναντηθούν την κατάλληλη στιγμή. Έτσι ή τουλάχιστον κάπως έτσι έγινε και το 2010. Το κράτος έπεσε πάνω στο τέλειο timing. Ένα εξεγερμένο πλήθος που εκβίαζε σαν “δαμόκλειος σπάθη” μια δανειακή σύμβαση, μια κυβέρνηση να προσπαθεί διακαώς να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της και μια εμπρηστική συγκυριακή επίθεση. Και σε αυτό το σημείο η αναφορά της λέξης «συγκυριακή» έρχεται να θέσει σε αμφισβήτηση το κατά πόσο τυχερό, ως προς το timing, στάθηκε το κράτος. Γιατί μπορεί ένα μέρος του συνόλου να πιστεύει στις συμπτώσεις, αλλά είναι και αυτοί που θαρρούν πως ο πλέριος αυτός συγχρονισμός «κατασκευάζεται», καθότι δεν μπορεί να υπάρξει από μόνος του.

Και είναι το χρονικό όλης αυτής της ιστορίας: οι αναβολές εξέτασης της υπόθεσης, οι τυφλές έφοδοι σε αντιεξουσιαστικούς χώρους με τις σύνοδες ατεκμηρίωτες προσαγωγές, σημειώματα μαρτύρων αγνώστου «πατρός και ταυτότητας» που στοχοποιούν δίχως τεκμήρια αντιφρονούντες, αυθαίρετη διαπόμπευση ονομάτων από μια λίστα ατόμων που σε πρωτύτερο χρόνο «ενοχλούσαν» με την αντιεξουσιαστική τους δράση την καθεστηκυία τάξη, και η παραμονή αυτής της υπόθεσης για κάποια χρόνια στα αζήτητα (αφού πλέον οι βολικοί εν δυνάμει ένοχοι είχαν αθωωθεί και είχαμε ξεμείνει από άλλους ευκαιριακούς, αποδιοπομπαίους τράγους), έρχονται σαν ψίθυρος να μας θυμίσουν πως το κράτος μπορεί όντως να γίνει ένας ικανός αδυσώπητος καιροσκόπος. Τόσο αδυσώπητος ώστε να είναι δάκτυλος εξιλαστήριων θυμάτων και ποιητής προπαγάνδας που θα καταστήσει το παρόν αγνώριστο. Και ποιο το καταλληλότερο εξιλαστήριο θύμα από την αναρχία; Από το μόνο πολιτικό ρεύμα δηλαδή στο οποίο δεν εγκολπώνεται η έννοια του εθνικισμού και δεν αναγνωρίζεται η έννοια του κράτους.

Το κράτος, λοιπόν, ή αλλιώς ο θηρευτής που δεν θέτει σε κίνδυνο τη λεία του. Διότι ήταν τότε όπως και πάντα που θέλησε αναίσχυντα να την προστατεύει. Τη λεία που θα αποκτούσε μέσα από τις δανειακές του συμβάσεις, από την προσοδοφόρα -για τους έχοντες την εξουσία- πολιτική. Το εγχείρημα ήταν και είναι από μεριάς του ένα: η εθνική συνοχή. Άλλωστε το έργο είναι ξαναπαιγμένο, δοκιμασμένο και εχέγγυο να προσφέρει ό,τι υπόσχεται. Έτσι τα γρανάζια της προπαγάνδας δούλεψαν πάλι και με συντονιστές τον κοινωνικό αυτοματισμό, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, “έγκριτοι” πολιτικοί αναλυτές κατάφεραν να μετατοπίσουν κατάλληλα το ‘’κατηγορώ’’. Και ενώ μέχρι τότε το “κατηγορώ” ήταν αρκετά βαρύ για να μετατοπιστεί από τη κυβέρνηση που «κεντούσε» την δανειακή της θηριωδία, το μύθευμα της ομόνοιας έλυσε τα χέρια τους. «Τα συμφέροντα και οι σκοποί δεν δύνανται να κατατμηθούν. Όλοι επιδιώκουν το ίδιο συμφέρον. Το  ασαφές συμφέρον της άρχουσας τάξης», “φώναξε” δυνατά κάθε προπαγανδιστικό μέσο. Και έτσι οικειοποιήθηκε το πλήθος το συμφέρον της άρχουσας τάξης. Κοινώς μια αντιπαράθεση ήρθε να εκτοπίσει μια άλλη. Η ταξική αντίθεση που βρισκόταν στο επίκεντρο, λόγω της σαθρής πολιτικής και είχε εξεγείρει τα πλήθη δεν θα οδηγούσε στο επιθυμητό για την κυβέρνηση, στην επαναδυνάστευση δηλαδή των ήδη καταδυναστευμένων πολιτών. Έτσι η ταξική διαμάχη εκτοπίστηκε περίτεχνα, μέσω της στυγνής αυτής δολοφονίας, ώσπου το έδαφος ξεκίνησε να καθίσταται κατάλληλο. Κατάλληλο εφόσον πλέον πληρούνται όλα τα κριτήρια που θέτει a priori ο πολιτικός αγώνας συμφερόντων: η εθνική συνοχή και η ταύτιση των συμφερόντων μεταξύ των τάξεων.

Κάποια χρόνια αργότερα σωριά πολιτικών θα έβρισκε τις παραπάνω διατυπώσεις αισχρά συνωμοσιολογικές. Τι θα απαντούσαν όμως οι παραπάνω αν κάποιος «θρασύς» έθετε ερωτήματα όπως, γιατί οι εργαζόμενοι της Marfin εξαναγκάστηκαν να δουλέψουν εν αναμονής επικείμενων διαδηλώσεων, σε ένα υποκατάστημα που η υποδομή του δεν υποσχόταν καμιά προστασία;

Ή ποια η αλαργινή συγγένεια των τυφλών κατηγοριών και των κρατικών συμφερόντων; Mήπως οι τυφλές κατηγορίες δεν έχουν τόση μακρινή συγγένεια με ένα κρατικό καθεστώς;

Ή γιατί άτομα που κρίθηκαν απολύτως ανίκανα να περατώσουν τότε μια λυσιτελή έρευνα γύρω από το θέμα βρίσκονται αναφανδόν να καταλαμβάνουν πάλι θέσεις εξουσίας; Μη δεν ήταν η ανικανότητά τους να ερευνήσουν το θέμα αρκετή ώστε να παραμείνουν στα κατάστιχα με τους πολιτικούς που άσκησαν συμφεροντολογική πολιτική και που συνεπώς δεν θα έπρεπε να ξαναπροτιμηθούν; Ή μήπως προσμετρήθηκε ως πραγματική ικανότητα η αναβολή διερεύνησης της υπόθεσης για χρόνια προς τέρψη των ανωτέρων;

Στο σήμερα, 5 Μαιου του 2021, 11 χρόνια μετά από την αναίσχυντη αυτή δολοφονία, αντί δοθέντων απαντήσεων, έχουμε μια τιμητική πλακέτα, που τα αναγραφόμενα ονόματα των θυμάτων παρουσιάζονται ως “θύματα του τυφλού μίσους που γεννά ο διχασμός” και που με την τοποθέτηση αυτής τιμάται η μνήμη τους, ενώ κρίνεται και αρκετή για εγγύηση ότι κάτι τέτοιο δεν θα επαναληφθεί.

Άλλωστε αυτολεξεί αναγράφεται η φράση “ποτέ ξανά”. Μα μείναμε να απορούμε πού αναφέρεται το ποτέ ξανά; Ποτέ ξανά δεν θα ακολουθηθεί σεπερατιστική προπαγανδιστική πολιτική; Ποτέ ξανά που η προπαγάνδα δεν θα καταστεί γενεσιουργός παράγοντας του μίσους και της επικείμενης παραφροσύνης που αυτό επιφέρει εις όφελος της ‘’ανωτέρας’’ τάξης; Ποτέ ξανά δεν θα καταστούν αυτοί που δεν βολεύουν το σύστημα ζωντανοί προγραμμένοι με τον ‘’βεβαρημένον φάκελον των επικίνδυνων, διά τη δημόσιαν τάξιν και ασφάλειαν, προδοτών’’;

Πώς φτάσαμε ίσαμε εκεί; Ίσαμε μια ανάκριση που στην ουσία δεν έγινε ποτέ. Που μάλλον γίνεται τώρα. Μα μάλλον μη θεσμοθετημένα. Γιατί το κράτος μας δείχνει την πιο αψιά του όψη πλέον απροκάλυπτα, επιτρέποντας μας πλέον να το αμφισβητούμε.

Και στεκόμαστε βουβοί να παρακολουθούμε γεγονότα.
Γεγονότα που βεβηλώνουν την ανθρώπινη υπόσταση. Μεροληπτικές διευθετήσεις θεμάτων, νεποτιστικές πολιτικές, βίαιη καταστολή.

Και μέσα στη φασαρία όλης αυτής της σιωπής που δημιουργείται όσο εμεις παρακολουθούμε δημιουργείται μεταξύ των γεγονότων και των παρατηρητών μια σχέση. Μια σχέση δικαιοσύνης.

Δικαιοσύνη που αποδόθηκε όχι από κάποιον που θεσμίστηκε. Δικαιοσύνη που προέκυψε από την νοημοσύνη όλων όσων υποτιμήθηκαν. Δικαιοσύνη που μέχρι στιγμής δεν αφορά την απόδοση κατηγοριών στους δολοφόνους, αλλά αφορά κατηγορίες που προέκυψαν από τις ’’τυχαίες’’ συγκυρίες και καθιστούν έκθετο ένα ολόκληρο κράτος.

Για τη Μαρφίν,
Ελένη Τσακωνίτη.

The post Μαρφινικός κοινωνικός αυτοματισμός first appeared on Aυτολεξεί.

Lock down πάνω στο lock down, μετά από ένα lock down και πριν το επόμενο. Αυτό θα μπορούσε να είναι το abstract ενός παράτολμου εγχειρήματος ανασκόπησης του τελευταίου χρόνου. Γιατί κανείς χρειάζεται να είναι και λίγο παράτολμος για να επιχειρήσει μια ανασκόπηση ενός απροκάλυπτα επαναλαμβανόμενου και απόκοσμα καμωμένου χρονικού. Τόσο απόκοσμο που μοιάζει σαν μια λογοτεχνική σειρά, σαν το χρονικό της Νάρνια ή και της παράνοιας, τα γεγονότα του οποίου περίτεχνα μας οδήγησαν να λησμονήσουμε πώς έγινε η αρχή και πώς αγωνιζόμαστε για το τέλος…

Το μέχρι πρότινος πέρα για πέρα αλλοτινό εγκαθιδρύθηκε, εγκαθιδρύεται και θα εγκαθιδρύεται για τόσο όσο ξετυλίγεται η κλωστή. Η κλωστή του παραμυθά. Που αρκεί να της δώσεις έναν κλότσο. Μα σαν αποφασίσεις να της δώσεις εσύ τον κλότσο, αυτή που είναι ήδη δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, θα ορίσει την αρχή του παραμυθιού. Και άπαξ και πάρει φόρα ο παραμυθάς, άντε σταμάτα τον. Γιατί ο παραμυθάς, που ορίζει την πορεία της ιστορίας, τρέχει με φρενήρεις ρυθμούς που όλο και επιταχύνουν. Επιταχύνουν όσο το ακροατήριο δίνει χώρο και χρόνο σε μια αφήγηση τόσο επιδέξια, που κανείς χάνει το μέτρο από την ποικιλότητα στη χρήση των αφηγηματικών τεχνικών του δεινού αφηγητή. Κοινωνικός αυτοματισμός, συνταγματικός μιθριδατισμός, πατερναλισμός, ευνουχιστικός κρατικός παρεμβατισμός, πολιτική της πολιτοσύνης, κοινωνικοί συμβιβασμοί, είναι λίγα από τα «αφηγηματικά μέσα» που υπάρχουν στη φαρέτρα του αφηγητή.

Η εξιστόρηση λοιπόν έχει ως εξής:

Ατομική ευθύνη για το «κοινωνικό» όφελος, αλά Χομπς. Ή αλλιώς επίδειξη υποδειγματικής πολιτικής για το πώς θα θεσμοθετήσετε την ανισότητα «καραντινάτα». Και δεν θέλει πολύ για να πατάξεις έναν Ρουσσώ από την κοινωνία και να αφήσεις παρακαταθήκη ένα απογυμνωμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Το μόνο που απαιτείται είναι η συνειδητοποίηση από τους κρατούντες της εξουσίας πως για να παραμείνουν κρατούντες πρέπει να καταλυθεί κάθε ψήγμα κοινωνικής ευημερίας. Διότι η ευημερία των πολλών, εκβιάζει την ευημερία των αριστών. Λίγο το θράσος, λίγο οι φιλελεύθερες καταβολές, αρκούν ώστε να απογυμνώσεις με μια ποδηλατάδα ή και με ένα γεύμα αναψυχής κάθε σημείο ύπαρξης του συμβολαίου αυτού. Άλλωστε η «καραντινάτη» πραγματικότητα είναι ρευστή και προσωρινή και ένας σωστός πάτρωνας έχει το άλλοθι να δρα κατά το δοκούν.

Αναστολή συνταγματικών δικαιωμάτων από αρχηγούς της ελληνικής αστυνομίας, drowns, αύρες, ελικόπτερα που στολίζουν και χτενίζουν την πρωτεύουσα με τη δροσερή πνοή της «δημοκρατίας». Και όλα αυτά επικροτημένα και εγκεκριμένα από μια μερίδα πολιτών που είναι διατεθειμένοι να απεμπολήσουν βασικά ατομικά δικαιώματα κάτω από τον φόβο της καραντίνας. Και καθείς καχύποπτος που θα τολμήσει να επιρρίψει ευθύνες στο κυβερνών καθεστώς για προπηλακισμό της ανθρώπινης υπόστασης, καλό θα είναι να σωφρονίζεται «δημοκρατικά»! Και τι πιο δημοκρατικό από τη χρηματοδότηση «στολών» που δολοφονούν, επιβάλλουν διά της βίας την πυγμή τους, λοιδορούν, επιτίθενται και σκοτώνουν τον Κλόντιαν, τον Βασίλη του Βόλου, τον Αλέξη και μια λίστα από άτομα που προηγήθηκαν και θα ακολουθήσουν, και τα οποία διέφεραν, απέκλιναν ή αντιστάθηκαν. Διότι όπου σωφρονισμός, και ίαση άλλωστε. Ίαση της κυβερνητικής κεφαλαλγίας που προξενούν οι επικίνδυνοι αντιφρονούντες  των δρόμων, οι διαδηλωτές-φορείς της «αρρώστιας».

Και μέσα σε όλα, η Πολιτική της Πολιτοσύνης. Πώς θα μπορούσε να παρακαμφθεί αυτό το πανίσχυρο όπλο από την εξουσία, άλλωστε; Χρησιμοποιήθηκε και «φορέθηκε» αρκετά τώρα τελευταία. Εφαρμόζοντας και αναφωνώντας έτσι ότι η βία καταδικάζεται από όπου κι αν προέρχεται, «ξεχνά» να καταδικάσει την καθεστηκυία βία. Την πιο απηνή μορφή της δηλαδή. Την υποβόσκουσα και γι’ αυτόν τον λόγο εξαιρετικά επικίνδυνη, που εξομοιώνει τη βία των καταπιεσμένων με αυτή του εκάστοτε καθεστώτος. Και έτσι μετατίθεται το βάρος. Για άλλη μια φορά. Από τους άνεργους, τους καταπιεσμένους, τους περιθωριοποιημένους που δεν έμαθε η κοινωνία να ακούει, η ζυγαριά γέρνει πάλι στη διευκόλυνση εξυπηρέτησης των θεσμικών συμφερόντων. Κεντράρει δηλαδή όχι στο πώς η ισχύουσα πραγματικότητα πρέπει να αλλάξει, ώστε να αποδεσμευτεί η κοινωνία από ό,τι γεννά σχέσεις εκμετάλλευσης και συνεπώς βία (με την άτυπη και όχι καθολικά αναγνωρίσιμη μορφή της), αλλά στο πώς να καταστείλει ό,τι αντιμάχεται την καπιταλιστική, συμφεροντολογική πολιτική.

Μια περίθαλψη που φυτοζωεί. Υποστελεχωμένες υγειονομικές δομές στην κόψη του ξυραφιού, που αφού καταχειροκροτήθηκαν από τα μπαλκόνια, αποφασίστηκε πως αυτό ήταν η ύψιστη στήριξη τους. Και έμειναν πάλι «εκτός προϋπολογισμού». Μα, αν υπάρξει ανάγκη, θα χειροκροτήσουμε πάλι. Άλλωστε υπάρχει καλύτερη ανταμοιβή από την ηθική ικανοποίηση; Σε επόμενη πανδημία το εθνικό σύστημα υγείας είναι πανέτοιμο, οχυρωμένο με αλληγορίες για να μισθώσει τους «μόνιμους» συμβασιούχους. Φυσικά αυτοί θα προσληφθούν άμεσα όπως τώρα! Λίγο πριν το 2^ο κύμα, για να μην προλάβουν καν να εκπαιδευτούν! Έτσι γιατί είμαστε «Έλληνες» και οι αλληλέγγυοι εταίροι μας μας θαυμάζουν για τα γρήγορα αντανακλαστικά μας και μας παίνευσαν που ήμασταν μια χώρα πρότυπο.

Εν τω μεταξύ, στην Ευρώπη του σήμερα και του εμβολιασμού, οι «αλληλέγγυοι» κάθε κράτους-μέλους, πάνω σε ένα ντελίριο «αλληλεγγύης», φρόντισαν να επιδείξουν μια ιδιότυπη μορφή αυτής και να εξασφαλίσουν το καλύτερο για τους πολίτες της χώρας τους. Άλλη αλληλεγγύη όμως αυτή, ιδιότυπη… Τη μάθαμε στην εποχή του ακορντεόν.

Ακορντεόν… και όλα πάλλονται σε έναν έκρυθμο χορό, εκτός από την Εκκλησία. Αυτή μένει εκεί, αλώβητα σταθερή. Άλλωστε είναι και γύρω στους 9.000 οι μισθωτοί σταυροφόροι της για να κρατάνε το μαγαζί ανοιχτό. Κάτι παραπάνω από τους ιατρούς που στελεχώνουν τα δημόσια νοσοκομεία. Έτσι όμως συμβαίνει όταν η συνεργασία μεταξύ κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας παραμένει για χρόνια πλέρια! Το Κράτος για την Εκκλησία και η Εκκλησία για το Κράτος. Υπόδειγμα σχέσης. Τόσο υποδειγματική που ώρες ώρες ο πολίτης φτάνει να φθονεί αυτή την αφοσίωση.

Η «νέα πανεπιστημιακή επανάσταση» θεσμοθετείται. Η εφαρμογή της πολιτικής συμμόρφωσης χαρακτηρίζεται από τα media και φυσικά από τους πρωτεργάτες της ιδέας αυτής ως επανάσταση. Κρίνεται μάλιστα τόσο ριζοσπαστική που, κατά τρόπο ιδεοληπτικό, αποφασίστηκε πως τα τάγματα ασφαλείας χωράνε παντού, μέχρι και στα πανεπιστήμια. Εισηγητής μια γυναίκα-«σύμβολο», που αποφασισμένη να πατάξει το αναχρονιστικό και επισφαλές στοιχείο από τα πανεπιστήμια, αγνοεί επιδεικτικά την εκκωφαντική πλειοψηφία ανθρώπων της δράσης. Και συνεδριάζει και ψηφίζει παραδίπλα από τους κατάμεστους από οργή δρόμους. Την ίδια ώρα που η υπουργός μεταρρυθμίστρια και οι λοιποί ιθύνοντες, αν επιθυμούσαν να είναι ειλικρινείς  θα έπρεπε να δηλώνουν πως:

«’Προστατεύουμε’ ό,τι απέμεινε από εσάς. Απροκάλυπτα, παρα-βιάζοντας- την αυτενέργειά σας! Δεν φοβόμαστε. Ή έτσι υποκρινόμαστε τουλάχιστον! Ντεμέκ ψυχραιμία! Τάχα! Οπλισμένοι με το λούμπεν τάγμα ασφαλείας, προσποιούμαστε ότι δεν φοβόμαστε ένα κύμα που αυξάνεται και πληθύνεται».

Έτσι θα έπρεπε να δηλώσει η υπουργός Παιδείας που στο παρελθόν άνοιξε τα σχολεία με κανένα μέτρο –μάσκες αλεξίπτωτα, παγούρια, άνοιγμα παραθύρων και φλις κουβερτάκια. Που χρωστά voucher για τεχνικό υλικό, που ακόμα δεν έχει διενεργήσει επιμορφώσεις εκπαιδευτικών στην εξ αποστάσεως, που νομοθέτησε νομοσχέδια (εκτρώματα) με κλειστά σχολεία και κανένα διάλογο.

Λίστα Πέτσα ή αλλιώς πώς να λοβοτομήσετε κάθε επικριτή σας. Στη συνέχεια βέβαια, αφού τα αστρονομικά χρηματικά ποσά που δόθηκαν δεν φάνηκε να αποτελούν καθολικά δέλεαρ για όλους και πόσο μάλλον για τα social media. Εκεί χρειάστηκε και ένας επηρμένος πρωθυπουργός να υποδείξει. Να υποδείξει την αποστασιοποίηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αποτελούν «στεγανά ένταση» για τη δημοκρατία. Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί πως απροσδιόριστο έχει παραμείνει αν με τον όρο δημοκρατία αναφέρεται στη Νέα. Ρητορικό και αυτό το ερώτημα.

Και κάπου στο βάθος, ξεχασμένα, Μόρια και μετά Καρά Τεπέ! Ή αλλιώς εγχειρίδιο της κυβέρνησης για το πώς θα ευτελίσετε με πρόσχημα την πανδημία περαιτέρω την ανθρώπινη ύπαρξη με τη φοβερή πατέντα των παγιδευμένων ψυχών… –συγγνώμη, ο δαίμονας του τυπογραφείου– κλειστών δομών.

Κάπως έτσι παρατέθηκαν τα αφηγηματικά τεχνάσματα. Παρατέθηκαν αδρά και κάπως περιεκτικά εξιστορημένα. Σε μια πολιτική λαίλαπα που καίει και θερίζει ό,τι βρει μπροστά της πολλοί παρατηρούν, κάποιοι καταλαβαίνουν και άλλοι δρουν.

Στους δρόμους όμως αλαλάζουν φωνές και παραδίπλα στους τοίχους προβάλλουν συνθήματα. Και αν, λοιπόν, ακούσουμε την ιστορία, αν δεν χάσουμε τον μίτο της, αν επιλέξουμε να ακούσουμε τις φωνές που ωρύονται, αν διαβάσουμε τα συνθήματα των τοίχων, θα νιώσουμε τον παλμό των εξεγερμένων. Και οι εξεγερμένες ψυχές πάντα μας θυμίζουν τη φράση του Νovalis: «Να κάνουμε τον κόσμο όνειρο και το όνειρο κόσμο». Και αν ποτέ μας έπεισαν πως επιδίωξή μας πρέπει να είναι μονάχα ο αγώνας για την εξασφάλιση αυτών που μέχρι πρότινος θεωρούνταν δεδομένα, απλά επειδή καταλυθήκαν και τα στοιχειώδη, υποχρέωση μας τότε είναι μαζί με τα καταπατημένα στοιχειώδη να ανακτήσουμε και τα όνειρα.

Μόνο αν επιδιώξουμε τη ζωή, το όνειρο θα έρθει πιο κοντά στον κόσμο.

Μόνο αν επιδιώξουμε τη ζωή, το όνειρο θα είναι λιγότερα αλλοτινό, λιγότερα ρομαντικό, ουτοπικό.

Μόνο, δηλαδή αν επιδιώξουμε τη δράση.

Γιατί η δράση είναι ζωή!

The post Πανδημίας ανασκόπηση: Ο ΜΙΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΣΥΡΕ Η ΑΝΕΜΗ first appeared on Aυτολεξεί.