In this edition, the editorial team of Aftoleksi talks to Brian Tokar and Dimitris Roussopoulos, two influential figures from the North American movement for social ecology – a theoretical body that focuses on the direct relationship between the political organization of society and our attitudes towards nature.

Key topics of discussion include climate change, energy management, the imaginary of economic growth, and the right to the city. In our own historical era, the character of urgency is appropriate as global warming is now an inescapable horizon. In the face of ecological and social catastrophe, the concept of climate justice, introduced by Tokar himself, is more relevant than ever.

We are also discussing the city and the possibility of building networks of solidarity and direct democracy in the urban fabric, recreating the free public space with democratic institutions of self-government. Rousopoulos’ account of his experience, from the self-managed neighbourhood of Milton Parc in Montreal, and the project of libertarian minucipalism is a historical legacy for contemporary movements.

We undertook this project as we firmly believe that ecological and urban issues are vital to the present and future of our presence on the planet. And we have chosen to speak with these thinkers, who have been warning for decades about the destructive direction of our societies, proposing a radical way forward towards a direct-democratic and ecological social institution.

Participants in the dialogues: Ioanna Maravelidi, Peter Piperkov, Dimitris Roussopoulos, Alexandros Schismenos, Yavor Tarinski, Brian Tokar.

***

Brian Tokar has been involved in the US movements since the 1970s. He is a former director of the Institute for Social Ecology co-founded by Murray Bookchin himself, with whom he was a collaborator. He teaches at the University of Vermont and lectures internationally on the connection between environmental and social movements. He is the author of several books, among which is Toward Climate Justice: Perspectives on the Climate Crisis and Social Change (New Compass, 2014).

Dimitris Roussopoulos is a historic figure of the North American libertarian movement since 1959, author of numerous books, among which Political Ecology: System Change Not Climate Change (Black Rose Books, 2018). He is still active in the libertarian municipalist movement in Canada. He is the founder of the historical publishing house Black Rose Books and a member of TRISE (International Institute of Social Ecology).

The post “City & Ecology”: Dialogues with Brian Tokar and Dimitris Roussopoulos (e-book) first appeared on Aυτολεξεί.

Κάτω από τον ίδιο τίτλο κλήθηκαν οι προσκεκλημένοι ομιλητές Θοδωρής Παπαδόπουλος και Δημήτρης Ρουσόπουλος να παρουσιάσουν δύο παραδείγματα νικηφόρων αγώνων συλλογικοτήτων. Στόχος της εκδήλωσης ήταν το άνοιγμα μιας συζήτησης για το σήμερα και κυρίως για το πώς τα κοινωνικά κινήματα μπορούν να έχουν δυναμικό λόγο στα δημοτικά δρώμενα, χωρίς κομματικούς χρωματισμούς, αλλά και πώς αυτά τα σκόρπια παραδείγματα δεν θα είναι μερικά «γαλατικά χωριά», αλλά η καθημερινότητά μας. Ευχαριστούμε το πρακτορείο Pressenza για τη βιντεοκάλυψη της εκδήλωσης.

Ακολουθεί το σχετικό ρεπορτάζ της Μαριανέλλας Κλώκα από το Pressenza:

Μίλτον Παρκ και Φρόουμ: μικρά γαλατικά χωριά ή τρόποι για ανεξάρτητη μετακομματική πολιτική;

Το παράδειγμα της αυτοδιαχειριζόμενης γειτονιάς του Μίλτον Παρκ στο Μόντρεαλ, αποτελεί μια ιστορική παρακαταθήκη για τα κινήματα. Όλα ξεκίνησαν όταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50, μια εταιρεία ακινήτων η Concordia Estades Ltd, άρχισε να αγοράζει σπίτια στην καναδέζικη γειτονιά του Δημήτρη Ρουσόπουλου, συγκεντρώνοντας μέσα σε λίγα χρόνια ένα σημαντικό ποσοστό ιδιοκτησίας. Σκοπός της ήταν να εκδιωχθούν ιδιοκτήτες και ενοικιαστές, να κατεδαφιστούν τα πάντα και να οικοδομηθεί η πόλη του 21ου αιώνα με μεγάλα κτηριακά συγκροτήματα και πολυκατοικίες. Τότε υπήρξε μια σύγκλιση μεταξύ ανθρώπων της Σχολής Κοινωνικής Εργασίας του McGill, νέων ριζοσπαστών της δεκαετίας του ’60 και γειτόνων που ενδιαφέρθηκαν να μάθουν και να αντισταθούν. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε η Επιτροπή Πολιτών του Μίλτον Παρκ, η οποία στο ζενίθ της είχε 200 μέλη. Ο αγώνας ήταν έντονος και κράτησε αρκετά χρόνια με διαδηλώσεις, καταλήψεις, πιέσεις για κυκλοφορικές αλλαγές στους δρόμους της γειτονιάς αυτής ακόμα και δικαστήρια. Κυρίως όμως αυτό που τον χαρακτήρισε ήταν η στοχοπροσήλωση, η διάρκεια και οι συμμαχίες. Κατέληξε τη δεκαετία του ‘80 να ακυρώσει τα σχέδια της εταιρείας μέσα από τη θέσπιση μιας συνεργατικής κοινότητας που κατάφερε να αγοράσει τα σπίτια με χαμηλό επιτόκιο και να καταλήξει όλο αυτό σε μια μη κερδοσκοπική αστική στέγαση. Λεπτομέρειες για την σημαντικότατη αυτή δράση των κατοίκων του Μίλτον Παρκ, υπάρχουν στο προαναφερθέν βιβλίο «Πόλη και Οικολογία».

O Θοδωρής Παπαδόπουλος παρουσίασε τους Ανεξάρτητους του Φρόουμ. Το Φρόουμ είναι μια πόλη στο Σόμερσετ, κοντά στο Μπρίστολ της Αγγλίας. Οι Ανεξάρτητοι για το Φρόουμ είναι μια τοπική πολιτική ομάδα, γνωστή για την ανεξάρτητη και μη κομματική πολιτική της προσέγγιση και για την υποστήριξη μιας σειράς ιδεών που έχουν γίνει γνωστές ως επίπεδη δημοκρατία – “flatpack democracy”. Πρόκειται για ανεξάρτητους δημοτικούς συμβούλους που ελέγχουν το Δημοτικό Συμβούλιο από το 2011. Η ανάπτυξη του δημοτικού συμβουλίου από τους Ανεξάρτητους για το Φρόουμ έχει πιστωθεί ως το χωνευτήρι μιας νέας ανεξάρτητης προσέγγισης στην τοπική αυτοδιοίκηση, και αναφέρεται ότι ήταν άμεσα υπεύθυνη για τις εκλογικές επιτυχίες μιας σειράς παρόμοιων ανεξάρτητων ομάδων και σε άλλα μέρη της Αγγλίας. Ο τρόπος με τον οποίο διοικείται το δημοτικό συμβούλιο από το 2011 έχει ερευνηθεί από πολλές ακαδημαϊκές ομάδες. Οι περισσότερες έχουν αξιολογήσει την ευρύτερη σημασία του εγχειρήματος καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το Φρόουμ γίνεται όλο και πιο γνωστό για την ακμάζουσα ανεξάρτητη πολιτική και οικονομική του ταυτότητα και ότι γίνεται μέντορας για άλλα μέρη που προσπαθούν να αναπαράγουν τις συνθήκες για ανεξάρτητη, μετακομματική πολιτική.

Το εγχείρημα έχει τραβήξει το ενδιαφέρον και του The Guardian, που εκτός από εκτενή αρθρογραφία, έχει παράξει και ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Ο Θοδωρής Παπαδόπουλος παρουσίασε λοιπόν ένα «εξαγώγιμο» παράδειγμα άμεσης δημοκρατίας, καλώντας το κοινό να επισκεφτεί την ιστοσελίδα και να μελετήσει τις «οδηγίες χρήσης» για το πώς να μεταφέρει στον τόπο του, την προσέγγιση αυτή.

The post Πόλη & Οικολογία: νικηφόροι αγώνες και συμπεράσματα (βίντεο εκδήλωσης) first appeared on Aυτολεξεί.

Με αφορμή τα πολιτικά ζητήματα που ανοίγονται στο βιβλίο του Αυτολεξεί Πόλη & Οικολογία, Διάλογοι με τους Μπράιαν Τόκαρ και Δημήτρη Ρουσόπουλο και την άφιξη αγαπημένων συνομιλητών στην Αθήνα, σας καλούμε στην εκδήλωση-συζήτηση: «Πόλη & Οικολογία: νικηφόροι αγώνες και συμπεράσματα»

ΜΙΛΟΥΝ:
» ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ (ελευθεριακός δημοτισμός – το συνεταιριστικό σχέδιο στέγασης στο Milton Parc, Μόντρεαλ)
» ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (η «επίπεδη δημοκρατία» της πόλης Frome, Αγγλία)

» Την εκδήλωση συντονίζουν οι ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΣ & ΓΙΑΒΟΡ ΤΑΡΙΝΣΚΙ (εκ των συντελεστών του βιβλίου Πόλη & Οικολογία)

ΤΡΙΤΗ 1 ΝΟΕΜΒΡΗ στις 19.30 στον κοινωνικό χώρο Τρισέ (Κολοκοτρώνη 31, Σύνταγμα)

Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν 2 χαρακτηριστικοί νικηφόροι αγώνες στο πεδίο της πόλης, στο Μόντρεαλ του Καναδά και στο Φρομ, Σόμερσετ της Αγγλίας.

Η εξιστόρηση της εμπειρίας του Ρουσόπουλου, από την αυτοδιαχειριζόμενη γειτονιά του Milton Parc στο Μόντρεαλ, και το εγχείρημα του ελευθεριακού δημοτισμού αποτελούν μια ιστορική παρακαταθήκη για τα κινήματα. Ένας αγώνας δεκαετιών για να σωθεί η γειτονιά του Μόντρεαλ ένωσε τους κατοίκους και κατάφερε να θεσμίσει το μεγαλύτερο μη κερδοσκοπικό συνεταιριστικό σχέδιο στέγασης στη βόρεια Αμερική, αποτελούμενο από 642 οικιστικές μονάδες και πάνω από χίλιους κατοίκους δημοκρατικά συμμετέχοντες στο έργο έως σήμερα. Όλοι-ες κατέχουν τη γη από κοινού. Δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία και επομένως δεν είναι δυνατό να αγοραστούν και να πουληθούν ακίνητα εντός της περιοχής των έξι αυτών τετραγώνων. Συζητούμε για τη δυνατότητα να συγκροτήσουμε τέτοια δίκτυα στον αστικό ιστό, αναδημιουργώντας τον ελεύθερο δημόσιο χώρο με δημοκρατικούς θεσμούς αυτοκυβέρνησης.

Ο Δημήτρης Ρουσόπουλος είναι συγγραφέας και ιστορική φιγούρα του βορειοαμερικανικού ελευθεριακού κινήματος ήδη από το 1959. Παραμένει ενεργός στο κίνημα του ελευθεριακού δημοτισμού στον Καναδά. Είναι ιδρυτής του ιστορικού εκδοτικού οίκου Black Rose Books και μέλος του TRISE.

Flatpack Democracy – η περίπτωση της πόλης Frome:

Ο συνασπισμός ανεξάρτητων ακτιβιστών από το 2011 έως σήμερα έχει καταφέρει να κονιορτοποιήσει όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα στις δημοτικές εκλογές. Παίρνοντας όλες τις έδρες στο δημοτικό συμβούλιο και μεταβάλλοντάς την πολιτική στο τοπικό επίπεδο, οι κάτοικοι κατακτούν μεγαλύτερο λόγο στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους. Συμμετέχουν στον προϋπολογισμό και διεξάγουν ανοιχτές διαβουλεύσεις. Έμπνευση για αυτό το πείραμα δημοκρατίας στη μικρή πόλη Φρομ του Σόμερσετ, αποτέλεσαν σε μεγάλο βαθμό τα εγχειρήματα ριζοσπαστικών δημοκρατικών κινημάτων από όλο τον κόσμο ενώ οδηγός του ήταν η «τεχνολογία» συλλογικής πολιτικής δράσης. Η Guardian έχει ονομάσει το όλο εγχείρημα ως «λαϊκή δημοκρατία του Φρομ». Στην εκδήλωσή μας, ο Θοδωρής Παπαδόπουλος, Διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Κοινωνικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Μπαθ, Ηνωμένο Βασίλειο, θα συζητήσει τα επιτεύγματα, τις προκλήσεις και τους περιορισμούς της «επίπεδης δημοκρατίας του Φρομ» αλλά και τα διδάγματά της για τους ριζοσπάστες ακτιβιστές και τους πολιτικά ενεργούς ερευνητές δημόσιας πολιτικής.

Επιλέγουμε να συνομιλήσουμε με αυτούς τους στοχαστές, οι οποίοι προειδοποιούν εδώ και δεκαετίες για την καταστροφική κατεύθυνση των κοινωνιών μας, προτείνοντας μία ριζοσπαστική διέξοδο προς μια αμεσοδημοκρατική και οικολογική κοινωνική θέσμιση.

* Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το κοινό

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο:

«Πόλη & Οικολογία» Διάλογοι με τους Μπράιαν Τόκαρ και Δημήτρη Ρουσόπουλο

The post Πόλη & Οικολογία: νικηφόροι αγώνες και συμπεράσματα – Εκδήλωση-συζήτηση 01/11 first appeared on Aυτολεξεί.

«Παρόλο που θέλουμε να σκεφτόμαστε γραμμικά, η ιστορία έχει τη δική της πονηριά που μας οδηγεί σε παράξενα και μυστηριώδη μονοπάτια. Λησμονημένα από καιρό, ‘ηττημένα’ κινήματα και τα ιδανικά τους αναδύονται κάποιες φορές με μια ανανεωμένη δημοφιλία που δεν θα μπορούσε να έχει προβλεφθεί την προηγούμενη στιγμή. Οι νικητές μπορούν να καθορίσουν την ιστορία μιας εποχής με μεγάλα γράμματα, αλλά ανάμεσα στις γραμμές της έντονης γραφής σε εγχειρίδια ή σε νέα προγράμματα, μια καλύτερη αίσθηση του μέλλοντος μπορεί να φωτοβολήσει από τα περιθώρια». (1)

Η Κομμούνα του Παρισιού ήταν, και από πολλές απόψεις εξακολουθεί να είναι, η πιο σημαντική αστική επανάσταση [σ.τ.μ. το αστική με την έννοια της πόλεως, όχι της μπουρζουαζίας] στην ιστορία. Δεν είναι δυνατόν να συνοψίσουμε την Κομμούνα του Παρισιού και τη σημασία της σε αυτό το σύντομο κείμενο. Ωστόσο, θα ήταν επιθυμητό να καλωσορίσουμε τον εορτασμό και τη μνημόνευσή της ως την αυθεντική λαϊκή εξέγερση που ήταν και να αναδείξουμε μερικά από τα πολλά αξιοσημείωτα και πρωτοποριακά επιτεύγματα που επιτεύχθηκαν κατά τη σύντομη ιστορία της.

Στη Γαλλία, πραγματοποιούνται πάνω από 50 μεγάλες εκδηλώσεις, από εκθέσεις έως ιστορικούς περιπάτους και διαδηλώσεις. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο σοσιαλιστής δήμαρχος του Παρισιού βρίσκεται στο προσκήνιο και στο επίκεντρο σε πολλές από αυτές τις εκδηλώσεις, όπως και το δημοτικό συμβούλιο που υποστηρίζει οικονομικά πολλές από αυτές τις εκδηλώσεις. Πολλές παρόμοιες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στο Βέλγιο και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Στο Μόντρεαλ, δυστυχώς, πολύ λίγες.

Επίσης, δεν έχει νόημα να συμπεριλάβουμε σε αυτόν τον αναστοχασμό και ανάλυση τους γνωστούς σχολιασμούς για τον τάδε ιστορικό χαρακτήρα ή τον δείνα. Αντ’ αυτού, μεγάλο μέρος της σύγχρονης έρευνας, που είναι χρήσιμο να θυμηθούμε, βασίζεται στα σχόλια των συμμετεχόντων στην Παρισινή Κομμούνα που επέζησαν. Μια τέτοια πιο φρέσκια προσέγγιση μπορεί να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε μια πιο ολοκληρωμένη επισκόπηση αυτού του μνημειώδους γεγονότος του 1871.

Σε αυτό το κείμενο αντλώ από αυτούς τους επιζώντες.

Η κοινωνική επανάσταση ξεκίνησε με την απόπειρα κατάληψης των κανονιών του Παρισιού (που ήταν εκεί μέσω δημόσιων συνδρομών) από τον στρατό της κυβέρνησης των Βερσαλλιών που είχε ήδη αποσυρθεί από την πόλη. Πριν φύγουν είχαν καταστείλει όλες τις ριζοσπαστικές εφημερίδες και περιοδικά. Σταμάτησαν τη μισθοδοσία της Εθνοφρουράς της πόλης. Το Παρίσι, που είχε 20 διαμερίσματα, είχε συγκεντρώσει αυτά τα κανόνια στην περιοχή της Μονμάρτρης ειδικότερα. Ήταν μια περιοχή της εργατικής τάξης και μία από τους πρώτους Κομμουνάρους, η Louise Michel, μπήκε αμέσως σε δράση και περιέγραψε τι συνέβη: «Ήταν ένας ωκεανός ανθρωπιάς, αλλά δεν υπήρχε θάνατος, επειδή οι γυναίκες έπεσαν στα κανόνια και οι στρατιώτες αρνήθηκαν να στραφούν ενάντια στο πλήθος». Ο στρατηγός που διοικούσε τα στρατεύματα τα διέταξε να απομακρύνουν τα κανόνια και να πυροβολήσουν τον λαό. Αντιθέτως, όμως, εκείνος όπως και ένας άλλος στρατηγός σκοτώθηκαν από τους στρατιώτες τους. Με αυτό το ξεκίνημα στις 18 Μαρτίου 1871, άρχισε η διαδικασία που οδήγησε στην Κομμούνα του Παρισιού.

Διπλή εξουσία και άμεση δημοκρατία

Αυτό που εκτυλίχθηκε τον Μάρτιο ήταν μια κατάσταση διπλής εξουσίας. Πρώτα μεταξύ της Εθνοφρουράς του Παρισιού και της εθνικής κυβέρνησης που είχε την έδρα της στις Βερσαλλίες. Αν και η Εθνοφρουρά κάποτε ήταν σε μεγάλο βαθμό αστικής καταγωγής, πλέον συγκροτούνταν σε μεγάλο βαθμό από την εργατική τάξη. Οι πλούσιοι είχαν φύγει από την πόλη τον χειμώνα, αφήνοντας τους εργάτες οπλισμένους στην Εθνοφρουρά.

Ενώ η Κομμούνα διαμορφωνόταν, οι υλικές συνθήκες του λαού του Παρισιού έγιναν επίσης δυσβάσταχτες. Η πόλη είχε αποκοπεί από μεγάλο μέρος του έξω κόσμου. Παρ’ όλα αυτά, η άρχουσα τάξη πλέον φοβόταν περισσότερο τους δικούς της πολίτες της εργατικής τάξης παρά τον Πρωσικό στρατό με τον οποίο η κυβέρνηση των Βερσαλλιών βρισκόταν σε πόλεμο. Και είχε καλούς λόγους. Η Εθνοφρουρά είχε εκδημοκρατιστεί: οι αξιωματικοί εκλέχτηκαν με άμεση ανακλητότητα και χωρίς αυξημένους μισθούς για το ανώτερο προσωπικό. Αυτά τα βήματα έγιναν τα βασικά θεμέλια μια εργατικής δημοκρατίας. Έτσι ξεκίνησε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού που επηρέασε τις περισσότερες πτυχές της καθημερινής ζωής. Τα δημοτικά διαμερίσματα γέμισαν με λέσχες κάθε είδους, και ιδιαίτερα με επαναστατικές πολιτικές ομάδες. Πολλοί από αυτούς τους συλλόγους τροφοδότησαν τη δίψα για άμεση δημοκρατία και βοήθησαν στη διατήρηση της ενότητας της εργατικής τάξης. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά συνδέθηκαν μεταξύ τους.

«Οι περιπατητικοί ρήτορες βοήθησαν τους επαναστατικούς συλλόγους να ενοποιηθούν μεταξύ τους, στη γνωστή τώρα δομή που μοιράζονται όλοι οι εμβρυϊκοί οργανισμοί που προηγήθηκαν της Κομμούνας, αλλά οι οποίοι από πολλές απόψεις δεν μπορούσαν να διακριθούν από αυτή. Αυτή η δομή, ένα είδος αποκεντρωμένης ομοσπονδίας, από τοπικές, ανεξάρτητες επιτροπές που βασίζονται σε εργαζόμενους που οργανώνονται ανά διαμέρισμα, είχε υιοθετηθεί από το Παριζιάνικο τμήμα της Διεθνούς, που αριθμούσε περίπου 50.000 μέλη την άνοιξη του 1870. Ήταν επίσης η δομή της Εθνοφρουράς, ο οποίος, από εκείνη τη στιγμή, είχε ουσιαστικά «αυτο-ομοσπονδιοποιηθεί». (Και) υπάρχει ο μεγαλύτερος αγώνας της Επανάστασης, με τη μορφή της ελεύθερης ένωσης των αυτόνομων συλλογικοτήτων ενάντια στο κράτος». (2)

Οι άνθρωποι κινητοποιήθηκαν και οπλίστηκαν. Είδαν όλους τους κυβερνητικούς θεσμούς ως υπηρέτες του λαού. Οι άνθρωποι είχαν σαφώς απηυδήσει από σωτήρες. Οι επαναστατικοί σύλλογοι κατέλαβαν τις εκκλησίες σε όλη την πόλη, όπου πραγματοποίησαν τις δημόσιες πολιτικές τους συναντήσεις.

Η Κεντρική Επιτροπή της Εθνοφρουράς, οι δήμαρχοι των διαμερισμάτων και οι βουλευτές του Παρισιού θέσμισαν την αυτο-κυβέρνηση του Παρισιού και προκήρυξαν εκλογές σε όλη την πόλη. Στις 28 Μαρτίου η Κομμούνα του Παρισιού ιδρύθηκε επίσημα. Το νεοεκλεγμένο δημοτικό συμβούλιο εγκαινιάστηκε στο Hotel de Ville και άρχισε να αναιρεί τα διατάγματα της Εθνικής Συνέλευσης.

Η σημαία μας είναι η σημαία της Παγκόσμιας Κοινωνικής Δημοκρατίας

Η Κομμούνα του Παρισιού προσπάθησε σχεδόν αμέσως να διαχωρίσει τον εαυτό της και τον πολιτικό της πολιτισμό από την εθνική αφήγηση. Ήταν μια από τις πιο τολμηρές και αυθάδεις πράξεις του διεθνισμού. Η Κομμούνα καλωσόρισε όλους τους πολίτες που δεν γεννήθηκαν στη Γαλλία, από τους Αλγερινούς έως τους Πολωνούς και τους Ούγγρους, πολλοί από τους οποίους συμμετείχαν ενεργά στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας. Πράγματι, αρνήθηκε να χαρακτηριστεί ως η εθνική πρωτεύουσα της Γαλλίας, και αντ’ αυτού επιδίωξε να γίνει μια Κομμούνα μεταξύ άλλων, ομόσπονδη με άλλες Κομμούνες σε μια παγκόσμια ομοσπονδία ανθρώπων. Παρόλο που υπάρχουν σημαντικές μαρτυρίες για αυτή την αίσθηση αλληλεγγύης, υπάρχει ελάχιστη αναγνώριση αυτού του φαινομένου από τους ιστορικούς. Φυσικά, αυτός ο διεθνισμός ήταν ιδιαίτερα απεχθής για την άρχουσα τάξη που είχε προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει την ξενοφοβία για να διαιρέσει την εργατική τάξη. Ο εθνικισμός διαλύθηκε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής επίθεσης των Πρώσων και την εγκατάλειψη του Εθνικού Στρατού καθώς απομακρυνόταν από το Παρίσι.

Η καταπίεση των γυναικών δεν εξαφανίστηκε αμέσως, αλλά οι γυναίκες έκαναν σημαντικά βήματα προς την απελευθέρωση στο νέο δημοκρατικό πλαίσιο. Οι γυναίκες έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη όλων των πτυχών της Κομμούνας του Παρισιού. Συμμετείχαν ενεργά στις επιτροπές επαγρύπνησης και ήταν έτοιμες να υπερασπιστούν τα οδοφράγματα, όπως έκανε και η Louise Michel και άλλες γυναίκες, με το τουφέκι στο χέρι. Οι γυναίκες ομιλήτριες κατήγγειλαν την κυβέρνηση του Παρισιού και την Εθνοφρουρά για δειλία και ανικανότητα. Ήταν μαγείρισσες, μεταφορείς νερού και ιατρικοί βοηθοί, συνόδευαν την Εθνοφρουρά στη μάχη. Οι εργάτριες κατασκεύαζαν φυσίγγια όπλων, έφτιαχναν στολές και έφεραν σάκους με άμμο για τα οδοφράγματα. Υπήρξαν προειδοποιήσεις προς την Κομμούνα για τους κινδύνους που θα έφερνε η αποξένωση των γυναικών. Η Elizabeth Dimietrieff και άλλα μέλη της Πρώτης Διεθνούς ίδρυσαν την Ένωση Γυναικών για τη Φροντίδα των Πληγωμένων και την Άμυνα της Κομμούνας.

Ενώ η Κεντρική Επιτροπή της Εθνοφρουράς ήταν άμεσα ανακλητή, αυτό δεν συνέβαινε ακόμη για την ίδια την Κομμούνα. Η Κομμούνα συγκροτήθηκε από τις δημοτικές εκλογές, κάτι που σήμαινε ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίσουν.

Τυπική όμως ήταν και η πολιτική της Εθνοφρουράς, έτσι που όταν αυτή ιδρύθηκε προσωρινή διοίκηση πριν από τις δημοτικές εκλογές, η πρώτη διακήρυξή της ανέφερε:

«Έχουμε επίγνωση ότι εκπληρώσαμε αυτή την αποστολή: με τη βοήθεια του γενναιόδωρου θάρρους σας και της αξιοθαύμαστης ηρεμίας σας, εκδιώξαμε την κυβέρνηση που μας πρόδωσε. Αυτή τη στιγμή το πληρεξούσιό μας έχει λήξει και το παραδίδουμε, γιατί δεν ισχυριζόμαστε ότι αντικαθιστούμε εκείνους που μόλις ανέτρεψε ένας επαναστατικός άνεμος. Γι’ αυτό, ετοιμαστείτε και πραγματοποιήστε τις κοινοτικές εκλογές σας, και ως ανταμοιβή, δώστε μας τη μοναδική που θα θέλαμε ποτέ: να σας δούμε να ιδρύετε μια πραγματική δημοκρατία. Εν τω μεταξύ, στο όνομα του λαού παραμένουμε στο Hotel de Ville».

Οι δημοτικές εκλογές εξέλεξαν ένα Κοινοτικό Συμβούλιο Ιακωβίνων, σοσιαλιστών, αναρχικών, ακόμη και μερικών αστών που αντιτάχθηκαν στον Αυτοκράτορα και στην κυβέρνησή του. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι 233.000 πολίτες ψήφισαν ή 48 τοις εκατό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Οι περιφέρειες της εργατικής τάξης ψήφισαν κατά μέσο όρο από 65 έως 77 τοις εκατό, ενώ οι ανώτερες τάξεις απείχαν σε μεγάλο βαθμό. Οι ιδέες και οι προτάσεις που προβλήθηκαν αναφέρονταν στην επανάσταση του 1789 και συγκεκριμένα σε εκείνη του 1792-’93, και εμπνεύστηκαν επίσης από τις επαναστάσεις του 1830 και του 1848.

Τα συμβούλια των διαμερισμάτων και οι πολιτικοί σύλλογοι ήταν το υπόστρωμα της άμεσης δημοκρατίας, πολλοί από τους οποίους ενώθηκαν, χτίζοντας σταδιακά δεσμούς αλληλεγγύης και συνεργασίας.

Καθώς η πόλη περιβαλλόταν από εχθρότητα και λόγω των μαχητικών απαιτήσεων των εργατικών περιοχών, δεκαέξι εκλεγμένοι εκπρόσωποι παραιτήθηκαν από τα καθήκοντά τους κατά την πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Κομμούνας, καθώς δεν ήθελαν να συμμετάσχουν σε μια δομή που επιδίωκε να λειτουργήσει σε ένα επίπεδο πάνω από αυτό ενός δημοτικού συμβουλίου. Αυτή η πράξη οδήγησε στις εκλογές της 16ης Απριλίου και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε ένα πιο ριζοσπαστικό και συνεκτικό πρόγραμμα εντός της Κομμούνας.

Το Παρίσι, με δύο εκατομμύρια ανθρώπους, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Ευρώπη, μετά το Λονδίνο. Το Συμβούλιο συνεδρίασε 60 μόνο ημέρες από τις 72 ημέρες της ζωής της Κομμούνας του Παρισιού, οπότε μόνο μερικές αποφάσεις εφαρμόστηκαν. Ωστόσο, αυτές περιλάμβαναν:

1. Την κατάργηση της θανατικής ποινής,
2. Τον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους,
3. Την αναστολή ενοικίου για όλη τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης, από τον Οκτώβριο του 1870,
4. Την κατάργηση της παιδικής εργασίας και της νυχτερινής εργασίας στα αρτοποιεία,
5. Τη διάλυση του μόνιμου στρατού και την αντικατάστασή του με τον ένοπλο λαό,
6. Τη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση για όλους,
7. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και του εκλεγμένου υπαλλήλου θα έπρεπε να αναλογούν στο μέσο μισθό του εργαζομένου,
8. Την εξαγορά εγκαταλελειμμένων εργοστασίων από συνεταιρισμούς ελεγχόμενους από εργαζόμενους,
9. Την κατάσχεση και αναδιανομή όλων των άδειων κατοικιών,
10. Την απαγόρευση χρηματικών προστίμων και περικοπών μισθών,
11. Τη σταθεροποίηση της τιμής του ψωμιού,
12. Τη χορήγηση συντάξεων σε άγαμους συντρόφους και παιδιά εθνοφρουρών που σκοτώθηκαν σε στρατιωτικές ενέργειες,
13. Την αναβολή υποχρεώσεων εμπορικού χρέους και την κατάργηση των τόκων επί των χρεών,
14. Την απαγόρευση των προστίμων που επιβάλλονται από τους εργοδότες στους εργάτες τους.

Αυτά τα μέτρα και άλλα ήταν πρωτίστως μια αντίδραση στις συνθήκες διαβίωσης στο Παρίσι. Πέρα από την κάλυψη αυτών των άμεσων αναγκών, ωστόσο, προορίζονταν να προετοιμάσουν τον δρόμο για τη συγκρότηση μιας κοινωνικής δημοκρατίας που να προέρχεται από μια κοινωνική επανάσταση που διαμορφώθηκε άμεσα από τους εργαζόμενους και τους εμπόρους που έδωσαν προτεραιότητα στα συμφέροντά τους.

Οι πιο επαναστατικές πράξεις του συμβουλίου της Κομμούνας ήταν τα διατάγματα που αποσκοπούσαν στον εκδημοκρατισμό των οργανωτικών δομών της πόλης. Αυτά περιελάμβαναν τον περιορισμό τόσο της αποζημίωσης των εκλεγμένων συμβούλων όσο και των δημοσίων υπαλλήλων, μια δέσμευση που χρήζει επανάληψης. Και αυτά τα άτομα θα μπορούσαν να ανακληθούν από το αξίωμά τους ανά πάσα στιγμή. Ενώ αυτά και άλλα μέτρα κάλυψαν μια σειρά από προβλήματα, ταυτόχρονα, καθορίζουν με σαφήνεια πώς μια κοινότητα μπορεί να οργανωθεί σύμφωνα με ορθές δημοκρατικές κατευθύνσεις.

Έτσι, όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες ήταν σε θέση να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση των συνθηκών υπό τις οποίες ζούσαν. Από την άποψη αυτή, το πιο σημαντικό μέτρο που θέσπισε η Κομμούνα του Παρισιού ήταν ο τρόπος λειτουργίας της. Τα μέτρα στα οποία θα έπρεπε να συμφωνήσουμε (ας θυμηθούμε ότι το έτος ήταν το 1871), είναι τα πιο επαναστατικά. Αυτά τα διατάγματα και οι απαιτήσεις εισάγουν έναν σχεδόν ολοκληρωμένο λαϊκό έλεγχο στη δημοτική διοίκηση. Οδηγούν στη δημιουργία από-τα-κάτω ενός εντελώς νέου είδους κοινωνικής οργάνωσης. Και λειτούργησε αρκετά καλά στη σύντομη ζωή της, με έναν επαγγελματικό στρατό προ των πυλών της πόλης.

Κάθε φορά που μελετάμε την ιστορία της Κομμούνας βρίσκουμε κάτι νέο σε αυτή, χάρη και στις εμπειρίες που αποκτήθηκαν σε μεταγενέστερους επαναστατικούς αγώνες. Οι σημερινοί ριζοσπάστες θα πρέπει να δώσουν προσοχή στη λανθάνουσα αντι-γραφειοκρατική διάθεση του λαού που είναι έτοιμη να ξεσπάσει υπό ορισμένες συνθήκες. Μια σοβαρή μελέτη της Κομμούνας απαιτεί μια πολύ σοβαρή μελέτη των πολιτών του Παρισιού και της ικανότητάς τους να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία. Αυτό το είδος ιστορίας δείχνει ότι η ικανότητα αυτή μπορεί να πάει παραπέρα την ιστορία, περισσότερο από όσο μια απλή ηγεσία.

Στις 27 και 28 Μαΐου 1871, όπως γνωρίζουμε, χιλιάδες Κομμουνάροι, γυναίκες και άνδρες δολοφονήθηκαν από τον στρατό των Βερσαλλιών. Άλλοι τόσοι συνελήφθησαν και εξορίστικαν στη Νέα Καληδονία, μια γαλλική αποικία στον Ειρηνικό. Μία από αυτές ήταν η αναρχική Louise Michel. Επιβίωσε και τελικά επέστρεψε στη Γαλλία και το Λονδίνο για να συνεχίσει το επαναστατικό της έργο χωρίς να σταματήσει. Πέθανε στις 9 Ιανουαρίου 1905, πεπεισμένη, όπως καταγράφεται στα τελευταία της λόγια, ότι επρόκειτο να ξεσπάσει επανάσταση στη Ρωσία, όπως και συνέβη το ίδιο έτος.

Όταν το σώμα της επέστρεψε στο Παρίσι, περίπου 300.000 πολίτες διαδήλωσαν στους δρόμους του τραγουδώντας την απαγορευμένη «Διεθνή».

«Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, συγκεντρωμένοι στα μπαλκόνια, στις οροφές και στους τοίχους», «Αυτό θα είναι κάτι που πρέπει να θυμόμαστε», «Δεν ξανάγινε κάτι τέτοιο από την κηδεία του Βίκτωρ Ούγκο». (3)

Στο Παρίσι, η ιστορία και τα ιδανικά εξακολουθούν να είναι παρόντα. Υπάρχει ο σταθμός του μετρό, που πήρε το όνομά του από τη Louise Michel και υπάρχει η πλατεία Louise Michel.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) αγνώστου συγγραφέα.
(2) Kristin Ross, Communal Luxury –the political imaginary of the Paris Commune, σελ. 19-20, Verso, 2016.
(3) Edith Thomas, Louise Michel, σελ. 394. Black Rose Books, 1980.

The post Η Κομμούνα του Παρισιού χθες και σήμερα first appeared on Aυτολεξεί.

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ:
– Dimitri Roussopoulos (Black Rose Books, Milton Parc – Μόντρεαλ) «Ο νικηφόρος αγώνας της γειτονιάς του Mitlon Parc» (βλ. σχετικό μας βιβλίο και σχετικό άρθρο)
– Ανδρέας Ζάρρος (Αρμονίστας, Ξυλόκαστρο) «Η συνεχής αποσύνθεση της τοπικής αυτοδιοίκησης: χθες και σήμερα»
– Γιώργος Παπαχριστοδούλου (μέλος κινήσεων για την πόλη, Χαλκίδα) «Η δυνατότητα των τοπικών αυτοθεσμίσεων στον ελλαδικό χώρο»
– Νίκος Ιωάννου (Αυτενέργεια-πολιτική συλλογικότητα, Αθήνα) «Κινήματα πόλης & αυτοκυβέρνηση»
– Γιώργος Χατζηνάκος (αστικός-πολιτιστικός γεωγράφος, Θεσσαλονίκη) «Οι περιορισμοί της αστικής διαχείρισης στην Ελλάδα μέσα από την εμπειρία της Πρωτοβουλίας Γειτονιάς της Αλεξάνδρου Σβώλου»

Την κουβέντα συντονίζει η Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη

Η σημασία της πόλης, των δήμων, της δημόσιας σφαίρας μέσα σε αυτούς και της άμεσης διαχείρισής τους είναι κρίσιμη σήμερα. Με τις συνεχιζόμενες περιφράξεις, την αστική ερημοποίηση αλλά και την εντεινόμενη καταστολή, οι κάτοικοι στις γειτονιές ασφυκτιούν, ενώ η Εξουσία τούς θέλει άβουλα όντα, απλούς «καταναλωτές-πελάτες» της πόλης, αντιλαμβανόμενη τον δημόσιο χώρο απλώς και μόνο σαν ένα πέρασμα που μπορεί να της αποφέρει κέρδη. Σε προηγούμενη εκδήλωσή μας, με αφορμή τη σκέψη του Μπούκτσιν, αγγίξαμε την πρόταση του ελευθεριακού δημοτισμού για την οποία ο ίδιος πάλεψε στη ζωή του. Από τότε έως σήμερα μεσολάβησε ένας ακόμη νέος εκλογικός νόμος για την αυτοδιοίκηση, που περνά από την κυβέρνηση και υπονομεύει κι άλλο τη δύναμη των δήμων και των κοινοτήτων, ενισχύοντας τον συγκεντρωτισμό της Εξουσίας χάριν της… «κυβερνησιμότητας».

Θεωρούμε, λοιπόν, σημαντικό να διευρύνουμε τώρα κι άλλο τον διάλογο από-τα-κάτω. Σε ποιον ανήκουν τελικά οι πόλεις μας και οι δήμοι; Ποια είναι τα δημοτικά θεσμικά όργανα και γιατί δεν προωθούν το ουσιαστικό περιεχόμενο του όρου, δηλαδή της αυτοκυβέρνησης των κατοίκων-πολιτών-δημοτών; Υπάρχει δυνατότητα αλλαγής; Συζητούμε για τη διεκδίκηση των γειτονιών μας, το δικαίωμα στην πόλη μας και τη δημόσια σφαίρα προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας.

ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΕΤΑΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ και η σχετική παρουσίαση του Γιώργου Χατζηνάκου:

(Κάνουμε refresh σε περίπτωση που δεν εμφανιστεί το αρχείο με την πρώτη φορά)

The post Δικαίωμα στην πόλη: αυτοδιοίκηση & ελευθεριακός δημοτισμός (βίντεο εκδήλωσης) first appeared on Aυτολεξεί.

«Πόλη & Οικολογία. Διάλογοι με τους Μπράιαν Τόκαρ και Δημήτρη Ρουσόπουλο», εκδόσεις Αυτολεξεί, Αθήνα, Μάιος 2020, σελ. 63, διαστάσεις 21×14, ISBN 978-618-84851-0-5

Στην παρούσα έκδοση, η συντακτική ομάδα του Αυτολεξεί συνομιλεί με τους Μπράιαν Τόκαρ και Δημήτρη Ρουσόπουλο, δύο σημαίνουσες προσωπικότητες από το βορειοαμερικανικό κίνημα της κοινωνικής οικολογίας -ένα θεωρητικό όργανο που εστιάζει στην άμεση σχέση που έχει η πολιτειακή οργάνωση της κοινωνίας με τη στάση μας απέναντι στη φύση.

Βασικά ενδιαφέροντα της κουβέντας αποτελούν η κλιματική αλλαγή, η διαχείριση της ενέργειας, το φαντασιακό της ανάπτυξης, το δικαίωμα στην πόλη. Στη δική μας ιστορική εποχή προσιδιάζει ο χαρακτήρας του κατεπείγοντος καθώς η υπερθέρμανση του πλανήτη αποτελεί, πλέον, αναπόδραστο ορίζοντα. Απέναντι στην οικολογική και κοινωνική καταστροφή, η έννοια της κλιματικής δικαιοσύνης, που εισήγαγε ο ίδιος ο Τόκαρ, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Συζητούμε, επίσης, για την πόλη και τη δυνατότητα να συγκροτήσουμε δίκτυα αλληλεγγύης και άμεσης δημοκρατίας στον αστικό ιστό, αναδημιουργώντας τον ελεύθερο δημόσιο χώρο με δημοκρατικούς θεσμούς αυτοκυβέρνησης. Η εξιστόρηση της εμπειρίας του Ρουσόπουλου, από την αυτοδιαχειριζόμενη γειτονιά του Milton Parc στο Μόντρεαλ, και το εγχείρημα του ελευθεριακού δημοτισμού αποτελούν μια ιστορική παρακαταθήκη για τα κινήματα.

Αναλάβαμε αυτό το έργο καθώς πιστεύουμε ακράδαντα ότι το οικολογικό και αστικό ζήτημα έχουν ζωτική σημασία για το παρόν και το μέλλον της παρουσίας μας στον πλανήτη. Και επιλέξαμε να μιλήσουμε με αυτούς τους στοχαστές, οι οποίοι προειδοποιούν εδώ και δεκαετίες για την καταστροφική κατεύθυνση των κοινωνιών μας, προτείνοντας μία ριζοσπαστική διέξοδο προς μια αμεσοδημοκρατική και οικολογική κοινωνική θέσμιση.

***

Ο Μπράιαν Τόκαρ συμμετέχει στα κινήματα των ΗΠΑ από τη δεκαετία του ’70. Είναι πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας που ίδρυσε ο Μάρρεϋ Μπούκτσιν, με τον οποίο υπήρξαν συνεργάτες. Διδάσκει στο παν/μιο του Βερμόντ και πραγματοποιεί διαλέξεις διεθνώς για τη σύνδεση των περιβαλλοντικών κινημάτων με τα κοινωνικά. Συγγραφέας πολλών βιβλίων. Στα ελληνικά κυκλοφορεί η Κλιματική δικαιοσύνη: προοπτικές για την κλιματική κρίση και την κοινωνική αλλαγή (Αντιγόνη, 2013).

Ο Δημήτρης Ρουσόπουλος είναι ιστορική φιγούρα του βορειοαμερικανικού ελευθεριακού κινήματος ήδη από το 1959, συγγραφέας πάμπολλων βιβλίων. Παραμένει ενεργός στο κίνημα του ελευθεριακού δημοτισμού στον Καναδά. Είναι ιδρυτής του ιστορικού εκδοτικού οίκου Black Rose Books και μέλος του TRISE (Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας). Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του Πολιτική οικολογία: πέρα από τον περιβαλλοντισμό (Ελευθεριακή Κουλτούρα, 2017).

Στους διαλόγους συμμετέχουν: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη, Πίτερ Πιπέρκοφ, Δημήτρης Ρουσόπουλος, Αλέξανδρος Σχισμένος, Γιάβορ Ταρίνσκι, Μπράιαν Τόκαρ
Μετάφραση: Αλέξανδρος Σχισμένος | Επιμέλεια: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη
Σχεδιασμός-εξώφυλλο: Αδελφός Κουφίωνας | Προτάσεις-εισηγήσεις εξωφύλλου: Τόνια Λέντζου

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ (η λίστα ανανεώνεται):

ΑΘΗΝΑ: Βιβλιοπωλείο Πολιτεία (Ασκληπιού 1-3), Βιβλιοπέλαγος (Επ. Ασπρογέρακα 61 – πρώην Ισιδώρου), Εναλλακτικό (Θεμιστοκλέους 37), Ναυτίλος (Χαρ. Τρικούπη 28), Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων (Καλλιδρομίου 30), Πρωτοπορία (Γραβιάς 3-5), Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (Ζαλόγγου 9), Βιβλιοπωλείο ΑΛΦΕΙΟΣ (Χαρ. Τρικούπη 22), Στέγη Bibliotheque (Θεμιστοκλέους 76), Λοκομοτίβα café-bar βιβλιοπωλείο (Μπόταση 7 και Σολωμού), Επί Λέξει (Ακαδημίας 32 & Λυκαβηττού), Βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65), Books Plus (Πανεπιστημίου 37), Red n’ Noir (Δροσοπούλου 52, Κυψέλη), Little Tree Books (Καβαλλότι 2, Ακρόπολη), Βιβλιοπωλείο Λεμόνι (Ηρακλειδών 22, Θησείο), Συνεταιρισμός Συν Άλλοις (Νηλέως 35, Θησείο), TRISE: Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας (Κολοκοτρώνη 31, Σύνταγμα), Κ*ΒΟΞ (Θεμιστοκλέους και Αραχώβης), Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα (Ζωοδόχου Πηγής και Ισαύρων), Αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Μπερντές (Aράδου 55, Άνω Ιλίσια – πλ. Κύπρου), Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38).

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλ. Σβώλου 28)

ΠΑΤΡΑ: Πρωτοπορία (Γεροκωστοπούλου 31-33)

ΧΑΝΙΑ: Rosa Nera (Λοφός Καστέλι, παλιό λιμάνι)

ΑΓΡΙΝΙΟ: Αγαύη βιβλιοπωλείο (Γ. Καραπαπά 16)

ΙΩΑΝΝΙΝΑ: Βιβλιοπωλείο Αναγνώστης (Πυρσινέλλα 11), Κοινωνικός Χώρος Αλιμούρα (Αραβαντινού 6)

ΣΑΜΟΣ: Αλγόριθμος – φοιτητικό στέκι Πανεπιστημίου Σάμου

— Παραλαβές-παραγγελίες γίνονται και στα βιβλιοπωλεία εκτός Αθηνών —

* Οποιοσδήποτε χώρος επιθυμεί να προμηθευτεί το βιβλιαράκι μπορεί να επικοινωνήσει στο e-mail: aftoleksi@gmail.com

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ της εισαγωγής του βιβλίου στο ThePressProject:
https://thepressproject.gr/poli-ikologia-dialogi-me-tous-braian-tokar-ke-dimitri-rousopoulo-prodimosiefsi-apo-tis-ekdosis-aftolexi/

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: Σταύρος Καραγεωργάκης, Η κοινωνική οικολογία, επίκαιρη όσο ποτέ, «Εφημερίδα των Συντακτών», 3.7.2020

ΒΙΝΤΕΟ από την εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίασή μας στο Τρισέ, 01/11/22, ρεπορτάζ και κάλυψη: Μαριανέλλα Κλώκα (πρακτορείο Pressenza) 

«Αυτολεξεί» – ελευθεριακός ψηφιακός τόπος & εκδόσεις
aftoleksi@gmail.com

The post «Πόλη & Οικολογία» Διάλογοι με τους Μπράιαν Τόκαρ και Δημήτρη Ρουσόπουλο first appeared on Aυτολεξεί.

Του Dimitri Roussopoulos

Αυτή είναι η γειτονιά μου -το Milton Parc- όπου αποφασίσαμε να έρθουμε σε αντιπαράθεση με έναν μεγάλο κερδοσκόπο που αγόρασε, εδώ και πολλά χρόνια, μια περιοχή έξι τετραγώνων στο κέντρο της πόλης. Ήθελαν να επεκτείνουν το κέντρο της πόλης προς τα βόρεια, να κατεδαφίσουν ολόκληρη τη γειτονιά, να καταστρέψουν εντελώς ολόκληρη την περιοχή και να χτίσουν τη λεγόμενη «πόλη του 21ου αιώνα».

Σώσαμε όλη τη γειτονιά λέγοντας ΟΧΙ. Και πώς είπαμε όχι: για πάνω από έντεκα χρόνια, κάναμε καταλήψεις, είχαμε διαδηλώσεις, δημιουργήσαμε δημόσια κέντρα πληροφόρησης, καταλάβαμε τα γραφεία του εργολάβου, συλληφθήκαμε. Ήμουν ένας από τους 59 ανθρώπους που συνελήφθησαν. Μπήκαμε στη φυλακή. Είχαμε μια θαυμάσια δίκη όπου φέραμε τεράστιους ειδικούς και δεν βρέθηκαμε ένοχοι. Δεν κριθήκαμε ένοχοι επειδή το δικαστήριο αποφάσισε ότι είχαμε το απόλυτο δικαίωμα να αγωνιστούμε για να σώσουμε τη γειτονιά μας.

Δημιουργήσαμε το μεγαλύτερο μη κερδοσκοπικό συνεταιριστικό σχέδιο στέγασης στη βόρεια Αμερική, αποτελούμενο από 642 οικιστικές μονάδες, με περισσότερους από χίλιους κατοίκους δημοκρατικά συμμετέχοντες στο έργο.

Αυτό που είναι επίσης σημαντικό γι’ αυτό το έργο είναι ότι κατέχουμε τη γη από κοινού. Δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία και επομένως δεν υπάρχει καμία κερδοσκοπία. Δεν είναι δυνατό να αγοραστούν και να πουληθούν ακίνητα εντός της περιοχής των έξι αυτών τετραγώνων.

Δίνουμε ένα παράδειγμα στο Μόντρεαλ, στον Καναδά και στη βόρεια Αμερική για το τι μπορεί να κάνει η δύναμη των ανθρώπων που είναι αναγνωρισμένο ως ένα σημαντικό επίτευγμα, επειδή εμπεριέχει τη δημοκρατική ευαισθησία της συμμετοχής των πολιτών. Μπορείτε να φανταστείτε να έχετε συνελεύσεις πολλών εκατοντάδων ανθρώπων που συμμετέχουν στον αστικό σχεδιασμό του περιβάλλοντός τους, στη χρήση των χώρων πρασίνου, σε θέματα κυκλοφορίας, ποιότητας στέγασης και ούτω καθεξής; Όλα αυτά έγιναν δυνατά χάρη στην ανάπτυξη ενός αισθήματος δημοκρατικής ιδιότητας του πολίτη και συμμετοχής.

Καθώς εξελίσσονταν αυτές οι ιδέες, αρχίσαμε να επηρεάζουμε τη διοίκηση της πόλης μας. Ιδρύσαμε τον πολύ σημαντικό θεσμό, το Κέντρο Αστικής Οικολογίας, στο κέντρο της περιοχής του Milton Parc.

Επηρεάσαμε την πόλη στο να υιοθετήσει το Καταστατικό Δικαιωμάτων και Υποχρεώσεων του Μόντρεαλ, το οποίο αναγνωρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχουμε μέσα στην πόλη μας: ποια είναι τα δικαιώματά μας στον τομέα της στέγασης, της μεταφοράς, της δημοκρατικής συμμετοχής, του ύδατος, του πολιτισμού, των κοινωνικών δραστηριοτήτων, των περιβαλλοντικών πολιτικών. Όλα αυτά αποτελούν έναν νόμο και τώρα εκθειάζεται από την UNESCO. Έχει αντιγραφεί στην πόλη του Μεξικού, στην Γκουανγκζού, και σε άλλες πόλεις σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν τώρα παγκόσμιες σύνοδοι κορυφής που λαμβάνουν χώρα γύρω από την όλη ιδέα των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων στην πόλη.

Όλα αυτά είναι πολύ ενδεικτικά του γεγονότος ότι το Μόντρεαλ έχει δώσει ένα παράδειγμα που τώρα αντιγράφεται αλλού και επηρεάζει την κοινωνία εν γένει. Ακτινοβολεί προς τα έξω τη δημοκρατική επιθυμία των ανθρώπων να παίρνουν τη τύχη τους στα χέρια τους.

Μετάφραση άρθρου: Σπύρος Γαρουνιάτης από το http://trise.net/2019/05/05/the-democratic-project-of-milton-parc/

〉 Για περαιτέρω ανάγνωση πάνω στο θέμα προτείνεται το βιβλίο Villages in Cities: Community Land Ownership, Cooperative Housing, and the Milton Parc Story (Dimitrios Roussopoulos & Josh Hawley, Black Rose Books 2019).

〉 Προτείνουμε επίσης στα ελληνικά το βιβλίο μας «Πόλη & Οικολογία». Διάλογοι με τους Μπράιαν Τόκαρ και Δημήτρη Ρουσόπουλο που περιγράφει πιο λεπτομερώς την ιστορία της περίπτωσης του Milton Parc μέσα από την αφήγηση του Δημήτρη Ρουσόπουλου:

«Πόλη & Οικολογία» Διάλογοι με τους Μπράιαν Τόκαρ και Δημήτρη Ρουσόπουλο

The post Ελευθεριακός δημοτισμός: η περίπτωση του δημοκρατικού Milton Parc first appeared on Aυτολεξεί.