》 Στο μπαζάρ θα βρείτε τίτλους από αγαπημένες και διακριτικές εκδόσεις του ανατρεπτικού χώρου, σε μια γιορτή για το βιβλίο και τους ανθρώπους του:

Στάσει Εκπίπτοντες, Αυτολεξεί, Μάγμα, Ευτοπία, Athens School, Πανοπτικόν, Βιβλιοπέλαγος, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Ελευθεριακή κουλτούρα, Εκδόσεις της ΕΣΕ κ.ά. + Επιλεγμένοι αγγλόφωνοι τίτλοι

》 Ταυτόχρονα, σε ειδική γωνιά του χώρου θα λειτουργεί και χαριστικό βιβλιοπαζάρι! Σας καλούμε να φέρετε τα παλιά σας ή μη χρήσιμα για εσάς πια βιβλία. Αντίστοιχα, αν θέλετε, θα μπορείτε να πάρετε ελεύθερα οτιδήποτε σας αρέσει!

Ελάτε να ανταλλάξουμε ευχές, να συζητήσουμε, να διαλέξουμε βιβλία δώρα για φίλες, αγαπημένους και ένα δώρο για εμάς.

Κατά τη διάρκεια του bazaar θα λειτουργεί μπαρ με ροφήματα και ποτά!

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΔΕΚΕΜΡΙΟΥ 2025
Από τη 1.00 το μεσημέρι έως τις 10.00μ.μ.

Αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος TRISE
(Κολοκοτρώνη 31, Αθήνα)

The post 20/12: Ολοήμερο Εορταστικό Bazaar Βιβλίου & Χαριστικό Βιβλιοπαζάρι στο TRISE first appeared on Aυτολεξεί.

Σε μια εποχή όπου οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο, το TRISE χρειάζεται τη βοήθεια όλων για να συνεχίσει το ταξίδι του. Λόγω αυξημένων παγίων εξόδων που καλούνται να σηκώσουν οι υπάρχουσες ομάδες στον χώρο, καλούμε φίλες και φίλους να βοηθήσουν ώστε να παραμείνει το TRISE ανοιχτό και αυτοδιαχειριζόμενο!

Μπορείτε να στηρίξετε τον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο TRISE με κάποια μηνιαία συνδρομή της επιλογής σας, βάζοντας έτσι το λιθαράκι σας στη συνέχιση της λειτουργίας του. Πλέον, μέσω της πλατφόρμας που δημιουργήθηκε στο patreon, μπορείτε να στηρίξετε από οποία γωνιά του κόσμου και αν βρίσκεστε.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΕΔΩ: https://www.patreon.com/selforganisedspacetrise/about

——————————-

Ακολουθεί το κάλεσμα για όσες πρωτοβουλίες, ομάδες και άτομα θέλουν να δραστηριοποιηθούν στον χώρο:

Ο Aυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος TRISE μεγαλώνει και προσκαλεί νέες ομάδες και συνοδοιπόρους στο ταξίδι του!

Το Τρισέ είναι ένας αυτοοργανωμένος-αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος στην καρδιά της Αθήνας, στην Κολοκοτρώνη 31. Το διώροφο κτήριό του έχει πλούσια ριζοσπαστική παράδοση καθώς έχει στεγάσει διάφορες πρωτοβουλίες μέσα στις δεκαετίες, όπως το ιστορικό περιοδικό Κοινωνία και Φύση.

Από το 2019, ξεκίνησε η τακτική λειτουργία του χώρου ως στέγη του ομώνυμου Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (TRISE) –από όπου κρατά έως σήμερα το όνομά του!– ενώ σταδιακά άρχισε να πλαισιώνεται από ποικίλες δραστηριότητες από τη πολιτική συλλογικότητα Αυτενέργεια. Σήμερα, ο χώρος ανοίγει περισσότερο και συστεγάζει κι άλλες ομάδες όπως την «Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Αθήνας», άτομα και πρωτοβουλίες από τις πολιτιστικές ομάδες του πρώην κοινωνικού κέντρου «Π» καθώς και άλλα περιοδικά εγχειρήματα.

Εντός του χώρου, λειτουργεί η δομή του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (TRISE) με το αυτοοργανωμένο του βιβλιοπωλείο που διαθέτει επιλεγμένες εκδόσεις πολιτικής θεωρίας που αφορούν τους συλλογικούς αγώνες και την αυτοθέσμιση – την αυτονομία, την κοινωνική οικολογία, την άμεση δημοκρατία, τον φεμινισμό κ.ά. Επιπλέον, η εν λόγω δομή διαθέτει και αγγλόφωνους σχετικούς τίτλους βιβλίων. Στο Τρισέ θα βρείτε και την κεντρική διάθεση των βιβλίων των ελευθεριακών εκδόσεων & ιστοτόπου «Αυτολεξεί».

Στο Τρισέ διεξάγονται συλλογικοί κύκλοι ανάγνωσης-αυτομόρφωσης καθώς και δημόσιες πολιτικές συζητήσεις, συνελεύσεις, προβολές, βιβλιοπαρουσιάσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα, μουσικές βραδιές κ.ά. ενώ το καλοκαίρι οι δραστηριότητες μεταφέρονται στην ειδικά διαμορφωμένη ταράτσα. Στον χώρο λειτουργεί μόνιμα αυτοοργανωμένο κυλικείο και βιβλιοθήκη.

Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες συναποφασίζονται στην ανοιχτή κοινή διαχειριστική συνέλευση όπου μπορεί να φέρει κάποιος-α-@ την πρότασή του-της! Ο χώρος είναι αυτοχρηματοδοτούμενος, που σημαίνει ότι έχει ως μοναδικό του πόρο όλους και όλες εμάς, την κοινωνική βάση που στηρίζει το όλο εγχείρημα.

Το Τρισέ απευθύνεται σε όλη την κοινωνία καθώς και στους ανήσυχους εκείνους ανθρώπους που ασχολούνται στην πράξη με την ατομική και συλλογική χειραφέτηση πέρα από το κράτος και το κεφάλαιο. Γι’ αυτό, αντιμαχόμαστε κάθε μορφή ιεραρχίας και διακρίσεων (φύλου, καταγωγής, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.ο.κ.) Το Τρισέ προσδοκούμε να συνεχίσει να αποτελεί έναν κοινωνικό κόμβο δράσης, ρηξικέλευθων ιδεών και κριτικής σκέψης πέρα από οποιαδήποτε αυθεντία.

Με το παρόν κείμενο, κάνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε νέες ομάδες, πρωτοβουλίες και άτομα να πλαισιώσουν τον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο TRISE με τις ιδέες τους. Προσκαλούμε ακόμη περισσότερες πρωτοβουλίες και ομάδες που ψάχνουν χώρο για να στεγαστούν – νέες συλλογικότητες, εργαστήρια, μαθήματα και οποιαδήποτε ακόμη δημιουργική δραστηριότητα, σύμφωνη με τις αξίες και τα οράματα του χώρου.

Στο κέντρο της μητρόπολης, σε μια τουριστικοποιημένη γειτονιά, αναζητούμε την εξαρχής δημιουργία των ΚΟΙΝΩΝ ΤΟΠΩΝ, με την πολιτική τους έννοια, ως χώρων δηλαδή όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι πελάτης-υπήκοος-καταναλωτής αλλά ενεργός και ανήσυχος πολίτης της πόλης, για την αδιαμεσολάβητη-αμεσοδημοκρατική συμμετοχή σε ΟΛΑ όσα μας αφορούν!

Σας καλούμε να συμμετέχετε και να ενισχύσουμε από κοινού τις δράσεις μας!

Social media του χώρου:

https://www.facebook.com/profile.php?id=61573759054999

https://www.instagram.com/trise_social_space_athens

——————————————————————-

At a time when free social spaces are closing one after the other, TRISE needs your help to continue its journey!

Due to increased overhead costs that existing groups at the space are being asked to bear, we are asking friends to help keep TRISE open and self-managed! Now, through the platform we created on patreon, you can support TRISE with a monthly subscription of your choice, no matter where you are in the world!

SUPPORT HERE: https://www.patreon.com/selforganisedspacetrise/about

ABOUT TRISE:

TRISE is a self-organized/self-managed community space in the heart of Athens, at 31 Kolokotronis Street. Its two-storey building has a rich radical tradition as it has housed various initiatives over the decades, such as the historical magazine “Κοινωνία και Φύση” (=Society and Nature).

Since 2019, the space began regular operation as the home of the homonymous Transnational Institute of Social Ecology (TRISE) -from which it’s still named after!- while it gradually began to be accompanied by a variety of activities from the political collective “Aftenergeia”.

Today, the space is opening up more and brings together other groups such as the “Libertarian Syndicalist Union of Athens – ΕΣΕ”, individuals and initiatives from the cultural groups of the former social center “Π” as well as other self-organized projects. Within the space, the structure of the International Institute of Social Ecology (TRISE) operates with its self-organized bookstore that offers selected publications of political theory related to collective struggles and self-institution – autonomy, social ecology, direct democracy, feminism, etc. In addition, this structure also has English-language titles of relevant books. In Trise, you will also find the books of the publishing house & website “Aftoleksi”.

In TRISE, collective reading groups are held as well as public political discussions, assemblies, screenings, book presentations, artistic events, musical evenings, etc., while during summer the activities are moved to our rooftop terrace. A permanent self-organised canteen and a library operate, also, in the space.

All the above activities are co-decided in the open self-managed assembly where anyone can bring his/her proposal! The space is self-financed, which means that its only resource is all of us, the social base that supports the whole project.

TRISE is addressed to the whole of society and to those concerned with individual and collective emancipation beyond the state and capital. For this reason, we oppose all forms of hierarchy and discrimination (gender, origin, sexual orientation, etc.)

We expect TRISE to continue to be a social hub of action, radical ideas and critical thinking beyond any authority. In the center of the metropolis, in a touristified neighborhood, we seek the creation of PUBLIC PLACES from the very beginning, in their political sense, as places where people will not be customers-guests-consumers but active and concerned citizens of the city, for unmediated-direct-democratic participation in EVERYTHING that concerns us! We invite you to participate and to strengthen together our actions!

→ Follow our social media here:

Fb: https://www.facebook.com/profile.php?id=61573759054999

Instagram: https://www.instagram.com/trise_social_space_athens

SUPPORT HERE: https://www.patreon.com/selforganisedspacetrise/about

Social media:

https://www.facebook.com/profile.php?id=61573759054999

https://www.instagram.com/trise_social_space_athens

The post Καμπάνια ενίσχυσης του αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικού χώρου TRISE | Support Self Organised Space TRISE in Athens first appeared on Aυτολεξεί.

Με το Συνέδριο TRISE 2024 στην Αθήνα, το κίνημα «κοινωνικής οικολογίας» στην Ευρώπη έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Εκατοντάδες συμμετέχοντες συζήτησαν διάφορα θέματα όπως ο πολεοδομικός σχεδιασμός από τα κάτω, η οικονομία των δώρων, η δημοκρατική συνομοσπονδία, η αποαποικιακή αντίσταση στην Ινδία ή τον Εκουαδόρ, τα κοινά, η μητριαρχική κουλτούρα, η αυτοδιοίκηση των ιθαγενών και η επισιτιστική κυριαρχία. Μια εστίαση ήταν η κομμουναλιστική (ή δημοτική) πρακτική. Οι αντιθέσεις έγιναν επίσης ορατές – κάτι που δεν αποτελεί μειονέκτημα, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για μια έμπιστη, γόνιμη κουλτούρα συζήτησης σε μελλοντικές συζητήσεις.

Η κοινωνική οικολογία δεν κατέχει πλέον μια θέση στην πολιτική θεωρία, αλλά έχει γίνει ένα αυξανόμενο κίνημα παγκοσμίως.

Πάντα συνδεδεμένο με μια πρακτική προεικόνισης –οικοδόμησης της μελλοντικής κοινωνίας στο εδώ και τώρα– προσφέρει μια εμπνευσμένη θεωρητική βάση για τα κοινωνικά κινήματα από τη Βαρκελώνη έως τη Ροζάβα. Αντίθετα, επιτρέπει την εφαρμογή της θεωρίας σε υπάρχοντα έργα που ζουν μια προκαθορισμένη, αποκεντρωμένη, ισότιμη και συνεργατική πρακτική – από τοπικά συστήματα διατροφής των Ουκρανών μικρών αγροτών [1] έως την κοινωνικοοικολογική διαχείριση απορριμμάτων [2] – η οποία με τη σειρά της εμπλουτίζει τη θεωρία και της επιτρέπει να εξελίσσεται συνεχώς αναπτυσσόμενη.

Πάνω από 200 ακτιβιστές και ερευνητές σχεδίασαν μια εντυπωσιακή εικόνα του τρέχοντος κινήματος κοινωνικής οικολογίας στο 5ο Συνέδριο [3] του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (TRISE). Με περισσότερες από 30 παρουσιάσεις, 6 κεντρικές ομιλίες, 4 παρουσιάσεις βιβλίων και 1 προβολή ταινίας, η καθεμία με ερωτήσεις και απαντήσεις, το τριήμερο πρόγραμμα ήταν εξαιρετικά πυκνό και η γκάμα τεράστια. Τα θεματικά μπλοκ περιστρέφονταν γύρω από κλασικά θέματα κοινωνικής οικολογίας, όπως η σχέση φύσης και κοινωνίας, η αποαποικιοποίηση, η άμεση δημοκρατία, η δυαδική εξουσία, η πολεοδομία [4], τα κοινά αγαθά [5], η κριτική στην πατριαρχία και το κουρδικό κίνημα ελευθερίας. Παρά την ποικιλομορφία, ήταν αξιοσημείωτη μια κοινή αντίληψη του κοινωνικού μετασχηματισμού (από κάτω προς τα πάνω, αυτόνομη, αντιεξουσιαστική, χωρίς αποκλεισμούς κ.λπ.), η οποία συνέδεε τους συμμετέχοντες μεταξύ τους, στο πνεύμα της συχνά αναφερόμενης «ενότητας στη διαφορετικότητα» (unity in diversity) [6]. Το γεγονός ότι υπήρχε μία καλή brave space πολιτική και η πρώτη ομιλήτρια, η Κρήνη Καφίρη, μίλησε για μια βιώσιμη πρακτική στα κοινωνικά κινήματα -πώς μπορούν να αποφευχθούν οι εξουθενώσεις και η αναπαραγωγή πατριαρχικών κανόνων- σίγουρα συνέβαλε στην καλή ατμόσφαιρα. Για να παραφράσω την Audre Lorde: η φροντίδα για τις δικές σου ανάγκες είναι μια ριζοσπαστική πολιτική πράξη.

Κομμουναλιστική πολιτική στην πράξη: αυτονομία ή δημοτισμός;

Ένα σκέλος που διέτρεξε ολόκληρο το συνέδριο ήταν η άμεση δημοκρατία –για να μιλήσω με τους όρους του Μπούκτσιν, το άνοιγμα μιας «πολιτικής σφαίρας»– σε αντίθεση με την «κρατική», δηλαδή το κυρίαρχο (ηγεμονικό), αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα. Υπήρξαν σίγουρα αντιθέσεις μεταξύ των ομιλητών.

Ο Floréal M. Romero [7] μίλησε για την επίγνωση του κατεπείγοντος της τρέχουσας ιστορικής στιγμής, στην οποία ο καπιταλισμός συγκεντρώνει όλες τις μορφές κυριαρχίας του παρελθόντος και, με την ανάγκη του να μεγαλώνει συνεχώς, μετατρέπει τα πάντα σε εμπόρευμα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων. Η κοινωνική οικολογία μάς προσφέρει ένα πλεονέκτημα εάν θέλουμε να διαγνώσουμε αυτή την κατάσταση και ένα σαφές όραμα για ένα «εμείς» που μπορεί να διεκδικήσει ξανά την πολιτική σφαίρα. Ο Roméro αναφέρεται στους Ισπανούς αναρχοσυνδικαλιστές και στον Bookchin, ενώ τοποθετείται σταθερά στην εξωθεσμική πτέρυγα στρατηγικής. Συμβατικές μορφές δράσης όπως διαδηλώσεις, συλλογές υπογραφών ή απεργίες (από τα συνδικάτα του συστήματος) έχουν εκφυλιστεί σε απλές τελετουργίες και γίνονται αποδεκτές από το σύστημα. «Πρέπει να το ξανασκεφτούμε αυτό και να εκπλήξουμε το κράτος», απαίτησε. Εναλλακτικές λύσεις όπως τα στεγαστικά εγχειρήματα, οι αυτοδιοικούμενοι χώροι, οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί ή ο συνδικαλισμός θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας παράλληλης με το κράτος που βρίσκεται σε ένταση μαζί του.

Τόνισε επανειλημμένως στην ομιλία του ότι είναι σημαντικό να ενοποιηθούν αυτά τα εγχειρήματα σε ένα κίνημα. «Το να φέρουμε μαζί τα κινήματα» (“rassembler les mouvements”) σημαίνει να φροντίζουμε τις πραγματικές ανάγκες των συγκεκριμένων ανθρώπων στις γειτονιές και τα χωριά, λέει ο Roméro. Όλες οι περιοχές που παραμελούνται από το κράτος αποτελούν μια ευκαιρία για τον κομμουναλισμό. Διάφορα παραδείγματα περιλαμβάνουν τους αυτόνομους αγρότες που μοιράζονται γεωργικά μηχανήματα ή την αυτονομία τροφίμων σε φτωχότερες γειτονιές, δηλαδή όχι μόνο «βιολογικά για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα». Τα κοινωνικά έργα που ανταποκρίνονται στις τρέχουσες ανάγκες δημιουργούν σταδιακά τους συγκεκριμένους χώρους όπου η ουτοπία γίνεται πραγματικότητα – και τώρα μιλούμε για τη συνένωση αυτών των έργων.

Από την άλλη πλευρά, ο Romero προειδοποίησε ενάντια στον ρεφορμισμό που εξυπηρετεί φαινομενικές λύσεις και έτσι απορροφά τα κοινωνικά κινήματα. Για παράδειγμα, δεν τον πείθει πολύ ο δημοτισμός στη Βαρκελώνη ή οι λίστες πολιτών στη Γαλλία. «Χάνεις από τα μάτια σου τον στόχο: να βγεις από τον καπιταλισμό!» υποστηρίζει ο Romero.

Όμως η κριτική δεν άργησε να έρθει. Ο Δημήτρης Ρουσόπουλος [8] έθεσε το εύλογο ερώτημα για το πώς βλέπουμε τη σχέση μεταξύ κινήματος και εξουσίας και πώς μπορεί να θεσμοθετηθεί η αντιεξουσία: «Γιατί να μην καταλάβετε απλώς τη δημοτική εξουσία, όπως στο Μόντρεαλ, εάν έχετε ήδη ένα ισχυρό κίνημα;» Ο Floréal M. Romero απάντησε ότι η τοπική εξουσία δημιουργείται όταν τα κινήματα ενώνονται και δημιουργούν δυαδική εξουσία για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό. Παρεμπιπτόντως, και σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτή η στάση βρίσκεται κοντά στους αγώνες των ιθαγενών, οι οποίοι επίσης απορρίπτουν τον καπιταλισμό και το κράτος. Αλλά οι απόπειρες εισόδου στους κρατικούς θεσμούς συχνά καταλήγουν σε ήττα. Άλλωστε, ο Romero πρόσθεσε: «Αλλά ας έχουμε ανοιχτό μυαλό, θα δούμε…»

Δημοτική πράξη στη Μαδρίτη

Η αντιστοιχία στην παρουσίαση του Floréal Romero έγινε από την Ana Méndez de Andés. Όταν η δημοτική πλατφόρμα Ahora Madrid κέρδισε τις εκλογές του 2015, η ίδια εργάστηκε ως πολεοδόμος για το Δημοτικό Συμβούλιο της Μαδρίτης. Αυτό σήμαινε ότι ήταν σε θέση να αναφέρει από πρώτο χέρι τη δημοτική πρακτική – και οι εμπειρίες που είχε ήταν σκληρές και αποθαρρυντικές. Μόλις οι δημοτικοί εκπρόσωποι έφτασαν στην κυβέρνηση της πόλης, περικυκλώθηκαν από τα ορκ – όπως σε μια σκηνή στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Το πολιτικό κατεστημένο, οι επιχειρήσεις και τα ΜΜΕ ήταν εναντίον τους και από την άλλη πιέζονταν να εκπληρώσουν τις ανησυχίες των κοινωνικών κινημάτων. Ο στόχος του μετασχηματισμού του κράτους και του καπιταλισμού ήταν πάντα εκεί, αλλά ήταν δύσκολο να μεταφραστούν έννοιες όπως τα αστικά κοινά σε συγκεκριμένη πολιτική. Τελικά, το πολιτικό έργο, ιδωμένο απ’ έξω, δεν μπορούσε να διακριθεί από μία συμβατική σοσιαλδημοκρατική πολιτική, παρά τον ουτοπικό ορίζοντα μιας κυβέρνησης «από κοινού». Αυτό ήταν το πιο απομακρυσμένο βήμα που ήταν δυνατό υπό τις πραγματικές συνθήκες. Άλλωστε, «κάποιοι μετασχηματισμοί, σε ορισμένες τοποθεσίες, για κάποιους ανθρώπους» ήταν δυνατοί και αυτό παρακίνησε τους εκπροσώπους της Ahora Madrid να παραμείνουν στις φιλοδοξίες τους.

Μια εμπειρία που μοιράστηκε η Ana Méndez de Andés ήταν ότι η δημοτική πολιτική δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς διπλωματία και διαπραγματεύσεις. Για παράδειγμα, όπως έγινε με τους εργαζόμενους στις μεταφορές, η εμπιστοσύνη των οποίων είχε πέσει κατακόρυφα λόγω των προηγούμενων νεοφιλελεύθερων και συντηρητικών κυβερνήσεων. Στις διαπραγματεύσεις είναι απαραίτητο να αλλάξει κανείς τον εαυτό του και η δική του οργάνωση πρέπει να υποστηρίξει αυτή την αλλαγή, δήλωσε η Ana Méndez de Andés. Ωστόσο, φάνηκε απογοητευμένη για τον ελευθεριακό δημοτισμό στην πόλη των 3,5 εκατομμυρίων της Μαδρίτης: «Οι άνθρωποι δεν ήθελαν συναντήσεις», σημείωσε. «Ειλικρινά ήλπιζα ότι θα έκανα τον εαυτό μου περιττό και θα ενδυναμώσω τους ανθρώπους», αλλά αυτό δεν συνέβη καθώς οι άνθρωποι ήθελαν απλώς μια καλή κυβέρνηση χωρίς λιτότητα – και αυτό πήραν.

Ωστόσο, η Ana Méndez de Andés τελείωσε με θετικό όραμα. Είναι ακόμα πεπεισμένη ότι ο δημοτισμός αποτελεί ένα πείραμα μετασχηματισμού που είναι πιο κοντά στους ανθρώπους από οτιδήποτε άλλο. Με πρακτικές των κοινών, όπως για παράδειγμα η προώθηση της πρόσβασης στον αστικό χώρο για όλες-ους, μια μελλοντική «δημοτική πόλη σε 30 χρόνια» μπορεί να προετοιμαστεί.

Σύνθεση: «Δεν υπάρχει αξία στην καθαρότητα»

Την τρίτη ημέρα του συνεδρίου, ένα μέρος των ομιλιών αφιερώθηκε ειδικά στην άμεση δημοκρατία. Εδώ έγινε σαφές ότι εκτός από τις θέσεις «εκτός των θεσμών» και «εντός των θεσμών» [9] είναι δυνατή και μια τρίτη θέση, μια σύνθεση των δύο. Ο Θεόδωρος Καρυώτης, που ανήγγειλε την ομιλία του, με τον καλύτερο μπουκτσινικό τρόπο, ως «πολεμική», επέκρινε τόσο την αναρχική τάση (που είναι ενάντια σε καθετί κρατικό και αυτο-απομονώνεται) όσο και τη «θεσμική» τάση (που εξαρτάται από τα κόμματα και παραιτείται από την αυτονομία της). Και οι δύο θέσεις απέτυχαν να επιφέρουν πραγματική αλλαγή από τα κάτω. «Και οι δύο βασίζονται σε μια παρόμοια υπόθεση για το τι σημαίνει εξουσία. Δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει». Το αναρχικό κίνημα (στην Ελλάδα) δεν μπόρεσε να διακρίνει μεταξύ αντιπροσώπευσης και εκπροσώπησης και μπέρδεψε την εξέγερση με την επανάσταση. Αλλά η πολιτική εξουσία δεν είναι το ίδιο με το κράτος (το οποίο αντιπροσωπεύει μόνο μια συγκεκριμένη διαμόρφωση πολιτικής εξουσίας). Από την άλλη, τα δημοτιστικά πειράματα στην Ελλάδα υπήρξαν περισσότερο φιλελεύθερα παρά ελευθεριακά. Δυστυχώς, και η Αριστερά στην Ελλάδα δεν εμπιστεύεται την αυτοκυβέρνηση.

Ως διέξοδο, ο Θεόδωρος Καρυώτης προτείνει το εξής: «Χτίστε τοπική εξουσία (power in place) και στη συνέχεια χρησιμοποιήστε τη λαϊκή εξουσία για να αλλάξουμε τη ζωή μας, χωρίς να ενδίδετε στη νοοτροπία των κομμάτων ούτε στην νοοτροπία από-πάνω-προς-τα-κάτω». Από τη μία πλευρά, αυτό σημαίνει να φέρουμε την ηθική της βάσης στο προσκήνιο, αλλά από την άλλη σημαίνει επίσης να εγκρίνουμε μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Όχι με την έννοια της δημοτικής σοσιαλδημοκρατίας –αυτό θα ήταν παρεξήγηση– αλλά ως ένας «ανταγωνιστικός ρεφορμισμός» που αλλάζει τους θεσμούς. Και τέλος, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την αντι-εξουσία μας για να εξασφαλίσουμε και θεσμικά τα επιτεύγματά μας (τα κοινά).

«Δεν υπάρχει αξία στην καθαρότητα και την περιθωριοποίηση!», συνόψισε ο Καρυώτης. Αντίθετα, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε ένα περιεκτικό και ποικιλόμορφο «εμείς». Αυτό δεν μπορεί να είναι ομοιογενές γιατί δεν είμαστε όλοι εργαζόμενοι και δεν είμαστε όλοι κοινωνικοί οικολόγοι. «Μια κοινωνική επανάσταση δεν θα είναι δυνατή εάν μια κριτική μάζα δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό της σε αυτήν», τόνισε ο ίδιος. Η διαδικασία είναι αναγκαστικά ακατάστατη και οι αντιφάσεις δεν μπορούν να επιλυθούν όλες πριν από την επανάσταση. Είναι πλέον σημαντικό να φέρουμε τις ιδέες της αυτοδιαχείρισης και των κοινών στην πολιτική συζήτηση. «Το ήθος της βάσης είναι πολύ πιο δημοφιλές από όσο νομίζουμε – δεν προσπαθούμε αρκετά σκληρά για να το βγάλουμε εκεί έξω!»

Ο Yavor Tarinski [10] έδωσε, στη συνέχεια, μια επισκόπηση της ιστορικής παράδοσης της (άμεσης) δημοκρατίας, βασισμένη στον CLR James. Αυτή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το παναφρικανικό κίνημα [11], το κίνημα της Καραϊβικής [12] καθώς και παραδείγματα από μετασοβιετικές χώρες όπως η Βουλγαρία. Ο Ταρίνσκι ανέφερε επίσης την Αϊτινή Επανάσταση (η οποία δυστυχώς πήρε μια στροφή προς το χειρότερο), τα συμβούλια στη Λιβανέζικη Επανάσταση το 1971, τις διεθνιστικές ταξιαρχίες στην Ελλάδα το 1821 (πολύ πριν από την Ισπανική Επανάσταση!), τις ομοσπονδίες αυτοδιοικούμενων κοινοτήτων στη Ρωσία, τις Κομμούνες στη βουλγαρική εξέγερση τη δεκαετία του 1870, τη συναρπαστική ιστορία της ορεινής Κομμούνας στη Στράντζα το 1903 [13] και τα εργατικά συμβούλια στην Ουγγρική Επανάσταση του 1956. Το κοινό αυτών των ιστορικών παραδειγμάτων είναι ότι οι βασικοί δρώντες εκείνη την εποχή δεν ήθελαν απλώς να επιβάλουν στις τοπικές κοινότητες τη δική τους ιδεολογία, αλλά μάλλον δημιούργησαν χώρο για αυτοκυβέρνηση. Σύμφωνα με τον Ταρίνσκι, οι δρώντες της Μαχνοβτσίνα ή της Κομμούνας της Στράντζας δεν θέλησαν να κυβερνήσουν τα απελευθερωμένα χωριά, αλλά τους είπαν: «Κάντε το μόνοι σας!» Αυτό το ιστορικό ταξίδι στο διεθνιστικό και οικουμενικό πάθος για δημοκρατία έπαιξε κεντρικό ρόλο στην ομιλία του Ταρίνσκι.

Παρότι δεν επετεύχθη μία οριστική συμφωνία στο συνέδριο του TRISE [14] σε σχέση με τη δημοτική/κομμουναλιστική στρατηγική, οι θέσεις-εισηγήσεις παρείχαν μια χρήσιμη κατευθυντήρια γραμμή σύμφωνα με την οποία η συζήτηση για την κομμουναλιστική πολιτική μπορεί να αναπτυχθεί περαιτέρω.

Φύση, αποαποικιοποίηση… και όλα τα άλλα

Καθώς δεν είναι δυνατή η αναπαραγωγή όλων των παρουσιάσεων σε αυτό το σημείο, αναφέρονται εδώ μόνο μερικά θέματα. (Συνιστούμε ανεπιφύλακτα να ρίξετε μια ματιά στο πρόγραμμα για τη δική σας περαιτέρω έρευνα. Διατίθενται επίσης τα βίντεο από τις διαλέξεις – δείτε ΕΔΩ!)

Στο συνέδριο έγινε μεγάλη συζήτηση για τις εμπειρίες στο Κουρδιστάν. Η Ακαδημία Δημοκρατικής Νεωτερικότητας (Academy of Democratic Modernity – ADM) εξήγησε τις έννοιες του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού, της Δημοκρατικής Αυτονομίας και του Δημοκρατικού Έθνους, κάνοντας επίσης μια εισαγωγή στη Jineology και στο Tekmîl. Το πρώτο βράδυ προβλήθηκε η ταινία Belkî Sibê και ακολούθησαν ερωτήσεις και απαντήσεις με τον σκηνοθέτη Alexis Daloumis, ο οποίος πολέμησε στη Ροζάβα και απαθανάτισε τις εμπειρίες του στην κάμερα. Η συζήτηση επικεντρώθηκε, μεταξύ άλλων, και στη σχέση του κουρδικού κινήματος με το κίνημα LGBT+: Ο Daloumis μίλησε για το παρασκήνιο της διεθνιστικής ταξιαρχίας, η οποία έγινε viral το 2017 με το πανό της «Αυτοί οι πούστηδες σκοτώνουν φασίστες» που προκάλεσε τότε ένταση. Ο Daloumis, καθώς και ο εκπρόσωπος της ADM, είναι της άποψης ότι το κουρδικό κίνημα έχει αυτή τη στιγμή μια μάλλον συντηρητική στάση απέναντι στο κίνημα LGBT+, αλλά ότι είναι ζήτημα γενεών και ότι αυτό θα αλλάξει στο μέλλον.

Για το θέμα της αποαποικιοποίησης μίλησε μεταξύ άλλων ο Matthew Tafoya. Ως εκπρόσωπος του ιθαγενικού έθνους των Ναβάχο, τόνισε το φαινόμενο της «εθνοτικής οικοδόμησης», δηλαδή την αυτοοργάνωση των αυτόχθονων φυλών από τον Νόμο Αυτοδιάθεσης του 1975. Ενώ ορισμένες φυλές οι ίδιες αναπαράγουν ιμπεριαλιστικές πρακτικές (π.χ. με τη βιομηχανία πετρελαίου), κάποιες προσπαθούν για πιο βιώσιμες λύσεις, για παράδειγμα στην παραγωγή ενέργειας, τη διατροφή, τη στέγαση και την οικονομία. Η κοινωνική οικολογία αποτελεί ένα μοντέλο για τον επανασχεδιασμό, αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι.

Η Sinead D’Silva εξιστόρησε τον αγώνα ενάντια σε ένα έργο αυτοκινητόδρομου, τρένου και γραμμής ηλεκτρικής ενέργειας στη Goa που προκαλεί καταστροφή δασών και βλάπτει τη φύση και τους ανθρώπους. Οι στρατηγικές περιλαμβάνουν την οργάνωση της κοινότητας και τη δημόσια εκπαίδευση, η οποία λόγω της καταστολής συμβαίνει συχνά σε ανώνυμη μορφή, για παράδειγμα σε εκκλησίες και με zines. Ένα πλεονέκτημα είναι ότι μια κοινοτική παράδοση είναι βαθιά ριζωμένη στον πληθυσμό. Αυτό εκφράζεται, μεταξύ άλλων, στο Panchayati (επισημοποιημένη δημοτική μορφή διακυβέρνησης στις αγροτικές περιοχές) και στο Gaonkari (ένας κώδικας κοινών). Όπως ανέφερε: «Η σχέση με τη γη και η υποχρέωση να παλέψεις για αυτήν δεν αμφισβητείται καν!»

Η Katerina-Shelagh Boucoyannis αναφέρθηκε στην καταπολέμηση του εξορυκισμού στην πλούσια σε βιοποικιλότητα περιοχή του Intag, στο Ecuador. Ένα αντι-μοντέλο στην αποικιοκρατική «πράσινη μετάβαση» είναι τοπικές λύσεις, όπως η διαχείριση της ενέργειας και της λεκάνης απορροής με μικρούς υδροηλεκτρικούς σταθμούς.

Οι «μητριαρχικές σπουδές», δηλαδή η έρευνα για τις μητριαρχικές κοινωνίες και τις αξίες τους, καθώς και η κίνηση της οικονομίας των μητρικών δώρων ήταν επίσης θέματα, όπως και ο ρόλος των βοσκών σε μια ολοκληρωμένη διαχείριση τοπίου ή μια σκόπιμη κοινότητα (κομμούνα) στο Μιζούρι. Μερικές παρουσιάσεις ήταν λίγο αντίθετες με το υπόλοιπο πρόγραμμα, όπως μια συνεισφορά σχετικά με τα φορολογικά κίνητρα για περισσότερη βιωσιμότητα. [15] Αυτό που είναι σίγουρα ευπρόσδεκτο είναι ότι αυτό το συνέδριο –και μαζί του η κοινωνική οικολογία ως κίνημα– φαίνεται να προσελκύει όλο και περισσότερη προσοχή και να προσελκύει ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων, από ακαδημαϊκούς μέχρι ανθρώπους της πράξης.

Συμπέρασμα: οικοδομήστε μια ποικιλόμορφη και περιεκτική κίνηση

Οι υπεύθυνοι του TRISE και της τοπικής οργανωτικής δομής στην Αθήνα έχουν καταφέρει να ανοίξουν έναν χώρο διαλόγου και ανταλλαγής θεωρίας και πράξης. Τέτοιες διεθνείς διασκέψεις είναι πολύτιμες για τη σύνδεση των παραγόντων μεταξύ τους και τη μεταφορά πρακτικής γνώσης μεταξύ των περιοχών.

Σε κάθε περίπτωση, η κοινωνική οικολογία στην Ευρώπη έκανε ένα ακόμη βήμα μπροστά με αυτό το συνέδριο. Μια επιθυμία που μοιράζονται πολλές-οί έρχεται ολοένα και περισσότερο στην επιφάνεια: ενόψει των αυξανόμενων κρίσεων, να οικοδομηθεί ένα κοινό αλλά αποκεντρωμένο, αυτόνομο και συνεχώς εξελισσόμενο κίνημα [16] που να είναι ποικίλο και χωρίς αποκλεισμούς – και να έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική νεωτερικότητα στο πλαίσιο της δυαδικής ισχύος.

[1] Η Natalia Mamonova ανέφερε για την «ήσυχη διατροφική κυριαρχία» στην Ουκρανία: μια βιώσιμη πρακτική που είναι μέρος της καθημερινής ζωής και όχι κάτι το ειδικό. Από την επίθεση της Ρωσίας και μετά, κατέστη σαφές ότι η νεοφιλελεύθερη βιομηχανική γεωργία είναι ένας γίγαντας με πόδια από πηλό. Είναι εξαιρετικά ευάλωτη εάν καταρρεύσουν οι αλυσίδες εφοδιασμού. Οι μικροκαλλιεργητές, οι οποίοι υποτιμήθηκαν ως «αναποτελεσματικοί» κατά τη σοβιετική εποχή, μπορούσαν ακόμα να οργώσουν τα χωράφια τους. Ωστόσο, είναι δύσκολο να τους κερδίσουμε με ξένες, αφηρημένες έννοιες όπως η επισιτιστική κυριαρχία. Δεν θέλουν επανάσταση, αλλά μάλλον σταθερότητα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει απλώς καλύτερη ενσωμάτωση στο νεοφιλελεύθερο σύστημα. Γι’ αυτό, η Natalia Mamonova συνιστά να μην προσεγγίζονται τέτοιες ομάδες με ριζοσπαστικές προτάσεις, αλλά μάλλον να προωθούν υπάρχουσες, πολιτιστικά αναγνωρισμένες βιώσιμες πρακτικές. Η Natalia Mamonova έκανε έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό από αυτή την άποψη με τις φετινές διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ευρώπη. Στην αρχή, μεγάλοι και μικροί αγρότες διαμαρτυρήθηκαν μαζί, αλλά οι πολιτικοί άκουγαν μόνο τους μεγάλους και κατάργησαν τους κανονισμούς που εμποδίζουν τη συσσώρευση. Ως αποτέλεσμα, οι μικροί (π.χ. αυτοί που οργανώθηκαν στη Via Campesina) που ήταν υπέρ της μεγαλύτερης βιωσιμότητας αποχώρησαν. Η Ναταλία Μαμόνοβα δεν παρουσίασε συγκεκριμένη στρατηγική για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων των ευρωπαίων αγροτών, αλλά προειδοποίησε ότι τα όρια για να μην πέσουν σε έναν εθνικιστικό λόγο είναι πολύ λεπτά.

[2] «Ας κάνουμε τα απόβλητα ξανά επαναστατικά»: Στην παρουσίασή του, ο Federico Venturini σκιαγράφησε πώς θα μπορούσε να μοιάζει η διαχείριση των απορριμμάτων από κοινωνική-οικολογική άποψη. Η συνειδητοποίηση ότι η ανακύκλωση δεν είναι αρκετή και ότι είναι απαραίτητη μια κυκλική οικονομία («Δεν υπάρχουν χωματερές στη φύση») είναι μόνο ένα μικρό βήμα για να αμφισβητήσουμε την ισορροπία δυνάμεων και τις μεθόδους παραγωγής και κατανάλωσής μας. Και από εκεί το επόμενο βήμα είναι να σκεφτούμε νέες κοινωνίες πέρα ​​από τον καπιταλισμό.

[3] Ο τίτλος του συνεδρίου ήταν «The Politics of Social Ecology: From Theory to Praxis», https://trise.net/2024/10/12/trise-πρόγραμμα συνεδρίου/

[4] Ο Jere Kuzmanić μίλησε για αναρχικές επιρροές στον πολεοδομικό σχεδιασμό, από τον Kropotkin, τον Reclus και τον Mumford (ο τελευταίος αναφέρθηκε σε αρκετές παρουσιάσεις) μέχρι τον Bookchin ή τον Giancarlo De Carlo. Η Pijatta Heinonen παρουσίασε τη μελέτη της σχετικά με τις δομικές δομές σε αυτόνομα στρατόπεδα και επαγγέλματα και τις σχετικές πρακτικές (plena, ομάδες εργασίας, αυτοοργάνωση, επίλυση συγκρούσεων, ανταλλαγή δεξιοτήτων). Η έρευνά της δείχνει πώς μπορεί να μοιάζει ο πολεοδομικός σχεδιασμός όταν απουσιάζουν τα εμπόδια της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Συχνά ισχύουν τα εξής: «Εάν ένα μέρος είναι άδειο, μπορείτε να το κάνετε» και εάν αλλάξουν οι ανάγκες, οι κοινόχρηστοι χώροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ευελιξία.

[5] Αρκετές εισηγήσεις ασχολήθηκαν με τα κοινά. Ο Σταύρος Σταυρίδης μίλησε για κοινές διαδικασίες, για παράδειγμα στη Λατινική Αμερική, τη Νάπολη ή την Αθήνα. Μεταξύ άλλων, διέκρινε τον δημόσιο χώρο και τον κοινό χώρο. Ο τελευταίος δημιουργείται και διατηρείται ανοιχτός από τον λαό, αλλά δεν βασίζεται στο κράτος για να τον εγγυηθεί.

[6] Γεώργιος Πουλάδος π.χ. υποστήριξε ότι διαφορετικές ομάδες όπως φεμινίστριες και εργάτριες, νεότεροι και ηλικιωμένοι με τις διαφορετικές ιδέες τους, ενώνονται στο πνεύμα της ενότητας στην διαφορετικότητα: «Οι διαφορές οδηγούν σε συγκρούσεις. Ο μόνος τρόπος για να βρεθεί μια λύση είναι να συζητήσουμε».

[7] Ο Floréal M. Roméro αποτελεί μία κινητήρια δύναμη στην οικοδόμηση ενός κοινωνικο-οικολογικού και κομμουναλιστικού κινήματος στη Γαλλία και την Ισπανία. Είναι ο συγγραφέας του σημαντικού βιβλίου Agir ici et maintenant (2019) και συν-συγγραφέας, μαζί με τον Vincent Gerber, του Murray Bookchin et l’écologie sociale libertaire (2020).

[8] Ο Καναδός πολιτικός ακτιβιστής και εκδότης Δημήτριος Ι. Ρουσόπουλος υπήρξε συνιδρυτής του TRISE, αλλά είναι περισσότερο γνωστός ως εκδότης των βιβλίων Black Rose Books με μακρόχρονη δέσμευση στα πολιτικά κινήματα. Στο Μόντρεαλ τάσσεται υπέρ της πολιτικής αποκέντρωσης και της ριζοσπαστικής δημοτικής κοινοτικής οργάνωσης. Συμμετείχε στην ίδρυση του συνεταιρισμού του Milton Park και ήταν έμπιστος συνεργάτης του Murray Bookchin.

[9] Φυσικά, όταν πρόκειται για δημοτικισμό, η αγκυροβόληση σε εξωθεσμικά κοινωνικά κινήματα είναι απαραίτητη. Αυτό συνέβη/είναι επίσης σε μεγάλο βαθμό η περίπτωση των δημοτικών εμπειριών στην Ισπανία και αλλού. Περισσότερες πληροφορίες για τον τρέχοντα δημοτικισμό μπορείτε να βρείτε στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Δήμων (EMN) και στο Fearless Cities, μεταξύ άλλων .

[10] Άρθρα και κείμενα του Yavor Tarinski μπορείτε να βρείτε εδώ στο προσωπικό του ιστολόγιο: https://towardsautonomyblog.wordpress.com/ καθώς και εδώ: https://theanarchistlibrary.org/category/author/yavor-tarinski

[11] Σύμφωνα με τον Yavor Tarinski, αυτή τη δημοκρατική παράδοση ακολουθεί και ο Αμερικανός συγγραφέας Modibo Kadalie.

[12] Δείτε επίσης: Quest, Edwards: Workers’ Self-management in the Caribbean. The Writings of Joseph Edwards. Εκδόσεις: On Our Own Authority!, 2014.

[13] https://towardsautonomyblog.wordpress.com/2022/06/06/the-commune-and-the-balkans-the-case-of-bulgaria/

[14] Μια άλλη ενδιαφέρουσα συζήτηση, πιο εννοιολογικής φύσεως, αφορούσε τη λέξη «ηγεμονία». Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε την τρέχουσα καπιταλιστική ηγεμονία με την έννοια της κοινωνικής οικολογίας, είναι αυτό μια μη ηγεμονία ή μάλλον μια αντι-ηγεμονία;

[15] Θέματα που δεν ανήκουν στον κοινωνικό-οικολογικό «κανόνα» πρέπει οπωσδήποτε να θεωρηθούν εμπλουτιστικά – αρκεί να μην έρχονται σε αντίθεση με τις πιο βασικές αρχές. Μια συνεισφορά που έδωσε ενδιαφέροντα σημεία εκκίνησης ήταν, για παράδειγμα, αυτή του Zdravko Saveski σχετικά με την αμεσο-δημοκρατική διαδικτυακή ψηφοφορία, σε συνδυασμό με τη διαβουλευτική δημοκρατία. Στο επόμενο Q&A, ένα άτομο επεσήμανε ότι η διαβουλευτική δημοκρατία (π.χ. φόρουμ πολιτών) συζητείται επί του παρόντος έντονα και ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή για παρέμβαση σε αυτή τη συζήτηση.

[16] Ένα μοντέλο θα μπορούσε να είναι, μεταξύ άλλων, το Les soulèvements de la Terre. Στη συνεισφορά του, ο Ewan Jenkins συζήτησε τη «σύνθεση» των κοινωνικών κινημάτων. Από την αποσύνθεση του προλεταριάτου μετά το 1968, το πρόβλημα ήταν ότι έλειπε μια κοινωνική ενότητα και ένα πολιτικό υποκείμενο. Ο Ewan Jenkins (επίσης αναφερόμενος στον Negri ή τον Agamben) κατονόμασε ορισμένες προσπάθειες, όπως το ZAD της Notre-Dame-des-Landes. Το Occupy έδειξε ότι το πλήθος που πραγματοποιεί συναντήσεις δεν αρκεί. Ανέφερε το Les soulèvements de la Terre ως θετικό παράδειγμα επιτυχημένης σύνθεσης. Αφού οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές ένωσαν τις δυνάμεις τους με τοπικούς αγώνες για το νερό (ενάντια στις μεγάλες λεκάνες), το κίνημα αυτό έγινε τεράστιο. Αυτονομιστές, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα θα βρεθούν στο αποκεντρωμένο, «ριζωματικό» δίκτυο. Ο Jenkins ολοκλήρωσε ρωτώντας εάν ένα νέο θέμα θα μπορούσε να αναδυθεί σε αυτό το πλαίσιο: «Η φύση υπερασπίζεται τον εαυτό της». (Σημείωση: Λόγω της περιορισμένης χρονικής μορφής, δεν έγινε λεπτομερής συζήτηση για αυτό, αλλά οι ιδέες που έθεσε ο Jenkins σίγουρα συνδέονται με την κοινωνική οικολογία, για παράδειγμα με τις έννοιές της “ενότητας στην ποικιλομορφία“, “γενικό/ειδικό” (Chaia Heller ) ή η Κοινωνία ως «η φύση που καθίσταται αυτοσυνείδητη»).

https://trise.net/2024/10/29/video-recordings-from-our-2024-conference/

Κείμενο: -md, Network for Communalism
Φωτογραφίες: Ιστότοπος www.aftoleksi.gr

Πρόγραμμα Συνεδρίου TRISE 2024 στην Αθήνα: https://trise.net/2024/10/12/trise-conference-program/

Βίντεο: https://trise.net/2024/10/29/video-recordings-from-our-2024-conference/

Δεν έχουν καλυφθεί ακόμη όλα τα έξοδα του συνεδρίου (στις αρχές Νοεμβρίου 2024). Κάντε κλικ εδώ για crowdfunding.

The post Η Κοινωνική Οικολογία οικοδομεί ένα περιεκτικό Eμείς | Ρεπορτάζ από το Συνέδριο TRISE [video & photos] first appeared on Aυτολεξεί.

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25/10: Athens School (Χαριλάου Τρικούπη 138)
ΣΑΒΒΑΤΟ & ΚΥΡΙΑΚΗ 26-27/10: Νομική Σχολή Αθηνών (Σόλωνος 57)

ΤΙΤΛΟΣ: «Η πολιτική της κοινωνικής οικολογίας: Από τη θεωρία στην πράξη»

ΚΑΛΕΣΜΑ:

Οι σύγχρονες κρίσεις καθιστούν τον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική νεωτερικότητα και τις συναφείς μορφές κυριαρχίας πιο επείγοντα από ποτέ. Η παγκόσμια κυριαρχία του καπιταλισμού συνεχίζει να εντείνει την εργασιακή εκμετάλλευση, τις κοινωνικές ανισότητες και την οικολογική καταστροφή, ωθώντας τις ανθρώπινες κοινωνίες και το οικοσύστημα στα όριά τους.

Η εξαφάνιση των ειδών και οι καταστροφές της κλιματικής αλλαγής, που προκαλούνται από ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που βασίζεται στην οικονομική ανάπτυξη και το κέρδος, αλλάζουν, με πρωτοφανή ρυθμό, τις συνθήκες μέσα από τις οποίες αναπτύσσεται και εξελίσσεται ο ιστός της ζωής. Η πανδημία Covid-19 είναι μόνο η τελευταία εκδήλωση των καταστροφικών συνεπειών ενός κοινωνικού μοντέλου που βλέπει τη φύση ως εχθρό προς κατάκτηση και αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Εν τω μεταξύ, οι στρατιωτικές συγκρούσεις έχουν κατακλύσει και πάλι πολλές περιοχές και απειλούν να οδηγήσουν σε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι μια ανθρωπότητα που κυριαρχείται από τα έθνη-κράτη και το κίνητρο του κέρδους δεν μπορεί ποτέ να επιτύχει διαρκή ειρήνη. Επιπλέον, αυτό το περιβάλλον στρατιωτικοποίησης και ανασφάλειας έχει δώσει περαιτέρω ώθηση στις φασιστικές τάσεις παγκοσμίως που ήδη προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή αγανάκτηση που πυροδότησε η οικονομική κρίση του 2008.

Ωστόσο, παντού στον κόσμο αναδύονται κουλτούρες αντίστασης. Η αυξανόμενη απήχηση των αγώνων για την απελευθέρωση των γυναικών, τη ριζοσπαστική οικολογία, τη φυλετική και οικονομική δικαιοσύνη και την άμεση δημοκρατία μαρτυρούν την αναδυόμενη επιθυμία για ένα χειραφετητικό μέλλον. Τα ζωντανά παραδείγματα των Ζαπατίστας στην Τσιάπας και των Κούρδων της Ροζάβα καταδεικνύουν πώς μπορούν να μοιάζουν οι μη καπιταλιστικές μορφές οργάνωσης χάρη σε δεκαετίες δουλειάς από τα κάτω.

Οι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η οικοδόμηση ενός άλλου κόσμου μέσω της συλλογικής χειραφέτησης δεν είναι μόνο επιθυμητή και δυνατή, αλλά και αναγκαία. Ένα αυξανόμενο ποσοστό ανθρώπων βλέπει τις αξίες της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της αρμονίας με τη φύση ως πραγματικές εναλλακτικές λύσεις στη νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων. Η συμφιλίωση της κοινωνίας και της φύσης είναι απαραίτητη για τους καιρούς που έρχονται: η ριζική αλλαγή ξεκινά από την κατανόηση ότι μια οικολογική και δημοκρατική κοινωνία δεν είναι ένα αφηρημένο όνειρο αλλά μια πρακτική δυνατότητα που είναι εφικτή.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ιδέες της κοινωνικής οικολογίας και του κοινοτισμού παρέχουν μια επαναστατική ατζέντα που προτείνει μια πορεία προς μια «κοινοτική κοινωνία προσανατολισμένη στις ανθρώπινες ανάγκες, ανταποκρινόμενη στις οικολογικές επιταγές και αναπτύσσοντας μια νέα ηθική βασισμένη στο μοίρασμα και τη συνεργασία». Σε αυτή την ιστορική στιγμή, που χαρακτηρίζεται από την εμβάθυνση της κρίσης του καπιταλισμού και αυξάνει τις ελπίδες και τα αιτήματα για ένα καλύτερο μέλλον, αυτές οι ιδέες έχουν πολλά να προσφέρουν σε όσους αναζητούν ένα ουτοπικό όραμα και μια ριζοσπαστική πορεία.

Διαποτισμένη από τον διαλεκτικό νατουραλισμό, η κοινωνική οικολογία παρουσιάζει δύο σημαντικά συμπληρωματικά σχέδια που υπερβαίνουν την αφηρημένη κοινωνική θεωρία. Από τη μία πλευρά, αμφισβητεί το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα και όλες τις μορφές καταπίεσης, συμπεριλαμβανομένου του ρατσισμού, του εθνοκεντρισμού και της πατριαρχίας. Από την άλλη πλευρά, προσφέρει ένα αναδομητικό και επαναστατικό όραμα για μια οικολογική κοινωνία μετά τη σπάνη. Η κοινωνική οικολογία αντιμετωπίζει τους σημερινούς κοινωνικούς αγώνες που έρχονται στην επιφάνεια τόσο σε αστικά όσο και σε αγροτικά περιβάλλοντα, ενώ παράλληλα πραγματεύεται κεντρικά ερωτήματα σχετικά με τη σχέση μας με τη φύση, την επιστήμη και την τεχνολογία.

Επιπλέον, η κοινωνική οικολογία προτείνει πώς να οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία, προωθώντας προπαρασκευαστικές πολιτικές στρατηγικές που περιλαμβάνουν ομάδες συγγένειας και συνελεύσεις πολιτών, τη συγκρότηση αμεσοδημοκρατικών κοινωνικών κινημάτων, καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα. Η κοινωνική οικολογία παρέχει μια ηθική της συμπληρωματικότητας που θέτει τα θεμέλια των αγώνων για αλληλοβοήθεια, αυτοδιάθεση, αποκέντρωση, απελευθέρωση των φύλων, οριζοντιότητα και ισονομία.

Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό το όραμα ενός επιθυμητού μέλλοντος, πρέπει να διερευνηθούν συλλογικές απαντήσεις σε πολλαπλές προκλήσεις. Από την περιφέρεια μέχρι τα κέντρα του καπιταλισμού, οι απαντήσεις αυτές παίρνουν πολλές μορφές και μορφές, καταδεικνύοντας τη φύση του ίδιου του κινήματος: αποκεντρωμένο, αυτόνομο και εξελισσόμενο. Για τη δημιουργία επιτυχημένων και μακροχρόνιων εναλλακτικών λύσεων, πρέπει να αναπτυχθούν συνδέσεις μεταξύ αυτών των διαφορετικών πρωτοβουλιών. Τα μέλη τους πρέπει να συναντώνται, να εκπαιδεύονται, να κάνουν διάλογο, να μοιράζονται στρατηγικές και να δημιουργούν δίκτυα.

Για τους σκοπούς αυτούς, το TRISE, διοργανώνει την επόμενη Διεθνή Συνάντηση στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2024. Η Συνάντηση στοχεύει να ανταποκριθεί στην ανάγκη οικοδόμησης του κινήματος μέσα από μια σειρά δραστηριοτήτων που περιλαμβάνουν παρουσιάσεις και εργαστήρια. Θα συγκεντρώσει πολίτες, ακτιβιστές και ερευνητές που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτών των πολλαπλών αγώνων για επιθυμητά κοινά μέλλοντα.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25/10

09.00-10.00 Εγγραφές στο συνέδριο (δωρεάν)

10.00-11.00 Κεντρική ομιλία: Κρίνη Καφίρη
〉 «Βιώσιμη οργανοποίηση & ριζοσπαστική φροντίδα για κοινωνικούς οικολογικούς μετασχηματισμούς»

11.00-12.30 Παραγωγή γνώσης και θεωρία των κοινωνικών κινημάτων
〉 Federico Venturini – «Κοινωνική οικολογία & ερευνητική προσέγγιση: προβληματισμοί για μια παραγωγή γνώσης σε μια θέση»
〉 Γεώργιος Πουλάδος – «Κοινωνικά κινήματα: Θεωρία & πράξη»
〉 Girlwouthoutaruler – «Χωρίς πόνο, χωρίς κέρδος: μια συντριπτική ουτοπία»
〉 Emre Çetin Gürer – «Προδιαμορφωτική πολιτική: Παρελθόν & παρόν»
Προεδρία: Κρίνη Καφίρη

12.30-14.30 Διάλειμμα

14.30-16.00 «Η οικονομία και η πρακτική των κοινωνικών κινημάτων»
〉 Bianca Griffani – «Πώς οι αντι-ηγεμονικές έννοιες της οικονομικής και οικολογικής βιωσιμότητας οικοδομούνται από-τα-κάτω, με την εμπλοκή των ποινικοποιημένων πρακτικών και κοινωνικοτήτων των ριζοσπαστών «παράνομων» αγροτών στην ύστερη βιομηχανική Ιταλία»
〉 Leif Thomas Olsen – «Οι φόροι ως κίνητρα συμπεριφοράς: Μια φορολογική επανάσταση προς όφελος όλων»
〉 Αλέξανδρος Σχισμένος – «Ψηφιακά κοινά & η πληροφοριακή δόμηση της δημοκρατικής πολιτικής»
〉 Emma Quayle, Miki Kashtan, and Selene Aswell – «Μια παγκόσμια οικονομία μητρικών δώρων ως εναλλακτική στον παγκόσμιο καπιταλισμό»
Προεδρία: Γιώργος Πουλάδος

16.00 – 17.30 Φώτα & σκιάσεις της πολεοδομίας
〉 Jere Kuzmanić – «Η πολεοδομία ως κοινωνική οικολογία; Έλεγχος από τους κατοίκους και αναρχική πολεοδομία στον 20ό αιώνα»
〉 Νίκος Βράντης – «Η αόρατη Κατοικία της πράσινης μετάβασης»
〉 Pijatta Heinonen – «Η αμεσοδημοκρατική οργάνωση του χώρου στο πλαίσιο της αυτόνομης γεωγραφίας»
Προεδρία: Federico Venturini

17.30 – 18.00 Διάλειμμα

18.00 – 19.00 Κεντρική ομιλία: Σταύρος Σταυρίδης
〉 «Αμφισβητώντας την καπιταλιστική τάξη των πόλεων: σε αναζήτηση ενός μη καπιταλιστικού μέλλοντος»

〉 19:00 – 20:00 Παρουσιάσεις βιβλίων: Reclaiming Cities: Revolutionary Dimensions of Political Participation του Y. Tarinski; Ελεύθεροι Δήμοι και Κομμουναλισμός του E. Eiglad; Acting Here And Now του F. Romero; Power to Create, Power to Destroy των F. Venturini, T. Rouhette, M. Isabella (eds.)

〉 21.00 Προβολή ντοκιμαντέρ για τη Ροζάβα: “Belkî Sibê” (και συζήτηση με τον δημιουργό της ταινίας)

ΣΑΒΒΑΤΟ 26/10

10.00 – 11.00 Κεντρική ομιλία: Floréal M. Romero
〉 «Κίνημα & στρατηγική για τον κομμουναλισμό του σήμερα»

11.00 – 12.30 Εξετάζοντας την κοινωνική οικολογία & τα επόμενα βήματα
〉 Michael Opielka – «Κομμουναλισμός, προστατευτισμός, κοινωνική οικολογία: Η στρατηγική λειτουργία της κοινωνικής βιωσιμότητας στον 21ο αιώνα»
〉 Federico Venturini – «Κοινωνική Οικολογία & Απόβλητα: Επανεξετάζοντας τον τρόπο που παράγουμε και καταναλώνουμε»
〉 Emma Quayle, Miki Kashtan & Selene Aswell – «Η φεμινιστική μη βία ως απελευθέρωση για όλους: Η δύναμη των μαλακών ιδιοτήτων για τη μεταμόρφωση της πατριαρχίας»
Προεδρία: Yavor Tarinski

12.30 – 14.30 Διάλειμμα

14.30 – 16.00 Αποαποικιοποίηση & πρακτική των κοινωνικών κινημάτων
〉 Katerina-Shelagh Boucoyannis – «Κοινοτική και δίκαιη ενεργειακή μετάβαση ως απάντηση στον εξορυκτισμό: η περίπτωση της Intag, Εκουαδόρ»
〉 Sinead D’Silva – «Νεολαιίστικες κοινότητες αντίστασης οδηγούν τον αγώνα κατά της περιβαλλοντικής υποβάθμισης των έργων υποδομής στην Γκόα της Ινδίας»
〉 Alex Foti – «Από τον διεθνισμό του σοσιαλισμού στον διεθνισμό του κλίματος»
〉 Matthew Tafoya – «Οικοδόμηση ιθαγενικών εθνών: Μια αποαποικιοποιητική προσέγγιση για τη βελτίωση της κοινωνικής οικολογίας μιας ιθαγενικής κοινότητας που βρίσκεται μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης Αμερικανών Ινδιάνων»
Προεδρία: Ines Morales Bernardos

16.00 – 17.30 Το κουρδικό ζήτημα
〉 Azize Cay – «Μια φεμινιστική προσέγγιση στην αμφισβήτηση των ψυχολογικών πτυχών της Ιεραρχίας (μικρο-ιεραρχίες) : Οι πρακτικές του κουρδικού κινήματος με την Jineoloji και την Tekmil»
〉 Ebad Rouhi – «Περιβαλλοντική διακυβέρνηση με βάση την κοινότητα: Μια κοινωνικο-οικολογική ματιά των διεθνών νομικών κανόνων»
〉 Anna Rebrii – «Επανορθωτική δικαιοσύνη στη Ροζάβα: Κοινοτική ενδυνάμωση και ισότητα των φύλων»
Προεδρία: Elias Brown

17.30 – 18.00 Διάλειμμα

18.00 – 19.00 Κεντρική ομιλία: Academy of Democratic Modernity
〉 «Η τέχνη της ελευθερίας – οικοδομώντας τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό στο Κουρδιστάν»

〉 21.00 Πάρτι στον χώρο του TRISE (Κολοκοτρώνη 31, Σύνταγμα)

ΚΥΡΙΑΚΗ 27/10

10.00 – 11.00 Κεντρική ομιλία: Ana Méndez de Andés
〉 «Ο δημοτισμός ως οικολογία της πράξης»

11.00 – 12.30 Λήψη αποφάσεων για μια άμεση δημοκρατία
〉 Leif Thomas Olsen – «Το λόμπι των πολιτών»
〉 Θεόδωρος Καρυώτης – «Μαθαίνουμε από την ήττα; Ή, γιατί δεν υπάρχει δημοτικιστικό κίνημα στην Ελλάδα;»
〉 Zdravko Saveski – «Η ευρέως παραμελημένη δυνατότητα για μια ευρείας κλίμακας άμεση δημοκρατία»
〉 Yavor Tarinski – «Ο διεθνισμός & το παγκόσμιο αίσθημα προς την άμεση δημοκρατία»
Προεδρία: Theo Rouhette

12.30 – 14.30 Διάλειμμα

14.30 – 16.00 Πρακτική των κοινοτήτων & των κοινωνικών κινημάτων
〉 Emet Değirmenci – «Edge effects: Ανθεκτικότητα και αγώνας στην Αντιόχεια μετά τον σεισμό του 2023»
〉 Ορέστης Κολοκούρης – «Προς μια συμμετοχική προστασία των Κοινών: μέθοδοι και όρια»
〉 Ewan Jenkins – «Ο κομμουναλισμός των καταλήψεων σε δημόσιους χώρους: Προεικόνιση της οικολογικής κομμούνας»
〉 Jennifer Eva Pillau – «Από εστία σε εστία: Το ανθεκτικό μέλλον θα είναι μητριαρχικό»
Προεδρία: Σταύρος Σταυρίδης

16.00 – 17.30 Η φύση, η ύπαιθρος & η πρακτική των κοινωνικών κινημάτων
〉 Χρήστος Κοτάκης – «Ένα συνεταιριστικό εργαστήριο φυτών για έρευνα και ανάπτυξη σε μια αγροτική ζώνη, ως αντιπαράδειγμα κοινωνικού αναρχισμού»
〉 Elias Casanovas Adrián – «Το μοντέλο του κοπαδιού στα χωριά: Η ανάδειξη της κτηνοτροφίας ως εργαλείο για την ολοκληρωμένη διαχείριση του τοπίου»
〉 Zuzanna Ludzik – «Προσαρμογή της δασικής κηπουρικής σε αστικά περιβάλλοντα»
〉 Olivia Chandler – «Από την οικο-ουτοπία στην πραγματικότητα: Χτίζοντας μια πρακτική κοινωνικής οικολογίας»
Προεδρία: Emet Değirmenci

17.30 – 18.00 Διάλειμμα

18.00 – 19.00 Κεντρική ομιλία: Natalia Mamonova
〉 «Ο πόλεμος στην Ουκρανία & η αποτυχία της νεοφιλελεύθερης γεωργίας: Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει;»

19.00 – 19.15 Κλείσιμο του συνεδρίου

ΚΥΡΙΟΙ ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

Με χαρά παρουσιάζουμε τους ακόλουθους κεντρικούς ομιλητές:

» Ana Méndez de Andés Aldama: Η Ana Méndez de Andés Aldama είναι αρχιτέκτονας και πολεοδόμος, πτυχιούχος της Escuela Técnica Superior de Arquitectura (ETSA) στη Μαδρίτη της Ισπανίας, όπου έχει επίσης μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στις αστικές σπουδές. Η Ana έχει εργαστεί στον αστικό σχεδιασμό και στον σχεδιασμό τοπίου στο Άμστερνταμ, τη Μαδρίτη και το Λονδίνο. Έχει διδάξει στο Universidad Europea της Μαδρίτης και ως επισκέπτης καθηγητής στο Tongji (Σαγκάη). Από το 2005 ασχολείται με κοινωνικά κινήματα και συλλογικά έργα που σχετίζονται με την κοινωνική παραγωγή εδαφών, τη φύση του δημόσιου χώρου και τη θεσμική ανάπτυξη των αστικών κοινών, όπως το urbanacción και το Observatorio Metropolitano. Από το 2014, η Ana συμμετέχει στο δημοτικό κίνημα στην Ισπανία με ρητό στόχο την οικοδόμηση της τοπικής εξουσίας μέσω ριζοσπαστικά δημοκρατικών, φεμινιστικών, οικολογικά ανθεκτικών και δίκαιων μορφών κοινωνικής οργάνωσης.

» Σταύρος Σταυρίδης: Ο Σταύρος Σταυρίδης είναι Καθηγητής Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού και Θεωρίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σήμερα είναι επικεφαλής του Εργαστηρίου Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας του ΕΜΠ. Μέχρι πρόσφατα ήταν διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος ΕΜΠ «Έρευνα στην Αρχιτεκτονική: Αρχιτεκτονικός Σχεδιασμός – Χώρος – Πολιτισμός». Έχει κάνει εκτεταμένη έρευνα πεδίου στη Βραζιλία, την Ουρουγουάη, την Αργεντινή και το Μεξικό, επικεντρωμένη στη στέγαση ως κοινό και στους αστικούς αγώνες για αυτοδιαχείριση. Είναι ο συγγραφέας του Common Spaces of Urban Emancipation (2019), Common Space: The City as Commons (2016), Towards the City of Thresholds (2019) και συνεκδότης με την Π. Τραυλού του Housing as Commons (2022).

» Natalia Mamonova: Η Natalia Mamonova είναι αγροτική (πολιτική) κοινωνιολόγος με πάνω από 10 χρόνια ερευνητικής εμπειρίας σε θέματα αγροτικής πολιτικής, αγροτικού μετασχηματισμού, κοινωνικών κινημάτων, διατροφικής κυριαρχίας και δεξιού λαϊκισμού στη μετασοσιαλιστική Ευρώπη. Έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα από το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικών Σπουδών (ISS) του Πανεπιστημίου Erasmus των Κάτω Χωρών το 2016. Έκτοτε, υπήρξε ερευνήτρια/διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο New Europe College στο Βουκουρέστι, στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι και στο Κέντρο Ανατολικοευρωπαϊκών Σπουδών της Στοκχόλμης. Μελετά τη σύγχρονη αγροτική δυσαρέσκεια ως μέρος μιας παγκόσμιας «αγροτικής αφύπνισης» ως απάντηση στις νεοφιλελεύθερες αλλαγές στην ύπαιθρο. Η τρέχουσα έρευνα της Natalia επικεντρώνεται κυρίως στις επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία στο ουκρανικό και το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων.

» Academy of Democratic Modernity: Η Ακαδημία της Δημοκρατικής Νεωτερικότητας είναι μια πλατφόρμα του επαναστατικού Κουρδικού Κινήματος για να μοιραστεί τη θεωρία, την ιστορία και την πρακτική του με διεθνιστές σε όλο τον κόσμο. Ξεκινώντας από την κατάσταση των δημοκρατικών δυνάμεων, το στρατηγικό της καθήκον είναι να συνδέσει τους υπάρχοντες αγώνες και να δημιουργήσει δίκτυα ανταλλαγής και αλληλεγγύης. Μέσω της ανταλλαγής εμπειριών και του διαλόγου η Ακαδημία θέλει να δημιουργήσει αμοιβαία κατανόηση και συλλογική συνείδηση. Με τον τρόπο αυτό, στοχεύει να ξεπεράσει τις ιδεολογικές διαιρέσεις και να φέρει στο προσκήνιο κοινές αξίες και συμφέροντα. Η Ακαδημία θέλει να δημιουργήσει συνείδηση της ιστορικής και παγκόσμιας διασύνδεσης όλων των αγώνων ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, προκειμένου να βοηθήσει τους αγώνες μας παγκοσμίως να αποκτήσουν νέα δύναμη.

» Floréal M. Romero: Ο Floréal M. Romero είναι ακτιβιστής και συγγραφέας. Προέρχεται από την ισπανική αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση μέσω του πατέρα του. Ακολουθεί τις θέσεις του Bookchin και θεωρείται ένας από τους κύριους εκφραστές της Κοινωνικής Οικολογίας στην Ισπανία, αλλά και στη Γαλλία, μέσω συναντήσεων, δημοσιεύσεων και άρθρων. Ζει στην Ανδαλουσία, όπου καλλιεργεί αβοκάντο και συνεργάζεται αποκλειστικά με τις Associations pour le maintien d’une agriculture paysanne (AMAP). Ο Floréal είναι συγγραφέας του βιβλίου Agir ici et maintenant: Penser l’écologie sociale de Murray Bookchin [Ενεργώντας εδώ και τώρα: Η σκέψη του Murray Bookchin για την κοινωνική οικολογία] (2019) και Murray Bookchin et l’écologie sociale libertaire [Ο Murray Bookchin και η ελευθεριακή κοινωνική οικολογία], σε συνεργασία με τον Vincent Gerber (2019).

» Krini Kafiris: Η Krini Kafiris είναι εκπαιδευτικός, ακτιβίστρια, ερευνήτρια σε θέματα βιώσιμης οργάνωσης, εστιάζοντας σε αναστοχαστικές και δημιουργικές πρακτικές για τον οραματισμό και την εργασία για μετακαπιταλιστικά μέλλοντα. Πρόσφατα ίδρυσε τη Sympoiesis, μια ολιστική εκπαιδευτική πρωτοβουλία για βιώσιμες συνεργασίες σύμφωνα με την οικοσυστημική σκέψη και φροντίδα σχεδιασμού, και είναι συνιδρύτρια του Radical Institute. Αυτή τη στιγμή γράφει ένα βιβλίο για το ραδιόφωνο/ήχο/χώρο και την αντίσταση κατά τη διάρκεια της κατάληψης του ελληνικού κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα (2013-2015). Έχει συμμετάσχει σε αυτόνομες φεμινιστικές ομάδες, στην κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία και έχει διδάξει ΜΜΕ/επικοινωνία σε βρετανικά, κυπριακά και ελληνικά πανεπιστήμια. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (DPhil) στα μέσα ενημέρωσης και τις πολιτισμικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Sussex.

ENGLISH VERSION

The Transnational Institute of Social Ecology (TRISE) is glad to announce its next conference on 25th – 27th October 2024 in Athens, Greece!

LOCATION:
FRIDAY 25/10 – Athens School (Charilaou Trikoupi 138)
SATURDAY &SUNDAY 26-27/10 – Athens School of Law (Solonos 57)

CONTEXT:

Contemporary crises are making the struggle against capitalist modernity and its associated forms of domination more urgent than ever. The global rule of capitalism has kept intensifying labor exploitation, social inequalities, and ecological breakdown, pushing human societies and the ecosystem to their limits.
The extinction of species and the ravages of climate change, caused by a socio-economic system based on economic growth and profit, are changing, at an unprecedented pace, the conditions through which the web of life develops and evolves. The Covid-19 pandemic is only the latest manifestation of the devastating consequences of a model of society that sees nature as an enemy to conquer and an object to exploit.

In the meantime, military conflicts have once again engulfed many regions and threaten to lead to a new World War. This comes to remind us that a humanity dominated by nation-states and the profit-motive can never achieve lasting peace. Furthermore, this environment of militarization and insecurity has given a further boost to fascist tendencies worldwide that were already trying to exploit the popular indignation sparked by the 2008 economic crisis.

Yet everywhere in the world, cultures of resistance are emerging. The growing resonance of the struggles for women’s liberation, radical ecology, racial and economic justice and direct democracy testify to the emerging desire for an emancipatory future. The living examples of Zapatistas in Chiapas and the Kurds of Rojava demonstrate what non-capitalist forms of organization can look like thanks to decades of grassroots work.

Citizens are realizing that building another world through collective emancipation is not only desirable and possible, but also necessary. A rising proportion of people see the values of solidarity, mutual aid and harmony with nature as real alternatives to the neoliberal order. A reconciliation of society and nature is essential for the times to come: radical change starts from the understanding that an ecological and democratic society is not an abstract dream but a practical possibility within our reach.

In this context, the ideas of social ecology and Communalism provide a revolutionary agenda proposing a route towards a “communal society oriented towards human needs, responding to ecological imperatives, and developing a new ethics based on sharing and cooperation”. In this historic moment, marked by a deepening of the crisis of capitalism and raising hopes and demands for a better future, these ideas have much to offer to those looking for a utopian vision and a radical path.

Permeated by dialectical naturalism, social ecology presents two important complementary projects that go beyond abstract social theory. On the one hand, it challenges the current capitalist system and all forms of oppression, including racism, ethno-centrism, and patriarchy. On the other hand, it offers a reconstructive and revolutionary vision for an ecological post-scarcity society. Social ecology tackles the current societal struggles that surface in both urban and rural contexts, while addressing central questions about our relationship with nature, science, and technology.

What is more, social ecology suggests how to construct a new society, promoting prefigurative political strategies that include affinity groups and citizen assemblies, the formation of directly-democratic social movements, as well as educational projects. Social ecology provides an ethics of complementarity that lays the foundation of struggles for mutual aid, self-determination, decentralization, gender liberation, horizontalism, and egalitarianism.

In order to achieve this vision of a desirable future, collective answers to multiple challenges need to be explored. From the periphery to the centers of capitalism, these answers take many shapes and forms, illustrating the nature of the movement itself: decentralized, autonomous and evolving. To create successful and long-lasting alternatives, connections between these diverse initiatives need to be developed. Their members need to meet, train, dialogue, share strategies and build networks.

For these purposes, Transnational Institute of Social Ecology (TRISE), is organizing its next International Encounter in Athens in October 2024. The Encounter aims to respond to the need to build the movement through a series of activities including presentations and workshops. It will gather citizens, activists, and researchers at the forefront of these multiple struggles for desirable common futures.

Program

Friday 25th October

09.00 – 10.00 Conference Registration (free)

10.00 – 11.00 Keynote Speaker 1
• Krini Kafiris – Sustainable organising and radical care for social ecological transformations

11.00 – 12.30 Panel Session 1: Knowledge production and social movements theory
Moderator: Krini Kafiris
• Federico Venturini – Social ecology and research approach: reflections towards a situated knowledge production
• Georgios Poulados – Social Movements: Theory and Praxis
• Girlwouthoutaruler – No pain no gain: an overwhelming utopia
• Emre Çetin Gürer – Prefigurative Politics: Past and Present

12.30 – 14.30 Lunch

14.30 – 16.00 Panel Session 2: The economy and social movements praxis
Moderator: Georgios Poulados
• Bianca Griffani – How counter-hegemonic notions of economic and ecological sustainability are built ‘from below’, by engaging the criminalised practices and socialities of radical ‘outlaw’ farmers in late industrial Italy
• Leif Thomas Olsen – Taxes as Behavioural Incentives: A Tax Revolution to the Benefit of All
• Alexandros Schismenos – Digital commons and the informational structuring of democratic politics
• Emma Quayle, Miki Kashtan, and Selene Aswell – A Global Maternal Gift Economy as an Alternative to Global Capitalism

16.00 – 17.30 Panel Session 3: Lights and shadow of urbanism
Moderator: Federico Venturini
• Jere Kuzmanić – Urbanism as social ecology? Dweller Control and Anarchist Urbanism in the 20th Century
• Nikos Vrantsis – The hidden abode of the Green Transition
• Pijatta Heinonen – Direct democratic organization of space in the context of autonomous geographies

17.30 – 18.00 Break

18.00 – 19.00 Keynote Speaker 2
• Stavros Stavrides – Challenging capitalist urban order: in search of a noncapitalist future

19:00 – 20:00 Book Launches: Reclaiming Cities: Revolutionary Dimensions of Political Participation by Y. Tarinski; Greek publication of Communalism As Alternative by E. Eiglad; Acting Here And Now by F. Romero; Power to Create, Power to Destroy by F. Venturini, T. Rouhette, M. Isabella (eds.)

21.00 Movie Screening: Documentary about Rojava “Belkî Sibê” (and Q&A with the creator)

Saturday 26th October

10.00 – 11.00 Keynote Speaker 3
• Floréal M. Romero – Movement and strategy for communalism today

11.00 – 12.30 Panel Session 4: Challenging social ecology and next steps
Moderator: Yavor Tarinski
• Michael Opielka – Communalism, Garantism, Social Ecology: The strategic function of social sustainability in the 21st century
• Federico Venturini – Social Ecology and waste: rethinking our mode of production and consumption
• Emma Quayle, Miki Kashtan, and Selene Aswell – Feminist Nonviolence as Liberation for All: The Power of the Soft Qualities to Transform Patriarchy

12.30 – 14.30 Lunch

14.30 – 16.00 Panel Session 5: Decolonisation and social movements praxis
Moderator: Ines Morales Bernardos
• Katerina-Shelagh Boucoyannis – Community led & just energy transition as a response to extractivism: the case of Intag, Ecuador
• Sinead D’Silva – Youth community-led resistance against environmental degradation of infrastructure projects in Goa, India
• Alex Foti – From Internationalism in Socialism to Transnationalism in Climatism
• Matthew Tafoya – Native Nation Building: A decolonizing approach to improve the social ecology of an Indigenous community located within an American Indian concentration camp

16.00 – 17.30 Panel Session 6: The Kurdish question
Moderator: Elias Brown
• Azize Cay – A Feminist Approach to Challenging the Psychological Dimensions of Hierarchy (Micro-Hierarchies) : The Kurdish Movement’s Practices with Jineology and Tekmil
• Ebad Rouhi – Community-Based Environmental Governance: A Social Ecology Lens on International Legal Norms
• Anna Rebrii – Restorative Justice in Rojava: Communal Empowerment and Gender Equality

17.30 – 18.00 Break

18.00 – 19.00 Keynote Speaker 4
• Academy of Democratic Modernity – The art of freedom: Building democratic confederalism in Kurdistan

21.00 Party at the social space of TRISE (at Kolokotroni 31)

Sunday 27th October

10.00 – 11.00 Keynote Speaker 5
• Ana Méndez de Andés – Municipalism as an ecology of practices

11.00 – 12.30 Panel Session 7: Taking decisions for a direct democracy
Moderator: Theo Rouhette
• Leif Thomas Olsen – The Citizen Lobby
• Theodoros Karyotis – Are we learning from defeat? Or, why is there no municipalist movement in Greece?
• Zdravko Saveski – The Largely Ignored Possibility of a Large-Scale Direct Democracy
• Yavor Tarinski – Internationalism and the universal sentiment towards direct democracy

12.30 – 14.30 Lunch

14.30 – 16.00 Panel Session 8: Communities and social movements praxis
Moderator: Stavros Stavrides
• Emet Değirmenci – Edge effects: Resiliency and Struggle in Antioch after 2023 Earthquake
• Orestes Kolokouris – Towards a participative protection of Commons: methods and limits
• Ewan Jenkins – Camp Communalism: Prefiguring the Ecological Commune
• Jennifer Eva Pillau – Hearth to Hearth: A Resilient Future will be Matriarchal

16.00 – 17.30 Panel Session 9: Nature, the rural and social movements praxis
Moderator: Emet Değirmenci
• Christos Kotakis – A cooperative plant lab for research and development in a rural zone, as an anti-example of social anarchism
• Elias Casanovas Adrián – The village’s herd model: The emergence of pastoralism as a tool for integrated landscape management
• Zuzanna Ludzik – Adapting forest gardening for urban settings
• Olivia Chandler – From Eco-Utopia to Reality: Building a Praxis of Social Ecology

17.30 – 18.00 Break

18.00 – 19.00 Keynote Speaker 6
• Natalia Mamonova – The war in Ukraine and the failure of neoliberal agriculture: What can and cannot be done?

19.00 – 19.15 Conference Closure

KEYNOTE SPEAKERS:

» Ana Méndez de Andés Aldama: Ana Méndez de Andés Aldama is an architect and urban planner graduated by the Escuela Técnica Superior de Arquitectura (ETSA) in Madrid, Spain, where she also holds a MA in Urban Studies. Ana has worked as an urban and landscape designer in Amsterdam, Madrid and London. She has been teaching at the Universidad Europea in Madrid and visiting faculty at Tongji (Shanghai). Since 2005 she has been engaged in social movements and collective projects related to the social production of territories, the nature of public space, and urban commons’ institutional development, such as urbanacción and Observatorio Metropolitano. Since 2014, Ana has been involved in the municipalist movement in Spain with the explicit goal of building local power through radically democratic, feminist, ecologically resilient, and equitable forms of social organization.

» Stavros Stavrides: Stavros Stavrides is Professor of Architectural Design and Theory at The National Technical University of Athens. He is currently the head of NTUA Lab for the Architectural Design and Communication. Until recently he was director of the NTUA postgraduate Program Research in Architecture: Architectural Design – Space – Culture. He has done extensive research fieldwork in Brazil, Uruguay, Argentina and Mexico focused on housing-as-commons and on urban struggles for self-management.He is the author of Common Spaces of Urban Emancipation (2019), Common Space: The City as Commons, (2016), Towards the City of Thresholds (2019) and co-editor with P. Travlou of Housing as Commons (2022).

» Natalia Mamonova: Natalia Mamonova is a rural (political) sociologist with over 10 years of research experience in rural politics, agrarian transformation, social movements, food sovereignty and right-wing populism in post-socialist Europe. She received her PhD degree from the International Institute of Social Studies (ISS) of Erasmus University, the Netherlands in 2016. Since then, she was a researcher/lecturer at the University of Oxford, the New Europe College in Bucharest, the University of Helsinki, and the Stockholm Centre for Eastern European Studies. She studies contemporary rural discontent as part of a global “rural awakening” in response to neoliberal changes in the countryside. Natalia’s current research is mainly focused on the impact of the war in Ukraine on the Ukrainian and global food systems.

» Academy of Democratic Modernity: Academy of Democratic Modernity is a platform of the revolutionary Kurdish freedom movement to share its theory, history, and praxis with internationalists around the world. Starting from the situation of democratic forces, its strategic task is to connect existing struggles and to create networks of exchange and solidarity. Through exchange of experiences and dialogue the Academy wants to create mutual understanding and collective consciousness. In doing so, it aims to overcome ideological divides and bring shared values and interests to the forefront. The Academy wants to create an awareness of the historical and global interconnectedness of all struggles against exploitation and oppression in order to help our struggles worldwide gain new strength.

» Floréal M. Romero: Floréal M. Romero is an activist and author. He comes from the Spanish anarchosyndicalist tradition through his father. He adheres to Bookchin’s theses and is considered one of Social Ecology’s main promoters in Spain, but also in France, through meetings, publications and articles. He lives in Andalusia, where he grows avocados and works exclusively with the Associations pour le maintien d’une agriculture paysanne (AMAP). Floréal is the author of Agir ici et maintenant: Penser l’écologie sociale de Murray Bookchin [Acting here and now: Murray Bookchin’s thinking on social ecology] (2019) and Murray Bookchin et l’écologie sociale libertaire [Murray Bookchin and libertarian social ecology, co-authored with Vincent Gerber] (2019).

» Krini Kafiris: Krini Kafiris is an educator, activist, researcher in sustainable organising, focusing on reflective and creative practices in envisioning and working for post-capitalist futures. She recently established Sympoiesis, a holistic education initiative for sustainable collaborations according to ecosystemic design thinking and care, and is co-founder of Radical Institute. She is currently writing a book on radio/sound/space and resistance during the occupation of the Greek state broadcaster (2013-2015). She has participated in autonomous feminist groups, the social solidarity economy, and taught media/communication at British, Cypriot and Greek universities. She holds a DPhil in media and cultural studies from the University of Sussex.

Further info TBA at https://trise.net/

The post 3ημερο Διεθνές Συνέδριο TRISE: «Η πολιτική της κοινωνικής οικολογίας» (ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ) first appeared on Aυτολεξεί.

Title: The Politics of Social Ecology: From Theory to Praxis

Context

Contemporary crises are making the struggle against capitalist modernity and its associated forms of domination more urgent than ever. The global rule of capitalism has kept intensifying labor exploitation, social inequalities, and ecological breakdown, pushing human societies and the ecosystem to their limits.

The extinction of species and the ravages of climate change, caused by a socio-economic system based on economic growth and profit, are changing, at an unprecedented pace, the conditions through which the web of life develops and evolves. The Covid-19 pandemic is only the latest manifestation of the devastating consequences of a model of society that sees nature as an enemy to conquer and an object to exploit.

In the meantime, military conflicts have once again engulfed many regions and threaten to lead to a new World War. This comes to remind us that a humanity dominated by nation-states and the profit-motive can never achieve lasting peace. Furthermore, this environment of militarization and insecurity has given a further boost to fascist tendencies worldwide that were already trying to exploit the popular indignation sparked by the 2008 economic crisis.

Yet everywhere in the world, cultures of resistance are emerging. The growing resonance of the struggles for women’s liberation, radical ecology, racial and economic justice and direct democracy testify to the emerging desire for an emancipatory future. The living examples of Zapatistas in Chiapas and the Kurds of Rojava demonstrate what non-capitalist forms of organization can look like thanks to decades of grassroots work.

Citizens are realizing that building another world through collective emancipation is not only desirable and possible, but also necessary. A rising proportion of people see the values of solidarity, mutual aid and harmony with nature as real alternatives to the neoliberal order. A reconciliation of society and nature is essential for the times to come: radical change starts from the understanding that an ecological and democratic society is not an abstract dream but a practical possibility within our reach.

In this context, the ideas of social ecology and Communalism provide a revolutionary agenda proposing a route towards a “communal society oriented towards human needs, responding to ecological imperatives, and developing a new ethics based on sharing and cooperation”. In this historic moment, marked by a deepening of the crisis of capitalism and raising hopes and demands for a better future, these ideas have much to offer to those looking for a utopian vision and a radical path.

Permeated by dialectical naturalism, social ecology presents two important complementary projects that go beyond abstract social theory. On the one hand, it challenges the current capitalist system and all forms of oppression, including racism, ethno-centrism, and patriarchy. On the other hand, it offers a reconstructive and revolutionary vision for an ecological post-scarcity society. Social ecology tackles the current societal struggles that surface in both urban and rural contexts, while addressing central questions about our relationship with nature, science, and technology.

What is more, social ecology suggests how to construct a new society, promoting prefigurative political strategies that include affinity groups and citizen assemblies, the formation of directly-democratic social movements, as well as educational projects. Social ecology provides an ethics of complementarity that lays the foundation of struggles for mutual aid, self-determination, decentralization, gender liberation, horizontalism, and egalitarianism.

In order to achieve this vision of a desirable future, collective answers to multiple challenges need to be explored. From the periphery to the centers of capitalism, these answers take many shapes and forms, illustrating the nature of the movement itself: decentralized, autonomous and evolving. To create successful and long-lasting alternatives, connections between these diverse initiatives need to be developed. Their members need to meet, train, dialogue, share strategies and build networks.

For these purposes, Transnational Institute of Social Ecology (TRISE),  is organizing  its next International Encounter in Athens in October 2024. The Encounter aims to respond to the need to build the movement through a series of activities including presentations and workshops. It will gather citizens, activists, and researchers at the forefront of these multiple struggles for desirable common futures.

Call for contributions

For this Encounter, we welcome any intervention in dialogue with social ecology that aims at addressing one of the following themes and challenges:

1. Economics & Self-sufficiency. The first theme explores the ecological and material basis of human societies. With the impending collapse of globalized neoliberalism, reinventing our forms of production and consumption around just and ecological principles is a dire necessity. This concerns all sectors : agriculture and food sovereignty, housing, electricity and energy, and urbanism. The role of technology and its social matrix will be determining factors in these deep changes to the material basis of our economies. To explore these challenges we welcome contributions which address the following questions:

• Which strategies and practices towards non-capitalist forms of production and consumption do we need to explore and adopt?
• How are we to transform our agriculture in order to produce and distribute food ecologically?
• What should be the role of technology in an ecological society?
• What forms of housing and construction could be (re)invented?

2. Democracy & Self-management. The second theme deals with power structures and social organization. Recovering political power requires the creation of radically democratic institutions: libertarian municipalism and democratic confederalism provide inspiration for self-organization based on the principles of autonomy, mutual aid, direct democracy, feminism, and ecology. The liberation of women and the struggle against patriarchy are key priorities for alternative forms of organization and structures. Building and nurturing these will further depend on the types of education and approaches to pedagogy that we develop in our communities. To explore these challenges, we welcome contributions addressing the following questions:

• How can direct-democratic institutions be formed and nourished?
• How do feminist struggles for women’s liberation necessarily inform the creation of radically democratic institutions?
• How can education and pedagogy be (re)invented to nurture mutual aid,  care and restorative justice, rather than competition?

3. Global challenges & Common futures. The third theme focuses on challenges faced at the global scale. Racial and colonial forms of domination are inseparable from ecological collapse in a context where colonial legacies continue to shape mindsets, attitudes, and relationships between people. Decolonization movements are at the forefront of the deconstruction of this heritage, with multiple movements directly linking it to the climate emergency and biodiversity loss. Climate and environmental justice movements are rapidly growing, highlighting the social justice and human rights dimension of the crisis. In parallel, the consequences of the Covid-19 pandemic and the wars in Ukraine and Palestine illustrate the urgent need to build new forms of internationalism capable of creating solidarity and mutualistic networks across borders and continents. To deal with these global issues we welcome contributions addressing the following questions:

• How can decolonial approaches contribute to global emancipation?
• What is the role of internationalism and how can it answer the needs of social movements?

Format of the Encounter

The events of this Encounter will go beyond the traditional conference format and involve a hybrid and interactive approach. Three main blocks will be integrated: first, an educational component, second, a learning by listening component and third a learning by doing component. Through these main blocks we aim to go beyond theory towards practice and vice versa. The educational component is reserved for TRISE members and selected local activists. These blocks are outlined as follows:

1. Educational component 

• This component will be composed of the following activities
  • Talks by TRISE members on the history of social ecology, the overview of current municipalist movements, talks about Rojava and Zapatismo, jineology and feminism
  • Organization of workshops on social ecology and related practices (assemblies, restorative justice, peace processes etc.)
  • Discussion of papers and workshops to be presented and proposals for the future

2. Learning by listening component

• This component will be composed of the following activities: 
  • Interactive panels
  • Keynote speeches
  • Paper presentations

3. Learning by doing component

• This component will be composed of the following activities:
  • Visiting grassroots initiatives in Athens
  • Workshops & activities

Submit your idea! 

We accept contributions to the program for the theoretical and the practical components. Activities in the educational component will be delivered by TRISE members and selected local activists. For the theoretical part of the program, we welcome abstracts for papers and for the practical, proposals for workshops and similar activities.

To submit your abstract and/or workshop proposal, please send a brief description (500 words max) and a short bio (100 words max) to info@trise.net.

Accepted speakers will be invited to produce a full paper (5000 words max) that will be circulated among the other presenters prior to the conference. Only presenters with a submitted paper will be allowed to present during the conference.

Calendar

Deadline for abstracts: End of May 2024
Communication of abstract accepted: June 2024
Submission of full paper: September 2024
TRISE Conference: 25th – 27th October 2024

Let’s make this Encounter an opportunity to meet, share, and contribute to building the communalist movement!

For any information, please contact info@trise.net

The post Διεθνές Συνέδριο TRISE, Αθήνα 25-27/10: “The Politics of Social Ecology” – Call for Contributions first appeared on Aυτολεξεί.

2021 marks the 100 years anniversary of the birth of Murray Bookchin (1921 – 2006), founding theorist of social ecology and one of the most profound thinkers of the 20th century. His thought, always political and directed towards radical social change, has influenced both urban and rural social movements around the world, including one of the most significant emancipatory experiences of our time – the social revolution in Rojava.

On this occasion, TRISE organizes an International Online Conference that will include a series of discussions/presentations in commemoration of and in dialogue with Bookchin’s legacy. The aim of this conference is to pay a tribute to the founder of social ecology and to further develop this body of work.

CONFERENCE PROGRAM (PDF):

SATURDAY 30th OCTOBER Time zone: CEST / UTC +2

16:00-17:00 Political Practice & Activism Session 1:
Davide Grasso – “The Concept of Authority in Bookchin’s Works and Rojava’s Communalism”
Azize Cay – “Informal hierarchy, organization and activism: insights from the Democratic Autonomy of North East Syria”
Georgios Daremas – “On Bookchin’s Dialectical Naturalism”

17:00-18:00 Political Practice & Activism Session 2:
Heval Tekoşîn – “Exploring Certainty in Revolutionary Politics”
Thomas Murray – “Crack Capitalism or Communalism? Revolutionary strategies after Adorno”
Metin Guven – “Systemic Cycles of Capital Accumulation and Future of Capitalism”

18:00-18:30 Break

18:30-19:30 Libertarian Municipalism Session 1:
Ben Price – “Municipalism‘s Escape from the Colonizing Imperatives of Empire in the U.S.”
Robert Case & Bill Barrett – “Could local environmental activism be a gateway to direct democracy at the municipal level? Reflections from water activism in Wellington County, Ontario”

19:30-20:30 Libertarian Municipalism Session 2:
Yavor Tarinski – “Bookchin‘s political proposals and ideas on direct democracy, popular assemblies and municipalism”
Zaid Nasution – “Recallable: Delegates Accountability in Democratic Confederalism”
Dimitri Roussopoulos – “From Theory to Practice: the movement building of radical municipalism”

SUNDAY 31st OCTOBER Time zone: CEST / UTC +2

16:00-17:00 Nature & Ecology Session 1:
Giannis Perperidis – “Murray Bookchin and Andrew Feenberg: Searching for Technological Alternatives for the sake of the Environment”
Jordan Yanowitz – “Los Angeles and the socio-ecological contexts in which it sits: Understanding its continental water system and its colonial origins”
Laura Schleifer – “Hierarchy’s Hidden Link: How Domination within Human Society and of Nature Stems from the Human Domination of (Other) Animals, and How Free Nature Requires Freeing Animals”

17:00-18:00 Nature & Ecology Session 2:
Emet Değirmenci – “Misanthropy and Ecofascism: Connection”
Johannes Shephard – “Nature & Ecology: Covid-19 as an instance of a larger phenomenon of disease”
Anita Prakash – “Restoring Ecology in Troubled Times: Searching for the Role of Direct Democracy in the Indian context”

18:00-18:30 Break

18:30-19:30 Future Research
Federico Venturini – “Reflections towards a militant social ecology research approach”
Eve Olney & Krini Kafiris – “Radical Institute: Developing Sustainable Social Ecological Praxis”
Marle Payva – “Rethinking the Notion of Nature in International Law”

19:30-20:30 Book Presentation
Various authors will present the book: Hunt, S. (eds.), 2021, Ecological Solidarity & the Kurdish Freedom Movement, Lexington Books

Various authors will present the book: Wright, D & Hill, S (eds.), 2020, Social Ecology and Education: Transforming Worldviews and Practices. Routledge

⇒ The conference will be livestreamed from TRISE’s youtube channel

⇒ For further info visit TRISE’s website

Through the 20 books and numerous pamphlets he wrote, Bookchin formulated the thesis that domination of nature is a consequence of the exploitation of humans by humans. He exposed how the destruction of the natural world, far from being a historical necessity, is a byproduct of social modes of organization based on hierarchies and domination within human societies.

Based on such diagnosis, Bookchin developed a revolutionary agenda aiming to provide an alternative to a self-destructive capitalism. He dedicated most of his life promoting a radical transformation of society, towards a “communal society oriented towards human needs, responding to ecological imperatives, and developing a new ethics based on sharing and cooperation”.

In this historic moment, marked by a deepening of the crisis of capitalism and raising hopes and demands for a better future, the ideas of social ecology have much to offer to the citizens looking for an utopian vision and a radical path towards an ecological and democratic society.

#100yearsMurrayBookchin

The post TRISE Online Conference 30-31 October 2021 | Program first appeared on Aυτολεξεί.

Φέτος, στις 14 Γενάρη, συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου στοχαστή και αγωνιστή Μάρρεϋ Μπούκτσιν. Πρόκειται για τον θεμελιωτή της κοινωνικής οικολογίας και για μία προσωπικότητα με σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη της ριζοσπαστικής δημοκρατικής θεωρίας και πράξης. Η σκέψη του, πάντοτε πολιτική και στραμμένη προς τη ριζική κοινωνική αλλαγή πέρα από Kράτος και Kεφάλαιο, έχει επηρεάσει τα κοινωνικά κινήματα σε όλο τον κόσμο αλλά και μία από τις σημαντικότερες επαναστατικές εμπειρίες της εποχής μας –τη Ροζάβα. Θεωρούμε ότι ο Μπούκτσιν είναι ένας από τους στοχαστές με τη σκέψη του οποίου είναι κρίσιμο να συνομιλούμε σήμερα και για αυτόν τον λόγο και αναλάβαμε τη διοργάνωση αυτής της συζήτησης.

Συνομιλούμε με:
– την Janet Biehl (συγγραφέα – σύντροφο του Μπούκτσιν, Burlington Vermont): «Η πολιτική κληρονομιά του Μπούκτσιν & η επανάσταση στη Ροζάβα»
– τον Γιώργο Παπαχριστοδούλου (μέλος κινήσεων για την πόλη, Χαλκίδα): «Ο ελευθεριακός δημοτισμός & η σημασία της πόλης»
– τη Δέσποινα Σπανούδη (μέλος οικολογικών κινήσεων, Αθήνα): «Πόλη & κοινωνική οικολογία»
– τον Αλέξανδρο Σχισμένο (δρ Φιλοσοφίας, Γιάννενα): «Η πολιτική σκέψη του Μπούκτσιν & τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα»
– τον Μιχάλη Θεοδωρόπουλο (Ηλιόσποροι, Αθήνα): «Η κληρονομιά του Μπούκτσιν στα συνεργατικά αγροτικά σχήματα & στα κοινοτικά εγχειρήματα αυτάρκειας-περμακουλτούρας»

* Την κουβέντα συντόνισαν η Ιωάννα Μαραβελίδη και ο Yavor Tarinski του οποίου ο σχετικός συλλογικός τόμος Enlightenment and Ecology: The Legacy of Murray Bookchin in the 21st Century μόλις κυκλοφόρησε.

#100yearsMurrayBookchin | Η εκδήλωση αποτελεί μία θετική ανταπόκριση στο κάλεσμα του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας – TRISE για διοργάνωση εκδηλώσεων στη μνήμη και τη συνέχιση της πολιτικής κληρονομιάς του Μπούκτσιν, καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς ανά τον κόσμο. Ανάλογη πρωτοβουλία πάρθηκε στις 14/01 για τον αγγλόφωνο κόσμο.

The post 100 χρόνια Μπούκτσιν: η πολιτική του κληρονομιά σήμερα (βίντεο ομιλίας+συζήτησης) first appeared on Aυτολεξεί.

Σε πολλά κείμενα του Μάρρεϋ Μπούκτσιν, θεμελιωτή της κοινωνικής οικολογίας, συναντάμε γραμμένη στο αρχαιοελληνικό πρωτότυπο τη λέξη πόλη (πόλις). Αυτό δεν συμβαίνει εξαιτίας κάποιας ανεξήγητης αρχαιοπληξίας που τυχόν να διακατείχε τον στοχαστή, φαινόμενο συχνό για όσους προσεγγίζουν τα ιστορικά φαινόμενα με όρους κυριαρχίας, ανώτερων-κατώτερων πολιτισμών.

Για τον Μπούκτσιν η ανάδυση της πόλης αποτελεί ένα από τα σημεία καμπής στην ιστορική εξέλιξη καθότι το άτομο βρήκε σε αυτήν το πεδίο όπου σχημάτισε σχέσεις με τους άλλους, σε ρήξη με τις προγονικές σχέσεις οι οποίες βασίζονταν σε δεσμούς αίματος (φυλή, χωριό). «Η πόλη αντικατέστησε σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό το βιολογικό δεδομένο της καταγωγής και το τυχαίο γεγονός της γέννησης σε μια ιδιαίτερη συγγενική ομάδα με το κοινωνικό δεδομένο του τόπου μόνιμης διαμονής και οικονομικών συμφερόντων», σημειώνει στο Ξαναφτιάχνοντας την Κοινωνία (σελ. 115, ελλ. έκδοση, Παρατηρητής).

Η ανάδυση της πόλης στον αρχαιοελληνικό κόσμο σημαδεύεται από μια δημιουργική φάση της ανθρώπινης ιστορίας σε επίπεδο νόμων (θεσμών), νοήματος, πολιτισμού (τέχνες, λόγος, τόποι, μνημεία). Πρόκειται για μια δημιουργική ρήξη, με επίκεντρο τη Μεσόγειο, η οποία φέρνει την πόλη και τη δημοκρατία στο ιστορικό προσκήνιο και συνοδεύεται από τρία ενδιαφέροντα σημεία, σημεία που αφορούν και το σήμερα:

– την αίσθηση και αξίωση μιας οικουμενικής ισότητας καθώς «η ιδέα ότι οι άνθρωποι έμοιαζαν στα βασικά τους σημεία, ανεξάρτητα από τη φυλή ή το χωριό που κατάγονταν, άρχισε να κερδίζει έδαφος υπερισχύοντας των εθνικών διαφορών» (ό.π.),

– την εμφάνιση ενός ατομικού δικαιώματος συνδυασμένου με την κοινωνική κινητικότητα καθώς «οι άνθρωποι άρχισαν να είναι σε θέση, σε παραλλάσσοντα βαθμό, να επιλέγουν και να αλλάζουν την κοινωνική τους κατάσταση» (ό.π.) και

– τη διεύρυνση της έννοιας της αστικής κοινότητας από τη στιγμή που «ο ξένος ή ο ‘εκτός’ τυπικότητας μπορούσε τώρα να βρει ασφαλή θέση σε μια ευρεία κοινότητα ανθρώπινων όντων», έστω κι αν είχε μερικό χαρακτήρα (μη απόδοση της ιδιότητας του πολίτη, όπως συνέβαινε με τους μέτοικους στην αρχαία Αθήνα).

Κατά συνέπεια, σε αυτό το σημείο καμπής στην ιστορία, δημιουργούνταν άλλοι κοινωνικοί θεσμοί και η άμεση δημοκρατία αποτελεί το πολίτευμα εκείνο το οποίο επιδιώκει την ατομική και συλλογική αυτοπραγμάτωση μέσα από τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων, τη συναπόφαση, τον κοινωνικό έλεγχο.

Η πόλη καλλιεργεί την ευθύνη και σκιαγραφεί, με τις ατέλειες που χαρακτηρίζουν έναν κοινωνικό θεσμό, την έννοια του πολίτη.

Αυτά δεν συμβαίνουν εν μια νυκτί ούτε σημαίνουν ασφαλώς ένα κάποιο τέλος της ιστορίας, το οποίο πολλοί στοχαστές και καθεστώτα έχουν προαναγγείλει για να φάνε στο τέλος τα μούτρα τους. Με τον τρόπο ενός καλλιεργητή γης, φτιάχνουν έναν σπόρο, σπόρο που γονιμοποιείται εκ νέου αιώνες αργότερα και συγκεκριμένα από τον 14ο αιώνα μ.Χ. στις μεσαιωνικές πόλεις. Τότε παρουσιάζεται ένας εναλλακτικός δρόμος, αυτός της αυτοκυβέρνησης και της ομοσπονδίας των ελεύθερων δήμων, απέναντι στο ανερχόμενο έθνος-κράτος το οποίο θα επικρατήσει, δια πυρός και σιδήρου, από τον 19ο αιώνα και σήμερα βιώνει τους παγκόσμιους κραδασμούς της αμφισβήτησής του από κοινωνικά κινήματα της πράξης, όπως αυτά των Ζαπατίστας και της Ροζάβα.

Η μεσαιωνική άνθηση των ελεύθερων δήμων (η Μεσόγειος παραμένει στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας) είναι η εποχή της civitas, της πολιτείας ελεύθερων ατόμων σε αντιδιαστολή με έναν ψυχρό, στατιστικό ορισμό της πόλης ως urbs, ενός αθροίσματος κτηρίων. Ο Ελβετός στοχαστής Ζαν Ζακ Ρουσσώ (1712-1778) θα παρατηρήσει ότι τα σπίτια κάνουν τον οικισμό (το πολεοδομικό συγκρότημα), αλλά μόνον οι πολίτες την πόλη, θυμίζοντας το αρχαιοελληνικό «ἄνδρες γὰρ πόλις».

Ας σταθούμε σε μια από τις αξίες της εποχής αυτής, αξία που μετουσιώνεται σε αρετή [1]: πρόκειται για την έννοια του αυτοπεριορισμού, η οποία προκύπτει από ένα βαθύ αίσθημα δέσμευσης και ηθικής αφοσίωσης απέναντι στην πολιτική κοινότητα, φαινόμενο το οποίο συναντάμε επίσης στην αρχαιοελληνική πόλη.

Με τα λόγια του Μπούκτσιν: «Οι μεσαιωνικές ιταλικές πόλεις, για παράδειγμα, δημιούργησαν αξιοσημείωτα συστήματα ελέγχου και ισορροπιών προκειμένου να αποστρέψουν την υπερβολική ενίσχυση ενός συμφέροντος στην πόλη εις βάρος των άλλων, μια ισορροπία την οποία είχε καθιερώσει η ελληνική πόλις νωρίτερα στην αρχαιότητα. Ο αυτοπεριορισμός, η αξιοπρέπεια, η ευγένεια και η ισχυρή δέσμευση για πολιτική κοσμιότητα αποτελούσαν μέρος των ψυχολογικών χαρακτηριστικών που πολλές προκαπιταλιστικές πόλεις, που ήταν δομημένες γύρω από συνελεύσεις, μετέφρασαν στην πραγματικότητα σε θεσμούς, μέσα από ένα σύστημα ελέγχων που ενίσχυαν την αρμονία» (Ξαναφτιάχνοντας την Κοινωνία, σελ. 257, ελλ. έκδοση, Παρατηρητής).

Όσο για το περιεχόμενο της έννοιας του πολίτη, ο πολίτης μιας προκαπιταλιστικής δημοκρατικής πόλης «δεν ήταν το ‘συστατικό στοιχείο’ ενός κοινοβουλευτικού αντιπροσώπου ή απλώς κάποιος ‘φορολογούμενος’, για να χρησιμοποιήσουμε τη σύγχρονη καθομιλουμένη της πολιτικής. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ήταν ένας γεμάτος γνώσεις, πολιτικά αφοσιωμένος, ενεργός και πάνω από όλα αυτοκυβερνώμενος άνθρωπος» (ό.π. σελ. 258). Παρατηρήσεις χρήσιμες για μια σύγχρονη επαναδιεκδίκηση της έννοιας του πολίτη ως συμμέτοχου στη λήψη των αποφάσεων, πρώτιστα στο πεδίο της πόλης, στο πλαίσιο μιας άρνησης της αντιμετώπισης των ανθρώπων, αλλά και της φύσης, ως αριθμών ή συντελεστών για ‘αναπτυξιακά’ μοντέλα.

Και φτάνουμε στη σύγχρονη μητρόπολη, ένα πλεονέκτημα της οποίας μπορεί να αποτελεί το αίσθημα της ανωνυμίας σε συνδυασμό με την υπόσχεση της περιπλάνησης σε έναν κόσμο αλλεπάλληλων συγκινήσεων, όπως μπορεί να μας αποκαλύψει η μετακίνηση από έναν τόπο σε έναν άλλο και που εκμεταλλεύεται ο κόσμος της υπερδιαφήμισης.

Πρόκειται για την υπόσχεση του ξεπεράσματος του σωματικού μόχθου που χαρακτηρίζει τη ζωή στην ύπαιθρο, ιδιαίτερα πριν τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της τελευταίας, υπόσχεση ατομικής και συλλογικής ασφάλειας, υπόσχεση την οποία γρήγορα κατέρριψε η βαθιά εκμετάλλευση του βιομηχανικού προλεταριάτου από τον ανερχόμενο καπιταλισμό, ο οποίος σήμερα διανύει μια φάση τεχνολογικής υπερκυριαρχίας. Σε μια από τις κορυφώσεις αυτής της μετάβασης από την ύπαιθρο στην πόλη, η οποία αποτυπώνεται στα κινηματογραφικά πλάνα [2], εκδηλώνεται ωστόσο ένα βαθύ αίσθημα δυσφορίας, το οποίο θα τροφοδοτήσει τα κινήματα αμφισβήτησης της δεκαετίας του ’60, τα οποία ασκώντας κριτική στο κυρίαρχο μοντέλο (δυτικό ή κρατικοκαπιταλιστικό) αποστρέφονται την παραγωγή και την οικονομία ως κεντρικές σημασίες της ίδιας της ζωής.

Ταυτόχρονα, παρατηρείται η αντίστροφη κίνηση, η λεγόμενη προαστιοποίηση, μια διάχυση του πνεύματος της μητρόπολης στον αγροτικό-περιαστικό χώρο, διάχυση με εκφυλιστικά χαρακτηριστικά καθώς αλλοιώνει το φυσικό τοπίο, μετατρέποντάς το σε εμπόρευμα προορισμένο να καλύψει καταναλωτικές ανάγκες. Ο χώρος μετατρέπεται σε οικόπεδο με κύριο επίδικο τα τετραγωνικά των τοπογραφικών διαγραμμάτων ή τις ομπρέλες στις ακτές, και όχι τη γονιμότητα των καρπών, οι οποίοι πασπαλισμένοι με τη χρυσόσκονη της χημικής γεωργίας μπορεί πλέον να έρθουν από μακριά -με όποια επιβάρυνση προκαλεί το τελευταίο στην κλιματική συνθήκη ή στο εισόδημα των αγροτών άλλων χωρών.

Στο πλαίσιο αυτό αναδύεται το ερώτημα που θέτει, ήδη από το 1973, ο Μάρρεϋ Μπούκτσιν στα «Όρια της πόλης» όπου αποδομεί τη στράτευση της πολεοδομίας στο πλευρό του κεφαλαίου και της κρατικής γραφειοκρατίας και προτείνει την οικοκοινότητα.

«Η σύγχρονη τεχνολογία έχει τώρα φτάσει σε ένα τόσο προηγμένο επίπεδο ανάπτυξης που επιτρέπει στην ανθρωπότητα να ανοικοδομήσει τη ζωή στην πόλη σύμφωνα με κανόνες που θα μπορούσαν να καλλιεργήσουν μια ισορροπημένη, σωστά ανεπτυγμένη και αρμονική κοινότητα συμφερόντων μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ της ανθρωπότητας και της φύσης. Αυτή η οικοκοινότητα, που θα είναι κάτι παραπάνω από πόλη, δεν θα έχει άλλα όρια πέρα από αυτά που συνειδητά θα τίθενται από την ανθρώπινη δημιουργικότητα, τον λόγο και τα οικολογικά δεδομένα. Η εναλλακτική προοπτική σε αυτή την εξέλιξη δεν μπορεί παρά να είναι η τρομακτική διάλυση της ζωής στην πόλη σε μια κατάσταση χρόνιου κοινωνικού πολέμου, προσωπικής βίας και γραφειοκρατικής επιστράτευσης. Εάν το αρχαίο ιερογλυφικό σύμβολο της πόλης ήταν ένας τοίχος που διασταυρώνεται με δύο δρόμους, το σύμβολο της μεγαλούπολης ταχύτατα γίνεται ένα αστυνομικό σήμα που πάνω του έχει ένα όπλο. Τα όρια της μεγαλούπολης δεν μπορεί παρά να αποτελούν τα όρια της ίδιας της κοινωνίας ως υποχείριου της ιεραρχίας και της κυριαρχίας» (σελ. 166-167).

Σημαίνουν αυτά μια συντηρητική, κλειστού νοήματος, επιστροφή στη φύση όπως μας προτείνει ένα τμήμα του οικολογικού κινήματος, το οποίο αποστρέφεται τον διαφωτιστικό ορθολογισμό, τη δημοκρατία ως πρόταγμα και την ίδια τη φύση, καθώς την αντιμετωπίζει ως «τυφλό κόσμο» όπου κυριαρχούν αιτιοκρατικές σχέσεις, όπως το περίφημο «δίκιο του ισχυρότερου» (μια μεταφορά από τον ανθρώπινο κόσμο), αγνοώντας την τάση της για ποικιλομορφία και σταθερότητα; Ή πρέπει να εμπιστευτούμε το παρόν και το μέλλον μας σε κρατικές γραφειοκρατίες, αυθαίρετους διεθνείς οργανισμούς, κόμματα, επιχειρήσεις (την αυτορρυθμιζόμενη Αγορά);

Από την παραπάνω σύντομη ιστορική αναδρομή στην εξέλιξη της πόλης, διακρίνει κανείς μια όψη στην οποία η πόλη ως πολιτεία και νόημα δημιουργίας και πολιτισμού, όχι ως άθροισμα κτηρίων, βιώνεται από τα ανθρώπινα υποκείμενα ως ένας εν δυνάμει χώρος ελευθερίας, αμεσοδημοκρατικής πολιτικής απόφασης και συλλογικής αυτοθέσμισης. Τόπος ανάπτυξης των δυνατοτήτων του ανθρώπου και της φύσης.

Αυτή η ανάπτυξη δεν μπορεί να ταυτίζεται με την κυρίαρχη ανάγνωση που θεοποιεί την απεριόριστη επέκταση των λεγόμενων παραγωγικών δυνάμεων, ένα σημείο στο οποίο συμφωνούν, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, μαρξισμός και οικονομικός φιλελευθερισμός. Ούτε, επίσης, αρκεί μια οικονομική απο-μεγέθυνση ώστε δια μαγείας να αλλάξουν οι ιεραρχικές κοινωνικές σχέσεις, αποανάπτυξη η οποία, όπως υποστηρίζεται, ήδη συμβαίνει [3].

«[Η] δὲ φύσις τέλος ἐστίν» παρατηρεί στα Πολιτικά του ο Αριστοτέλης γράφοντας για την πόλη, υποστηρίζοντας ότι όποιος από τη φύση του (όχι εξαιτίας τυχαίων συνθηκών) τυγχάνει άπολις είναι είτε αχρείος είτε ανώτερος από τους κοινούς θνητούς. Η παραπάνω αναφορά στη σχέση αυτοπεριορισμού του ατόμου με τη φύση και την πόλη (σε αντίθεση με τη θέση του Ντεκάρτ για την ανάγκη να γίνουμε «αφέντες και κάτοχοι της Φύσης»), μια αναφορά στα οικολογικά όρια της ανάπτυξης, προσφέρει ένα ορθολογικό θεμέλιο στο οποίο η πόλη, απελευθερωμένη από τα δεσμά του κέρδους, της διαχωρισμένης εξουσίας και της ιεραρχικής οργάνωσης, θα αποτελεί τον πυρήνα για την οικοδόμηση μιας οικολογικής κοινωνίας.

Οι νέες μορφές αυτοκυβέρνησης σε επίπεδο κωμόπολης, πόλης και γειτονιάς που αναδύονται παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια έχουν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν την ιστορική κληρονομιά της αρχαιοελληνικής πόλης, των ελεύθερων δήμων του μεσαίωνα, της Παρισινής Κομμούνας (1871), την εμπειρία της Ισπανικής Επανάστασης (1936), τις επεξεργασίες των νέων κοινωνικών κινημάτων (από τη δεκαετία του ’60), τις εν κινήσει δημιουργίες των Ζαπατίστας ή της Ροζάβα. Στο πλαίσιο μιας απαραίτητης επίγνωσης των οικολογικών ορίων τα οποία θέτει ο πλανήτης και μιας ηθικής δέσμευσης όλων απέναντι στις σύγχρονες αστικές κοινότητες, που για να λειτουργήσουν απαιτείται να είναι μικρές, αυτόνομες και θεμελιωμένες στην άμεση δημοκρατία ώστε να αυτοδιαχειριστούν τα επίκαιρα θέματα της στέγασης, της διατροφής, της παιδείας, της αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, της διαχείρισης του νερού και της ενέργειας, της μετακίνησης, του δημόσιου χώρου.

Οι σύγχρονες μεγαπόλεις του ηλεκτρονικού ελέγχου και της επιτήρησης, η οποία ντύνεται την υπόσχεση μιας «έξυπνης» ζωής, σε συνδυασμό με τη διαχείριση της κλιματικής κρίσης από αυταρχικές πολιτικές και οικονομικές ελίτ, κάνουν επίκαιρη μια πρόταση υπέρβασης του κόσμου του κράτους και της αγοράς.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δυνατότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης να παίξει έναν ιστορικό ρόλο στην αλλαγή της κοινωνίας εξαρτάται από την έκταση στην οποία θα μπορέσει να απαλλαγεί από τους κρατικούς θεσμούς που τη διαποτίζουν. Να απαλλαγεί από τη δομή της εξουσίας του δημάρχου, τη δημοτική γραφειοκρατία και το δικό της μερίδιο στο μονοπώλιο της επαγγελματοποιημένης βίας. Απελευθερωμένη όμως από αυτούς τους θεσμούς η τοπική αυτοδιοίκηση διατηρεί τα ιστορικά εφόδια και την πολιτική κουλτούρα που μπορούν να την οδηγήσουν σε ρήξη με το έθνος-κράτος και τον καρκινώδη κορπορατίστικο κόσμο μας, ο οποίος απειλεί να εξαλείψει την ίδια την κοινωνική ζωή» ισχυρίζεται ο Μάρρεϋ Μπούκτσιν το 1985 (Αναθεωρώντας την ηθική, τη φύση και την κοινωνία).

Κάποιοι ερμήνευσαν τις θέσεις για μια ελευθεριακή τοπική αυτοδιεύθυνση ως επικύρωση της κρυφής τους επιθυμίας να συμμετάσχουν στο εκλογικό παιχνίδι σε τοπικό επίπεδο, για να διαψευστούν σύντομα όταν την αμεσοδημοκρατική πολιτική σε επίπεδο πόλης την αντικατέστησε ο κόσμος της ανάθεσης, των προνομίων και των ειδικών της πολιτικής, ενώ οι σποραδικές απαντήσεις των κοινωνικών κινημάτων διεκδικούν με μαχητική διάθεση να αφαιρέσουν εξουσία από το κράτος, την αγορά και τους μηχανισμούς τους.

Τα βιώματα ελευθερίας τα οποία δημιουργούν οι από-τα-κάτω κινήσεις πολιτών σε όλον τον πλανήτη αλληλεπιδρούν με τον χώρο και τις ανισότητές του. Ο χώρος δεν είναι ουδέτερος -αντανακλά τις εκάστοτε κοινωνικές σχέσεις και την κατανομή εξουσίας. Είναι, ταυτόχρονα, από τη φύση του ανοιχτός -αλλάζει διαρκώς, βρίσκεται εν κινήσει και ο μετασχηματισμός του προς μια οικολογική και δημοκρατική πόλη αφορά τους πολίτες.

Από την πόλη, στην πόλη, με την πόλη.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Η αρετή είναι μια αξία ενσαρκωμένη σε πράξη, λ.χ. υπάρχει η δικαιοσύνη ως ιδεώδες και ύστερα υπάρχει και το δίκαιο άτομο.

[2] Στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο η ταινία «Μέχρι το πλοίο» του Αλέξη Δαμιανού (1966) ή οι ταινίες του Ντίνου Κατσουρίδη με τον σπουδαίο Θανάση Βέγγο της ίδιας δεκαετίας αποτελούν τεκμήρια αυτής της διαδικασίας.

[3] «Σήμερα βέβαια η ανάπτυξη ψάχνει πρόσημο, κυρίως για να υπάρξει, ενώ τότε έψαχνε τον τρόπο να παγκοσμιοποιηθεί, με τον αντίλογο να περιορίζεται στις εναλλακτικές εκδοχές της. Τότε (1970) ο Κορνήλιος Καστοριάδης διατυπώνει την άρνησή της ως την καταστροφή της. Απορρίπτει κάθε είδους ανάπτυξη. Την εντάσσει ως αξία στον ηγεμονικό λόγο του κυρίαρχου συστήματος. Ενός συστήματος που υπερασπίζεται την ορθολογικότητα, εννοώντας την ορθολογικότητα αυτού του ίδιου του συστήματος. Μια δήθεν αυταπόδεικτη ηγεμονία. Δεν μιλά όμως για κάποια «άλλη» οικονομία ο Καστοριάδης, παρά για τον περιορισμό της και την υποταγή της στις υπόλοιπες δραστηριότητες». Νίκος Ιωάννου, Πέρα από την αποανάπτυξη, περιοδικό Βαβυλωνία, τχ. 17.

* Το παρόν άρθρο αποτελεί τη βάση της εισήγησης τού συγγραφέα στο Συνέδριο Κοινωνικής Οικολογιας του TRISE, που έλαβε χώρα στις 25 – 27 Οκτωβρίου 2019.

The post Η σημασία της πόλης στην κοινωνική οικολογία first appeared on Aυτολεξεί.

«Κλιματική αλλαγή & οι στρατηγικές των από τα κάτω»

ΤΕΤΑΡΤΗ 23 Οκτωβρίου 2019
ώρα έναρξης 20.00
Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, Αθήνα

Ομιλητές:

Dimitrios Roussopoulos (συγγραφέας) – Canada
Tanya Valiente (Ya Basta) – Germany
Yavor Tarinski (συγγραφέας) – Bulgaria
Brian Τokar (συγγραφέας) – USA

Συντονιστής:
Αντώνης Μπρούμας (δικηγόρος, ερευνητής)

Το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας TRISE είναι ένα δίκτυο διανοουμένων, ακαδημαϊκών και ακτιβιστών που προωθεί την οικολογική κοινωνική ανάλυση και πρακτική.

Το συνέδριο του TRISE οργανώνεται από 25 έως και 27 Οκτωβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων

ΔΕΙΤΕ πληροφορίες και πλήρες πρόγραμμα εδώ: trise.net

The post «Κλιματική αλλαγή & οι στρατηγικές των από τα κάτω» | Προσυνεδριακή εκδήλωση TRISE first appeared on Aυτολεξεί.

Στις 25-27 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιείται στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (είσοδος από Σόλωνος & Ασκληπιού) πραγματοποιείται μία διεθνής συνάντηση ακτιβιστών, ερευνητών και πολιτών (από περισσότερες από δέκα χώρες) που ενδιαφέρονται να οικοδομήσουν μια κουλτούρα αντίστασης. Ένα τριήμερο πρόγραμμα ομιλιών, σεμιναρίων και workshops.

The post 5ο Συνέδριο TRISE Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας | Αθήνα 25-27/10 first appeared on Aυτολεξεί.