Ο +οικισμος, καλλιτεχνική πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2019 με βάση τον προσφυγικό Συνοικισμό Χαλανδρίου, στέκεται αλληλέγγυος στον αγώνα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, αναγνωρίζοντας τη σημασία τους ως τόπου μνήμης και ως (αντι)παραδείγματος κοινωνικής συμβίωσης που βασίζεται στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, προτείνοντας έναν διαφορετικό τρόπο αυτοοργάνωσης της καθημερινής ζωής και της κατοίκησης. Ο +οικισμoς είναι μια ομάδα εικαστικής παρέμβασης στο Χαλάνδρι που με τη συνεργασία καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και θεωρητικών δημιουργεί από το 2019 ένα ζωντανό πεδίο παρεμβάσεων και δράσεων γύρω από τη μνήμη, το αστικό περιβάλλον και τη σχέση μεταξύ τέχνης, πολιτικής και πόλης στις παρυφές του μητροπολιτικού κέντρου.

Ο +οικισμός Χαλανδρίου καταδικάζει απερίφραστα την πρωτοβουλία της Περιφέρειας Αττικής να δημιουργήσει ψηφιακή πλατφόρμα με τίτλο «Πλατφόρμα διαλόγου και καταγραφής στοιχείων διαμενόντων. Κανένας μόνος – Φροντίδα για όλους» (https://frontidaprosf.attica.gov.gr/) η οποία θα είναι διαθέσιμη από τις 22/06/2026 έως και τις 19/07/2026.

Αποκαλυπτικά για τις προθέσεις της Περιφέρειας είναι τα όσα αναφέρονται στην αρχική σελίδα της πλατφόρμας:

«Μέσα από την παρούσα πλατφόρμα ξεκινάμε τη συζήτηση με όσους διαμένουν στα Προσφυγικά της Αθήνας για την ανάληψη πρωτοβουλιών φροντίδας. Η Περιφέρεια Αττικής καλεί όσους διαμένουν στα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους, τα αιτήματά τους και τις επιμέρους σκέψεις τους. Ταυτόχρονα, καλούμε όσους ενδιαφέρονται για το ζήτημα των προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας να διατυπώσουν ελεύθερα τις απόψεις τους μέσα από τη φόρμα που δημιουργήσαμε για το σκοπό αυτό».

Με απλά λόγια, η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι με τη δημιουργία μιας ψηφιακής πλατφόρμας (η οποία θα είναι ανοιχτή για λιγότερο από έναν μήνα μάλιστα!) κάνει το καθήκον της. Υποτίθεται ότι έτσι φροντίζει για «μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση» του ζητήματος. Στην πραγματικότητα, όμως, με αυτόν τον τρόπο αποφεύγει τον ουσιαστικό διάλογο. Αγνοεί επιδεικτικά τα αιτήματα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών και –το πιο σημαντικό– παραλείπει κάθε αναφορά στην ίδια την ύπαρξη και τον αγώνα της κοινότητας, και ειδικότερα στους απεργούς πείνας Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne. Αποσιωπά επίσης τη δυναμική έκφραση της πολύμορφης αλληλεγγύης και στήριξης στον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Δεν θα σχολιάσουμε τη διευρυνόμενη γενική «πλατφορμοποίηση» της πολιτικής ως στρατηγική επιλογή προώθησης ενός μεταπολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης το οποίο τηρεί τα προσχήματα «δημοκρατικής συμμετοχής» χωρίς αντίκρισμα. Με όρους οικονομίας της εξουσίας, η τακτική αυτή είναι αποτελεσματική. Πρώτα και κύρια απωθεί και αποκρύπτει την κοινωνική σύγκρουση, παρουσιάζοντας μια «ειρηνευμένη» πραγματικότητα όπου οι πολίτες συνδιαλέγονται με το κράτος μέσα από το διαδίκτυο και τις κρατικές ψηφιακές πλατφόρμες.

Πιστεύουμε, ωστόσο, ότι η δημιουργία της συγκεκριμένης πλατφόρμας στην παρούσα συγκυρία μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους:

Πρώτον, είναι αμυντική αντίδραση από τη μεριά του κράτους το οποίο διαπιστώνει ότι το κίνημα αλληλεγγύης στα κατειλημμένα Προσφυγικά και στον αγώνα της κοινότητας φουντώνει και εξαπλώνεται διεθνώς και ότι κάθε αυθαίρετη πράξη όπως η απόπειρα εκκένωσης της γειτονιάς από τους κατοίκους θα εκθέσει την κυβέρνηση. Δεύτερον, όμως, και αυτό πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα, το χρονικό πλαίσιο λειτουργίας της πλατφόρμας (έως τις 19 Ιουλίου) προοικονομεί πιθανώς τις επόμενες κινήσεις και η πλατφόρμα αποτελεί το άλλοθι για να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και ο αντίκτυπος που θα έχει η βίαιη εκκένωση.

Για τους λόγους αυτούς θεωρούμε ότι η κίνηση της Περιφέρειας είναι απαράδεκτη πολιτικά και ταυτόχρονα είναι απροκάλυπτα δόλια, προσχηματική, υποκριτική και συκοφαντική!

Δόλια. Διότι μέσω της πλατφόρμας καλούνται όσοι κατοικούν στα Προσφυγικά Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους με το πρόσχημα ότι η καταγραφή «είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστούν όλες οι απαραίτητες συνθήκες φιλοξενίας, φροντίδας και μέριμνας για τους διαμένοντες και τις οικογένειές τους. Βεβαιώνεται δε ότι «η επεξεργασία αυτών των στοιχείων» θα είναι «προστατευόμενη σε επίπεδο προσωπικών δεδομένων».

Πρόκειται για μια καταφανώς δόλια ενέργεια. Είναι απόπειρα στοχοποίησης των μελών της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών. Τις συνέπειες της καταγραφής όλα μπορούμε να τις φανταστούμε στην περίπτωση της δυναμικής αντίστασης που θα προκαλέσει ενδεχόμενη απόπειρα εκκένωσης των Προσφυγικών από τις δυνάμεις καταστολής. Όπως μπορούμε να φανταστούμε τις συνέπειες που θα έχει μια τέτοια καταγραφή για τα χωρίς χαρτιά μέλη της κοινότητας και για τα ευάλωτα άτομα γενικότερα.

Προσχηματική. Διότι η δημιουργία της πλατφόρμας με σκοπό τον «δημόσιο διάλογο» για τα Προσφυγικά αψηφά στην πράξη τα αιτήματα για ουσιαστικό διάλογο με την κοινότητα των κατοίκων και αντιπροτείνει μια προσομοίωση «διαλόγου» με τους «διαμένοντες», με επιχειρήματα που είναι απολύτως προσχηματικά. Σε ανακοίνωσή της για την πλατφόρμα η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι «η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνεται με κραυγές, ούτε με τοξικότητα. Γίνεται με σχέδιο, θεσμική ευθύνη, διάλογο και πραγματική μέριμνα για τον άνθρωπο. Η ακραία ρητορική, οι προσωπικές επιθέσεις και η προσπάθεια εκφοβισμού δεν έχουν θέση σε έναν σοβαρό δημόσιο διάλογο για ένα τόσο ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα». (Για τα αποσπάσματα από την ανακοίνωση της Περιφέρειας και τις δηλώσεις Χαρδαλιά που παρατίθενται βλ. εδώ). Εσκεμμένα παραβλέπονται οι απόπειρες από τη μεριά της κοινότητας να ανοίξει αυτός ο διάλογος και τις επανειλημμένες αρνήσεις από τη μεριά της Περιφέρειας για οποιαδήποτε συζήτηση που θα αναγνωρίζει την κοινότητα ως ισότιμο διαπραγματευτή που εκπροσωπεί τα συλλογικά συμφέροντα των κατοίκων και θα θέτει επί τάπητος τα ουσιαστικά ζητήματα.

Υποκριτική. Διότι η Περιφέρεια ισχυρίζεται, και μάλιστα «με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο» όπως διατείνεται, ότι «δεν υπάρχει καμία σκέψη κατεδάφισης, καμία σκέψη εμπορευματοποίησης και καμία πρόθεση εγκατάλειψης των Προσφυγικών. Αντίθετα, το σχέδιο αποκατάστασης έχει καθαρό κοινωνικό πρόσημο: την επιστροφή ενός εμβληματικού ιστορικού συγκροτήματος στην κοινωνία, ως χώρου κοινωνικής κατοικίας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης». Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας εφόσον τα Προσφυγικά λειτουργούν ως κοινωνική κατοικία, ενώ τα μέλη της διαθέτουν στέγη, τροφή και στήριξη σε ανθρώπους για τους οποίους το κράτος δείχνει μόνο αδιαφορία, όπως είναι οι συγγενείς και οι ασθενείς του παρακείμενου νοσοκομείου «Άγιος Σάββας».

Συκοφαντική. Διότι συκοφαντεί τον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών. «Ξέρω ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, αγωνίες και φόβους. Γι’ αυτό και δεν θα απαντήσουμε στην ένταση με ένταση, ούτε θα μπούμε στη λογική της πόλωσης και των ακροτήτων. Οι κραυγές δεν δίνουν λύσεις. Οι λύσεις έρχονται με σχέδιο, ευαισθησία και πράξεις», δηλώνει ο Χαρδαλιάς.

Πέρα από συκοφαντική η δήλωση του περιφερειάρχη είναι επαίσχυντη. Κατηγορεί για την πόλωση την κοινότητα των Προσφυγικών η οποία είναι αυτή που δέχεται επίθεση από την Περιφέρεια απειλούμενη με βίαιο εκτοπισμό. Αναφέρεται σε «ακρότητες» εννοώντας προφανώς την απεργία πείνας που επέλεξαν ως μέσο αγώνα οι Αριστοτέλης Χαντζής και η Suzon Doppagne.

Τα πιο σημαντικό όμως που προκύπτει από τη δήλωση Χαρδαλιά είναι η εγκληματική αδιαφορία για τη ζωή των απεργών πείνας και η μετάθεση ευθυνών. Ο Χαρδαλιάς νίπτει τας χείρας του επιδιώκοντας να αποσοβήσει το ενδεχόμενο να κατηγορηθεί η Περιφέρεια για τυχόν δυσάρεστες εξελίξεις στην υπόθεση των απεργών. Δηλώνει χαρακτηριστικά ότι «η Περιφέρεια Αττικής αναλαμβάνει τις ευθύνες που της αναλογούν και προχωρά με συγκεκριμένο οδικό χάρτη». Με άλλα λόγια, και σύμφωνα άλλωστε με τα όσα έχει πει και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, η ευθύνη για ό,τι συμβεί ανήκει αποκλειστικά σε εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τον νόμο («τίποτα δεν είναι πάνω από τον νόμο») και τις κρατικές αποφάσεις.

Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, σημαντική είναι η μεθοδευμένη επίμονη άρνηση να αναγνωριστεί η ύπαρξη και η οντότητα της συλλογικότητας, δηλαδή η αυτοοργανωμένη κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών.

Το κράτος, διά μέσω της Περιφέρειας μιλάει για άτομα («διαμένοντες») τα οποία πρέπει να (αυτο)καταγράψουν τα ατομικά τους στοιχεία προκειμένου να αναγνωριστούν από τις υπηρεσίες «κοινωνικής μέριμνας». Η διαφορά ανάμεσα σε ατομικό και συλλογικό υποκείμενο και η μεσολάβηση διαδικασιών συγκρότησης και αυτοοργάνωσης της κοινότητας υποτιμάται και απαλείφεται. Κάτι τέτοιο δεν μας εκπλήσσει. Το κράτος και η λογική του κεφαλαίου προωθούν την εξατομίκευση, τον εαυτό-κεφάλαιο και τον εαυτό-επιχειρηματία που κοιτάζει αποκλειστικά το ατομικό του συμφέρον. Το κεφάλαιο και το κράτος εχθρεύονται κάθε συλλογική συγκρότηση που αποτελεί αντιπαράδειγμα απέναντι στο κυρίαρχο παράδειγμα των κοινωνικών σχέσεων. Το κράτος εμφανίζεται σαν ο μοναδικός εκπρόσωπος του συλλογικού συμφέροντος της κοινωνίας που εγγυάται την κοινωνική συνοχή και την εθνική ενότητα.

Ωστόσο όλα γνωρίζουμε ποια είναι τα συμφέροντα που προωθεί και προστατεύει το κράτος, και ότι πάνω από όλα μεριμνά με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία, για την αναπαραγωγή του συστήματος το οποίο είναι η κύρια (αν και όχι η μοναδική) αιτία που γεννά τις κοινωνικές παθογένειες, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς, την ανισότητα, την καταπίεση και τη φτώχεια, απέναντι στα οποία (αντι)στέκεται η κοινότητα των Προσφυγικών με τα μέσα που διαθέτει και στο εύρος που της αναλογεί.

Δεν περιμένουμε κάτι διαφορετικό από το κράτος. Κυρίως δεν πιστεύουμε ότι για το κράτος «το ζητούμενο είναι να αποφευχθούν οι εντάσεις και να δοθεί μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση».

Είμαστε ωστόσο απόλυτα βέβαιοι ότι η πλατφόρμα-βιτρίνα της Περιφέρειας θα παραμείνει ένα κενό κέλυφος, ένα ψηφιακό κουφάρι. Ούτε καταγραφές ούτε «διάλογος».

Ο +οικισμός στηρίζει τα δίκαια αιτήματα των απεργών πείνας και της Κοινότητας:

• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής.
• Παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή όπου διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά – πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους.
• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με δική της αυτοχρηματοδότηση! – Ούτε ευρώ δημόσιου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ!

ΒΛΕΠΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: ΦΑΚΕΛΟΣ «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ»

The post Προσφυγικά: Εξοργιστικός εμπαιγμός από την Περιφέρεια με την «Πλατφόρμα καταγραφής στοιχείων διαμενόντων» first appeared on Aυτολεξεί.

As academics and researchers, we write this letter in a moment of urgency, to support the struggle of the Community of Squatted Prosfygika in Greece. The Region of Attica has signed a contract for the “redevelopment” of Prosfygika housing complex on Alexandras Avenue in Athens. This puts the community under immediate threat of eviction. There are more than 400 residents living in Prosfygika, including elderly and ill persons and about 50 children, many of whom might be made homeless. We see the survival of Prosfygika as crucial not only to secure housing of its members, but also to protect its lived material and cultural heritage and the project of autonomous collective life that sustains and nurtures it. Prosfygika is a model of self-organized communal life, care, intercultural exchange, and creativity, alternative to the alienating system of capitalist modernity. For the past two decades, the alternative world of Prosfygika has offered a home and a site of collective learning, intellectual challenge, growth, and inspiration to hundreds of people, including many students, academics, and researchers. We call for international solidarity with the Community of Squatted Prosfygika and urge the Region of Attica to meet the Community’s demands.

Prosfygika is the largest residential squat in Europe, holding almost a century-old history of social struggles. The neighborhood complex of eight blocks of flats was built in the 1930s to accommodate the Rum refugees that had been forcefully displaced from their homeland in Asia Minor/Anatolia. Built in the modern Bauhaus style of the time with the emphasis on communal spaces, Prosfygika became a space of solidarity, mutual aid, and community-building amidst destitution and social marginalization. During the Second World War and the Greek Civil War, Prosfygika was one of the strongholds of anti-fascist resistance. Today, located between the Supreme Civil and Criminal Court of Greece (Areios Pagos), Attica Police Headquarters (GADA), “Agios Savvas” Oncological Hospital, and “Apostolos Nikolaidis” Stadium, the neighborhood stands as a survivor of history. Not only are the multiple histories of struggles inscribed into the walls of the buildings, marked by bullets and explosions, and the homes in which generations of residents left their traces, but they are also present in the neighborhood as its lived legacies informing the community’s spirit.

Since the neoliberal turn in the 1990s, squatting in Greece, like elsewhere around the world, has been a response to capitalist dispossession, displacement, and social marginalization of those excluded and left behind. Yet, Prosfygika has become much more than a shelter. Since the 2000s, a growing autonomous community, self-organized through the neighborhood’s multilingual general assembly, a number of committees, and working groups has been gradually building a collective life that represents an alternative social project offering long-term solutions to the problems of homelessness, destitution, social abandonment, ontological insecurity, and alienation caused by neoliberal destruction. More than 400 people with diverse backgrounds of 27 different nationalities live in the neighborhood today – from marginalized Greeks to migrant families from all around the world, from local and international students and activists to Kurdish and Turkish political exiles. Their collective life is grounded in the principles of autonomy, direct democracy, mutual aid, intercultural respect, and solidarity. It is organized through 22 different structures that respond to the concrete needs of the members of the Community, including for instance a bakery, a café, a library, and structures for healthcare, food distribution, childcare, education, cinema, women’s self-organization, and construction and repairs. Besides the public bakery and café, the Community regularly organizes cultural and educational events that attract young and curious people of Athens and beyond.

While the top-down neoliberal “redevelopment” plans of the Attica Region allegedly include social housing and temporary housing for the patients of “Agios Savvas” Oncological Hospital and those accompanying them during treatment, such developments are already taking place in Prosfygika as part grassroots self-organization. Prosfygika is a home to the marginalized and disadvantaged populations of Athens, presenting them with the real opportunity to engage in relationships of solidarity and support, rebuild their lives collectively, live independently from institutional aid, and actively generate long-term structural solutions to social problems and needs. Renovations and repurposing of squatted apartments have been a part of this grassroots project. One of the houses has already been prepared to host patients and visitors of “Agios Savvas” Hospital and another house is currently under restoration for this purpose. The Community of Squatted Prosfygika also plans to open a public museum of social history. Through their active participation, members of the Community use the threads of history to weave an alternative future. It is our moral duty to defend this future from being stolen and destroyed.

Throughout the history, the residents of Prosfygika and their friends, including students and academics, have successfully resisted the national and local authorities’ attempts of seizure, demolition, and reconstruction. In the past months, the Community of Squatted Prosfygika has mobilized resistance in many spheres, from large-scale demonstrations to legal struggle, from involving the wider Greek society to mobilizing international solidarity.

Since 5th of February, Aristotelis Chantzis, one of the long-term members of the Community, has been on indefinite hunger strike until death in defense of Prosfygika. His hunger strike is a form of collective struggle, not an individual one. It is a way of highlighting that Prosfygika and its residents are struggling for their existence and survival, and that this struggle is an answer to the broader questions of social justice, housing, and human dignity. As Aristotelis’ physical condition is becoming critical, we recognize the responsibility to amplify his voice and reiterate the demands of the Community of Squatted Prosfygika as follows:

1)    Immediate cancellation of the redevelopment contract by the Region of Attica.

2)   All residents of Prosfygika to remain in their homes, in the neighborhood where they have built life and established social, cultural, and organic ties.

3)   Concrete guarantees to be given for the restoration of Prosfygika by the non-profit civil law company “Katiki ke fili Prosfygikon Leoforio Aleksandras” (“Residents and Friends of Prosfygika on Alexandras Avenue”) with its own self-financing. – No public funds for the “redevelopment” of Prosfygika!

We recognize the Community of Squatted Prosfygika as the guardian of the material and social heritage of the Prosfygika housing complex and the legacy of social struggles for life and freedom against fascism, displacement, marginalization, and capitalist destruction. We wish to see Prosfygika embrace, protect, teach, and inspire many more generations of residents and friends building and inhabiting together an alternative world. By signing this letter, we call for international solidarity with Aristotelis Chantzis and the Community of Squatted Prosfygika and urge the regional authorities of Attica to fulfill their demands.

See the signatories HERE 

Επιστολή υποστήριξης προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών για έναν εναλλακτικό κόσμο

Ως ακαδημαϊκοί και ερευνητές, συντάσσουμε την παρούσα επιστολή σε μια στιγμή επείγουσας ανάγκης, για να υποστηρίξουμε τον αγώνα της Κοινότητας των Καταλημμένων  Προσφυγικών στην Ελλάδα. Η Περιφέρεια Αττικής έχει υπογράψει σύμβαση για την «ανάπλαση» του συγκροτήματος κατοικιών των Προσφυγικών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα. Αυτό θέτει την κοινότητα υπό άμεσο κίνδυνο έξωσης. Στα Προσφυγικά ζουν περισσότεροι από 400 κάτοικοι, μεταξύ των οποίων ηλικιωμένοι και άρρωστοι, καθώς και περίπου 50 παιδιά, πολλά από τα οποία ενδέχεται να μείνουν άστεγα. Θεωρούμε ότι η επιβίωση των Προσφυγικών είναι κρίσιμη όχι μόνο για τη διασφάλιση στέγης των μελών της, αλλά και για την προστασία της υλικής και πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει δημιουργηθεί εκεί, καθώς και του εγχειρήματος της αυτόνομης συλλογικής ζωής που τη συντηρεί και τη θρέφει. Τα Προσφυγικά αποτελούν πρότυπο αυτοοργανωμένης κοινοτικής ζωής, φροντίδας, διαπολιτισμικής ανταλλαγής και δημιουργικότητας, εναλλακτικό προς το αποξενωτικό σύστημα της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο εναλλακτικός κόσμος των Προσφυγικών έχει προσφέρει ένα σπίτι και έναν χώρο συλλογικής μάθησης, πνευματικής πρόκλησης, ανάπτυξης και έμπνευσης σε εκατοντάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων πολλοί φοιτητές, ακαδημαϊκοί και ερευνητές. Καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών και καλούμε την Περιφέρεια Αττικής να ικανοποιήσει τα αιτήματα της Κοινότητας.

Το Προσφυγικά είναι η μεγαλύτερη στεγαστική κατάληψη στην Ευρώπη, με ιστορία κοινωνικών αγώνων σχεδόν ενός αιώνα. Το συγκρότημα οκτώ μπλοκ πολυκατοικιών χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσει τους έλληνες πρόσφυγες που είχαν εκτοπιστεί βίαια από την πατρίδα τους στη Μικρά Ασία/Ανατολία. Χτισμένη στο μοντέρνο στυλ Bauhaus της εποχής, με έμφαση στους κοινόχρηστους χώρους, τα Προσφυγικά έγιναν χώρος αλληλεγγύης, αμοιβαίας βοήθειας και οικοδόμησης κοινότητας εν μέσω της ένδειας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, τα Προσφυγικά ήταν ένα από τα προπύργια της αντιφασιστικής αντίστασης. Σήμερα, τοποθετημένη ανάμεσα στο Ανώτατο Πολιτικό και Ποινικό Δικαστήριο της Ελλάδας (Άρειος Πάγος), η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ), το Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» και το Στάδιο «Απόστολος Νικολαΐδης», η γειτονιά στέκεται ως επιζούσα της ιστορίας. Οι πολλαπλές ιστορίες αγώνων δεν είναι μόνο χαραγμένες στους τοίχους των κτιρίων, σημαδεμένες από σφαίρες και εκρήξεις, και στα σπίτια στα οποία γενιές κατοίκων άφησαν τα ίχνη τους, αλλά είναι επίσης παρούσες στη γειτονιά ως ζωντανή κληρονομιά που διαμορφώνει το πνεύμα της κοινότητας.

Από τη νεοφιλελεύθερη στροφή της δεκαετίας του 1990, η κατάληψη κτιρίων στην Ελλάδα, όπως και αλλού στον κόσμο, αποτελεί μια απάντηση στην καπιταλιστική στέρηση ιδιοκτησίας, τον εκτοπισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση όσων έχουν αποκλειστεί και μείνει πίσω. Ωστόσο, τα Προσφυγικά έχουν εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό καταφύγιο. Από τη δεκαετία του 2000, μια αναπτυσσόμενη αυτόνομη κοινότητα, που αυτοοργανώνεται μέσω της πολύγλωσσης γενικής συνέλευσης της γειτονιάς, μιας σειράς επιτροπών και ομάδων εργασίας, χτίζει σταδιακά μια συλλογική ζωή που αντιπροσωπεύει ένα εναλλακτικό κοινωνικό εγχείρημα, προσφέροντας μακροπρόθεσμες λύσεις στα προβλήματα της έλλειψης στέγης, της ένδειας, της κοινωνικής εγκατάλειψης, της οντολογικής ανασφάλειας και της αποξένωσης που προκαλεί η νεοφιλελεύθερη καταστροφή. Πάνω από 400 άτομα με διαφορετικό υπόβαθρο και 27 διαφορετικές εθνικότητες ζουν σήμερα στη γειτονιά – από περιθωριοποιημένους Έλληνες έως οικογένειες μεταναστών από όλο τον κόσμο, από ντόπιους και ξένους φοιτητές και ακτιβιστές έως Κούρδους και Τούρκους πολιτικούς εξόριστους. Η συλλογική τους ζωή βασίζεται στις αρχές της αυτονομίας, της άμεσης δημοκρατίας, της αμοιβαίας βοήθειας, του διαπολιτισμικού σεβασμού και της αλληλεγγύης. Οργανώνεται μέσω 22 διαφορετικών δομών που ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες ανάγκες των μελών της Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων, για παράδειγμα, ενός φούρνου, ενός καφέ, μιας βιβλιοθήκης, καθώς και δομών για την υγειονομική περίθαλψη, τη διανομή τροφίμων, τη φροντίδα παιδιών, την εκπαίδευση, τον κινηματογράφο, την αυτοοργάνωση των γυναικών, καθώς και τις κατασκευές και τις επισκευές. Εκτός από τον δημόσιο φούρνο και το καφέ, η Κοινότητα διοργανώνει τακτικά πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις που προσελκύουν νέους και ενδιαφερόμενους ανθρώπους από την Αθήνα και πέραν αυτής.

Ενώ τα νεοφιλελεύθερα σχέδια «ανάπλασης» της Περιφέρειας Αττικής, που επιβάλλονται από πάνω προς τα κάτω, υποτίθεται ότι περιλαμβάνουν κοινωνική στέγαση και προσωρινή στέγαση για τους ασθενείς του Ογκολογικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και τους συνοδούς τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας, τέτοιες εξελίξεις λαμβάνουν ήδη χώρα στα Προσφυγικά στο πλαίσιο μιας αυτοοργάνωσης από τη βάση. Τα Προσφυγικά αποτελούν καταφύγιο για τους περιθωριοποιημένους και μειονεκτούντες πληθυσμούς της Αθήνας, προσφέροντάς τους την πραγματική ευκαιρία να αναπτύξουν σχέσεις αλληλεγγύης και υποστήριξης, να ξαναχτίσουν συλλογικά τις ζωές τους, να ζήσουν ανεξάρτητα από τη θεσμική βοήθεια και να δημιουργήσουν ενεργά μακροπρόθεσμες δομικές λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες. Οι ανακαινίσεις και η αλλαγή χρήσης των κατειλημμένων διαμερισμάτων αποτελούν μέρος αυτού του από τα κάτω εγχειρήματος. Ένα από τα σπίτια έχει ήδη προετοιμαστεί για να φιλοξενήσει ασθενείς και επισκέπτες του Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και ένα άλλο σπίτι βρίσκεται επί του παρόντος υπό ανακαίνιση για τον ίδιο σκοπό. Η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών σχεδιάζει επίσης να ανοίξει ένα δημόσιο μουσείο κοινωνικής ιστορίας. Μέσω της ενεργού συμμετοχής τους, τα μέλη της Κοινότητας χρησιμοποιούν τα νήματα της ιστορίας για να υφάνουν ένα εναλλακτικό μέλλον. Είναι ηθικό μας καθήκον να υπερασπιστούμε αυτό το μέλλον από την κλοπή και την καταστροφή του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι κάτοικοι των Προσφυγικών και οι φίλοι τους, μεταξύ των οποίων φοιτητές και ακαδημαϊκοί, έχουν αντισταθεί με επιτυχία στις προσπάθειες κατάσχεσης, κατεδάφισης και ανακατασκευής από τις εθνικές και τοπικές αρχές. Τους τελευταίους μήνες, η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών έχει κινητοποιήσει την αντίσταση σε πολλούς τομείς, από διαδηλώσεις μεγάλης κλίμακας έως νομικό αγώνα, από τη συμμετοχή της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας έως την κινητοποίηση της διεθνούς αλληλεγγύης.

Από τις 5 Φεβρουαρίου, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ένα από τα μακροχρόνια μέλη της Κοινότητας, βρίσκεται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της Προσφυγικής. Η απεργία πείνας του αποτελεί μορφή συλλογικού αγώνα, όχι ατομικού. Είναι ένας τρόπος να τονιστεί ότι τα Προσφυγικά και οι κάτοικοί τους αγωνίζονται για την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους, και ότι αυτός ο αγώνας αποτελεί απάντηση στα ευρύτερα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της στέγασης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Καθώς η φυσική κατάσταση του Αριστοτέλη γίνεται κρίσιμη, αναγνωρίζουμε την ευθύνη να ενισχύσουμε τη φωνή του και να επαναλάβουμε τα αιτήματα της Κοινότητας των Καταλημμένων Προσφυγικών ως εξής:

•    ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

•    ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

•    ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Αναγνωρίζουμε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ως θεματοφύλακα της υλικής και κοινωνικής κληρονομιάς του οικιστικού συγκροτήματος των Προσφυγικών και της κληρονομιάς των κοινωνικών αγώνων για ζωή και ελευθερία ενάντια στον φασισμό, τον εκτοπισμό, την περιθωριοποίηση και την καπιταλιστική καταστροφή. Επιθυμούμε να δούμε τα Προσφυγικά να αγκαλιάζουν, να προστατεύουν, να διδάσκουν και να εμπνέουν πολλές ακόμη γενιές κατοίκων και φίλων που χτίζουν και κατοικούν μαζί έναν εναλλακτικό κόσμο. Υπογράφοντας την παρούσα επιστολή, καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς τον Αριστοτέλη Χαντζή και την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και καλούμε τις περιφερειακές αρχές της Αττικής να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους.

Δείτε τους υπογράφοντες ΕΔΩ

The post A letter of support to the Community of Squatted Prosfygika / Επιστολή υποστήριξης προς τα Προσφυγικά first appeared on Aυτολεξεί.

Colin Ward, Αρχιτεκτονική, σχεδιασμός & συμμετοχή: Προς μία μετα-εξουσιαστική πόλη, Αθήνα: Αυτολεξεί, Μάιος 2026, σελ. 188, διαστάσεις: 13×19, ISBN 978-618-88138-1-6. Ανθολόγηση: Γιάβορ Ταρίνσκι | Μετάφραση: Σπύρος Βαρδαρός | Επιμέλεια: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη | Σχεδιασμός-σελιδοποίηση: Απόλλωνας Πετρόπουλος.

Εισαγωγή: Νίκος Αναστασόπουλος (δρ αρχιτέκτονας, ερευνητής και αναπληρωτής καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ).

Ευχαριστούμε τον εκδοτικό οίκο Freedom Press για την ευγενική παραχώρηση του σχεδίου του εξωφύλλου.

Από το οπισθόφυλλο:

Ο Κόλιν Γουόρντ (1924-2010) υπήρξε ίσως ο διασημότερος Βρετανός αναρχικός στοχαστής του 20ού αιώνα. Άφησε μια μεγάλη κληρονομιά ριζοσπαστικών ιδεών και συγγραμμάτων σε διάφορους κλάδους, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, της εκπαίδευσης, της αρχιτεκτονικής και του πολεοδομικού σχεδιασμού, στον οποίο εργάστηκε για πολλά χρόνια.

Το παρόν βιβλίο αποτελεί μία μικρή ανθολογία διαλέξεων και κειμένων του που επιχειρεί να συμπυκνώσει τη σκέψη του, εστιάζοντας στη σχέση μεταξύ αρχιτεκτονικής και κοινωνίας. Ο συγγραφέας αναδεικνύει εναλλακτικές προσεγγίσεις, απορρίπτοντας τον ελιτισμό που απομακρύνει τους επαγγελματίες αρχιτέκτονες από τις καθημερινές στεγαστικές ανάγκες των ανθρώπων και μας καλεί να επαναπροσδιορίσουμε την αρχιτεκτονική ως ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μέσα από παραδείγματα και ιστορικές αναλύσεις, ο Ward προτείνει έναν συμμετοχικό και ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό, που αναγνωρίζει τη σημασία του ελέγχου από τον κάτοικο στη δημιουργία του αστικού χώρου.

Ο Ward αφιέρωσε το έργο του στην υπηρεσία των κοινοτήτων. Η ενασχόλησή του με τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων τον έκανε γνωστό σε ένα κοινό ετερογενές και ευρύτερο.

Ο παρών τόμος, με τις πυκνές του αναφορές, φιλοδοξούμε να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για όποιον μελετητή, αρχιτέκτονα ή απλό κάτοικο τολμά να δει, στο σήμερα, την πόλη και την κατοικία του αλλιώς!

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

〉 Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
〉 ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Σκέψεις πάνω στα κείμενα του Colin Ward
〉 Το μέλλον των επαγγελμάτων σχεδιασμού
〉 Εναλλακτικές στην αρχιτεκτονική
〉 Πώς βλέπει το παιδί την πόλη
〉 Το αναρχικό σπίτι
〉 Εμείς στεγάζουμε, εσείς στεγάζεστε, αυτοί είναι άστεγοι
〉 Μια ελευθεριακή προσέγγιση στον αστικό σχεδιασμό
〉 Σημειώσεις για τις αναρχικές πόλεις
〉 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Αστικός σχεδιασμός, στέγαση & αυτονομία: Συνέντευξη με τον αναρχικό πολεοδόμο Jere Kuzmanić
〉 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

— Τα βιβλία του Αυτολεξεί μπορείτε να τα βρείτε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά καθώς και σε κοινωνικούς χώρους —

Όσα βιβλιοπωλεία ενδιαφέρονται να κάνουν παραγγελίες, μπορούν να το κάνουν στο e-mail: aftoleksi@gmail.com

«H αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι για το κέντρο της πόλης διαφέρει ανάλογα με την ηλικία, την κοινωνική θέση και τον τρόπο ζωής τους. Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει αυτό το συμπέρασμα τόσο προφανές ώστε να μη χρειάζεται απόδειξη, όμως, αν παρατηρήσει κανείς την ανάπλαση του κέντρου του Μπέρμιγχαμ ή σχεδόν οποιασδήποτε άλλης βρετανικής πόλης, θα διαπιστώσει ότι έχει δημιουργηθεί μια άρρητη παραδοχή, ότι η πόλη υπάρχει για έναν και μόνο τύπο πολίτη: τον ενήλικο, άνδρα, υπάλληλο γραφείου, κάτοικο εκτός κέντρου και χρήστη αυτοκινήτου».

«Οι άνθρωποι νοιάζονται για ό,τι είναι δικό τους, για ό,τι μπορούν να τροποποιήσουν, να αλλάξουν, να προσαρμόσουν στις μεταβαλλόμενες ανάγκες και να βελτιώσουν οι ίδιοι. Πρέπει να μπορούν να ‘επιτεθούν’ στο περιβάλλον τους για να το κάνουν πραγματικά δικό τους. Και πρέπει να έχουν την άμεση ευθύνη γι’ αυτό».

The post Colin Ward: Αρχιτεκτονική, σχεδιασμός & συμμετοχή. Προς μία μετα-εξουσιαστική πόλη – Νέο βιβλίο first appeared on Aυτολεξεί.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό προς συνυπογραφή από κάθε μέρος του κινήματος βάσης, από ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις και συνελεύσεις, φορείς και συλλόγους, σωματεία, φοιτητικά σχήματα. Παρακάτω παραθέτουμε το κείμενο – κάλεσμα προς συνυπογραφή. Επιθυμούμε το συγκεκριμένο κάλεσμα να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες υπογραφές. Σε περίπτωση που δεν επιθυμείτε να υπογράψετε το συγκεκριμένο κάλεσμα, καλούμε να βγάλετε δικό σας κάλεσμα συμμετοχής στην πορεία στην Αθήνα ή σε δράσεις αλληλεγγύης στην επαρχία.

Το Σάββατο 16 Μαΐου σας καλούμε να βγούμε στον δρόμο για τη νίκη των αντιστάσεων και των αγώνων, τη νίκη των από τα κάτω και τη νίκη της ζωής. Ο απεργός πείνας μέχρι θανάτου από 5 Φλεβάρη 2026 Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, θα βρίσκεται στην 101η ημέρα απεργίας πείνας, με κρίσιμο κίνδυνο για την ζωή του από μέρα σε μέρα και από λεπτό σε λεπτό, καθώς και για πρόκληση σοβαρών μόνιμων βλαβών σε ζωτικά όργανα. Την ίδια στιγμή η δεύτερη απεργός πείνας, Suzon Doppagne, έχει μπει στον αγώνα με απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 1η Μαΐου και στις 16 Μαΐου θα βρίσκεται στη 15 ημέρα.

Η απεργία πείνας μέχρι θανάτου των δύο συντρόφων μας πραγματοποιείται για την υπεράσπιση της γειτονιάς και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών – το μεγαλύτερο αυτοοργανωμένο εγχείρημα κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και την Ευρώπη – των 400 και πλέον κατοίκων τους, των δομών, των σχέσεων, της κουλτούρας και της συλλογικής μνήμης της ιστορικής αυτής γειτονιάς. Ο αγώνας βρίσκεται ήδη στο τελευταίο στάδιο και θα έχει σαν αποτέλεσμα είτε την δικαίωση των δίκαιων αιτημάτων των απεργών και της Κοινότητας, είτε τον θάνατό τους.

Είναι ένας αγώνας που αφορά όλους και όλες, για τα φλέγοντα ζητήματα που ταλανίζουν την ελλαδική κοινωνία και μπορεί να εκφράζονται με ένταση στα Προσφυγικά, αλλά είναι προβλήματα κοινά και κοινωνικά συνδεδεμένα με τις πανανθρώπινες ανάγκες. Είναι ένας αγώνας για το δικαίωμα στη στέγη, το δικαίωμα στην υγεία, την τροφή, την εκπαίδευση, στον πολιτισμό. Ένας αγώνας για την αλληλεγγύη και το δικαίωμα στην πόλη. Ένας αγώνας τελικά για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Τη μέρα αυτή δεν επιθυμούμε να καλέσουμε σε μαζική κινητοποίηση μόνο για τους δύο απεργούς πείνας και την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά εκκινώντας από εκεί, να βγούμε στον δρόμο όλοι και όλες για τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από ένα κράτος και ένα καθεστώς που μας οδηγεί στην ανέχεια. Ένα κράτος και ένα καθεστώς χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό και κανέναν ενδοιασμό, που έχει οδηγήσει τις κοινωνίες μας στην παρακμή.

Είναι ένα καθεστώς που οφείλει να ανατραπεί για να ζήσουμε!

Καλούμε και από αυτό το βήμα όλους και όλες, τις οργανωμένες δυνάμεις και τον κόσμο του αγώνα, αλλά ακόμη περισσότερο όλους και όλες αυτούς και αυτές που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν τους μεγάλους αγώνες των καιρών μας:

• Τις δομές και το κίνημα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, κάθε απελευθερωμένο χώρο και κατάληψη, κάθε συλλογικότητα και οργάνωση από τα κάτω.
• Το κίνημα των Τεμπών, το κίνημα των αγροτών, το κίνημα των αγωνιζόμενων γονέων, το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.
• Τα σωματεία, τους συλλόγους, τους μαζικούς κοινωνικούς φορείς.
• Το εργατικό κίνημα και τους αγωνιστές και αγωνίστριες που παλεύουν για την υγεία, την τροφή, τη στέγη, την παιδεία, τον πολιτισμό.
• Το αντιφασιστικό κίνημα, το αντιρατσιστικό κίνημα, τους/τις πρόσφυγες και τις/τους μετανάστ(ρι)ες, τις κοινότητες των Ρομά.

Καλούμε να βγούμε μαζικά στους δρόμους για τη συνένωση και ανασυγκρότηση του δικού μας κόσμου, του κόσμου της αντίστασης, της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Για μια μαζική και ενωτική κάθοδο στους δρόμους στην Αθήνα και πανελλαδικά με τη σαφή δήλωση ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν.

Καλούμε το Σάββατο 16 Μαΐου στην Αθήνα στις 12.00 στο Σύνταγμα και σε κάθε πόλη πανελλαδικά και διεθνώς, για να δηλώσουμε με αποφασιστικότητα ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν τη θανατοπολιτική, τη λεηλασία των ζωών μας, το καθεστώς που μας οδηγεί στην εξαθλίωση και την αδικαίωτη μνήμη των νεκρών μας. Θα νικήσει το δικαίωμά μας για ζωή και αξιοπρέπεια.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Μail: sykapro_squat@riseup.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Χ: @sykapro  |  Twitter: @Prosfygika

The post Κάλεσμα σε Πορεία Νίκης & Αξιοπρέπειας για τους απεργούς πείνας των Προσφυγικών, για τις κοινωνίες μας, για όλους και όλες μας μαζί first appeared on Aυτολεξεί.

Την Τρίτη 21 Απριλίου -σημαδιακή ημέρα- ήρθαμε στον Aegean Voice FM στη Νάξο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα της αυτοοργανωμένης κοινότητας των Προσφυγικών που κορυφώνεται με την πολυήμερη απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή που έχει φτάσει στην 76η μέρα πλέον.

Η κοινότητα των Προσφυγικών εδώ και 16 χρόνια, αφού ξεκαθάρισε τις συμμορίες των εμπόρων ναρκωτικών και τους σωματέμπορούς που λυμαίνονταν το οικιστικό συγκρότημα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, δίπλα στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών και στο Εφετείο, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, κατάφερε να δημιουργήσει έναν χώρο ζωής και ελευθερίας. Τα Προσφυγικά, τιμώντας το όνομά τους, υπήρξαν ανοιχτά και φιλόξενα για όλους και όλες εκείνες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που είχαν ανάγκη να καλύψουν την βασική ανάγκη της στέγασης. Τετρακόσιοι άνθρωποι από 27 διαφορετικές εθνότητες κατοικούν στο συγκρότημα. Αλλά τα Προσφυγικά προχώρησαν σε κάτι περισσότερο: Διαμόρφωσαν μια κοινότητα, έκαναν πράξη την κοινωνική αλληλεγγύη, θύμισαν ότι η κοινωνία μπορεί να λειτουργική χωρίς κρατικές διαμεσολαβήσεις και χωρίς τους νόμους της αγοράς.

Τα Προσφυγικά υφίστανται την επίθεση του κράτους επειδή δεν συμμορφώνονται με το σύγχρονο απάνθρωπο σύστημα του ασφυκτικού κρατικού ελέγχου και της αγοραιοποίησης των πάντων που έχει οδηγήσει την κοινωνία σε μια ηθική, πολιτική και πολιτισμική παρακμή οδηγώντας μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην διαρκή αγωνία της επιβίωσης και στον απόλυτο αποκλεισμό. 

Ο Αρίστος, που σήμερα υποθηκεύει την υγεία του και τη ζωή του με την μακροχρόνια απεργία πείνας, ήρθε στη Νάξο σε ηλικία 19 χρονών και η πρώτη του οργάνωση σε συλλογικότητα ήταν στην Αυτόνομη Πρωτοβουλία Νάξου. Είχαμε την τύχη -ορισμένοι από εμάς- να συμπορευτούμε και να σφυρηλατήσουμε μια γνήσια συντροφική σχέση σε κρίσιμες και δύσκολες στιγμές, όπως εκείνη τη σύγκρουση που ξέσπασε στη Νάξο σχετικά με την κατασκευή του εκτρωματικού μεγάλου λιμανιού που θα αλλοίωνε αμετάκλητα τη φυσιογνωμία του τόπου για τα συμφέροντα του μαζικού βιομηχανικού τουρισμού. Σταθήκαμε δίπλα δίπλα και αντιμετωπίσαμε τα εμφυλιοπολεμικά πάθη που ξεσηκώθηκαν στο νησί ανάμεσα στους θιασώτες της τάχα μου ανάπτυξης και εκείνους που αγαπάνε τον τόπο – δηλαδή ανάμεσα σ’ αυτούς που προκρίνουν το χρήμα πάνω απ’ όλα, και εκείνους που έχουν και άλλες αξίες. Ο σύντροφος Αρίστος συμμετείχε στη συνέχεια και στην Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου που διαμορφώθηκε στη διάρκεια των χρόνων της φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας μέχρι το 2011 όπου συνέχισε την αγωνιστική του πορεία στην Αθήνα.

Μπροστά στη συνεπή και σθεναρή στάση της αυτοοργανωμένης κοινότητας των Προσφυγικών απέναντι στον απειλούμενο αφανισμό τους, καθώς και μπρος στην αποφασιστική, ανυποχώρητη απεργία πείνας του αγωνιστή Αριστοτέλη Χαντζή, στεκόμαστε δίπλα δίπλα και τώρα και δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη θερμή αλληλεγγύη μας και τον αμέριστο σεβασμό μας.

Η σημερινή παρέμβασή μας στον τοπικό ραδιοσταθμό είναι μια ελάχιστη συνεισφορά κάποιων αλληλέγγυων κατοίκων της Νάξου στον δίκαιο αγώνα των Προσφυγικών με την πρόθεση να ενημερώσουμε όσο γίνεται ευρύτερα την τοπική κοινωνία για ένα από τα  μεγαλύτερα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα στην Ευρώπη. Για να μπορούμε να φανταστούμε ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι οργάνωσης της καθημερινότητας έξω από το ανυπόφορο μαγγανοπήγαδο ή την γκλαμουράτη ενότητα που μας πλασάρουν για ζωή.

Τα Προσφυγικά έχουν ήδη νικήσει. Τώρα μένει να υποχωρήσουν αυτοί που επιδιώκουν την καταστολή τους!

———————————–

Στον Aegean Voice 107,5 και στην εκπομπή «Στο βάθος κήπος» φιλοξενήσαμε σήμερα αλληλέγγυους που υπερασπίζονται τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και στηρίζουν τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή. Στην εκπομπή μιλούν μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης από τη Νάξο, ενώ παρεμβαίνει και ο ίδιος ο Αριστοτέλης Χαντζής, περιγράφοντας την κατάσταση και τα αιτήματά του.

Ακούστε το ηχητικό απόσπασμα:

The post Η Νάξος για τα Προσφυγικά! (ηχητικό από τον τοπικό ραδιοσταθμό Aegean Voice FM) first appeared on Aυτολεξεί.

Από τη μια πλευρά βρίσκεται ο κόσμος του πλάνου της Περιφέρειας Αττικής, δηλαδή της διοίκησης Χαρδαλιά, του κεφαλαίου και του κράτους. Πρόκειται για ένα σχέδιο εξευγενισμού, εκκενώσεων, εμπορευματοποίησης της γης και της ιστορικής μνήμης, ενταγμένο στη συνολική στρατηγική αναδιάρθρωσης της πόλης προς όφελος της τουριστικής και επενδυτικής κερδοφορίας. Είναι ένα σχέδιο που δεν αφορά μόνο τα Προσφυγικά, αλλά αποτελεί μια ακόμη απόδειξη για το πώς μετασχηματίζονται συνολικά οι γειτονιές, όταν επελαύνει το κράτος και το κεφάλαιο: εκτοπισμός των κατοίκων, πειθάρχηση των κοινωνικών αντιστάσεων και καταστολή όσων παράγουν και υπερασπίζονται τη ζωή έξω από τους όρους της αγοράς.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο κόσμος της πρότασης της Κοινότητας των Προσφυγικών, που αποτελεί ένα υπαρκτό και ζωντανό παράδειγμα κοινωνικής αυτοοργάνωσης. Εδώ και 16 χρόνια, η Κοινότητα διατηρεί και συντηρεί τα κτήρια απέναντι στην εγκατάλειψη, στεγάζει εκατοντάδες ανθρώπους από τα κάτω, εργάτες/τριες, άνεργους/ες, μετανάστες/τριες, πρόσφυγες, λειτουργεί 22 αυτοοργανωμένες δομές κοινωνικής ωφέλειας και αυτάρκειας, ενώ παράλληλα διατηρεί και υπερασπίζεται την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών, των Δεκεμβριανών και των ταξικών, κοινωνικών και αντιφασιστικών αγώνων. Συγκροτεί ένα έδαφος συλλογικής ζωής, αλληλεγγύης και αντίστασης. Κυρίως, όμως, παράγει ήδη μια διαφορετική κοινωνική πραγματικότητα, όπου η ζωή οργανώνεται έξω από τους όρους της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, μέσα από την κάλυψη των συλλογικών κοινωνικών αναγκών και όχι μέσα από την αγορά.

ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ

Στην υπόθεση της ανάπλασης των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας υπάρχει ένα σαφές πολιτικό δίπολο. Δεν υπάρχει ενδιάμεση θέση, ούτε ουδέτερες τεχνικές-εναλλακτικές λύσεις και προτάσεις: Ή με τις εκκενώσεις, τη διαχείριση του εδάφους από το κράτος και τους μηχανισμούς του, την είσοδο ιδιωτικών συμφερόντων, την τουριστικοποίηση και την αύξηση των ενοικίων της ευρύτερης περιοχής, τη μετατροπή της μνήμης σε μουσειακό προϊόν και την αναπαραγωγή των ίδιων όρων που γεννούν την αδικία και την εκμετάλλευση. Ή με την κοινωνική αυτοοργάνωση, την παραμονή των κατοίκων, τη χρήση των χώρων από την ίδια την κοινωνία, τη διατήρηση της ιστορικής και αντιφασιστικής μνήμης, την ελεύθερη και μη εμπορευματική πρόσβαση και την παραγωγή ενός κοινωνικού δικαίου από τα κάτω, που δίνει πραγματικές απαντήσεις και διέπει τις σχέσεις και την οργάνωση της ζωής. Πρόκειται λοιπόν για μια ξεκάθαρη σύγκρουση. Και η επιλογή της ουδετερότητας σε αυτή τη σύγκρουση αποτελεί συγκεκριμένη πολιτική θέση: υπέρ του πλάνου καταστολής και εκκένωσης της πρότασης Χαρδαλιά.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ “ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ” ΛΥΣΕΙΣ

Όσοι σήμερα καταθέτουν εναλλακτικές προτάσεις, τη στιγμή που τρέχει ένας τεράστιος αγώνας ενάντια στο παραπάνω σχέδιο ανάπλασης από την Περιφέρεια Αττικής, οφείλουν να απαντήσουν σε πολλά ερωτήματα:

– Γιατί στα Προσφυγικά, τη στιγμή που εκατοντάδες οικήματα και χώροι συλλογικής μνήμης αφήνονται να παρακμάζουν στο κέντρο της Αθήνας;

– Γιατί σε μια γειτονιά που η κοινωνική αυτοοργάνωση έχει καταφέρει όλα όσα το κράτος και το κεφάλαιο συστηματικά καταστρέφουν (υγεία, παιδεία, στέγη, τροφή, πολιτισμό, συμμετοχή στα κοινά) με τις πολιτικές τους εδώ και δεκαετίες;

– Γιατί όχι σε οποιαδήποτε άλλη γειτονιά, τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας της Αθήνας αντιμετωπίζει πολύ σοβαρότερα προβλήματα αυτοδιοικητικής παρέμβασης, φροντίδας και στέγασης;

– Γιατί τώρα, αφότου η παράταξη Χαρδαλιά έχει φέρει τη συγκεκριμένη σύμβαση ως τετελεσμένο, με όρους επείγοντος και χωρίς καμιά δυνατότητα κοινής διαβούλευσης;

– Γιατί όχι πριν από την υπογραφή της σύμβασης; Όταν η Σύμβαση έχει ήδη ψηφιστεί από όλα τα μέρη της Περιφέρειας Αττικής ανεξαιρέτως και μάλιστα ομόφωνα από όλους τους συμβούλους που συμμετέχουν στην οικονομική επιτροπή της περιφέρειας, τέτοιες προτάσεις δεν κινούνται σε ουδέτερο έδαφος. Κινούνται πάνω σε μια ήδη διαμορφωμένη πραγματικότητα εκκένωσης.

Το ερώτημα λοιπόν είναι σαφές. Είναι πραγματικές εναλλακτικές ή κεκαλυμμένη στήριξη του ίδιου σχεδίου; Γιατί κάθε πρόταση που δε συγκρούεται μετωπικά με τη Σύμβαση, που προβλέπει την καταστροφή του μεγαλύτερου κοινωνικού εγχειρήματος κοινωνικής κατοικίας στην Ελλάδα και δε ζητά την ακύρωσή της, στην πράξη τη νομιμοποιεί.

ΟΛΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝ. ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ;

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Περιφέρειας έχουν ήδη ψηφίσει τη Σύμβαση. Τώρα που γνωρίζουν το περιεχόμενό της και τις συνέπειές της, τώρα που είναι ενήμεροι για την Κοινότητα των 400 ανθρώπων που διαβιούν και έχουν συγκροτήσει ένα ζωντανό κοινωνικό παράδειγμα μέσα στα Προσφυγικά, θα μπουν μπροστά για την ακύρωσή της; Θα στηρίξουν τα αιτήματα της Κοινότητας; Θα συγκρουστούν με το σχέδιο Χαρδαλιά; Ή θα συνεχίσουν να το στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα, μέσω βελτιώσεων και αντιπροτάσεων;

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 5 ΦΛΕΒΑΡΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ 

Η απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή, κατοίκου και μέλους της Κοινότητας των Προσφυγικών, αναδεικνύει με τον πιο οξύ τρόπο αυτή τη σύγκρουση. Με βασικά αιτήματα την ακύρωση της Σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, καμία εκκένωση της γειτονιάς των Προσφυγικών, την παραμονή όλων των κατοίκων στα σπίτια που διαμένουν και τη συντήρηση και αποκατάσταση των κτηρίων από τους ίδιους τους κατοίκους, με δική τους εργασία και χρηματοδότηση, μέσω της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας, δίνεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα ανυποχώρητου αγώνα μέχρι τέλους. Κάθε μέρος που επιλέγει την αποσιώπηση αυτής της πραγματικότητας, κάνει μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, φέρει βαρύτατη ευθύνη για τη ζωή του απεργού πείνας και θα σηκώσει το ανάλογο κόστος.

ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ – ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ Ν.ΧΑΡΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ Ι.ΚΑΡΑΔΗΜΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ

Δεν αρκούν λοιπόν γενικές τοποθετήσεις για κοινωνική κατοικία ή δημόσια διαχείριση. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο και άμεσο. Θα απαιτήσετε την ακύρωση της σύμβασης; Θα στηρίξετε την παραμονή της Κοινότητας; Θα αναγνωρίσετε τις υπάρχουσες δομές ως κοινωνικό κεκτημένο; Κάθε αποφυγή σαφούς απάντησης τάσσεται υπέρ της σύμβασης Χαρδαλιά.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ 

Το λεγόμενο Εθνικό Μέτωπο, οι θέσεις του οποίου εκφράζονται μέσω της Ι. Καραδήμα, η οποία και ζήτησε την επίσπευση της συζήτησης για τα Προσφυγικά εντός της Περιφέρειας, δεν κρύβεται. Με δηλωμένη πολιτική στρατηγική, στοχοποιεί μετανάστες, πρόσφυγες, αντιφασίστες, αναρχικούς, κομμουνιστές και οποιονδήποτε “αντιφρονούντα” και λειτουργεί ως αιχμή της καταστολής. Η Ι. Καραδήμα προωθεί το σχέδιο Χαρδαλιά, λειτουργώντας ως προμετωπίδα του. Είναι γεγονός ότι τα Προσφυγικά μαζί με άλλες αντιφασιστικές, αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις της αριστεράς και της αντιεξουσίας, πρωτοστατούν στην καμπάνια κλεισίματος των γραφείων του Εθνικού Μετώπου, που βρίσκονται στους Αμπελόκηπους. Το Εθνικό Μέτωπο αποτελεί ένα δίκτυο φασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων, όπως η Προπάτρια, που φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τη Χρυσή Αυγή μετά την κατάρρευσή της.

Με βάση τα παραπάνω, είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο το γιατί ένα νεοναζιστικό – φασιστικό μόρφωμα, όπως το Εθνικό Μέτωπο, πρωτοστατεί στην καταστολή και εκκένωση των Προσφυγικών και της Κοινότητάς τους. Από την άλλη, δυνάμεις όπως η Λαϊκή Συσπείρωση, που δεν επιλέγουν την ένοχη σιωπή, επιλέγουν μια άλλη μορφή αποστασιοποίησης. Οι δηλώσεις της περιφερειακής συμβούλου Κ. Γεράκη, ενέχουν καταρχάς κάποια θετικά σημεία για τον αγώνα των 400 και πλέον κατοίκων των Προσφυγικών (ανάμεσά τους ντόπιοι, μετανάστες, πολιτικοί πρόσφυγες και ευάλωτες ομάδες), αφού αναδεικνύουν την ιστορική αξία της προσφυγιάς και της αντιφασιστικής μνήμης απέναντι στους σχεδιασμούς εξευγενισμού από την πλευρά της περιφέρειας και προκρίνουν συγκεκριμένες κοινωνικές χρήσεις (στέγαση της εργατικής τάξης, στήριξη ασθενών, γυναικών, διατήρηση της ιστορικής μνήμης, χώροι πρασίνου δωρεάν κλπ).

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι προτάσεις της Κ.Γεράκη – και ακόμη περισσότερες – υλοποιούνται ήδη εδώ και 16 χρόνια, μέσω της πρωτοβουλίας της κοινωνικής αυτοοργάνωσης των κατοίκων των Προσφυγικών. Αν μια τέτοια πρόταση συνέβαινε στην περίοδο του 2000, όταν το ελληνικό κράτος επιχείρησε να κατεδαφίσει τα Προσφυγικά και στη θέση τους να χτιστεί υπόγειο πάρκινγκ και εμπορικό κέντρο, δε θα είχαμε λόγο να διαφωνήσουμε. Τι σημαίνει, όμως, η πρόταση αυτή στο σήμερα, όταν οι προτάσεις αυτές ήδη υλοποιούνται από την ίδια την κοινωνία και μάλιστα χωρίς την παρέμβαση κράτους και ιδιωτικού κεφαλαίου;

Πίσω από τις θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης κρύβεται μια μεγάλη αντίφαση. Δηλώνει πως διαφωνεί με τη σύμβαση, εντούτοις όμως συμφωνεί, αφού την έχει προσυπογράψει και μάλιστα ζητά την επίσπευση της υλοποίησής της. Είναι ξεκάθαρο ότι οι θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης με τις θέσεις του Χαρδαλιά και του Εθνικού Μετώπου, δεν ταυτίζονται και βρίσκονται σε αντίθετη κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή, όμως, μην παίρνοντας σαφή θέση πάνω στα επίκαιρα ερωτήματα επί του υπαρκτού πεδίου, η Λαϊκή Συσπείρωση μεταθέτει τη σύγκρουση από το κεφάλαιο και το κράτος, στην ίδια την κοινωνία, στους από τα κάτω και στις κοινωνικές πρωτοβουλίες τους. Αντί να αντιπαρατεθούν με το σχέδιο εκκένωσης, προτείνουν κρατική διαχείριση εκεί που ήδη υπάρχει η κοινωνική διαχείριση. Αντί να σταθούν στο πλευρό της Κοινότητας, ασκούν αντιπολίτευση σε αυτήν. Έτσι, γίνεται αντιληπτό πως μια τέτοια θέση είναι πιθανόν να αποτελέσει ένα επιπλέον όχημα, μέσα από το οποίο θα εφαρμοστεί η πρόταση Χαρδαλιά.

ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ ΜΕ ΚΑΘΑΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ

Κάθε πολιτική δύναμη της Περιφέρειας οφείλει:

• Να πάρει θέση χωρίς υπεκφυγές
• Να τοποθετηθεί πάνω στα συγκεκριμένα αιτήματα, όπως εκφράζονται και μέσω της απεργίας πείνας
• Να επιλέξει πλευρά: με την κοινωνία από τα κάτω ή με το κράτος και το κεφάλαιο – με την αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση ή με τον κρατικό και καπιταλιστικό έλεγχο – με τους κατοίκους ή με τις εκκενώσεις;

Τα Προσφυγικά δεν είναι ένας χώρος προς αξιοποίηση, εξευγενισμό, «ανάπλαση» και εκμετάλλευση. Δεν είναι ένας έδαφος πρόσφορο για πολιτικά παιχνίδια προς ικανοποίηση αφενός των ακροδεξιών ακροατηρίων μέσω του δόγματος “νόμος και τάξη” και αφετέρου των φιλελεύθερων ακροατηρίων μέσω της διέγερσης των κοινωνικών αντανακλαστικών τους περί δήθεν κοινωνικής κατοικίας και άκουσον άκουσον ξενώνων φιλοξενίας των συνοδών των ασθενών του υποστελεχωμένου και με ακραίες ελλείψεις νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” (όπως άλλωστε όλα τα νοσοκομεία της χώρας υπό την πλήρη εφαρμογή της στρατηγικής του καθεστώτος Μητσοτάκη). Είναι ένα πεδίο που συγκρούονται δύο διαφορετικοί τρόποι οργάνωσης της ζωής και σε αυτή τη σύγκρουση δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες.

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΑΠΡΙΛΗ, ΣΤΙΣ 14.30, ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΑΘΗΝΑΣ 63), ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ!

Εκδήλωση – συζήτηση: Τι υπερασπίζεται η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών με την ίδια της τη ζωή;

Την Τρίτη 21 Απριλίου στις 19:00, στο Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης στο Γκάζι, καλούμε σε ανοιχτή ενημερωτική εκδήλωση για τον αγώνα των κατοίκων και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας με αιχμή την απεργία πείνας από 05/02 του Αριστοτέλη Χαντζή μέχρι θανάτου, με αιτήματα:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Οι ομιλητές και οι ομιλήτριες της εκδήλωσης, που φέρουν διαφορετικές ιδιότητες, προέρχονται από ένα πολυποίκιλο φάσμα υποβάθρων, κοινωνικών αντιστάσεων και ειδικοτήτων, θα επιχειρήσουν να εκφράσουν διαλεκτικά και υπό ένα ολιστικό πρίσμα τα επίδικα, τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα ενός αγώνα που πραγματώνεται για το δίκαιο και την υπεράσπιση της ζωής.

Ο αγώνας που δίνεται αυτή τη στιγμή από την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και μέσω της απεργίας πείνας από 5/2/26 του Αριστοτέλη Χαντζή, δεν αφορά μονοδιάστατα την επιβίωση της ίδιας της κοινότητας και των ανθρώπων της, αλλά θέτει επί τον τύπον των ήλων καίρια ερωτήματα του σύγχρονου κόσμου μας: Τι πόλη θέλουμε; Τι κοινωνία θέλουμε; Πώς φανταζόμαστε την σχέση κράτους-θεσμών και κοινωνίας; Πώς ορίζονται σήμερα οι έννοιες κοινωνική αυτονομία, αυτοθέσμιση, αυτοδιοίκηση; Και το πιο κρίσιμο από όλα :Σε ένα τοπικό και διεθνές περιβάλλον, όπου τα κράτη, οι θεσμοί και οι άνθρωποι μετασχηματίζονται για να ανταπεξέλθουν σε ένα δυστοπικό περιβάλλον κρίσεων και παγκοσμιοποιημένου πολέμου, οι κοινωνίες μας πραγματικά μπορούν; Και αν ναι, πώς; Με ποια κοινωνικά φαντασιακά και ποια κοινωνικά παραδείγματα;

Ομιλητές – Ομιλήτριες:

Γιάννης Μάγγος, πατέρας του Βασίλειου
Άννυ Παπαρούσσου – Δικηγόρος
Τάσης Παπαϊωάννου, ομότιμος καθηγητής αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ
Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις
Πολιτιστικός Σύλλογος “Παύλος Killah P Φύσσας”
Στέλιος Λογοθέτης, χημικός μηχανικός, πρώην Δήμαρχος Νίκαιας και Πειραιά
Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος
Γιώργος Τσεκούρας, Δρόμοι για την Ελευθερία
Ηλίας Σκόπας, αγροτικό κίνημα
Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών
Αριστοτέλης Χαντζής – Μέλος & Κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και απεργός πείνας από 5/2/2026 μέχρι θανάτου
Την εκδήλωση συντονίζει ο Νίκος Δασκαλοθανάσης, Kαθηγητής ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

Επιτροπή για την Ανάδειξη και την Υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και της Συλλογικής τους Μνήμης

Μail: sykapro_squat@riseup.net | Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Instagram: @sykapro | Twitter: @Prosfygika

The post Η «ανάπλαση» των Προσφυγικών: Η σύγκρουση δύο κόσμων & ένα καθαρό πολιτικό δίπολο first appeared on Aυτολεξεί.

Θεματική εβδομάδα: «Το στεγαστικό ζήτημα στη Θεσσαλονίκη: Πολιτική οικονομία, κοινωνικές συγκρούσεις και προοπτικές παρέμβασης»

Αντιμετωπίζοντας την κατοικία όχι μόνο ως κοινωνική ανάγκη αλλά και ως πεδίο οικονομικών σχέσεων, δημόσιων πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων, το εργαστήριο επιδιώκει να δημιουργήσει έναν χώρο συνάντησης μεταξύ ερευνητών, κινηματικών πρωτοβουλιών και θεσμικών δρώντων της πόλης.

Το σεμινάριο θα έχει τη μορφή εντατικών εργαστηριακών συναντήσεων συνδυάζοντας σύντομες εισηγήσεις διάρκειας 15–20 λεπτών και ανοιχτές, διαδραστικές συζητήσεις (βλ. το πρόγραμμα παρακάτω), από τις οποίες θα κρατηθούν πρακτικά και σημειώσεις προς δημιουργία σχετικού εγχειριδίου.

>> Φόρμα συμμετοχής και εγγραφής: https://forms.gle/QYoeMQDPXd8BcBuQA

Πέμπτη 26 Μαρτίου: Πολυχώρος Ύδρο (Ναυάρχου Κουντουριώτου 11)

Θεωρητικές προσεγγίσεις: Η πολιτική οικονομία της κατοικίας

12:00–13:00
Τι είναι πρόσοδος; Έννοιες και μηχανισμοί
Εισήγηση: Πάνος Χατζηπροκοπίου

13:00–14:00
Κράτος, πολιτικοί θεσμοί και κοινωνικά κινήματα στο πεδίο της κατοικίας
Εισήγηση: Αλέξανδρος Κιουπκιολής

14:00–14:30
Διάλειμμα

14:30–15:30
Δρώντες στην παραγωγή του χώρου και της κατοικίας
Εισήγηση: Νίκος Βράντσης

15:30–16:00
Συζήτηση και σύνθεση βασικών σημείων

Παρασκευή 27 Μαρτίου: Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ (Βασιλέως Ηρακλείου 12), Αίθουσα «Δημοσθένης Δώδος»

12:00–13:00
Το καθεστώς κατοικίας στην Ελλάδα: ιστορία και μετασχηματισμοί
Εισήγηση: Πλάτων Ισαΐας

13:00–14:00
Στεγαστικά κινήματα στην Ευρώπη: εμπόδια και προοπτικές
Εισήγηση: Εύα Μπεταβατζή

14:00–15:00
Διάλειμμα – Συζήτηση

15:00–16:00
Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει η έρευνα για το στεγαστικό
Εισήγηση: Eniko Vincze

Σάββατο 28 Μαρτίου: Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ (Βασιλέως Ηρακλείου 12), Αίθουσα «Δημοσθένης Δώδος»

12:00–12:30
Οι εμπειρίες του Φορέα Κοινωνικής Μίσθωσης στη Θεσσαλονίκη
Εισήγηση: Δήμητρα Σιατίτσα

12:30–13:15
Απέναντι στην ιδιοκτησιακή κοινή λογική: Μια αντι-ηγεμονική στρατηγική για το στεγαστικό κίνημα
Εισήγηση: Θόδωρος Καρυώτης

13:15–14:00
Τι λειτούργησε, τι όχι: εμπειρίες του στεγαστικού κινήματος
Εισήγηση: Νίκος Βράντσης

14:00–14:30
Διάλειμμα

14:30–15:30
Εργαστήριο: Συντεταγμένες έρευνας, κινήματος και θεσμών
Συντονισμός: Νάγια Τσελέπη

15:30–16:00
Συμπεράσματα και επόμενα βήματα

The post 26-28/03, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «Το Στεγαστικό Ζήτημα στη Θεσσαλονίκη: Πολιτική οικονομία, κοινωνικές συγκρούσεις & προοπτικές παρέμβασης» first appeared on Aυτολεξεί.

Η κατοικία είναι βασικό κοινωνικό αγαθό και υποδομή ζωής. Σε συνθήκες στεγαστικής κρίσης, εκτόξευσης των ενοικίων και εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου, η υπεράσπισή της απαιτεί αυτοοργάνωση, συλλογικές μορφές διαχείρισης, αλληλεγγύη, συμπερίληψη, ανοιχτότητα και δημοκρατική διακυβέρνηση. Εδώ και 16 χρόνια, τα Προσφυγικά αποτελούν μια τέτοια ζωντανή εμπειρία κοινωνικής κατοικίας στην πράξη. Μια κοινότητα που αριθμεί πάνω από 400 κατοίκους, Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, ανάμεσά τους 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες.

To CoHab, ως ομάδα έρευνας-δράσης για την προώθηση της συνεταιριστικής και συλλογικής κατοικίας, στηρίζει κάθε προσπάθεια στέγασης που βασίζεται στη δημοκρατική διακυβέρνηση, την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση τη συλλογική ή κοινοτική μορφή ιδιοκτησίας και τη απο-εμπορευματοποίηση της κατοικίας.

Τα αιτήματα της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών για συλλογική ιδιοκτησία και αποκατάσταση των κτιρίων δεν προκύπτουν από το πουθενά. Αντίθετα, εδράζονται σε διεθνείς εμπειρίες που αποδεικνύουν ότι η θεσμική αναγνώριση συλλογικών αυτοοργανωμένων μορφών στέγασης είναι εφικτή, λειτουργική και κοινωνικά ωφέλιμη. Οι καταλήψεις δεν αποτελούν απλώς μια αυθόρμητη αντίδραση στην έλλειψη στέγης. Αναδύονται σε περιόδους κρίσης των κυρίαρχων μοντέλων αστικής πολιτικής και θέτουν υπό αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η ιδιοκτησία, η ανακαίνιση και η διαχείριση του κτιριακού αποθέματος.

Η εμπειρία του Autorecupero στην Ιταλία, η υπόθεση της Casa Orsola στη Βαρκελώνη και οι Instandbesetzungen[1] στο Βερολίνο δείχνουν ότι πρακτικές που ξεκινούν από καταλήψεις, εγκαταλειμμένων -από τους ιδιοκτήτες και το κράτος- κτιρίων, μπορούν να μετασχηματιστούν σε θεσμικά κατοχυρωμένες μορφές κοινωνικής κατοικίας, με συμβάσεις παραχώρησης χρήσης, συλλογική διαχείριση και κοινωνικά κριτήρια πρόσβασης.

Instandbesetzungen, Βερολίνο

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το μοντέλο «areal redevelopment» στο Δυτικό Βερολίνο βασίστηκε σε μαζικές κατεδαφίσεις παλαιού κτιριακού αποθέματος και ανοικοδόμηση με κρατική επιδότηση. Η πολιτική αυτή οδήγησε σε εκτοπισμούς χαμηλόμισθων κατοίκων και σε έντονη κοινωνική δυσαρέσκεια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναδύθηκε το κίνημα των Instandbesetzungen, όπου ομάδες κατέλαβαν κενά και εγκαταλελειμμένα κτίρια, αναλαμβάνοντας οι ίδιες την επισκευή τους. Το 1981 ο αριθμός των κατειλημμένων κτιρίων έφτασε περίπου τα 165. Παρά τη σκληρή καταστολή και τις εκκενώσεις, περισσότερα από τα μισά κτίρια τελικά νομιμοποιήθηκαν με συμβάσεις μακροχρόνιας χρήσης ή ενοικίασης μέσα από τις οποίες οι ομάδες αναλάμβαναν εργασίες αποκατάστασης. Για τον σκοπό αυτό δημιουργήθηκε ένας θεσμικός μηχανισμός ρύθμισης των καταλήψεων σε αυτοοργανωμένες μορφές κατοίκησης[2], στο πλαίσιο μιας πολιτικής αστικής ανάπλασης που έδινε έμφαση στην διατήρηση της ιστορικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς παράλληλα με την παροχή προσιτής στέγης μέσω της άμεσης συμμετοχής των κοινοτήτων.

Αutoreccupero, Ιταλία

Το autorecupero στην Ιταλία αποτελεί ένα μοντέλο κοινωνικής και συνεταιριστικής κατοικίας που βασίζεται στην αυτο-αποκατάσταση εγκαταλελειμμένων ή δημόσιων κτιρίων από ομάδες κατοίκων, συχνά με αφετηρία πρακτικές κατάληψης. Στη δεκαετία του 1980 και 1990, σε πόλεις όπως η Ρώμη και το Μιλάνο, άδεια δημόσια κτίρια (πρώην σχολεία, στρατόπεδα, κοινωνικές κατοικίες) καταλήφθηκαν από στεγαστικές συλλογικότητες. Με το πέρασμα του χρόνου, ορισμένες από αυτές τις πρωτοβουλίες διαπραγματεύτηκαν με τις δημόσιες αρχές τη θεσμική αναγνώριση της χρήσης τους, υπό τον όρο ότι θα αναλάμβαναν οι ίδιες την ανακαίνιση και αποκατάσταση των κτιρίων. Το αποτέλεσμα ήταν η συγκρότηση στεγαστικών συνεταιρισμών, οι οποίοι υπέγραψαν συμβάσεις παραχώρησης χρήσης με τον δήμο (ή άλλους δημόσιους φορείς-ιδιοκτήτες), αναλαμβάνοντας την τεχνική αποκατάσταση με ίδια εργασία των μελών ή χαμηλού κόστους εργολαβίες, τη συλλογική διαχείριση του κτιρίου και την εξασφάλιση κοινωνικών κριτηρίων πρόσβασης. Στην Περιφέρεια Λάτσιο, το μοντέλο θεσμοθετήθηκε με τον Περιφερειακό Νόμο 55/11-12-1998 “Autorecupero del patrimonio immobiliare”[3], και παρά τις δυσκολίες λόγω της ασυνέπειας των δημόσιων φορέων στη Ρώμη έχουν επισκευαστεί με προσαρμοστική επανάχρηση 8 κτίρια που στεγάζουν πάνω από 100 νοικοκυριά.

Casa Orsola, Catalonia

Η περίπτωση της Casa Orsola στην Βαρκελώνη αποτελεί ένα σημαντικό παράδειγμα συλλογικής υπεράσπισης και πολιτικής ανυπακοής απέναντι σε διαδικασίες εκτοπισμού σε συνθήκες έντονης στεγαστικής πίεσης. Πρόκειται για μια πολυκατοικία στην περιοχή της Eixample, η οποία είχε αγοραστεί από ιδιωτική εταιρεία με στόχο τη μετατροπή των διαμερισμάτων σε βραχυχρόνιες μισθώσεις υψηλού κόστους επιλέγοντας να μην ανανεώσει τα μισθωτήρια στους ενοικιαστές που την κατοικούσαν μέχρι τότε. Οι ενοικιάστριες, με τη στήριξη του Συνδικάτου των Ενοικιαστών της Καταλονίας και ευρύτερων κοινωνικών δικτύων, οργανώθηκαν συλλογικά ενάντια στις εξώσεις, αναδεικνύοντας το ζήτημα όχι ως μεμονωμένη σύγκρουση ιδιοκτήτη-ενοικιαστή αλλά ως πρόβλημα κοινωνικής πολιτικής και προστασίας του δικαιώματος στην κατοικία.

Η έκβαση της υπόθεσης δεν περιορίστηκε στην αναστολή των εξώσεων. Μετά από έντονη κοινωνική και πολιτική πίεση, το κτίριο αγοράστηκε από τον Δήμο Βαρκελώνης σε συνεργασία με το ίδρυμα Hàbitat3, έναν μη κερδοσκοπικό φορέα κοινωνικής κατοικίας που ασχολείται με την παροχή κατοικίας σε ευάλωτα νοικοκυριά, με χρηματοδότηση από το Καταλανικό Ινστιτούτο Χρηματοδοτήσεων. Η παρέμβαση βασίστηκε στο θεσμικό εργαλείο του δικαιώματος προτίμησης και προαγοράς (tanteig i retracte), που επιτρέπει στη δημόσια διοίκηση να αποκτά ακίνητα σε περιοχές στεγαστικής έντασης όταν τίθενται προς πώληση. Η συγκεκριμένη ενεργοποίηση έδειξε ότι η αποτροπή εξώσεων μπορεί να συνδεθεί με τη διεύρυνση του κοινωνικού αποθέματος κατοικίας και με την ανάληψη δημόσιας ευθύνης για την προστασία του δικαιώματος στη στέγη. Παρότι οι ένοικοι δεν έγιναν οι ίδιοι συλλογικοί ιδιοκτήτες του κτιρίου, η περίπτωση της Casa Orsola λειτουργεί ως προηγούμενο, για το πως οργανωμένες κοινότητες μπορούν να διεκδικήσουν την παραμονή τους και την ενίσχυση της κοινωνικής λειτουργίας της κατοικίας, εκτός κερδοσκοπικών λογικών.

Σε αυτή τη συγκυρία, ο αγώνας των Προσφυγικών δεν αφορά μόνο ένα κτιριακό συγκρότημα. Αφορά το δικαίωμα των κοινοτήτων στη ζωή και στην πόλη, το δικαίωμα να παραμένουν, να αυτο-οργανώνονται και να διεκδικούν μορφές κατοικίας πέρα από τις λογικές της αγοράς.

Συλλογή Υπογραφών & Καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης

Αντί επιλόγου: “Κοινωνική” κατοικία;

Η καταχρηστική αναφορά της «κοινωνικής κατοικίας» στο δημόσιο λόγο δε γίνεται για πρώτη φορά. Μέσα από πολιτικές όπως το πρόσφατο νομοσχέδιο για την λεγόμενη «κοινωνική αντιπαροχή», και υπό το πρόσχημα της αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης, βλέπουμε προτάσεις που ανοίγουν το δρόμο για την παραχώρηση δημόσιας γης και κτιριακού αποθέματος σε μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, μέσω συμπράξεων που μετατρέπουν τη στέγη σε νέο πεδίο επενδυτικής αξιοποίησης.

Αντί να ενισχύονται οι ήδη υπαρκτές, από τα κάτω προσπάθειες για συνεταιριστική και κοινοτική κατοικία, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας πραγματικά κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής, το θεσμικό πλαίσιο φαίνεται να τις παρακάμπτει. Η «κοινωνική κατοικία» κινδυνεύει να λειτουργήσει ως επίφαση που νομιμοποιεί περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης και εμπορευματοποίηση της κατοικίας. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει!

Πληροφορίες για το πρόγραμμα δράσεων στα προσφυγικά: στο instagram & την ιστοσελίδα της Κοινότητας

[1] rehab squatting: καταλήψεις με στόχο την επισκευή/αποκατάσταση
[2] Stattbau: Sanierungsträger / ενδιάμεσος φορέας υλοποίησης και διαπραγμάτευσης
[3] Αυτο-αποκατάσταση του κτιριακού αποθέματος

The post Για το δικαίωμα στην κατοικία και την κοινοτική αυτοοργάνωση στις γειτονιές first appeared on Aυτολεξεί.

1. Τα Προσφυγικά είναι ετοιμόρροπα

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι απολύτως εντάξει στατικά. Εσωτερικά συντηρούνται διαρκώς από τους κατοίκους εδώ και δεκαετίες. Η επιπλέον συντήρηση που χρειάζονται είναι εξωτερική για την ποία υπάρχει ήδη πλάνο από την Κοινότητα.

2. Τα Προσφυγικά είναι εγκαταλελειμμένα, κανείς δεν μένει εκεί

Όχι. Τα Προσφυγικά δεν είναι εγκαταλελειμμένα, εκεί κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι. Άνθρωποι από-τα-κάτω, τόσο ελληνικής καταγωγής όσο και 27 διαφορετικών εθνικοτήτων που υμβιώνουν αρμονικά. Με το πλάνο που έχει εκδώσει η Περιφέρεια Αττικής, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποστούν βίαιη εκκένωση και θα βρεθούν στον δρόμο.

3. Στα Προσφυγικά μένουν μόνο αναρχικοί

Όχι. Στα Προσφυγικά μένουν άνθρωποι πολλών και διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, μεταξύ των οποίων και αναρχικοί/ες.

4. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί ανομία και επιθετικότητα

Όχι. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αρμονική συμβίωση εκατοντάδων διαφορετικών ανθρώπων και η αλληλεγγύη. Η μόνη επιθετικότητα που υπάρχει στη γειτονιά είναι από την αστυνομία, που έχει προβεί σε κατασταλτικές επιθέσεις πολλές φορές, πνίγοντας με χημικά τη γειτονιά και χωρίς να υπολογίζουν ούτε τα 50 παιδιά (από 4 μηνών μέχρι 17 χρονών), τους ηλικιωμένους και τους άρρωστους, ούτε και τους ασθενείς και τους εργαζόμενους του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” και του νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ, που βρίσκονται ακριβώς δίπλα.

5. Στα Προσφυγικά μένουν χρήστες ουσιών και γίνεται διακίνηση ναρκωτικών

Όχι. Καμία διακίνηση ουσιών δεν γίνεται στα Προσφυγικά, καθώς το 2010 οι κάτοικοι οργανώθηκαν ακριβώς πάνω στην ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι ναρκομαφίες, τις οποίες εκδίωξαν από τη γειτονιά με πολύ μεγάλο αγώνα. Στο Καταστατικό Πλαίσιο της Κοινότητας, που συγκροτήθηκε εκείνη την περίοδο, μεταξύ άλλων, δεν επιτρέπεται η εμπορία ουσιών. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι παρ’ όλο που στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ στεγάζεται μονάδα του ΟΚΑΝΑ, η συγκεκριμένη είναι η μόνη μονάδα απ’ έξω από την οποία δεν γίνεται διακίνηση από ναρκομαφίες, γιατί οι κάτοικοι περιφρουρούν τη γειτονιά και δεν το επιτρέπουν. Όσο για τα άτομα που είναι χρήστες και χρήστριες ουσιών, η Δομή Υγείας της Κοινότητας σε συνεργασία με δομές του 18άνω, ψυχιάτρους και ψυχολόγους, φροντίζουν για την απεξάρτησή τους.

6. Το κράτος θέλει να κάνει κοινωνικές κατοικίες στα Προσφυγικά

Όχι. Το κράτος στοχευμένα αποσιωπεί ότι τα Προσφυγικά είναι ήδη κοινωνικές κατοικίες εδώ και δεκαετίες, καθώς μένουν άνθρωποι από πολλές ευάλωτες ομάδες (ηλικιωμένοι/ες ασθενείς, άστεγοι/ες, άνθρωποι με ψυχικό πόνο, πρόσφυγες, μετανάστες/τριες, μονογονεϊκές οικογένειες, παιδιά). Το κράτος θέλει να εκμεταλλευτεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά φιλέτα στο κέντρο της Αθήνας και να “εξευγενίσει” ολόκληρη τη γειτονιά των Αμπελοκήπων, μετατρέποντας την περιοχή σε τουριστικό οικόπεδο και ανεβάζοντας το κόστος ζωής, γεγονός που θα επηρεάσει τη ζωή όλων των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.

7. Το κράτος θέλει να κάνει δομές φιλοξενίας για τους συγγενείς των θεραπευόμενων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”

Όχι. Στα Προσφυγικά υπάρχουν ήδη Δομές Φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών, τις οποίες έχουν φτιάξει οι ίδιοι οι κάτοικοι σε συνεργασία με τον Σύλλογο Εργαζομένων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”. Το κράτος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους, εφόσον υπάρχουν αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία κράτους και εκκλησίας πέριξ του νοσοκομείου. Κάποια από αυτά είναι αναξιοποίητα και κάποια τα εκμεταλλεύονται, αισχροκερδώντας σε βάρος ανθρώπων σε ανάγκη. Φυσικά στην απαξίωση των ζωών των ασθενών προστίθεται η υποστελέχωση και η υποβάθμιση των νοσοκομείων και η ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Επομένως, το μόνο που ενδιαφέρει το κράτος είναι να εκδιώξει τους κατοίκους των Προσφυγικών, χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά.

8. Το κράτος θέλει να δώσει 15 εκατομμύρια για τα Προσφυγικά γιατί νοιάζεται για την πολιτιστική και εθνική κληρονομιά

Όχι. Το κράτος δεν νοιάζεται για την πολιτιστική και εθνική κληρονομιά. Νοιάζεται μόνο για έργα βιτρίνας. Το κράτος είναι αυτό που εκδίωξε τους περισσότερους από τους πρώτους κατοίκους των Προσφυγικών, στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, με αναγκαστική απαλλοτρίωση των σπιτιών τους. Στη συνέχεια, δημιούργησε μια γειτονιά–φάντασμα και άφησε σκόπιμα τα κτήρια και τον περιβάλλοντα χώρο να ρημάζουν. Η Τεχνική Δομή των Προσφυγικών είναι αυτή που εδώ και χρόνια συντηρεί τα κτήρια, προστατεύοντάς τα από τη φθορά του χρόνου και ολόκληρη η κοινότητα διατηρεί τα Προσφυγικά ως μνημείο ζωντανής ιστορίας και μνήμης, με τη διοργάνωση δεκάδων εκδηλώσεων μέσα στα χρόνια και τη συνεργασία με πολιτιστικούς φορείς και συλλόγους της γειτονιάς και ευρύτερα. Τέλος, η Κοινότητα έχει αποφασίσει και σχεδιάσει την εξωτερική αποκατάσταση και συντήρηση των κτηρίων, με δική της εργασία και χρήματα, τα οποία φυσικά δεν θα είναι σε καμία περίπτωση 15 εκ., οπότε επιβεβαιώνουμε ότι πρόκειται για μεγάλη μπίζνα…

9. Τα Προσφυγικά είναι ένα γκέτο, κλειστό και περιχαρακωμένο και δεν μπορεί κάποιος να πάει

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι μια ανοιχτή ζωντανή γειτονιά που παράγει πολιτιστικό, πολιτικό και κοινωνικό έργο, όχι μόνο για τους κατοίκους της, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί τα Προσφυγικά οποιαδήποτε στιγμή, σε μία από τις προγραμματισμένες ξεναγήσεις που γίνονται κάθε τόσο, σε κάποια δράση μιας από τις 22 αυτοοργανωμένες δομές της, για να παρακολουθήσει ταινίες από τη Δομή Σινεμά, για να πιει καφέ στο συλλογικό καφενείο κάθε Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή, για να επισκεφθεί τον Αυτοοργανωμένο Φούρνο, για να παρακολουθήσει την ανοιχτή Συνέλευση των κατοίκων.

10. Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση λίγων περιθωριακών ατόμων

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση όλων μας. Είναι ένα μοναδικό εγχείρημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που έχει γίνει αντικείμενο έρευνας και μελέτης από πανεπιστήμια ως ένα αξιόλογο μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης, το οποίο μπορεί να αποτελέσει έμπνευση και σε άλλες γειτονιές για να αυτοοργανωθούν. Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής.

+1 μύθος…
11. Καλά όλα αυτά, αλλά στο τέλος τα Προσφυγικά θα τα πάρει το κράτος

Όχι! Με τίποτα. Τα Προσφυγικά θα παραμείνουν στο σύνολο των κατοίκων τους, σε ολόκληρη την κοινωνία, στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών που παίρνει την ευθύνη και θα σηκώσει το κόστος αυτού του αγώνα. Η Κοινότητα αυτή μετράει 16 χρόνια ζωής, μετράει 22 αυτοοργανωμένες δομές, μετράει πάνω από 27 εθνικότητες και αντίστοιχες γλώσσες, μετράει πολλές θρησκείες, μετράει αμέτρητες ώρες συνελεύσεων, μετράει ζωές πολλών ανθρώπων οι οποίες “μετράνε” μέσα σε αυτά τα 14,5 στρέμματα πολύ περισσότερο από όσο “μετράνε” μέσα στα κρατικά κτήρια, στα σύνορα ή στα νερά του Αιγαίου, μετράει πολλά γέλια παιδιών, μα κυρίως μετράει τα άστρα ενός ουρανού που ονειρεύτηκαν πολλοί άνθρωποι πολλών εποχών και πολλών γεωγραφιών.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ #saveprosfygika ΚΑΛΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ, ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΧΑΘΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ° ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΨΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ.

Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της κοινότητας των προσφυγικών που εκφράζονται μέσω της απεργίας πείνας:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
Επιτροπή για την υπεράσπιση και την ανάδειξη της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και της συλλογικής τους μνήμης

———————————————————————————-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

H Συνέλευση & η Κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

ΒΙΝΤΕΟ: Συνέντευξη Τύπου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας – Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας

The post 10+1 ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΤΗΣ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ. Εσύ το ήξερες; first appeared on Aυτολεξεί.

Τα προσφυγικά μαζί με την Επιτροπή για την ανάδειξη και την υπεράσπιση της Κοινότητας και της συλλογικής της μνήμης, καθώς επίσης μαζί με τους αλληλέγγυους με την Κοινότητα δικηγόρους της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας Κώστα Παπαδάκη και Παναγιώτη Αντωνίου πραγματοποίησαν συνέντευξη τύπου στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών με θέμα την επικείμενη εκκένωση των Προσφυγικών, το πλάνο υπεράσπισης της Κοινότητας και τη στήριξη στον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή. Στη συνέντευξη παρεμβαίνουν η δικηγόρος Άννυ Παπαρρούσου, οι ομότιμοι καθηγητές της Σχολής αρχιτεκτόνων ΕΜΠ Τάσης Παπαϊωάννου και Σταύρος Σταυρίδης και η αρχιτεκτόνισσα, από την “Ενωτική πρωτοβουλία κατά των πλειστηριασμών”, Τόνια Κατερίνη. Βιντεοσκόπηση συνέντευξης: omniatv.com.

Το καλοκαίρι του 2025, υπογράφηκε προγραμματική Σύμβαση μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής, ως κύριου φορέα του έργου, του Υπουργείου Πολιτισμού και της Δ.ΥΠ.Α., που προβλέπει την υποτιθέμενη “ανάπλαση-αποκατάσταση” των τεσσάρων πρώτων μπλοκ πολυκατοικιών των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας.

Με βάση το χρονοδιάγραμμα της Σύμβασης, η Κοινότητα εκτιμά την άμεση έξωση και εκδίωξη των 400 και πλέον κατοίκων από τις πολυκατοικίες των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας εντός των επόμενων μηνών.

Η Κοινότητα δηλώνει ότι δεν θα παραχωρήσει σπιθαμή γης στο καθεστώς και στις εταιρείες του και έχει πάρει την απόφαση να υπερασπιστεί μέχρι τέλους την κοινωνική της πρόταση, τους ανθρώπους της, τις δομές της και την ιστορική της μνήμη, και στο πλαίσιο αυτό το μέλος της Αριστοτέλης Χαντζής έχει ξεκινήσει απεργία πείνας μέχρι θανάτου από τις 5 Φεβρουαρίου.

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών & Επιτροπή για την ανάδειξη και την υπεράσπιση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και της συλλογικής τους μνήμης

Οι αυτόνομες αστικές κοινότητες είναι ανάσα οξυγόνου και πολιτικής ενδυνάμωσης στην πόλη, γι’ αυτό καλούμε όλες και όλους τους κατοίκους να τις υπερασπιστούν!

Ακολουθεί η ανακοίνωση και τα αιτήματα του απεργού πείνας:

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ – Μήνυμα προς την κοινωνία, την οικογένειά μου, τις φίλες και τους φίλους μου:

Ονομάζομαι Αριστοτέλης Χαντζής, ως μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, προχωράω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου αναγνωρίζοντας σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ως κοινωνικές κατοικίες και ως δομή αλληλεγγύης για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ως μια οργανωμένη κοινότητα αγώνα.

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι μέρος της συνολικής επίθεσης του κράτους και του καπιταλισμού στον κόσμο της κοινότητας, της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και των κοινωνικών αντιστάσεων.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών γεννήθηκε την περίοδο του 2010, μια περίοδο που η ελλαδική κοινωνία βρισκόταν συνεχώς στο δρόμο, σε συνελεύσεις στις πλατείες και σε δομές αλληλεγγύης προσπαθώντας να βρει μια λύση ζωής απέναντι στην μπότα του καθεστώτος των μνημονίων. Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι κομμάτι και συνέχεια αυτού του κινήματος, και ως τέτοια συνεχίζει να συμμετέχει στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Το κράτος, όσες κυβερνήσεις πέρασαν, μεθόδευσε την εγκατάλειψη και την υποβάθμιση των Προσφυγικών, ως πάγια τακτική πριν την επέλαση του εξευγενισμού. Μέσα σε αυτά τα χρόνια χρησιμοποίησε κάθε ανήθικο μέσο για τον σκοπό της κερδοσκοπίας ιδιωτών, εργολάβων, εταιριών και την ενίσχυση του πολιτικού πελατολογίου περιφερειαρχών, δημοτικών αρχόντων και της κυβέρνησης. Αν δεν υπήρχε η κοινότητα να φροντίζει τα κτήρια των Προσφυγικών όλα αυτά τα χρόνια, θα είχαν γκρεμιστεί προ πολλού.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί κοινωνική πρόταση απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που μας σπρώχνουν τα κράτη και ο καπιταλισμός. Έχουμε χτίσει 22 δομές αλληλεγγύης για την παιδεία, την υγεία, την τροφή, την κουλτούρα, την τέχνη, την τεχνική υποστήριξη των κατοικιών, την ενδυνάμωση και την συλλογικοποίηση των γυναικών και των θηλυκοτήτων, τον εκδημοκρατισμό της οικογένειας, την συμμετοχικότητα του ατόμου στις κοινές υποθέσεις. Χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας, φιλίας, αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας. Αυτές οι σχέσεις και οι δομές δεν περιορίζονται σε κάποια μέλη αλλά είναι η κοινωνική μας πρόταση για όλη την κοινωνία. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά μέσω των εβδομαδιαίων γενικών συνελεύσεων και των ολομελειακών συνεδρίων.

Στόχος μας είναι η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων. Στόχος μας είναι η δημιουργία του κόσμου της κοινότητας και των δομών αλληλεγγύης που στηρίζουν τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Μέσω της απεργίας πείνας, σας προσκαλώ να δείτε από κοντά αυτήν την κοινότητα, τις δομές αλληλεγγύης και τους κατοίκους της, να γνωριστείτε μαζί μας, να διευρύνουμε τον κόσμο της κοινότητας, να ενώσουμε τις φωνές, την αγωνία μας για τη ζωή και τους αγώνες μας!

Σχετικά με την απεργία πείνας μέχρι θανάτου:

Ως Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών πήραμε την απόφαση να υπερασπιστούμε μέχρι τέλους την κοινωνική μας πρόταση, τους ανθρώπους, τις δομές και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Είναι ξεκάθαρη επιλογή μας και ευθύνη μας να δώσουμε ακόμα και τη ζωή μας για τη συνέχεια της ζωής. Διότι γνωρίζουμε ότι αν τα Προσφυγικά εκκενωθούν, μεγάλη μερίδα από εμάς θα βρεθεί στο δρόμο. Οι ηλικιωμένοι και οι ασθενείς θα πεθάνουν στο δρόμο και τα παιδιά θα χάσουν τη στέγη και σχολεία τους με ανυπολόγιστες συνέπειες για την σωματική ή την ψυχική τους υγεία και την πορεία της ζωής τους. Πάνω σε αυτή τη συλλογική απόφαση υπεράσπισης αποφάσισα εθελοντικά να προχωρήσω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου με ύψιστο σεβασμό προς τη ζωή.

Η μέθοδος που έχω επιλέξει επιτρέπει στον απεργό να έχει μια μακρά απεργία πείνας, ώστε να μπορέσει να υπάρχει το κατάλληλο χρονικό διάστημα για να επικοινωνηθούν τα αιτήματα προς την κοινωνία. Φυσικά γνωρίζω ότι μπορεί να έχω επιπλοκές στην υγεία μου από τις πρώτες μέρες και καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας, όχι τόσο από την ασιτία αλλά από ανακοπή καρδιάς. Επίσης γνωρίζω ότι ακόμα και σε μια νικηφόρα έκβαση, η χρόνια ασιτία μπορεί να μου προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες κυρίως στο νευρικό μου σύστημα, ακόμα και την περίοδο της αποκατάστασης.

Η δίαιτα μου περιλαμβάνει:
Νερό, Τσάι, 10-25 gr Ζάχαρη ημερησίως, 1-1,5 κουταλάκι Αλάτι ημερησίως, Βιταμίνες Β1, Β6, Β12, Μαγνήσιο και Κάλιο.

Τα αιτήματα αυτής της απεργίας πείνας είναι:

1. ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

2. ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

3. ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Αριστοτέλης Χαντζής
Μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας
5/2/2026

The post ΒΙΝΤΕΟ: Συνέντευξη Τύπου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας – Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας first appeared on Aυτολεξεί.