Οι συλλογικότητες που υπογράφουμε αυτό το κείμενο δραστηριοποιούμαστε για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη στέγη. Βιώνουμε καθημερινά τι σημαίνει να μην ξέρεις αν θα μπορείς να πληρώσεις το επόμενο ενοίκιο, αν θα αναγκαστείς να φύγεις από τη γειτονιά σου, αν θα βρεις μια αξιοπρεπή κατοικία που να μπορείς να αντέξεις οικονομικά. Βλέπουμε ανθρώπους να περικόπτουν βασικές ανάγκες, να χάνουν την κατοικία τους, να αναβάλλουν τη ζωή τους. Και μας εξοργίζει να ακούμε να παρουσιάζονται ως «λύσεις» πολιτικές που έχουν ήδη επιδεινώσει αυτή την κατάσταση ή που προστατεύουν τα κέρδη όσων επωφελούνται από την κρίση.

Ποιος ευθύνεται για το στεγαστικό πρόβλημα;

Η στεγαστική κρίση δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε εξηγείται απλώς με αφηρημένη επίκληση στην «προσφορά και τη ζήτηση». Είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της στρατηγικής επιλογής της κυβέρνησης για την μετατροπή της κατοικίας σε επενδυτικό προϊόν, που αυξάνει την κερδοφορία όσων εκμεταλλεύονται ακίνητα και οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερους αποκλεισμούς. Η Golden Visa, η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των βραχυχρόνιων μισθώσεων, οι πλειστηριασμοί και η μεταβίβαση υποθηκευμένων κατοικιών σε funds και servicers, οι εξώσεις-εξπρές, η επιδότηση της ζήτησης χωρίς έλεγχο των τιμών, είναι διαφορετικές όψεις μιας πολιτικής που ενθάρρυνε την κερδοσκοπική χρήση της κατοικίας και περιόρισε την πρόσβαση όσων τη χρειάζονται για να ζήσουν.

Τα υφιστάμενα μέτρα

Μεγάλο τμήμα της σημερινής στεγαστικής πολιτικής είναι όχι απλώς ανεπαρκές αλλά αντιπαραγωγικό. Τα προγράμματα «Σπίτι μου», με κύριο στόχο την αναθέρμανση του δανεισμού, διοχετεύουν χρήμα σε μια αγορά με περιορισμένη προσφορά προσιτών κατοικιών, εκτοξεύοντας τις τιμές. Οι επιδοτήσεις ανακαίνισης και οι φοροαπαλλαγές στους εκμισθωτές αναβαθμίζουν ιδιωτικές περιουσίες, αλλά δεν εξασφαλίζουν προσιτά ενοίκια. Τα επιδόματα και οι επιστροφές ενοικίου χωρίς έλεγχο των μισθωμάτων, μπαίνουν στις τσέπες των εκμισθωτών και αυξάνουν τα ενοίκια. Η λεγόμενη «Κοινωνική Αντιπαροχή» παραδίδει δημόσια γη σε ιδιώτες κατασκευαστές, με πενιχρά κοινωνικά ανταλλάγματα – 30% των παραγόμενων κατοικιών – και καμία ουσιαστική εγγύηση ότι αυτές θα είναι πραγματικά προσιτές ή ότι θα παραμείνουν δημόσιες σε βάθος χρόνου. Οι φορολογικές ελαφρύνσεις σε κατασκευαστές δεν έχουν καμία αξία, αν αυτοί τελικά θα χτίζουν μονο πολυτελείς κατοικίες που απευθύνονται σε υψηλά εισοδήματα και τη διεθνή ζήτηση.

Αν και σε σωστότερη κατεύθυνση, οι περιορισμοί στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, εφαρμόζονται προσωρινά και σε λίγες μόνο κορεσμένες περιοχές, οι παρεμβάσεις για τα κενά ακίνητα στηρίζονται αποκλειστικά σε κίνητρα προς τους ιδιοκτήτες χωρίς όρους, και η ελάχιστη δημόσια παραγωγή κατοικίας αφορά μόνο συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση διαβρώνει τα δικαιώματα των ενοικιαστών: θεσμοθετεί εξώσεις-εξπρές, προωθεί έναν «Τειρεσία ενοικιαστών» και κάνει τη μισθωτική σχέση πιο επισφαλή προς όφελος του ήδη ισχυρότερου μέρους, των εκμισθωτών.

Όσον αφορά την αντιπολίτευση, δυστυχώς η κριτικη τους αρκείται σε μπαλώματα και υποσημειώσεις πάνω στο κυβερνητικό πρόγραμμα, χωρίς διάθεση για ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης. Δεν μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Δεν μπορουν να συνδυαστούν μέτρα κοινωνικής προστασίας με τη διατήρηση ενός κερδοσκοπικού μοντέλου γης και κατοικίας που βασίζεται σε υπεραποδόσεις για εκμισθωτές, developers, funds και επενδυτές. Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία συλλογή φοροαπαλλαγών, δανείων, επιδοτήσεων και συμπράξεων με “developers”, αλλά αλλαγή κατεύθυνσης του μοντέλου στεγαστικής πολιτικής.

Διεκδικούμε:

1. Άμεση παρέμβαση στην αγορά ενοικίου. Πλαφόν στις αυξήσεις και ανώτατα μισθώματα που θα συνδέονται με την αντικειμενική αξία, την ποιότητα, την παλαιότητα και την ενεργειακή απόδοση της κατοικίας. Παράλληλα, ουσιαστική διεύρυνση των δικαιωμάτων των ενοικιαστών: μεγαλύτερη ελάχιστη διάρκεια μίσθωσης, κατάργηση των εξώσεων-εξπρές, ολική προστασία από τις εξώσεις για ευάλωτα νοικοκυριά, οριστική εγκατάλειψη του «Τειρεσία ενοικιαστών», ποιοτικοί έλεγχοι στις ενοικιαζόμενες κατοικίες και μεταφορά της μεσιτικής αμοιβής αποκλειστικά στον εκμισθωτή.

2. Να σταματήσει η κερδοσκοπική αλλαγή χρήσης της κατοικίας. Η κατοικία υπάρχει πρωτίστως για να στεγάζει νοικοκυριά, δεν είναι εισιτήριο εισόδου στην ΕΕ, τουριστικό κατάλυμα ή επενδυτικό προϊόν. Οι βραχυχρόνιες μισθώσεις είναι εμπορικές και όχι αστικές μισθώσεις. Χρειάζεται μόνιμο πλαίσιο που να επιτρέπει στους δήμους να επιβάλλουν περιορισμούς ή απαγόρευση νέων βραχυχρόνιων μισθώσεων ανάλογα με τη στεγαστική πίεση κάθε περιοχής. Η Golden Visa για επενδύσεις σε κατοικία πρέπει να καταργηθεί πλήρως, ακόμη και για αλλαγή χρήσης που μετατρέπουν πρώην βιομηχανικούς, γραφειακούς ή άλλους χώρους σε πανάκριβα, κακής ποιότητας πολύ μικρά διαμερίσματα.

3. Ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας. Να απαγορευτούν οι πλειστηριασμοί κύριας κατοικίας και να δημιουργηθεί ευνοϊκό πλαίσιο αποπληρωμής για τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες με μείωση χρεών. Το μοντέλο των servicers, που επιδιώκουν τη μέγιστη απόδοση από υποθηκευμένες κατοικίες μέσω κατασχέσεων και πλειστηριασμών, πρέπει να καταργηθεί. Δεν είναι δυνατόν οικογένειες να χάνουν τα σπίτια τους για να διαφυλάσσεται η κερδοφορία διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών.

4. Ένα διαφορετικό, πολυεπίπεδο μοντέλο κοινωνικής κατοικίας, που διατίθεται μακροχρόνια προς ενοικίαση με κοινωνικά κριτήρια και τιμές σημαντικά χαμηλότερες από τις αγοραίες. Με γενναία δημόσια χρηματοδότηση για παραγωγή, απόκτηση, ανακαίνιση και διαχείριση κατοικιών από δημόσιους, δημοτικούς, συνεταιριστικούς και άλλους μη κερδοσκοπικούς φορείς, χωρίς ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας και χωρίς περιθώριο κέρδους για εργολάβους.

5. Προτεραιότητα στην ανακαίνιση και επανάχρηση του υφιστάμενου κτιριακού αποθέματος, και όχι στις νέες κατασκευές που έχουν μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και σε απόβλητα. Χρειάζεται δημόσια χρηματοδότηση και τεχνική βοήθεια για να αναβαθμίζονται ενεργειακά και να ενισχύονται στατικά τα παλιά κτίρια, να μετατρέπονται σε κατοικίες κενοί ή αναξιοποίητοι χώροι (γραφεία, εργοστάσια), και φορολογικά κίνητρα (π.χ. μειωμένος ΦΠΑ στις ανακαινίσεις) ώστε να συμφέρει περισσότερο η ανακαίνιση από το γκρέμισμα και το ξαναχτίσιμο.

6. Ουσιαστικά μέτρα για όσα ακίνητα διατηρούνται κενά και εκτός χρήσης, με κλιμακωτό φόρο αδράνειας και εξαιρέσεις με κοινωνικά κριτήρια, παράλληλα με κίνητρα και ανταποδοτικούς μηχανισμούς μακροχρόνιας παραχώρησης σε δημοτικούς, δημόσιους φορείς για κοινωνική μίσθωση.

Η στεγαστική κρίση δεν θα λυθεί με παραλλαγές της ίδιας πολιτικής που την δημιούργησε. Χρειάζεται ρήξη με το μοντέλο που μετέτρεψε τη στέγη σε επενδυτικό προϊόν και άφησε την κοινωνική πλειοψηφία εκτεθειμένη στις τιμές και τις διαθέσεις της αγοράς. Η κατοικία είναι βασική ανθρώπινη ανάγκη και ως εκ τούτου κοινωνικό δικαίωμα. Πρέπει να εξασφαλιστεί για τον καθένα και την καθεμία, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει ότι θα περιοριστούν τα κέρδη εκείνων που μέχρι σήμερα επωφελούνται από την κρίση.

Υπογράφουν (αλφαβητικά):

– Γειτονιές για το Δικαίωμα στη Στέγαση

– Ελληνικό Δίκτυο για το Δικαίωμα στη Στέγη και την Κατοικία

– Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης

– Ενωτική Πρωτοβουλία κατα των Πλειστηριασμών

– Μαχαλάς Μεταξουργείου

– ΞΕΣΠΙΤΟΓΑΤΟΣ

– Συνέλευση Κατοίκων Μεταξουργείου Κεραμεικού

– Architects for Climate Action Network Greece

– CoHab

– Gentrification skg

– HARTA

Στηρίζουν (αλφαβητικά):

– ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ – Συντονισμός πολιτών και συλλογικοτήτων για το οριστικό κλείσιμο της εγκατάστασης της Φυλής

– Εναλλακτική Δράση για Ποιότητα Ζωής

– Οικοφεμινιστική Ομάδα

– Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού

– Σύλλογος Διεπιστημονικής Δημιουργίας Χωροχρόνος – SPACETIME

– ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ/ Naturefriends Greece

– QUOKKA Action Research Collective

The post Αλλαγή πορείας στη στεγαστική πολιτική τώρα! first appeared on Aυτολεξεί.

Ακολουθεί σχετική ανακοίνωση του σωματείου ενοικιαστριών Θεσσαλονίκης:

Ως σωματείο ενοικιαστριών Θεσσαλονίκης στεκόμαστε στο πλευρό της Kasa Invisível, κατάληψη στέγης και κοινωνικό κέντρο στην πόλη Belo Horizonte της Βραζιλίας, που βρίσκεται αντιμέτωπη με άμεσο κίνδυνο έξωσης έπειτα από πρόσφατη δικαστική απόφαση.

Η Kasa λειτουργεί από το 2013. Δεν προσφέρει μόνο στέγη, αλλά αποτελεί κοινωνικό κέντρο και φιλοξενεί συνεργατικά εγχειρήματα, ενώ έχει αναπτύξει ένα ευρύ δίκτυο αλληλεγγύης με άλλες καταλήψεις, αστέγους και κοινωνικά κινήματα της πόλης. Αποτελεί έναν αναγκαίο χώρο κατοικίας, συλλογικής οργάνωσης, πολιτιστικής δημιουργίας και πολιτικής συνάντησης για την κοινότητα του Belo Horizonte.

Στις 21 Αυγούστου, ανήμερα της Εθνικής Ημέρας Στέγασης στη Βραζιλία, η απόπειρα έξωσης αποτράπηκε χάρη στη μαζική και αποφασιστική κινητοποίηση. Κοινωνικά κινήματα, καταλήψεις στέγης, σωματεία, συλλογικότητες, νομικοί και εκατοντάδες αλληλέγγυοι απέδειξαν ότι η συλλογική αντίσταση φέρνει αποτέλεσμα.

Η συλλογικότητα συνεχίζει τον νομικό αγώνα για την ανατροπή της απόφασης και καλεί κινήματα και συλλογικότητες από όλο τον κόσμο να στηρίξουν την αντίσταση στην έξωση με ψηφίσματα, φωτογραφίες και βίντεο αλληλεγγύης, πανό, αφίσες και δημόσιες δράσεις.

Οι δεσμοί της Kasa Invisível με το κίνημα στέγης στην Ελλάδα έχουν ήδη τη δική τους ιστορία. Μέλη της κατάληψης έχουν βρεθεί στην Ελλάδα και έχουν παρουσιάσει τους αγώνες στέγης.

Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι το Belo Horizonte, στεκόμαστε απέναντι στις εξώσεις, στον εκτοπισμό και στην εμπορευματοποίηση της κατοικίας και της πόλης. Υπερασπιζόμαστε τους χώρους που στεγάζουν τους ανθρώπους της πόλης, τις κοινότητες και τους αγώνες μας.

Η αλληλεγγύη είναι η δύναμή μας.
Η Kasa μένει!

>> Περισσότερες πληροφορίες και το διεθνές κάλεσμα ΕΔΩ: https://kasainvisivel.org/2026/08/12/risk-of-eviction-kasa-invisivel/

#KasaInvisívelFica #StopEvictions #DireitoÀMoradia #HousingForAll #BeloHorizonte #Solidarity

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Casa Encantada – Ένα πορτρέτο του αγώνα για στέγαση στο Belo Horizonte (το βιβλίο σε μορφή pdf)

The post Αλληλεγγύη στην Kasa Invisível (την αόρατη κατοικία) στη Βραζιλία – Η Kasa μένει! first appeared on Aυτολεξεί.

Οδεύουμε σε έναν επικίνδυνο δρόμο. Οι ευάλωτες κοινότητες βρίσκονται αντιμέτωπες με ολοένα μεγαλύτερες απειλές. Η κλιματική κρίση ξεπερνά ακόμη και τις χειρότερες προβλέψεις των επιστημόνων. Ο αυταρχισμός δεν αποτελεί πια μια μακρινή πιθανότητα. Κερδίζει έδαφος, την ώρα που η δημοκρατία υποχωρεί σε πολλές περιοχές του κόσμου. Με την επιστροφή του Τραμπ, δημόσιες υπηρεσίες και πολιτικές που αφορούν την εκπαίδευση, τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη μετανάστευση, την υγειονομική περίθαλψη και τα προγράμματα διαφορετικότητας ξηλώνονται η μία μετά την άλλη.

Την ίδια στιγμή, η εμπιστοσύνη στη δημοκρατία διαβρώνεται – ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους. Όπως επισημαίνει ο πολιτικός επιστήμονας Steven Levitsky, ένα μέρος του προβλήματος έχει να κάνει με το κίνητρο. Η πολιτική δεξιά αγωνίζεται για ένα σαφές, έστω και επικίνδυνο, όραμα. Η αριστερά, αντίθετα, συχνά περιορίζεται στο να αγωνίζεται εναντίον αυτού του οράματος, χωρίς να καταφέρνει να προτείνει πειστικές εναλλακτικές.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε; Να χτίσουμε. Να ξεφύγουμε από τη λογική που περιορίζεται στη μεταρρύθμιση προβληματικών συστημάτων και να στρέψουμε την ενέργειά μας στη δημιουργία νέων θεσμών και δομών από τα κάτω. Το σημαντικό είναι ότι δεν χρειάζεται να αρχίσουμε από το μηδέν. Η ιστορία μάς προσφέρει ήδη πολλά παραδείγματα.

Ενδυναμωμένες κοινότητες: Χτίζοντας δύναμη από τα κάτω

Όπως σημειώνει ο οργανωτής Marshall Ganz, εξουσία σημαίνει ότι οι άλλοι εξαρτώνται περισσότερο από εσένα απ’ όσο εσύ από εκείνους. Με απλά λόγια, οι άνθρωποι έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι από υπηρεσίες και δομές που ανήκουν σε κράτη ή μεγάλες εταιρείες ή ελέγχονται από αυτά – οργανισμούς που πολύ συχνά λειτουργούν με γνώμονα το δικό τους συμφέρον.

Για να αποκτήσουν ουσιαστική δύναμη, οι άνθρωποι μπορούν να οργανωθούν μέσα στις κοινότητές τους ώστε να καλύπτουν βασικές ανάγκες: τροφή, στέγαση, υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση, ενέργεια, τεχνολογία και οικονομική ασφάλεια. Και αυτό δεν είναι απλώς μια θεωρητική ιδέα. Συμβαίνει ήδη. Σε διάφορα μέρη του κόσμου, άνθρωποι δημιουργούν από τα κάτω συστήματα που καλύπτουν πραγματικές ανάγκες και, παράλληλα, περιορίζουν την εξάρτησή τους από εταιρικές και κρατικές δομές που τους εκμεταλλεύονται.

Ένα τέτοιο μοντέλο επιτρέπει σε όσους αντιστέκονται στον αυταρχισμό να οικοδομήσουν πραγματική και ουσιαστική δύναμη από τα κάτω, χωρίς να περιμένουν από μια ολοένα πιο δυσλειτουργική ομοσπονδιακή κυβέρνηση να ψηφίσει τη σωστή νομοθεσία ή από τους υποστηρικτές του Τραμπ να αλλάξουν πολιτική κατεύθυνση.

Ακολουθούν επτά τρόποι με τους οποίους κοινότητες – αγροτικές και αστικές, μικρές και μεγάλες – μπορούν να αρχίσουν να αναπτύσσουν τα δικά τους εποικοδομητικά προγράμματα και, μέσα από αυτά, να αλλάξουν ουσιαστικά την ισορροπία δυνάμεων.

Επισιτιστική ασφάλεια: Χτίζοντας ανθεκτικότητα, έναν σπόρο τη φορά

Οι μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις κυριαρχούν στις αλυσίδες εφοδιασμού τροφίμων, βάζοντας το κέρδος πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων. Οι συγκεντρωμένες αυτές αλυσίδες όχι μόνο μας απομακρύνουν από τις ίδιες τις πηγές της τροφής μας, αλλά μας κάνουν πιο ευάλωτους σε κρίσεις, χειραγώγηση τιμών και περιβαλλοντικές καταστροφές. Για να αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτονομία και ανθεκτικότητα, πολλές κοινότητες στρέφονται ξανά στην τοπική παραγωγή, μέσα από συνεταιρισμούς, αστικά αγροκτήματα και άμεσες συνεργασίες με παραγωγούς.

Τα παραδείγματα που έχουν αναπτυχθεί σε όλο τον κόσμο είναι πολλά και διαφορετικά. Το Teikei, για παράδειγμα, είναι ένα μοντέλο γεωργίας που υποστηρίζεται από την κοινότητα και βασίζεται στην άμεση συνεργασία ανάμεσα στους καταναλωτές των πόλεων της Ιαπωνίας και τους βιοκαλλιεργητές της υπαίθρου. Η La Via Campesina συνδέει μικροκαλλιεργητές στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και τη Νότια Ασία σε ένα ευρύτερο κίνημα για επισιτιστική αυτονομία. Στη Γαλλία, τα δίκτυα AMAP οργανώνουν εβδομαδιαίες παραδόσεις προϊόντων από τοπικά αγροκτήματα σε νοικοκυριά των πόλεων. Και η Πρωτοβουλία Αστικής Γεωργίας του Μίσιγκαν αξιοποιεί εγκαταλελειμμένα οικόπεδα για την παραγωγή φρέσκων τροφίμων, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην αναζωογόνηση της τοπικής κοινότητας.

Όλα αυτά τα μοντέλα ξεκίνησαν από μικρές ομάδες ανθρώπων που αποφάσισαν να αποκτήσουν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στη διατροφική τους ασφάλεια. Το ίδιο μπορεί να γίνει σχεδόν παντού. Ακόμη και ένας μικρός κήπος σε ένα περβάζι ή σε μια αυλή μπορεί να έχει σημασία. Η συντήρηση και αποθήκευση της παραγωγής επιτρέπει την αξιοποίησή της όλο τον χρόνο. Η δημιουργία ή η συμμετοχή σε έναν κοινοτικό κήπο είναι ένας ακόμη τρόπος να αποκτήσει κανείς μεγαλύτερη διατροφική αυτονομία, όπως και η συστηματική στήριξη τοπικών παραγωγών.

Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν μικρά, όμως δεν είναι ασήμαντα. Κάθε κομμάτι γης που επιστρέφει στα χέρια μιας κοινότητας είναι ένας μικρός σπόρος αντίστασης. Κάθε γεύμα που παράγεται μέσα από τέτοιες πρακτικές αποκτά και πολιτική διάσταση.

Όταν φροντίζουμε να θρέψουμε τους εαυτούς μας και τις κοινότητές μας με συνειδητό, ηθικό και τοπικό τρόπο, περιορίζουμε την εξουσία εκείνων που την καταχρώνται και αρχίζουμε να δημιουργούμε κάτι πιο ανθεκτικό στη θέση της.

Στέγαση: Διεκδικώντας ξανά τη στέγη ως ανθρώπινο δικαίωμα

Σε πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο, η κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων και η συγκέντρωση κατοικιών στα χέρια εταιρειών έχουν μετατρέψει τη στέγη σε εμπόρευμα. Τα ενοίκια εκτοξεύονται και όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι οδηγούνται είτε σε επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης είτε στην αστεγία.

Οι κοινότητες, όμως, δεν είναι ανίσχυρες. Όταν οι άνθρωποι οργανώνονται ώστε να κατέχουν και να διαχειρίζονται συλλογικά τα σπίτια τους, δημιουργούν ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία μη βίαιης αντίστασης: τους στεγαστικούς συνεταιρισμούς. Όταν το κίνητρο του κέρδους απομακρύνεται από τη μέση, μπορούν να δημιουργηθούν συνθήκες ασφάλειας, προσιτής στέγασης και αυτοδιαχείρισης – πράγματα που ούτε οι εταιρικοί ιδιοκτήτες ακινήτων ούτε οι υπερφορτωμένες κυβερνήσεις καταφέρνουν πάντα να εξασφαλίσουν.

Το σύγχρονο συνεταιριστικό κίνημα έχει τις ρίζες του στη Rochdale Society of Equitable Pioneers, μια ομάδα βιομηχανικών εργατών του 19ου αιώνα που ένωσαν τους πόρους τους για να ξεφύγουν από την εκμετάλλευση. Το μοντέλο αυτό επιβιώνει μέχρι σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου στεγαστικοί συνεταιρισμοί εξακολουθούν να προσφέρουν μη κερδοσκοπική κατοικία που διοικείται από τους ίδιους τους κατοίκους και είναι λιγότερο εκτεθειμένη στις διακυμάνσεις της αγοράς.

Στη Σουηδία, σχεδόν το 25% των κατοικιών είναι συνεταιριστικές, μια πραγματικότητα που έχει ενισχύσει τη συζήτηση γύρω από τη στέγαση ως δημόσιο αγαθό και όχι απλώς ως εμπόρευμα. Στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, ο East Bay Permanent Real Estate Cooperative ακολουθεί μια ακόμη πιο ριζοσπαστική προσέγγιση. Η πρωτοβουλία, με ηγετικό ρόλο μαύρων και ιθαγενών κοινοτήτων, αφαιρεί τη γη από τις κερδοσκοπικές αγορές, δείχνοντας πώς περιθωριοποιημένες ομάδες μπορούν να αποκτήσουν ξανά έλεγχο πάνω στις συνθήκες της ζωής τους.

Υπάρχουν τρόποι να ξεκινήσει κανείς ακόμη και σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Μια κοινότητα μπορεί, για παράδειγμα, να δημιουργήσει ένα κοινό ταμείο στέγασης, συγκεντρώνοντας χρήματα σε έναν κοινό λογαριασμό ή μέσω ενός πιστωτικού συνεταιρισμού. Οι συμμετέχοντες μπορούν να συμφωνήσουν στους όρους των συνεισφορών – ίσα ποσά για όλους ή ποσά ανάλογα με το εισόδημα. Ακόμη και ένα σχετικά μικρό αποθεματικό έκτακτης ανάγκης μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό σε περιόδους αύξησης των ενοικίων, απώλειας εργασίας, έκτακτων ιατρικών αναγκών ή αναγκαίων επισκευών.

Μια άλλη δυνατότητα είναι η διερεύνηση μοντέλων συλλογικής αγοράς ενός ακινήτου, μιας μικρής πολυκατοικίας ή ενός οικοπέδου, για παράδειγμα μέσω ενός κοινοτικού καταπιστεύματος γης. Οι κάτοικοι πληρώνουν ένα προσιτό ενοίκιο πίσω στο κοινό ταμείο, ώστε να μπορούν να γίνουν νέες αγορές στο μέλλον. Με τον χρόνο, ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να μεγαλώσει και να αλλάξει όχι μόνο τις συνθήκες στέγασης των συμμετεχόντων αλλά και τη σχέση ολόκληρης της γειτονιάς με τη γη και την κατοικία.

Ακόμη και ένα μικρό βήμα προς τη συλλογική ιδιοκτησία είναι μια ριζοσπαστική πράξη σε έναν κόσμο όπου η κατοικία αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο σαν επενδυτικό προϊόν. Είναι ένας τρόπος να αρνηθούμε ότι ο εκτοπισμός και η στεγαστική επισφάλεια είναι αναπόφευκτα. Στον αγώνα απέναντι στον αυταρχισμό, τον εξορυκτικό καπιταλισμό και την ανισότητα, η ανάκτηση του ελέγχου πάνω στη στέγη μας δεν είναι απλώς αναγκαία. Είναι μια βαθιά πολιτική πράξη.

Υγειονομική περίθαλψη: Φροντίδα πέρα από το κέρδος

Σε όλο τον κόσμο, ακόμη και σε πλούσιες χώρες, η υγειονομική περίθαλψη είτε συγκεντρώνεται ολοένα περισσότερο στα χέρια εταιρειών που επιδιώκουν το κέρδος είτε ασφυκτιά μέσα σε υποχρηματοδοτούμενα δημόσια συστήματα. Εκατομμύρια άνθρωποι μένουν χωρίς βασική φροντίδα και αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα σε δυσβάσταχτα χρέη και σε προβλήματα υγείας που μένουν χωρίς θεραπεία.

Υπάρχουν, όμως, και άλλοι δρόμοι. Τη δεκαετία του 1960, για παράδειγμα, το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων δημιούργησε Δωρεάν Λαϊκά Ιατρικά Κέντρα σε πόλεις των ΗΠΑ, παρέχοντας εξετάσεις, εμβολιασμούς και ενημέρωση σε γειτονιές που είχαν σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί από το επίσημο σύστημα υγείας. Στην αγροτική Κίνα, το πρόγραμμα Barefoot Doctors εκπαίδευσε δεκάδες χιλιάδες κατοίκους χωριών ώστε να μπορούν να παρέχουν βασική ιατρική φροντίδα και ενημέρωση γύρω από την υγιεινή και τη διατροφή.

Οι κοινότητες μπορούν επίσης να οργανώσουν τοπικούς κύκλους υγείας, στους οποίους συμμετέχουν γιατροί, θεραπευτές και επαγγελματίες ευεξίας διαφορετικών προσεγγίσεων. Εργαστήρια γύρω από την πρόληψη, τις πρώτες βοήθειες, τη φροντίδα τραυμάτων ή τη φυτική ιατρική μπορούν να προσφέρουν γνώσεις και υποστήριξη για ζητήματα που απασχολούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, από την υπέρταση και τον διαβήτη μέχρι τα πεπτικά προβλήματα και το άγχος.

Ένα συνεταιριστικό ταμείο υγείας μπορεί επίσης να κάνει ουσιαστική διαφορά στην πρόσβαση των ανθρώπων στην περίθαλψη που χρειάζονται. Όπως και στην περίπτωση ενός κοινού ταμείου στέγασης, τα μέλη μιας κοινότητας μπορούν να συγκεντρώνουν μικρές μηνιαίες συνεισφορές σε ένα αποθεματικό για έκτακτες ανάγκες υγείας. Τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να καλύπτουν απρόβλεπτα ιατρικά έξοδα, επισκέψεις σε τοπικούς γιατρούς ή άλλες μορφές φροντίδας για ανθρώπους που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να τις πληρώσουν.

Όταν η υγειονομική φροντίδα οργανώνεται γύρω από τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι γύρω από το κέρδος, μπορεί να μετατραπεί σε συνεργασία ανάμεσα στη σύγχρονη ιατρική και στην κοινοτική φροντίδα. Δεν πρόκειται για απόρριψη της ιατρικής επιστήμης. Πρόκειται για μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στις συνθήκες της φροντίδας μας, ώστε κανένας θεσμός να μη διαθέτει απόλυτο μονοπώλιο πάνω στην υγεία και την ευημερία μας.

Εκπαίδευση: Μαθαίνοντας να αντιστεκόμαστε, μαθαίνοντας να χτίζουμε

Η εκπαίδευση βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη δημοκρατία. Καθώς ο αυταρχισμός ενισχύεται και δημόσιοι θεσμοί ιδιωτικοποιούνται, η ίδια η γνώση μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης.

Όταν μια ελίτ αποκτά τη δύναμη να αποφασίζει τι θεωρείται γνώση και όταν η κριτική σκέψη αντικαθίσταται από την υπακοή, δεν κινούμαστε απλώς προς τον φασισμό. Αρχίζουμε ήδη να βιώνουμε ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του.

Γι’ αυτό ο αγώνας για την παιδεία δεν αφορά μόνο τα σχολεία. Αφορά και την ίδια την ικανότητα μιας κοινωνίας να επιβιώνει ως ελεύθερη κοινωνία.

Το 1942, στη Νορβηγία υπό ναζιστική κατοχή, ο φασίστας υπουργός Παιδείας διέταξε τους εκπαιδευτικούς να εμφυσήσουν στους μαθητές τη ναζιστική ιδεολογία. Χιλιάδες αρνήθηκαν. Το καθεστώς έκλεισε τα σχολεία και έστειλε σχεδόν 1.000 εκπαιδευτικούς σε φυλακές και στρατόπεδα. Οι δάσκαλοι, όμως, δεν υποχώρησαν. Συνέχισαν να διδάσκουν σε σπίτια και δάση, κρατώντας τη γνώση ζωντανή έξω από τους επίσημους θεσμούς. Τέσσερις μήνες αργότερα, η φασιστική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Πιο πρόσφατα, τη δεκαετία του 1990, μετά την απαγόρευση της εκπαίδευσης στην αλβανική γλώσσα από το σερβικό καθεστώς, περισσότεροι από 100.000 Αλβανόπουλα εγκατέλειψαν το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Οικογένειες δημιούργησαν σχολεία αντίστασης σε υπόγεια και εγκαταλελειμμένα κτίρια. Εκεί δίδασκαν ιστορία, γλώσσα και πολιτισμό, διατηρώντας ζωντανή την ταυτότητα μιας κοινότητας και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για τη μελλοντική της ελευθερία.

Οι άνθρωποι μπορούν να ενισχύσουν τις κοινότητές τους υπερασπιζόμενοι τα δημόσια σχολεία ώστε να παραμένουν πραγματικά δημόσια και να μη μετατρέπονται σε όργανα ειδικών συμφερόντων. Παράλληλα, μπορούν να καλύπτουν κενά δημιουργώντας λέσχες βιβλίου σε γλώσσες που έχουν απαγορευτεί, ομάδες τοπικής και πολιτιστικής ιστορίας ή εργαστήρια κλιματικής επιστήμης. Βιβλιοθήκες, κοινοτικά κέντρα και ακόμη και ιδιωτικά σπίτια μπορούν να φιλοξενούν μαθήματα για την ιστορία των μαύρων, τις queer σπουδές, την αφήγηση ιστοριών ή πρακτικές δεξιότητες και επαγγέλματα.

Όταν οι κοινότητες παίρνουν ξανά ενεργό ρόλο στην εκπαίδευσή τους, δεν περιορίζονται στην αντίσταση. Βάζουν τα πνευματικά θεμέλια μιας διαφορετικής κοινωνίας – μιας κοινωνίας που στηρίζεται στην κριτική σκέψη, τη δημιουργικότητα, την αλληλεγγύη και τη συλλογική φροντίδα.

Ενέργεια: Η δύναμη στα χέρια των ανθρώπων

Τα εταιρικά δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας αφήνουν ολόκληρες περιοχές εκτεθειμένες σε διακοπές ρεύματος, απότομες αυξήσεις τιμών και περιβαλλοντικές καταστροφές. Όταν η ενέργεια ελέγχεται από λίγους, μετατρέπεται εύκολα σε μέσο κέρδους αντί για βασικό όρο επιβίωσης.

Οι κοινότητες, όμως, δεν χρειάζονται μόνο πρόσβαση στην ενέργεια. Χρειάζονται και λόγο στον τρόπο με τον οποίο παράγεται, στο ποιος επωφελείται από αυτήν και στο αποτύπωμα που αφήνει στον πλανήτη. Η ενεργειακή αυτονομία δεν αφορά μόνο τη βιωσιμότητα. Αφορά την ανθεκτικότητα, την ανεξαρτησία και τη δυνατότητα μιας κοινότητας να ελέγχει βασικές πλευρές της ζωής της.

Στη Γερμανία, το κίνημα Bürgerenergie, δηλαδή «Ενέργεια των Πολιτών», δίνει στις κοινότητες τη δυνατότητα να κατέχουν και να λειτουργούν αιολικά πάρκα, φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις και μικροδίκτυα, περιορίζοντας την εξάρτηση από μεγάλα εταιρικά συμφέροντα, μειώνοντας τις εκπομπές και επιστρέφοντας μέρος των εσόδων στους ίδιους τους πολίτες. Στο Πουέρτο Ρίκο, η κοινοτική Cooperative Hidroeléctrica de las Montaña κατάφερε να παρέχει ηλεκτρική ενέργεια ακόμη και κατά τη διάρκεια του τυφώνα Fiona, όταν μεγάλο μέρος του ηλεκτρικού δικτύου του νησιού τέθηκε εκτός λειτουργίας.

Δεν χρειάζεται, βέβαια, να αποκτήσει μια κοινότητα ανεμογεννήτρια για να ξεκινήσει. Η ενεργειακή αυτονομία μπορεί να αρχίσει από πολύ μικρότερες παρεμβάσεις. Ομάδες κατοίκων μπορούν, για παράδειγμα, να βοηθούν στην ενεργειακή αναβάθμιση των σπιτιών της γειτονιάς, με στεγανοποίηση παραθύρων ή καλύτερη μόνωση. Η συγκέντρωση πόρων για την αγορά ηλιακών συλλεκτών, σομπών pellet ή μικρών συστημάτων αξιοποίησης τρεχούμενου νερού μπορεί επίσης να ενισχύσει την ανθεκτικότητα σε περιόδους διακοπών ρεύματος ή ακραίων καιρικών φαινομένων.

Αυτάρκεια δεν σημαίνει απομόνωση. Οι κοινότητες μπορούν να συνεργάζονται με γειτονικές περιοχές, να υποβάλλουν από κοινού αιτήσεις για επιχορηγήσεις ή να συγκεντρώνουν κεφάλαια για την ανάπτυξη δικών τους μικροδικτύων. Η συνεργασία μπορεί να πολλαπλασιάσει τις δυνατότητες μιας κοινότητας, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης.

Όταν οι κοινότητες αποκτούν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στην ενέργειά τους, αποκτούν μεγαλύτερο έλεγχο και πάνω στο μέλλον τους. Εξαρτώνται λιγότερο από εταιρείες που λογοδοτούν πρωτίστως στους μετόχους τους ή από κυβερνήσεις που μπορεί να αναβάλλουν κρίσιμες αποφάσεις για λόγους πολιτικού κόστους.

Τεχνολογία: Ανακτώντας τα ψηφιακά κοινά

Οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας παρακολουθούν τη δραστηριότητά μας, μετατρέπουν την προσοχή και τα δεδομένα μας σε έσοδα και διαμορφώνουν τους ψηφιακούς χώρους μέσω αδιαφανών αλγορίθμων. Το αποτέλεσμα είναι ένας ψηφιακός κόσμος που γίνεται ολοένα πιο εξορυκτικός, περισσότερο επιτηρούμενος και συχνά απρόσιτος σε όσους δεν διαθέτουν χρήματα ή τεχνικές γνώσεις.

Όπως όμως συμβαίνει με την τροφή, τη γη ή την ενέργεια, έτσι και η τεχνολογία μπορεί να περάσει σε μεγαλύτερο βαθμό στα χέρια των ίδιων των κοινοτήτων.

Στην Καταλονία της Ισπανίας, μια μικρή ομάδα εθελοντών δημιούργησε το guifi.net, ένα δίκτυο βάσης που αρχικά στόχευε να καλύψει τα κενά συνδεσιμότητας σε αγροτικές περιοχές. Στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα κοινοτικά ψηφιακά δίκτυα στον κόσμο, με περισσότερους από 40.000 δρομολογητές ή σημεία πρόσβασης και πάνω από 13.000 χρήστες. Είναι αποκεντρωμένο, βασίζεται σε λογισμικό ανοιχτού κώδικα και συντηρείται συλλογικά, χωρίς να βρίσκεται υπό τον έλεγχο μιας μεγάλης εταιρείας.

Η πρωτοβουλία Freifunk στη Γερμανία βοηθά κοινότητες να δημιουργούν αποκεντρωμένα δίκτυα Wi-Fi με σχετικά απλό εξοπλισμό και λογισμικό ανοιχτού κώδικα. Στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, το People’s Open Network και το Sudo Room λειτουργούν ένα ασύρματο δίκτυο mesh σχεδιασμένο ώστε να παρέχει ασφαλή και δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο σε γειτονιές που δεν εξυπηρετούνται επαρκώς. Είναι ένα παράδειγμα του πώς η ψηφιακή ισότητα μπορεί να αντιμετωπιστεί ως κοινοτικό έργο και όχι απλώς ως εταιρική υπηρεσία.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προγραμματιστής ή ειδικός στην τεχνολογία για να ξεκινήσει. Πολλά κοινοτικά τεχνολογικά εγχειρήματα άρχισαν από μια μικρή ομάδα ανθρώπων με περιέργεια και διάθεση να μάθουν στην πορεία.

Τα μέλη μιας κοινότητας μπορούν να αξιοποιήσουν εκπαιδευτικά βίντεο ανοιχτού κώδικα και διαδικτυακά φόρουμ που εξηγούν βήμα προς βήμα τη δημιουργία δικτύων mesh. Η συγκέντρωση χρημάτων για την αγορά μερικών δρομολογητών Wi-Fi και η εγκατάσταση λογισμικού ανοιχτού κώδικα όπως το OpenWRT ή το LibreMesh μπορούν να αποτελέσουν την αρχή ενός ασφαλέστερου δικτύου που διαχειρίζεται η ίδια η κοινότητα.

Αρκεί να έρθουν κοντά άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την πληροφορική, την ψηφιακή ασφάλεια ή το λογισμικό ανοιχτού κώδικα. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν έτοιμοι ειδικοί. Χρειάζονται άνθρωποι διατεθειμένοι να μάθουν, να μοιραστούν γνώσεις και να δημιουργήσουν κάτι μαζί.

Η τεχνολογία που ανήκει και ελέγχεται από μια κοινότητα δεν είναι ουτοπική ιδέα. Είναι κάτι που ήδη υπάρχει – και, σε πολλές περιπτώσεις, γίνεται ολοένα πιο αναγκαίο.

Ασφάλεια και προστασία: Από τον έλεγχο στη φροντίδα

Η έννοια της «ασφάλειας» χρησιμοποιείται συχνά για να δικαιολογήσει την επιτήρηση, τη φυλάκιση και τη στρατιωτικοποίηση της αστυνόμευσης. Η πραγματική ασφάλεια, όμως, δεν προκύπτει μόνο από τον έλεγχο. Χτίζεται μέσα από τη φροντίδα, την εμπιστοσύνη και τη συλλογική ευθύνη.

Σε διάφορα μέρη του κόσμου υπάρχουν κοινότητες που αρνούνται το ψευδές δίλημμα «αστυνομία ή χάος». Στη θέση του προσπαθούν να δημιουργήσουν δίκτυα κοινοτικής ασφάλειας, ομάδες αντιμετώπισης κρίσεων και κύκλους αποκαταστατικής δικαιοσύνης, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στην αποκατάσταση παρά στην τιμωρία και στην αλληλεγγύη αντί στον φόβο.

Στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας, περισσότερες από 150 γειτονιές έχουν δημιουργήσει ανεξάρτητα προγράμματα παρακολούθησης και υποστήριξης της γειτονιάς, τα οποία χρηματοδοτούνται και λειτουργούν από τους ίδιους τους κατοίκους και όχι από την αστυνομία. Οι ομάδες αυτές επικεντρώνονται στην επικοινωνία, την αλληλοϋποστήριξη και την αποκλιμάκωση, επιχειρώντας να ενισχύσουν την ασφάλεια μέσα από τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και όχι μέσα από τη βία.

Στο Γιουτζίν του Όρεγκον, το πρόγραμμα CAHOOTS (Crisis Assistance Helping Out On The Streets) έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται πολλές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης στην πόλη. Με προσωπικό από επαγγελματίες υγείας και ψυχικής υγείας, το CAHOOTS ανταποκρίνεται σε μη βίαιες κρίσεις που σχετίζονται με την ψυχική υγεία, τη χρήση ουσιών ή την αστεγία χωρίς την αυτόματη παρουσία αστυνομίας. Μόνο το 2019, το πρόγραμμα ανταποκρίθηκε στο 20% όλων των κλήσεων προς το 911 και χρειάστηκε αστυνομική υποστήριξη σε λιγότερο από το 1% των περιστατικών.

Η δημιουργία κοινοτικών μορφών ασφάλειας δεν απαιτεί απαραίτητα κάποια κεντρική άδεια. Απαιτεί κυρίως μια διαφορετική αντίληψη: να περάσουμε από την ιδέα της προστασίας μέσω της βίας στην προστασία μέσω της φροντίδας και της συνεργασίας.

Ένα πρώτο βήμα μπορεί να είναι η δημιουργία μιας μικρής ομάδας που θα κρατά επαφή με ευάλωτους γείτονες, θα ανταλλάσσει πληροφορίες για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης και θα προετοιμάζεται για κοινές κρίσεις – καύσωνες, διακοπές ρεύματος, περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ή συγκρούσεις στη γειτονιά. Χρήσιμη μπορεί να αποδειχθεί και η χαρτογράφηση των διαθέσιμων πόρων, ώστε όλοι να γνωρίζουν ποιοι άνθρωποι στην περιοχή διαθέτουν ιατρική εκπαίδευση, εμπειρία στην ψυχική υγεία ή δεξιότητες αποκλιμάκωσης.

Οι κοινότητες μπορούν επίσης να οργανώσουν εργαστήρια ενεργητικής ακρόασης, επίλυσης συγκρούσεων και μείωσης της βλάβης. Πρόκειται για πρακτικές που μπορούν να διδαχθούν, να επαναληφθούν και να εξελιχθούν. Με τον καιρό, μπορούν να οδηγήσουν στη δημιουργία κινητών ομάδων αντιμετώπισης κρίσεων, ομάδων ειρήνης στη γειτονιά ή δικτύων αλληλοβοήθειας. Ακόμη και μια μικρή ομάδα που συναντιέται μία φορά τον μήνα μπορεί σταδιακά να εξελιχθεί σε κάτι με πραγματική επίδραση στις ζωές των ανθρώπων.

Διασφαλίζοντας μια δίκαιη μετάβαση: Από την εξόρυξη στην ενδυνάμωση

Τα εποικοδομητικά προγράμματα συχνά γεννιούνται ακριβώς στα σημεία όπου αποτυγχάνουν οι κυρίαρχοι θεσμοί – κάτι που σήμερα βλέπουμε να συμβαίνει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Όταν άνθρωποι μένουν χωρίς πρόσβαση σε στέγαση, τροφή, υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση, ασφάλεια ή πολιτική φωνή, η ανάγκη για νέα συστήματα που υπηρετούν πραγματικά τους ανθρώπους γίνεται επιτακτική.

Τα προγράμματα αυτά επιχειρούν να απαντήσουν άμεσα σε ανάγκες που παραμένουν ακάλυπτες, ενισχύοντας τη συμμετοχή των πολιτών, τη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα και τον τοπικό έλεγχο. Σε αντίθεση με τις παρεμβάσεις που επιβάλλονται από πάνω προς τα κάτω ή με φιλανθρωπικές προσπάθειες περιορισμένης διάρκειας, το βάρος πέφτει στην ενδυνάμωση και όχι στη δημιουργία νέων σχέσεων εξάρτησης.

Σε όλο τον κόσμο, λύσεις που σχεδιάστηκαν και οργανώθηκαν από τις ίδιες τις κοινότητες έχουν συμβάλει στην αντιμετώπιση της φτώχειας, στη διεύρυνση της πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες και στην αποκατάσταση της αξιοπρέπειας ανθρώπων που είχαν βρεθεί στο περιθώριο.

Ο αυταρχισμός ευδοκιμεί όταν οι άνθρωποι είναι απομονωμένοι και εξαρτημένοι – όταν η τροφή, η ενέργεια, η στέγαση και η ασφάλεια ελέγχονται από μια μικρή ομάδα ισχυρών. Όταν όμως οι κοινότητες αρχίζουν να φροντίζουν η μία την άλλη, να εξασφαλίζουν τροφή, στέγη, γνώση και προστασία, η εξάρτησή τους από τα κυρίαρχα συστήματα μειώνεται. Και μαζί με αυτήν αυξάνεται και η δυνατότητά τους να αντιστέκονται.

Τέτοιες κοινότητες δεν μαθαίνουν απλώς να επιβιώνουν. Γίνονται δυσκολότερο να ελεγχθούν από οποιαδήποτε άδικη εξουσία, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στην κυβέρνηση.

Η απάντηση, λοιπόν, δεν είναι να εκλέγουμε καλύτερους ηγέτες αλλά να χτίσουμε έναν κόσμο στον οποίο κανένας άνθρωπος ή θεσμός δεν θα έχει τη δύναμη να στερεί από κάποιον άλλον τα βασικά του δικαιώματα.

Και αυτό δεν ξεκινά απαραίτητα από κάτι μεγάλο. Μπορεί να ξεκινήσει από έναν κήπο, ένα κοινό ταμείο, έναν κύκλο φροντίδας, έναν συνεταιρισμό, ένα δίκτυο mesh ή μια ομάδα ασφάλειας στη γειτονιά.

Δεν μπορούν να διορθωθούν όλα τα συστήματα. Κάθε σύστημα όμως που έχει πάψει να λειτουργεί είναι και μια ευκαιρία να χτιστεί κάτι καλύτερο στη θέση του.

Γιατί, από τη στιγμή που αρχίζεις να το χτίζεις ο ίδιος μαζί με τους ανθρώπους γύρω σου, παύεις να περιμένεις από κάποιον άλλο να σου δώσει την άδεια.

The post Γιατί η δημιουργία δομών από τα κάτω είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση του αυταρχισμού first appeared on Aυτολεξεί.

Ο +οικισμος, καλλιτεχνική πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2019 με βάση τον προσφυγικό Συνοικισμό Χαλανδρίου, στέκεται αλληλέγγυος στον αγώνα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, αναγνωρίζοντας τη σημασία τους ως τόπου μνήμης και ως (αντι)παραδείγματος κοινωνικής συμβίωσης που βασίζεται στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, προτείνοντας έναν διαφορετικό τρόπο αυτοοργάνωσης της καθημερινής ζωής και της κατοίκησης. Ο +οικισμoς είναι μια ομάδα εικαστικής παρέμβασης στο Χαλάνδρι που με τη συνεργασία καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και θεωρητικών δημιουργεί από το 2019 ένα ζωντανό πεδίο παρεμβάσεων και δράσεων γύρω από τη μνήμη, το αστικό περιβάλλον και τη σχέση μεταξύ τέχνης, πολιτικής και πόλης στις παρυφές του μητροπολιτικού κέντρου.

Ο +οικισμός Χαλανδρίου καταδικάζει απερίφραστα την πρωτοβουλία της Περιφέρειας Αττικής να δημιουργήσει ψηφιακή πλατφόρμα με τίτλο «Πλατφόρμα διαλόγου και καταγραφής στοιχείων διαμενόντων. Κανένας μόνος – Φροντίδα για όλους» (https://frontidaprosf.attica.gov.gr/) η οποία θα είναι διαθέσιμη από τις 22/06/2026 έως και τις 19/07/2026.

Αποκαλυπτικά για τις προθέσεις της Περιφέρειας είναι τα όσα αναφέρονται στην αρχική σελίδα της πλατφόρμας:

«Μέσα από την παρούσα πλατφόρμα ξεκινάμε τη συζήτηση με όσους διαμένουν στα Προσφυγικά της Αθήνας για την ανάληψη πρωτοβουλιών φροντίδας. Η Περιφέρεια Αττικής καλεί όσους διαμένουν στα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους, τα αιτήματά τους και τις επιμέρους σκέψεις τους. Ταυτόχρονα, καλούμε όσους ενδιαφέρονται για το ζήτημα των προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας να διατυπώσουν ελεύθερα τις απόψεις τους μέσα από τη φόρμα που δημιουργήσαμε για το σκοπό αυτό».

Με απλά λόγια, η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι με τη δημιουργία μιας ψηφιακής πλατφόρμας (η οποία θα είναι ανοιχτή για λιγότερο από έναν μήνα μάλιστα!) κάνει το καθήκον της. Υποτίθεται ότι έτσι φροντίζει για «μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση» του ζητήματος. Στην πραγματικότητα, όμως, με αυτόν τον τρόπο αποφεύγει τον ουσιαστικό διάλογο. Αγνοεί επιδεικτικά τα αιτήματα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών και –το πιο σημαντικό– παραλείπει κάθε αναφορά στην ίδια την ύπαρξη και τον αγώνα της κοινότητας, και ειδικότερα στους απεργούς πείνας Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne. Αποσιωπά επίσης τη δυναμική έκφραση της πολύμορφης αλληλεγγύης και στήριξης στον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Δεν θα σχολιάσουμε τη διευρυνόμενη γενική «πλατφορμοποίηση» της πολιτικής ως στρατηγική επιλογή προώθησης ενός μεταπολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης το οποίο τηρεί τα προσχήματα «δημοκρατικής συμμετοχής» χωρίς αντίκρισμα. Με όρους οικονομίας της εξουσίας, η τακτική αυτή είναι αποτελεσματική. Πρώτα και κύρια απωθεί και αποκρύπτει την κοινωνική σύγκρουση, παρουσιάζοντας μια «ειρηνευμένη» πραγματικότητα όπου οι πολίτες συνδιαλέγονται με το κράτος μέσα από το διαδίκτυο και τις κρατικές ψηφιακές πλατφόρμες.

Πιστεύουμε, ωστόσο, ότι η δημιουργία της συγκεκριμένης πλατφόρμας στην παρούσα συγκυρία μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους:

Πρώτον, είναι αμυντική αντίδραση από τη μεριά του κράτους το οποίο διαπιστώνει ότι το κίνημα αλληλεγγύης στα κατειλημμένα Προσφυγικά και στον αγώνα της κοινότητας φουντώνει και εξαπλώνεται διεθνώς και ότι κάθε αυθαίρετη πράξη όπως η απόπειρα εκκένωσης της γειτονιάς από τους κατοίκους θα εκθέσει την κυβέρνηση. Δεύτερον, όμως, και αυτό πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα, το χρονικό πλαίσιο λειτουργίας της πλατφόρμας (έως τις 19 Ιουλίου) προοικονομεί πιθανώς τις επόμενες κινήσεις και η πλατφόρμα αποτελεί το άλλοθι για να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και ο αντίκτυπος που θα έχει η βίαιη εκκένωση.

Για τους λόγους αυτούς θεωρούμε ότι η κίνηση της Περιφέρειας είναι απαράδεκτη πολιτικά και ταυτόχρονα είναι απροκάλυπτα δόλια, προσχηματική, υποκριτική και συκοφαντική!

Δόλια. Διότι μέσω της πλατφόρμας καλούνται όσοι κατοικούν στα Προσφυγικά Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους με το πρόσχημα ότι η καταγραφή «είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστούν όλες οι απαραίτητες συνθήκες φιλοξενίας, φροντίδας και μέριμνας για τους διαμένοντες και τις οικογένειές τους. Βεβαιώνεται δε ότι «η επεξεργασία αυτών των στοιχείων» θα είναι «προστατευόμενη σε επίπεδο προσωπικών δεδομένων».

Πρόκειται για μια καταφανώς δόλια ενέργεια. Είναι απόπειρα στοχοποίησης των μελών της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών. Τις συνέπειες της καταγραφής όλα μπορούμε να τις φανταστούμε στην περίπτωση της δυναμικής αντίστασης που θα προκαλέσει ενδεχόμενη απόπειρα εκκένωσης των Προσφυγικών από τις δυνάμεις καταστολής. Όπως μπορούμε να φανταστούμε τις συνέπειες που θα έχει μια τέτοια καταγραφή για τα χωρίς χαρτιά μέλη της κοινότητας και για τα ευάλωτα άτομα γενικότερα.

Προσχηματική. Διότι η δημιουργία της πλατφόρμας με σκοπό τον «δημόσιο διάλογο» για τα Προσφυγικά αψηφά στην πράξη τα αιτήματα για ουσιαστικό διάλογο με την κοινότητα των κατοίκων και αντιπροτείνει μια προσομοίωση «διαλόγου» με τους «διαμένοντες», με επιχειρήματα που είναι απολύτως προσχηματικά. Σε ανακοίνωσή της για την πλατφόρμα η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι «η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνεται με κραυγές, ούτε με τοξικότητα. Γίνεται με σχέδιο, θεσμική ευθύνη, διάλογο και πραγματική μέριμνα για τον άνθρωπο. Η ακραία ρητορική, οι προσωπικές επιθέσεις και η προσπάθεια εκφοβισμού δεν έχουν θέση σε έναν σοβαρό δημόσιο διάλογο για ένα τόσο ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα». (Για τα αποσπάσματα από την ανακοίνωση της Περιφέρειας και τις δηλώσεις Χαρδαλιά που παρατίθενται βλ. εδώ). Εσκεμμένα παραβλέπονται οι απόπειρες από τη μεριά της κοινότητας να ανοίξει αυτός ο διάλογος και τις επανειλημμένες αρνήσεις από τη μεριά της Περιφέρειας για οποιαδήποτε συζήτηση που θα αναγνωρίζει την κοινότητα ως ισότιμο διαπραγματευτή που εκπροσωπεί τα συλλογικά συμφέροντα των κατοίκων και θα θέτει επί τάπητος τα ουσιαστικά ζητήματα.

Υποκριτική. Διότι η Περιφέρεια ισχυρίζεται, και μάλιστα «με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο» όπως διατείνεται, ότι «δεν υπάρχει καμία σκέψη κατεδάφισης, καμία σκέψη εμπορευματοποίησης και καμία πρόθεση εγκατάλειψης των Προσφυγικών. Αντίθετα, το σχέδιο αποκατάστασης έχει καθαρό κοινωνικό πρόσημο: την επιστροφή ενός εμβληματικού ιστορικού συγκροτήματος στην κοινωνία, ως χώρου κοινωνικής κατοικίας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης». Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας εφόσον τα Προσφυγικά λειτουργούν ως κοινωνική κατοικία, ενώ τα μέλη της διαθέτουν στέγη, τροφή και στήριξη σε ανθρώπους για τους οποίους το κράτος δείχνει μόνο αδιαφορία, όπως είναι οι συγγενείς και οι ασθενείς του παρακείμενου νοσοκομείου «Άγιος Σάββας».

Συκοφαντική. Διότι συκοφαντεί τον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών. «Ξέρω ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, αγωνίες και φόβους. Γι’ αυτό και δεν θα απαντήσουμε στην ένταση με ένταση, ούτε θα μπούμε στη λογική της πόλωσης και των ακροτήτων. Οι κραυγές δεν δίνουν λύσεις. Οι λύσεις έρχονται με σχέδιο, ευαισθησία και πράξεις», δηλώνει ο Χαρδαλιάς.

Πέρα από συκοφαντική η δήλωση του περιφερειάρχη είναι επαίσχυντη. Κατηγορεί για την πόλωση την κοινότητα των Προσφυγικών η οποία είναι αυτή που δέχεται επίθεση από την Περιφέρεια απειλούμενη με βίαιο εκτοπισμό. Αναφέρεται σε «ακρότητες» εννοώντας προφανώς την απεργία πείνας που επέλεξαν ως μέσο αγώνα οι Αριστοτέλης Χαντζής και η Suzon Doppagne.

Τα πιο σημαντικό όμως που προκύπτει από τη δήλωση Χαρδαλιά είναι η εγκληματική αδιαφορία για τη ζωή των απεργών πείνας και η μετάθεση ευθυνών. Ο Χαρδαλιάς νίπτει τας χείρας του επιδιώκοντας να αποσοβήσει το ενδεχόμενο να κατηγορηθεί η Περιφέρεια για τυχόν δυσάρεστες εξελίξεις στην υπόθεση των απεργών. Δηλώνει χαρακτηριστικά ότι «η Περιφέρεια Αττικής αναλαμβάνει τις ευθύνες που της αναλογούν και προχωρά με συγκεκριμένο οδικό χάρτη». Με άλλα λόγια, και σύμφωνα άλλωστε με τα όσα έχει πει και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, η ευθύνη για ό,τι συμβεί ανήκει αποκλειστικά σε εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τον νόμο («τίποτα δεν είναι πάνω από τον νόμο») και τις κρατικές αποφάσεις.

Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, σημαντική είναι η μεθοδευμένη επίμονη άρνηση να αναγνωριστεί η ύπαρξη και η οντότητα της συλλογικότητας, δηλαδή η αυτοοργανωμένη κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών.

Το κράτος, διά μέσω της Περιφέρειας μιλάει για άτομα («διαμένοντες») τα οποία πρέπει να (αυτο)καταγράψουν τα ατομικά τους στοιχεία προκειμένου να αναγνωριστούν από τις υπηρεσίες «κοινωνικής μέριμνας». Η διαφορά ανάμεσα σε ατομικό και συλλογικό υποκείμενο και η μεσολάβηση διαδικασιών συγκρότησης και αυτοοργάνωσης της κοινότητας υποτιμάται και απαλείφεται. Κάτι τέτοιο δεν μας εκπλήσσει. Το κράτος και η λογική του κεφαλαίου προωθούν την εξατομίκευση, τον εαυτό-κεφάλαιο και τον εαυτό-επιχειρηματία που κοιτάζει αποκλειστικά το ατομικό του συμφέρον. Το κεφάλαιο και το κράτος εχθρεύονται κάθε συλλογική συγκρότηση που αποτελεί αντιπαράδειγμα απέναντι στο κυρίαρχο παράδειγμα των κοινωνικών σχέσεων. Το κράτος εμφανίζεται σαν ο μοναδικός εκπρόσωπος του συλλογικού συμφέροντος της κοινωνίας που εγγυάται την κοινωνική συνοχή και την εθνική ενότητα.

Ωστόσο όλα γνωρίζουμε ποια είναι τα συμφέροντα που προωθεί και προστατεύει το κράτος, και ότι πάνω από όλα μεριμνά με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία, για την αναπαραγωγή του συστήματος το οποίο είναι η κύρια (αν και όχι η μοναδική) αιτία που γεννά τις κοινωνικές παθογένειες, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς, την ανισότητα, την καταπίεση και τη φτώχεια, απέναντι στα οποία (αντι)στέκεται η κοινότητα των Προσφυγικών με τα μέσα που διαθέτει και στο εύρος που της αναλογεί.

Δεν περιμένουμε κάτι διαφορετικό από το κράτος. Κυρίως δεν πιστεύουμε ότι για το κράτος «το ζητούμενο είναι να αποφευχθούν οι εντάσεις και να δοθεί μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση».

Είμαστε ωστόσο απόλυτα βέβαιοι ότι η πλατφόρμα-βιτρίνα της Περιφέρειας θα παραμείνει ένα κενό κέλυφος, ένα ψηφιακό κουφάρι. Ούτε καταγραφές ούτε «διάλογος».

Ο +οικισμός στηρίζει τα δίκαια αιτήματα των απεργών πείνας και της Κοινότητας:

• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής.
• Παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή όπου διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά – πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους.
• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με δική της αυτοχρηματοδότηση! – Ούτε ευρώ δημόσιου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ!

ΒΛΕΠΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: ΦΑΚΕΛΟΣ «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ»

The post Προσφυγικά: Εξοργιστικός εμπαιγμός από την Περιφέρεια με την «Πλατφόρμα καταγραφής στοιχείων διαμενόντων» first appeared on Aυτολεξεί.

As academics and researchers, we write this letter in a moment of urgency, to support the struggle of the Community of Squatted Prosfygika in Greece. The Region of Attica has signed a contract for the “redevelopment” of Prosfygika housing complex on Alexandras Avenue in Athens. This puts the community under immediate threat of eviction. There are more than 400 residents living in Prosfygika, including elderly and ill persons and about 50 children, many of whom might be made homeless. We see the survival of Prosfygika as crucial not only to secure housing of its members, but also to protect its lived material and cultural heritage and the project of autonomous collective life that sustains and nurtures it. Prosfygika is a model of self-organized communal life, care, intercultural exchange, and creativity, alternative to the alienating system of capitalist modernity. For the past two decades, the alternative world of Prosfygika has offered a home and a site of collective learning, intellectual challenge, growth, and inspiration to hundreds of people, including many students, academics, and researchers. We call for international solidarity with the Community of Squatted Prosfygika and urge the Region of Attica to meet the Community’s demands.

Prosfygika is the largest residential squat in Europe, holding almost a century-old history of social struggles. The neighborhood complex of eight blocks of flats was built in the 1930s to accommodate the Rum refugees that had been forcefully displaced from their homeland in Asia Minor/Anatolia. Built in the modern Bauhaus style of the time with the emphasis on communal spaces, Prosfygika became a space of solidarity, mutual aid, and community-building amidst destitution and social marginalization. During the Second World War and the Greek Civil War, Prosfygika was one of the strongholds of anti-fascist resistance. Today, located between the Supreme Civil and Criminal Court of Greece (Areios Pagos), Attica Police Headquarters (GADA), “Agios Savvas” Oncological Hospital, and “Apostolos Nikolaidis” Stadium, the neighborhood stands as a survivor of history. Not only are the multiple histories of struggles inscribed into the walls of the buildings, marked by bullets and explosions, and the homes in which generations of residents left their traces, but they are also present in the neighborhood as its lived legacies informing the community’s spirit.

Since the neoliberal turn in the 1990s, squatting in Greece, like elsewhere around the world, has been a response to capitalist dispossession, displacement, and social marginalization of those excluded and left behind. Yet, Prosfygika has become much more than a shelter. Since the 2000s, a growing autonomous community, self-organized through the neighborhood’s multilingual general assembly, a number of committees, and working groups has been gradually building a collective life that represents an alternative social project offering long-term solutions to the problems of homelessness, destitution, social abandonment, ontological insecurity, and alienation caused by neoliberal destruction. More than 400 people with diverse backgrounds of 27 different nationalities live in the neighborhood today – from marginalized Greeks to migrant families from all around the world, from local and international students and activists to Kurdish and Turkish political exiles. Their collective life is grounded in the principles of autonomy, direct democracy, mutual aid, intercultural respect, and solidarity. It is organized through 22 different structures that respond to the concrete needs of the members of the Community, including for instance a bakery, a café, a library, and structures for healthcare, food distribution, childcare, education, cinema, women’s self-organization, and construction and repairs. Besides the public bakery and café, the Community regularly organizes cultural and educational events that attract young and curious people of Athens and beyond.

While the top-down neoliberal “redevelopment” plans of the Attica Region allegedly include social housing and temporary housing for the patients of “Agios Savvas” Oncological Hospital and those accompanying them during treatment, such developments are already taking place in Prosfygika as part grassroots self-organization. Prosfygika is a home to the marginalized and disadvantaged populations of Athens, presenting them with the real opportunity to engage in relationships of solidarity and support, rebuild their lives collectively, live independently from institutional aid, and actively generate long-term structural solutions to social problems and needs. Renovations and repurposing of squatted apartments have been a part of this grassroots project. One of the houses has already been prepared to host patients and visitors of “Agios Savvas” Hospital and another house is currently under restoration for this purpose. The Community of Squatted Prosfygika also plans to open a public museum of social history. Through their active participation, members of the Community use the threads of history to weave an alternative future. It is our moral duty to defend this future from being stolen and destroyed.

Throughout the history, the residents of Prosfygika and their friends, including students and academics, have successfully resisted the national and local authorities’ attempts of seizure, demolition, and reconstruction. In the past months, the Community of Squatted Prosfygika has mobilized resistance in many spheres, from large-scale demonstrations to legal struggle, from involving the wider Greek society to mobilizing international solidarity.

Since 5th of February, Aristotelis Chantzis, one of the long-term members of the Community, has been on indefinite hunger strike until death in defense of Prosfygika. His hunger strike is a form of collective struggle, not an individual one. It is a way of highlighting that Prosfygika and its residents are struggling for their existence and survival, and that this struggle is an answer to the broader questions of social justice, housing, and human dignity. As Aristotelis’ physical condition is becoming critical, we recognize the responsibility to amplify his voice and reiterate the demands of the Community of Squatted Prosfygika as follows:

1)    Immediate cancellation of the redevelopment contract by the Region of Attica.

2)   All residents of Prosfygika to remain in their homes, in the neighborhood where they have built life and established social, cultural, and organic ties.

3)   Concrete guarantees to be given for the restoration of Prosfygika by the non-profit civil law company “Katiki ke fili Prosfygikon Leoforio Aleksandras” (“Residents and Friends of Prosfygika on Alexandras Avenue”) with its own self-financing. – No public funds for the “redevelopment” of Prosfygika!

We recognize the Community of Squatted Prosfygika as the guardian of the material and social heritage of the Prosfygika housing complex and the legacy of social struggles for life and freedom against fascism, displacement, marginalization, and capitalist destruction. We wish to see Prosfygika embrace, protect, teach, and inspire many more generations of residents and friends building and inhabiting together an alternative world. By signing this letter, we call for international solidarity with Aristotelis Chantzis and the Community of Squatted Prosfygika and urge the regional authorities of Attica to fulfill their demands.

See the signatories HERE 

Επιστολή υποστήριξης προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών για έναν εναλλακτικό κόσμο

Ως ακαδημαϊκοί και ερευνητές, συντάσσουμε την παρούσα επιστολή σε μια στιγμή επείγουσας ανάγκης, για να υποστηρίξουμε τον αγώνα της Κοινότητας των Καταλημμένων  Προσφυγικών στην Ελλάδα. Η Περιφέρεια Αττικής έχει υπογράψει σύμβαση για την «ανάπλαση» του συγκροτήματος κατοικιών των Προσφυγικών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα. Αυτό θέτει την κοινότητα υπό άμεσο κίνδυνο έξωσης. Στα Προσφυγικά ζουν περισσότεροι από 400 κάτοικοι, μεταξύ των οποίων ηλικιωμένοι και άρρωστοι, καθώς και περίπου 50 παιδιά, πολλά από τα οποία ενδέχεται να μείνουν άστεγα. Θεωρούμε ότι η επιβίωση των Προσφυγικών είναι κρίσιμη όχι μόνο για τη διασφάλιση στέγης των μελών της, αλλά και για την προστασία της υλικής και πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει δημιουργηθεί εκεί, καθώς και του εγχειρήματος της αυτόνομης συλλογικής ζωής που τη συντηρεί και τη θρέφει. Τα Προσφυγικά αποτελούν πρότυπο αυτοοργανωμένης κοινοτικής ζωής, φροντίδας, διαπολιτισμικής ανταλλαγής και δημιουργικότητας, εναλλακτικό προς το αποξενωτικό σύστημα της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο εναλλακτικός κόσμος των Προσφυγικών έχει προσφέρει ένα σπίτι και έναν χώρο συλλογικής μάθησης, πνευματικής πρόκλησης, ανάπτυξης και έμπνευσης σε εκατοντάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων πολλοί φοιτητές, ακαδημαϊκοί και ερευνητές. Καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών και καλούμε την Περιφέρεια Αττικής να ικανοποιήσει τα αιτήματα της Κοινότητας.

Το Προσφυγικά είναι η μεγαλύτερη στεγαστική κατάληψη στην Ευρώπη, με ιστορία κοινωνικών αγώνων σχεδόν ενός αιώνα. Το συγκρότημα οκτώ μπλοκ πολυκατοικιών χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσει τους έλληνες πρόσφυγες που είχαν εκτοπιστεί βίαια από την πατρίδα τους στη Μικρά Ασία/Ανατολία. Χτισμένη στο μοντέρνο στυλ Bauhaus της εποχής, με έμφαση στους κοινόχρηστους χώρους, τα Προσφυγικά έγιναν χώρος αλληλεγγύης, αμοιβαίας βοήθειας και οικοδόμησης κοινότητας εν μέσω της ένδειας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, τα Προσφυγικά ήταν ένα από τα προπύργια της αντιφασιστικής αντίστασης. Σήμερα, τοποθετημένη ανάμεσα στο Ανώτατο Πολιτικό και Ποινικό Δικαστήριο της Ελλάδας (Άρειος Πάγος), η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ), το Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» και το Στάδιο «Απόστολος Νικολαΐδης», η γειτονιά στέκεται ως επιζούσα της ιστορίας. Οι πολλαπλές ιστορίες αγώνων δεν είναι μόνο χαραγμένες στους τοίχους των κτιρίων, σημαδεμένες από σφαίρες και εκρήξεις, και στα σπίτια στα οποία γενιές κατοίκων άφησαν τα ίχνη τους, αλλά είναι επίσης παρούσες στη γειτονιά ως ζωντανή κληρονομιά που διαμορφώνει το πνεύμα της κοινότητας.

Από τη νεοφιλελεύθερη στροφή της δεκαετίας του 1990, η κατάληψη κτιρίων στην Ελλάδα, όπως και αλλού στον κόσμο, αποτελεί μια απάντηση στην καπιταλιστική στέρηση ιδιοκτησίας, τον εκτοπισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση όσων έχουν αποκλειστεί και μείνει πίσω. Ωστόσο, τα Προσφυγικά έχουν εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό καταφύγιο. Από τη δεκαετία του 2000, μια αναπτυσσόμενη αυτόνομη κοινότητα, που αυτοοργανώνεται μέσω της πολύγλωσσης γενικής συνέλευσης της γειτονιάς, μιας σειράς επιτροπών και ομάδων εργασίας, χτίζει σταδιακά μια συλλογική ζωή που αντιπροσωπεύει ένα εναλλακτικό κοινωνικό εγχείρημα, προσφέροντας μακροπρόθεσμες λύσεις στα προβλήματα της έλλειψης στέγης, της ένδειας, της κοινωνικής εγκατάλειψης, της οντολογικής ανασφάλειας και της αποξένωσης που προκαλεί η νεοφιλελεύθερη καταστροφή. Πάνω από 400 άτομα με διαφορετικό υπόβαθρο και 27 διαφορετικές εθνικότητες ζουν σήμερα στη γειτονιά – από περιθωριοποιημένους Έλληνες έως οικογένειες μεταναστών από όλο τον κόσμο, από ντόπιους και ξένους φοιτητές και ακτιβιστές έως Κούρδους και Τούρκους πολιτικούς εξόριστους. Η συλλογική τους ζωή βασίζεται στις αρχές της αυτονομίας, της άμεσης δημοκρατίας, της αμοιβαίας βοήθειας, του διαπολιτισμικού σεβασμού και της αλληλεγγύης. Οργανώνεται μέσω 22 διαφορετικών δομών που ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες ανάγκες των μελών της Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων, για παράδειγμα, ενός φούρνου, ενός καφέ, μιας βιβλιοθήκης, καθώς και δομών για την υγειονομική περίθαλψη, τη διανομή τροφίμων, τη φροντίδα παιδιών, την εκπαίδευση, τον κινηματογράφο, την αυτοοργάνωση των γυναικών, καθώς και τις κατασκευές και τις επισκευές. Εκτός από τον δημόσιο φούρνο και το καφέ, η Κοινότητα διοργανώνει τακτικά πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις που προσελκύουν νέους και ενδιαφερόμενους ανθρώπους από την Αθήνα και πέραν αυτής.

Ενώ τα νεοφιλελεύθερα σχέδια «ανάπλασης» της Περιφέρειας Αττικής, που επιβάλλονται από πάνω προς τα κάτω, υποτίθεται ότι περιλαμβάνουν κοινωνική στέγαση και προσωρινή στέγαση για τους ασθενείς του Ογκολογικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και τους συνοδούς τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας, τέτοιες εξελίξεις λαμβάνουν ήδη χώρα στα Προσφυγικά στο πλαίσιο μιας αυτοοργάνωσης από τη βάση. Τα Προσφυγικά αποτελούν καταφύγιο για τους περιθωριοποιημένους και μειονεκτούντες πληθυσμούς της Αθήνας, προσφέροντάς τους την πραγματική ευκαιρία να αναπτύξουν σχέσεις αλληλεγγύης και υποστήριξης, να ξαναχτίσουν συλλογικά τις ζωές τους, να ζήσουν ανεξάρτητα από τη θεσμική βοήθεια και να δημιουργήσουν ενεργά μακροπρόθεσμες δομικές λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες. Οι ανακαινίσεις και η αλλαγή χρήσης των κατειλημμένων διαμερισμάτων αποτελούν μέρος αυτού του από τα κάτω εγχειρήματος. Ένα από τα σπίτια έχει ήδη προετοιμαστεί για να φιλοξενήσει ασθενείς και επισκέπτες του Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και ένα άλλο σπίτι βρίσκεται επί του παρόντος υπό ανακαίνιση για τον ίδιο σκοπό. Η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών σχεδιάζει επίσης να ανοίξει ένα δημόσιο μουσείο κοινωνικής ιστορίας. Μέσω της ενεργού συμμετοχής τους, τα μέλη της Κοινότητας χρησιμοποιούν τα νήματα της ιστορίας για να υφάνουν ένα εναλλακτικό μέλλον. Είναι ηθικό μας καθήκον να υπερασπιστούμε αυτό το μέλλον από την κλοπή και την καταστροφή του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι κάτοικοι των Προσφυγικών και οι φίλοι τους, μεταξύ των οποίων φοιτητές και ακαδημαϊκοί, έχουν αντισταθεί με επιτυχία στις προσπάθειες κατάσχεσης, κατεδάφισης και ανακατασκευής από τις εθνικές και τοπικές αρχές. Τους τελευταίους μήνες, η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών έχει κινητοποιήσει την αντίσταση σε πολλούς τομείς, από διαδηλώσεις μεγάλης κλίμακας έως νομικό αγώνα, από τη συμμετοχή της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας έως την κινητοποίηση της διεθνούς αλληλεγγύης.

Από τις 5 Φεβρουαρίου, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ένα από τα μακροχρόνια μέλη της Κοινότητας, βρίσκεται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της Προσφυγικής. Η απεργία πείνας του αποτελεί μορφή συλλογικού αγώνα, όχι ατομικού. Είναι ένας τρόπος να τονιστεί ότι τα Προσφυγικά και οι κάτοικοί τους αγωνίζονται για την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους, και ότι αυτός ο αγώνας αποτελεί απάντηση στα ευρύτερα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της στέγασης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Καθώς η φυσική κατάσταση του Αριστοτέλη γίνεται κρίσιμη, αναγνωρίζουμε την ευθύνη να ενισχύσουμε τη φωνή του και να επαναλάβουμε τα αιτήματα της Κοινότητας των Καταλημμένων Προσφυγικών ως εξής:

•    ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

•    ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

•    ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Αναγνωρίζουμε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ως θεματοφύλακα της υλικής και κοινωνικής κληρονομιάς του οικιστικού συγκροτήματος των Προσφυγικών και της κληρονομιάς των κοινωνικών αγώνων για ζωή και ελευθερία ενάντια στον φασισμό, τον εκτοπισμό, την περιθωριοποίηση και την καπιταλιστική καταστροφή. Επιθυμούμε να δούμε τα Προσφυγικά να αγκαλιάζουν, να προστατεύουν, να διδάσκουν και να εμπνέουν πολλές ακόμη γενιές κατοίκων και φίλων που χτίζουν και κατοικούν μαζί έναν εναλλακτικό κόσμο. Υπογράφοντας την παρούσα επιστολή, καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς τον Αριστοτέλη Χαντζή και την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και καλούμε τις περιφερειακές αρχές της Αττικής να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους.

Δείτε τους υπογράφοντες ΕΔΩ

The post A letter of support to the Community of Squatted Prosfygika / Επιστολή υποστήριξης προς τα Προσφυγικά first appeared on Aυτολεξεί.

Colin Ward, Αρχιτεκτονική, σχεδιασμός & συμμετοχή: Προς μία μετα-εξουσιαστική πόλη, Αθήνα: Αυτολεξεί, Μάιος 2026, σελ. 188, διαστάσεις: 13×19, ISBN 978-618-88138-1-6. Ανθολόγηση: Γιάβορ Ταρίνσκι | Μετάφραση: Σπύρος Βαρδαρός | Επιμέλεια: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη | Σχεδιασμός-σελιδοποίηση: Απόλλωνας Πετρόπουλος.

Εισαγωγή: Νίκος Αναστασόπουλος (δρ αρχιτέκτονας, ερευνητής και αναπληρωτής καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ).

Ευχαριστούμε τον εκδοτικό οίκο Freedom Press για την ευγενική παραχώρηση του σχεδίου του εξωφύλλου.

Από το οπισθόφυλλο:

Ο Κόλιν Γουόρντ (1924-2010) υπήρξε ίσως ο διασημότερος Βρετανός αναρχικός στοχαστής του 20ού αιώνα. Άφησε μια μεγάλη κληρονομιά ριζοσπαστικών ιδεών και συγγραμμάτων σε διάφορους κλάδους, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, της εκπαίδευσης, της αρχιτεκτονικής και του πολεοδομικού σχεδιασμού, στον οποίο εργάστηκε για πολλά χρόνια.

Το παρόν βιβλίο αποτελεί μία μικρή ανθολογία διαλέξεων και κειμένων του που επιχειρεί να συμπυκνώσει τη σκέψη του, εστιάζοντας στη σχέση μεταξύ αρχιτεκτονικής και κοινωνίας. Ο συγγραφέας αναδεικνύει εναλλακτικές προσεγγίσεις, απορρίπτοντας τον ελιτισμό που απομακρύνει τους επαγγελματίες αρχιτέκτονες από τις καθημερινές στεγαστικές ανάγκες των ανθρώπων και μας καλεί να επαναπροσδιορίσουμε την αρχιτεκτονική ως ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μέσα από παραδείγματα και ιστορικές αναλύσεις, ο Ward προτείνει έναν συμμετοχικό και ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό, που αναγνωρίζει τη σημασία του ελέγχου από τον κάτοικο στη δημιουργία του αστικού χώρου.

Ο Ward αφιέρωσε το έργο του στην υπηρεσία των κοινοτήτων. Η ενασχόλησή του με τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων τον έκανε γνωστό σε ένα κοινό ετερογενές και ευρύτερο.

Ο παρών τόμος, με τις πυκνές του αναφορές, φιλοδοξούμε να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για όποιον μελετητή, αρχιτέκτονα ή απλό κάτοικο τολμά να δει, στο σήμερα, την πόλη και την κατοικία του αλλιώς!

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

〉 Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
〉 ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Σκέψεις πάνω στα κείμενα του Colin Ward
〉 Το μέλλον των επαγγελμάτων σχεδιασμού
〉 Εναλλακτικές στην αρχιτεκτονική
〉 Πώς βλέπει το παιδί την πόλη
〉 Το αναρχικό σπίτι
〉 Εμείς στεγάζουμε, εσείς στεγάζεστε, αυτοί είναι άστεγοι
〉 Μια ελευθεριακή προσέγγιση στον αστικό σχεδιασμό
〉 Σημειώσεις για τις αναρχικές πόλεις
〉 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Αστικός σχεδιασμός, στέγαση & αυτονομία: Συνέντευξη με τον αναρχικό πολεοδόμο Jere Kuzmanić
〉 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

— Τα βιβλία του Αυτολεξεί μπορείτε να τα βρείτε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά καθώς και σε κοινωνικούς χώρους —

Όσα βιβλιοπωλεία ενδιαφέρονται να κάνουν παραγγελίες, μπορούν να το κάνουν στο e-mail: aftoleksi@gmail.com

«H αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι για το κέντρο της πόλης διαφέρει ανάλογα με την ηλικία, την κοινωνική θέση και τον τρόπο ζωής τους. Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει αυτό το συμπέρασμα τόσο προφανές ώστε να μη χρειάζεται απόδειξη, όμως, αν παρατηρήσει κανείς την ανάπλαση του κέντρου του Μπέρμιγχαμ ή σχεδόν οποιασδήποτε άλλης βρετανικής πόλης, θα διαπιστώσει ότι έχει δημιουργηθεί μια άρρητη παραδοχή, ότι η πόλη υπάρχει για έναν και μόνο τύπο πολίτη: τον ενήλικο, άνδρα, υπάλληλο γραφείου, κάτοικο εκτός κέντρου και χρήστη αυτοκινήτου».

«Οι άνθρωποι νοιάζονται για ό,τι είναι δικό τους, για ό,τι μπορούν να τροποποιήσουν, να αλλάξουν, να προσαρμόσουν στις μεταβαλλόμενες ανάγκες και να βελτιώσουν οι ίδιοι. Πρέπει να μπορούν να ‘επιτεθούν’ στο περιβάλλον τους για να το κάνουν πραγματικά δικό τους. Και πρέπει να έχουν την άμεση ευθύνη γι’ αυτό».

The post Colin Ward: Αρχιτεκτονική, σχεδιασμός & συμμετοχή. Προς μία μετα-εξουσιαστική πόλη – Νέο βιβλίο first appeared on Aυτολεξεί.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό προς συνυπογραφή από κάθε μέρος του κινήματος βάσης, από ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις και συνελεύσεις, φορείς και συλλόγους, σωματεία, φοιτητικά σχήματα. Παρακάτω παραθέτουμε το κείμενο – κάλεσμα προς συνυπογραφή. Επιθυμούμε το συγκεκριμένο κάλεσμα να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες υπογραφές. Σε περίπτωση που δεν επιθυμείτε να υπογράψετε το συγκεκριμένο κάλεσμα, καλούμε να βγάλετε δικό σας κάλεσμα συμμετοχής στην πορεία στην Αθήνα ή σε δράσεις αλληλεγγύης στην επαρχία.

Το Σάββατο 16 Μαΐου σας καλούμε να βγούμε στον δρόμο για τη νίκη των αντιστάσεων και των αγώνων, τη νίκη των από τα κάτω και τη νίκη της ζωής. Ο απεργός πείνας μέχρι θανάτου από 5 Φλεβάρη 2026 Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, θα βρίσκεται στην 101η ημέρα απεργίας πείνας, με κρίσιμο κίνδυνο για την ζωή του από μέρα σε μέρα και από λεπτό σε λεπτό, καθώς και για πρόκληση σοβαρών μόνιμων βλαβών σε ζωτικά όργανα. Την ίδια στιγμή η δεύτερη απεργός πείνας, Suzon Doppagne, έχει μπει στον αγώνα με απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 1η Μαΐου και στις 16 Μαΐου θα βρίσκεται στη 15 ημέρα.

Η απεργία πείνας μέχρι θανάτου των δύο συντρόφων μας πραγματοποιείται για την υπεράσπιση της γειτονιάς και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών – το μεγαλύτερο αυτοοργανωμένο εγχείρημα κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και την Ευρώπη – των 400 και πλέον κατοίκων τους, των δομών, των σχέσεων, της κουλτούρας και της συλλογικής μνήμης της ιστορικής αυτής γειτονιάς. Ο αγώνας βρίσκεται ήδη στο τελευταίο στάδιο και θα έχει σαν αποτέλεσμα είτε την δικαίωση των δίκαιων αιτημάτων των απεργών και της Κοινότητας, είτε τον θάνατό τους.

Είναι ένας αγώνας που αφορά όλους και όλες, για τα φλέγοντα ζητήματα που ταλανίζουν την ελλαδική κοινωνία και μπορεί να εκφράζονται με ένταση στα Προσφυγικά, αλλά είναι προβλήματα κοινά και κοινωνικά συνδεδεμένα με τις πανανθρώπινες ανάγκες. Είναι ένας αγώνας για το δικαίωμα στη στέγη, το δικαίωμα στην υγεία, την τροφή, την εκπαίδευση, στον πολιτισμό. Ένας αγώνας για την αλληλεγγύη και το δικαίωμα στην πόλη. Ένας αγώνας τελικά για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Τη μέρα αυτή δεν επιθυμούμε να καλέσουμε σε μαζική κινητοποίηση μόνο για τους δύο απεργούς πείνας και την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά εκκινώντας από εκεί, να βγούμε στον δρόμο όλοι και όλες για τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από ένα κράτος και ένα καθεστώς που μας οδηγεί στην ανέχεια. Ένα κράτος και ένα καθεστώς χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό και κανέναν ενδοιασμό, που έχει οδηγήσει τις κοινωνίες μας στην παρακμή.

Είναι ένα καθεστώς που οφείλει να ανατραπεί για να ζήσουμε!

Καλούμε και από αυτό το βήμα όλους και όλες, τις οργανωμένες δυνάμεις και τον κόσμο του αγώνα, αλλά ακόμη περισσότερο όλους και όλες αυτούς και αυτές που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν τους μεγάλους αγώνες των καιρών μας:

• Τις δομές και το κίνημα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, κάθε απελευθερωμένο χώρο και κατάληψη, κάθε συλλογικότητα και οργάνωση από τα κάτω.
• Το κίνημα των Τεμπών, το κίνημα των αγροτών, το κίνημα των αγωνιζόμενων γονέων, το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.
• Τα σωματεία, τους συλλόγους, τους μαζικούς κοινωνικούς φορείς.
• Το εργατικό κίνημα και τους αγωνιστές και αγωνίστριες που παλεύουν για την υγεία, την τροφή, τη στέγη, την παιδεία, τον πολιτισμό.
• Το αντιφασιστικό κίνημα, το αντιρατσιστικό κίνημα, τους/τις πρόσφυγες και τις/τους μετανάστ(ρι)ες, τις κοινότητες των Ρομά.

Καλούμε να βγούμε μαζικά στους δρόμους για τη συνένωση και ανασυγκρότηση του δικού μας κόσμου, του κόσμου της αντίστασης, της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Για μια μαζική και ενωτική κάθοδο στους δρόμους στην Αθήνα και πανελλαδικά με τη σαφή δήλωση ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν.

Καλούμε το Σάββατο 16 Μαΐου στην Αθήνα στις 12.00 στο Σύνταγμα και σε κάθε πόλη πανελλαδικά και διεθνώς, για να δηλώσουμε με αποφασιστικότητα ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν τη θανατοπολιτική, τη λεηλασία των ζωών μας, το καθεστώς που μας οδηγεί στην εξαθλίωση και την αδικαίωτη μνήμη των νεκρών μας. Θα νικήσει το δικαίωμά μας για ζωή και αξιοπρέπεια.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Μail: sykapro_squat@riseup.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Χ: @sykapro  |  Twitter: @Prosfygika

The post Κάλεσμα σε Πορεία Νίκης & Αξιοπρέπειας για τους απεργούς πείνας των Προσφυγικών, για τις κοινωνίες μας, για όλους και όλες μας μαζί first appeared on Aυτολεξεί.

Την Τρίτη 21 Απριλίου -σημαδιακή ημέρα- ήρθαμε στον Aegean Voice FM στη Νάξο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα της αυτοοργανωμένης κοινότητας των Προσφυγικών που κορυφώνεται με την πολυήμερη απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή που έχει φτάσει στην 76η μέρα πλέον.

Η κοινότητα των Προσφυγικών εδώ και 16 χρόνια, αφού ξεκαθάρισε τις συμμορίες των εμπόρων ναρκωτικών και τους σωματέμπορούς που λυμαίνονταν το οικιστικό συγκρότημα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, δίπλα στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών και στο Εφετείο, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, κατάφερε να δημιουργήσει έναν χώρο ζωής και ελευθερίας. Τα Προσφυγικά, τιμώντας το όνομά τους, υπήρξαν ανοιχτά και φιλόξενα για όλους και όλες εκείνες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που είχαν ανάγκη να καλύψουν την βασική ανάγκη της στέγασης. Τετρακόσιοι άνθρωποι από 27 διαφορετικές εθνότητες κατοικούν στο συγκρότημα. Αλλά τα Προσφυγικά προχώρησαν σε κάτι περισσότερο: Διαμόρφωσαν μια κοινότητα, έκαναν πράξη την κοινωνική αλληλεγγύη, θύμισαν ότι η κοινωνία μπορεί να λειτουργική χωρίς κρατικές διαμεσολαβήσεις και χωρίς τους νόμους της αγοράς.

Τα Προσφυγικά υφίστανται την επίθεση του κράτους επειδή δεν συμμορφώνονται με το σύγχρονο απάνθρωπο σύστημα του ασφυκτικού κρατικού ελέγχου και της αγοραιοποίησης των πάντων που έχει οδηγήσει την κοινωνία σε μια ηθική, πολιτική και πολιτισμική παρακμή οδηγώντας μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην διαρκή αγωνία της επιβίωσης και στον απόλυτο αποκλεισμό. 

Ο Αρίστος, που σήμερα υποθηκεύει την υγεία του και τη ζωή του με την μακροχρόνια απεργία πείνας, ήρθε στη Νάξο σε ηλικία 19 χρονών και η πρώτη του οργάνωση σε συλλογικότητα ήταν στην Αυτόνομη Πρωτοβουλία Νάξου. Είχαμε την τύχη -ορισμένοι από εμάς- να συμπορευτούμε και να σφυρηλατήσουμε μια γνήσια συντροφική σχέση σε κρίσιμες και δύσκολες στιγμές, όπως εκείνη τη σύγκρουση που ξέσπασε στη Νάξο σχετικά με την κατασκευή του εκτρωματικού μεγάλου λιμανιού που θα αλλοίωνε αμετάκλητα τη φυσιογνωμία του τόπου για τα συμφέροντα του μαζικού βιομηχανικού τουρισμού. Σταθήκαμε δίπλα δίπλα και αντιμετωπίσαμε τα εμφυλιοπολεμικά πάθη που ξεσηκώθηκαν στο νησί ανάμεσα στους θιασώτες της τάχα μου ανάπτυξης και εκείνους που αγαπάνε τον τόπο – δηλαδή ανάμεσα σ’ αυτούς που προκρίνουν το χρήμα πάνω απ’ όλα, και εκείνους που έχουν και άλλες αξίες. Ο σύντροφος Αρίστος συμμετείχε στη συνέχεια και στην Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου που διαμορφώθηκε στη διάρκεια των χρόνων της φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας μέχρι το 2011 όπου συνέχισε την αγωνιστική του πορεία στην Αθήνα.

Μπροστά στη συνεπή και σθεναρή στάση της αυτοοργανωμένης κοινότητας των Προσφυγικών απέναντι στον απειλούμενο αφανισμό τους, καθώς και μπρος στην αποφασιστική, ανυποχώρητη απεργία πείνας του αγωνιστή Αριστοτέλη Χαντζή, στεκόμαστε δίπλα δίπλα και τώρα και δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη θερμή αλληλεγγύη μας και τον αμέριστο σεβασμό μας.

Η σημερινή παρέμβασή μας στον τοπικό ραδιοσταθμό είναι μια ελάχιστη συνεισφορά κάποιων αλληλέγγυων κατοίκων της Νάξου στον δίκαιο αγώνα των Προσφυγικών με την πρόθεση να ενημερώσουμε όσο γίνεται ευρύτερα την τοπική κοινωνία για ένα από τα  μεγαλύτερα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα στην Ευρώπη. Για να μπορούμε να φανταστούμε ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι οργάνωσης της καθημερινότητας έξω από το ανυπόφορο μαγγανοπήγαδο ή την γκλαμουράτη ενότητα που μας πλασάρουν για ζωή.

Τα Προσφυγικά έχουν ήδη νικήσει. Τώρα μένει να υποχωρήσουν αυτοί που επιδιώκουν την καταστολή τους!

———————————–

Στον Aegean Voice 107,5 και στην εκπομπή «Στο βάθος κήπος» φιλοξενήσαμε σήμερα αλληλέγγυους που υπερασπίζονται τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και στηρίζουν τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή. Στην εκπομπή μιλούν μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης από τη Νάξο, ενώ παρεμβαίνει και ο ίδιος ο Αριστοτέλης Χαντζής, περιγράφοντας την κατάσταση και τα αιτήματά του.

Ακούστε το ηχητικό απόσπασμα:

The post Η Νάξος για τα Προσφυγικά! (ηχητικό από τον τοπικό ραδιοσταθμό Aegean Voice FM) first appeared on Aυτολεξεί.

Από τη μια πλευρά βρίσκεται ο κόσμος του πλάνου της Περιφέρειας Αττικής, δηλαδή της διοίκησης Χαρδαλιά, του κεφαλαίου και του κράτους. Πρόκειται για ένα σχέδιο εξευγενισμού, εκκενώσεων, εμπορευματοποίησης της γης και της ιστορικής μνήμης, ενταγμένο στη συνολική στρατηγική αναδιάρθρωσης της πόλης προς όφελος της τουριστικής και επενδυτικής κερδοφορίας. Είναι ένα σχέδιο που δεν αφορά μόνο τα Προσφυγικά, αλλά αποτελεί μια ακόμη απόδειξη για το πώς μετασχηματίζονται συνολικά οι γειτονιές, όταν επελαύνει το κράτος και το κεφάλαιο: εκτοπισμός των κατοίκων, πειθάρχηση των κοινωνικών αντιστάσεων και καταστολή όσων παράγουν και υπερασπίζονται τη ζωή έξω από τους όρους της αγοράς.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο κόσμος της πρότασης της Κοινότητας των Προσφυγικών, που αποτελεί ένα υπαρκτό και ζωντανό παράδειγμα κοινωνικής αυτοοργάνωσης. Εδώ και 16 χρόνια, η Κοινότητα διατηρεί και συντηρεί τα κτήρια απέναντι στην εγκατάλειψη, στεγάζει εκατοντάδες ανθρώπους από τα κάτω, εργάτες/τριες, άνεργους/ες, μετανάστες/τριες, πρόσφυγες, λειτουργεί 22 αυτοοργανωμένες δομές κοινωνικής ωφέλειας και αυτάρκειας, ενώ παράλληλα διατηρεί και υπερασπίζεται την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών, των Δεκεμβριανών και των ταξικών, κοινωνικών και αντιφασιστικών αγώνων. Συγκροτεί ένα έδαφος συλλογικής ζωής, αλληλεγγύης και αντίστασης. Κυρίως, όμως, παράγει ήδη μια διαφορετική κοινωνική πραγματικότητα, όπου η ζωή οργανώνεται έξω από τους όρους της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, μέσα από την κάλυψη των συλλογικών κοινωνικών αναγκών και όχι μέσα από την αγορά.

ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ

Στην υπόθεση της ανάπλασης των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας υπάρχει ένα σαφές πολιτικό δίπολο. Δεν υπάρχει ενδιάμεση θέση, ούτε ουδέτερες τεχνικές-εναλλακτικές λύσεις και προτάσεις: Ή με τις εκκενώσεις, τη διαχείριση του εδάφους από το κράτος και τους μηχανισμούς του, την είσοδο ιδιωτικών συμφερόντων, την τουριστικοποίηση και την αύξηση των ενοικίων της ευρύτερης περιοχής, τη μετατροπή της μνήμης σε μουσειακό προϊόν και την αναπαραγωγή των ίδιων όρων που γεννούν την αδικία και την εκμετάλλευση. Ή με την κοινωνική αυτοοργάνωση, την παραμονή των κατοίκων, τη χρήση των χώρων από την ίδια την κοινωνία, τη διατήρηση της ιστορικής και αντιφασιστικής μνήμης, την ελεύθερη και μη εμπορευματική πρόσβαση και την παραγωγή ενός κοινωνικού δικαίου από τα κάτω, που δίνει πραγματικές απαντήσεις και διέπει τις σχέσεις και την οργάνωση της ζωής. Πρόκειται λοιπόν για μια ξεκάθαρη σύγκρουση. Και η επιλογή της ουδετερότητας σε αυτή τη σύγκρουση αποτελεί συγκεκριμένη πολιτική θέση: υπέρ του πλάνου καταστολής και εκκένωσης της πρότασης Χαρδαλιά.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ “ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ” ΛΥΣΕΙΣ

Όσοι σήμερα καταθέτουν εναλλακτικές προτάσεις, τη στιγμή που τρέχει ένας τεράστιος αγώνας ενάντια στο παραπάνω σχέδιο ανάπλασης από την Περιφέρεια Αττικής, οφείλουν να απαντήσουν σε πολλά ερωτήματα:

– Γιατί στα Προσφυγικά, τη στιγμή που εκατοντάδες οικήματα και χώροι συλλογικής μνήμης αφήνονται να παρακμάζουν στο κέντρο της Αθήνας;

– Γιατί σε μια γειτονιά που η κοινωνική αυτοοργάνωση έχει καταφέρει όλα όσα το κράτος και το κεφάλαιο συστηματικά καταστρέφουν (υγεία, παιδεία, στέγη, τροφή, πολιτισμό, συμμετοχή στα κοινά) με τις πολιτικές τους εδώ και δεκαετίες;

– Γιατί όχι σε οποιαδήποτε άλλη γειτονιά, τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας της Αθήνας αντιμετωπίζει πολύ σοβαρότερα προβλήματα αυτοδιοικητικής παρέμβασης, φροντίδας και στέγασης;

– Γιατί τώρα, αφότου η παράταξη Χαρδαλιά έχει φέρει τη συγκεκριμένη σύμβαση ως τετελεσμένο, με όρους επείγοντος και χωρίς καμιά δυνατότητα κοινής διαβούλευσης;

– Γιατί όχι πριν από την υπογραφή της σύμβασης; Όταν η Σύμβαση έχει ήδη ψηφιστεί από όλα τα μέρη της Περιφέρειας Αττικής ανεξαιρέτως και μάλιστα ομόφωνα από όλους τους συμβούλους που συμμετέχουν στην οικονομική επιτροπή της περιφέρειας, τέτοιες προτάσεις δεν κινούνται σε ουδέτερο έδαφος. Κινούνται πάνω σε μια ήδη διαμορφωμένη πραγματικότητα εκκένωσης.

Το ερώτημα λοιπόν είναι σαφές. Είναι πραγματικές εναλλακτικές ή κεκαλυμμένη στήριξη του ίδιου σχεδίου; Γιατί κάθε πρόταση που δε συγκρούεται μετωπικά με τη Σύμβαση, που προβλέπει την καταστροφή του μεγαλύτερου κοινωνικού εγχειρήματος κοινωνικής κατοικίας στην Ελλάδα και δε ζητά την ακύρωσή της, στην πράξη τη νομιμοποιεί.

ΟΛΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝ. ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ;

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Περιφέρειας έχουν ήδη ψηφίσει τη Σύμβαση. Τώρα που γνωρίζουν το περιεχόμενό της και τις συνέπειές της, τώρα που είναι ενήμεροι για την Κοινότητα των 400 ανθρώπων που διαβιούν και έχουν συγκροτήσει ένα ζωντανό κοινωνικό παράδειγμα μέσα στα Προσφυγικά, θα μπουν μπροστά για την ακύρωσή της; Θα στηρίξουν τα αιτήματα της Κοινότητας; Θα συγκρουστούν με το σχέδιο Χαρδαλιά; Ή θα συνεχίσουν να το στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα, μέσω βελτιώσεων και αντιπροτάσεων;

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 5 ΦΛΕΒΑΡΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ 

Η απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή, κατοίκου και μέλους της Κοινότητας των Προσφυγικών, αναδεικνύει με τον πιο οξύ τρόπο αυτή τη σύγκρουση. Με βασικά αιτήματα την ακύρωση της Σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, καμία εκκένωση της γειτονιάς των Προσφυγικών, την παραμονή όλων των κατοίκων στα σπίτια που διαμένουν και τη συντήρηση και αποκατάσταση των κτηρίων από τους ίδιους τους κατοίκους, με δική τους εργασία και χρηματοδότηση, μέσω της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας, δίνεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα ανυποχώρητου αγώνα μέχρι τέλους. Κάθε μέρος που επιλέγει την αποσιώπηση αυτής της πραγματικότητας, κάνει μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, φέρει βαρύτατη ευθύνη για τη ζωή του απεργού πείνας και θα σηκώσει το ανάλογο κόστος.

ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ – ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ Ν.ΧΑΡΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ Ι.ΚΑΡΑΔΗΜΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ

Δεν αρκούν λοιπόν γενικές τοποθετήσεις για κοινωνική κατοικία ή δημόσια διαχείριση. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο και άμεσο. Θα απαιτήσετε την ακύρωση της σύμβασης; Θα στηρίξετε την παραμονή της Κοινότητας; Θα αναγνωρίσετε τις υπάρχουσες δομές ως κοινωνικό κεκτημένο; Κάθε αποφυγή σαφούς απάντησης τάσσεται υπέρ της σύμβασης Χαρδαλιά.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ 

Το λεγόμενο Εθνικό Μέτωπο, οι θέσεις του οποίου εκφράζονται μέσω της Ι. Καραδήμα, η οποία και ζήτησε την επίσπευση της συζήτησης για τα Προσφυγικά εντός της Περιφέρειας, δεν κρύβεται. Με δηλωμένη πολιτική στρατηγική, στοχοποιεί μετανάστες, πρόσφυγες, αντιφασίστες, αναρχικούς, κομμουνιστές και οποιονδήποτε “αντιφρονούντα” και λειτουργεί ως αιχμή της καταστολής. Η Ι. Καραδήμα προωθεί το σχέδιο Χαρδαλιά, λειτουργώντας ως προμετωπίδα του. Είναι γεγονός ότι τα Προσφυγικά μαζί με άλλες αντιφασιστικές, αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις της αριστεράς και της αντιεξουσίας, πρωτοστατούν στην καμπάνια κλεισίματος των γραφείων του Εθνικού Μετώπου, που βρίσκονται στους Αμπελόκηπους. Το Εθνικό Μέτωπο αποτελεί ένα δίκτυο φασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων, όπως η Προπάτρια, που φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τη Χρυσή Αυγή μετά την κατάρρευσή της.

Με βάση τα παραπάνω, είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο το γιατί ένα νεοναζιστικό – φασιστικό μόρφωμα, όπως το Εθνικό Μέτωπο, πρωτοστατεί στην καταστολή και εκκένωση των Προσφυγικών και της Κοινότητάς τους. Από την άλλη, δυνάμεις όπως η Λαϊκή Συσπείρωση, που δεν επιλέγουν την ένοχη σιωπή, επιλέγουν μια άλλη μορφή αποστασιοποίησης. Οι δηλώσεις της περιφερειακής συμβούλου Κ. Γεράκη, ενέχουν καταρχάς κάποια θετικά σημεία για τον αγώνα των 400 και πλέον κατοίκων των Προσφυγικών (ανάμεσά τους ντόπιοι, μετανάστες, πολιτικοί πρόσφυγες και ευάλωτες ομάδες), αφού αναδεικνύουν την ιστορική αξία της προσφυγιάς και της αντιφασιστικής μνήμης απέναντι στους σχεδιασμούς εξευγενισμού από την πλευρά της περιφέρειας και προκρίνουν συγκεκριμένες κοινωνικές χρήσεις (στέγαση της εργατικής τάξης, στήριξη ασθενών, γυναικών, διατήρηση της ιστορικής μνήμης, χώροι πρασίνου δωρεάν κλπ).

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι προτάσεις της Κ.Γεράκη – και ακόμη περισσότερες – υλοποιούνται ήδη εδώ και 16 χρόνια, μέσω της πρωτοβουλίας της κοινωνικής αυτοοργάνωσης των κατοίκων των Προσφυγικών. Αν μια τέτοια πρόταση συνέβαινε στην περίοδο του 2000, όταν το ελληνικό κράτος επιχείρησε να κατεδαφίσει τα Προσφυγικά και στη θέση τους να χτιστεί υπόγειο πάρκινγκ και εμπορικό κέντρο, δε θα είχαμε λόγο να διαφωνήσουμε. Τι σημαίνει, όμως, η πρόταση αυτή στο σήμερα, όταν οι προτάσεις αυτές ήδη υλοποιούνται από την ίδια την κοινωνία και μάλιστα χωρίς την παρέμβαση κράτους και ιδιωτικού κεφαλαίου;

Πίσω από τις θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης κρύβεται μια μεγάλη αντίφαση. Δηλώνει πως διαφωνεί με τη σύμβαση, εντούτοις όμως συμφωνεί, αφού την έχει προσυπογράψει και μάλιστα ζητά την επίσπευση της υλοποίησής της. Είναι ξεκάθαρο ότι οι θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης με τις θέσεις του Χαρδαλιά και του Εθνικού Μετώπου, δεν ταυτίζονται και βρίσκονται σε αντίθετη κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή, όμως, μην παίρνοντας σαφή θέση πάνω στα επίκαιρα ερωτήματα επί του υπαρκτού πεδίου, η Λαϊκή Συσπείρωση μεταθέτει τη σύγκρουση από το κεφάλαιο και το κράτος, στην ίδια την κοινωνία, στους από τα κάτω και στις κοινωνικές πρωτοβουλίες τους. Αντί να αντιπαρατεθούν με το σχέδιο εκκένωσης, προτείνουν κρατική διαχείριση εκεί που ήδη υπάρχει η κοινωνική διαχείριση. Αντί να σταθούν στο πλευρό της Κοινότητας, ασκούν αντιπολίτευση σε αυτήν. Έτσι, γίνεται αντιληπτό πως μια τέτοια θέση είναι πιθανόν να αποτελέσει ένα επιπλέον όχημα, μέσα από το οποίο θα εφαρμοστεί η πρόταση Χαρδαλιά.

ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ ΜΕ ΚΑΘΑΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ

Κάθε πολιτική δύναμη της Περιφέρειας οφείλει:

• Να πάρει θέση χωρίς υπεκφυγές
• Να τοποθετηθεί πάνω στα συγκεκριμένα αιτήματα, όπως εκφράζονται και μέσω της απεργίας πείνας
• Να επιλέξει πλευρά: με την κοινωνία από τα κάτω ή με το κράτος και το κεφάλαιο – με την αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση ή με τον κρατικό και καπιταλιστικό έλεγχο – με τους κατοίκους ή με τις εκκενώσεις;

Τα Προσφυγικά δεν είναι ένας χώρος προς αξιοποίηση, εξευγενισμό, «ανάπλαση» και εκμετάλλευση. Δεν είναι ένας έδαφος πρόσφορο για πολιτικά παιχνίδια προς ικανοποίηση αφενός των ακροδεξιών ακροατηρίων μέσω του δόγματος “νόμος και τάξη” και αφετέρου των φιλελεύθερων ακροατηρίων μέσω της διέγερσης των κοινωνικών αντανακλαστικών τους περί δήθεν κοινωνικής κατοικίας και άκουσον άκουσον ξενώνων φιλοξενίας των συνοδών των ασθενών του υποστελεχωμένου και με ακραίες ελλείψεις νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” (όπως άλλωστε όλα τα νοσοκομεία της χώρας υπό την πλήρη εφαρμογή της στρατηγικής του καθεστώτος Μητσοτάκη). Είναι ένα πεδίο που συγκρούονται δύο διαφορετικοί τρόποι οργάνωσης της ζωής και σε αυτή τη σύγκρουση δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες.

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΑΠΡΙΛΗ, ΣΤΙΣ 14.30, ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΑΘΗΝΑΣ 63), ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ!

Εκδήλωση – συζήτηση: Τι υπερασπίζεται η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών με την ίδια της τη ζωή;

Την Τρίτη 21 Απριλίου στις 19:00, στο Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης στο Γκάζι, καλούμε σε ανοιχτή ενημερωτική εκδήλωση για τον αγώνα των κατοίκων και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας με αιχμή την απεργία πείνας από 05/02 του Αριστοτέλη Χαντζή μέχρι θανάτου, με αιτήματα:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Οι ομιλητές και οι ομιλήτριες της εκδήλωσης, που φέρουν διαφορετικές ιδιότητες, προέρχονται από ένα πολυποίκιλο φάσμα υποβάθρων, κοινωνικών αντιστάσεων και ειδικοτήτων, θα επιχειρήσουν να εκφράσουν διαλεκτικά και υπό ένα ολιστικό πρίσμα τα επίδικα, τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα ενός αγώνα που πραγματώνεται για το δίκαιο και την υπεράσπιση της ζωής.

Ο αγώνας που δίνεται αυτή τη στιγμή από την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και μέσω της απεργίας πείνας από 5/2/26 του Αριστοτέλη Χαντζή, δεν αφορά μονοδιάστατα την επιβίωση της ίδιας της κοινότητας και των ανθρώπων της, αλλά θέτει επί τον τύπον των ήλων καίρια ερωτήματα του σύγχρονου κόσμου μας: Τι πόλη θέλουμε; Τι κοινωνία θέλουμε; Πώς φανταζόμαστε την σχέση κράτους-θεσμών και κοινωνίας; Πώς ορίζονται σήμερα οι έννοιες κοινωνική αυτονομία, αυτοθέσμιση, αυτοδιοίκηση; Και το πιο κρίσιμο από όλα :Σε ένα τοπικό και διεθνές περιβάλλον, όπου τα κράτη, οι θεσμοί και οι άνθρωποι μετασχηματίζονται για να ανταπεξέλθουν σε ένα δυστοπικό περιβάλλον κρίσεων και παγκοσμιοποιημένου πολέμου, οι κοινωνίες μας πραγματικά μπορούν; Και αν ναι, πώς; Με ποια κοινωνικά φαντασιακά και ποια κοινωνικά παραδείγματα;

Ομιλητές – Ομιλήτριες:

Γιάννης Μάγγος, πατέρας του Βασίλειου
Άννυ Παπαρούσσου – Δικηγόρος
Τάσης Παπαϊωάννου, ομότιμος καθηγητής αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ
Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις
Πολιτιστικός Σύλλογος “Παύλος Killah P Φύσσας”
Στέλιος Λογοθέτης, χημικός μηχανικός, πρώην Δήμαρχος Νίκαιας και Πειραιά
Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος
Γιώργος Τσεκούρας, Δρόμοι για την Ελευθερία
Ηλίας Σκόπας, αγροτικό κίνημα
Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών
Αριστοτέλης Χαντζής – Μέλος & Κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και απεργός πείνας από 5/2/2026 μέχρι θανάτου
Την εκδήλωση συντονίζει ο Νίκος Δασκαλοθανάσης, Kαθηγητής ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

Επιτροπή για την Ανάδειξη και την Υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και της Συλλογικής τους Μνήμης

Μail: sykapro_squat@riseup.net | Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Instagram: @sykapro | Twitter: @Prosfygika

The post Η «ανάπλαση» των Προσφυγικών: Η σύγκρουση δύο κόσμων & ένα καθαρό πολιτικό δίπολο first appeared on Aυτολεξεί.

Θεματική εβδομάδα: «Το στεγαστικό ζήτημα στη Θεσσαλονίκη: Πολιτική οικονομία, κοινωνικές συγκρούσεις και προοπτικές παρέμβασης»

Αντιμετωπίζοντας την κατοικία όχι μόνο ως κοινωνική ανάγκη αλλά και ως πεδίο οικονομικών σχέσεων, δημόσιων πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων, το εργαστήριο επιδιώκει να δημιουργήσει έναν χώρο συνάντησης μεταξύ ερευνητών, κινηματικών πρωτοβουλιών και θεσμικών δρώντων της πόλης.

Το σεμινάριο θα έχει τη μορφή εντατικών εργαστηριακών συναντήσεων συνδυάζοντας σύντομες εισηγήσεις διάρκειας 15–20 λεπτών και ανοιχτές, διαδραστικές συζητήσεις (βλ. το πρόγραμμα παρακάτω), από τις οποίες θα κρατηθούν πρακτικά και σημειώσεις προς δημιουργία σχετικού εγχειριδίου.

>> Φόρμα συμμετοχής και εγγραφής: https://forms.gle/QYoeMQDPXd8BcBuQA

Πέμπτη 26 Μαρτίου: Πολυχώρος Ύδρο (Ναυάρχου Κουντουριώτου 11)

Θεωρητικές προσεγγίσεις: Η πολιτική οικονομία της κατοικίας

12:00–13:00
Τι είναι πρόσοδος; Έννοιες και μηχανισμοί
Εισήγηση: Πάνος Χατζηπροκοπίου

13:00–14:00
Κράτος, πολιτικοί θεσμοί και κοινωνικά κινήματα στο πεδίο της κατοικίας
Εισήγηση: Αλέξανδρος Κιουπκιολής

14:00–14:30
Διάλειμμα

14:30–15:30
Δρώντες στην παραγωγή του χώρου και της κατοικίας
Εισήγηση: Νίκος Βράντσης

15:30–16:00
Συζήτηση και σύνθεση βασικών σημείων

Παρασκευή 27 Μαρτίου: Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ (Βασιλέως Ηρακλείου 12), Αίθουσα «Δημοσθένης Δώδος»

12:00–13:00
Το καθεστώς κατοικίας στην Ελλάδα: ιστορία και μετασχηματισμοί
Εισήγηση: Πλάτων Ισαΐας

13:00–14:00
Στεγαστικά κινήματα στην Ευρώπη: εμπόδια και προοπτικές
Εισήγηση: Εύα Μπεταβατζή

14:00–15:00
Διάλειμμα – Συζήτηση

15:00–16:00
Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει η έρευνα για το στεγαστικό
Εισήγηση: Eniko Vincze

Σάββατο 28 Μαρτίου: Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ (Βασιλέως Ηρακλείου 12), Αίθουσα «Δημοσθένης Δώδος»

12:00–12:30
Οι εμπειρίες του Φορέα Κοινωνικής Μίσθωσης στη Θεσσαλονίκη
Εισήγηση: Δήμητρα Σιατίτσα

12:30–13:15
Απέναντι στην ιδιοκτησιακή κοινή λογική: Μια αντι-ηγεμονική στρατηγική για το στεγαστικό κίνημα
Εισήγηση: Θόδωρος Καρυώτης

13:15–14:00
Τι λειτούργησε, τι όχι: εμπειρίες του στεγαστικού κινήματος
Εισήγηση: Νίκος Βράντσης

14:00–14:30
Διάλειμμα

14:30–15:30
Εργαστήριο: Συντεταγμένες έρευνας, κινήματος και θεσμών
Συντονισμός: Νάγια Τσελέπη

15:30–16:00
Συμπεράσματα και επόμενα βήματα

The post 26-28/03, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «Το Στεγαστικό Ζήτημα στη Θεσσαλονίκη: Πολιτική οικονομία, κοινωνικές συγκρούσεις & προοπτικές παρέμβασης» first appeared on Aυτολεξεί.