Ταυτόχρονα με τις στοχευμένες αεροπορικές επιδρομές στις υποδομές των ουκρανικών πόλεων, ένα από τα πρώτα γεγονότα της μεγάλης εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν η κατάληψη του πυρηνικού σταθμού του Τσερνομπίλ στις 24 Φεβρουαρίου. Μια εβδομάδα αργότερα, το βράδυ της 3ης Μαρτίου, ένας ρωσικός πύραυλος χτύπησε τη βιομηχανική ζώνη του Enerhodar (μτφ. «δώρο ενέργειας»), μια πόλη-δορυφόρος σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από τον μεγαλύτερο πυρηνικό σταθμό της Ευρώπης. Ο πυρηνικός σταθμός Zaporizhzhia (NPP), που λειτουργεί από το 1972, βρίσκεται στον ποταμό Δνείπερο στη νότια Ουκρανία και διαθέτει έξι ενεργούς πυρηνικούς αντιδραστήρες υπό πίεση. Μετά το χτύπημα στο Enerhodar, τα ρωσικά στρατεύματα άρχισαν να κινούνται κατά τη διάρκεια της νύχτας προς τον πυρηνικό σταθμό. Σύντομα κατέλαβαν το εργοστάσιο, χτυπώντας τις γραμμές των τοπικών μονάδων Ουκρανικής Εδαφικής Άμυνας. Μέλη αυτών των μονάδων έριξαν βόμβες μολότοφ στα ρωσικά άρματα μάχης ως απάντηση στα επίμονα πυρά των τελευταίων εναντίον αστικών υποδομών, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής ενός σχολείου και ενός κτιρίου κατοικιών. Έπειτα από δυόμισι ώρες ρωσικών επιχειρήσεων, τα ουκρανικά στρατεύματα που φρουρούσαν τις εγκαταστάσεις του πυρηνικού σταθμού αποσύρθηκαν, αρνούμενοι να εμπλακούν σε μάχη στους χώρους του πυρηνικού σταθμού. [1] Ο ρωσικός στρατός διέρρηξε την κεντρική πύλη. Το προσωπικό του σταθμού συνέχισε, μάταια, να προσπαθεί να σταματήσει τα στρατεύματα. Φώναζαν και προειδοποιούσαν μέσω μεγαφώνου:

The post Πυρηνικός κυβερνοπόλεμος: Από την ενεργειακή αποικιοκρατία στην ενεργειακή τρομοκρατία first appeared on Aυτολεξεί.

Τα πυρηνικά όπλα και η πυρηνική ενέργεια έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Ο μακρύς κατάλογος των κοινών δέσμων τους περιλαμβάνει την ιστορία τους, τις παρόμοιες τεχνολογίες, δεξιότητες, τις πτυχές της υγείας και της ασφάλειας, ρυθμιστικά ζητήματα καθώς και τη ραδιολογική έρευνα και ανάπτυξη. Για παράδειγμα, η διαδικασία εμπλουτισμού του ουρανίου για την παραγωγή καυσίμων για πυρηνικούς σταθμούς χρησιμοποιείται επίσης για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Το πλουτώνιο είναι παραπροϊόν του κύκλου του πυρηνικού καυσίμου και χρησιμοποιείται ακόμη από ορισμένες χώρες για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Υπάρχει ο κίνδυνος περισσότεροι πυρηνικοί σταθμοί παραγωγής ενέργειας στον κόσμο να μπορούσαν να σημαίνουν και περισσότερα πυρηνικά όπλα. Xώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο προωθούν την επέκταση της πυρηνικής ενέργειας ενώ και άλλες χώρες αρχίζουν να σχεδιάζουν τα δικά τους προγράμματα πυρηνικής ενέργειας. Υπάρχει όμως πάντα ο κίνδυνος οι χώρες που αποκτούν τεχνολογία πυρηνικής ενέργειας να προωθήσουν τη χρήση της για την ανάπτυξη προγράμματος πυρηνικών όπλων. Εξάλλου, οι πρώτοι πυρηνικοί σταθμοί του Ηνωμένου Βασιλείου κατασκευάστηκαν κυρίως για να παρέχουν σχάσιμο υλικό για πυρηνικά όπλα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τα πυρηνικά υλικά μπορεί επίσης να περιέλθουν σε λάθος χέρια και να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή μιας πυρηνικής συσκευής ή μιας λεγόμενης “βρώμικης βόμβας”.

Τα γεγονότα

Ορισμένα ραδιενεργά υλικά (όπως το πλουτώνιο-239 και το ουράνιο-235) διασπώνται αυθόρμητα στη σωστή διαμόρφωση. Δηλαδή, οι πυρήνες τους διασπώνται και εκλύουν πολύ μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Στο εσωτερικό μιας κεφαλής πολέμου, τρισεκατομμύρια τέτοιες διασπάσεις συμβαίνουν μέσα σε ένα μικρό χώρο μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, με αποτέλεσμα μια τεράστια έκρηξη. Μέσα σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα, οι σχάσεις είναι πιο αργές και πιο διάσπαρτες, και η θερμότητα που προκύπτει χρησιμοποιείται για να βράσει το νερό, να παραχθεί ατμός, να γυρίσουν οι τουρμπίνες που παράγουν ηλεκτρική ενέργεια.

Ωστόσο, η κύρια χρήση του πλουτωνίου-239 και του ουρανίου-235, και ο λόγος που παρήχθησαν αρχικά, είναι η κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες τροφοδοτούνται αρχικά με ουράνιο (συνήθως με τη μορφή ράβδων με μεταλλικό περίβλημα). Το ουράνιο είναι ένα φυσικό στοιχείο όπως ο άργυρος ή ο σίδηρος και εξορύσσεται από τη γη. Το πλουτώνιο είναι ένα τεχνητό στοιχείο που δημιουργείται από τη διαδικασία ενεργοποίησης νετρονίων σε έναν αντιδραστήρα.

Πυρηνικό απόρρητο

Οι σχέσεις μεταξύ πυρηνικής ενέργειας και πυρηνικών όπλων ήταν πάντα πολύ στενές και διατηρούνται σε μεγάλο βαθμό μυστικές. Οι περισσότερες κυβερνήσεις καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσουν τις διασυνδέσεις τους καλά κρυμμένες.

Η πολιτική βιομηχανία πυρηνικής ενέργειας αναπτύχθηκε από το πρόγραμμα ατομικής βόμβας τη δεκαετία του 1940 και του 1950. Στη Βρετανία, το πολιτικό πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας χρησιμοποιήθηκε σκόπιμα ως κάλυψη για στρατιωτικές δραστηριότητες.

Οι στρατιωτικές πυρηνικές δραστηριότητες παρέμεναν πάντα μυστικές, οπότε η συνήθεια της βιομηχανίας πυρηνικής ενέργειας να κρύβει πράγματα από το κοινό καθιερώθηκε από την αρχή της, λόγω των στενών δεσμών της με τα στρατιωτικά όπλα. Για παράδειγμα, οι εγκαταστάσεις ατομικών όπλων στο Aldermaston και το Burghfield στο Berkshire, όπου κατασκευάζονται και συντηρούνται τα βρετανικά πυρηνικά όπλα, εξακολουθούν να διαγράφονται από τους χάρτες της Ordnance Survey, αφήνοντας κενά.

Με το παραπλανητικό σύνθημα “Atoms for Peace” (Άτομα για την Ειρήνη), η βασίλισσα εγκαινίασε τελετουργικά αυτό που επισήμως χαρακτηρίστηκε ως ο πρώτος πυρηνικός σταθμός παραγωγής ενέργειας της Βρετανίας, στο Calder Hall στην Cumbria, το 1956. Ο σχολιασμός του δελτίου ειδήσεων περιέγραφε πώς θα παρήγαγε φθηνή και καθαρή πυρηνική ενέργεια για όλους.

Αυτό ήταν αναληθές. Το Calder Hall δεν ήταν ένας αστικός σταθμός παραγωγής ενέργειας. Κατασκευάστηκε κυρίως για την παραγωγή πλουτωνίου για πυρηνικά όπλα. Η ηλεκτρική ενέργεια που παρήγαγε ήταν ένα υποπροϊόν για την τροφοδοσία του υπόλοιπου εργοταξίου.

Τι θα γίνει με τα ραδιενεργά απόβλητα;

Ραδιενεργά πυρηνικά απόβλητα παράγονται από όλες τις πυρηνικές δραστηριότητες. Για παράδειγμα, η εξόρυξη ουρανίου παράγει πολλά απόβλητα με τη μορφή μεταλλευμάτων, όπως όλες οι εξορύξεις. Δεδομένου ότι το ουράνιο είναι ραδιενεργό, το ίδιο ισχύει και για τα απόβλητα του μεταλλεύματός του. Το ίδιο και όλες οι διαδικασίες διύλισης του μεταλλεύματος, εμπλουτισμού του ουρανίου, μετατροπής του σε καύσιμο για αντιδραστήρες, μεταφοράς, καύσης του σε πυρηνικούς σταθμούς, επεξεργασίας του χρησιμοποιημένου καυσίμου, καθώς και χειρισμού και αποθήκευσής του. Όλα αυτά δημιουργούν περισσότερα πυρηνικά απόβλητα.

Ο λόγος είναι ότι οτιδήποτε έρχεται σε επαφή με ραδιενεργά υλικά, συμπεριλαμβανομένων των δοχείων στα οποία αποθηκεύονται ή μεταφέρονται, ακόμη και των κτιρίων στα οποία γίνεται ο χειρισμός τους, μολύνονται με ραδιενέργεια ή ενεργοποιούνται από την ακτινοβολία.

Όλα τα ραδιενεργά απόβλητα είναι επικίνδυνα για την ανθρώπινη ζωή, καθώς η έκθεση σε αυτά μπορεί να προκαλέσει λευχαιμία και άλλους καρκίνους. Συνήθως κατηγοριοποιούνται ως απόβλητα χαμηλής, ενδιάμεσης ή υψηλής ραδιενέργειας. Όσο αυξάνεται το επίπεδο ραδιενέργειας, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος. Τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας μπορούν να σκοτώσουν οποιονδήποτε έρθει σε επαφή με αυτά – ή απλώς πλησιάσει πολύ κοντά τους – μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες.

Τα ραδιενεργά υλικά χάνουν σιγά-σιγά τη ραδιενέργειά τους και έτσι μπορούν θεωρητικά να γίνουν ασφαλή για χειρισμό, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή είναι μια πολύ αργή διαδικασία. Το πλουτώνιο-239, για παράδειγμα, έχει χρόνο ημιζωής πάνω από 24.000 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι θα παραμείνει θανατηφόρο για πάνω από 240.000 χρόνια. Άλλα ραδιοϊσότοπα παραμένουν ραδιενεργά για εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια χρόνια.

Η ασφαλής, μακροπρόθεσμη αποθήκευση των πυρηνικών αποβλήτων είναι ένα πρόβλημα που φτάνει σε σημείο κρίσης τόσο για την πολιτική πυρηνική βιομηχανία όσο και για τον στρατό.

Τα πυρηνικά απόβλητα είναι ένα πρόβλημα το οποίο η πυρηνική βιομηχανία απέτυχε να εξετάσει σοβαρά για πάνω από εξήντα χρόνια, αλλά το οποίο δεν μπορεί πλέον να αναβληθεί για τις μελλοντικές γενιές.

Οι επιπτώσεις τυχόν πυρηνικών ατυχημάτων, όπως αυτά του Τσερνομπίλ το 1986 και της Φουκουσίμα το 2011, είναι επίσης πολύ μακροπρόθεσμες και θα επηρεάσουν τις μελλοντικές γενιές. Τα προβλήματα των πυρηνικών αποβλήτων δεν έχουν επιλυθεί σε καμία περίπτωση. Η ιστορία της πυρηνικής βιομηχανίας δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη.

Οι πολλές συνδέσεις μεταξύ πυρηνικής ενέργειας και πυρηνικών όπλων είναι σαφείς. Η πυρηνική ενέργεια ενέχει προφανείς κινδύνους και η παραγωγή της πρέπει να σταματήσει.

Χρειαζόμαστε μια ασφαλή, πραγματικά βιώσιμη, παγκόσμια λύση για τις ενεργειακές μας ανάγκες και όχι μια επικίνδυνη εκτροπή όπως η πυρηνική ενέργεια.

Θα συνεχίσουμε την εκστρατεία για να σταματήσει η κατασκευή νέων πυρηνικών σταθμών, καθώς και για τον τερματισμό των πυρηνικών όπλων.

The post Οι στενοί δεσμοί μεταξύ πυρηνικής ενέργειας και πυρηνικών όπλων first appeared on Aυτολεξεί.

Οι ίδιοι που μόλυναν ολόκληρη την Ευρώπη και το ένα τρίτο του πλανήτη, οι εξουσιαστές Ανατολής και Δύσης, έχουν το θράσος να απαγορεύουν και να καταστέλλουν τις αντιπυρηνικές εκδηλώσεις.

Στην Ελλάδα η καταστολή των αντιπυρηνικών εκδηλώσεων μετατράπηκε -όχι τυχαία- σε πογκρόμ ενάντια στους αναρχικούς και τα Εξάρχεια. Οι αναρχικοί έπρεπε να φιμωθούν γιατί ήσαν οι μόνοι που μπορούσαν να αρθρώσουν ένα συνολικό και ουσιαστικό λόγο σχετικά με το ατύχημα στο Τσερνομπίλ. Οι αναρχικοί έπρεπε να φιμωθούν γιατί είναι οι μόνοι που έχουν ταχθεί εναντίον της οικονομικής ανάπτυξης επειδή ακριβώς τάσσονται υπέρ της ανάπτυξης του ανθρώπου.

Ήδη 100 χρόνια πριν το Τσερνομπίλ, στο Σικάγο, το Μάιο του 1885, ο Αύγουστος Σπάιζ -ένας απ’ τους 5 αναρχικούς που απαγχονίστηκαν για τα γεγονότα της Πρωτομαγιάς- είχε κλείσει την εισήγησή του στο Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο με τα εξής λόγια: «Η πολεμική μας κραυγή είναι: ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ». Είχε αντιληφθεί ότι το εκμεταλλευτικό σύστημα κάποια στιγμή θα έτεινε να αφανίσει ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη Φύση και η κυριαρχία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο έφεραν τη Γη στο χείλος του αφανισμού. Το δίλημμα που έθετε η Ρόζα Λούξεμπουργκ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, το δίλημμα ΑΝΑΡΧΙΑ Ή ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, μετατρέπονται πλέον σ’ ένα μοναδικό σύγχρονο δίλημμα που επιτακτικά ζητά απάντηση: ΕΞΕΓΕΡΣΗ Ή ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ.

Τάξη βασιλεύει στο Τσερνομπίλ, τάξη βασιλεύει στα Εξάρχεια

Πλέον όμως η τάξη είναι αναγκασμένη να μοιράζεται το βασίλειό της με τη ραδιενέργεια. Το εφιαλτικότερο στην περίπτωση Τσερνομπίλ δεν είναι αυτή καθεαυτή η ραδιενέργεια (ίση με 2.000 βόμβες σαν αυτή της Χιροσίμα) αλλά η εξοικείωση του πληθυσμού μ’ αυτήν. Την επόμενη φορά όλοι θα γνωρίζουν τα μικροκιουρί, τα μιλιρέμ, τα μπεκερέλ και το χρόνο ημιζωής του καισίου-137. Την επόμενη φορά όλοι θα ξέρουν ότι πρέπει να μην πίνουν γάλα και να μην τρώνε λαχανικά, κρέας, τυρί, βούτυρο… Η τάξη δεν θα διασαλευθεί. Οι επιστήμονες θα προστρέξουν όπως έκαναν και τώρα για να εγκληματήσουν καθησυχάζοντας το κοινό. Θα μιλήσουν -όπως μίλησαν- τη γλώσσα του ψέματος, τη γλώσσα των αριθμών και των ποσοστών. Θα μιλήσουν ως επιστήμονες κι όχι ως άνθρωποι.

Θα μιλήσουν -όπως έκαναν- για το επιμέρους για να αποκρύψουν το όλο. Θα αναλύσουν το βιολογικό κύκλο της ραδιενέργειας, τη φύση της ακτινοβολίας, τη ραδιενέργεια στις πισίνες, την κοσμική ακτινοβολία ακριβώς για να κρύψουν ότι ίσως την επόμενη φορά να είναι πολύ αργά. Ωστόσο η τάξη δεν θα διασαλευθεί.

Η προοπτική της εξουσίας γίνεται φανερή: Οι μάχες θα δίνονται στα σούπερ μάρκετ για μια κούτα γάλα εβαπορέ, στα ατομικά καταφύγια για μια θέση στη φρίκη.

«Όμως εκεί που ελλοχεύει ο κίνδυνος εκεί επίσης αναφύεται η σώζουσα ισχύς…» (Χαίλντερλιν). Η αντιστροφή της προοπτικής έχει άλλα σχέδια: Οι μάχες να δοθούν στους δρόμους, τις πλατείες, τα εργοστάσια με έπαθλο τις κομμένες κεφαλές των ηγετών.

Μόνον η εξέγερση μας μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από τον πυρηνικό όλεθρο. Γίνε ενεργός για να μη γίνεις ραδιενεργός!

…Και από τα Εξάρχεια στο Τσερνομπίλ

Αυτό που για το κράτος αποτελούσε ενόχληση, η ευρύτητα της διάδοσης των αντιεξουσιαστικών ιδεών κυρίως σε στρώματα της νεολαίας, μετά το Τσερνομπίλ μπορούσε να μετατραπεί σε πραγματικό κίνδυνο. Η πιθανότητα να εισβάλει ο αναρχικός λόγος στην ημερήσια διάταξη, να διαδοθεί σε πλατιά κοινωνικά στρώματα και ν’ αποκτήσει βαθιές κοινωνικές ρίζες έγινε ορατή. Ήδη, η Α’ Πανελλαδική Συνάντηση Αναρχικών και Αντιεξουσιαστών, στην Πάτρα, κατέδειξε τις ρίζες που αποκτούν οι αναρχικές ιδέες μέσα στην ελληνική κοινωνία, την ταξική συγκρότηση και τη δυναμική της αναρχίας στη σημερινή Ελλάδα. Ούτε αυτό πέρασε απαρατήρητο από τους κρατικούς λακέδες.

Αυτά, σε συνδυασμό με τις βασικές αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας που οξύνονται εκρηκτικά, έδωσαν το πράσινο φως για την πρωτοφανή κρατική κτηνωδία. Χωρίς προσχήματα απαγορεύονται οι αντιπυρηνικές συγκεντρώσεις των αναρχικών στα Προπύλαια, στις 9 Μαΐου, στις 23 Μαΐου και η πορεία με τις μηχανές στις 12 Μαΐου. Συλλήψεις και ξυλοδαρμοί εκατοντάδων ατόμων από τα γουρούνια της ΕΛΑΣ. Ωμή παραβίαση των στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων: το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι στην πράξη καταργείται, το πανεπιστημιακό άσυλο έχει κι αυτό καταργηθεί ξεπουλημένο από τους φοιτητές και τις παρατάξεις τους, οι αναρχικές ιδέες τίθενται σε απαγόρευση. Εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις, κακοποιήσεις στους δρόμους, βασανιστήρια μέσα στην Ασφάλεια (υπάρχουν αγγελίες στη Διεθνή Αμνηστία).

Στην πραγματικότητα υπάρχει άτυπη και σιωπηρή αναστολή άρθρων του Συντάγματος ενώ στα Εξάρχεια έχει κηρυχθεί, εξίσου άτυπα και σιωπηρά, ο στρατιωτικός νόμος: άνω των πέντε ατόμων συλλαμβάνονται προληπτικά.

Έτσι, αυτό που είχε διαφημιστεί ως πολεοδομική καταστολή (η αναδιάπλαση των Εξαρχείων) αποκτά και την αστυνομική της διάσταση.

Παράλληλα επιστρατεύονται οι οργανωτές του ψέματος. Η τηλεόραση στην εκπομπή «Εδώ και Σήμερα» μ’ ένα άθλιο ρεπορτάζ καμωμένο από ένα άθλιο δημοσιογραφικό υποκείμενο προσπαθεί με κολλάζ συνεντεύξεων να πείσει για την αναγκαιότητα της καταστολής. Εμφανίζει μικρά γυφτάκια που αφού τα προκαλεί μουτζώνουν και βρίζουν, όποιος απ’ τους ερωτώμενους εκφράζει διαφορετική άποψη για την κατάσταση της περιοχής καταγγέλεται από το δημοσιογράφο ως απολίτικος ή συμφεροντολόγος και έρχεται το αποκορύφωμα της προστυχιάς όταν εμφανίζει χαφιέδες και πρασινοφρουρούς με την πλάτη γυρισμένη στο φακό δήθεν σαν κατοίκους των Εξαρχείων που φοβούνται τους αναρχικούς.

Όμως δεν αρκούσε να φιμωθούν οι αναρχικοί σχετικά με το Τσερνομπίλ. Έπρεπε να προπαγανδιστεί και η κρατιστική εκδοχή του οικολογικού.

Την ίδια στιγμή που κατά δεκάδες ξυλοκοπούνται και σέρνονται στα κρατητήρια οι αντιπυρηνικοί διαδηλωτές, η τηλεόραση διαφήμιζε την εκδήλωση του ΠΑΚΟΕ και των δεξιών και τη συγκέντρωση-πορεία του ΑΚΕ [Αδέσμευτη(;) Κίνηση Ειρήνης], Οικολόγων και Αριστεριστών στα Προπύλαια, την Τρίτη 13 Μαΐου. Η συμμετοχή των αναρχικών και αντιεξουσιαστών σ’ αυτή -παρότι αυθόρμητη, χωρίς να υπάρξει κανένα κάλεσμα- υπήρξε εντυπωσιακή. Κατά περίεργο τρόπο η πορεία είχε προγραμματιστεί να… διασπαστεί. Το ΑΚΕ, προφανώς σε συνεννόηση με την αστυνομία, έδωσε… ραντεβού στους υπόλοιπους συνδιοργανωτές της πορείας στο Σύνταγμα. Το ΑΚΕ θα πήγαινε μέσω της οδού Κοραή ενώ οι υπόλοιποι θα περνούσαν από την Ομόνοια και θ’ ανέβαιναν τη Σταδίου. Όμως το δεύτερο κομμάτι της συγκέντρωσης δεν επρόκειτο να κάνει πορεία: Οι πολυάριθμες κλούβες στην οδό Σταδίου ήταν στραμμένες προς την Ομόνοια… Το οικολογικό έπρεπε να εμφανιστεί σαν ανώδυνη διαμαρτυρία των χαζοχαρούμενων με τα πορτοκαλιά μπλουζάκια «ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»… Το σχέδιο των κρατιστών, από τον Αρκουδέα ως την αριστερά, εν μέρει πέτυχε. Πέτυχε γιατί οι καμμένες μπατσομοτοσυκλέτες και οι τραυματισμένοι μπάτσοι είχαν σαν αποτέλεσμα 39 συλλήψεις και 13 προφυλακισμένους συντρόφους. Αλλά, ταυτόχρονα, απέτυχε γιατί δεν πέρασε η κρατιστική εκδοχή του οικολογικού. Οι φλεγόμενες μοτοσυκλέτες θα θυμίζουν για πολύ καιρό τα λόγια ενός απ’ τους πρώτους οικολόγους, του Μάρεϊ Μπούκτσιν:

«Η οικολογική δράση ή είναι επαναστατική δράση ή δεν είναι τίποτα. Η οικολογία ή θα αποκαλύπτει τις τοξικές κοινωνικές αιτίες και τις απάνθρωπες σχέσεις που δημιούργησαν έναν ολοκληρωτικά δηλητηριασμένο πλανήτη ή θα είναι ένα καλλυντικό του καπιταλισμού, μια θλιβερή επιστροφή στην παραδοσιακή πολιτική, στην ψηφοθηρία, στον ιδεολογικό σκοταδισμό».

ΠΟΛΙΤΕΣ, ΕΠΑΓΡΥΠΝΕΙΤΕ!

Οι μέρες που θα ‘ρθουν θα είναι ή μέρες φρίκης ή μέρες της αφυπνισμένης συνείδησης.

Δημοσίευση: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη

#Σαν_σήμερα

The post Από το Τσερνομπίλ στα Εξάρχεια… (Τα Άνθη του Κακού – άνοιξη 1987) first appeared on Aυτολεξεί.

The assumption that what currently exists must
necessarily exist is the acid that corrodes all visionary thinking.[1]

Murray Bookchin

The question of energy is of crucial importance when we discuss the future of our cities. Our contemporary heavily urbanized societies consume huge amounts of energy, which is being derived through environmentally degradive means.

The creation of democratic and ecological cities, beyond statecraft and capitalism, requires departure from our current energetic paradigm. Instead it implies changes in two basic directions: first, by going beyond the logic of the neutrality of technology; and second, by rethinking how our needs are being formed and towards what ends.

For the modernist Left, the problem is not our current technology but who owns it. For them technology is violent, wasteful and destructive only when used by the wrong hands (for example those of the capitalists). In their view, every technological innovation is not shaped by the context in which it was created, which in itself is really problematic concept.

Driven by this logic, many on the Left imagine the post-capitalist city’s energetic needs being supplied by nuclear power. Their answer to the anti-nuclear movement is that our current dependence on fossil fuels is destroying our world and nuclear energy is the quickest way towards salvation. But they seem blind to the characteristics, this energy source has, which were embedded in it by the contextual environment in which it emerged.

First of all, nuclear power is incompatible with decentralized and democratic forms of self-governance. Instead, as suggested by researcher Aaron Vansintjan, it requires large state subsidies and centralized planning[2]. According to him, nuclear power requires a regime of experts to manage, maintain, and decommission; a centralized power grid; large states to fund and secure them; and, then, a stable political environment to keep the waste safe for at least the next 10,000 years. The technology is only 80 years old, modern states have existed for about 200, humans have only been farming for 5,000, and most nuclear waste storage plans operate at a 100-year time-span. To put it mildly, an energy grid dependent on nuclear means having lot of trust in today’s political institutions.

This is deeply political issue. The vision of a nuclearly powered society implies the creation of a totalitarian-like organizational structure, a powerful state. The scale of such an energy system demands to be situated away from the people, in areas zoned away from the rest of society (even whole cities build around such power plants). In this environment scientists and technocratic elites will naturally play an important role. With all the dangers that come with nuclear power plants, there will be need of high level security measures, control and supervision. All these requirements make nuclear energy incompatible with direct democratic ecological visions. Instead, it is much more suitable for totalitarian ones like eco-fascism.

Furthermore, nuclear energy is incompatible with the new climate-impacted planetary conditions, which are highly prone to fires, extreme storms and sea-level rise. With the increase of the probability of environmental catastrophes and extremities, it is questionable to say the least, weather nuclear power can function safely. Professor Heidi Hutner has pointed out that wild weather, fires, rising sea levels, earthquakes and warming water temperatures all increase the risk of nuclear accidents[3]. And on top of that, the lack of safe, long-term storage for radioactive waste remains a persistent danger.

An energy source compatible with the paradigm of democratic and ecological cities is the one derived from renewables. But simply shifting from fossil fuels to renewable sources will not suffice. We must, first of all, avoid approaching renewables from a modernist perspective. This means that we cannot use them mainly in a centralized manned (like industrial-style enormous solar or wind farms), since this would require a bureaucratic managerial apparatus, not much different from the one required by nuclear power. Although it will never be possible to avoid larger scales, one democratic and ecological paradigm would require for us to develop renewables towards the greatest possible decentralization, so as to allow local communities to have direct control over their energy supply.

Then there is another issue that must be seriously considered. As author Stan Cox notes:

There’s nothing wrong with the ‘100-percent renewable’ part… it’s with the ‘100 percent of demand’ assumption that [scientists]go dangerously off the rails. At least in affluent countries, the challenge is not only to shift the source of our energy but to transform society so that it operates on far less end-use energy while assuring sufficiency for all. That would bring a 100-percent-renewable energy system within closer reach and avoid the outrageous technological feats and gambles required by high-energy dogma. It would also have the advantage of being possible.

Thus from ecological and democratic perspective, we cannot simply switch to this or that technology. We have to bear in mind the contextuality of every technological innovation and the scale on which it is being implemented. Energy is much more than simply a tool: it has to do with relationships between people, societies and ultimately between humanity and nature. In an democratic paradigm, it will have to be deliberated on grassroots level by all members of society.

Footnotes:

[1] Murray Bookchin: “The Meaning of Confederalism,” in Green Perspectives, no. 20 (1990)

[2] https://www.redpepper.org.uk/wheres-the-eco-in-ecomodernism/

[3] https://aeon.co/ideas/nuclear-power-is-not-the-answer-in-a-time-of-climate-change

The post On why nuclear energy is incompatible with direct democracy first appeared on Aυτολεξεί.