Ναι ρε, Ομοσπονδία!

Το κυπριακό πρόβλημα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα θέμα διαμοιρασμού της εξουσίας μεταξύ των πολιτικών ελίτ αλλά ταυτόχρονα και ένα πρόβλημα σύγκρουσης των εθνικιστικών ιδεολογιών. Ως αντιεξουσιαστές και αντιεξουσιάστριες θεωρούμε ότι η επίλυσή του μας αφορά γιατί επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά μας, την κοινωνία και τις σχέσεις μας, την πολιτική δράση και τους αγώνες μας. Εναντιωνόμαστε στα συρματοπλέγματα που διαχωρίζουν το νησί, στα τείχη μεταξύ των ανθρώπων και στα εμπόδια που θέτει η ύπαρξη του Κυπριακού στην κοινωνική πρόοδο και στη ριζοσπαστική δράση. Αναγνωρίζουμε τις προοπτικές που θα δημιουργήσει η επίλυσή του, και τη δυναμική που θα ανοίξει για την υπέρβαση της ηγεμονίας των εθνικιστικών ιδεολογιών, και την αναίρεση της γεωγραφικής διαίρεσης του νησιού.

Το κυπριακό πρόβλημα μονοπωλεί τον πολιτικό λόγο και την πολιτική σκηνή του νησιού για δεκαετίες. Η ανάδυση των αλληλοσυγκρουόμενων εθνικισμών και η κατασκευή του Κυπριακού, από τη δεκαετία του 1950 και μετά, ουσιαστικά σηματοδοτεί έναν αντιδραστικό κοινωνικό-πολιτικό σχηματισμό, μέσω της επιβολής ενός εθνοκεντρικού, συντηρητικού και φιλελεύθερου πολιτικού λόγου. Έτσι, παραγκωνίστηκαν οι εργατικές διεκδικήσεις και οι ταξικοί αγώνες της περιόδου του 1920-’50, οδηγήθηκαν σε σύγκρουση οι δυο μεγαλύτερες πληθυσμιακά κοινότητες και σε περιθωριοποίηση, απομόνωση ή/και ενσωμάτωση οι υπόλοιπες.

Παράλληλα, τα αιτήματα σύνδεσης με τις «μητέρες πατρίδες» και τους «εθνικούς κορμούς», της «Ενώσεως» από τη μια και του «Ταξίμ» από την άλλη, σταδιακά οδήγησαν στη δημιουργία και κυριαρχία στρατιωτικών και παραστρατιωτικών ομάδων, στις διακοινοτικές ταραχές, στους «θύλακες» και τελικά στο πραξικόπημα, την εισβολή και τη διχοτόμηση του νησιού.

Μετά την απογοήτευση του 2004 και του 2010 ακολούθησε μια στασιμότητα, όχι μόνο σε επίπεδο συνομιλιών, αλλά και σε επίπεδο δικοινοτικών και διακοινοτικών αγώνων. Παρ’ όλα αυτά, κάποια κομμάτια της κοινωνίας συνέχισαν με συνέπεια να διεκδικούν κοινό χώρο προσβλέποντας σε ένα κοινό μέλλον. Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων το 2011, το κίνημα του Occupy μεταξύ 2011-12 και πολλές κοινές αντιμιλιταριστικές, εκπαιδευτικές και περιβαλλοντικές δράσεις κράτησαν τις γέφυρες της επανένωσης ανοικτές. Σήμερα [2016], βρισκόμαστε στο μέσο διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού και ενδεχομένως λίγο πριν από μία πολύ κρίσιμη στιγμή που θα οδηγήσει είτε σε ένα ναυάγιο, είτε σε ένα προτεινόμενο σχέδιο που θα τεθεί σε δημοψήφισμα.

Εμείς θεωρούμε πως έχουμε ευθύνη να πάρουμε δημόσια θέση απέναντι στους αντιομοσπονδιακούς, και να υποστηρίξουμε την ομοσπονδιακή επανένωση.

Πιστεύουμε πως η πολιτική επίλυση του κυπριακού προβλήματος στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη. Η ιστορική αποτυχία του ενιαίου κράτους με την επιβολή της πλειοψηφίας πάνω στη μειοψηφία στη βάση εθνοτικών κριτηρίων είναι ένα αδιέξοδο που όξυνε την αντιπαράθεση των δύο κοινοτήτων και που οδήγησε στη διαίρεση του νησιού. Η λογική της συνέχισης της στήριξης του ενιαίου κράτους οδηγεί στην αποδοχή τετελεσμένων γεγονότων και κατ’ επέκταση στη διχοτόμηση, ενώ ταυτόχρονα αδυνατεί να αντιληφθεί τα λάθη και τις αποτυχίες της πλειοψηφίας. Σε αντίθεση με τους θιασώτες -διαφόρων αποχρώσεων- του ενιαίου κράτους, εμείς θεωρούμε ότι «ρατσιστικό» είναι το ενιαίο κράτος, η αρχή της πλειοψηφίας και η αρχή του «ένας άνθρωπος, μία ψήφος», αφού πάντοτε οδηγεί στην περιθωριοποίηση των μειοψηφιών -όχι μόνο των εθνικών- και δημιουργεί πολιτικούς και κοινωνικούς αποκλεισμούς. Είναι καιρός η πλειοψηφική ε/κ κοινότητα να αναγνωρίσει από τη μια το προνόμιο που έχει να μονοπωλεί το «νόμιμο» κράτος τόσα χρόνια, και από την άλλη, την απομόνωση της τ/κ κοινότητας σε ένα καθεστώς που την καθιστούσε αόρατη στον παγκόσμιο χάρτη.

Υποστηρίζουμε την ΔΔΟ όχι ως ένα «οδυνηρό συμβιβασμό στον οποίο εξαναγκαζόμαστε για να γλυτώσουμε που τη διχοτόμηση» αλλά ως ιδεατή θεσμική λύση [Τραίνο, Βαγόνι 10o ,«Γιατί ακόμα και αν δεν υπήρχε ομοσπονδία θα έπρεπε να την εφεύρουμε»], γιατί αναγνωρίζει την ιστορική, γεωγραφική και πολιτική πραγματικότητα, δίνει αυτονομία στις κοινότητες, αλλά και κοινό χώρο συνύπαρξης για όσους και όσες δεν εντάσσονται ούτε αναγνωρίζουν τις εθνικές ταυτότητες, γιατί τότε θα έχουμε την ευκαιρία να επαναορίσουμε κατά κάποιο τρόπο την έννοια «της εαυτής» και «της άλλης», την έννοια των συνόρων και θα μπορέσουμε με αυτό τον τρόπο να δημιουργήσουμε νέες ταυτότητες. Ταυτότητες που δεν θα στηρίζονται στους αποκλεισμούς αλλά θα είναι σχεσιακές, αφού δεν θα λειτουργούν στη βάση διαχωριστικών δίπολων, αλλά θα διαμορφώνονται και θα μεταμορφώνονται στη βάση των σχέσεων και των επαφών που θα δημιουργούμε τόσο μεταξύ μας όσο και με τα πάντα γύρω μας.

Από την άλλη, δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι με τη λύση θα ξεπεραστούν ως διά μαγείας οι εθνοκοινοτικές διαφορές. Θεωρούμε ότι η λύση είναι κάτι περισσότερο και πέρα από μία υπογραφή. Είναι διαδικασία που προηγείται και έπεται της υπογραφής, και η οποία προϋποθέτει την ανάδειξη ενός άλλου αφηγήματος και κυρίως μιας άλλης πραγματικότητας που υπερβαίνει τα σύνορα και τον εθνοκεντρισμό. Η πολιτική επίλυση του κυπριακού προβλήματος θα αποτελέσει ένα ρήγμα στην κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, πράγμα που θα μας επιτρέψει να βρεθούμε, να σκεφτούμε και να δράσουμε σε ένα άλλο πλαίσιο. Η διαίρεση δεν θα λειτουργεί πλέον ως ένα πρόσχημα για να δικαιολογηθεί οποιοδήποτε μέτρο στρέφεται ενάντια στα κοινά λαϊκά συμφέροντα και θα σταματήσει να υφίσταται το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, το νομικό σόφισμα στο οποίο στηρίζεται η δράση της ελληνοκυπριακής ελίτ από το 1964 και μετά.

Η ενοποίηση του γεωγραφικού χώρου και το νέο πλαίσιο συνύπαρξης που θα δημιουργηθεί, θα διευκολύνει ταυτόχρονα τους κοινούς μας αγώνες, οι οποίοι θα ισχυροποιηθούν και θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί.

Πλέον, οι δυο κοινότητες στην Κύπρο θα έχουν περισσότερη ελευθερία και με δεδομένη τη μείωση της εξάρτησης της τ/κ κοινότητας από την Τουρκία, θα υπάρχει πιο πολύς χώρος για τη συγκρότηση κοινών, δικοινοτικών μετώπων υπεράσπισης της ανεξαρτησίας κόντρα στις «μητέρες πατρίδες», αλλά και στις βρετανικές βάσεις.

Η λύση του κυπριακού θα αποτελέσει την πιο μεγάλη ήττα του μιλιταρισμού και των θιασωτών του, οι οποίοι έβγαζαν τόσα χρόνια και πραγματικό οικονομικό κέρδος και πολιτική υπεραξία μέσα από τη συντήρηση μιας εμπόλεμης κατάστασης στο νησί. Πέρα, όμως, από την άμεση αποστρατικοποίηση της χώρας με την κατάργηση όλων των στρατών, πιο μακροπρόθεσμα θα μας δώσει εκείνο το πλαίσιο για να παλέψουμε ενάντια στη στρατικοποίηση που κυριαρχεί πλέον σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, στην πατριαρχία και τον σεξισμό πάνω στα οποία στηρίζεται αλλά και αναπαράγει ο μιλιταρισμός.

Ταυτόχρονα, ακόμα και αν τα εκπαιδευτικά συστήματα εξακολουθήσουν να είναι χωριστά, η επανένωση της χώρας θα δώσει την ευκαιρία να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος –και στο εσωτερικό των κοινοτήτων και μεταξύ τους– με στόχο μια παιδεία απελευθερωμένη από τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τον ηγεμονικό λόγο της Εκκλησίας. Σε μία επανενωμένη χώρα, παροξυσμοί όπως η επιστολή της μάνας που ζητά την εξαίρεση του παιδιού της από τη διδασκαλία τ/κ ποίησης, θα πέφτουν στο κενό, μιας και η καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης δεν θα είναι μόνο στόχος, αλλά και γενικευμένη ανάγκη.

Ο αγώνας για εκκοσμίκευση, όχι μόνο της παιδείας αλλά και όλων των επιπέδων του κράτους και της κοινωνίας, θα μπορεί πλέον να γίνεται από κοινού και ο κοσμικός χαρακτήρας της τ/κ κοινότητας θα αποτελέσει σημαντικό στήριγμα και για τους υπερασπιστές της κοσμικότητας στην ε/κ κοινότητα. Δηλώσεις που γίνονται συχνά από τον επικεφαλής της Εκκλησίας για θέματα φύλου και σεξουαλικότητας για παράδειγμα, θα κρίνονται σε επίπεδο ομοσπονδιακό και όχι μόνο στο εσωτερικό της ε/κ κοινότητας, και θα τυχαίνουν περαιτέρω κριτικής.

Οι αγώνες που δίνουμε ενάντια στην αποξένωση των κοινών, την υφαρπαγή γης και την καταστροφή του περιβάλλοντος θα γίνονται σε ένα άλλο, πιο ευρύ πλαίσιο. Πλέον, οι δράσεις ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή, για παράδειγμα στον Πενταδάκτυλο και στην Αντρολύκου, στην Καρπασία και στον Ακάμα, θα γίνονται ενιαία και θα έχουν τον ίδιο στόχο: τις νεοφιλελεύθερες, αντι-περιβαλλοντικές πολιτικές του ομόσπονδου κράτους ή επιχειρηματιών που θα έχουν την κάλυψη του κράτους.

Προσδοκούμε αυτούς τους αγώνες να τους δίνουμε από κοινού μαζί με, και για, όλους τους κατοίκους του νησιού, σε όποιο κρατίδιο και να ζουν, είτε τους αποκαλούν «λαθρομετανάστες» και «αθίγγανους», είτε «εποίκους» και «καλαμαράες».

Η έννοια των «δικαιωμάτων» ήταν και θα είναι ένας από τους κεντρικούς, αν όχι ο κεντρικός άξονας στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Τόσο η απορριπτική όσο και η νεοφιλελεύθερη ομοσπονδιακή πτέρυγα εστιάζουν στο ατομικό δικαίωμα (κυρίως) της ιδιοκτησίας από τη μία, και στα κοινά οικονομικά συμφέροντα που θα επιφέρει μια λύση από την άλλη. Σε αυτό το πλαίσιο, το κυπριακό πρόβλημα και η λύση του (ή μη), αναδύεται μέσα από οικονομικά συμφέροντα και μια νεοφιλελεύθερη λογική. Τα «κοινά» μας (Commons), όπως προωθούνται στην κοινωνία από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, προσφέρουν μια λύση βασισμένη στο ότι τα «κοινά» μας συμφέροντα μπορούν να είναι μόνο εκείνα τα συμφέροντα που είναι πρωτίστως οικονομικά. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στην περίπτωση των υδρογονανθράκων, των οποίων η εξόρυξη και η εκμετάλλευση παρουσιάζεται συστηματικά ως ο καταλύτης για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης από τη μία, και ως το απόθεμα το οποίο θα μας βγάλει από την κρίση από την άλλη.

Για εμάς, η έννοια του «κοινού» έχει να κάνει με ένα νέο φαντασιακό που δημιουργείται. Είναι ένα αμάλγαμα από ιδέες και συνειδήσεις, οι οποίες αναδύονται μέσα από μία νέα αντίληψη του «κοινού», γεωγραφικού, οικολογικού, ιστορικού, κοινωνικού και πολιτιστικού, τα οποία, αν και κάποια από αυτά υπήρχαν και πριν από το 1960, όπως οι κοινοί εργατικοί αγώνες και οι μαζικές απεργίες που κορυφώθηκαν το 1948, τώρα, αναβιώνουν ή δημιουργούνται από παλιές και νέες γενιές. Είναι αυτό το καινούργιο φαντασιακό που θεωρούμε ότι σταδιακά θα οδηγήσει στη συνύπαρξη των ανθρώπων τόσο μεταξύ της μίας κοινότητας με την άλλη, όσο και μεταξύ της ευρύτερης κοινωνίας με το φυσικό και αστικό της περιβάλλον.

Προφανώς, μετά τη λύση δεν θα περάσουμε σε μια μετα-κρατική κατάσταση. Θα συνεχίσουμε να ζούμε σ’ ένα κράτος, το οποίο θα λειτουργεί μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, θα καλείται να ανταποκριθεί μέσα σε συγκεκριμένες γεωπολιτικές συνθήκες και θα χρησιμοποιεί όλους τους μηχανισμούς που έχει στη διάθεσή του για να επιβάλει την εξουσία του στο εσωτερικό του. Ξέρουμε ότι θα χρειαστεί να δώσουμε αγώνες ενάντια στις πολιτικές τόσο του κεντρικού κράτους όσο και των κρατιδίων.

Και θα το κάνουμε, όλες και όλοι μαζί πλέον.

The post Κύπρος: «Ναι ρε, Ομοσπονδία!» first appeared on Aυτολεξεί.

Πάνω από χίλια άτομα έδωσαν μια πρώτη και δυναμική απάντηση στην φασιστική επέλαση που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες με αποκορύφωμα το βάρβαρο πογκρόμ εναντίον μεταναστών το βράδυ της Παρασκευής 01/09 στη Λεμεσό.

Η πορεία κινήθηκε στον παραλιακό δρόμο της Λεμεσού με πολύ δυνατό παλμό και συνθήματα. Στην κινητοποίηση πορεύτηκαν μαζί μας και αρκετοί πρόσφυγες και μετανάστες.

Για τις πολύγλωσσές μας γειτονιές, για την τάξη μας και για τους απανταχού καταπιεσμένους, συνεχίζουμε αντιφασιστικά και αλληλέγγυα. Ευχαριστούμε όσα άτομα παρευρέθηκαν και τις ομάδες που δούλεψαν για αυτήν.

Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον, είναι ήδη εδώ, και δεν μας βγαζει απλώς τη γλώσσα, έχει ανοίξει ήδη το στόμα του. Το πογκρόμ στη Λεμεσό, με την προκλητική ανοχή της Αστυνομίας, αποδεικνύει το αυτονόητο: τα φασιστικά και ρατσιστικά κίνητρα όσων δήθεν αισθάνονται ανασφάλεια και ανησυχούν λόγω της παρουσίας των μεταναστών/-ριών στην Κύπρο.

Σε ένα νέο εκτεταμένο πογκρόμ, μερικές μόνο μέρες μετά τα γεγονότα στη Χλώρακα, φασιστοειδή κτύπησαν και τραυμάτισαν μετανάστες και τραμπούκισαν περαστικούς και δημοσιογράφους. Έβαλαν φωτιές και προκάλεσαν ζημιές σε καταστήματα μεταναστών στην πλέον πολυσύχναστη περιοχή της Λεμεσού.

Κανένας και καμία δεν μπορεί πια να ισχυριστεί πως δεν είδε, δεν άκουσε, δεν κατάλαβε.

Αυτοί είναι οι φασίστες, αυτός είναι ο κόσμος που οραματίζονται: μονόχρωμος, σκοτεινός και βίαιος.

Από την άλλη, είναι ο κόσμος της ισότητας και της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης. Αυτόν τον κόσμο καλούμαστε και αύριο να υπερασπιστούμε.

Οι διακοινοτικές συγκρούσεις, οι ρατσιστικές επιθέσεις, εξυπηρετούν την πολιτική ατζέντα των φασιστών και της άρχουσας τάξης, που μέσα από την βία του όχλου σπέρνει διαχωρισμούς ανάμεσα στους από κάτω αυτής της κοινωνίας. Γιατί τα προβλήματα μας δεν τα δημιουργούν οι μετανάστες και οι μετανάστριες αλλά όσοι αποφασίζουν και για τις δικές τους ζωές και για τις δικές μας.

Γιατί ο εχθρός δεν έρχεται ποτέ με βάρκα αλλά με λιμουζίνα.

– Ενάντια στα φασιστικά πογκρόμ και τις ρατσιστικές επιθέσεις σε κάθε πόλη και χωριό της Κύπρου.
– Ενάντια στην κανονικοποίηση του ρατσισμού στην πολιτική ζωή και στα ΜΜΕ.
– Ενάντια στη ρατσιστική μεταναστευτική πολιτική του κράτους που οδηγεί σε φτώχεια και εξαθλιώση, που στρέφει συνειδητά εργαζομένους εναντίον εργαζομένων.
– Για το δικαίωμα σε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, στέγασης και εργασίας για όλους τους κατοίκους του νησιού, ντόπιους και μετανάστες/μετανάστριες.
– Για την αλλαγή πολιτικής, από τον αποκλεισμό, τα pushbacks και τους φράχτες στο κτίσιμο μιας κοινωνίας σεβασμού, αποδοχής της διαφορετικότητας και αλληλεγγύης.
– Για να μην κερδίσει ο φόβος!

Γράφει ο Γρηγόρης Ιωάννου:

Το δεύτερο πογκρόμ ψες, στο κέντρο της Λεμεσού αυτή τη φορά, συνιστά ένα ανέβασμα του πήχη από πλευράς της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς. Αν δεν κοπεί άμεσα η φόρα στους φασίστες, θα το ξανακάνουν, ποντάροντας στην υποκρισία των «ίσων αποστάσεων» και στην ανοχή του «κρύψε να περάσουμε» των πολλών. Όπως πρέπει να είναι ξεκάθαρο πλέον σε όλους, αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν ήταν ποτέ τοπικό ζήτημα Χλώρακας, ούτε βέβαια ζήτημα ανησυχίας των πολιτών για την παράτυπη μετανάστευση, όσο και αν προσπαθούν να το παρουσιάσουν έτσι πολιτικάντηδες και δημοσιογράφοι. Η πιο αισχρή, βέβαια, απόπειρα ξεπλύματος της ρατσιστικής βίας είναι η δικαιολόγησή της ως δήθεν μιας κακής αντίδρασης σε υπαρκτό πρόβλημα και η αποπολιτικοποίησή της ως χουλιγκανισμού. Κι όμως, το πογκρόμ της Λεμεσού ήταν η εξέλιξη μιας πορείας που φώναζε «έξω οι ξένοι από την Κύπρο, η Κύπρος είναι ελληνική».

Ο ρατσισμός που σήμερα εκφράζεται ως βιαιοπραγία σε μετανάστες, στα σπίτια και στα καταστήματά τους δεν είναι αποκλειστικό έργο της ακροδεξιάς που τον εκπροσωπεί πολιτικά ανοιχτά. Είναι πολύ πιο βαθιές οι ρίζες του και πολύ περισσότεροι αυτοί που συνέδραμαν στη διόγκωσή του. Δεν είναι μόνο τα fake news μεμονωμένων πολιτικών, δημοσιογράφων και αστυνομικών συντακτών. Αυτά δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν έρισμα αν δεν προηγούνταν βουλευτές, υπουργοί και κομματάρχες να παραμυθιάζουν μπροστά σε κάμερες και σοβαροφανείς δημοσιογράφους για δήθεν προνομιακή μεταχείριση μεταναστών στα επιδόματα, για υβριδικούς πολέμους και τρίτους αττίλες.

Μέχρι και ο Αναστασιάδης, όντας πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν ντράπηκε να χαρακτηρίσει τους πρόσφυγες ως απειλή εθνικής ασφάλειας.

Να σταματήσουμε αυτό τον κατήφορο της ξεφτίλας. Να μην αφήσουμε τον φασισμό να σπρώξει την Κύπρο στον πάτο. Είναι ευθύνη μας σαν άνθρωποι να το αποτρέψουμε.

The post Στην Κύπρο διαδήλωσαν ενάντια στα ρατσιστικά-φασιστικά πογκρόμ first appeared on Aυτολεξεί.

Δελτίο τύπου

Η Unite Cyprus Now καλεί το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να εκδημοκρατίσει την ειρηνευτική διαδικασία στην Κύπρο:

Όπως έγινε ξεκάθαρο από τις τελευταίες δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγιπ Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Κύπρο στις 19 και 20 Ιουλίου, η Κύπρος και η ΕΕ εξακολουθούν να οδηγούνται στα τυφλά προς ένα σκληρό σύνορο με την Τουρκία στο κέντρο της Λευκωσίας. Δυστυχώς πλέον φαίνεται καθαρά πως κανείς στη διεθνή κοινότητα δεν έχει σχέδιο αντιμετώπισης αυτού του εξαιρετικά ασταθούς ούτω καλούμενου «status quo». Η ανασφάλεια για το μέλλον θα εμποδίσει επενδύσεις, θα στερήσει θέσεις εργασίας, και θα καταστήσει αδύνατο για τους Κύπριους το να κάνουν βιώσιμα σχέδια για το μέλλον. Περισσότερες γεωτρήσεις αναμένονται φέτος. Η ΕΕ θα συνεχίσει να σύρεται στον χειρισμό επαναλαμβανόμενων εντάσεων, αντιμετωπίζοντας συνεχή αστάθεια που θα επηρεάζει όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές της. Οφείλουν όλοι να αντιληφθούν πως το Κυπριακό δεν μπορεί να υποβαθμιστεί σε μια μικρή αιτία εκνευρισμού που μπορεί να τύχει εύκολης «διαχείρισης». Είναι ένα κεντρικό και συνεχές πρόβλημα και για την ΕΕ και για την Τουρκία.

Η δυσάρεστη αλήθεια είναι πως οι υποτιθέμενοι ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο είναι ανίκανοι μόνοι τους να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αποτρέψουν αυτόν τον επιτεινόμενο κίνδυνο ασφάλειας. Έδειξαν επανειλημμένα πως δεν διαθέτουν τη βούληση να βάλουν τέλος σε τόσα χρόνια διαίρεσης.

Ο κ. Ερσίν Τατάρ έγινε Τουρκοκύπριος ηγέτης λόγω μερικών χιλιάδων ψήφων που προήλθαν μετά από άνευ προηγουμένου παρέμβαση της κυβέρνησης της Τουρκίας, όπως τεκμηριώνεται σε έκθεση που δημοσιεύθηκε Ιούνιο του 2021 από δικηγόρους, ερευνητές και εκπροσώπους ΜΚΟ. Ο κ. Τατάρ στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης και παρόλα αυτά ισχυρίζεται πως εκπροσωπεί τον λαό όταν πιέζει για δύο κράτη στο νησί. Από την αμφιλεγόμενη εκλογή του και μετά έχει επιτρέψει μια ανησυχητική αύξηση των άμεσων παρεμβάσεων της Τουρκίας σε τουρκοκυπριακά ζητήματα. Οι Τουρκοκύπριοι χάνουν κάθε επιρροή στο ίδιο τους το μέλλον λόγω της άνευ προηγουμένου παρέμβασης της Τουρκίας σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Την ίδια ώρα έχουν αυξηθεί οι πιέσεις και απειλές κατά των Τουρκοκυπρίων που είναι μέλη της αντιπολίτευσης και της κοινωνίας των πολιτών.

Οι Τουρκοκύπριοι οδηγούνται σε μια πορεία εκτός ψηφισμάτων ΟΗΕ, σε μια πορεία που θα τους καταστήσει ολοένα και περισσότερο εξαρτημένους από την Τουρκία.

Ως πράξη διαμαρτυρίας για τις εξελίξεις αυτές και παρά τις πιέσεις, δύο από τα κύρια τουρκοκυπριακά κόμματα της αντιπολίτευσης τήρησαν μια θαρραλέα στάση και μποϊκόταραν την ομιλία του κ. Ερντογάν προς την τουρκοκυπριακή συνέλευση.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο κ. Νίκος Αναστασιάδης απογοήτευσε τον λαό του. Ενώ εκλέγηκε με την υπόσχεση επίλυσης του Κυπριακού και επανεκλέγηκε με την ίδια ακριβώς υπόσχεση, σπατάλησε την περίοδο από το 2017 μέχρι το 2020 βρίσκοντας πολλές αφορμές για να αμφισβητήσει την ίδια τη βάση μιας ομοσπονδιακής λύσης κατανομής εξουσίας και να υπονομεύσει άμεσα τις πιθανότητες εκλογής το 2020 οποιουδήποτε τουρκοκύπριου ηγέτη υπέρ της λύσης. Επιπρόσθετα, όταν ο πρώην τουρκοκύπριος ηγέτης κ. Ακιντζί πρότεινε το 2018 όπως οι δύο πλευρές αποδεχθούν το πλαίσιο Γκουτέρες και ξεκινήσουν ξανά από εκεί, ο κ. Αναστασιάδης απέρριψε την πρόταση. Απέρριψε το ίδιο το Πλαίσιο που τώρα ισχυρίζεται πως υποστηρίζει. Οι πράξεις του έχουν ενθαρρύνει αυτούς που ισχυρίζονται ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θα δεχτούν να μοιραστούν την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους κάτω από μια ομοσπονδιακή λύση.

Ενδυναμώστε τους πολίτες!

Για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα η διεθνής κοινότητα έχει αφήσει ηγέτες που δεν έχουν όραμα για ένα κοινό μέλλον να οδηγούν ολόκληρη την ΕΕ σε περαιτέρω αστάθεια. Η ακαδημαϊκή έρευνα έχει δείξει πως ο λαός της Κύπρου είναι πιο ανοιχτός σε συμβιβασμό από τους λεγόμενους ηγέτες. Ο μόνος τρόπος να αποτραπεί αυτό το αδιέξοδο είναι να αλλάξει μια διαδικασία που έχει αποτύχει. Μέχρι σήμερα οι ηγέτες δεν έχουν ακολουθήσει τις προτροπές του Συμβουλίου Ασφαλείας για στενή συμμετοχή των πολιτών.

Καλούμε το Συμβούλιο Ασφαλείας να ενθαρρύνει έντονα τους ηγέτες να αποδεχθούν μια πλήρως και επαγγελματικά στελεχωμένη δημοκρατική διαδικασία συζήτησης για το μέλλον της χώρας μας, με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων και της κοινωνίας των πολιτών. Την ίδια στιγμή, θα πρέπει το Συμβούλιο Ασφαλείας να βάλει ως προτεραιότητα την απαίτηση πως τα μέρη της σύγκρουσης θα συμφωνήσουν σε ένα κοινό όραμα για την Κύπρο που θα διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της χώρας μας και της ευρύτερης περιοχής.

Σχετικό κείμενο της κίνησης «Θέλουμεν Ομοσπονδία»:

Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ) αποτελεί σήμερα την καταλληλότερη εφικτή πολιτική ρύθμιση και όχι έναν οδυνηρό συμβιβασμό. Είναι το βασικό ιστορικό αποτέλεσμα της εξέλιξης των διακοινοτικών σχέσεων, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μέσα από τις εθνικιστικές συγκρούσεις, τη μισαλλοδοξία και τις εξωτερικές παρεμβάσεις. Η ΔΔΟ είναι η ιδανική υπό τις περιστάσεις λύση, διότι είναι η μόνη που μπορεί να επιτρέψει στις δυο κοινότητες να συνυπάρξουν ισότιμα και με ασφάλεια σε ένα κράτος διατηρώντας ένα βαθμό κοινοτικής αυτονομίας.

Μόνο η κατάργηση της διαίρεσης του κυπριακού λαού μέσα από την επανένωση μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την υπέρβαση του εθνοκοινοτισμού και για την πραγματική ανεξαρτησία. Το αίτημα της πλήρους αποστρατικοποίησης αλλά και τα άλλα σοβαρά βήματα για μια τελεσίδικη απεμπλοκή από τις ψευδαισθήσεις των φιλοπολεμικών διαθέσεων και ρητορειών, μόνο με την επανένωση μπορούν να αποκτήσουν δυναμική στην κοινή γνώμη. Δεν ξεχνούμε ότι σε μια Κύπρο διχοτομημένη, τόσο η Αριστερά, όσο και τα λαϊκά στρώματα είναι καταδικασμένα να συνεχίσουν να δηλητηριάζονται από εθνικισμούς και μιλιταρισμούς και οι δυο κοινότητες να συνεχίζουν την προσκόλλησή τους στις «μητέρες» πατρίδες.

Όλοι/ες εμείς οι αριστεροί/ες οφείλουμε να δώσουμε τη μάχη για τη στήριξη μιας ομοσπονδιακής λύσης. Μόνο σε επίπεδο κοινωνίας και μόνο με λαϊκή συμμετοχή σε κινητοποιήσεις μπορεί να εδραιωθούν οι όποιες δυναμικές δημιουργηθούν από την εν εξελίξει διαπραγματευτική διαδικασία. Μόνο αν δοθεί δημόσια μάχη ενάντια στους εθνικιστές, στην εκκλησία, στις νομικίστικες αναλύσεις των διανοουμένων του απορριπτικού μετώπου, θα υπάρξει έδαφος πάνω στο οποίο να μπορεί να οικοδομηθεί ένα πνεύμα ειρηνικής συμβίωσης και αλληλοκατανόησης. Εάν η επόμενη μέρα αρχίσει να φαντάζει σαν κάτι το οικείο, τότε τα όποια ζητήματα προκύψουν στην ομοσπονδοποίηση, θα μπορούν να λυθούν πιο εύκολα και με εποικοδομητικό πνεύμα συνεργασίας.

Θεωρούμε λοιπόν πως πρέπει να είμαστε παρόντες/-ουσες στη διαδικασία, να παρέμβουμε, να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα και αποφασιστικά. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε έτοιμο. Οφείλουμε να παλέψουμε στα πλαίσια ενός ευρύτερου μαζικού μετώπου για την επανένωση και την επαναπροσεγγιστική και αντιφασιστική δράση. Η δικοινοτική συνεργασία και η επανένωση της χώρας ήταν και είναι όραμα και κεντρικός προσανατολισμός της Αριστεράς. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους απορριπτικούς να οριοθετήσουν τη μορφή και το περιεχόμενο της λύσης, να εμποδίσουν την ειρήνη.

The post Κύπρος: ΟΧΙ στη διχοτόμηση – Ομοσπονδιακή λύση! first appeared on Aυτολεξεί.