Τους τελευταίους δύο μήνες, οι Κινέζοι πολίτες χρειάστηκε να προσαρμοστούν σε ένα νέο επίπεδο κρατικής εισβολής στις ζωές τους.

Για να εισέλθει κάποιος στην πολυκατοικία ή στον χώρο εργασίας του, απαιτείται η σάρωση ενός κωδικού QR, η καταγραφή του ονόματος και του αριθμού ταυτότητάς του, της θερμοκρασίας του και του πρόσφατου ταξιδιωτικού ιστορικού του. Οι χειριστές των τηλεπικοινωνιών παρακολουθούν τις κινήσεις των ανθρώπων, ενώ οι πλατφόρμες κοινωνικών μέσων όπως η WeChat και η Weibo διαθέτουν ανοιχτές τηλεφωνικές γραμμές για να καταδίδει ο καθένας τους άλλους που μπορεί να έχουν αρρωστήσει. Ορισμένες πόλεις προσφέρουν ανταμοιβές για την κατάδοση των άρρωστων γειτόνων.

Οι κινεζικές εταιρίες εν τω μεταξύ βγάζουν τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου που μπορεί να ανιχνεύσει αυξημένες θερμοκρασίες μέσα στο πλήθος ή να εντοπίσει πολίτες που δεν φέρουν μάσκα προσώπου. Μια σειρά εφαρμογών χρησιμοποιούν τις προσωπικές πληροφορίες για την υγεία των πολιτών προκειμένου να προειδοποιήσουν τους άλλους για την εγγύτητά τους με τους μολυσμένους ασθενείς ή για το αν βρέθηκαν σε στενή επαφή μαζί τους.

Οι κρατικές αρχές, εκτός από το σφράγισμα ολόκληρων πόλεων, έχουν εφαρμόσει μια μυριάδα μέτρων ασφαλείας στο όνομα του περιορισμού της επιδημίας του κορωνοϊού. Από τους κορυφαίους αξιωματούχους μέχρι τους εργαζόμενους στις τοπικές κοινότητες, εκείνοι που επιβάλλουν τους κανόνες επαναλαμβάνουν την ίδια επωδό: αυτή είναι μια «έκτακτη περίοδος» feichang shiqi, η οποία απαιτεί έκτακτα μέτρα.

Καθώς ο αριθμός των νέων μολύνσεων στην Κίνα πέφτει, έχοντας μολύνει περισσότερους από 80.000 και σκοτώσει περισσότερους από 3.000, οι κάτοικοι και οι παρατηρητές αναρωτιούνται πόσα από αυτά τα νέα μέτρα ήρθαν για να μείνουν.

«Δεν ξέρω τι θα συμβεί όταν τελειώσει η επιδημία. Δεν τολμώ να το φανταστώ», δήλωσε η Chen Weiyu, 23 ετών, η οποία εργάζεται στη Σαγκάη. Κάθε μέρα, όταν η Τσεν πηγαίνει να δουλέψει, πρέπει να υποβάλει έναν καθημερινό έλεγχο υγείας στην εταιρεία της, καθώς και να σαρώσει έναν κωδικό QR και να εγγραφεί για να εισέλθει στο συγκρότημα γραφείων.

«Η επιτήρηση βρίσκεται ήδη παντού. Η επιδημία έχει κάνει αυτή την επιτήρηση, την οποία συνήθως δεν βλέπουμε κατά τη συνηθισμένη περίοδο, πιο εμφανή», δήλωσε.

Άλλοι μιλούν πιο εμφατικά για το μέλλον. Ο Wang Aizhong, ακτιβιστής με έδρα το Guangzhou, δήλωσε: «Αυτή η επιδημία αναμφισβήτητα παρέχει περισσότερους λόγους στην κυβέρνηση να επιτηρεί το κοινό. Δεν νομίζω ότι οι Aρχές θα αποκλείσουν την πιθανότητα διατήρησης αυτής της κατάστασης μετά την επιδημία.

Όταν βγαίνουμε έξω ή μένουμε σε ένα ξενοδοχείο, μπορούμε να νιώσουμε το μάτι που μας κοιτάζει ανά πάσα στιγμή. Είμαστε εντελώς εκτεθειμένοι στην επιτήρηση της κυβέρνησης», είπε.

Οι ειδικοί λένε ότι ο ιός, που εμφανίστηκε στη Wuhan τον Δεκέμβριο, έδωσε στις Αρχές την πρόφαση για να επιταχύνουν τη μαζική συλλογή προσωπικών δεδομένων με σκοπό την επιτήρηση των πολιτών, μια επικίνδυνη προοπτική, καθώς η χώρα δεν έχει αυστηρούς νόμους που να διέπουν τα προσωπικά δεδομένα.

«Είναι μια υφέρπουσα αποστολή», δήλωσε η Maya Wang, ανώτερη ερευνήτρια του Human Rights Watch για την Κίνα. Σύμφωνα με την Wang, ο ιός είναι πιθανό να αποτελέσει έναν καταλύτη για την περαιτέρω επέκταση του καθεστώτος επιτήρησης, όπως έγινε και για τα σημαντικά γεγονότα όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2008 που πραγματοποιήθηκαν στο Πεκίνο ή η έκθεση Shanghai 2010. «Οι τεχνικές μαζικής επιτήρησης έγιναν πιο μόνιμες μετά από αυτά τα γεγονότα», ανέφερε.

«Με το ξέσπασμα του κορωνοϊού η ιδέα της μέτρησης του κινδύνου και του περιορισμού των μετακινήσεων έγινε γρήγορα πραγματικότητα», δήλωσε. «Με τον καιρό βλέπουμε μια ολοένα και περισσότερο διεισδυτική χρήση της τεχνολογίας και μείωση της ικανότητας των ανθρώπων να αντιστέκονται».

Πολλοί Κινέζοι κάτοικοι βλέπουν τα πρόσθετα επίπεδα δημόσιας επιτήρησης ως επιπρόσθετα γραφειοκρατικά εμπόδια, περισσότερο ως απογοήτευση παρά ως απειλή, που αποδεικνύουν περαιτέρω την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης στον χειρισμό της επιδημίας.

Το θωρηκτό σύστημα επιτήρησης της Κίνας, ενώ υπερήφανα προβάλλεται από τους αξιωματούχους, είναι γεμάτο από παραθυράκια. Ένας πρώην φυλακισμένος, μολυσμένος από τον ιό, κατάφερε να ταξιδέψει από τη Wuhan στο Πεκίνο τον περασμένο μήνα, πολύ μετά την εφαρμογή των μέτρων απομόνωσης, προκαλώντας ευρείες επικρίσεις για το πώς διέφυγε.

Οι πολίτες είναι ιδιαίτερα επικριτικοί απέναντι σε ένα σύστημα που ονομάζεται Κώδικας Υγείας, στο οποίο οι χρήστες μπορούν να εγγραφούν μέσω του Alipay ή του WeChat, το οποίο απονέμει σε κάθε άτομο έναν από τρεις χρωματικούς κωδικούς βάσει του ταξιδιωτικού ιστορικού του, του χρόνου που διέμεινε σε εστίες μόλυνσης και της έκθεσής του σε πιθανούς φορείς του ιού. Το λογισμικό, το οποίο χρησιμοποιείται σε περισσότερες από 100 πόλεις, θα επιτρέψει σύντομα στους χρήστες να ελέγξουν τα χρώματα των άλλων κατοίκων εισάγοντας τους αριθμούς ταυτότητάς τους.

Ένας κάτοικος παραπονέθηκε στο Weibo ότι είχε διασχίσει την πόλη Hubei χωρίς να σταματήσει αλλά ο χρωματικός κωδικός του άλλαξε σε κίτρινο από πράσινο, υποδεικνύοντας ότι θα έπρεπε να βρίσκεται σε καραντίνα. «Δεν μπορώ να βγω ούτε για ψωμί ή νερό”, δήλωσε ένας άλλος στην επαρχία Jiangsu, αφότου ο κώδικας του υποβαθμίστηκε ανεξήγητα σε κίτρινο μετά από ένα ταξίδι εργασίας.

Πολλοί χαρακτήρισαν την εφαρμογή ως «εντυπωσιασμό» ή “xingshi zhuyi”, ως έναν τρόπο για τους αξιωματούχους χαμηλότερου επιπέδου να εντυπωσιάσουν τους ανωτέρους τους επιβάλλοντας επιπλέον περιορισμούς στους πολίτες.

«Έχω έναν κωδικό υγείας, ένα δελτίο για την κατοικία μου και ένα άλλο πιστοποιητικό υγείας και ακόμα δεν μπορώ να μπω στο σπίτι μου», δήλωσε ένας σχολιαστής. «Αυτά είναι σκουπίδια. Αφήστε μας, παρακαλώ, εμάς τους απλούς ανθρώπους», είπε κάποιος άλλος.

Τα μέτρα ασφαλείας χαμηλής τεχνολογίας έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο όσο και τα υψηλής τεχνολογίας. Ένας στρατός εργαζομένων φρουρεί τα σημεία εισόδου στους δημόσιους χώρους, διατάζοντας τους πεζούς να καταγράφουν τις πληροφορίες τους ή ανακρίνοντας τους κατοίκους για τις πρόσφατες κινήσεις τους. Θρησκευτικές τοποθεσίες όπως τα τζαμιά έχουν κλείσει. Πολλές πόλεις και κομητείες έχουν απαγορεύσει τις συναθροίσεις, συμπεριλαμβανομένων των μικρών γευμάτων.

Τον Φεβρουάριο, οι υπάλληλοι της επαρχίας Sichuan διέκοψαν μια ομάδα που έπαιζε Mahjong (παραδοσιακό κινέζικο παιχνίδι παρόμοιο με το ντόμινο) και ανάγκασαν τους συμμετέχοντες να διαβάσουν μια δημόσια απολογία που καταγράφηκε σε βίντεο. «Κάναμε λάθος. Υποσχόμαστε ότι δεν θα υπάρξει επόμενη φορά και θα επιτηρούμε και τους άλλους», ανέφερε η ομάδα των 10 ανδρών, σε στάση ελαφράς υπόκλισης.

Άλλα βίντεο που έχουν ανέβει στο διαδίκτυο δείχνουν τοπικούς αξιωματούχους να ρίχνουν κατοίκους στο χώμα επειδή δεν φορούν μάσκα προσώπου ή να δένουν έναν άνθρωπο σε μια κολώνα. Άνδρες της τοπικής αστυνομίας της Wuhan πρόσφατα απολύθηκαν αφότου δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο ένα βίντεο που τους έδειχνε να ξυλοκοπούν έναν άνθρωπο επειδή πουλούσε λαχανικά στον δρόμο.

Ένα άρθρο του επίσημου κρατικού πρακτορείου ειδήσεων Xinhua την περασμένη εβδομάδα υπενθύμισε στους πολίτες ότι εκείνοι που παραβιάζουν τα μέτρα πρόληψης και ελέγχου του ιού ενδέχεται να υπόκεινται σε φυλάκιση από τρία έως και επτά χρόνια για της ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις, όπως περιγράφεται στον ποινικό κώδικα της Κίνας.

«Η διεισδυτική, παρεμβατική επιτήρηση είναι ήδη η “νέα νόρμα” (η νέα κανονικότητα). Το ερώτημα για την Κίνα είναι ποιο είναι, αν υπάρχει, το επίπεδο επιτήρησης που ο πληθυσμός θα αρνηθεί να ανεχτεί», δήλωσε ο Stuart Hargreaves, αναπληρωτής καθηγητής στη Νομική του Κινεζικού Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ, με ειδίκευση στη νομοθεσία περί ιδιωτικότητας και ενημέρωσης.

Ορισμένα ανησυχητικά ισχύοντα μέτρα θα συνεχιστούν εν μέρει επειδή οι πολίτες εξοικειώνονται με αυτά. Ο 28χρονος Alex Zhang, ο οποίος ζει στο Ghengdu, αναφέρεται στη θεωρία του ιταλικού φιλόσοφου Giorgio Agamben σχετικά με την κατάσταση εξαίρεσης και πώς μπορούν να παραταθούν τα μέτρα που λαμβάνονται κατά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

«Αυτό το είδος διακυβέρνησης και αντίληψης για την αντιμετώπιση της επιδημίας μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και για άλλα θέματα -όπως για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τους πολίτες-δημοσιογράφους ή τις εθνοτικές συγκρούσεις. Επειδή αυτή η μέθοδος έχει χρησιμοποιηθεί προηγουμένως, οι πολίτες θα την αποδεχθούν. Γίνεται κανονική», είπε.

Μετάφραση: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη

The post Η νέα κανονικότητα: ο υπέρμετρος δημόσιος έλεγχος λόγω κορωνοϊού στην Κίνα ήρθε για να μείνει; first appeared on Aυτολεξεί.

Πώς μπορούμε να μιλάμε για απουσία του μέλλοντος, όταν το μέλλον είναι εξ ορισμού απόν; Τουλάχιστον το παρελθόν υπήρξε άλλοτε, και η ενεργός ύπαρξη του παρόντος, δηλαδή η δική μας ύπαρξη ως παρόντες μας βεβαιώνει γι’ αυτό. Όμως το μέλλον δεν υπήρξε ποτέ και τίποτε δεν εξασφαλίζει την ύπαρξή του, τίποτε δεν εξασφαλίζει την ύπαρξή μας ως μέλλοντες. Εξ ορισμού ο τρόπος ύπαρξης του μέλλοντος είναι η ενδεχομενικότητα, ούτε η απουσία ούτε η παρουσία.

Υπάρχει όμως μία μορφή απουσίας του μέλλοντος που μπορεί να μολύνει το παρόν, που δεν αφαιρεί την ενδεχομενικότητα του μέλλοντος, μα αφαιρεί την ελπίδα για το μέλλον. Πρόκειται για την απώλεια του κοινού μέλλοντος, του συλλογικού μέλλοντος, της μελλοντικής όψης του κοινωνικού χρόνου. Όταν μιλάμε για απουσία ενός μέλλοντος, εννοούμε, κατ’ αρχήν, την απώλεια ενός ορίζοντα προσδοκιών.

Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία δίχως παρελθόν, ούτε κοινωνία δίχως μέλλον. Μα πραγματικά, εκτός από το πεδίο της επιστημονικής φαντασίας, μπορούμε να βρούμε κάποια υπαρκτή ιστορική κοινωνία που να ένιωσε αυτή τη συλλογική απόγνωση, της οποίας το κοινωνικό φαντασιακό να συμπίεσε τον ορίζοντα προσδοκιών της σε μία χρονολογία δίχως αύριο;

Δυστυχώς υπάρχουν περισσότερες από μία. Στην Ευρώπη του 14^ου αιώνα, την περίοδο του Μαύρου Θανάτου, όταν η απόγνωση καταρράκωσε τις περισσότερες κοινότητες. Στην Αμερική του 16^ου αιώνα, την περίοδο της Ισπανικής κατάκτησης, όταν η εισβολή κατέστρεψε έναν ολόκληρο κόσμο και εξολόθρευσε το παρόν, το παρελθόν του και το μέλλον του.

Υπάρχει όμως και μια σύγχρονή μας κοινωνία που αντιμετωπίζει το φάσμα της απουσίας του μέλλοντός της. Όχι λόγω εξολόθρευσης, μα λόγω υποταγής και αφομοίωσης σε ένα διαφορετικό, αυταρχικό κρατικό μοντέλο. Αυτή η κοινωνία είναι το Χονγκ – Κόνγκ, το μέλλον της οποίας έχει ημερομηνία λήξης.

Λήγει το 2047.

Το έτος 2047 φαίνεται κάπως μακρινό για εμάς και με αόριστο περιεχόμενο. Δεν ισχύει το ίδιο για τους κατοίκους του Χονγκ – Κονγκ. Για εκείνους, είναι το έτος λήξης της ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτονομίας της περιοχής τους, το έτος που θα γίνει η πλήρης αφομοίωση της πρώην βρετανικής αποικίας στο κινεζικό θεσμικό, νομικό και κυβερνητικό κρατικό σύστημα.

Το Χονγκ – Κονγκ έγινε αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Πόλεμο του Οπίου (1840-1842), όταν κατελήφθη από βρετανικά στρατεύματα την 20^η Ιανουαρίου 1841. Η συνθήκη της Νανκίν το 1842 έκανε επίσημα το μικρό κομμάτι γης βρετανικό έδαφος. Το 1898 η Μ. Βρετανία υπέγραψε συνθήκη σύμφωνα με την οποία θα διατηρούσε την αποικία για 99 χρόνια.

Κατά τη διάρκεια αυτού του κολοβού αιώνα, το Χονγκ – Κονγκ αναπτύχθηκε σε οικονομικό κολοσσό, ενώ ο πολυεθνικός του πληθυσμός, αποτελούμενος κυρίως από κύματα προσφύγων από την ενδοχώρα και το αρχιπέλαγος της Κίνας, υπερέβη τα 7 εκατομμύρια. Το 1984, η Κοινή Σινοβρετανική Διακήρυξη έθεσε τους όρους επιστροφής της επικράτειας στο κράτος της Κίνας.

Η επίσημη επιστροφή έγινε την 1^η Ιουλίου 1997 με ειδικούς όρους. Καθώς η οικονομία του Χονγκ – Κονγκ βασίστηκε στο δυτικό καπιταλιστικό μοντέλο της ελεύθερης διακίνησης εμπορευμάτων και συναλλαγών, η προσαρμογή του στο κινέζικο κρατικό καπιταλιστικό μοντέλο της ελεγχόμενης οικονομίας δεν μπορούσε να γίνει απότομα. Υπήρχε όμως και η πολιτική ασυμβατότητα των δύο συστημάτων. Η Κίνα είναι ένα μονοκομματικό κομμουνιστικό καθεστώς με ισόβιο πρόεδρο – δικτάτορα τον Σι – Τζινπινγκ, όπου το Κόμμα ελέγχει κάθε πλευρά της δημόσιας και μεγάλο τμήμα της ιδιωτικής ζωής μέσω λογοκρισίας, καταστολής και αστυνόμευσης, ενώ διατηρεί την εποπτεία της κυκλοφορίας της αγοράς στο οικονομικό πεδίο. Η Κίνα είναι ένα εργαστήρι εφαρμογής του καπιταλιστικού φαντασιακού της ανάπτυξης και της εμπορευματοποίησης σε μαζική κλίμακα, με αυταρχική, δικτατορική κρατική διοίκηση. Η οικονομική ανισότητα και η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού κυμαίνονται σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι επίσημη πολιτική, με εθνοκαθάρσεις, αποκλεισμούς, φυλακίσεις δίχως δίκη και εκτελέσεις.

Το Χονγκ – Κονγκ υπήρξε μια αποικία διαρθρωμένη σύμφωνα με το πρότυπο του βρετανικού κοινοβουλευτισμού. Σαν μικρή συνταγματική μοναρχία, η αποικία είχε τον Βρετανό κυβερνήτη της, τον εκπρόσωπο του Στέμματος, μικρό βασιλέα με δικαιοδοσίες περιορισμένες από τοπικό κοινοβούλιο και έναν ανεπτυγμένο χώρο δημοσιότητας, «κοινωνίας των πολιτών», με εξασφαλισμένες κάποιες αρνητικές ελευθερίες και πολιτικά δικαιώματα απέναντι στην αυθαιρεσία της διοίκησης. Και εδώ η οικονομική ανισότητα και η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού ήταν υψηλότατες, ωστόσο υπήρχε ένα νομικό δίχτυ προστασίας του ατόμου, τουλάχιστον τυπικά.

Η ασυμβατότητα των δύο συστημάτων αναγνωρίστηκε από τις δύο δυνάμεις, την Μ. Βρετανία και την Κίνα, και έτσι συμφωνήθηκε μία μεταβατική περίοδος 50 ετών, κατά την οποία το Χονγκ – Κονγκ θα διατηρούσε την πολιτική και οικονομική του αυτονομία, καθώς και το δυτικότροπο νομικό και θεσμικό σύστημα. Το 2047 είναι το έτος λήξης αυτής της ‘περιόδου χάριτος’ για την «Ειδική Διοικητική Περιοχή του Χονγκ – Κονγκ», όπως ονομάζεται επίσημα.

Θα περίμενε άραγε κανείς αφελώς ότι οι κάτοικοι του Χονγκ – Κονγκ θα αδημονούσαν για το 2047 ως έτος επανένωσης; Στην πραγματικότητα το Χονγκ – Κονγκ παρέμεινε υπό καθεστώς αποικιοκρατίας, από αποικία της Μ. Βρετανίας σε αποικία της Κίνας και μάλιστα με όρους οπισθοδρομικούς, δηλαδή εγκαθίδρυσης ενός πιο αυταρχικού και πιο καταπιεστικού καθεστώτος.

Το 2013, οι λιμενεργάτες του Χονγκ – Κονγκ έκαναν 40 ημέρες απεργία, σε έναν νικηφόρο αγώνα για τα δικαιώματά τους ενάντια στο κινέζικο εργασιακό καθεστώς δουλοπαροικίας. Το 2014, έγιναν οι μαζικές διαδηλώσεις του κινήματος Occupy, που ονομάστηκε κίνημα της «Ομπρέλας» ενάντια στις τροποποιήσεις του εκλογικού συστήματος, που αντιμετώπισαν την αστυνομική καταστολή και διήρκησαν επί τρεις σχεδόν μήνες, από τις 25 Σεπτέμβρη έως τις 15 Δεκέμβρη.

Όπως είναι λογικό, το 2047 μοιάζει με έτος λήξης του μέλλοντος, με έτος εξαφάνισης της ιδιαιτερότητας του Χονγκ – Κονγκ και όσων δημοκρατικών δυνατοτήτων εμπεριέχει αυτή η ιδιαιτερότητα. Αυτές οι δυνατότητες αναδύθηκαν ξανά με ένταση τους τελευταίους μήνες, όταν μια εξέγερση ξέσπασε τον Απρίλη ενάντια στην άρση του τείχους νομικής προστασίας των κατοίκων του Χονγκ – Κονγκ από τις αρχές της Κίνας.

Η Νομοθεσία για Φυγάδες Παραβάτες και Αμοιβαίας Νομικής Συνδρομής σε Ποινικές Υποθέσεις, (Τροποποίηση) 2019, όπως ονομάστηκε, προκάλεσε μια σειρά από διαδηλώσεις και συγκρούσεις από τις 28 Απρίλη, που κορυφώθηκε στις 16 Ιουνίου με μία πορεία σχεδόν 2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το κράτος και η τοπική διοίκηση απάντησαν με πλαστικές σφαίρες, άγρια καταστολή και αυταρχική βία. Η εξέγερση δεν σταμάτησε. Οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις κλιμακώθηκαν, με τα αιτήματα να περιλαμβάνουν την παραίτηση της επικεφαλής της κυβέρνησης του Χονγκ Κονγκ Κάρι Λαμ, τη διεξαγωγή έρευνας για την δράση της αστυνομίας, τη χορήγηση αμνηστίας στους διαδηλωτές, μια καθολική ψηφοφορία για την εκλογή της κυβέρνησης και στον ορίζοντα την αυτοδιεύθυνση της πόλης.

Οι διαδηλώσεις κλιμακώνονται, μαζί με την αστυνομική βία. Τα αιτήματα του εξεγερμένου πλήθους βαθαίνουν με αξιώσεις ανεξαρτησίας, εμβάθυνσης της δημοκρατίας, κατοχύρωσης πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ο ορίζοντας του αιτήματος για κοινοβουλευτική αυτό-διεύθυνση που έχει φτάσει ρητά στο όριο της καθολικής ψηφοφορίας και της πολιτικής ανεξαρτησίας, επεκτείνεται σε σημεία που αγγίζουν τα πιο ριζοσπαστικά προτάγματα της δημοκρατικής αυτοκυβέρνησης, όπως διαμορφώνονται εντός της εμπειρίας του κινήματος. Η εξέγερση συνεχίζεται ενώ γράφω αυτές τις γραμμές, Τετάρτη 13^η Νοέμβρη 2019, επτά μήνες μετά τον Απρίλη.

Την Τρίτη 12/11 στο κινεζικό πανεπιστήμιο οι δυνάμεις ασφαλείας έκαναν εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και πλαστικών σφαιρών προσπαθώντας να απομακρύνουν εκατοντάδες διαδηλωτές που είχαν εγείρει οδοφράγματα. Οι διαδηλωτές απάντησαν με βόμβες μολότοφ. Μόλις έπεσε η νύκτα η περιοχή μετατράπηκε σε πραγματικό πεδίο μάχης, με φλόγες να υψώνονται στον ουρανό. Οι αστυνομικοί έκαναν επίσης χρήση αντλίας νερού προτού απομακρυνθούν, αφήνοντας το πανεπιστήμιο στα χέρια των διαδηλωτών.

Τα αποτελέσματα της αστυνομικής καταστολής μόνο της τρέχουσας εβδομάδας φτάνουν στους 81 τραυματίες και έναν διαδηλωτή χτυπημένο από πυροβολισμό σχεδόν εξ επαφής. Οι δυνάμεις καταστολής χρησιμοποιούν πλέον πραγματικά πυρά, εκτός από πλαστικές σφαίρες.

Η δημοσιογράφος του The Atlantic Laura Mannering, που επισκέφθηκε το εξεγερμένο Χονγκ – Κονγκ αυτές τις ημέρες περιγράφει το κοινωνικό αίσθημα απόγνωσης που συνοδεύει την απουσία του μέλλοντος, την απώλεια του ορίζοντα προσδοκιών, μα  που τώρα ενισχύει το πείσμα και την αποφασιστικότητα της εξέγερσης:

«Απεικονισμένη στην τέχνη, το σινεμά, τον πολιτικό λόγο και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τη ζωή τους, η ιδέα του 2047, η προοπτική μιας εφιαλτικής τελικής κουρτίνας, είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την επιμονή και την ένταση της τρέχουσας πολιτικής αναταραχής.»[i]

Στο άρθρο της αναφέρει την αγωνία του σκηνοθέτη Jevons Au, μετά τον ξυλοδαρμό του από την αστυνομία αναρωτήθηκε: «Αν το Χονγκ – Κονγκ είναι έτσι τώρα, τι θα γίνει το 2047;»

Το ερώτημα που αντιμετωπίζουν οι διαδηλωτές του Χονγκ – Κονγκ δεν είναι μόνο ένα πολιτικό ερώτημα, αλλά και ένα υπαρξιακό ερώτημα. Είναι το μέλλον προδιαγεγραμμένο; Είναι το 2047 πεπρωμένο;

Το Χονγκ – Κονγκ παραμένει μια αποικία, συνεπώς η διαφυγή του πεπρωμένου συνδέεται με μια καθυστερημένη ρήξη με την αποικιοκρατία. Οι διαδηλωτές δεν αγωνίζονται για τη διατήρηση του παρόντος, ούτε για την επιστροφή στο παρελθόν. Το Χονγκ – Κονγκ σχεδιάστηκε άνωθεν ως εμπορική αποικία. Η ιστορία του όμως γράφτηκε από τα κάτω, από τα εκατομμύρια των ανθρώπων που δημιούργησαν αυτή την πολυεθνική πόλη – κράτος. Η κοινωνική ανισότητα, η καταπίεση και η ολιγαρχία δέσποσαν στο Χονγκ – Κόνγκ, όπως σε κάθε βρετανική αποικία. Μα τώρα η εξέγερση αμφισβητεί τόσο την καταπίεση του παρελθόντος, το ξεπερασμένο μοντέλο της ψευδο-μοναρχίας, όσο και την καταπίεση του μέλλοντος, το αυταρχικό μοντέλο του ψευδο-κομμουνισμού. Πώς θα απαντηθεί το ερώτημα του 2047;

Η εξέγερση είναι μια προσπάθεια να απαντήσουν οι εξεγερμένοι στο ερώτημα, δηλαδή να δημιουργήσουν οι ίδιοι το μέλλον τους. Ενάντια στο πιο ισχυρό και θωρακισμένο, στρατιωτικά και θεσμικά, κράτος του πλανήτη, τη μονοκρατορία του Κ.Κ.Κ. Είναι άραγε εφικτό; Είναι ανέφικτο; Ακόμη και αν αυτή η εξέγερση σβήσει, δεν φαίνεται πιο παράδοξο να έχει γραφτεί η ιστορία του 2047 σε ένα διπλωματικό χαρτί του 1984;

Το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα δεν βρίσκεται στα επιμέρους αιτήματα, μα στον ορίζοντα της πραγματικής δημοκρατίας που αναδύεται από την κοινωνική κίνηση που οδηγεί αυτή η αποφασιστικότητα να διασωθεί η ανοιχτότητα του μέλλοντος. Ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί το επίσημο πεπρωμένο για την κοινωνία του Χονγκ – Κονγκ είναι, μέσα από τις συγκρούσεις και την εξέγερση των ημερών, να αναδημιουργηθεί ένα άλλο, κοινό, ισότιμο και δημοκρατικό μέλλον από τα κάτω.

[i] https://www.theatlantic.com/international/archive/2019/11/hong-kongs-protesters-and-artists-count-down-2047/601768/

The post Χονγκ-Κονγκ: Μια εξέγερση ενάντια στο πεπρωμένο first appeared on Aυτολεξεί.