Παρουσίαση-συζήτηση με:
– Την Ευγενία Μιχαλοπούλου
– Τον Σταύρο Σταυρίδη
– Μέλος των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας
– Σύντομο βίντεο από το Καράκας, από τη Cira Pascual, λαϊκή εκπαιδεύτρια στην Κομούνα Panal 2021

Παρουσιάζονται οι εξής αυτόνομες αστικές κοινότητες:
– Cheran, Μεξικό: μια πόλη χωρίς πολιτικά κόμματα και αστυνομία. Από την υπεράσπιση του δάσους στην αυτοκυβέρνηση.
– 23 de Enero, Καράκας: από τους εργατικούς αγώνες στην οικοδόμηση κομμούνας.
– Jinwar, Δυτικό Κουρδιστάν: ο τόπος όπου ζουν γυναίκες. Ένα χωριό ελευθερίας στη Ροζάβα
– Acapatzingo, Μεξικό: Μια αυτόνομη αστική κοινότητα. Από την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας στην οικοδόμηση της αυτονομίας.
– Προσφυγικά Λ. Αλεξάνδρας: παρουσίαση των κοινωνικών δομών των Προσφυγικών καθώς και της ολοκληρωμένης πρότασης που έχουν εκπονήσει μπροστά στην επίθεση που δέχονται.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε μία συγκυρία κατά την οποία η κοινότητα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας βρίσκεται σε μία εξαιρετικά κρίσιμη καμπή με την τρέχουσα απειλή της κρατικής εκκένωσης και «ανάπλασης». Η στήριξη όλων μας προς τέτοιες αυτόνομες αστικές κοινότητες κρίνεται κρίσιμη στον παγκόσμιο αγώνα για ελεύθερες, οικολογικές και πραγματικά δημοκρατικές πόλεις.

The post ΒΙΝΤΕΟ από την εκδήλωση: «Τόποι όπου η εξέγερση δεν έμεινε ουτοπία: Αυτόνομες αστικές κοινότητες» first appeared on Aυτολεξεί.

Εμείς, οι καθηγητές/καθηγήτριες, οι φοιτητές/φοιτήτριες και το προσωπικό των πανεπιστημίων της Ροζάβα / Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, σας στέλνουμε αυτό το μήνυμα καθώς αφήνουμε τις αίθουσες διδασκαλίας μας για να βοηθήσουμε στην υπεράσπιση του πανεπιστημίου μας, της πόλης μας και της επανάστασής μας, μαζί με τις δυνάμεις αυτοάμυνας. Πριν από την Αυτόνομη Διοίκηση, η Ράκκα (Σαρκ) και το Κομπάνι δεν είχαν πανεπιστήμια. Αυτά τα πανεπιστημιακά ιδρύματα δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, αποκαθιστώντας το δικαίωμα στην εκπαίδευση σε νέους ανθρώπους που το είχαν στερηθεί για πολύ καιρό και θεμελιώνοντας τη μάθηση στην απελευθέρωση των γυναικών, την οικολογία και την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινοτικής ζωής για τον λαό.

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στη Ροζάβα / Βόρεια και Ανατολική Συρία, υπό τη συνεχή πίεση και τις επιθέσεις των αυτοκρατορικών, υπο-ιμπεριαλιστικών και αποικιακών δυνάμεων, ο λαός μας έχει χτίσει μια κοινή ζωή βασισμένη στις δικές μας συλλογικές δυνατότητες. Ενάντια στον καπιταλισμό και την πατριαρχία, έχουμε εργαστεί για την προώθηση μιας κοινωνίας βασισμένης στην ισότητα των φύλων, την οικολογία και τη δημοκρατική αυτοκυβέρνηση. Εν μέσω των συνθηκών πολέμου σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και ενάντια στη βία και τις επιβολές των κρατών της περιοχής και των μισθοφόρων τους, βασιστήκαμε στη δική μας αυτοάμυνα και στα διπλωματικά μας κανάλια για να δημιουργήσουμε ένα χώρο, και μέσα σε αυτόν τον χώρο, παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις για να χτίσουμε επαναστατικές συνθήκες ζωής που κάποτε φαινόντουσαν αδύνατες.

Σήμερα, αυτή η ζωή δέχεται επίθεση. Ό,τι έχουμε χτίσει, αυτή η πηγή ελπίδας για τους καταπιεσμένους λαούς σε όλο τον κόσμο, έχει στοχοποιηθεί από όλες τις πλευρές, από τις φασιστικές δυνάμεις του Συριακού Αραβικού Στρατού, μιας γενεαλογίας της Αλ Κάιντα που έχει μετονομαστεί σε κρατική αρχή και είναι ντυμένη με κοστούμια, και από μισθοφόρους, που υποστηρίζονται από περιφερειακές και παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Ζούμε μια εν εξελίξει γυναικοκτονία και γενοκτονία. Η κατάσταση στο πεδίο είναι επείγουσα και επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Τα πανεπιστημιακά μας κτίρια είναι γεμάτα με εκτοπισμένους που προσπαθούν να επιβιώσουν από τον χειμώνα χωρίς κουβέρτες ή επιπλέον ρούχα. Τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν στοχεύσει πολλά σημεία κοντά στο Πανεπιστήμιο της Ροζάβα στο Καμισλό τις τελευταίες ημέρες. Οι φοιτητές στις εστίες στο Καμισλό είναι αποκομμένοι από τις οικογένειές τους στο Κομπάνι, μη γνωρίζοντας αν οι αγαπημένοι τους είναι ασφαλείς και αδυνατούν να τους φτάσουν.

Η κατάσταση στο Κομπάνι είναι ιδιαίτερα τρομακτική. Η πόλη βρίσκεται αυτή τη στιγμή υπό πολιορκία, περικυκλωμένη από τις δυνάμεις του Συριακού Στρατού από τη μία πλευρά και τον τουρκικό στρατό από την άλλη. Εδώ και επτά ημέρες, δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, δεν υπάρχει πρόσβαση σε νερό και δεν υπάρχει αξιόπιστη πρόσβαση σε βασικές ανάγκες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η μάθηση, η ασφάλεια και η επιβίωση στοχοποιούνται στο πλαίσιο μιας συντονισμένης πολιορκίας.

Δηλώνουμε σε όλους/όλες τους φίλους/φίλες, συναδέλφους/συναδέλφισσες και συντρόφους/συντρόφισσές μας που μας υποστηρίζουν ότι είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας με όλα τα μέσα που διαθέτουμε. Θα υπερασπιστούμε τον λαό μας, τα πανεπιστήμιά μας και τη δυνατότητα της ζωής που έχουμε παλέψει για να χτίσουμε.

Σας καλούμε, όπου κι αν βρίσκεστε, να σταθείτε στο πλευρό της Ροζάβα. Υψώστε τη φωνή σας. Οργανωθείτε στα πανεπιστήμια, τα συνδικάτα και τις κοινότητές σας. Ενισχύστε τα δίκτυα αλληλεγγύης που καθιστούν δυνατή την αντίσταση. Υπερασπιστείτε τους επαναστατικούς στόχους της ελευθερίας, της απελευθέρωσης των γυναικών, της οικολογικής ζωής και της δημοκρατικής κοινοτικής ζωής. Η αλληλεγγύη σας είναι μέρος της αυτοάμυνάς μας και μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή της ισορροπίας και στην αποτροπή μιας ακόμη γενοκτονίας στην περιοχή.

Πανεπιστήμια στη Ροζάβα / Βόρεια και Ανατολική Συρία

Πανεπιστήμιο της Ροζάβα,

Πανεπιστήμιο Κομπάνι,

Πανεπιστημίο Αλ-Σαρκ,

Φοιτητές/-τριες, διδακτικό προσωπικό και διοικητικοί υπάλληλοι”

(μτφρ. για το Αυτολεξεί)

The post Έκκληση για αλληλεγγύη από τα Πανεπιστήμια της Ροζάβα first appeared on Aυτολεξεί.

Από την αρχή του έτους, οι εξελίξεις στη Ροζάβα και τη Συρία έχουν κλιμακωθεί δραματικά. Με δεδομένη τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, υπάρχει επείγουσα ανάγκη για μια σε βάθος ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας, καθώς και των στόχων και συμφερόντων των εμπλεκόμενων δρώντων μέσα σε αυτό το σύνθετο πλέγμα πολιτικών σχέσεων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (DAANES) βρίσκεται υπό ασφυκτική πίεση. Από το ξέσπασμα του συριακού πολέμου το 2011, η επανάσταση στη Ροζάβα έχει δεχτεί επανειλημμένα επιθέσεις από ποικίλους παίκτες, μεταξύ των οποίων το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (IS), το καθεστώς Άσαντ και – το πιο επίμονο απο όλους – το τουρκικό κράτος.

Η τελευταία κλιμάκωση ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου 2026, όταν στρατεύματα και πολιτοφυλακές που συνδέονται με τη λεγόμενη συριακή μεταβατική κυβέρνηση εξαπέλυσαν επιθέσεις στις συνοικίες Σέιχ Μαξούντ, Ασραφιγιέ και Μπενί Ζεΐντ στο Χαλέπι. Οι επιθέσεις αυτές σύντομα επεκτάθηκαν σε μεγάλα τμήματα της Ροζάβα, θέτοντας ουσιαστικά ολόκληρη τη βόρεια Συρία υπό επίθεση. Παρά την εκεχειρία που φέρεται να ανακοίνωσε το συριακό καθεστώς στις 18 Ιανουαρίου, η βία συνεχίστηκε αμείωτη και στη συνέχεια εξαπλώθηκε στη Χασάκα και στις περιοχές γύρω από το Κομπάνι. Αναφορές κάνουν λόγο για σφαγές αμάχων.

Ως αποτέλεσμα αυτών των συνεχιζόμενων επιθέσεων, η ίδια η ύπαρξη της Ροζάβα βρίσκεται πλέον υπό αμφισβήτηση. Οι τρέχουσες εξελίξεις αντανακλούν μια μετατόπιση στην ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή και σηματοδοτούν την είσοδο σε μια νέα πολιτική φάση στη Μέση Ανατολή.

Για να γίνει κατανοητή η βασική δυναμική της σημερινής κατάστασης, το υπόβαθρο των πρόσφατων εξελίξεων στη Συρία και ο αντίκτυπός τους στη Ροζάβα, είναι αναγκαίο να αναλυθούν λεπτομερέστερα οι συνολικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή. Μια ιστορικά τεκμηριωμένη κατανόηση αυτών των πολιτικών διεργασιών είναι κρίσιμη, ώστε οι δημοκρατικές δυνάμεις να μπορέσουν να αντισταθούν στην ιδιοποίηση από την καπιταλιστική νεωτερικότητα και να διαμορφώσουν μια ανεξάρτητη, χειραφετητική προοπτική.

Ένα νέο στάδιο στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο

Το εννοιολογικό και θεωρητικό πλαίσιο του «Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου», όπως διατυπώθηκε από τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν στο έργο του «Manifesto for a Democratic Civilization», προσφέρει έναν κεντρικό άξονα προσανατολισμού για μια ουσιαστική αποτίμηση των σημερινών εξελίξεων στη Συρία.

Ο όρος αυτός, που χρησιμοποιείται από το Κίνημα Ελευθερίας του Κουρδιστάν εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες, περιγράφει την παγκόσμια διαδικασία αναδιάταξης των ηγεμονικών δυνάμεων και των ζωνών επιρροής, η οποία ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Τα έτη 1989 – 90 σηματοδότησαν το τέλος της διπολικής παγκόσμιας τάξης, που διαχώριζε τον κόσμο ανάμεσα στο σοβιετικό και το καπιταλιστικό μπλοκ, και οδήγησαν στη διάλυση των παλαιών ισορροπιών ισχύος, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή. Σε αυτή τη χαοτική φάση, στόχος των δυνάμεων της καπιταλιστικής νεωτερικότητας είναι η πλήρης ενσωμάτωση της περιοχής στην καπιταλιστική ηγεμονία.

Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούν να διακριθούν τρεις βασικές ομάδες δρώντων στη Μέση Ανατολή, καθεμία από τις οποίες κινείται με διαφορετικά συμφέροντα και επιδιώξεις:

Πρώτον, οι διεθνείς δρώντες, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, συγκροτούν ένα κυρίαρχο μπλοκ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν την αναδιάρθρωση της περιοχής στο πλαίσιο του λεγόμενου «Σχεδίου Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (Greater Middle East Project – GME), με στόχο τον έλεγχο των πόρων και των εμπορικών οδών της περιοχής. Το GME διαμορφώθηκε ως απάντηση στο κενό ισχύος που άφησε η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και αποσκοπεί στον μετασχηματισμό της Μέσης Ανατολής σύμφωνα με νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις. Μια ματιά στις αιματηρές συνέπειες αυτής της πολιτικής τα τελευταία τριάντα χρόνια σε χώρες όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Λιβύη και η Συρία καταδεικνύει τις καταστροφικές επιπτώσεις στις κοινωνίες της περιοχής. Η στρατηγική των ΗΠΑ βασίζεται κυρίως σε τρεις πυλώνες: την εξάλειψη πιθανών απειλών προς τις ΗΠΑ και τη Δύση, τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων και διαδρόμων και τη διασφάλιση της ασφάλειας του Ισραήλ και της ικανότητάς του να προβάλει πολεμική ισχύ στην περιοχή. Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο η αποδόμηση του σχεδίου του «σιιτικού τόξου» του Ιράν όσο και η συγκρότηση ενός λεγόμενου «Αραβικού ΝΑΤΟ» διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο. Το τελευταίο εκδηλώνεται, μεταξύ άλλων, μέσω των Συμφωνιών του Αβραάμ, που αποσκοπούν στη στρατηγική σύμπλευση σουνιτικών κρατών – ιδίως της Σαουδικής Αραβίας και των κρατών του Κόλπου – με το Ισραήλ.

Η δεύτερη ομάδα δρώντων αποτελείται από τα υπάρχοντα εθνικά κράτη της περιοχής, τα οποία επιχειρούν να αντισταθούν στις προσπάθειες του Σχεδίου Ευρύτερης Μέσης Ανατολής για αναδιαμόρφωση της περιοχής και επιβολή πολιτικών κυριαρχίας, αποδομώντας την τάξη του 20ού αιώνα που προέκυψε από το σύστημα Σάικς–Πικό. Αντιθέτως, επιμένουν στη διατήρηση της κρατικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε πριν περίπου εκατό χρόνια με τη Συμφωνία Σάικς–Πικό.

Ο τρίτος δρών εκπροσωπείται από τις κοινωνικές δυνάμεις. Σήμερα αυτές εκφράζονται κυρίως από το Κίνημα Ελευθερίας του Κουρδιστάν, το οποίο, μέσα από την ανάπτυξη του μοντέλου του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού και του δημοκρατικού έθνους, διατυπώνει μια εναλλακτική πρόταση τόσο απέναντι στην τάξη του έθνους-κράτους όσο και στο Σχέδιο Ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Από τις 7 Οκτωβρίου 2023 μέχρι την πτώση του συριακού καθεστώτος Μπάαθ

Με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη που ξεκίνησε μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, η διαδικασία αναδιαμόρφωσης της Μέσης Ανατολής απέκτησε σημαντική δυναμική. Το υφιστάμενο status quo θεωρήθηκε εμπόδιο στη δυτική ηγεμονία και, γι’ αυτό, διαλύθηκε σκόπιμα, προκειμένου να εγκαθιδρυθούν νέες σχέσεις ισχύος. Στο πλαίσιο αυτό, η ιρανική επιρροή στην Παλαιστίνη (Χαμάς) και στον Λίβανο (Χεζμπολάχ) αποδυναμώθηκε, ενώ η αλλαγή εξουσίας στη Συρία έπληξε έναν ακόμη κεντρικό πυλώνα της περιφερειακής ηγεμονίας του Ιράν. Το Ιράν βρίσκεται έτσι αντιμέτωπο με το δίλημμα είτε να υποστεί αλλαγή καθεστώτος είτε να υποταχθεί στην υφιστάμενη ηγεμονική τάξη.

Μέσα σε αυτή την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ αναλαμβάνει τον ρόλο του ηγεμονικού κέντρου. Γύρω από το Ισραήλ οικοδομείται μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας. Οι Συμφωνίες του Αβραάμ σηματοδοτούν μια διαδικασία σταδιακής ενσωμάτωσης των αραβικών εθνικών κρατών σε αυτό το σύστημα, με το Ισραήλ ως κεντρικό δρώντα και εκπρόσωπο της δυτικής ηγεμονίας. Ταυτόχρονα, το σουνιτικό μπλοκ, που είχε κλονιστεί σοβαρά από την Αραβική Άνοιξη, ανασυγκροτείται. Σε αυτό το πλαίσιο, πληθαίνουν οι εκκλήσεις για στρατηγική περικύκλωση του Ιράν. Πέρα από τη διάσταση της πολιτικής ασφάλειας, ο μετασχηματισμός της Μέσης Ανατολής σύμφωνα με τη νέα παγκόσμια τάξη στοχεύει επίσης στον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων και των νέων ενεργειακών διαδρομών, στη διασφάλιση της ανεμπόδιστης κίνησης του κεφαλαίου, στην κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο και στην εγκαθίδρυση πολιτικών καθεστώτων που περιορίζουν και συγκρατούν το περιθώριο δράσης της Ρωσίας και της Κίνας.

Η πτώση του καθεστώτος Μπάαθ στις 8 Δεκεμβρίου 2024, ύστερα από 62 χρόνια διακυβέρνησης, αποτελεί συνέχεια αυτής της πολιτικής και εγκαινίασε μια νέα φάση αβεβαιότητας στη Συρία. Όταν η Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS), που έχει τις ρίζες της στην αλ-Κάιντα, εξελίχθηκε πρόσφατα από ένα μέχρι πρότινος μικρό ισλαμιστικό εμιράτο στην περιοχή του Ιντλίμπ -υπό την αιγίδα και την εποπτεία του τουρκικού κράτους – και ανέλαβε την εξουσία, έγινε σαφές ότι η συριακή κρίση δεν είχε τελειώσει. Η HTS, που πλέον συγκροτεί τη μεταβατική κυβέρνηση, σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας φάσης αστάθειας.

Η Συρία υπό την HTS ως νέα δύναμη-αντιπρόσωπος της Δύσης

Με την πτώση του καθεστώτος Άσαντ και την ανάληψη της εξουσίας από τη Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS), το δίκτυο των σχέσεων στη Συρία μεταβλήθηκε ποιοτικά. Αναδύθηκε μια νέα ισορροπία δυνάμεων, η οποία πρέπει να γίνει κατανοητή για να αποτιμηθούν σωστά οι σημερινές εξελίξεις. Η διαμορφούμενη κατάσταση πρέπει να αναλυθεί πρωτίστως από την οπτική των ΗΠΑ και του δυτικού μπλοκ.

Από την έναρξη του συριακού εμφυλίου πολέμου το 2011, στόχος των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ήταν η ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και η εγκαθίδρυση μιας φιλοδυτικής κυβέρνησης – στόχος που ουσιαστικά επιτεύχθηκε με τη σημερινή μεταβατική κυβέρνηση. Αυτό έφερε τις ΗΠΑ σε άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία και το Ιράν, που αποτέλεσαν τους κεντρικούς πυλώνες στήριξης του καθεστώτος Άσαντ κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μέχρι την πτώση του Άσαντ, η ρωσική πολιτική αποσκοπούσε στη σταθεροποίηση του υπάρχοντος συριακού εθνικού-κρατικού συστήματος μέσω της διατήρησής του στην εξουσία.

Με την ανάληψη της εξουσίας από την HTS, αυτή η ισορροπία δυνάμεων εισέρχεται σε μια νέα φάση. Με την HTS, μια δύναμη που οικοδομήθηκε με σημαντική προετοιμασία από το Ηνωμένο Βασίλειο¹, υπάρχει πλέον στη Δαμασκό μια κυβέρνηση ενταγμένη στο σχέδιο αναδιοργάνωσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και της Δύσης. Η HTS αποδέχεται τους κανόνες της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, είναι οικονομικά ενσωματωμένη στο δυτικό στρατόπεδο, αναγνωρίζει de facto την ισραηλινή ηγεμονία και τηρεί σιωπή απέναντι στην ισραηλινή κατοχή τμημάτων της νότιας Συρίας.

Για τις ΗΠΑ, αυτή η μετατόπιση συμμαχιών δεν αποτελεί κάτι καινούργιο. Όταν οι ΗΠΑ συμμάχησαν με τους Κούρδους, αυτοί δέχονταν επίθεση από το Ισραηλινό Κράτος, ο Άσαντ βρισκόταν ακόμη στην εξουσία και οι ΗΠΑ αντιτάσσονταν στο καθεστώς του. Παρά τη στήριξη που παρείχαν στο YPG και αργότερα στις SDF, σημειώθηκε σοβαρή μεταβολή στις σχέσεις με τις SDF μετά την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία, καθώς οι ΗΠΑ άρχισαν να στηρίζουν το νέο συριακό καθεστώς. Προηγουμένως, οι ΗΠΑ επιδίωκαν να ελέγχουν τις κυρίως τακτικές και στρατιωτικές τους σχέσεις στη Συρία από ανατολικά του Ευφράτη, ενώ πλέον επιχειρούν να υλοποιήσουν την πολιτική και διπλωματική τους στρατηγική μέσω της Δαμασκού.

Αυτή η νέα στρατηγική σφραγίστηκε τυπικά στη συνάντηση στο Παρίσι στις 5 και 6 Ιανουαρίου 2026, όπου Συρία και Ισραήλ συμφώνησαν σε έναν κοινό μηχανισμό επικοινωνίας υπό την εποπτεία των ΗΠΑ. Ωστόσο, η συνάντηση αυτή δεν περιορίστηκε εκεί. Ταυτόχρονα, συγκροτήθηκε μια συμμαχία εναντίον της DAANES. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν βρισκόταν επίσης στο Παρίσι εκείνες τις ημέρες. Αυτή η συμμαχία κατά της Ροζάβα, που στηρίζεται από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Τουρκία, υποστηρίζεται επίσης από την ΕΕ. Αυτό κατέστη σαφές κατά την επίσκεψη της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στη Δαμασκό, όπου παρείχε πολιτική στήριξη στο νέο καθεστώς, την ώρα που διεξαγόταν πόλεμος εξόντωσης κατά των κουρδικών οικισμών. Με αυτή την έννοια, η επίθεση στη Ροζάβα δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας συντονισμένης προσέγγισης μεταξύ του καθεστώτος αλ-Σαράα και της Δύσης.

Για την εξυπηρέτηση πιο συγκεκριμένων συμφερόντων, οι νικήτριες δυνάμεις στη Συρία συγκρούονται πλέον μεταξύ τους, και σε αυτό δεν υπάρχει χώρος για το πρόταγμα μιας δημοκρατικής Συρίας. Το Ισραήλ επιθυμεί ειλικρινά η Συρία να παραμείνει κατακερματισμένη. Η Τουρκία, από την άλλη, επιδιώκει μια συριακή διοίκηση πιστή σε αυτήν και την εφαρμογή του νεοοθωμανισμού σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Τα κράτη του Κόλπου και η Βρετανία θέλουν να εγκαθιδρύσουν μέσω της HTS μια σφαίρα επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ισχυρότερη από όλες αυτές τις δυνάμεις, οι ΗΠΑ, επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτές τις χώρες, που όλες είναι σύμμαχοί της, και κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξει να υιοθετήσει μια στάση κοντά στα επιχειρήματα του Ισραήλ. Το σχέδιο της Τουρκίας είναι στην ουσία η αναβίωση μιας περιόδου παρόμοιας με εκείνη του καθεστώτος Άσαντ, με διαφορετικά ονόματα· σε αυτό το σημείο, έρχεται αυτομάτως σε σύγκρουση με τους λαούς της περιοχής. Αυτό σημαίνει ότι προωθεί μια κεντρική, εθνο-κρατική εξουσία, βασισμένη στον εθνοτικό διαχωρισμό και την καταπίεση. Το Ισραήλ, αντίθετα, ακολουθεί μια καθαρά τακτική προσέγγιση στην περιοχή. Έχοντας εξασφαλίσει όλες τις βραχυπρόθεσμες παραχωρήσεις που επιθυμούσε από την ηγεσία της HTS μετά τη συμφωνία του Παρισιού, η ισραηλινή κυβέρνηση φαίνεται έτοιμη να χρησιμοποιεί τις ομάδες της HTS σαν Δαμόκλειο Σπάθη πάνω από την υπόλοιπη Συρία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σημειωτέον ότι το Ισραήλ απλώς παρακολουθεί τις σφαγές της HTS μετά τη συμφωνία του Παρισιού. Η Τουρκία, από την άλλη, θα προκαλεί διαρκώς την HTS εναντίον των SDF, επιχειρώντας να ελαχιστοποιήσει τα κέρδη των Κούρδων.

Ο αμερικανικός πραγματισμός απέναντι στους Κούρδους

Η πραγματιστική πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στους Κούρδους πριν από την πτώση του Άσαντ οφειλόταν πρωτίστως στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Από την οπτική των ΗΠΑ, αυτή η δωδεκαετής τακτική συμμαχία στηριζόταν σε τρία βασικά κίνητρα: πρώτον, η συνεργασία με το YPG προσέφερε τον πιο αποτελεσματικό τρόπο απόκτησης στρατιωτικού κύρους στον πόλεμο κατά του ISIS. Δεύτερον, οι ΗΠΑ επεδίωκαν να θέσουν υπό έλεγχο την επανάσταση, περιορίζοντας τον σοσιαλιστικό ή «αποϊκό» (Apoist – όρος που χρησιμοποιείται για τους υποστηρικτές της πολιτικής γραμμής του Οτσαλάν) προσανατολισμό της και κατευθύνοντάς τη προς μια εθνικιστική, εθνο-κρατική κατεύθυνση. Τρίτον, οι Κούρδοι χρησίμευαν ως μέσο άσκησης πίεσης στο καθεστώς Άσαντ και στο μπλοκ Ρωσίας–Ιράν.

Με τη νέα ισορροπία δυνάμεων στη Συρία και την εγκαθίδρυση ενός φιλοδυτικού καθεστώτος στη Δαμασκό, αυτά τα τακτικά συμφέροντα μετατοπίστηκαν ριζικά. Τα παλαιά επιχειρήματα και περιορισμοί έχουν χάσει τη σημασία τους. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ επιχειρούν πλέον να θέσουν τους Κούρδους υπό μαζική πολιτική, στρατιωτική και οικονομική πίεση, προκειμένου να τους εξαναγκάσουν σε μια de facto «εθελοντική» ενσωμάτωση στο συριακό κράτος. Ταυτόχρονα, δίνεται στην Τουρκία μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών για να περιορίσει την επιρροή των Κούρδων και να τους ωθήσει ακόμη περισσότερο προς τη Δαμασκό.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν αποκρύψει αυτή τη στάση. Στις 20 Ιανουαρίου 2026, ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, εξέφρασε ανοιχτά αυτή την τακτική προσέγγιση προς τις SDF στη δήλωσή του: «Σήμερα, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Η Συρία διαθέτει πλέον μια αναγνωρισμένη κεντρική κυβέρνηση που έχει ενταχθεί στον Παγκόσμιο Συνασπισμό για την Ήττα του ISIS (ως 90ό μέλος στα τέλη του 2025), σηματοδοτώντας στροφή προς τη Δύση και συνεργασία με τις ΗΠΑ στον τομέα της αντιτρομοκρατίας. Αυτό μετατοπίζει τη λογική της εταιρικής σχέσης ΗΠΑ–SDF: ο αρχικός ρόλος των SDF ως κύριας αντι-ISIS δύναμης στο πεδίο έχει σε μεγάλο βαθμό εκπνεύσει, καθώς η Δαμασκός είναι πλέον τόσο πρόθυμη όσο και σε θέση να αναλάβει καθήκοντα ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου των φυλακών και των καταυλισμών του ISIS.»²

Οι ΗΠΑ έφεραν το νέο συριακό καθεστώς υπό τον αλ-Σαράα σε επαφή με το Ισραήλ (για πρώτη φορά στην ιστορία των δύο χωρών) και συνεχίζουν να επιχειρούν την ενίσχυση αυτού του καθεστώτος και την οικοδόμηση μιας «νέας Συρίας» μέσω του αλ-Σαράα. Σε αυτό το πλαίσιο, η σχέση μεταξύ αλ-Σαράα και Ισραήλ έχει ύψιστη σημασία για τις ΗΠΑ. Αυτό περιλάμβανε και τη διαμόρφωση μιας σχέσης στην οποία ο αλ-Σαράα υποτάσσεται στην ισραηλινή ηγεμονία στην περιοχή – κάτι που τελικά επικύρωσε στη συνάντηση του Παρισιού. Σε δεύτερο βήμα, οι ΗΠΑ επιχειρούν τώρα να «ενσωματώσουν» με κάποιον τρόπο τους Κούρδους, με τους οποίους είχαν στρατιωτική συμμαχία επί πάνω από δέκα χρόνια, στο νέο καθεστώς.

Εδώ ακριβώς εμφανίστηκαν οι ρωγμές και οι δυσκολίες. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται από τις 10 Μαρτίου 2025, και το καθεστώς της Δαμασκού έχει σε μεγάλο βαθμό κωφεύσει στα αιτήματα των SDF. Κάθε φορά που μια συμφωνία με τις SDF φαινόταν κοντά, η Τουρκία παρενέβαινε άμεσα. Στις 4 Ιανουαρίου, ακριβώς πριν από την επίθεση στο Χαλέπι, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των SDF και της αντιπροσωπείας της Δαμασκού εξελίσσονταν αρχικά θετικά, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, και όλα έδειχναν ότι επρόκειτο να υπογραφεί συμφωνία. Τότε όμως ο φιλοτουρκικός υπουργός Εξωτερικών αλ-Σέιμπανι εισήλθε στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων και κήρυξε τη λήξη τους. Μία ημέρα αργότερα ξεκίνησαν στο Παρίσι διαπραγματεύσεις για συμφωνία ασφάλειας με το Ισραήλ, και στις 6 Ιανουαρίου επιτεύχθηκε συμφωνία. Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκε και η επίθεση στο Χαλέπι. Η Τουρκία συμμετείχε στην επίθεση στο Χαλέπι με όλες της τις δυνάμεις και συνεχίζει να το κάνει και σήμερα. Από τον σχεδιασμό έως την εκτέλεση, η Τουρκία έχει εμπλακεί στρατιωτικά, διπλωματικά, σε επίπεδο πληροφοριών και τεχνικά. Πρόκειται για μια επιχείρηση που διεξάγεται από κοινού με την κυβέρνηση της Δαμασκού και τις ένοπλες ομάδες που δρουν για λογαριασμό της Τουρκίας. Οι επιθέσεις είχαν ως βασικό στόχο να κάμψουν τη βούληση των Κούρδων στις διαπραγματεύσεις μεταξύ SDF και Δαμασκού, να υπονομεύσουν τα αιτήματά τους για αναγνώριση, να επιβάλουν την ενσωμάτωση μέσω της αποδυνάμωσης της στρατιωτικής τους ισχύος και να αποδυναμώσουν τη διαπραγματευτική θέση των SDF ώστε να επιτευχθεί πλήρης συνθηκολόγηση.

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις Κούρδων και ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια έχει διαμορφωθεί ένας ιδιότυπος διαχωρισμός μεταξύ διεθνών και περιφερειακών δρώντων κατά μήκος δυτικά και ανατολικά του Ευφράτη. Μέχρι το σημερινό σημείο καμπής, οι ΗΠΑ είχαν υποδείξει στους Κούρδους ότι δεν θα παρενέβαιναν σε ζητήματα δυτικά του Ευφράτη. Σε αυτή τη βάση, οι ΗΠΑ δεν αντιτάχθηκαν στις τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφρίν (2018), στη Μανμπίτζ (2024) και στο Ταλ Ριφάατ. Ωστόσο, απέσυραν τις δυνάμεις τους και τήρησαν σιγή όταν ο τουρκικός στρατός επιτέθηκε και κατέλαβε το Ταλ Αμπιάντ και το Ρας αλ-Άιν το 2019, παρότι αμφότερες οι περιοχές βρίσκονται ανατολικά του Ευφράτη.

Σήμερα, και πάλι, γινόμαστε μάρτυρες μιας τεράστιας στρατιωτικής επίθεσης ανατολικά του Ευφράτη: πόλεις όπως η Ταμπκά, η Ράκα και η Άιν Ίσα βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο του συριακού καθεστώτος, ενώ η Χασάκα και το Κομπάνι τελούν υπό πολιορκία. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε δυτικά και ανατολικά, που προηγουμένως θεωρούνταν μια υποθετική «κόκκινη γραμμή», έχει χάσει την ισχύ του σε αυτή τη νέα φάση. Η σιωπή των ΗΠΑ απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις ισοδυναμεί στην πράξη με στήριξη της αξίωσης του Άχμεντ αλ-Σαράα να εγκαθιδρύσει κρατική κυριαρχία σε ολόκληρη τη Συρία. Η σημερινή κατάσταση δείχνει ότι η θεμελιώδης αντίληψη των ΗΠΑ δεν είναι πλέον η διαπραγμάτευση μιας διαίρεσης σε δυτική και ανατολική ζώνη του Ευφράτη, αλλά η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποδυνάμωση των SDF.

Οι αμερικανικές προσπάθειες σύμπλευσης Δαμασκού, Τουρκίας και Ισραήλ

Από την οπτική των ΗΠΑ, η βασική λογική στη Συρία είναι η ευθυγράμμιση Ισραήλ και Τουρκίας. Από τη μία πλευρά βρίσκεται το Ισραήλ, ο στενότερος σύμμαχος της Δύσης στην περιοχή· από την άλλη, η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, της οποίας η σχέση με τη Δύση χαρακτηρίζεται από εντάσεις, αλλά παραμένει στρατηγικά αναντικατάστατη. Η Ουάσινγκτον επιδιώκει να ενθαρρύνει την Τουρκία και το Ισραήλ να εντοπίσουν κοινά συμφέροντα ασφάλειας, να συντονίσουν τις προσεγγίσεις τους και να παρουσιάσουν ένα κοινό πλαίσιο για τη Συρία. Τελικά, αυτή η στρατηγική οδηγεί προς τον σχηματισμό μιας ευρύτερης σύμπλευσης που συνδέει τη Δαμασκό, την Τουρκία και το Ισραήλ.

Σε στρατηγικό επίπεδο, η Τουρκία και το Ισραήλ επιδιώκουν αποκλίνουσες επιδιώξεις στη Συρία. Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να αποτρέψει τους Κούρδους από το να αποκτήσουν πολιτική, διοικητική ή στρατιωτική αυτονομία και έχει δείξει ελάχιστη διάθεση συμβιβασμού σε αυτό το ζήτημα. Αντίστοιχα, η Άγκυρα ευνοεί την ανάδυση μιας ισχυρής, συγκεντρωτικής συριακής ηγεσίας υπό τον αλ-Σαράα, που θα συγκεντρώνει όλους τους μοχλούς εξουσίας. Το Ισραήλ, αντίθετα, παρότι έχει επιβάλει ορισμένες απαιτήσεις στον αλ-Σαράα, δεν εμπιστεύεται ούτε το καθεστώς ούτε το μπλοκ ισχύος που τον περιβάλλει. Από την ισραηλινή οπτική, αυτή η ηγεσία θα μπορούσε να αποτελέσει πρόκληση για την ασφάλειά του σε μεσοπρόθεσμο έως μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Δεν είναι λοιπόν προς το συμφέρον του Ισραήλ η Συρία να καταστεί υπερβολικά ισχυρή ή να ενισχύσει σημαντικά τις στρατιωτικές της δυνατότητες. Αντιθέτως, το Ισραήλ ευνοεί μια περισσότερο κατακερματισμένη, αποκεντρωμένη και ευέλικτη πολιτική δομή – στην οποία εκπροσωπούνται Κούρδοι, Δρούζοι, Αλεβίτες και άλλες κοινωνικές ομάδες – περιορίζοντας έτσι την ικανότητα της Δαμασκού να προβάλλει ισχύ και διατηρώντας το δικό του περιθώριο επιρροής. Ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι κάποιο ενδιαφέρον για τη δημοκρατία, αλλά η επιθυμία διατήρησης της δικής του ηγεμονίας και επιρροής. Επιπλέον, για το Ισραήλ και τις δυτικές δυνάμεις είναι κρίσιμο να μπορούν να χρησιμοποιούν την HTS εναντίον του Ιράν και των σιιτικών πολιτοφυλακών, όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο και οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ. Παρά αυτές τις θεμελιώδεις διαφορές, οι προσπάθειες εντοπισμού ενός κοινού εδάφους μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ συνεχίζονται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν ενεργά να φέρουν τη Δαμασκό, την Άγκυρα και το Τελ Αβίβ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Πρέπει να τονιστεί ότι όλοι οι κρατικοί δρώντες που αναφέρθηκαν εντάσσονται τελικά στην καπιταλιστική νεωτερικότητα. Παρότι διαθέτουν διαφορετικές στρατηγικές διεύρυνσης της δικής τους ηγεμονίας, συμπλέουν βραχυπρόθεσμα για να πνίξουν εναλλακτικές προοπτικές, όπως εκείνη που εκπροσωπεί η Ροζάβα ως εγχείρημα δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Σε αυτή την εξίσωση, οι Κούρδοι υφίστανται πλέον πιέσεις να ενσωματωθούν στο νέο καθεστώς μέσω της απομείωσης, της αποδυνάμωσης και της ιδεολογικής τους απονεύρωσης. Το αν αυτό θα επιτύχει είναι ένα ερώτημα που θα εξαρτηθεί πλέον από την αντίσταση της Ροζάβα.

Η ιδεολογική ουσία της επίθεσης

Οι επιθέσεις στη Ροζάβα δεν είναι μόνο πολιτικής και στρατιωτικής φύσης, αλλά διαθέτουν και μια βαθιά ιδεολογική διάσταση. Με τη σημερινή πίεση, οι ΗΠΑ επιχειρούν να «φιλελευθεροποιήσουν» τα επαναστατικά επιτεύγματα και να ενισχύσουν εθνικιστικές δυνάμεις. Από τη μία, επιδιώκουν να προωθήσουν εθνικιστικές ατζέντες, από την άλλη συνεχίζουν να προσπαθούν να διαιρέσουν τους Κούρδους σε «καλούς» (KDP κ.λπ.) και «κακούς» (PKK κ.λπ.), ώστε να αποδυναμώσουν την ενότητά τους. Στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής βρίσκεται η επίθεση στην ιδέα του δημοκρατικού έθνους – τον πυρήνα της ίδιας της επανάστασης. Οι Κούρδοι πρέπει να τεθούν αντιμέτωποι με τους Άραβες και να υπονομευθεί το εγχείρημα της συνύπαρξης. Αντίστοιχα, οι επιθέσεις στράφηκαν στην αρχή του πολέμου ιδιαίτερα εναντίον περιοχών με αραβική πλειοψηφία, όπως η Ράκα, η Ταμπκά και η Ντέιρ εζ-Ζορ. Στόχος είναι η εθνοτική διαίρεση και, από εκεί, είτε η επιβολή συνθηκολόγησης στους Κούρδους είτε η σύνθλιψη της πολιτικής τους βούλησης διά της ωμής βίας, κάτι που θα άνοιγε τον δρόμο για εθνοκαθάρσεις, σφαγές και συστηματική δημογραφική αλλοίωση. Επομένως, η σημερινή κατάσταση δεν αποσκοπεί μόνο στην καταστροφή των επιτευγμάτων της κουρδικής κοινωνίας στη Συρία, αλλά και στην υποδαύλιση εχθροτήτων μεταξύ των λαών. Η αποδυνάμωση των Κούρδων προκειμένου να κυριαρχηθεί η Μέση Ανατολή αποτελεί πολιτική «διαίρει και βασίλευε» ηλικίας διακοσίων ετών. Πρόκειται για μια νέα εκδοχή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής «διαίρει και βασίλευε» που έχει διατηρήσει την ηγεμονία της καπιταλιστικής νεωτερικότητας στη Μέση Ανατολή τα τελευταία 200 χρόνια.

Ταυτόχρονα, κουρδικές εθνικιστικές δυνάμεις όπως το ENKS και το KDP προωθούνται στοχευμένα, όπως φάνηκε πρόσφατα στη συνάντηση στο Ερμπίλ στις 17 Ιανουαρίου 2026. Εδώ και χρόνια, αυτές οι δυνάμεις προωθούν έναν λόγο που επιχειρεί να περιορίσει την αυτοδιοίκηση σε μια καθαρά εθνοπολιτισμική ατζέντα. Το διάταγμα που εξέδωσε ο αλ-Σαράα στις 17 Ιανουαρίου, με το οποίο αναγνωρίζει την κουρδική γλώσσα και παραχωρεί περαιτέρω υποχωρήσεις, πρέπει να γίνει κατανοητό σε αυτό το πλαίσιο ως ένας τακτικός ελιγμός που αποσκοπεί στο να δώσει ώθηση σε αυτή την εθνικιστική γραμμή. Το διάταγμα δεν έχει συνταγματική δεσμευτική ισχύ, ενώ το ίδιο το καθεστώς στηρίζεται στην άρνηση, τη διαίρεση και τις σφαγές Αλεβιτών, Δρούζων και Κούρδων. Η ταυτόχρονη συνέχιση των στρατιωτικών επιθέσεων από την HTS καθιστά σαφές ότι ο τελικός στόχος είναι η πλήρης υποταγή στη Δαμασκό.

Σε αυτό το σημείο διακρίνονται δύο διαφορετικές στρατηγικές απέναντι στους Κούρδους. Από τη μία, το τουρκικό κράτος και το συριακό καθεστώς ακολουθούν μια πολιτική σύνθλιψης των επαναστατικών επιτευγμάτων, που εκτείνεται έως και σε γενοκτονικές πρακτικές. Από την άλλη, η στρατηγική των ΗΠΑ αποσκοπεί λιγότερο στη φυσική καταστροφή και περισσότερο στη φιλελευθεροποίηση και την αποπολιτικοποίηση της επανάστασης. Η στήριξη αυτού του σχεδίου στοχεύει στη διαστρέβλωση και τη διοχέτευση του επαναστατικού-δημοκρατικού δυναμικού των Κούρδων. Η πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» εφαρμόζεται πρωτίστως μέσω της στήριξης εθνικιστικών κουρδικών στοιχείων. Ιδίως οι επαναστατικές, ριζοσπαστικά δημοκρατικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις στο Κουρδιστάν πρόκειται να εξουδετερωθούν με αυτόν τον τρόπο. Ένας από τους βασικούς στόχους στο πλαίσιο αυτό είναι η απομόνωση του PKK και της γραμμής της ελευθερίας. Η διεθνής στήριξη σε αυτό το σχέδιο αποσκοπεί στη διαστρέβλωση και τη διοχέτευση του επαναστατικού-δημοκρατικού δυναμικού των Κούρδων και βρίσκει ευρεία απήχηση στο διεθνές διπλωματικό πεδίο. Αυτό προωθεί μια γραμμή έθνους-κράτους περιορισμένη σε ορισμένα κουρδικά δικαιώματα και αιτήματα, η οποία υποτάσσεται στο αμερικανοϊσραηλινό σχέδιο για τη Μέση Ανατολή. Ταυτόχρονα, μια αποδυναμωμένη κουρδική μειονότητα παραμένει ένα δυνητικό εργαλείο για τις δυνάμεις της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκ νέου ως μοχλός σε συγκρούσεις με τη Δαμασκό.

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «προδοσία» των Κούρδων ή της Ροζάβα από τις ΗΠΑ ή την ΕΕ. Προδοσία μπορεί να υπάρξει μόνο εκεί όπου υπάρχει στρατηγική σύμπραξη ή ένα κοινό πολιτικό σχέδιο για το μέλλον. Το πολύ-πολύ, μπορούν να θεωρηθούν προδομένοι εκείνοι οι δρώντες που συνειδητά έδεσαν το μέλλον τους με τις ΗΠΑ και επένδυσαν σε μια στρατηγική συμμαχία.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τη Ροζάβα. Σε καμία στιγμή δεν υπήρξε κοινό ιδεολογικό ή πολιτικό σχέδιο μεταξύ της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης Βόρειας και Ανατολικής Συρίας και των ΗΠΑ. Από την αρχή, οι σχέσεις ήταν καθαρά τακτικού χαρακτήρα, εξαρτημένες από μια συγκεκριμένη γεωπολιτική συγκυρία και αυστηρά περιορισμένες στον κοινό αγώνα κατά του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους.

Οι ΗΠΑ, ως ιμπεριαλιστική δύναμη και ηγεμόνας του καπιταλιστικού παγκόσμιου συστήματος, επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν τα επιτεύγματα των κοινωνικών αγώνων για ελευθερία προς όφελος των δικών τους συμφερόντων. Υπό αυτό το πρίσμα, οι σημερινές επιθέσεις πρέπει να γίνουν κατανοητές όχι μόνο σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά κυρίως ως προς το ιδεολογικό τους βάθος. Οι δυνάμεις της καπιταλιστικής νεωτερικότητας έχουν συντονίσει τις προσπάθειές τους για να αυξήσουν την πίεση στους Κούρδους, να τους περιορίσουν και να τους εργαλειοποιήσουν σύμφωνα με τα δικά τους στρατηγικά σχέδια. Αυτές οι επιθέσεις απέδειξαν για ακόμη μία φορά ότι οι δυνάμεις της καπιταλιστικής νεωτερικότητας είναι ικανές να ποδοπατούν κάθε αξία στην επιδίωξη των ίδιων τους των συμφερόντων.

Αντίθετα, η στρατηγική γραμμή του Κινήματος Ελευθερίας του Κουρδιστάν είναι σαφής: οι εταίροι του δεν είναι ιμπεριαλιστικά κράτη, αλλά οι παγκόσμιες δημοκρατικές δυνάμεις, τα κοινωνικά κινήματα και οι αντισυστημικοί δρώντες που υπερασπίζονται την αυτοδιάθεση, την ισότητα και μια εναλλακτική κοινωνική τάξη.

Χαρακτηρίζοντας την πολιτική της HTS

Σε αυτό το πλαίσιο, αξίζει να εξεταστεί πιο προσεκτικά η συριακή κυβέρνηση. Ο χαρακτήρας της συριακής μεταβατικής κυβέρνησης που ελέγχεται από την HTS μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο στο πλαίσιο του ιδεολογικού της προσανατολισμού και της πολιτικής της πρακτικής. Από την αρχή, ο ηγέτης της HTS Άχμεντ αλ-Σαράα ακολουθεί μια αντιδραστική και μονολιθική γραμμή. Έχει απειλήσει επανειλημμένα τους Κούρδους, έχει αγνοήσει τις πρωτοβουλίες συμφιλίωσης της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης Βόρειας και Ανατολικής Συρίας και, αντίθετα, έχει απαιτήσει την πλήρη υποταγή τους στην κατασταλτική του εξουσία. Με την HTS, το Ισλαμικό Κράτος αποτελεί μέρος της συριακής κυβέρνησης, και η απελευθέρωση τρομοκρατών του Ισραηλινού Κράτους από πολιτοφυλακές της HTS, όπως στις 19 Ιανουαρίου στην πόλη αλ-Σαντάντα και στη Ράκα, καταδεικνύει ξεκάθαρα αυτή τη σύνδεση. Μέσω της ταυτότητας της HTS, οι ηγεμονικές δυνάμεις οδήγησαν το ISIS σε κρατική μορφή.

Αυτή η πολιτική στοχεύει στην καταστροφή της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, η οποία οικοδομήθηκε από Κούρδους, Άραβες, Ασσύριους και άλλες πληθυσμιακές ομάδες στη βάση της έννοιας του δημοκρατικού έθνους. Στη θέση της επιδιώκεται να εγκαθιδρυθεί ένα αυταρχικό σύστημα βασισμένο σε ένα και μόνο έθνος και μία και μόνη πίστη. Αυτός ο τρόπος σκέψης συνιστά άμεση επίθεση στη διαχρονική αδελφική συνύπαρξη λαών και θρησκευτικών κοινοτήτων στη Μέση Ανατολή. Στόχος είναι να αποτραπεί η δημοκρατική αντίληψη του έθνους που θα μπορούσε να καταστήσει δυνατή την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Συρία και στην περιοχή.

Οι επιθέσεις της HTS δεν αποτελούν επομένως μεμονωμένο μέτρο πολιτικής ασφάλειας, αλλά μέρος ενός συνολικού σχεδίου ενάντια στο μέλλον της Συρίας. Η HTS δρα ως κεντρικός παράγοντας μιας πολιτικής που δεν αποσκοπεί στην εθνική ενότητα, αλλά στη διαίρεση και τον κατακερματισμό. Ενώ η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας είχε οικοδομήσει κουρδοαραβική ενότητα, η HTS επιχειρεί σκόπιμα να υποδαυλίσει την εχθρότητα μεταξύ Κούρδων και Αράβων. Υπό αυτή την έννοια, η HTS διεξάγει έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων υπό την επιρροή εξωτερικών δυνάμεων. Με μια τέτοια στρατηγική, ούτε μια δημοκρατική ενότητα της Συρίας ούτε ένα σταθερό μέλλον για το κράτος είναι δυνατά.

«Ενσωμάτωση» ή αφομοίωση;

Από την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ενσωμάτωση των αυτόνομων περιοχών της Βορειοανατολικής Συρίας στη νέα συριακή τάξη, έχει πλέον καταστεί σαφές ότι, για την HTS, η «ενσωμάτωση» σημαίνει στην πραγματικότητα αφομοίωση. Το πιο πρόσφατο διάταγμα της 17ης Ιανουαρίου από τον πρόεδρο της μεταβατικής κυβέρνησης, Άχμεντ αλ-Σαράα, το οποίο επιφανειακά φαίνεται να αναγνωρίζει κουρδικά δικαιώματα, δεν συνιστά ρήξη με την προηγούμενη πολιτική. Αντίθετα, πρόκειται για μια τακτική άσκηση εξουσίας στο πλαίσιο ενός αυστηρά κρατοκεντρικού τρόπου σκέψης. Δεν επιλύει την κρίση, αλλά την αναδιοργανώνει και την καθιστά διαχειρίσιμη.

Στον πυρήνα του, το διάταγμα αναγνωρίζει στοιχεία πολιτισμικής ταυτότητας, αλλά αρνείται να αναγνωρίσει τη συλλογική πολιτική υποκειμενικότητα και την ικανότητα αυτοκυβέρνησης της κοινωνίας. Οι τοπικοί μηχανισμοί λήψης αποφάσεων και οι μορφές αυτοοργάνωσης αποκλείονται από τη νόμιμη πολιτική σφαίρα. Η αναγνώριση αυτή έχει, επομένως, περιοριστικό και όχι απελευθερωτικό χαρακτήρα.

Το κεντρικό ερώτημα είναι τι και ποιον αφορά αυτή η αναγνώριση: αναγνωρίζεται μια κοινωνία που αγωνίζεται και είναι οργανωμένη ή απλώς μια κατακερματισμένη, εξατομικευμένη και ελέγξιμη κοινωνική ομάδα; Στην πραγματικότητα, το διάταγμα στοχεύει στην υπονόμευση της πολιτικής και στρατιωτικής ισορροπίας στη βόρεια Συρία, και ιδίως των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF).

Αυτή η στρατηγική δεν βασίζεται στην ανοιχτή στρατιωτική καταστροφή, αλλά σε πιο λεπτές μεθόδους. Στόχος είναι να αποσπαστεί η κοινωνία από τη συλλογική πολιτική της βούληση, να απομονωθούν οι SDF και να παρουσιαστούν ως ένα καθαρά «στρατιωτικό πρόβλημα». Ενώ παραχωρούνται επιμέρους πολιτισμικά δικαιώματα, αυτά αποσυνδέονται σκόπιμα από τη Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας και τις SDF, ώστε να τους αφαιρεθεί η κοινωνική τους νομιμοποίηση. Όροι όπως «εθνική ενότητα», «μία στέγη» και «καμία προνομιακή μεταχείριση» δεν υπηρετούν τον πλουραλισμό, αλλά την επιβολή ενός συγκεντρωτικού κρατικού μοντέλου ως της μόνης νόμιμης τάξης.

Η ποικιλομορφία δεν νοείται ως συστατική πολιτική δύναμη, αλλά ως μια συνθήκη που πρέπει να ελεγχθεί. Η ύπαρξη της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης Βόρειας και Ανατολικής Συρίας και των SDF στιγματίζεται ως απόκλιση από τον κανόνα. Ο στόχος δεν είναι η κατανόηση του κουρδικού ζητήματος, αλλά η σύνθλιψή του και η αναδιαμόρφωσή του.

Εθνοτική διαίρεση και εργαλειοποίηση των αραβικών φυλών

Ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας των σημερινών εξελίξεων είναι η σκόπιμη εθνοτική διαίρεση μεταξύ Κούρδων και Αράβων. Παράλληλα με τις διπλωματικές συνομιλίες μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού, βρίσκονταν σε εξέλιξη συγκεκριμένες στρατιωτικές και πολιτικές προετοιμασίες.

Κεντρικό στοιχείο αυτών των προετοιμασιών αποτέλεσε η στοχευμένη άσκηση επιρροής στις αραβικές φυλές στις περιοχές της DAANES. Τόσο η κυβέρνηση αλ-Σαράα όσο και η Τουρκία εργάζονται εδώ και καιρό για να αποτρέψουν αυτές τις φυλές από τη συνεργασία με την αυτοδιοίκηση. Οι προσπάθειες αυτές εντάθηκαν ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες.

Σύμφωνα με συριακές πηγές, ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι συγκρούσεις, η μεταβατική κυβέρνηση είχε ήδη καταφέρει να προσεταιριστεί ορισμένες αραβικές δυνάμεις στο Χαλέπι που συνεργάζονταν με κουρδικές μονάδες. Αυτή η αλλαγή στρατοπέδου λειτούργησε ως δοκιμαστικό εγχείρημα για παρόμοιες στρατηγικές ανατολικά του Ευφράτη. Τις δραστηριότητες αυτές συντόνιζε ο σύμβουλος του αλ-Σαράα για φυλετικά ζητήματα, Τζιχάντ Ίσα αλ-Σέιχ (Αμπού Άχμεντ Ζεκκούρ), ο οποίος δραστηριοποιούνταν τόσο στην Τουρκία όσο και στη βορειοανατολική Συρία³.

Στα τέλη του 2025, μια αντιπροσωπεία ταξίδεψε στην Τουρκία και πραγματοποίησε συναντήσεις με φυλάρχους στο Κιλίς, την Ούρφα και το Μαρντίν. Ακολούθησαν συνομιλίες στο Ρας αλ-Άιν, στη Ράκα και στο Ντέιρ εζ-Ζορ. Στόχος ήταν η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης με τις αραβικές φυλές και η προσέλκυσή τους στη συνεργασία με την HTS.

Επισήμως, αυτή η πρωτοβουλία παρουσιάζεται ως συμβολή στην «κοινωνική ενότητα της Συρίας». Στην πραγματικότητα, αποσκοπεί στην αύξηση της αστάθειας στις περιοχές που ελέγχονται από τις SDF, στην αποκόλληση των αραβικών φυλών από τη Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας και στην εργαλειοποίησή τους εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων, όπως οι Δρούζοι στη Σουέιντα. Βραχυπρόθεσμα, αυτή η στρατηγική ενδέχεται να ενισχύσει την HTS, μα μακροπρόθεσμα οξύνει τις εθνοτικές εντάσεις και ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω διαιρέσεις στη Συρία.

Διεθνές σχέδιο καταστροφής ενός δημοκρατικού μοντέλου για την περιοχή

Σε αυτή τη βάση, η επίθεση στη Ροζάβα δεν στοχεύει αποκλειστικά στην καταστροφή των επιτευγμάτων της κουρδικής κοινωνίας. Αντίθετα, στόχος αυτού του διεθνούς σχεδίου, που υποστηρίζεται τόσο από περιφερειακούς δρώντες όπως το Ισραήλ και η Τουρκία όσο και από διεθνείς δυνάμεις – πρωτίστως τις ΗΠΑ και τα ευρωπαϊκά κράτη – είναι η καταστροφή του ίδιου του εγχειρήματος και της ιδέας μιας δημοκρατικής Συρίας και μιας δημοκρατικής Μέσης Ανατολής.

Η επίθεση στρέφεται εναντίον των αρχών της τοπικής δημοκρατίας, της απελευθέρωσης των γυναικών, της ισότητας των εθνοτικών και θρησκευτικών κοινοτήτων και της ιδέας ενός «τρίτου δρόμου». Σκοπός της είναι να αποδείξει ότι εναλλακτικές πέρα από το έθνος-κράτος, τον εθνικισμό και την πολιτική ισχύος δεν είναι εφικτές. Η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας ωθείται έτσι είτε σε πλήρη παράδοση, ώστε να επιστρέψει στην τάξη πραγμάτων που υπήρχε πριν το 2011, είτε σε ολοκληρωτική φυσική εξόντωση.

Σήμερα, ιδίως υπό συνθήκες πολέμου, είναι απαραίτητο να καταστεί σαφές σε ολόκληρο τον κόσμο ποιος υπερασπίζεται πραγματικά την ελευθερία. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να διεξαχθεί μέσω κρατών ή κυβερνήσεων· πρέπει να ριζώνει στην ίδια την κοινωνία, στους δρόμους. Η γνήσια νομιμοποίηση και η διαρκής ισχύς αναδύονται μόνο μέσα από τη μαζική αλληλεγγύη. Όταν υπάρχει τέτοια συλλογική δύναμη, γίνεται πολύ δυσκολότερο για τα κράτη να συντηρούν τη βία και την καταστολή. Διαφορετικά, οι αποφάσεις λαμβάνονται από τα πάνω και οι λαοί υποβιβάζονται σε παθητικούς θεατές. Δεν υπάρχει λόγος να εμπιστευόμαστε τις κυβερνήσεις. Αλλάζουν στάση από τη μια στιγμή στην άλλη όταν αλλάζουν τα συμφέροντά τους. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, και το βλέπουμε να συμβαίνει ακόμη και σήμερα. Για τον λόγο αυτό, η μορφή παρέμβασης που χρειαζόμαστε δεν είναι η επίσημη διπλωματία, αλλά η διπλωματία των λαών. Οι λαοί πρέπει να μπορούν να κατανοούν ο ένας τον άλλον άμεσα, πέρα από σύνορα. Αυτό που συμβαίνει πρέπει να εξηγείται ανοιχτά και χωρίς μεσολαβήσεις στις ίδιες τις κοινωνίες. Αυτό δεν αποτελεί μόνο ηθική αναγκαιότητα, αλλά και μια ισχυρή γεωπολιτική δύναμη. Η ευθύνη για την επικοινωνία της πραγματικότητας του κόσμου δεν μπορεί να αφεθεί αποκλειστικά στα κράτη. Κάθε κράτος είναι έτοιμο να εγκαταλείψει τις αρχές του τη στιγμή που απειλούνται τα συμφέροντά του. Γι’ αυτό, η μόνη βιώσιμη πηγή πίεσης βρίσκεται στη συνειδητή αλληλεγγύη των λαών. Η εξήγηση των πραγματικοτήτων του κόσμου στις κοινωνίες παντού αποτελεί το θεμέλιο μιας διαρκούς και αποτελεσματικής διπλωματίας των λαών. Αν αυτό δεν συμβεί, τα σχέδια θα συνεχίσουν να καταρτίζονται από τα πάνω και, για άλλη μια φορά, οι λαοί θα μείνουν στο περιθώριο.

Η Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας και το Κίνημα Ελευθερίας του Κουρδιστάν έχουν πλέον καλέσει σε διεύρυνση της αντίστασης απέναντι στις επιθέσεις και ποντάρουν στην καθολική αντίσταση. Το σημείο αναφοράς γι’ αυτό είναι η αντίσταση στο Κομπάνι το 2014–2015. Δεν ήταν μόνο οι μαχητές των YPG και YPJ που νίκησαν το ISIS, αλλά και η πλατιά υποστήριξη, το ηθικό στήριγμα και η αλληλεγγύη των κοινωνιών, των δημοκρατικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Με αυτή την έννοια, έχει έρθει η ώρα να παρασχεθεί εκ νέου μια τέτοια στήριξη στους μαχητές της Ροζάβα – Κουρδιστάν. Απέναντι στις ενωμένες δυνάμεις της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, οι δυνάμεις της δημοκρατικής νεωτερικότητας οφείλουν να ενωθούν για να δημιουργήσουν ένα δεύτερο Κομπάνι και να αποδείξουν ότι η αντίσταση των λαών παραμένει αδιάσπαστη και ότι η ιδέα του δημοκρατικού σοσιαλισμού ζει ως εναλλακτική απέναντι στο υπάρχον σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

1. https://www.telegraph.co.uk/politics/2025/11/21/jonathan-powell-syrian-terror-group-national-security/

2. https://x.com/USAMBTurkiye/status/2013635851570336016

3. https://yeniyasamgazetesi9.com/saranin-sabikali-asiret-danismani/

The post Η Ροζάβα, οι αλλαγές στη Συρία και ο ολοκληρωτικός πόλεμος | Ανάλυση από την Ακαδημία Δημοκρατικής Νεωτερικότητας first appeared on Aυτολεξεί.

Via Φεγιάζ Μπαϊραμ: Στη Ροζάβα, όλοι οι Κούρδοι —από 7 έως 70 ετών, γυναίκες και άνδρες, από καλλιτέχνες μέχρι αγρότες και από πολιτικούς μέχρι εργάτες— αντιστέκονται στις συμμορίες του ISIS (το νέο Συριακό κράτος), οι οποίες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και αραβικά κεφάλαια, και τις οποίες η Τουρκία έχει καθοδηγήσει, εκπαιδεύσει και εξοπλίσει άμεσα. Οι επιθέσεις οργανώνονται από το ίδιο το τουρκικό κράτος και εκτελούνται με την παροχή κάθε είδους όπλων, πληροφοριών και αεροπορικής υποστήριξης.

​Μέχρι τώρα, οι περισσότερες περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Αυτόνομης Διοίκησης της Ροζάβα έχουν καταληφθεί, και οι Κούρδοι έχουν παγιδευτεί στο Κομπάνι, τη Χασάκα και το Καμισλό, αποκομμένοι μεταξύ τους.

Ποτέ στην πρόσφατη ιστορία δεν έχουν αντιμετωπίσει οι Κούρδοι μια τόσο σοβαρή απειλή αφανισμού. Οι Κούρδοι περιμένουν από ολόκληρο τον έντιμο κόσμο να γίνει η φωνή τους.

——————————–

Αναφορά από RojavaKurdistan, 22/01/26:

Έκθεση Κατάστασης – Κομπάνι:

Μετά την κατάληψη του φράγματος από ένοπλες παρατάξεις, διακόπηκε η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην πόλη Κομπάνι, γεγονός που οδήγησε αμέσως στην αναστολή της παροχής νερού. Σήμερα, όλες οι υπηρεσίες διαδικτύου διακόπηκαν επίσης εντελώς. Ο κύριος σταθμός ανταλλαγής διαδικτύου βρίσκεται σε περιοχές υπό τον έλεγχό των επιτιθέμενων και οι αναφορές δείχνουν ότι ο μετασχηματιστής λεηλατήθηκε, με αποτέλεσμα την πλήρη διακοπή των επικοινωνιών.

Ανθρωπιστική Κατάσταση

Πλήρης διακοπή των υπηρεσιών ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και διαδικτύου σε ολόκληρη την πόλη.

Όλοι οι δρόμοι πρόσβασης στο Κομπάνι έχουν κλείσει, αφήνοντας την πόλη σε πλήρη απομόνωση.

Συνεχής μεγάλης κλίμακας εκτοπισμός, με τους περισσότερους κατοίκους των γύρω χωριών να καταφεύγουν προς το κέντρο της πόλης.

Οι άμαχοι αναγκάζονται να κοιμούνται σε δρόμους, σχολεία και τζαμιά λόγω έλλειψης στέγης.

Σοβαρές ελλείψεις ψωμιού, που επιδεινώνουν περαιτέρω την ήδη δύσκολη ανθρωπιστική κατάσταση.

Ανησυχίες για την ασφάλεια

Η διακοπή των επικοινωνιών και οι συνθήκες πολιορκίας έχουν εγείρει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τον άμεσο κίνδυνο μαζικών φρικαλεοτήτων. Η πλήρης απομόνωση της πόλης αυξάνει σημαντικά τις απειλές για τους αμάχους και εμποδίζει την ανεξάρτητη επαλήθευση ή την αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης.

Επείγουσες Ανάγκες και Απαιτούμενες Δράσεις

Άμεσο άνοιγμα ασφαλών ανθρωπιστικών διαδρόμων προς την πόλη Κομπάνι χωρίς καθυστέρηση.

Απρόσκοπτη και άμεση πρόσβαση των ανθρωπιστικών οργανώσεων για την παροχή τροφίμων, νερού, ιατρικής βοήθειας και καταφυγίου έκτακτης ανάγκης.

Ταχεία αποκατάσταση βασικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένου του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού και των τηλεπικοινωνιών.

Καταβάλλουμε προσπάθειες για το άνοιγμα ενός ανθρωπιστικού διαδρόμου και για τη διευκόλυνση της ανάπτυξης ανθρωπιστικών οργανώσεων για την ανακούφιση της πίεσης που ασκείται στους αμάχους. Η άμεση διεθνής δράση είναι απαραίτητη. Η σιωπή και η αδράνεια θα έχουν καταστροφικές συνέπειες για τον λαό του Κομπάνι.

————————

Υπερασπιζόμαστε τη ΡΟΖΑΒΑ!

Στεκόμαστε ενάντια στην επίθεση της Τουρκίας και της Συρίας στον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό.

Για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία στη Μέση Ανατολή και παντού

Συγκέντρωση: ΣΑΒΒΑΤΟ 24/01 στις 2μμ στο Σύνταγμα, Αθήνα

The post Η Ροζάβα σε πολιορκία | Έκθεση Κατάστασης για το Κομπάνι – γενική κινητοποίηση στο Κάμισλο | Συγκέντρωση, Αθήνα: 24/01 first appeared on Aυτολεξεί.

ΑΘΗΝΑ: Σήμερα, 20 Ιανουαρίου στις 15.00 στο Σύνταγμα μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης στη δημοκρατική επανάσταση της Ροζάβα!

Μήνυμα από διεθνιστή αγωνιστή στη Ροζάβα (19-01-2026):

(TEXT IN ENGLISH AT TRISE.NET)

“Γεια σας σύντροφοι, σας στέλνουμε χαιρετισμούς από τη Ροζάβα. Θέλουμε να σας μιλήσουμε για τη διάθεση της κοινωνίας, των ανθρώπων εδώ, γιατί πιθανότατα όλοι διαβάζετε τις ειδήσεις. Είστε ενημερωμένοι για την κατάσταση και, ναι, είναι αλήθεια ότι η κατάσταση είναι τεταμένη και ότι η Επανάσταση απειλείται, αλλά αυτό που δεν αναφέρεται στις ειδήσεις —και είναι εξίσου σημαντικό με το να τις διαβάζει κανείς— είναι η νοοτροπία των ανθρώπων και το τι νιώθουν και κάνουν αυτή τη στιγμή εδώ.

Αυτό που μπορούμε να πούμε, πηγαίνοντας στις διαδηλώσεις ή επισκεπτόμενοι οικογένειες εδώ, είναι ότι η διάθεση είναι αντίθετη από αυτό που δείχνουν οι ειδήσεις. Είναι τρελό για εμένα, έναν σοσιαλιστή που δεν κατάγεται από το Κουρδιστάν, να βλέπει αυτό το συλλογικό πνεύμα. Για παράδειγμα, νεαρές κοπέλες, 13 ή 14 ετών, περπατούν σε πορείες, περήφανες, κρατώντας τα κουρδικά τους βιβλία στα χέρια. Θέλουν να υπερασπιστούν την εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα, η οποία είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξή τους. Μας λένε: «Υπάρχεις μόνο αν οργανώνεσαι, πρέπει να αντιστέκεσαι για να υπάρχεις». Αυτό μας δίνει μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα ώστε να συνεχίσουμε το έργο μας ως διεθνιστές για την υπεράσπιση αυτής της Επανάστασης.

Τις προάλλες, επισκεφτήκαμε μια οικογένεια και μας ζήτησαν να τους τραγουδήσουμε ένα τραγούδι. Το μόνο τραγούδι που ξέραμε όλοι απ’ έξω ήταν το Bella Ciao, οπότε τους το τραγουδήσαμε και εκείνοι απάντησαν με το τραγούδι “Η καρδιά μας θέλει να συνεχίσει τον αγώνα”. Αυτό το τραγούδησε μια 60χρονη μητέρα. Καθώς τραγουδούσε, ο γιος και ο εγγονός της μόλις είχαν επιστρέψει από το Χαλέπι, έχοντας διαφύγει από εκεί. Χαιρετήθηκαν αφού επέζησαν από τη σφαγή με θλίψη, φυσικά, αλλά και με πολλή ευτυχία· μπορούσες να νιώσεις την αίσθηση του κοινού αγώνα ανάμεσά τους. Ο 6χρονος εγγονός της μάς είπε “Berxedan Jiyane”, που σημαίνει “Η Αντίσταση είναι Ζωή”. Νομίζω ότι είναι πραγματικά σημαντικό να μην το ξεχνάμε αυτό και να μην πέφτουμε σε αυτή τη νοοτροπία της ήττας στην οποία συχνά υποκύπτουμε, ειδικά στην Ευρώπη. Πάντα, όταν νιώθουμε ότι έχουμε ήδη χάσει, ότι δεν υπάρχουν πολλά να κερδίσουμε, πρέπει να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι αυτή είναι ακριβώς η νοοτροπία που θέλουν να έχουμε οι δομές κυριαρχίας ενάντια στις οποίες παλεύουμε.

Η ελπίδα είναι αντίσταση, και το να χτίζεις αυτή την ελπίδα μέσα σου και στους συντρόφους γύρω σου είναι κρίσιμο. Είναι επίσης κάτι που οφείλουμε στους ανθρώπους εδώ· το κάνουν αυτό εδώ και δεκαετίες — χτίζουν αυτή την ελπίδα για εμάς, για τους ίδιους και για όλους. Είναι καθήκον μας τώρα, όχι μόνο να κάνουμε πρακτικό έργο, αλλά και να οικοδομήσουμε αυτή την ιδεολογική αυτοάμυνα, να χτίσουμε την ελπίδα γύρω μας. Αυτό είναι ορατό εδώ. Ας το θεωρήσουμε ως ένα επαναστατικό καθήκον: να ενσαρκώσουμε το πνεύμα της Επανάστασης, που είναι ένα πνεύμα αντίστασης μέχρι την τελική νίκη. Αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά στο κουρδικό κίνημα με την αντίσταση στις φυλακές τη δεκαετία του 1980, όταν το 80% των ηγετικών στελεχών του κινήματος ήταν φυλακισμένο και φαινόταν ότι δεν υπήρχε κανένα μέλλον, αλλά 40 χρόνια μετά υπάρχει μια ολόκληρη περιοχή απελευθερωμένη από το ίδιο κίνημα.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κατανοήσουμε ως κρίσιμο σημείο στο δημοκρατικό ποτάμι στο οποίο όλοι-ες συμμετέχουμε, και είναι καθήκον μας τώρα να ρίξουμε νερό σε αυτό το ποτάμι, τόσο πρακτικά όσο και ιδεολογικά.

Η αποτυχία δεν είναι επιλογή. Η Επανάστασή μας συνεχίζεται επειδή όλοι πιστεύουμε ότι συνεχίζεται. Εξαρτάται από αυτή την πίστη. Δεν είναι μόνο πίστη, αλλά είναι και αλήθεια. Είναι η αλήθεια που αναζητούμε και η αλήθεια που χτίζουμε. Αυτό το πνεύμα που βλέπουμε εδώ, θέλουμε να σας το στείλουμε μέσω αυτού του φωνητικού μηνύματος. Πιστεύουμε σε εσάς και ελπίζουμε να συνεχίσετε να πιστεύετε σε εμάς, σε αυτή την Επανάσταση εδώ. Σας στέλνουμε πολλούς χαιρετισμούς και ευχές για κάθε επιτυχία.

Berxwedan Jiyane – Η Αντίσταση είναι Ζωή!”

***************************************************

The post Μήνυμα από διεθνιστή αγωνιστή μέσα από τη φλεγόμενη Ροζάβα (19-01-2026): Η Αντίσταση είναι Ζωή! first appeared on Aυτολεξεί.

The post Καμπάνια έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας για το Χαλέπι και τη Ροζάβα first appeared on Aυτολεξεί.

Και έτσι, ένα απόγευμα λίγο πριν δύσει ο ήλιος, καταφέραμε και επισκεφτήκαμε με τον Γιάννη Αλμπάνη το “Jinwar” (Χωριό των Γυναικών), κοντά στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Η τιμή ήταν τεράστια και η χαρά μου απερίγραπτη – παρακολουθώ και επικοινωνώ με το Jinwar από τον Αύγουστο του 2018, λίγους μήνες πριν από το επίσημο άνοιγμα του στις 25 Νοεμβρίου 2018.

Το Jinwar αποτελεί μια αυτοδιαχειριζόμενη και αυτάρκη γυναικεία κοινότητα που εφαρμόζει στην πράξη ένα αυτόνομο, φεμινιστικό και κοινοτικό μοντέλο οργάνωσης και συνύπαρξης.

Εκτός από τα 30 σπίτια, όλοι οι άλλοι χώροι είναι κοινόχρηστοι (φούρνος, κέντρο νέων, εργαστήριο χειροτεχνίας, το Şîfa Jin κέντρο φυσικών θεραπειών, το μαγαζί όπου πωλούνται χειροτεχνίες κ.τ.λ.) Υπάρχει ένα δημοτικό σχολείο για τα παιδιά, Ακαδημία, βιβλιοθήκη και παιδική χαρά. Παράλληλα, η περιοχή διαθέτει άφθονη καλλιεργήσιμη γη όπου καλλιεργείται σιτάρι, κριθάρι, φακές κ.ά., ενώ η ενέργεια παρέχεται από μια γεννήτρια και ηλιακά πάνελ. Το Jinwar έχει μια Επιτροπή (Committee) / Συμβούλιο που συζητά και παίρνει όλες τις αποφάσεις. Το χωριό περιγράφεται από τις ίδιες τις γυναίκες που το διαχειρίζονται ως “ένας ελεύθερος χώρος” για κάθε γυναίκα που θέλει να ζήσει σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν το Jinwar.

Οφείλει δε κανείς να αναλογιστεί τις εξαιρετικά δυσμενείς –αν όχι απόλυτα αποτρεπτικές– συνθήκες πολέμου, οικονομικού εμπάργκο, συνεχών επιθέσεων από το ISIS και την Τουρκία, φτώχειας, ελάχιστων δυνατοτήτων, μέσα στις οποίες αυτό το εγχείρημα πραγματοποιήθηκε.

Και γι’ αυτόν τον λόγο, το να επισκεφτούμε αυτό τον χώρο, να τον δω μετά από τόσα χρόνια από κοντά και να συζητήσουμε με τις γυναίκες του Jinwar, προσωπικά, με συγκίνησε βαθειά.

Στις 25 Νοεμβρίου το Jinwar γιορτάζει επτά χρόνια ζωής (από το επίσημο άνοιγμα του, στις 25 Νοεμβρίου 2018 – η ημερομηνία σαφώς δεν ήταν τυχαία μιας και πρόκειται για τη Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών).

Παραθέτω στο κλείσιμο τα λόγια της Sherin Ahmed, δασκάλας και μιας εκ των διαχειριστριών του Jinwar – με την οποία συνομιλήσαμε και εμείς, σε συνέντευξή της στο Rohani (στα κουρδικά):

«Όλες οι μορφές κυρίαρχης νοοτροπίας δεν έχουν θέση στο Jinwar, όπου υπάρχει μια άλλη ζωή ελευθερίας και οικοδόμησης, μια κοινοτική ζωή των γυναικών. Όπως ακριβώς ένα δέντρο μεγαλώνει ξανά, έτσι μεγαλώνουν και οι γυναίκες στο Jinwar. Θα είμαστε το χρώμα των γυναικών και θα είμαστε ενωμένες στην ιδέα ότι θα αναβιώσουμε τον ρόλο των γυναικών στην κοινωνία. Στο Jinwar, όλες οι γυναίκες νιώθουν τον πόνο η μία της άλλης και ξεπερνούν μαζί τα εμπόδια και τον πόνο».

Jinwar – Free Women’s Village Rojava Gelek spas, Silav û rêz.

Περισσότερα για το χωριό Jinwar εδώ:

Li dora jinê jiyan diafire Jinwar jî wê jiyanê xweş dike

The post Ανταπόκριση από το Jinwar – τo αυτοδιαχειριζόμενo χωριό γυναικών στη Ροζάβα first appeared on Aυτολεξεί.

Πώς μια επανάσταση από τα κάτω στη Βορειοανατολική Συρία επαναπροσδιορίζει τη δημοκρατία, την οικολογία και την αποαποικιοποίηση από την αρχή;

Όταν ο συριακός εμφύλιος διέλυσε την εξουσία του κεντρικού κράτους, ένα διαφορετικό είδος επανάστασης άρχισε να ριζώνει στο βόρειο τμήμα της χώρας. Στις περιοχές με κουρδική πλειοψηφία, γνωστές ως Ροζάβα, οι κοινότητες άδραξαν την ευκαιρία όχι για να χτίσουν ένα νέο κράτος, αλλά για να συγκροτήσουν μια νέα κοινωνία βασισμένη στην αυτοδιοίκηση. Μεγάλο μέρος της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για τη Ροζάβα εστιάζει σε αυτό το δίκτυο αυτοοργανωμένων κοινοτήτων και περιφερειών, ιδίως ως προς τα ζητήματα αναγνώρισης και τη διαμόρφωση ενός μοντέλου διακυβέρνησης που εμπλέκει διαφορετικές πολιτισμικές, εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες. Πολύ λιγότερη προσοχή έχει δοθεί στη διαδικασία αποαποικιοποίησης που αφορά τον μετασχηματισμό της αγροτικής οικονομίας – μια διαδικασία εξίσου κρίσιμη για το ευρύτερο εγχείρημα απελευθέρωσης της περιοχής.

Αποαποικιοποίηση

Τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 2012, οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) πήραν τον έλεγχο του Kobanî, μιας συνοριακής πόλης 50.000 κατοίκων. Το γεγονός πυροδότησε ένα κύμα εξεγέρσεων που εξαπλώθηκαν σε όλη τη βόρεια Συρία. Από αυτή την αναταραχή αναδύθηκε το δίκτυο τοπικών συμβουλίων της Rojava Autonomous Administration, που ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής και το 2018 μετονομάστηκε σε Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (AANES). Η μετάβαση αυτή σηματοδότησε ένα καθαρό ρήγμα με τις δεκαετίες αραβικής εθνικιστικής και αποικιακής πολιτικής στη Ροζάβα.

Καθώς το συριακό κράτος αποχωρούσε, το συγκεντρωτικό μοντέλο αγροτικού εκσυγχρονισμού – που στηριζόταν στη μονοκαλλιέργεια και σε εξορυκτικές πρακτικές – κατέρρευσε μαζί του. Στο κενό που άφησε πίσω του, ξεπήδησαν συνεταιρισμοί και μικρές τοπικές μονάδες μεταποίησης· η γεωργία άρχισε να μετατοπίζεται από τον προσανατολισμό στις εθνικές εξαγωγικές αγορές προς την κάλυψη των αναγκών των ίδιων των κοινοτήτων.

Αυτό που ακολούθησε ξεπέρασε την απλή οικονομική προσαρμογή στην απουσία του κράτους. Επρόκειτο για μια διαδικασία αποαποικιοποίησης. Ανακτώντας τον έλεγχο της γης και του νερού, οι κάτοικοι της Ροζάβα άρχισαν να αποδομούν τη λογική εξάρτησης που για δεκαετίες διαμόρφωνε τη σχέση τους με το συριακό κράτος.

Αποικισμός

Μέσω της κεντρικής οικοδόμησης του κράτους στην περιοχή, η Rojava είχε μετατραπεί σε προμηθευτή ακατέργαστων καλλιεργειών -ιδιαίτερα σιταριού, κριθαριού και βαμβακιού- τα οποία επεξεργάζονταν σε άλλα μέρη της χώρας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, το συριακό καθεστώς είχε αναπτύξει τον αγροτικό εκσυγχρονισμό ως εργαλείο εσωτερικού αποικισμού στη Ροζάβα. Οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες όπως η κατασκευή φραγμάτων, ο κεντρικός σχεδιασμός, οι κρατικές φάρμες και οι εκτεταμένες μονοκαλλιέργειες δεν ήταν απλώς τεχνοκρατικές προσπάθειες για την αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά μηχανισμοί για την επέκταση του κεντρικού κρατικού ελέγχου. Γύρω από έργα όπως το φράγμα Taqba, το καθεστώς δημιούργησε μια ολόκληρη διοικητική υποδομή που συνέδεε τις τοπικές κοινότητες και τα τοπία με τη λογική και τις ιεραρχίες του κεντρικού κράτους. Με αυτή την έννοια, ο αγροτικός εκσυγχρονισμός λειτούργησε ως μορφή αποικιακής ανάπτυξης: αναδιάταξε τη γη, την εργασία και το νερό με τρόπους που ενίσχυαν την κρατική κυριαρχία.

Με την εδραίωση του κεντρικού κράτους στην περιοχή, η Ροζάβα είχε μετατραπεί σε προμηθευτή ακατέργαστων αγροτικών προϊόντων – κυρίως σιταριού, κριθαριού και βαμβακιού – τα οποία επεξεργάζονταν αλλού στη χώρα. Η διαμόρφωση τέτοιου είδους σχέσης οικονομικής περιφέρειας αποτελεί μορφή αποικιακής υπανάπτυξης: εξάγει τους πόρους της περιοχής, ενώ ταυτόχρονα εμποδίζει την ανάπτυξη μιας αυτοσυντηρούμενης τοπικής οικονομίας.

Παράλληλα, οι πολιτικές αποκατάστασης και αναδιανομής γης διευκόλυναν τη μεταφορά κουρδικών ιδιοκτησιών σε αραβικές οικογένειες πιστές στο κόμμα Μπάαθ, στο πλαίσιο της πολιτικής της «Αραβικής Ζώνης» — ενός προγράμματος δημογραφικής μηχανικής σχεδιασμένου να αλλοιώσει την εθνοτική σύνθεση της βόρειας Συρίας και να ενισχύσει τον αραβικό έλεγχο κατά μήκος των τουρκικών συνόρων.

Ποικιλόμορφες Αγροοικολογίες

Με την αποχώρηση του κράτους, η Αυτόνομη Διοίκηση αναγνώρισε τρία αλληλένδετα μέτωπα για την αποαποικιοποίηση της περιοχής μέσω μιας βαθιάς αγροτικής αναδιάρθρωσης: αντικατάσταση της κεντρικής κυριαρχίας με τοπικό έλεγχο, ανατροπή της οικονομικής εξάρτησης μέσω διαφοροποιημένης παραγωγής και τοπικής μεταποίησης, και οικοδόμηση συνύπαρξης στη βάση της ισότητας.

Σε αντίθεση με το προηγούμενο καθεστώς μονοκαλλιέργειας, η διαφοροποίηση των καλλιεργειών έγινε θεμέλιο της νέας γεωργικής πολιτικής. Χωράφια όπου κυριαρχούσε το βαμβάκι καλλιεργούν τώρα ένα ευρύ φάσμα λαχανικών, οσπρίων και αγροδασικών ειδών, όπως ελιές, φιστίκια, σύκα και σταφύλια. Ρεβίθια, φακές και φασόλια -καλλιέργειες που σχεδόν απουσίαζαν στο παρελθόν- καλύπτουν πλέον περίπου το 25% της συνεταιριστικής γεωργικής γης (Türk & Jongerden 2024). Παράλληλα, η φύτευση εκατοντάδων χιλιάδων οπωροφόρων δέντρων έχει ενισχύσει την περιφερειακή επισιτιστική ασφάλεια (Azize Aslan 2023). Οι επενδύσεις στη συλλογή όμβριων υδάτων και στην άρδευση στάγδην ενισχύουν τόσο τον τοπικό έλεγχο όσο και την αποδοτικότητα των υδατικών πόρων, σηματοδοτώντας μια καθαρή απομάκρυνση από τα κεντρικά και μονοπωλιακά καθεστώτα διαχείρισης νερού της Συρίας και της Τουρκίας, προς ένα πιο κοινοτικό και βιώσιμο μοντέλο.

Καμία από τις κουρδικές πόλεις δεν διέθετε εγκαταστάσεις μεταποίησης, οπότε η δημιουργία τοπικής παραγωγικής ικανότητας αποτέλεσε κεντρική πρόκληση. Ο Mehran Ahmed, συμπρόεδρος του Συμβουλίου Γεωργίας και Άρδευσης, το περιέγραψε ως εξής: «Παραλάβαμε 30.000 τόνους βαμβακιού από τους αγρότες της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Σε άλλο παράδειγμα, οι αγρότες αποφάσισαν να φυτέψουν ηλίανθο· αλλά μετά τη συγκομιδή, πώς θα παράγουμε το δικό μας λάδι;».

Η ερώτηση αυτή αποτυπώνει το βασικό πρόβλημα: τη μετάβαση από μια οικονομία εξάρτησης και εξαγωγής ακατέργαστων προϊόντων σε ένα αυτοσυντηρούμενο σύστημα, όπου η αξία δημιουργείται τοπικά.

Γι’ αυτόν τον σκοπό, την τελευταία δεκαετία η Αυτόνομη Διοίκηση έχει ιδρύσει εργοστάσια επεξεργασίας σιταριού, αλευριού, πλιγουριού, ζυμαρικών και φακών, καθώς και μονάδα παραγωγής ελαιολάδου, φέρνοντας την περιοχή όλο και πιο κοντά στην αυτάρκεια. Στο πενταετές πλάνο περιλαμβάνεται η ανάπτυξη εγκαταστάσεων επεξεργασίας ζάχαρης, ηλίανθου, σόγιας και βαμβακιού, αλλά και η δημιουργία κλωστοϋφαντουργικών μονάδων.

Η πρόοδος αυτή δεν περιορίζεται στις καλλιέργειες. Η περιοχή έχει αρχίσει να αναπτύσσει και τοπική παραγωγή γαλακτοκομικών. Το εργοστάσιο Zozan, στο Derik, επεξεργάζεται έξι τόνους γάλακτος την ημέρα σε τυρί, βούτυρο, γιαούρτι και βουτυρόγαλα. Με την οικοδόμηση αυτών των τοπικών δυνατοτήτων παραγωγής και μεταποίησης, η AANES δεν αντιμετωπίζει απλώς την εγκατάλειψη του παρελθόντος· ανατρέπει μια αποικιακή κληρονομιά υπανάπτυξης και θεμελιώνει μια δικαιότερη, οικολογικά προσανατολισμένη οικονομία.

Η διαδικασία αυτή όμως παραμένει ευάλωτη. Τον Οκτώβριο του 2024, η Τουρκία βομβάρδισε το εργοστάσιο Zozan, μια ενέργεια που μπορεί να εκληφθεί ως προσπάθεια υπονόμευσης του συνεχιζόμενου εγχειρήματος αποαποικιοποίησης στη Ροζάβα.

Προκλήσεις

Μια έρευνα του 2024 δείχνει ότι σχεδόν το 70% των ερωτηθέντων προτιμούν την ατομική διανομή γης, ενώ μόνο το 24% ευνοεί τους συνεταιρισμούς (Τυρκ και Γιόνγκερντεν, 2024)

Το κουρδικό κίνημα δίνει προτεραιότητα στις συνεταιριστικές και κοινοτικές μορφές αγροτικής ανάπτυξης, σε αντίθεση με τα μοντέλα που βασίζονται στον μεμονωμένο αγρότη ή στο νοικοκυριό. Οι προσπάθειες όμως να κοινωνικοποιηθούν οι φυσικοί πόροι -ιδίως η γη και το νερό-  συνάντησαν αισθητή αντίσταση από τους αγρότες. Έρευνα του 2024 δείχνει ότι σχεδόν το 70% των ερωτηθέντων προτιμά την ατομική κατανομή γης, ενώ μόλις το 24% υποστηρίζει τους συνεταιρισμούς (Türk & Jongerden 2024). Το κουρδικό κίνημα βρίσκεται έτσι μπροστά σε ένα παράδοξο: τι κάνεις όταν η πολιτική ιδεαλιστική πίστη στους συνεταιρισμούς συγκρούεται με τον αγροτικό σκεπτικισμό και κάνει την εφαρμογή τους ολοένα πιο δύσκολη;

Η ένταση αυτή δεν είναι καινούργια. Αντιστοιχεί σε μια συζήτηση που απασχολεί την αγροτική πολιτική εδώ και πάνω από έναν αιώνα, τη γνωστή διαμάχη ανάμεσα στον Λένιν και τον Τσαγιάνοφ (Ploeg 2013). Ο Λένιν έβλεπε τη συλλογική γεωργία και την εθνικοποιημένη γη ως θεμέλιο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, προωθώντας την αντικατάσταση της μικρής παραγωγής με μεγάλους, συλλογικούς, κρατικά διαχειριζόμενους συνεταιρισμούς. Ο Τσαγιάνοφ, αντίθετα, υποστήριζε ότι το αγροτικό νοικοκυριό δεν αποτελεί εμπόδιο στο σοσιαλιστικό όραμα· αντίθετα, είναι μια ζωτική μονάδα κοινωνικής και οικονομικής ζωής, ικανή για αυτοοργάνωση και μια ηθική οικονομία όταν δεν βρίσκεται υπό καθεστώς εκμετάλλευσης.

Το ίδιο ερώτημα -από τα πάνω κολεκτιβοποίηση ή από τα κάτω αυτονομία- επανεμφανίζεται στη Ροζάβα. Εκεί, τα επαναστατικά ιδανικά του κινήματος συχνά συναντούν τις πρακτικές ανάγκες της καθημερινής αγροτικής ζωής. Η εξισορρόπηση ανάμεσα στη δέσμευση στον κομμουναλισμό και την επιθυμία των αγροτών για αυτονομία και ασφάλεια παραμένει ένα από τα πιο πιεστικά διλήμματα του πειράματος αποαποικιακής αγροτικής μεταρρύθμισης.

Μια ακόμη μόνιμη πρόκληση είναι τα βαθιά ίχνη των πολιτικών αραβοποίησης του καθεστώτος Μπάαθ. Από τη δεκαετία του 1970, χιλιάδες αραβικές οικογένειες εγκαταστάθηκαν σε περιοχές με κουρδική πλειοψηφία, αποκτώντας γη που είχε κατασχεθεί από Κούρδους. Όταν δεκαετίες αργότερα σχηματίστηκε η Αυτόνομη Διοίκηση, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα εξαιρετικά εύθραυστο ζήτημα: πρέπει αυτά τα εδάφη να επιστραφούν στους αρχικούς κουρδικούς ιδιοκτήτες;

Πολλοί Κούρδοι βλέπουν αυτές τις πολιτικές ως συνέχεια της αποκουρδοποίησης. Από την άλλη, ορισμένοι Άραβες έποικοι αναγνωρίζουν την αδικία του σχεδίου της Αραβικής Ζώνης, αλλά υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να τιμωρηθούν οι ίδιοι για τις ενέργειες του καθεστώτος.

Η Διοίκηση επέλεξε αυτοσυγκράτηση. Αντί να εκτοπίσει τις αραβικές οικογένειες -πολλές από τις οποίες ζουν εκεί εδώ και γενιές- αποφάσισε να μην διεκδικήσει εκ νέου αυτή τη γη. Αντίθετα, η κρατική γη αναδιανεμήθηκε όχι μόνο σε Κούρδους με προγονικά δικαιώματα, αλλά και σε οικογένειες-δίχως-γη κάθε καταγωγής. Η απόφαση αυτή ενσάρκωσε το όραμα του κινήματος για το «δημοκρατικό έθνος»: μια κοινωνία θεμελιωμένη στη συνύπαρξη και τον πλουραλισμό, όχι στον εθνοτικό αποκλεισμό.

Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα παραμένει βαθιά αμφιλεγόμενο. Οι ιστορικές αυτές πληγές επιβαρύνονται από τον πόλεμο, την ξηρασία και το τουρκικό εμπάργκο. Μετά την κατάληψη του Αφρίν και του Σερεκανιέ από την Τουρκία, η μετανάστευση αυξήθηκε ιδίως ανάμεσα σε Κούρδους, Γιαζίντι και Ασσυρίους, αλλάζοντας την πληθυσμιακή σύνθεση της περιοχής. «Κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής εκτός από τους Άραβες», είπε ένας αγρότης Γιαζίντι. «Αν η Τουρκία ή το καθεστώς επιστρέψει, εμείς θα είμαστε οι πρώτοι που θα σφαγούν».

Παρά τις εντάσεις, η Αυτόνομη Διοίκηση απέφυγε να επιστρέψει σε εθνικιστικά αντανακλαστικά. Η αναβίωση μιας εθνοκεντρικής πολιτικής που επιδιώκει να αποκαταστήσει ένα εξιδανικευμένο παρελθόν πολιτισμικής ομοιογένειας θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το κεντρικό όραμα του κινήματος: την οικοδόμηση ενός κοινόχρηστου, δημοκρατικού μέλλοντος.

Προς ένα μετα-κρατικό μέλλον

Σε έναν κόσμο όπου η αποαποικιοποίηση συχνά περιορίζεται στην αλλαγή μιας σημαίας, η Ροζάβα ανοίγει έναν διαφορετικό ορίζοντα. Ο αγώνας της στοχεύει να ανακτήσει την ίδια τη ζωή από την αποικιακή κυριαρχία και τη βία του κράτους. Παρά την επιθετική πολιτική τόσο του συριακού καθεστώτος όσο και της Τουρκίας, η Ροζάβα αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι μια αποαποικιακή προοπτική μπορεί να υπάρξει στην πράξη. Παρά τους αγώνες και τις αντιφάσεις της, ενσαρκώνει μια ριζική πεποίθηση: η απελευθέρωση δεν βρίσκεται στην κατάληψη της κρατικής εξουσίας, αλλά στον μετασχηματισμό των σχέσεων – ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, και ανάμεσα στο παρόν και το μέλλον.

———————————

Αναφορές

Aslan, Azize (2023). Anticapitalist Economy in Rojava: The Contradictions of Revolution in the Kurdish Struggle. Toronto: Daraja Press.

Ploeg, J. D. van der (2013). Peasants and the Art of Farming: A Chayanovian Manifesto. Winnipeg: Practical Action Publishing.

Türk, N. & Jongerden, J. (2024). “Decolonisation Agriculture: Challenging Colonisation through the Reconstruction of Agriculture in Western Kurdistan (Rojava)”. Third World Quarterly, 45(11), 1738–1757.

The post Πώς απο-αποικιοποιείται η γεωργία στη Ροζάβα; Από την οικονομία της εξάρτησης σε ένα αυτοσυντηρούμενο σύστημα first appeared on Aυτολεξεί.

Καθώς η απειλή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου πλησιάζει, πολλοί Δυτικοί και ξένοι ζητούν (και πάλι) την εξέγερση των «ιρανικών» λαών ενάντια στο καθεστώς του IRGC. Αυτή η παρασιτική προσέγγιση πρέπει να καταδικαστεί έντονα, διότι στρέφεται δυσανάλογα εναντίον μειονοτήτων όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλόχ, οι οποίοι ήταν πάντα οι πρώτοι που αντιστάθηκαν στο ιρανικό καθεστώς – ακριβώς επειδή υπέφεραν για δεκαετίες τις χειρότερες απάνθρωπες πολιτικές του. Επίσης, ήταν οι πρώτοι που υπέστησαν τις συνέπειες και τα αντίποινα. Είδαμε επίσης το επίπεδο της αλληλεγγύης της περσικής αριστεράς να μειώνεται σε μια απλή βιτρίνα στην εξέγερση του 2022. Γνωρίζουμε ακόμη ότι το 1979, μειονότητες όπως οι Κούρδοι, που είχαν επίσης αντισταθεί στον Σάχη, υπέστησαν φετφάδες που τους καταδίκαζαν σε μαζική εκτέλεση όταν άλλες φατρίες της εξέγερσης ανέλαβαν την εξουσία.

Πρέπει να είναι απόφαση των διαφόρων ομάδων και μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων και των Μπαλόχ, να καθορίσουν πώς – και αν – επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση για την επιδίωξη της απελευθέρωσής τους, ειδικά επειδή έχουν εξαντλήσει τις δημοκρατικές/ειρηνικές εξεγέρσεις με καταστροφικά αποτελέσματα για αυτούς. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, δεδομένου ότι οι περιοχές τους είναι οι πιο στρατιωτικοποιημένες και φιλοξενούν με τη βία την πλειονότητα των στρατιωτικών φυλακίων και στρατώνων του IRGC, καθιστώντας τις πιο πιθανές στόχους ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών και ιρανικών στρατιωτικών αντιδράσεων. Ακόμη και οι Κούρδοι της διασποράς πρέπει να είναι προσεκτικοί όταν καλούν σε εξεγέρσεις στο Ιράν, καθώς έχουμε το προνόμιο της ασφάλειας, μακριά από τις απειλές βομβαρδισμών από το Ιράν ή το Ισραήλ. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που αντιμετωπίζουμε εκτοπισμό, αεροπορικές επιδρομές ή αντίποινα του καθεστώτος σε περίπτωση αποτυχίας της αλλαγής του. Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί ήδη τις στρατιωτικοποιημένες κουρδικές περιοχές και πόλεις ως ανθρώπινες ασπίδες ενάντια σε αυτές τις επιθέσεις, όπως βλέπουμε στο Κερμάνσαχ. Οι ζωές των Κούρδων πληρώνουν για άλλη μια φορά τα πολεμικά τους παιχνίδια.

Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων του 2022 που ακολούθησαν τη βίαιη δολοφονία της Τζίνα Αμίνι, ήταν οι Κούρδοι που ξεκίνησαν μαζικές διαμαρτυρίες χρησιμοποιώντας το κουρδικό σύνθημα «Jin, Jiyan, Azadi» — ένα σύνθημα που υιοθετήθηκε γρήγορα από την υπερεθνικιστική περσική αριστερά. Αυτή η φατρία συνέχισε να εξαλείφει τις συνεισφορές και τα νόμιμα παράπονα των Κούρδων για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Η περσική αντιπολίτευση υποστήριξε επίσης ευρέως την επιστροφή του Σάχη, όπως κάνει και σήμερα, ζητώντας την αντικατάσταση μιας δικτατορίας από μια άλλη — υποστηρίζοντας ότι ένα υπερ-κοσμικό καθεστώς θα ήταν προτιμότερο από ένα υπερ-θρησκευτικό. Αυτή η προσέγγιση δεν έλαβε υπόψη τις λεπτές ιστορικές πραγματικότητες της μεταχείρισης των μειονοτήτων υπό το υπερ-εθνικιστικό καθεστώς του πρώην Σάχη. Οι Κούρδοι απορρίπτουν κατηγορηματικά και τα δύο συστήματα ως βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις και απαιτούν αντ’ αυτού δημοκρατία, φεντεραλισμό, ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιώματα των γυναικών.

Ενώ ορισμένες κουρδικές φατρίες στο Ροζχιλάντ (Ανατολικό Κουρδιστάν, κατεχόμενο Κουρδιστάν στο Ιράν) έχουν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν τις ισραηλινές επιθέσεις κατά του IRGC, αυτές οι προσπάθειες πρέπει να θεωρηθούν ως η απελπισμένη ελπίδα των μακροχρόνια καταπιεσμένων μειονοτήτων που έχουν υποστεί δεκαετίες εκτελέσεων, αναγκαστικής αφομοίωσης, φτώχειας και στρατιωτικοποίησης. Είναι αποκλειστικά στο χέρι τους να καθορίσουν τη φύση της αντίστασής τους – αν μπορούν να ξεπεράσουν τη συλλογική κόπωση και το τραύμα από τα αντίποινα του καθεστώτος μετά τις εξεγέρσεις του 2022, και αν η αντίστασή τους θα πάρει τη μορφή ένοπλης πάλης ή μαζικών διαδηλώσεων.

Ας τους αφήσουμε να αποφασίσουν, αντί να προσπαθούμε να επωφεληθούμε από την καταπίεση και τις ζωές τους.

Η διεθνής αριστερά πρέπει επίσης να είναι προσεκτική ώστε, στην καταδίκη του Ισραήλ και της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα, να μην παρουσιάζει ακούσια το ιρανικό καθεστώς ως μια ηρωική δύναμη αντίστασης. Και τα δύο καθεστώτα – όπως υποστηρίζουν από καιρό πολλοί αναρχικοί και όπως είναι η φύση των εθνικών κρατών – είναι βαθιά καταπιεστικά και λειτουργούν μέσω ιεραρχιών εξουσίας και βίας που είναι ενσωματωμένες στους θεσμούς τους.

Πολλαπλές αλήθειες μπορούν να συνυπάρχουν: το Ιράν είναι καταπιεστικό, το Ισραήλ είναι γενοκτονικό, και τα δύο είναι εξίσου επικίνδυνα. Πρέπει να είμαστε αντίθετοι σε όλες τις μορφές πολέμου, γενοκτονιών και βίας, και οι καταπιεσμένοι μπορεί να βλέπουν αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι εξουσίας ως μια σπάνια ευκαιρία να απελευθερωθούν από τη θανάσιμη λαβή των διεφθαρμένων Αγιατολάχ. Ταυτόχρονα όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ δεν βασίζονται στην επιθυμία να απελευθερώσει άλλους, όπως δεν συνέβη με τις ΗΠΑ στο Αφγανιστάν ή το Ιράκ, αλλά στην επιδίωξη των δικών του περιφερειακών στόχων. Παρά την επικράτηση των οριενταλιστικών και αποικιοκρατικών πλαισίων στη Δύση, οι καταπιεσμένοι λαοί της Μέσης Ανατολής είναι απολύτως ικανοί να εκφράσουν και να αναλύσουν τα αλληλοεπικαλυπτόμενα στρώματα καταπίεσης που βιώνουν καθημερινά.

Πολλοί, ειδικά στη διασπορά, χαιρετίζουν με ενθουσιασμό την προοπτική ενός νέου πολέμου. Αλλά εμείς, τα παιδιά του πολέμου, γνωρίζουμε το ανθρώπινο κόστος του – τις διά βίου συνέπειες που φέρνουμε ως άτομα και ως κοινότητες.

Σε έναν ιδανικό, ουτοπικό κόσμο, μια δημοκρατική μαζική εξέγερση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μετασχηματιστικές αλλαγές εντός του IRGC. Ωστόσο, μια τέτοια πραγματικότητα είναι εξίσου απίθανη με την παγκόσμια κανονικοποίηση της μαζικής δολοφονίας γυναικών και παιδιών – από το Κονγκό έως το Σουδάν, από τη Λιβύη έως τη Συρία και το Λίβανο, το Turtle Island, την Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν και το Μπαλουχιστάν. Αν οι καταπιεσμένες μειονότητες επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τις ισραηλινές επιθέσεις κατά του IRGC για να απελευθερωθούν, τότε είναι δικαίωμά τους – αλλά ομοίως, αν συγκρατηθούν και επιδείξουν προσοχή λόγω της βίας των αντιποίνων στο παρελθόν, τότε είναι επίσης δικαίωμά τους.

Ο ρόλος μας ως εξωτερικοί παρατηρητές, ως ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί, είναι να ακούμε και να υποστηρίζουμε τις φωνές των καταπιεσμένων στο Ιράν – αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν είναι όλες οι φωνές ίσες. Κάποιοι ζητούν δημοκρατία και δικαιώματα για τις γυναίκες, ενώ άλλοι ζητούν απλώς μια διαφορετική δικτατορία. Πρέπει να παραμείνουμε ξεκάθαροι στην αλληλεγγύη μας, γνωρίζοντας ότι κανένας από εμάς δεν είναι ελεύθερος μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι. Όπως έχουμε δει στη Ροζάβα, μπορούμε να έχουμε ένα δημοκρατικό συνομοσπονδιακό σύστημα στο οποίο διαφορετικές εθνοθρησκευτικές ομάδες μπορούν να συνυπάρχουν, ασκώντας παράλληλα τα πλήρη πολιτιστικά και θρησκευτικά τους δικαιώματα.

——————————

*Η Δρ Hawzhin Azeez είναι Κούρδισσα, διδακτόρισσα Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Newcastle της Αυστραλίας. Έχει συνεργαστεί στενά με πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένους στη Ροζάβα. Συμμετείχε επίσης στην αυτόνομη αυτοδιοίκηση της Ροζάβα ως μέλος του Συμβουλίου Ανασυγκρότησης του Κομπάνι μετά την απελευθέρωσή του από το ISIS. Είναι η ιδρύτρια του The Middle Eastern Feminist – μιας πλατφόρμας που δίνει φωνή στα φεμινιστικά, κατά των διακρίσεων, συμπεριληπτικά και διατομεακά κινήματα στην περιοχή. Αποτέλεσε συνδιευθύντρια του Κουρδικού Κέντρου Μελετών (KURDISH CENTER FOR STUDIES). Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η έρευνά της επικεντρώνεται στη δυναμική των φύλων, τη μετασυγκρουσιακή ανασυγκρότηση, τη Jineolojî (Γυναιολογία), το πολίτευμα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και τις κουρδικές σπουδές.

The post Hawzhin Azeez: «Τα παιδιά του πολέμου γνωρίζουν το ανθρώπινο κόστος του» first appeared on Aυτολεξεί.

Κείμενο: Siyâvash Shahabi

Η απόφαση του ΡΚΚ να διαλύσει τη δομή του και να σταματήσει τον ένοπλο αγώνα δεν είναι απλώς αποτέλεσμα στρατιωτικής ήττας ή πίεσης από το τουρκικό κράτος. Είναι μια απάντηση σε μια πιο σύνθετη πολιτική πραγματικότητα: αλλαγή του πολιτικού πεδίου, των μέσων ισχύος και της μορφής της αντίστασης.

Εδώ και δεκαετίες, ο ένοπλος αγώνας του ΡΚΚ δεν γεννήθηκε στο κενό. Υπήρξε ως μια ιστορική απάντηση στην άρνηση της κουρδικής ταυτότητας, στη συστηματική καταπίεση και στην παντελή απουσία πολιτικής συμμετοχής. Όμως η σημερινή Τουρκία, παρά τις αντιφάσεις της, δεν είναι η Τουρκία της δεκαετίας του ’90. Σήμερα, κουρδικά κόμματα, ανεξάρτητοι βουλευτές, γυναικείες οργανώσεις και τοπικά συμβούλια έχουν καταφέρει να αποκτήσουν μια κοινωνική βάση και παρουσία σε πολλές κουρδικές περιοχές. Η κουρδική κοινωνία, παρά την καταστολή, κατάφερε να φέρει ένα μέρος της πολιτικής της δύναμης στο προσκήνιο.

Σε αυτό το νέο τοπίο, ο ένοπλος αγώνας δεν ενίσχυε πια αυτές τις κατακτήσεις· αντίθετα, είχε γίνει πρόσχημα για την καταστολή όλων των άλλων μορφών αντίστασης. Το τουρκικό κράτος, κάνοντας συνεχώς αναφορά στον “κίνδυνο της τρομοκρατίας”, δεν καταδίωκε μόνο το ΡΚΚ, αλλά και τα κοινωνικά κινήματα, τα νόμιμα κόμματα, τους πολιτιστικούς φορείς και τους κριτικούς διανοούμενους. Η έννοια της «τρομοκρατίας» έγινε εργαλείο διαχείρισης του πολιτικού χώρου – ένα εργαλείο που μετέτρεψε την «έκτακτη ανάγκη» σε μόνιμη κατάσταση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η διακοπή του ένοπλου αγώνα δεν είναι απλώς μια τακτική ή ηθική επιλογή, αλλά μια πολιτική κίνηση που στοχεύει να αφαιρέσει από το κράτος ασφαλείας το βασικό του επιχείρημα νομιμοποίησης. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός πολιτικός ανταγωνισμός όσο κάθε διαφωνία καταπνίγεται με την κατηγορία της «συμπάθειας προς το ΡΚΚ». Στην πράξη, η συνέχιση του ένοπλου αγώνα κρατούσε σε ομηρία ακόμα και τους νομικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Ωστόσο, όσο σωστή κι αν είναι αυτή η απόφαση ως απάντηση σε μια περίπλοκη κατάσταση, χωρίς σαφείς πολιτικές εγγυήσεις, χωρίς αποδόμηση του μηχανισμού ασφαλείας και χωρίς κατάργηση των αντιτρομοκρατικών νόμων που έχουν κυριαρχήσει στον πολιτικό χώρο, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί σε μια μονόπλευρη υποχώρηση. Το τουρκικό κράτος δεν έχει προσφέρει ούτε ουσιαστικές παραχωρήσεις, ούτε νομικές μεταρρυθμίσεις, ούτε κάποιο σχέδιο για έναν δημοκρατικό διάλογο με την κουρδική κοινωνία.

Γι’ αυτό, η λήξη του ένοπλου αγώνα μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για πολιτική οργάνωση και ενίσχυση της κοινωνίας των πολιτών – αλλά μόνο αν συνοδευτεί από προώθηση δικαιωμάτων και πραγματική πολιτική ισχύ. Αλλιώς, υπάρχει ο κίνδυνος να εδραιωθεί το κρατικό αφήγημα: «νικήσαμε, παραδόθηκαν» – και η καταστολή να συνεχιστεί, ακόμη και χωρίς υπαρκτό εχθρό.

Το ΡΚΚ, ως πολιτικοκοινωνική δύναμη, βρίσκεται σε μια ιστορική στιγμή: μια στιγμή που καλείται, με βάση την εμπειρία του, να επανακαθορίσει τον αγώνα του – όχι στην απομόνωση των βουνών, αλλά μέσα στις πόλεις, τα συμβούλια, τα συνδικάτα. Και αυτή η στιγμή δεν είναι το τέλος της αντίστασης, αλλά η αρχή μιας νέας μορφής: μιας αντίστασης που θα διεκδικήσει ξανά το δικαίωμα της πολιτικής, έξω από το μονοπώλιο του κράτους.

The PKK’s decision to dissolve its organizational structure and end armed struggle is not just a result of military defeat or pressure from the Turkish state. It is a response to a more complex political reality: a shift in the political terrain, in the tools of power, and in the form of resistance itself.

For decades, the PKK’s armed struggle didn’t emerge in a vacuum. It was a historical reaction to the denial of Kurdish identity, systematic repression, and the total lack of real political participation. But Turkey today—with all its contradictions—is no longer the Turkey of the 1990s. Kurdish parties, independent representatives, women’s organizations, and local councils now have presence and social bases in many Kurdish-majority areas. Despite repression, Kurdish society has managed to bring part of its political power into the official sphere.

In these new conditions, armed struggle had stopped reinforcing these achievements. Instead, it had become an excuse to push back all other forms of resistance. The Turkish state, constantly referring to the “threat of terrorism,” used this as a justification not only to target the PKK, but also to crush civil movements, legal political parties, cultural activists, and even critical intellectuals. The label of “terrorism” became a tool to control the country’s political space, turning a so-called emergency situation into a permanent one.

In this sense, ending armed struggle is not just a tactical or moral decision. It is a way to strip the security state of its main tool of legitimacy. It’s impossible to compete in the official political arena while every criticism is silenced under the accusation of supporting the “terrorist PKK.” In fact, the continuation of the armed struggle had gradually taken legal and social activism hostage.

Still, even if this decision responds to a complex reality, without clear political guarantees, without dismantling the security structure, and without repealing the anti-terrorism laws that dominate the political field, it risks becoming a one-sided retreat. The Turkish state has not offered any real concessions, legal reforms, or clear vision for democratizing its relationship with the Kurdish population.

Therefore, while ending armed resistance might open space for political organizing and civil society, it will only count as progress if it is matched by advances in rights and political power. Otherwise, the risk is that the official narrative—“we won, they surrendered”—becomes dominant, while the security apparatus continues its repression even without a real enemy.

The PKK, as a political and social force, now stands at a historic turning point: a moment when it must draw on its own history to shift from military logic to social logic—not in the isolation of the mountains, but in the heart of cities, councils, unions. And this moment is not the end of resistance, but the beginning of a new kind: a resistance that seeks to take back the right to politics from the state’s monopoly.

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ:
https://trise.org/2025/05/13/strategic-transformation-the-pkks-dissolution-within-the-framework-of-democratic-modernity/

The post Αυτοδιάλυση PKK: Ιστορική Αναγκαιότητα ή το Τέλος της Αντίστασης; first appeared on Aυτολεξεί.