Όλοι ξέρουμε πλέον τι έγινε. Και τι δεν έγινε.

Επειδή όμως τα μεγάλα πένθη ανοίγουν συχνά ασκούς του Αιόλου, ο φοιτητής που βρέθηκε εκείνο το βράδυ στην κόλαση και δραπέτευσε, ίσως αξίζει να σκεφθεί και τα παρακάτω – ίσως να τα έχει σκεφθεί ήδη.

1. Καλή η κουλτούρα της αριστεράς περί «μη ιδιωτικοποιήσεων» και οπωσδήποτε περί του εγκληματικού/αδίστακτου νεοφιλελευθερισμού που διαποτίζει και τους κρατικούς υπαλλήλους, αλλά βασίζεται σε μια επώδυνη, πεπερασμένη και δίχως ρεαλισμό ιδεοληψία.

Διότι όπως τα τρένα τον 19ο (ιδίως στην Αμερική) έφεραν τον νέο καπιταλισμό, έτσι και τα σύγχρονα Κράτη είναι ταυτόχρονα κι ο ισχυρότερος «Ιδιώτης» πλέον (όπως το ιταλικό κράτος εν προκειμένω) –κι όχι απλώς– Επενδυτής. Ε σ ω τ ε ρ ι κ ε υ μ έ ν α. Γεγονός που απεδείχθη και στην «κρίση του 2008» και στη γνωστή εμβολιαστική (βιο)πολιτική. Πώς τό ’να χέρι νίβει –δεν μπορεί χωρίς– το άλλο. Και πάντως το κράτος απέχει πολύ από την –πάλαι ποτέ– ρομαντική/συμφεροντολογική ιδέα περί Δημοσίου «αγαθού». Κι όσο περνάν τα χρόνια, μετά τη Νεωτερική του επιβολή (ας πούμε τους τελευταίους δυο αιώνες), επιταχύνει –ακόμα κι εκεί που θεωρείται θεόσταλτο ή ικανό– εναντίον των κοινωνιών. Μοιάζει σίγουρα με μηχανή αυτοκινούμενη σε ράγες∙ ανικανότητας έστω – αυτό δεν απεδείχθη με τον χειρότερο τρόπο και πάλι; Με επαρκέστερες συνολικά δικλείδες ασφαλείας απ’ τους Σιδηροδρόμους, και με εφαρμοσμένη βέβαια τηλεδιοίκηση.

Γεγονός που οπωσδήποτε δεν αλλάζει επειδή το Δυτικού τύπου ολιγαρχικό πολίτευμα και το Κράτος αυτο-θεσμίζεται (!) καθημερινά κοινοβουλευτικώς  κ α ι  με (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αριστερούς ή κόμματα «αριστερά».

Καθότι τα ανεπίστρεπτα λάθη του περί ου ο λόγος αχρείου σταθμάρχη και των συνοδοιπόρων του, όπως και του σύγχρονου ψηφοφόρου που περιφρονεί τη μόνη δημοκρατία που έχει νόημα (δηλαδή την άμεση) οδηγούν αναπόφευκτα και σε νέα εγκλήματα. Καθότι μεγαλύτερη ψευδαπάτη απ’ το ότι στον παρόντα πολιτισμό «Κράτος είναι –ή θα… έπρεπε να είναι– το Δημόσιο» δεν υπάρχει. Ό,τι προπαγανδίζει δηλαδή και εκμεταλλεύεται και η δεξιά και η κοινοβουλευτική αριστερά. Κι ενόσω ήδη αναγκαστικά γνωρίζουμε οι περισσότεροι, ότι το σύγχρονο Κράτος και τα αδέρφια του –ιδιωτική «πρωτοβουλία», ιδιωτικοποιήσεις–, είναι  α π ό  μ ά ν α  ΣΕ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.

Γιατί είναι σαν να λες ότι η μετωπική των δύο τρένων ήταν «τραγωδία», ενώ όλοι ξέρουμε ότι πρόκειται για ένα επιπλέον σφαγείο – το επόμενο, παρακαλώ! Και γιατί είναι σαν να λες ότι μέχρι να έρθει η «αλάνθαστη» Τεχνική Νοημοσύνη και οι νέες τεχνολογίες, τα τρένα δυο αιώνες τώρα σ’ όλο τον πλανήτη κουτουλάγανε ακατάπαυτα το ένα εναντίον του άλλου… Playstation ήταν; Ή μήπως μη επανδρωμένα της Γκουγκλ – και drones;

2. Αλλά φαίνεται ότι ακόμα και οι «ταπεινοί» κρατικοί (κι όχι δημόσιοι) υπάλληλοι των σιδηροδρόμων, μηχανοδηγοί και σταθμάρχες, χέστηκαν για τη ζωή τους – μάλλον και για τις ζωές των άλλων. Έγιναν έτσι συνυπεύθυνοι και με τα τρία κόμματα εξουσίας (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) και με τους οικονομικούς υποκριτές των Βρυξελλών. Και τους αριστερούς μας συνδικαλιστές – και οπωσδήποτε με την κρατική εταιρεία των Ιταλών. Με τα ποσοστά του ο καθένας.

Διότι ενώ γνώριζαν τον πολύ υψηλό κίνδυνο δεν σταμάτησαν αποφασιστικά τα τρένα. Περίμεναν κι αυτοί το νέο smartphone, αντί να απαιτήσουν εδώ και τώρα δευτεροβάθμιο έλεγχο κι ανθρώπινη συνεννόηση κι ασφάλεια – μια δράκα επιπλέον υπαλλήλων πάει να πει. Κρατικοποιημένοι γαρ, και οι ίδιοι.

3. Και έτσι, είτε με «ανθρώπινο λάθος» είτε όχι, είτε με τα επερχόμενα δυστυχήματα της –πιο βολικής οπωσδήποτε– Τεχνητής Νοημοσύνης, με τραγικό όντως τρόπο απεδείχθη εκ νέου: Ότι μόνο η επαρκής και «αυτοσχέδια» Συλλογικότητα, και η κοινή προσπάθεια σώζουν. Ακόμα και τις «κοινωφελείς» (κρατικές) υπηρεσίες. Πόσο μάλλον τις κοινωνίες: (Η εργατική αυτοδιαχείριση στο δημόσιο σύστημα μεταφορών, 1936-’39 στη Βαρκελώνη – Aυτολεξεί)

…Λες και υπάρχει δημόσια τηλεόραση – κι όχι απλώς κρατική. Λες και υπάρχει δημόσια (δωρεάν) παιδεία – κι όχι απλώς κρατική…

Αλλά όπως στις περισσότερες κηδείες πολλοί κλαίνε όχι τόσο για τον νεκρό αλλά για τον εαυτό τους, έτσι και οι ουκ ολίγοι Καραμανλήδες. Τσίπρες, Παπανδρέου και Μητσοτάκηδες. Κλαίνε ή όχι, πρωτίστως για την καριέρα τους.

Γιατί οι χώρες μπορούν ακόμα και να πενθούν. Ενώ τα κράτη, όσο κι οι μηχανές, δεν ξέρουν να πενθούν. Ξέρουν μονάχα να βρίσκουν νέους τρόπους να εκμεταλλεύονται τις –διαμαρτυρόμενες αλλά εθελόδουλες– πλειοψηφίες.

* Τελευταίο του βιβλίο: ΟΜΟΚΕΝΤΡΑ και εφαπτόμενα: Ο Μ. Αλέξανδρος-Αριστεράς εγκώμιον- Η 17Ν – Documenta 14, Βιβλιοπέλαγος, 2019.

Φωτογραφία κειμένου: D. Kastanaras

The post ΜΕΤΩΠΙΚΗ… Η επανεφεύρεση του «Δημοσίου» first appeared on Aυτολεξεί.

Αναθέτοντας ο Μίκης την ταφή του στους δυο πιο κραταιούς στον χρόνο (και τη λειτουργική ψευδαπάτη) θεσμούς της χώρας, το ΚΚΕ και την Εκκλησία, ήξερε… Ζήτησε για κατευόδιο μηχανές που να διαπερνούν η μία την άλλη ώστε να μας κάνουνε περίπου το ίδιο – κι ας «αντιμάχονται»… [Δεν θα υπήρχε μαζική προσχώρηση κάποτε του νεοέλληνα στον κομμουνισμό χωρίς τη ριζωμένη Ορθοδοξία, κι αλλού έγινε αυτό –δεν θα υπήρχε στο ξεκίνημά της Ορθοδοξία χωρίς τον κολλεκτιβισμό των πρωτοχριστιανών]… Ίσως γιατί ανήκε σε μιαν άλλη εποχή –άλλης κοινότητας· όχι της διαδικτυακής. Που ίσως αυτή να νοσταλγούν οι θαυμαστές του, τιμώντας –δικαίως αναμφίβολα– τον ίδιο.

Πράγματι, ενόσω στη Μεταπολίτευση ο όντως σπουδαίος αυτός νεκρός –εξεγερμένος μέχρι τα ’70 παρότι περήφανος κοινοβουλευτικός–, αντέτασσε σε κάθε μεγάλη ταραχώδη ευκαιρία ανέλπιστα/συχνά το καθεστωτικό του κύρος, ακόμη και ως φίλος και συμπορευτής των πιο αχρείων πρωθυπουργών και κομμάτων της χώρας (ακόμη και ως αιρετικός, αλλά του καθεστώτος), τα σάουντράκ του πρωταγωνιστούσαν: στις αλητείες του Πασόκ και στην κατασταλτική/επαγγελματική ποδηγέτηση των κοινωνικών αγώνων από το ΚΚΕ, στον υπερπατριωτισμό της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς και στο όνομα της «ενότητας» του Έθνους πάντοτε· που οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι ακόμα και στα χαρτιά, ακόμα και έμπλεοι μιας ξέχειλης συγκίνησης, στήνεται πάντοτε εναντίον σου.

Ναι, αλλά «φταίει» ο πρωταγωνιστής/νεκρός για αυτό; Δεν ήτανε μοναδική και αξεπέραστη η τέχνη του;
Και ήταν και είναι. Πρωτόγνωρα συμφωνική και λαïκή…

Φαίνεται όμως πως τα Δήμου Έργα (κι ο δημιουργός τους), κι αυτό που λέγαμε κάποτε Τέχνη –τον υπάλληλό της καλλιτέχνη– και τη μεγάλη αυτή μεταπολιτευτική βιομηχανία της χώρας Πολιτισμό (χάρις εν πολλοίς στον Μίκη –και παρότι αναμφίβολα πιο ανθρώπινη από άλλες, αλλά και πιο συστημική), ο «πολιτισμός» μας εύκολα τα υποβιβάζει σε προïόντα υποταγμένα (και ας υπάρχουν συνήθως εκτός «καλλιτεχνίας» και τα προσωρινώς ανυπότακτα), εύκολα τα μετατρέπει σε ακίνδυνα έως υπόδουλα· ακόμη και σε «ιερό» προïόν-«σκουπίδι».

Συνήθως με κομματικές γιορτές επετείους και κυβερνητικές παράτες, με προκάτ γλεντοκοπήματα νυχτερινών και μη καταστημάτων –και με το εκάστοτε «χαλί» στη δικαιολογημένα αταίριαστη εθνική «ταυτότητα». Που μάλλον τείνει να γίνει και η κατεξοχήν αποστολή αυτής της μουσικής, ευνουχισμένης –ακόμα και της ποιήσεως;– ιδίως αν την επεκτείνεις σε μία εκ των πραγμάτων ιδιοτελή παιδεία.

Μουσική βέβαια που θα συνεχίσει να τραγουδιέται επίσημα ώστε να ανήκει ως υπηρεσιακή, υποταγμένη και κατ’ εξαίρεσην στον «λαό» της! Εσωτερικευμένη. Φτάνει να απουσιάζει, να έπεσε στον δρόμο το υψηλό της τόλμημα: η αντικαθεστωτική Ελευθερία.

Σύμπαν αριστερό δηλαδή –αρμονικά δεξιό– και εθνοκρατικά καθαγιασμένο. Όλα να πηγαίνουν ρολόι. Να το κουρδίζουν οι περιώνυμοι αληταράδες –ουκ ολίγοι– θαυμαστές σου. Και βέβαια η πρώτη γραμμή στην κηδεία σου.

—

Έρμε Μίκη, ακόμα και εσύ υπήρξες πιο αθώος απ’ τη μουσική σου!
Ακόμα και από τον «αθώο» λαό που σε θαυμάζει.

The post Γίνεται η μουσική –όσο και ο Μίκης της– καθεστωτική; Γίνεται! first appeared on Aυτολεξεί.

Κεφάλαιο «Μέγας Αλέξανδρος: Η επιτομή ενός μύθου»:

Κι όπως δεν έχει νόημα η ηθικολογία στην Ιστορία, έτσι και δεν μπορεί να δικαιολογήσει και πολλά, ούτε να εξηγήσει, το αυτονόητο της παραφροσύνης. Αλλά ούτε και η -δίχως πολλές εκπλήξεις εντέλει- mainstream Ιστορία των Αυλών, των δυναστειών, ακόμη κι αν τις περιγράφει ένας Σαίξπηρ. Ο Σενέκας που θεωρούσε τον Αλέξανδρο από ένα σημείο κι ύστερα υπερεπηρμένο animal, έλεγε tyrannis saevilia cordi est, για τους τυράννους η ωμότητα αποτελεί απόλαυση. Και για τους Ρωμαίους η εξυπηρετική, μόνο κατ’ όνομα δημοκρατία, τον πέπλο μιας νεοφανούς, της πλέον αδίστακτης, συγκλητικής Ολιγαρχίας. Μέχρι να εξελιχθεί κι αυτή σε θεοποιημένη μοναρχία (και πριν τον Σεπτίμιο Σεβήρο, μεγάλο φαν του δικού μας στρατηλάτη). Η μια αυτοκρατορία εκ των πραγμάτων φρόντισε για την άλλη. Και βέβαια για τη χριστιανική εν τέλει, και «ελληνοδυτική», εξέλιξη.

Γι’ αυτό και μεγαλύτεροι λάτρεις, προσκυνητές του Αλεξάνδρου στον τάφο της Αιγύπτου (δεν μάθαμε αν οι Έλληνες έκαναν ουρά, ή η πλέμπα της εποχής ήξερε επιτέλους πού ήταν θαμμένος κι έτρεξε να λατρέψει τον «Πατερούλη» ή τον ροκ σταρ) ήσαν μόνο οι μεγάλοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Ο Οκταβιανός Αύγουστος κι ο Καρακάλλας, ο Νέρων και ο Καλιγούλας… Ιδίως οι ανώτεροι στο έγκλημα, τη φρενοβλάβεια και τη διαφθορά. Αυτοί που τους δίδαξε με τα καμώματά του, μεταξύ άλλων, το imperium. Μια και οι Αθηναίοι με τις τριήρεις τους είχαν μείνει πίσω, πολύ πίσω πλέον.

Γιατί μετά τον Μεγαλέξανδρο, ή μάλλον εξαιτίας του, δυο άλλες πόλεις θα καθόριζαν πια την τύχη και τη μοίρα του κόσμου. Η Ρώμη και η Ιερουσαλήμ.

Αθήνα τέλος. Το πολύ πολύ ως διδακτέα «ύλη», ως ου-τοπία ή άσφαιρη φαντασίωση. Καθόσον ο μεγάλος κοσμοκράτορας ξανάφερε την Ιστορία στα ίσια της. Ύστερα από τη γνωστή περιστασιακή ανωμαλία.

Πράγματι. Ανοίγοντας αυτός ο Magnus (οι Ρωμαίοι τον ονόμασαν Μέγα, όχι οι Έλληνες) κι η κληρονομιά του, για πρώτη φορά τον κόσμο/τις μάζες της Ανατολής στον κόσμο της Δύσης και τούμπαλιν, φρόντισε και παγκοσμιοποίησε τη Δουλοφροσύνη. Και πολιτικά και, συν τω χρόνω, θρησκευτικά.

*

Κεφάλαιο «Αριστεράς εγκώμιον»:

Ούτε στο όνειρό του, δηλαδή, ο κυνηγημένος και σφαγιασμένος ελασίτης του ’45 κι ύστερα, δεν θα… οραματιζόταν ότι κάποιος «διάδοχός» του θα επιχειρηματολογούσε επτά δεκαετίες αργότερα στη Βουλή απλά ως φοροτεχνικός.

Αλλά η παραδοσιακή και αναγνωρισμένη Αριστερά, η διαχωρισμένη αντιπροσωπεία της, ως γνωστόν ανέκαθεν αντέγραφε και υπέγραφε, κατά τον χειρότερο μάλιστα τρόπο, και προπαντός εξυπηρετούσε τις δομές/λειτουργίες που υποτίθεται επεδίωκε στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα… να γκρεμίσει. Πάγιο χαρακτηριστικό της. Ανέκαθεν ψόφαγε για διαπραγματεύσεις. Καλή ώρα. Κάποτε κάποτε ακόμη κι όταν δεν χρειαζόταν. Τις κυνηγούσε στην Πλάκα και στο Κάιρο. (Όχι διότι προχωράει ο «διάλογος», αλλά γιατί τουλάχιστον έτσι αναγνωρίζεσαι στην εκάστοτε συσκευασία). Έμμονη μπρος στη «νομιμότητα» -και το αντίτιμο- της Αναγνώρισης. Όχι της απλής, της ανθρώπινης -αλλά βέβαια της συστατικής του Κράτους. Του στερητικού συνδρόμου που διακατέχει κάθε «χρήστη» κατακλυσμιαίων δόσεων -κάθε καθωσπρέπει-και-κορέκτ σχηματισμό Εξουσίας. Αλλά και κάθε προσωπικά απαίδευτο και στερημένο. (Φαίνεται γι’ αυτό τους προτιμά και το Διευθυντήριο των Βρυξελλών. Για να χάσουν -χάριν της αναγνώρισης- κατά Κράτος).

*

(…) Ο Ριζοσπάστης, άλλωστε, άργησε μια ολόκληρη μέρα να ανακοινώσει ότι ο θεάνθρωπος Λένιν ΑΠΕΘΑΝΕ. Δεν το πίστευαν στην Ελλάδα! Το διέψευδαν. Σκέψου να το’ χαν γράψει και για τα σοβιέτ (τα αυτεξούσια λαϊκά συμβούλια)  -της πολυθρύλητης Οκτωβριανής επανάστασης. Ότι είχαν ήδη πεθάνει -ότι χάθηκε ο έλεγχος από τη βάση, υποταγμένα απ’ τους μπολσεβίκους ήδη από το 1918. Πολύ πριν την Κρονστάνδη και τον Μάχνο… Γιατί, για ποια εξωχώρια, offshore κι αταξική Ιδέα, για ποιον Παράδεισο σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και στερήθηκαν, τόσες και τόσοι, εκατομμύρια σε παγκόσμια κλίμακα. Απληροφόρητοι κατά βάση θεατές της ωμής επιβολής -ενός σωτήριου για τον καπιταλισμό του 20^ου αιώνα μοντέλου υπεραξίας- του λενινιστικού κόμματος/διοίκησης. Που καταργούσε όχι μόνο τα σοβιέτ, αλλά την ίδια τη σαρωτική επινοητικότητα της ρωσικής κοινωνίας. Για να περνά ο έλεγχος κι οι αποφάσεις από τους πολλούς σε κάποια αμείλικτη «αριστερή» Γραφειοκρατία; Ή για να γίνει το χρήμα όπως η βία, μονοπώλιο του Κράτους. Ανατολικού είτε δυτικού. Εκτός κι από την ένθεη «σιδερένια ή μη αναγκαιότητα» αυτής της μηχανής (της κρατικής) -σίγουρα απαραίτητη! Κυρίως για τους νεοφιλελέδες, που τη χρειάζονται όσο τίποτα, κι ας λένε -πώς θα κάνουν τις δουλειές τους;

*

(…) Εκείνους τους κρίσιμους καιρούς άλλωστε -έτσι δεν γίνεται συνήθως;- ο ντόπιος ούτε ήξερε ούτε άκουσε για κάποιον Κώστα Παπαϊωάννου ή τον Κορνήλιο Καστοριάδη –«κυνηγημένοι» κι απ΄ τα δυο στρατόπεδα του Εμφυλίου. Αυτά αργήσανε. Το Mataroa σάλπαρε χωρίς λαό. Το «πέραν του Εμφυλίου» σάλπαρε χωρίς τον τραγικό, καθηλωμένο, εν δυνάμει αντάρτη. Γιατί η πλειοψηφία τότε κοιτούσε στην Ανατολή. Ενώ εκείνοι (φεύγοντας) ονειρεύτηκαν την επανάσταση στη Δύση -αν και όχι όλοι…

*

(…) Έτσι, ο σύγχρονος ψηφοφόρος, ιδιαίτερα από μια ηλικία και κάτω, είναι συνήθως ξερά ιδιο-τελής, ούτε δεξιός ούτε αριστερός πια, ψηφίζει βάσει «ψυχολογίας» περισσότερο. Όμως για πρώτη φορά στην ιστορία του γνωρίζει πλέον ευρέως (σύμφωνα με τα πλείστα εκλογικά αποτελέματα και σε Ευρώπη και σε Αγγλία και σε Αμερική) ότι με τόσα ορατά κι αόρατα Διευθυντήρια, ή μάλλον ούτως ή άλλως, ούτε καν εκπροσωπείται ούτε καν αντιπροσωπεύεται πλέον: τίθεται θέμα πολιτεύματος… Μόνο που, κάποιος πρέπει να κάνει και τη δουλειά. Όχι ο ίδιος, βέβαια!

Γι’ αυτό στα κοινοβούλιά του θα υπάρχει πάντοτε μια «αριστερά» και μια ανερχόμενη ακροδεξιά. Ώστε να κερδίζει εν τέλει ο ολοκληρωτισμός του Κέντρου. Έτσι κι αλλιώς, τα τωρινά εξελιγμένα καθεστώτα πολιτεύονται ως μόνιμη «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Αυτό είναι το νέο πρόσωπο της «δημοκρατίας» τους.

Τα σύγχρονα κινήματα, από την άλλη (όπως τώρα στη Γαλλία, όπως το θαυμαστό εδώ και δυόμισι δεκαετίες πείραμα -ήξεραν Θουκυδίδη δηλαδή οι αυτόχθονες;- στην περιοχή Τσιάπας του Μεξικού -κι έχει και συνέχεια), ξεσπούν εναντίον της κοινοβουλευτικής αριστεράς και των προσωπείων της. Των «δικαιωμάτων» και των επιμέρους αιτημάτων εν τέλει. Της ιδίας της διαπραγμάτευσης/αναγνώρισης.

Εξακολουθούν να δημιουργούν τα μόνα δημόσια ξέφωτα, τις μόνες, προσωρινές έστω, νησίδες ελευθερίας και δικαιοσύνης -ξαναθέτοτας και ξαναθέτοντας, ηθελημένα κι αθέλητα, το ζήτημα. Εν μέσω της αναπόφευκτης κατ’ αρχήν -και όχι μόνο- καταστροφής.

Πράγματι, οι Place de la Republique θα στεγάζουν σίγουρα μελαγχολικούς -πλειοψηφούν στις κοινωνίες μας-, σίγουρα και καταθλιπτικούς, και τρελούς. Σίγουρα και πολλών λογιών αποκλεισμένους. Καθότι πλέον η συντριπτική πλειοψηφία στην παρακμάζουσα Δύση «εξισώνεται» οικονομικά και πολιτισμικά: ραγδαία προς τα κάτω. Αναγκαστική η επιδείνωση.

Δύσκολα όμως θα στεγάζουν επαγγελματίες/τυχοδιώκτες της «πολιτικής», που θα πληρώνονται γι’ αυτό. Εκ των πραγμάτων μαθητευόμενους απατεώνες.

*

Κεφάλαιο «Αφορισμοί: με αφορμή τη 17Ν»:

Το 1937 ένας Γερμανός ρώτησε τον Πικάσο για το γνωστό μεγάλο έργο του.
Την Γκερνίκα; του απάντησε. Μα… είναι δικό σας έργο! Δεν το έκανα εγώ.

Βέβαια, η 17Ν δεν ήταν και κανάς Πικάσο. Αλλά ούτε και Εμίλ Ανρί.
Δεν χειρίστηκε παρά λίγη από την περισσή αγριότητα του προηγούμενου αιώνα, τους πολέμους του.
Κι όπως κι οι καλλιτεχνικές πρωτοπορίες. Τα ’βαλε με τα σύμβολα. Ή όπως και οι λενινιστικές, συνήθως, με την εξυγίανση του κράτους.

*

Μόνο που οι «επαναστάσεις» -απ’ ό,τι ξέρουμε- γίνονται επειδή, και όταν, φέρουν το καινούργιο. Όχι το παλαιό. Τι να το κάνεις;
Δεν πα’ να σκοτώνεις εσύ… Να εκτελείς. Δεν έρχονται με το ζόρι.
Γιατί, όπως και κάτι άλλοι απαγορευμένοι καρποί, ωριμάζουν ή παίρνουν φωτιά λόγω ακριβώς του Άλλου. Αυτός σου λείπει.
Αν και καμιά φορά, επειδή αυτό δεν γίνεται, επειδή ίσα ίσα δεν μπορείς να τον έχεις, εκτελείς τον δυνάστη -είναι κοινός;
Ή και απλώς τον Αντίζηλο.

*

Κεφάλαιο «Learning From Athens: Με αφορμή την αθηναϊκή DOCUMENTA 14»:

Καταθλιπτικός λοιπόν, κατά μία έννοια, είναι αυτός που όχι απλώς δεν πιστεύει στις δικές του δυνάμεις, αλλά του λείπει κι η δύναμη, η ώθηση να προστρέξει στον διπλανό του -να αντιδράσουν από κοινού. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό στον πολίτη αυτής της χώρας. Τον  ιδρυματοποιημένο. Όχι μόνο λόγω της κυβέρνησής του, αλλά και λόγω της περίπου hikikomori συμπεριφοράς του. Οι άνεργοι πλέον, ως γνωστόν, πουθενά στον κόσμο δεν είναι και τόσο άεργοι. Όχι μόνο στην Ελλάδα των μνημονίων, αλλά παντού. Δραστηριοποιούνται στους «παράλληλους κόσμους» των δικτύων, στην «επαυξημένη» πραγματικότητα, στην σε όλους τους χώρους παρουσία-απουσία. Μέχρι να κλειστεί κανείς στο κουκούλι της Απουσίας.

Δύο λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Μπάμπης Βλάχος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, στις δυο πιο ενδιαφέρουσες εν τέλει περιοχές του κέντρου της. Υπήρξε από τους πρώτους που δημιούργησαν κάποτε τα «Εξάρχεια». Συγγραφέας, μεταξύ άλλων, των «Ζήτημα χρόνου» (εκδ. Καστανιώτη, 1997), «Η γοητεία του καπιταλισμού ή περί κρίσεως» (εκδ. Futura, 2011), «Ο ψηφοφόρος της Χρύσης Αυγής» (εκδ. Υπερσιβηρικός, 2013).

Πληροφορίες βιβλίου: «Ομόκεντρα και εφαπτόμενα», συγγραφέας: Βλάχος Μπάμπης, εκδοτικός οίκος: Βιβλιοπέλαγος, τόπος έκδοσης: Αθήνα, έτος έκδοσης: 2019, σελίδες: 118, ISBN: 978-960-7280-55-8.

Επιλογή αποσπασμάτων δημοσίευσης: Ιωάννα-Μαρία Μαραβελίδη

The post Μπάμπης Βλάχος: Ομόκεντρα και εφαπτόμενα (αποσπάσματα) first appeared on Aυτολεξεί.