Ο +οικισμος, καλλιτεχνική πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2019 με βάση τον προσφυγικό Συνοικισμό Χαλανδρίου, στέκεται αλληλέγγυος στον αγώνα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, αναγνωρίζοντας τη σημασία τους ως τόπου μνήμης και ως (αντι)παραδείγματος κοινωνικής συμβίωσης που βασίζεται στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, προτείνοντας έναν διαφορετικό τρόπο αυτοοργάνωσης της καθημερινής ζωής και της κατοίκησης. Ο +οικισμoς είναι μια ομάδα εικαστικής παρέμβασης στο Χαλάνδρι που με τη συνεργασία καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και θεωρητικών δημιουργεί από το 2019 ένα ζωντανό πεδίο παρεμβάσεων και δράσεων γύρω από τη μνήμη, το αστικό περιβάλλον και τη σχέση μεταξύ τέχνης, πολιτικής και πόλης στις παρυφές του μητροπολιτικού κέντρου.

Ο +οικισμός Χαλανδρίου καταδικάζει απερίφραστα την πρωτοβουλία της Περιφέρειας Αττικής να δημιουργήσει ψηφιακή πλατφόρμα με τίτλο «Πλατφόρμα διαλόγου και καταγραφής στοιχείων διαμενόντων. Κανένας μόνος – Φροντίδα για όλους» (https://frontidaprosf.attica.gov.gr/) η οποία θα είναι διαθέσιμη από τις 22/06/2026 έως και τις 19/07/2026.

Αποκαλυπτικά για τις προθέσεις της Περιφέρειας είναι τα όσα αναφέρονται στην αρχική σελίδα της πλατφόρμας:

«Μέσα από την παρούσα πλατφόρμα ξεκινάμε τη συζήτηση με όσους διαμένουν στα Προσφυγικά της Αθήνας για την ανάληψη πρωτοβουλιών φροντίδας. Η Περιφέρεια Αττικής καλεί όσους διαμένουν στα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους, τα αιτήματά τους και τις επιμέρους σκέψεις τους. Ταυτόχρονα, καλούμε όσους ενδιαφέρονται για το ζήτημα των προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας να διατυπώσουν ελεύθερα τις απόψεις τους μέσα από τη φόρμα που δημιουργήσαμε για το σκοπό αυτό».

Με απλά λόγια, η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι με τη δημιουργία μιας ψηφιακής πλατφόρμας (η οποία θα είναι ανοιχτή για λιγότερο από έναν μήνα μάλιστα!) κάνει το καθήκον της. Υποτίθεται ότι έτσι φροντίζει για «μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση» του ζητήματος. Στην πραγματικότητα, όμως, με αυτόν τον τρόπο αποφεύγει τον ουσιαστικό διάλογο. Αγνοεί επιδεικτικά τα αιτήματα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών και –το πιο σημαντικό– παραλείπει κάθε αναφορά στην ίδια την ύπαρξη και τον αγώνα της κοινότητας, και ειδικότερα στους απεργούς πείνας Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne. Αποσιωπά επίσης τη δυναμική έκφραση της πολύμορφης αλληλεγγύης και στήριξης στον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Δεν θα σχολιάσουμε τη διευρυνόμενη γενική «πλατφορμοποίηση» της πολιτικής ως στρατηγική επιλογή προώθησης ενός μεταπολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης το οποίο τηρεί τα προσχήματα «δημοκρατικής συμμετοχής» χωρίς αντίκρισμα. Με όρους οικονομίας της εξουσίας, η τακτική αυτή είναι αποτελεσματική. Πρώτα και κύρια απωθεί και αποκρύπτει την κοινωνική σύγκρουση, παρουσιάζοντας μια «ειρηνευμένη» πραγματικότητα όπου οι πολίτες συνδιαλέγονται με το κράτος μέσα από το διαδίκτυο και τις κρατικές ψηφιακές πλατφόρμες.

Πιστεύουμε, ωστόσο, ότι η δημιουργία της συγκεκριμένης πλατφόρμας στην παρούσα συγκυρία μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους:

Πρώτον, είναι αμυντική αντίδραση από τη μεριά του κράτους το οποίο διαπιστώνει ότι το κίνημα αλληλεγγύης στα κατειλημμένα Προσφυγικά και στον αγώνα της κοινότητας φουντώνει και εξαπλώνεται διεθνώς και ότι κάθε αυθαίρετη πράξη όπως η απόπειρα εκκένωσης της γειτονιάς από τους κατοίκους θα εκθέσει την κυβέρνηση. Δεύτερον, όμως, και αυτό πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα, το χρονικό πλαίσιο λειτουργίας της πλατφόρμας (έως τις 19 Ιουλίου) προοικονομεί πιθανώς τις επόμενες κινήσεις και η πλατφόρμα αποτελεί το άλλοθι για να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και ο αντίκτυπος που θα έχει η βίαιη εκκένωση.

Για τους λόγους αυτούς θεωρούμε ότι η κίνηση της Περιφέρειας είναι απαράδεκτη πολιτικά και ταυτόχρονα είναι απροκάλυπτα δόλια, προσχηματική, υποκριτική και συκοφαντική!

Δόλια. Διότι μέσω της πλατφόρμας καλούνται όσοι κατοικούν στα Προσφυγικά Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους με το πρόσχημα ότι η καταγραφή «είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστούν όλες οι απαραίτητες συνθήκες φιλοξενίας, φροντίδας και μέριμνας για τους διαμένοντες και τις οικογένειές τους. Βεβαιώνεται δε ότι «η επεξεργασία αυτών των στοιχείων» θα είναι «προστατευόμενη σε επίπεδο προσωπικών δεδομένων».

Πρόκειται για μια καταφανώς δόλια ενέργεια. Είναι απόπειρα στοχοποίησης των μελών της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών. Τις συνέπειες της καταγραφής όλα μπορούμε να τις φανταστούμε στην περίπτωση της δυναμικής αντίστασης που θα προκαλέσει ενδεχόμενη απόπειρα εκκένωσης των Προσφυγικών από τις δυνάμεις καταστολής. Όπως μπορούμε να φανταστούμε τις συνέπειες που θα έχει μια τέτοια καταγραφή για τα χωρίς χαρτιά μέλη της κοινότητας και για τα ευάλωτα άτομα γενικότερα.

Προσχηματική. Διότι η δημιουργία της πλατφόρμας με σκοπό τον «δημόσιο διάλογο» για τα Προσφυγικά αψηφά στην πράξη τα αιτήματα για ουσιαστικό διάλογο με την κοινότητα των κατοίκων και αντιπροτείνει μια προσομοίωση «διαλόγου» με τους «διαμένοντες», με επιχειρήματα που είναι απολύτως προσχηματικά. Σε ανακοίνωσή της για την πλατφόρμα η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι «η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνεται με κραυγές, ούτε με τοξικότητα. Γίνεται με σχέδιο, θεσμική ευθύνη, διάλογο και πραγματική μέριμνα για τον άνθρωπο. Η ακραία ρητορική, οι προσωπικές επιθέσεις και η προσπάθεια εκφοβισμού δεν έχουν θέση σε έναν σοβαρό δημόσιο διάλογο για ένα τόσο ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα». (Για τα αποσπάσματα από την ανακοίνωση της Περιφέρειας και τις δηλώσεις Χαρδαλιά που παρατίθενται βλ. εδώ). Εσκεμμένα παραβλέπονται οι απόπειρες από τη μεριά της κοινότητας να ανοίξει αυτός ο διάλογος και τις επανειλημμένες αρνήσεις από τη μεριά της Περιφέρειας για οποιαδήποτε συζήτηση που θα αναγνωρίζει την κοινότητα ως ισότιμο διαπραγματευτή που εκπροσωπεί τα συλλογικά συμφέροντα των κατοίκων και θα θέτει επί τάπητος τα ουσιαστικά ζητήματα.

Υποκριτική. Διότι η Περιφέρεια ισχυρίζεται, και μάλιστα «με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο» όπως διατείνεται, ότι «δεν υπάρχει καμία σκέψη κατεδάφισης, καμία σκέψη εμπορευματοποίησης και καμία πρόθεση εγκατάλειψης των Προσφυγικών. Αντίθετα, το σχέδιο αποκατάστασης έχει καθαρό κοινωνικό πρόσημο: την επιστροφή ενός εμβληματικού ιστορικού συγκροτήματος στην κοινωνία, ως χώρου κοινωνικής κατοικίας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης». Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας εφόσον τα Προσφυγικά λειτουργούν ως κοινωνική κατοικία, ενώ τα μέλη της διαθέτουν στέγη, τροφή και στήριξη σε ανθρώπους για τους οποίους το κράτος δείχνει μόνο αδιαφορία, όπως είναι οι συγγενείς και οι ασθενείς του παρακείμενου νοσοκομείου «Άγιος Σάββας».

Συκοφαντική. Διότι συκοφαντεί τον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών. «Ξέρω ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, αγωνίες και φόβους. Γι’ αυτό και δεν θα απαντήσουμε στην ένταση με ένταση, ούτε θα μπούμε στη λογική της πόλωσης και των ακροτήτων. Οι κραυγές δεν δίνουν λύσεις. Οι λύσεις έρχονται με σχέδιο, ευαισθησία και πράξεις», δηλώνει ο Χαρδαλιάς.

Πέρα από συκοφαντική η δήλωση του περιφερειάρχη είναι επαίσχυντη. Κατηγορεί για την πόλωση την κοινότητα των Προσφυγικών η οποία είναι αυτή που δέχεται επίθεση από την Περιφέρεια απειλούμενη με βίαιο εκτοπισμό. Αναφέρεται σε «ακρότητες» εννοώντας προφανώς την απεργία πείνας που επέλεξαν ως μέσο αγώνα οι Αριστοτέλης Χαντζής και η Suzon Doppagne.

Τα πιο σημαντικό όμως που προκύπτει από τη δήλωση Χαρδαλιά είναι η εγκληματική αδιαφορία για τη ζωή των απεργών πείνας και η μετάθεση ευθυνών. Ο Χαρδαλιάς νίπτει τας χείρας του επιδιώκοντας να αποσοβήσει το ενδεχόμενο να κατηγορηθεί η Περιφέρεια για τυχόν δυσάρεστες εξελίξεις στην υπόθεση των απεργών. Δηλώνει χαρακτηριστικά ότι «η Περιφέρεια Αττικής αναλαμβάνει τις ευθύνες που της αναλογούν και προχωρά με συγκεκριμένο οδικό χάρτη». Με άλλα λόγια, και σύμφωνα άλλωστε με τα όσα έχει πει και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, η ευθύνη για ό,τι συμβεί ανήκει αποκλειστικά σε εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τον νόμο («τίποτα δεν είναι πάνω από τον νόμο») και τις κρατικές αποφάσεις.

Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, σημαντική είναι η μεθοδευμένη επίμονη άρνηση να αναγνωριστεί η ύπαρξη και η οντότητα της συλλογικότητας, δηλαδή η αυτοοργανωμένη κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών.

Το κράτος, διά μέσω της Περιφέρειας μιλάει για άτομα («διαμένοντες») τα οποία πρέπει να (αυτο)καταγράψουν τα ατομικά τους στοιχεία προκειμένου να αναγνωριστούν από τις υπηρεσίες «κοινωνικής μέριμνας». Η διαφορά ανάμεσα σε ατομικό και συλλογικό υποκείμενο και η μεσολάβηση διαδικασιών συγκρότησης και αυτοοργάνωσης της κοινότητας υποτιμάται και απαλείφεται. Κάτι τέτοιο δεν μας εκπλήσσει. Το κράτος και η λογική του κεφαλαίου προωθούν την εξατομίκευση, τον εαυτό-κεφάλαιο και τον εαυτό-επιχειρηματία που κοιτάζει αποκλειστικά το ατομικό του συμφέρον. Το κεφάλαιο και το κράτος εχθρεύονται κάθε συλλογική συγκρότηση που αποτελεί αντιπαράδειγμα απέναντι στο κυρίαρχο παράδειγμα των κοινωνικών σχέσεων. Το κράτος εμφανίζεται σαν ο μοναδικός εκπρόσωπος του συλλογικού συμφέροντος της κοινωνίας που εγγυάται την κοινωνική συνοχή και την εθνική ενότητα.

Ωστόσο όλα γνωρίζουμε ποια είναι τα συμφέροντα που προωθεί και προστατεύει το κράτος, και ότι πάνω από όλα μεριμνά με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία, για την αναπαραγωγή του συστήματος το οποίο είναι η κύρια (αν και όχι η μοναδική) αιτία που γεννά τις κοινωνικές παθογένειες, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς, την ανισότητα, την καταπίεση και τη φτώχεια, απέναντι στα οποία (αντι)στέκεται η κοινότητα των Προσφυγικών με τα μέσα που διαθέτει και στο εύρος που της αναλογεί.

Δεν περιμένουμε κάτι διαφορετικό από το κράτος. Κυρίως δεν πιστεύουμε ότι για το κράτος «το ζητούμενο είναι να αποφευχθούν οι εντάσεις και να δοθεί μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση».

Είμαστε ωστόσο απόλυτα βέβαιοι ότι η πλατφόρμα-βιτρίνα της Περιφέρειας θα παραμείνει ένα κενό κέλυφος, ένα ψηφιακό κουφάρι. Ούτε καταγραφές ούτε «διάλογος».

Ο +οικισμός στηρίζει τα δίκαια αιτήματα των απεργών πείνας και της Κοινότητας:

• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής.
• Παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή όπου διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά – πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους.
• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με δική της αυτοχρηματοδότηση! – Ούτε ευρώ δημόσιου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ!

ΒΛΕΠΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: ΦΑΚΕΛΟΣ «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ»

The post Προσφυγικά: Εξοργιστικός εμπαιγμός από την Περιφέρεια με την «Πλατφόρμα καταγραφής στοιχείων διαμενόντων» first appeared on Aυτολεξεί.

As academics and researchers, we write this letter in a moment of urgency, to support the struggle of the Community of Squatted Prosfygika in Greece. The Region of Attica has signed a contract for the “redevelopment” of Prosfygika housing complex on Alexandras Avenue in Athens. This puts the community under immediate threat of eviction. There are more than 400 residents living in Prosfygika, including elderly and ill persons and about 50 children, many of whom might be made homeless. We see the survival of Prosfygika as crucial not only to secure housing of its members, but also to protect its lived material and cultural heritage and the project of autonomous collective life that sustains and nurtures it. Prosfygika is a model of self-organized communal life, care, intercultural exchange, and creativity, alternative to the alienating system of capitalist modernity. For the past two decades, the alternative world of Prosfygika has offered a home and a site of collective learning, intellectual challenge, growth, and inspiration to hundreds of people, including many students, academics, and researchers. We call for international solidarity with the Community of Squatted Prosfygika and urge the Region of Attica to meet the Community’s demands.

Prosfygika is the largest residential squat in Europe, holding almost a century-old history of social struggles. The neighborhood complex of eight blocks of flats was built in the 1930s to accommodate the Rum refugees that had been forcefully displaced from their homeland in Asia Minor/Anatolia. Built in the modern Bauhaus style of the time with the emphasis on communal spaces, Prosfygika became a space of solidarity, mutual aid, and community-building amidst destitution and social marginalization. During the Second World War and the Greek Civil War, Prosfygika was one of the strongholds of anti-fascist resistance. Today, located between the Supreme Civil and Criminal Court of Greece (Areios Pagos), Attica Police Headquarters (GADA), “Agios Savvas” Oncological Hospital, and “Apostolos Nikolaidis” Stadium, the neighborhood stands as a survivor of history. Not only are the multiple histories of struggles inscribed into the walls of the buildings, marked by bullets and explosions, and the homes in which generations of residents left their traces, but they are also present in the neighborhood as its lived legacies informing the community’s spirit.

Since the neoliberal turn in the 1990s, squatting in Greece, like elsewhere around the world, has been a response to capitalist dispossession, displacement, and social marginalization of those excluded and left behind. Yet, Prosfygika has become much more than a shelter. Since the 2000s, a growing autonomous community, self-organized through the neighborhood’s multilingual general assembly, a number of committees, and working groups has been gradually building a collective life that represents an alternative social project offering long-term solutions to the problems of homelessness, destitution, social abandonment, ontological insecurity, and alienation caused by neoliberal destruction. More than 400 people with diverse backgrounds of 27 different nationalities live in the neighborhood today – from marginalized Greeks to migrant families from all around the world, from local and international students and activists to Kurdish and Turkish political exiles. Their collective life is grounded in the principles of autonomy, direct democracy, mutual aid, intercultural respect, and solidarity. It is organized through 22 different structures that respond to the concrete needs of the members of the Community, including for instance a bakery, a café, a library, and structures for healthcare, food distribution, childcare, education, cinema, women’s self-organization, and construction and repairs. Besides the public bakery and café, the Community regularly organizes cultural and educational events that attract young and curious people of Athens and beyond.

While the top-down neoliberal “redevelopment” plans of the Attica Region allegedly include social housing and temporary housing for the patients of “Agios Savvas” Oncological Hospital and those accompanying them during treatment, such developments are already taking place in Prosfygika as part grassroots self-organization. Prosfygika is a home to the marginalized and disadvantaged populations of Athens, presenting them with the real opportunity to engage in relationships of solidarity and support, rebuild their lives collectively, live independently from institutional aid, and actively generate long-term structural solutions to social problems and needs. Renovations and repurposing of squatted apartments have been a part of this grassroots project. One of the houses has already been prepared to host patients and visitors of “Agios Savvas” Hospital and another house is currently under restoration for this purpose. The Community of Squatted Prosfygika also plans to open a public museum of social history. Through their active participation, members of the Community use the threads of history to weave an alternative future. It is our moral duty to defend this future from being stolen and destroyed.

Throughout the history, the residents of Prosfygika and their friends, including students and academics, have successfully resisted the national and local authorities’ attempts of seizure, demolition, and reconstruction. In the past months, the Community of Squatted Prosfygika has mobilized resistance in many spheres, from large-scale demonstrations to legal struggle, from involving the wider Greek society to mobilizing international solidarity.

Since 5th of February, Aristotelis Chantzis, one of the long-term members of the Community, has been on indefinite hunger strike until death in defense of Prosfygika. His hunger strike is a form of collective struggle, not an individual one. It is a way of highlighting that Prosfygika and its residents are struggling for their existence and survival, and that this struggle is an answer to the broader questions of social justice, housing, and human dignity. As Aristotelis’ physical condition is becoming critical, we recognize the responsibility to amplify his voice and reiterate the demands of the Community of Squatted Prosfygika as follows:

1)    Immediate cancellation of the redevelopment contract by the Region of Attica.

2)   All residents of Prosfygika to remain in their homes, in the neighborhood where they have built life and established social, cultural, and organic ties.

3)   Concrete guarantees to be given for the restoration of Prosfygika by the non-profit civil law company “Katiki ke fili Prosfygikon Leoforio Aleksandras” (“Residents and Friends of Prosfygika on Alexandras Avenue”) with its own self-financing. – No public funds for the “redevelopment” of Prosfygika!

We recognize the Community of Squatted Prosfygika as the guardian of the material and social heritage of the Prosfygika housing complex and the legacy of social struggles for life and freedom against fascism, displacement, marginalization, and capitalist destruction. We wish to see Prosfygika embrace, protect, teach, and inspire many more generations of residents and friends building and inhabiting together an alternative world. By signing this letter, we call for international solidarity with Aristotelis Chantzis and the Community of Squatted Prosfygika and urge the regional authorities of Attica to fulfill their demands.

See the signatories HERE 

Επιστολή υποστήριξης προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών για έναν εναλλακτικό κόσμο

Ως ακαδημαϊκοί και ερευνητές, συντάσσουμε την παρούσα επιστολή σε μια στιγμή επείγουσας ανάγκης, για να υποστηρίξουμε τον αγώνα της Κοινότητας των Καταλημμένων  Προσφυγικών στην Ελλάδα. Η Περιφέρεια Αττικής έχει υπογράψει σύμβαση για την «ανάπλαση» του συγκροτήματος κατοικιών των Προσφυγικών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα. Αυτό θέτει την κοινότητα υπό άμεσο κίνδυνο έξωσης. Στα Προσφυγικά ζουν περισσότεροι από 400 κάτοικοι, μεταξύ των οποίων ηλικιωμένοι και άρρωστοι, καθώς και περίπου 50 παιδιά, πολλά από τα οποία ενδέχεται να μείνουν άστεγα. Θεωρούμε ότι η επιβίωση των Προσφυγικών είναι κρίσιμη όχι μόνο για τη διασφάλιση στέγης των μελών της, αλλά και για την προστασία της υλικής και πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει δημιουργηθεί εκεί, καθώς και του εγχειρήματος της αυτόνομης συλλογικής ζωής που τη συντηρεί και τη θρέφει. Τα Προσφυγικά αποτελούν πρότυπο αυτοοργανωμένης κοινοτικής ζωής, φροντίδας, διαπολιτισμικής ανταλλαγής και δημιουργικότητας, εναλλακτικό προς το αποξενωτικό σύστημα της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο εναλλακτικός κόσμος των Προσφυγικών έχει προσφέρει ένα σπίτι και έναν χώρο συλλογικής μάθησης, πνευματικής πρόκλησης, ανάπτυξης και έμπνευσης σε εκατοντάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων πολλοί φοιτητές, ακαδημαϊκοί και ερευνητές. Καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς την Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών και καλούμε την Περιφέρεια Αττικής να ικανοποιήσει τα αιτήματα της Κοινότητας.

Το Προσφυγικά είναι η μεγαλύτερη στεγαστική κατάληψη στην Ευρώπη, με ιστορία κοινωνικών αγώνων σχεδόν ενός αιώνα. Το συγκρότημα οκτώ μπλοκ πολυκατοικιών χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσει τους έλληνες πρόσφυγες που είχαν εκτοπιστεί βίαια από την πατρίδα τους στη Μικρά Ασία/Ανατολία. Χτισμένη στο μοντέρνο στυλ Bauhaus της εποχής, με έμφαση στους κοινόχρηστους χώρους, τα Προσφυγικά έγιναν χώρος αλληλεγγύης, αμοιβαίας βοήθειας και οικοδόμησης κοινότητας εν μέσω της ένδειας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, τα Προσφυγικά ήταν ένα από τα προπύργια της αντιφασιστικής αντίστασης. Σήμερα, τοποθετημένη ανάμεσα στο Ανώτατο Πολιτικό και Ποινικό Δικαστήριο της Ελλάδας (Άρειος Πάγος), η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ), το Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» και το Στάδιο «Απόστολος Νικολαΐδης», η γειτονιά στέκεται ως επιζούσα της ιστορίας. Οι πολλαπλές ιστορίες αγώνων δεν είναι μόνο χαραγμένες στους τοίχους των κτιρίων, σημαδεμένες από σφαίρες και εκρήξεις, και στα σπίτια στα οποία γενιές κατοίκων άφησαν τα ίχνη τους, αλλά είναι επίσης παρούσες στη γειτονιά ως ζωντανή κληρονομιά που διαμορφώνει το πνεύμα της κοινότητας.

Από τη νεοφιλελεύθερη στροφή της δεκαετίας του 1990, η κατάληψη κτιρίων στην Ελλάδα, όπως και αλλού στον κόσμο, αποτελεί μια απάντηση στην καπιταλιστική στέρηση ιδιοκτησίας, τον εκτοπισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση όσων έχουν αποκλειστεί και μείνει πίσω. Ωστόσο, τα Προσφυγικά έχουν εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό καταφύγιο. Από τη δεκαετία του 2000, μια αναπτυσσόμενη αυτόνομη κοινότητα, που αυτοοργανώνεται μέσω της πολύγλωσσης γενικής συνέλευσης της γειτονιάς, μιας σειράς επιτροπών και ομάδων εργασίας, χτίζει σταδιακά μια συλλογική ζωή που αντιπροσωπεύει ένα εναλλακτικό κοινωνικό εγχείρημα, προσφέροντας μακροπρόθεσμες λύσεις στα προβλήματα της έλλειψης στέγης, της ένδειας, της κοινωνικής εγκατάλειψης, της οντολογικής ανασφάλειας και της αποξένωσης που προκαλεί η νεοφιλελεύθερη καταστροφή. Πάνω από 400 άτομα με διαφορετικό υπόβαθρο και 27 διαφορετικές εθνικότητες ζουν σήμερα στη γειτονιά – από περιθωριοποιημένους Έλληνες έως οικογένειες μεταναστών από όλο τον κόσμο, από ντόπιους και ξένους φοιτητές και ακτιβιστές έως Κούρδους και Τούρκους πολιτικούς εξόριστους. Η συλλογική τους ζωή βασίζεται στις αρχές της αυτονομίας, της άμεσης δημοκρατίας, της αμοιβαίας βοήθειας, του διαπολιτισμικού σεβασμού και της αλληλεγγύης. Οργανώνεται μέσω 22 διαφορετικών δομών που ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες ανάγκες των μελών της Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων, για παράδειγμα, ενός φούρνου, ενός καφέ, μιας βιβλιοθήκης, καθώς και δομών για την υγειονομική περίθαλψη, τη διανομή τροφίμων, τη φροντίδα παιδιών, την εκπαίδευση, τον κινηματογράφο, την αυτοοργάνωση των γυναικών, καθώς και τις κατασκευές και τις επισκευές. Εκτός από τον δημόσιο φούρνο και το καφέ, η Κοινότητα διοργανώνει τακτικά πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις που προσελκύουν νέους και ενδιαφερόμενους ανθρώπους από την Αθήνα και πέραν αυτής.

Ενώ τα νεοφιλελεύθερα σχέδια «ανάπλασης» της Περιφέρειας Αττικής, που επιβάλλονται από πάνω προς τα κάτω, υποτίθεται ότι περιλαμβάνουν κοινωνική στέγαση και προσωρινή στέγαση για τους ασθενείς του Ογκολογικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και τους συνοδούς τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας, τέτοιες εξελίξεις λαμβάνουν ήδη χώρα στα Προσφυγικά στο πλαίσιο μιας αυτοοργάνωσης από τη βάση. Τα Προσφυγικά αποτελούν καταφύγιο για τους περιθωριοποιημένους και μειονεκτούντες πληθυσμούς της Αθήνας, προσφέροντάς τους την πραγματική ευκαιρία να αναπτύξουν σχέσεις αλληλεγγύης και υποστήριξης, να ξαναχτίσουν συλλογικά τις ζωές τους, να ζήσουν ανεξάρτητα από τη θεσμική βοήθεια και να δημιουργήσουν ενεργά μακροπρόθεσμες δομικές λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες. Οι ανακαινίσεις και η αλλαγή χρήσης των κατειλημμένων διαμερισμάτων αποτελούν μέρος αυτού του από τα κάτω εγχειρήματος. Ένα από τα σπίτια έχει ήδη προετοιμαστεί για να φιλοξενήσει ασθενείς και επισκέπτες του Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και ένα άλλο σπίτι βρίσκεται επί του παρόντος υπό ανακαίνιση για τον ίδιο σκοπό. Η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών σχεδιάζει επίσης να ανοίξει ένα δημόσιο μουσείο κοινωνικής ιστορίας. Μέσω της ενεργού συμμετοχής τους, τα μέλη της Κοινότητας χρησιμοποιούν τα νήματα της ιστορίας για να υφάνουν ένα εναλλακτικό μέλλον. Είναι ηθικό μας καθήκον να υπερασπιστούμε αυτό το μέλλον από την κλοπή και την καταστροφή του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι κάτοικοι των Προσφυγικών και οι φίλοι τους, μεταξύ των οποίων φοιτητές και ακαδημαϊκοί, έχουν αντισταθεί με επιτυχία στις προσπάθειες κατάσχεσης, κατεδάφισης και ανακατασκευής από τις εθνικές και τοπικές αρχές. Τους τελευταίους μήνες, η Κοινότητα των Καταλημμένων Προσφυγικών έχει κινητοποιήσει την αντίσταση σε πολλούς τομείς, από διαδηλώσεις μεγάλης κλίμακας έως νομικό αγώνα, από τη συμμετοχή της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας έως την κινητοποίηση της διεθνούς αλληλεγγύης.

Από τις 5 Φεβρουαρίου, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ένα από τα μακροχρόνια μέλη της Κοινότητας, βρίσκεται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της Προσφυγικής. Η απεργία πείνας του αποτελεί μορφή συλλογικού αγώνα, όχι ατομικού. Είναι ένας τρόπος να τονιστεί ότι τα Προσφυγικά και οι κάτοικοί τους αγωνίζονται για την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους, και ότι αυτός ο αγώνας αποτελεί απάντηση στα ευρύτερα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της στέγασης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Καθώς η φυσική κατάσταση του Αριστοτέλη γίνεται κρίσιμη, αναγνωρίζουμε την ευθύνη να ενισχύσουμε τη φωνή του και να επαναλάβουμε τα αιτήματα της Κοινότητας των Καταλημμένων Προσφυγικών ως εξής:

•    ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

•    ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

•    ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Αναγνωρίζουμε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ως θεματοφύλακα της υλικής και κοινωνικής κληρονομιάς του οικιστικού συγκροτήματος των Προσφυγικών και της κληρονομιάς των κοινωνικών αγώνων για ζωή και ελευθερία ενάντια στον φασισμό, τον εκτοπισμό, την περιθωριοποίηση και την καπιταλιστική καταστροφή. Επιθυμούμε να δούμε τα Προσφυγικά να αγκαλιάζουν, να προστατεύουν, να διδάσκουν και να εμπνέουν πολλές ακόμη γενιές κατοίκων και φίλων που χτίζουν και κατοικούν μαζί έναν εναλλακτικό κόσμο. Υπογράφοντας την παρούσα επιστολή, καλούμε σε διεθνή αλληλεγγύη προς τον Αριστοτέλη Χαντζή και την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και καλούμε τις περιφερειακές αρχές της Αττικής να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους.

Δείτε τους υπογράφοντες ΕΔΩ

The post A letter of support to the Community of Squatted Prosfygika / Επιστολή υποστήριξης προς τα Προσφυγικά first appeared on Aυτολεξεί.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό προς συνυπογραφή από κάθε μέρος του κινήματος βάσης, από ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις και συνελεύσεις, φορείς και συλλόγους, σωματεία, φοιτητικά σχήματα. Παρακάτω παραθέτουμε το κείμενο – κάλεσμα προς συνυπογραφή. Επιθυμούμε το συγκεκριμένο κάλεσμα να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες υπογραφές. Σε περίπτωση που δεν επιθυμείτε να υπογράψετε το συγκεκριμένο κάλεσμα, καλούμε να βγάλετε δικό σας κάλεσμα συμμετοχής στην πορεία στην Αθήνα ή σε δράσεις αλληλεγγύης στην επαρχία.

Το Σάββατο 16 Μαΐου σας καλούμε να βγούμε στον δρόμο για τη νίκη των αντιστάσεων και των αγώνων, τη νίκη των από τα κάτω και τη νίκη της ζωής. Ο απεργός πείνας μέχρι θανάτου από 5 Φλεβάρη 2026 Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, θα βρίσκεται στην 101η ημέρα απεργίας πείνας, με κρίσιμο κίνδυνο για την ζωή του από μέρα σε μέρα και από λεπτό σε λεπτό, καθώς και για πρόκληση σοβαρών μόνιμων βλαβών σε ζωτικά όργανα. Την ίδια στιγμή η δεύτερη απεργός πείνας, Suzon Doppagne, έχει μπει στον αγώνα με απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 1η Μαΐου και στις 16 Μαΐου θα βρίσκεται στη 15 ημέρα.

Η απεργία πείνας μέχρι θανάτου των δύο συντρόφων μας πραγματοποιείται για την υπεράσπιση της γειτονιάς και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών – το μεγαλύτερο αυτοοργανωμένο εγχείρημα κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και την Ευρώπη – των 400 και πλέον κατοίκων τους, των δομών, των σχέσεων, της κουλτούρας και της συλλογικής μνήμης της ιστορικής αυτής γειτονιάς. Ο αγώνας βρίσκεται ήδη στο τελευταίο στάδιο και θα έχει σαν αποτέλεσμα είτε την δικαίωση των δίκαιων αιτημάτων των απεργών και της Κοινότητας, είτε τον θάνατό τους.

Είναι ένας αγώνας που αφορά όλους και όλες, για τα φλέγοντα ζητήματα που ταλανίζουν την ελλαδική κοινωνία και μπορεί να εκφράζονται με ένταση στα Προσφυγικά, αλλά είναι προβλήματα κοινά και κοινωνικά συνδεδεμένα με τις πανανθρώπινες ανάγκες. Είναι ένας αγώνας για το δικαίωμα στη στέγη, το δικαίωμα στην υγεία, την τροφή, την εκπαίδευση, στον πολιτισμό. Ένας αγώνας για την αλληλεγγύη και το δικαίωμα στην πόλη. Ένας αγώνας τελικά για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Τη μέρα αυτή δεν επιθυμούμε να καλέσουμε σε μαζική κινητοποίηση μόνο για τους δύο απεργούς πείνας και την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά εκκινώντας από εκεί, να βγούμε στον δρόμο όλοι και όλες για τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από ένα κράτος και ένα καθεστώς που μας οδηγεί στην ανέχεια. Ένα κράτος και ένα καθεστώς χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό και κανέναν ενδοιασμό, που έχει οδηγήσει τις κοινωνίες μας στην παρακμή.

Είναι ένα καθεστώς που οφείλει να ανατραπεί για να ζήσουμε!

Καλούμε και από αυτό το βήμα όλους και όλες, τις οργανωμένες δυνάμεις και τον κόσμο του αγώνα, αλλά ακόμη περισσότερο όλους και όλες αυτούς και αυτές που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν τους μεγάλους αγώνες των καιρών μας:

• Τις δομές και το κίνημα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, κάθε απελευθερωμένο χώρο και κατάληψη, κάθε συλλογικότητα και οργάνωση από τα κάτω.
• Το κίνημα των Τεμπών, το κίνημα των αγροτών, το κίνημα των αγωνιζόμενων γονέων, το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.
• Τα σωματεία, τους συλλόγους, τους μαζικούς κοινωνικούς φορείς.
• Το εργατικό κίνημα και τους αγωνιστές και αγωνίστριες που παλεύουν για την υγεία, την τροφή, τη στέγη, την παιδεία, τον πολιτισμό.
• Το αντιφασιστικό κίνημα, το αντιρατσιστικό κίνημα, τους/τις πρόσφυγες και τις/τους μετανάστ(ρι)ες, τις κοινότητες των Ρομά.

Καλούμε να βγούμε μαζικά στους δρόμους για τη συνένωση και ανασυγκρότηση του δικού μας κόσμου, του κόσμου της αντίστασης, της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Για μια μαζική και ενωτική κάθοδο στους δρόμους στην Αθήνα και πανελλαδικά με τη σαφή δήλωση ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν.

Καλούμε το Σάββατο 16 Μαΐου στην Αθήνα στις 12.00 στο Σύνταγμα και σε κάθε πόλη πανελλαδικά και διεθνώς, για να δηλώσουμε με αποφασιστικότητα ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν τη θανατοπολιτική, τη λεηλασία των ζωών μας, το καθεστώς που μας οδηγεί στην εξαθλίωση και την αδικαίωτη μνήμη των νεκρών μας. Θα νικήσει το δικαίωμά μας για ζωή και αξιοπρέπεια.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Μail: sykapro_squat@riseup.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Χ: @sykapro  |  Twitter: @Prosfygika

The post Κάλεσμα σε Πορεία Νίκης & Αξιοπρέπειας για τους απεργούς πείνας των Προσφυγικών, για τις κοινωνίες μας, για όλους και όλες μας μαζί first appeared on Aυτολεξεί.

Από τη μια πλευρά βρίσκεται ο κόσμος του πλάνου της Περιφέρειας Αττικής, δηλαδή της διοίκησης Χαρδαλιά, του κεφαλαίου και του κράτους. Πρόκειται για ένα σχέδιο εξευγενισμού, εκκενώσεων, εμπορευματοποίησης της γης και της ιστορικής μνήμης, ενταγμένο στη συνολική στρατηγική αναδιάρθρωσης της πόλης προς όφελος της τουριστικής και επενδυτικής κερδοφορίας. Είναι ένα σχέδιο που δεν αφορά μόνο τα Προσφυγικά, αλλά αποτελεί μια ακόμη απόδειξη για το πώς μετασχηματίζονται συνολικά οι γειτονιές, όταν επελαύνει το κράτος και το κεφάλαιο: εκτοπισμός των κατοίκων, πειθάρχηση των κοινωνικών αντιστάσεων και καταστολή όσων παράγουν και υπερασπίζονται τη ζωή έξω από τους όρους της αγοράς.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο κόσμος της πρότασης της Κοινότητας των Προσφυγικών, που αποτελεί ένα υπαρκτό και ζωντανό παράδειγμα κοινωνικής αυτοοργάνωσης. Εδώ και 16 χρόνια, η Κοινότητα διατηρεί και συντηρεί τα κτήρια απέναντι στην εγκατάλειψη, στεγάζει εκατοντάδες ανθρώπους από τα κάτω, εργάτες/τριες, άνεργους/ες, μετανάστες/τριες, πρόσφυγες, λειτουργεί 22 αυτοοργανωμένες δομές κοινωνικής ωφέλειας και αυτάρκειας, ενώ παράλληλα διατηρεί και υπερασπίζεται την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών, των Δεκεμβριανών και των ταξικών, κοινωνικών και αντιφασιστικών αγώνων. Συγκροτεί ένα έδαφος συλλογικής ζωής, αλληλεγγύης και αντίστασης. Κυρίως, όμως, παράγει ήδη μια διαφορετική κοινωνική πραγματικότητα, όπου η ζωή οργανώνεται έξω από τους όρους της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, μέσα από την κάλυψη των συλλογικών κοινωνικών αναγκών και όχι μέσα από την αγορά.

ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ

Στην υπόθεση της ανάπλασης των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας υπάρχει ένα σαφές πολιτικό δίπολο. Δεν υπάρχει ενδιάμεση θέση, ούτε ουδέτερες τεχνικές-εναλλακτικές λύσεις και προτάσεις: Ή με τις εκκενώσεις, τη διαχείριση του εδάφους από το κράτος και τους μηχανισμούς του, την είσοδο ιδιωτικών συμφερόντων, την τουριστικοποίηση και την αύξηση των ενοικίων της ευρύτερης περιοχής, τη μετατροπή της μνήμης σε μουσειακό προϊόν και την αναπαραγωγή των ίδιων όρων που γεννούν την αδικία και την εκμετάλλευση. Ή με την κοινωνική αυτοοργάνωση, την παραμονή των κατοίκων, τη χρήση των χώρων από την ίδια την κοινωνία, τη διατήρηση της ιστορικής και αντιφασιστικής μνήμης, την ελεύθερη και μη εμπορευματική πρόσβαση και την παραγωγή ενός κοινωνικού δικαίου από τα κάτω, που δίνει πραγματικές απαντήσεις και διέπει τις σχέσεις και την οργάνωση της ζωής. Πρόκειται λοιπόν για μια ξεκάθαρη σύγκρουση. Και η επιλογή της ουδετερότητας σε αυτή τη σύγκρουση αποτελεί συγκεκριμένη πολιτική θέση: υπέρ του πλάνου καταστολής και εκκένωσης της πρότασης Χαρδαλιά.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ “ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ” ΛΥΣΕΙΣ

Όσοι σήμερα καταθέτουν εναλλακτικές προτάσεις, τη στιγμή που τρέχει ένας τεράστιος αγώνας ενάντια στο παραπάνω σχέδιο ανάπλασης από την Περιφέρεια Αττικής, οφείλουν να απαντήσουν σε πολλά ερωτήματα:

– Γιατί στα Προσφυγικά, τη στιγμή που εκατοντάδες οικήματα και χώροι συλλογικής μνήμης αφήνονται να παρακμάζουν στο κέντρο της Αθήνας;

– Γιατί σε μια γειτονιά που η κοινωνική αυτοοργάνωση έχει καταφέρει όλα όσα το κράτος και το κεφάλαιο συστηματικά καταστρέφουν (υγεία, παιδεία, στέγη, τροφή, πολιτισμό, συμμετοχή στα κοινά) με τις πολιτικές τους εδώ και δεκαετίες;

– Γιατί όχι σε οποιαδήποτε άλλη γειτονιά, τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας της Αθήνας αντιμετωπίζει πολύ σοβαρότερα προβλήματα αυτοδιοικητικής παρέμβασης, φροντίδας και στέγασης;

– Γιατί τώρα, αφότου η παράταξη Χαρδαλιά έχει φέρει τη συγκεκριμένη σύμβαση ως τετελεσμένο, με όρους επείγοντος και χωρίς καμιά δυνατότητα κοινής διαβούλευσης;

– Γιατί όχι πριν από την υπογραφή της σύμβασης; Όταν η Σύμβαση έχει ήδη ψηφιστεί από όλα τα μέρη της Περιφέρειας Αττικής ανεξαιρέτως και μάλιστα ομόφωνα από όλους τους συμβούλους που συμμετέχουν στην οικονομική επιτροπή της περιφέρειας, τέτοιες προτάσεις δεν κινούνται σε ουδέτερο έδαφος. Κινούνται πάνω σε μια ήδη διαμορφωμένη πραγματικότητα εκκένωσης.

Το ερώτημα λοιπόν είναι σαφές. Είναι πραγματικές εναλλακτικές ή κεκαλυμμένη στήριξη του ίδιου σχεδίου; Γιατί κάθε πρόταση που δε συγκρούεται μετωπικά με τη Σύμβαση, που προβλέπει την καταστροφή του μεγαλύτερου κοινωνικού εγχειρήματος κοινωνικής κατοικίας στην Ελλάδα και δε ζητά την ακύρωσή της, στην πράξη τη νομιμοποιεί.

ΟΛΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝ. ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ;

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Περιφέρειας έχουν ήδη ψηφίσει τη Σύμβαση. Τώρα που γνωρίζουν το περιεχόμενό της και τις συνέπειές της, τώρα που είναι ενήμεροι για την Κοινότητα των 400 ανθρώπων που διαβιούν και έχουν συγκροτήσει ένα ζωντανό κοινωνικό παράδειγμα μέσα στα Προσφυγικά, θα μπουν μπροστά για την ακύρωσή της; Θα στηρίξουν τα αιτήματα της Κοινότητας; Θα συγκρουστούν με το σχέδιο Χαρδαλιά; Ή θα συνεχίσουν να το στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα, μέσω βελτιώσεων και αντιπροτάσεων;

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 5 ΦΛΕΒΑΡΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ 

Η απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή, κατοίκου και μέλους της Κοινότητας των Προσφυγικών, αναδεικνύει με τον πιο οξύ τρόπο αυτή τη σύγκρουση. Με βασικά αιτήματα την ακύρωση της Σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, καμία εκκένωση της γειτονιάς των Προσφυγικών, την παραμονή όλων των κατοίκων στα σπίτια που διαμένουν και τη συντήρηση και αποκατάσταση των κτηρίων από τους ίδιους τους κατοίκους, με δική τους εργασία και χρηματοδότηση, μέσω της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας, δίνεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα ανυποχώρητου αγώνα μέχρι τέλους. Κάθε μέρος που επιλέγει την αποσιώπηση αυτής της πραγματικότητας, κάνει μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, φέρει βαρύτατη ευθύνη για τη ζωή του απεργού πείνας και θα σηκώσει το ανάλογο κόστος.

ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ – ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ Ν.ΧΑΡΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ Ι.ΚΑΡΑΔΗΜΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ

Δεν αρκούν λοιπόν γενικές τοποθετήσεις για κοινωνική κατοικία ή δημόσια διαχείριση. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο και άμεσο. Θα απαιτήσετε την ακύρωση της σύμβασης; Θα στηρίξετε την παραμονή της Κοινότητας; Θα αναγνωρίσετε τις υπάρχουσες δομές ως κοινωνικό κεκτημένο; Κάθε αποφυγή σαφούς απάντησης τάσσεται υπέρ της σύμβασης Χαρδαλιά.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ 

Το λεγόμενο Εθνικό Μέτωπο, οι θέσεις του οποίου εκφράζονται μέσω της Ι. Καραδήμα, η οποία και ζήτησε την επίσπευση της συζήτησης για τα Προσφυγικά εντός της Περιφέρειας, δεν κρύβεται. Με δηλωμένη πολιτική στρατηγική, στοχοποιεί μετανάστες, πρόσφυγες, αντιφασίστες, αναρχικούς, κομμουνιστές και οποιονδήποτε “αντιφρονούντα” και λειτουργεί ως αιχμή της καταστολής. Η Ι. Καραδήμα προωθεί το σχέδιο Χαρδαλιά, λειτουργώντας ως προμετωπίδα του. Είναι γεγονός ότι τα Προσφυγικά μαζί με άλλες αντιφασιστικές, αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις της αριστεράς και της αντιεξουσίας, πρωτοστατούν στην καμπάνια κλεισίματος των γραφείων του Εθνικού Μετώπου, που βρίσκονται στους Αμπελόκηπους. Το Εθνικό Μέτωπο αποτελεί ένα δίκτυο φασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων, όπως η Προπάτρια, που φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τη Χρυσή Αυγή μετά την κατάρρευσή της.

Με βάση τα παραπάνω, είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο το γιατί ένα νεοναζιστικό – φασιστικό μόρφωμα, όπως το Εθνικό Μέτωπο, πρωτοστατεί στην καταστολή και εκκένωση των Προσφυγικών και της Κοινότητάς τους. Από την άλλη, δυνάμεις όπως η Λαϊκή Συσπείρωση, που δεν επιλέγουν την ένοχη σιωπή, επιλέγουν μια άλλη μορφή αποστασιοποίησης. Οι δηλώσεις της περιφερειακής συμβούλου Κ. Γεράκη, ενέχουν καταρχάς κάποια θετικά σημεία για τον αγώνα των 400 και πλέον κατοίκων των Προσφυγικών (ανάμεσά τους ντόπιοι, μετανάστες, πολιτικοί πρόσφυγες και ευάλωτες ομάδες), αφού αναδεικνύουν την ιστορική αξία της προσφυγιάς και της αντιφασιστικής μνήμης απέναντι στους σχεδιασμούς εξευγενισμού από την πλευρά της περιφέρειας και προκρίνουν συγκεκριμένες κοινωνικές χρήσεις (στέγαση της εργατικής τάξης, στήριξη ασθενών, γυναικών, διατήρηση της ιστορικής μνήμης, χώροι πρασίνου δωρεάν κλπ).

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι προτάσεις της Κ.Γεράκη – και ακόμη περισσότερες – υλοποιούνται ήδη εδώ και 16 χρόνια, μέσω της πρωτοβουλίας της κοινωνικής αυτοοργάνωσης των κατοίκων των Προσφυγικών. Αν μια τέτοια πρόταση συνέβαινε στην περίοδο του 2000, όταν το ελληνικό κράτος επιχείρησε να κατεδαφίσει τα Προσφυγικά και στη θέση τους να χτιστεί υπόγειο πάρκινγκ και εμπορικό κέντρο, δε θα είχαμε λόγο να διαφωνήσουμε. Τι σημαίνει, όμως, η πρόταση αυτή στο σήμερα, όταν οι προτάσεις αυτές ήδη υλοποιούνται από την ίδια την κοινωνία και μάλιστα χωρίς την παρέμβαση κράτους και ιδιωτικού κεφαλαίου;

Πίσω από τις θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης κρύβεται μια μεγάλη αντίφαση. Δηλώνει πως διαφωνεί με τη σύμβαση, εντούτοις όμως συμφωνεί, αφού την έχει προσυπογράψει και μάλιστα ζητά την επίσπευση της υλοποίησής της. Είναι ξεκάθαρο ότι οι θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης με τις θέσεις του Χαρδαλιά και του Εθνικού Μετώπου, δεν ταυτίζονται και βρίσκονται σε αντίθετη κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή, όμως, μην παίρνοντας σαφή θέση πάνω στα επίκαιρα ερωτήματα επί του υπαρκτού πεδίου, η Λαϊκή Συσπείρωση μεταθέτει τη σύγκρουση από το κεφάλαιο και το κράτος, στην ίδια την κοινωνία, στους από τα κάτω και στις κοινωνικές πρωτοβουλίες τους. Αντί να αντιπαρατεθούν με το σχέδιο εκκένωσης, προτείνουν κρατική διαχείριση εκεί που ήδη υπάρχει η κοινωνική διαχείριση. Αντί να σταθούν στο πλευρό της Κοινότητας, ασκούν αντιπολίτευση σε αυτήν. Έτσι, γίνεται αντιληπτό πως μια τέτοια θέση είναι πιθανόν να αποτελέσει ένα επιπλέον όχημα, μέσα από το οποίο θα εφαρμοστεί η πρόταση Χαρδαλιά.

ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ ΜΕ ΚΑΘΑΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ

Κάθε πολιτική δύναμη της Περιφέρειας οφείλει:

• Να πάρει θέση χωρίς υπεκφυγές
• Να τοποθετηθεί πάνω στα συγκεκριμένα αιτήματα, όπως εκφράζονται και μέσω της απεργίας πείνας
• Να επιλέξει πλευρά: με την κοινωνία από τα κάτω ή με το κράτος και το κεφάλαιο – με την αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση ή με τον κρατικό και καπιταλιστικό έλεγχο – με τους κατοίκους ή με τις εκκενώσεις;

Τα Προσφυγικά δεν είναι ένας χώρος προς αξιοποίηση, εξευγενισμό, «ανάπλαση» και εκμετάλλευση. Δεν είναι ένας έδαφος πρόσφορο για πολιτικά παιχνίδια προς ικανοποίηση αφενός των ακροδεξιών ακροατηρίων μέσω του δόγματος “νόμος και τάξη” και αφετέρου των φιλελεύθερων ακροατηρίων μέσω της διέγερσης των κοινωνικών αντανακλαστικών τους περί δήθεν κοινωνικής κατοικίας και άκουσον άκουσον ξενώνων φιλοξενίας των συνοδών των ασθενών του υποστελεχωμένου και με ακραίες ελλείψεις νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” (όπως άλλωστε όλα τα νοσοκομεία της χώρας υπό την πλήρη εφαρμογή της στρατηγικής του καθεστώτος Μητσοτάκη). Είναι ένα πεδίο που συγκρούονται δύο διαφορετικοί τρόποι οργάνωσης της ζωής και σε αυτή τη σύγκρουση δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες.

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΑΠΡΙΛΗ, ΣΤΙΣ 14.30, ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΑΘΗΝΑΣ 63), ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ!

Εκδήλωση – συζήτηση: Τι υπερασπίζεται η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών με την ίδια της τη ζωή;

Την Τρίτη 21 Απριλίου στις 19:00, στο Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης στο Γκάζι, καλούμε σε ανοιχτή ενημερωτική εκδήλωση για τον αγώνα των κατοίκων και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας με αιχμή την απεργία πείνας από 05/02 του Αριστοτέλη Χαντζή μέχρι θανάτου, με αιτήματα:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Οι ομιλητές και οι ομιλήτριες της εκδήλωσης, που φέρουν διαφορετικές ιδιότητες, προέρχονται από ένα πολυποίκιλο φάσμα υποβάθρων, κοινωνικών αντιστάσεων και ειδικοτήτων, θα επιχειρήσουν να εκφράσουν διαλεκτικά και υπό ένα ολιστικό πρίσμα τα επίδικα, τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα ενός αγώνα που πραγματώνεται για το δίκαιο και την υπεράσπιση της ζωής.

Ο αγώνας που δίνεται αυτή τη στιγμή από την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και μέσω της απεργίας πείνας από 5/2/26 του Αριστοτέλη Χαντζή, δεν αφορά μονοδιάστατα την επιβίωση της ίδιας της κοινότητας και των ανθρώπων της, αλλά θέτει επί τον τύπον των ήλων καίρια ερωτήματα του σύγχρονου κόσμου μας: Τι πόλη θέλουμε; Τι κοινωνία θέλουμε; Πώς φανταζόμαστε την σχέση κράτους-θεσμών και κοινωνίας; Πώς ορίζονται σήμερα οι έννοιες κοινωνική αυτονομία, αυτοθέσμιση, αυτοδιοίκηση; Και το πιο κρίσιμο από όλα :Σε ένα τοπικό και διεθνές περιβάλλον, όπου τα κράτη, οι θεσμοί και οι άνθρωποι μετασχηματίζονται για να ανταπεξέλθουν σε ένα δυστοπικό περιβάλλον κρίσεων και παγκοσμιοποιημένου πολέμου, οι κοινωνίες μας πραγματικά μπορούν; Και αν ναι, πώς; Με ποια κοινωνικά φαντασιακά και ποια κοινωνικά παραδείγματα;

Ομιλητές – Ομιλήτριες:

Γιάννης Μάγγος, πατέρας του Βασίλειου
Άννυ Παπαρούσσου – Δικηγόρος
Τάσης Παπαϊωάννου, ομότιμος καθηγητής αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ
Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις
Πολιτιστικός Σύλλογος “Παύλος Killah P Φύσσας”
Στέλιος Λογοθέτης, χημικός μηχανικός, πρώην Δήμαρχος Νίκαιας και Πειραιά
Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος
Γιώργος Τσεκούρας, Δρόμοι για την Ελευθερία
Ηλίας Σκόπας, αγροτικό κίνημα
Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών
Αριστοτέλης Χαντζής – Μέλος & Κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και απεργός πείνας από 5/2/2026 μέχρι θανάτου
Την εκδήλωση συντονίζει ο Νίκος Δασκαλοθανάσης, Kαθηγητής ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

Επιτροπή για την Ανάδειξη και την Υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και της Συλλογικής τους Μνήμης

Μail: sykapro_squat@riseup.net | Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Instagram: @sykapro | Twitter: @Prosfygika

The post Η «ανάπλαση» των Προσφυγικών: Η σύγκρουση δύο κόσμων & ένα καθαρό πολιτικό δίπολο first appeared on Aυτολεξεί.

1. Τα Προσφυγικά είναι ετοιμόρροπα

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι απολύτως εντάξει στατικά. Εσωτερικά συντηρούνται διαρκώς από τους κατοίκους εδώ και δεκαετίες. Η επιπλέον συντήρηση που χρειάζονται είναι εξωτερική για την ποία υπάρχει ήδη πλάνο από την Κοινότητα.

2. Τα Προσφυγικά είναι εγκαταλελειμμένα, κανείς δεν μένει εκεί

Όχι. Τα Προσφυγικά δεν είναι εγκαταλελειμμένα, εκεί κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι. Άνθρωποι από-τα-κάτω, τόσο ελληνικής καταγωγής όσο και 27 διαφορετικών εθνικοτήτων που υμβιώνουν αρμονικά. Με το πλάνο που έχει εκδώσει η Περιφέρεια Αττικής, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποστούν βίαιη εκκένωση και θα βρεθούν στον δρόμο.

3. Στα Προσφυγικά μένουν μόνο αναρχικοί

Όχι. Στα Προσφυγικά μένουν άνθρωποι πολλών και διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, μεταξύ των οποίων και αναρχικοί/ες.

4. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί ανομία και επιθετικότητα

Όχι. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αρμονική συμβίωση εκατοντάδων διαφορετικών ανθρώπων και η αλληλεγγύη. Η μόνη επιθετικότητα που υπάρχει στη γειτονιά είναι από την αστυνομία, που έχει προβεί σε κατασταλτικές επιθέσεις πολλές φορές, πνίγοντας με χημικά τη γειτονιά και χωρίς να υπολογίζουν ούτε τα 50 παιδιά (από 4 μηνών μέχρι 17 χρονών), τους ηλικιωμένους και τους άρρωστους, ούτε και τους ασθενείς και τους εργαζόμενους του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” και του νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ, που βρίσκονται ακριβώς δίπλα.

5. Στα Προσφυγικά μένουν χρήστες ουσιών και γίνεται διακίνηση ναρκωτικών

Όχι. Καμία διακίνηση ουσιών δεν γίνεται στα Προσφυγικά, καθώς το 2010 οι κάτοικοι οργανώθηκαν ακριβώς πάνω στην ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι ναρκομαφίες, τις οποίες εκδίωξαν από τη γειτονιά με πολύ μεγάλο αγώνα. Στο Καταστατικό Πλαίσιο της Κοινότητας, που συγκροτήθηκε εκείνη την περίοδο, μεταξύ άλλων, δεν επιτρέπεται η εμπορία ουσιών. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι παρ’ όλο που στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ στεγάζεται μονάδα του ΟΚΑΝΑ, η συγκεκριμένη είναι η μόνη μονάδα απ’ έξω από την οποία δεν γίνεται διακίνηση από ναρκομαφίες, γιατί οι κάτοικοι περιφρουρούν τη γειτονιά και δεν το επιτρέπουν. Όσο για τα άτομα που είναι χρήστες και χρήστριες ουσιών, η Δομή Υγείας της Κοινότητας σε συνεργασία με δομές του 18άνω, ψυχιάτρους και ψυχολόγους, φροντίζουν για την απεξάρτησή τους.

6. Το κράτος θέλει να κάνει κοινωνικές κατοικίες στα Προσφυγικά

Όχι. Το κράτος στοχευμένα αποσιωπεί ότι τα Προσφυγικά είναι ήδη κοινωνικές κατοικίες εδώ και δεκαετίες, καθώς μένουν άνθρωποι από πολλές ευάλωτες ομάδες (ηλικιωμένοι/ες ασθενείς, άστεγοι/ες, άνθρωποι με ψυχικό πόνο, πρόσφυγες, μετανάστες/τριες, μονογονεϊκές οικογένειες, παιδιά). Το κράτος θέλει να εκμεταλλευτεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά φιλέτα στο κέντρο της Αθήνας και να “εξευγενίσει” ολόκληρη τη γειτονιά των Αμπελοκήπων, μετατρέποντας την περιοχή σε τουριστικό οικόπεδο και ανεβάζοντας το κόστος ζωής, γεγονός που θα επηρεάσει τη ζωή όλων των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.

7. Το κράτος θέλει να κάνει δομές φιλοξενίας για τους συγγενείς των θεραπευόμενων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”

Όχι. Στα Προσφυγικά υπάρχουν ήδη Δομές Φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών, τις οποίες έχουν φτιάξει οι ίδιοι οι κάτοικοι σε συνεργασία με τον Σύλλογο Εργαζομένων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”. Το κράτος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους, εφόσον υπάρχουν αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία κράτους και εκκλησίας πέριξ του νοσοκομείου. Κάποια από αυτά είναι αναξιοποίητα και κάποια τα εκμεταλλεύονται, αισχροκερδώντας σε βάρος ανθρώπων σε ανάγκη. Φυσικά στην απαξίωση των ζωών των ασθενών προστίθεται η υποστελέχωση και η υποβάθμιση των νοσοκομείων και η ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Επομένως, το μόνο που ενδιαφέρει το κράτος είναι να εκδιώξει τους κατοίκους των Προσφυγικών, χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά.

8. Το κράτος θέλει να δώσει 15 εκατομμύρια για τα Προσφυγικά γιατί νοιάζεται για την πολιτιστική και εθνική κληρονομιά

Όχι. Το κράτος δεν νοιάζεται για την πολιτιστική και εθνική κληρονομιά. Νοιάζεται μόνο για έργα βιτρίνας. Το κράτος είναι αυτό που εκδίωξε τους περισσότερους από τους πρώτους κατοίκους των Προσφυγικών, στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, με αναγκαστική απαλλοτρίωση των σπιτιών τους. Στη συνέχεια, δημιούργησε μια γειτονιά–φάντασμα και άφησε σκόπιμα τα κτήρια και τον περιβάλλοντα χώρο να ρημάζουν. Η Τεχνική Δομή των Προσφυγικών είναι αυτή που εδώ και χρόνια συντηρεί τα κτήρια, προστατεύοντάς τα από τη φθορά του χρόνου και ολόκληρη η κοινότητα διατηρεί τα Προσφυγικά ως μνημείο ζωντανής ιστορίας και μνήμης, με τη διοργάνωση δεκάδων εκδηλώσεων μέσα στα χρόνια και τη συνεργασία με πολιτιστικούς φορείς και συλλόγους της γειτονιάς και ευρύτερα. Τέλος, η Κοινότητα έχει αποφασίσει και σχεδιάσει την εξωτερική αποκατάσταση και συντήρηση των κτηρίων, με δική της εργασία και χρήματα, τα οποία φυσικά δεν θα είναι σε καμία περίπτωση 15 εκ., οπότε επιβεβαιώνουμε ότι πρόκειται για μεγάλη μπίζνα…

9. Τα Προσφυγικά είναι ένα γκέτο, κλειστό και περιχαρακωμένο και δεν μπορεί κάποιος να πάει

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι μια ανοιχτή ζωντανή γειτονιά που παράγει πολιτιστικό, πολιτικό και κοινωνικό έργο, όχι μόνο για τους κατοίκους της, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί τα Προσφυγικά οποιαδήποτε στιγμή, σε μία από τις προγραμματισμένες ξεναγήσεις που γίνονται κάθε τόσο, σε κάποια δράση μιας από τις 22 αυτοοργανωμένες δομές της, για να παρακολουθήσει ταινίες από τη Δομή Σινεμά, για να πιει καφέ στο συλλογικό καφενείο κάθε Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή, για να επισκεφθεί τον Αυτοοργανωμένο Φούρνο, για να παρακολουθήσει την ανοιχτή Συνέλευση των κατοίκων.

10. Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση λίγων περιθωριακών ατόμων

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση όλων μας. Είναι ένα μοναδικό εγχείρημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που έχει γίνει αντικείμενο έρευνας και μελέτης από πανεπιστήμια ως ένα αξιόλογο μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης, το οποίο μπορεί να αποτελέσει έμπνευση και σε άλλες γειτονιές για να αυτοοργανωθούν. Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής.

+1 μύθος…
11. Καλά όλα αυτά, αλλά στο τέλος τα Προσφυγικά θα τα πάρει το κράτος

Όχι! Με τίποτα. Τα Προσφυγικά θα παραμείνουν στο σύνολο των κατοίκων τους, σε ολόκληρη την κοινωνία, στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών που παίρνει την ευθύνη και θα σηκώσει το κόστος αυτού του αγώνα. Η Κοινότητα αυτή μετράει 16 χρόνια ζωής, μετράει 22 αυτοοργανωμένες δομές, μετράει πάνω από 27 εθνικότητες και αντίστοιχες γλώσσες, μετράει πολλές θρησκείες, μετράει αμέτρητες ώρες συνελεύσεων, μετράει ζωές πολλών ανθρώπων οι οποίες “μετράνε” μέσα σε αυτά τα 14,5 στρέμματα πολύ περισσότερο από όσο “μετράνε” μέσα στα κρατικά κτήρια, στα σύνορα ή στα νερά του Αιγαίου, μετράει πολλά γέλια παιδιών, μα κυρίως μετράει τα άστρα ενός ουρανού που ονειρεύτηκαν πολλοί άνθρωποι πολλών εποχών και πολλών γεωγραφιών.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ #saveprosfygika ΚΑΛΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ, ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΧΑΘΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ° ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΨΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ.

Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της κοινότητας των προσφυγικών που εκφράζονται μέσω της απεργίας πείνας:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
Επιτροπή για την υπεράσπιση και την ανάδειξη της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και της συλλογικής τους μνήμης

———————————————————————————-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

H Συνέλευση & η Κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

ΒΙΝΤΕΟ: Συνέντευξη Τύπου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας – Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας

The post 10+1 ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΤΗΣ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ. Εσύ το ήξερες; first appeared on Aυτολεξεί.

Τα προσφυγικά μαζί με την Επιτροπή για την ανάδειξη και την υπεράσπιση της Κοινότητας και της συλλογικής της μνήμης, καθώς επίσης μαζί με τους αλληλέγγυους με την Κοινότητα δικηγόρους της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας Κώστα Παπαδάκη και Παναγιώτη Αντωνίου πραγματοποίησαν συνέντευξη τύπου στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών με θέμα την επικείμενη εκκένωση των Προσφυγικών, το πλάνο υπεράσπισης της Κοινότητας και τη στήριξη στον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή. Στη συνέντευξη παρεμβαίνουν η δικηγόρος Άννυ Παπαρρούσου, οι ομότιμοι καθηγητές της Σχολής αρχιτεκτόνων ΕΜΠ Τάσης Παπαϊωάννου και Σταύρος Σταυρίδης και η αρχιτεκτόνισσα, από την “Ενωτική πρωτοβουλία κατά των πλειστηριασμών”, Τόνια Κατερίνη. Βιντεοσκόπηση συνέντευξης: omniatv.com.

Το καλοκαίρι του 2025, υπογράφηκε προγραμματική Σύμβαση μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής, ως κύριου φορέα του έργου, του Υπουργείου Πολιτισμού και της Δ.ΥΠ.Α., που προβλέπει την υποτιθέμενη “ανάπλαση-αποκατάσταση” των τεσσάρων πρώτων μπλοκ πολυκατοικιών των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας.

Με βάση το χρονοδιάγραμμα της Σύμβασης, η Κοινότητα εκτιμά την άμεση έξωση και εκδίωξη των 400 και πλέον κατοίκων από τις πολυκατοικίες των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας εντός των επόμενων μηνών.

Η Κοινότητα δηλώνει ότι δεν θα παραχωρήσει σπιθαμή γης στο καθεστώς και στις εταιρείες του και έχει πάρει την απόφαση να υπερασπιστεί μέχρι τέλους την κοινωνική της πρόταση, τους ανθρώπους της, τις δομές της και την ιστορική της μνήμη, και στο πλαίσιο αυτό το μέλος της Αριστοτέλης Χαντζής έχει ξεκινήσει απεργία πείνας μέχρι θανάτου από τις 5 Φεβρουαρίου.

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών & Επιτροπή για την ανάδειξη και την υπεράσπιση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και της συλλογικής τους μνήμης

Οι αυτόνομες αστικές κοινότητες είναι ανάσα οξυγόνου και πολιτικής ενδυνάμωσης στην πόλη, γι’ αυτό καλούμε όλες και όλους τους κατοίκους να τις υπερασπιστούν!

Ακολουθεί η ανακοίνωση και τα αιτήματα του απεργού πείνας:

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ – Μήνυμα προς την κοινωνία, την οικογένειά μου, τις φίλες και τους φίλους μου:

Ονομάζομαι Αριστοτέλης Χαντζής, ως μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, προχωράω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου αναγνωρίζοντας σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ως κοινωνικές κατοικίες και ως δομή αλληλεγγύης για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ως μια οργανωμένη κοινότητα αγώνα.

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι μέρος της συνολικής επίθεσης του κράτους και του καπιταλισμού στον κόσμο της κοινότητας, της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και των κοινωνικών αντιστάσεων.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών γεννήθηκε την περίοδο του 2010, μια περίοδο που η ελλαδική κοινωνία βρισκόταν συνεχώς στο δρόμο, σε συνελεύσεις στις πλατείες και σε δομές αλληλεγγύης προσπαθώντας να βρει μια λύση ζωής απέναντι στην μπότα του καθεστώτος των μνημονίων. Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι κομμάτι και συνέχεια αυτού του κινήματος, και ως τέτοια συνεχίζει να συμμετέχει στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Το κράτος, όσες κυβερνήσεις πέρασαν, μεθόδευσε την εγκατάλειψη και την υποβάθμιση των Προσφυγικών, ως πάγια τακτική πριν την επέλαση του εξευγενισμού. Μέσα σε αυτά τα χρόνια χρησιμοποίησε κάθε ανήθικο μέσο για τον σκοπό της κερδοσκοπίας ιδιωτών, εργολάβων, εταιριών και την ενίσχυση του πολιτικού πελατολογίου περιφερειαρχών, δημοτικών αρχόντων και της κυβέρνησης. Αν δεν υπήρχε η κοινότητα να φροντίζει τα κτήρια των Προσφυγικών όλα αυτά τα χρόνια, θα είχαν γκρεμιστεί προ πολλού.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί κοινωνική πρόταση απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που μας σπρώχνουν τα κράτη και ο καπιταλισμός. Έχουμε χτίσει 22 δομές αλληλεγγύης για την παιδεία, την υγεία, την τροφή, την κουλτούρα, την τέχνη, την τεχνική υποστήριξη των κατοικιών, την ενδυνάμωση και την συλλογικοποίηση των γυναικών και των θηλυκοτήτων, τον εκδημοκρατισμό της οικογένειας, την συμμετοχικότητα του ατόμου στις κοινές υποθέσεις. Χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας, φιλίας, αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας. Αυτές οι σχέσεις και οι δομές δεν περιορίζονται σε κάποια μέλη αλλά είναι η κοινωνική μας πρόταση για όλη την κοινωνία. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά μέσω των εβδομαδιαίων γενικών συνελεύσεων και των ολομελειακών συνεδρίων.

Στόχος μας είναι η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων. Στόχος μας είναι η δημιουργία του κόσμου της κοινότητας και των δομών αλληλεγγύης που στηρίζουν τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Μέσω της απεργίας πείνας, σας προσκαλώ να δείτε από κοντά αυτήν την κοινότητα, τις δομές αλληλεγγύης και τους κατοίκους της, να γνωριστείτε μαζί μας, να διευρύνουμε τον κόσμο της κοινότητας, να ενώσουμε τις φωνές, την αγωνία μας για τη ζωή και τους αγώνες μας!

Σχετικά με την απεργία πείνας μέχρι θανάτου:

Ως Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών πήραμε την απόφαση να υπερασπιστούμε μέχρι τέλους την κοινωνική μας πρόταση, τους ανθρώπους, τις δομές και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Είναι ξεκάθαρη επιλογή μας και ευθύνη μας να δώσουμε ακόμα και τη ζωή μας για τη συνέχεια της ζωής. Διότι γνωρίζουμε ότι αν τα Προσφυγικά εκκενωθούν, μεγάλη μερίδα από εμάς θα βρεθεί στο δρόμο. Οι ηλικιωμένοι και οι ασθενείς θα πεθάνουν στο δρόμο και τα παιδιά θα χάσουν τη στέγη και σχολεία τους με ανυπολόγιστες συνέπειες για την σωματική ή την ψυχική τους υγεία και την πορεία της ζωής τους. Πάνω σε αυτή τη συλλογική απόφαση υπεράσπισης αποφάσισα εθελοντικά να προχωρήσω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου με ύψιστο σεβασμό προς τη ζωή.

Η μέθοδος που έχω επιλέξει επιτρέπει στον απεργό να έχει μια μακρά απεργία πείνας, ώστε να μπορέσει να υπάρχει το κατάλληλο χρονικό διάστημα για να επικοινωνηθούν τα αιτήματα προς την κοινωνία. Φυσικά γνωρίζω ότι μπορεί να έχω επιπλοκές στην υγεία μου από τις πρώτες μέρες και καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας, όχι τόσο από την ασιτία αλλά από ανακοπή καρδιάς. Επίσης γνωρίζω ότι ακόμα και σε μια νικηφόρα έκβαση, η χρόνια ασιτία μπορεί να μου προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες κυρίως στο νευρικό μου σύστημα, ακόμα και την περίοδο της αποκατάστασης.

Η δίαιτα μου περιλαμβάνει:
Νερό, Τσάι, 10-25 gr Ζάχαρη ημερησίως, 1-1,5 κουταλάκι Αλάτι ημερησίως, Βιταμίνες Β1, Β6, Β12, Μαγνήσιο και Κάλιο.

Τα αιτήματα αυτής της απεργίας πείνας είναι:

1. ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

2. ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

3. ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Αριστοτέλης Χαντζής
Μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας
5/2/2026

The post ΒΙΝΤΕΟ: Συνέντευξη Τύπου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας – Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας first appeared on Aυτολεξεί.

Η κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Έχουν ξεπεράσει τον ένα μήνα οι αγροτικές κινητοποιήσεις στη χώρα μας και η αγωνιστική διάθεση των αγροτών δεν φαίνεται να κάμπτεται εύκολα. Και δεν είναι μόνο ή κυρίως το πρόβλημα των επιδοτήσεων και του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η μεγάλη διάρκεια του αγώνα και το υψηλό αγωνιστικό φρόνημα  δείχνουν ότι ο αγώνας των γεωργών των κτηνοτρόφων, των μελισσοκόμων, των αλιέων και όλων των εργαζόμενων στον πρωτογενή τομέα της παραγωγής είναι ζήτημα επιβίωσης, όπως και οι ίδιοι τονίζουν. Είναι, δηλαδή, περισσότερο φανερός από κάθε άλλη φορά ο κίνδυνος αφανισμού της αγροτικής παραγωγής. Αυτή η διαπίστωση δεν βγαίνει μόνο από την  κραυγή αγωνίας των αγροτών στα μπλόκα. Βγαίνει από τη θλιβερή «πρωτιά» που καταγράφει η παραγωγή γεωργικών προϊόντων της Ελλάδας, καθώς φιγουράρει πρώτη στη λίστα με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) με τις μεγαλύτερες μειώσεις σε όγκο προϊόντων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, για το  2023 φαίνεται ότι η παραγωγή γεωργικών προϊόντων στη χώρα μας μειώθηκε κατά 16%, καταγράφοντας το υψηλότερο ποσοστό σε όλη την ΕΕ. Βγαίνει, επίσης, από τις  χαμηλές τιμές που πωλούν τα προϊόντα τους και στη συνέχεια τα βλέπουν στα σούπερ-μάρκετ σε τριπλάσιες ή και ακόμη πιο ακριβές τιμές. Βγαίνει από το πανάκριβο ρεύμα και το πετρέλαιο που πληρώνουν.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα, που με κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνουν οι αγρότες, είναι που οδηγούν όχι μόνο στην πολύ μεγάλη μείωση των αγροτικών προϊόντων, όπως μας ενημερώνει η Eurostat, αλλά στον διαφαινόμενο αφανισμό της αγροτικής παραγωγής, κάτι που αποτελεί υπαρκτό φόβο όπως φαίνεται από τις αγωνιώδεις εκκλήσεις που κάνουν κάθε μέρα οι αγρότες από τα μπλόκα προς την κυβέρνηση και την κοινωνία. Και η μεν κοινωνία όχι μόνο τους ακούει, αλλά και τους συμπαραστέκεται υποδειγματικά, παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στις μετακινήσεις και παρά τις πρόσκαιρες απώλειες που μπορεί να υπάρχουν σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας. Γιατί νιώθουμε ότι η επιβίωση των αγροτών και η συνέχιση και βελτίωση της παραγωγής προϊόντων δεν είναι ένα συντεχνιακό αίτημα του αγροτικού κλάδου. Είναι θέμα που αφορά  το παρόν και το μέλλον του τόπου.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι η απάθεια και η αδιαφορία της κυβέρνησης μπροστά στον επερχόμενο αφανισμό. Και αυτό φαίνεται όχι μόνο από την αδιαλλαξία, τον αυταρχισμό, τις απειλές, τις προσπάθειες πρόκλησης κοινωνικού αυτοματισμού, τις διώξεις και άλλους ύπουλους τρόπους με τους οποίους επιχειρεί να διασπάσει τον αγώνα τους. Φαίνεται και από τη στάση που τηρεί απέναντι στην καταστροφική για την αγροτική  παραγωγή -και όχι μόνο-συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την MERCOSUR, η οποία θα επιταχύνει τον αφανισμό. Γιατί μια από τις βασικές επιδιώξεις αυτής της συμφωνίας είναι η κατάργηση της μικρής και μεσαίας αγροτικής παραγωγής και η προώθηση μιας βιομηχανοποιημένης, κεφαλαιοκεντρικής παραγωγής και το εμπορίας προϊόντων από μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, όπως οι ADM, Bunge, Cargill, Louis–Dreyfus, Lactalis, JBL κ.λπ. (στις υπόλοιπες αρνητικές επιπτώσεις της συμφωνίας ΕΕ και Mercosur θα αναφερθούμε πιο κάτω). Το μόνο σημείο στο οποίο η κυβέρνηση έχει δίκιο, είναι ότι το πρόβλημα της εγκατάλειψης της αγροτικής παραγωγής είναι διαχρονικό, αφού όλες οι κυβερνήσεις, ιδιαίτερα μετά από την μεταπολίτευση αδιαφόρησαν για την οργάνωση και ενίσχυση του αγροτικού τομέα και παράλληλα, έκαναν πολιτικά παιχνίδια με τις ευρωπαϊκές αγροτικές επιδοτήσεις.

Βέβαια παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν οι αγρότες και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες Σύμφωνα με την έκθεση της Eurostat, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, μόνο στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία, σημειώθηκε αύξηση αγροτικών προϊόντων. Στις υπόλοιπες χώρες υπήρξαν μειώσεις, με τις πιο έντονες να είναι στην Ελλάδα (-16%), την Εσθονία, τη Λετονία, την Ισπανία (η καθεμία -9%) και τη Σουηδία (-8%). Παράλληλα έχει γίνει σαφές σε όλους τους ευρωπαίους αγρότες ότι πιθανή συμφωνία ΕΕ και MERCOSUR, εκτός των υπολοίπων αρνητικών συνεπειών (οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών) θα πλήξει ανεπανόρθωτα την πλειοψηφία των αγροτικών προϊόντων και θα προκαλέσει κινδύνους ακόμη και αφανισμού ορισμένων κλάδων. Αυτός είναι ο λόγος που αγρότες πολλών ευρωπαϊκών χωρών έχουν αρχίσει κινητοποιήσεις.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια γενικευμένη κρίση και στον αγροτικό τομέα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη.

Το κίνημα των αγροτών MST στη Βραζιλία και η αγροτική μεταρρύθμιση

Μια παρόμοια κατάσταση κρίσης στον αγροτικό τομέα βίωνε η Βραζιλία, την δεκαετία του 1980. Την κρίση είχε επιδεινώσει το δικτατορικό καθεστώς που επί μια εικοσαετία, από τον Απρίλιο του 1964, εξουσίαζε στη χώρα. Το 1984, αγρότες, αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα πήραν την πρωτοβουλία να οργανώσουν ένα κίνημα, το οποίο παράλληλα  με τον αγώνα για τον εκδημοκρατισμό της χώρας θα αγωνίζονταν για μια δημοκρατική αγροτική μεταρρύθμιση. Στην πρώτη συνάντηση που έγινε στις 22 Ιανουαρίου 1984, στην πόλη Cascavel (πολιτεία Paraná), ήταν παρόντα λιγότερο από 100 άτομα, τα οποία αποφάσισαν να ιδρύσουν το MST, το οποίο παρά την κρατική βία και την τρομοκρατία των πολυεθνικών της αγροβιομηχανίας εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο λαϊκό κίνημα των αγροτών στη Βραζιλία και ένα από τα μεγαλύτερα στη Λατινική Αμερική.

Το κίνημα αυτό με την ίδρυσή του, ανάμεσα στους άλλους, έθεσε δύο πολύ βασικούς στόχους: Το σχεδιασμό μιας πραγματικά λαϊκής αγροτικής μεταρρύθμισης και τον αγώνα για την εφαρμογή της. Την αναλυτική πρόταση για μια αγροτική μεταρρύθμιση, που θα είναι σε όφελος όλου του λαού και ταυτόχρονα θα προστατεύει το φυσικό περιβάλλον, την κατέθεσε γραπτά στην κυβέρνηση και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει σταματήσει να  διεκδικεί την θεσμική κατοχύρωσή της από όλες τις κυβερνήσεις. Παράλληλα οργανώνει ποικιλόμορφους αγώνες για να την επιβάλλει στην πράξη, οι οποίοι (αγώνες) παρά την  τρομοκρατία και καταστολή και από το κράτος, από τις πολυεθνικές και από τους τσιφλικάδες έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα, όπως θα δούμε στη συνέχεια. (Ακολουθεί μια πολύ περιληπτική παρουσίαση της  μεταρρύθμισης).

Λαϊκή Αγροτική Μεταρρύθμιση (Reforma Agrária Popular)¹

Η Λαϊκή Αγροτική Μεταρρύθμιση δεν αφορά μόνο όσους καλλιεργούν τη γη αλλά και την ανάγκη παραγωγής υγιεινής τροφής για ολόκληρο τον πληθυσμό. Ο αγώνας για καθιέρωσή της συνεπάγεται σύγκρουση με τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, που είναι υπεύθυνες για την παραγωγή φυτοφαρμάκων, γενετικά τροποποιημένων σπόρων και την εξάντληση των φυσικών πόρων. Διότι οι συνέπειες του περιβαλλοντικά καταστροφικού μοντέλου που επιβάλλουν οι πολυεθνικές γίνονται σταδιακά αισθητές από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Με την αγροτική μεταρρύθμιση πρωταρχικός στόχος των αγροτών έγινε η παραγωγή υγιεινών τροφίμων, απαλλαγμένων από φυτοφάρμακα και γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ), για όλο τον πληθυσμό, εφαρμόζοντας την αρχή της διατροφικής κυριαρχίας.

Όμως, η λαϊκή αγροτική μεταρρύθμιση υπερβαίνει κατά πολύ τα παραγωγικά ζητήματα. Στοχεύει, παράλληλα, στη δημιουργία νέων ανθρώπινων, κοινωνικών και έμφυλων σχέσεων, στην διασφάλιση της πρόσβασης στην εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα στις αγροτικές περιοχές, ενώ παράλληλα στοχεύει στην οικοδόμηση αυτόνομων μορφών συνεργασίας μεταξύ των εργαζομένων που ζουν στην ύπαιθρο, όπως και στις αστικές περιοχές.

Σε αυτό το πλαίσιο τα βασικά σημεία για το πρόγραμμα της αγροτικής μεταρρύθμισης του MST είναι:

1. Εκδημοκρατισμός της πρόσβασης στη γη και σε όλους τους φυσικούς πόρους.

2. Διασφάλιση και διατήρηση των φυσικών πόρων, του νερού, της βιοποικιλότητας (πανίδα και χλωρίδα), των ορυκτών και των ενεργειακών πηγών ως δημοσίων αγαθών.

3. Παραγωγή υγιεινών προϊόντων διατροφής χρησιμοποιώντας αγροοικολογικές τεχνικές, απαλλαγμένες από φυτοφάρμακα και γενετικά τροποποιημένους σπόρους.

4. Οι σπόροι αποτελούν φυσική κληρονομιά και δεν μπορεί να υπάρξει ιδιωτική ιδιοκτησία ή οικονομικός έλεγχος πάνω τους. Προσπάθεια μας είναι να διατηρηθούν, να πολλαπλασιαστούν και να κοινωνικοποιηθούν οι αυτοφυείς και παραδοσιακοί σπόροι.

5. Ανάπτυξη της συνεργατικής παραγωγής ενέργειας, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες των περιφερειών, των δήμων και των κοινοτήτων, με διαφορετικές πηγές ανανεώσιμων πόρων που καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες του λαού.

6. Διασφάλιση της πρόσβασης σε πολιτιστικά αγαθά για τον αγροτικό πληθυσμό, καθώς και το δικαίωμα σε ποιοτική και δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, που θα στοχεύει στην τεχνική, επιστημονική και πολιτική κατάρτιση από κριτική οπτική γωνία της πραγματικότητας και του κοινωνικού πλαισίου.

7. Η ύπαιθρος θα πρέπει να είναι ένας τόπος ευημερίας, απαλλαγμένος από βία, που να διασφαλίζει ότι ο αγροτικός πληθυσμός έχει ευκαιρίες και συνθήκες για μια αξιοπρεπή ζωή, με τα εργασιακά δικαιώματα εγγυημένα και τις εργασιακές σχέσεις να βασίζονται στη συνεργασία και την καταπολέμηση της ταξικής αποξένωσης. Ταυτόχρονα, λαμβάνει υπόψη ότι η πρόσβαση στη γη και τους καρπούς της πρέπει να εγγυώνται την επιβίωση και την διατροφική ανεξαρτησία.

Η οργάνωση του MST, οι καταλήψεις και οι αγώνες

Στο Πρώτο Εθνικό Συνέδριο του MST, τον Ιανουάριο του 1985, το κίνημα των ακτημόνων αποφάσισε να δράσει με τα συνθήματα «H Γη ανήκει σε όσους την καλλιεργούν» και «Η κατάληψη είναι η μόνη λύση». Πέντε μήνες αργότερα, 2.500 οικογένειες συμμετείχαν σε 12 καταλήψεις μεγάλων κτημάτων στην πολιτεία της Σάντα Καταρίνα. Από τη χρονιά εκείνη και για  42 χρόνια οι καταλήψεις γης και υποδομών που αξιοποιούνται για κοινωνικούς σκοπούς έχουν πολλαπλασιαστεί. Στις εκτάσεις των καταλήψεων δημιουργούνται οικισμοί, όπου κατοικούν χιλιάδες οικογένειες που οργανώνουν ποικίλες αγροτικές δραστηριότητες (γεωργικές και κτηνοτροφικές) παράγοντας μεγάλη ποικιλία προϊόντων. Οι καταλήψεις γίνονται με αγώνες, εμπνέονται από τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και αφετηριακή αξία έχουν την ιδέα ότι η γη είναι κοινό αγαθό και πρέπει να αξιοποιείται σε όφελος όλης της κοινωνίας. Η λειτουργία των καταλήψεων στηρίζεται στην αυτοδιαχείριση και για το λόγο αυτό μοναδικός θεσμός λήψης αποφάσεων είναι η Συνέλευση στην οποία μπορούν να πάρουν μέρος όσοι και όσες ζουν μέσα στην κατάληψη.

Σήμερα, οι καταλήψεις του MST στη Βραζιλία φτάνουν περίπου τις 2.000 και έχουν επεκταθεί σε 24 από τις 27 πολιτείες της χώρας. Στις καταλήψεις ζουν 470.000 αγροτικές οικογένειες και περισσότερο από 1.500.000 άνθρωποι, ενώ υπάρχουν 185 συνεταιρισμοί, 1.900 ενώσεις, 120 αγροτικές επιχειρήσεις, σχολεία και άλλες κοινωνικές υποδομές.  

Βέβαια αυτές οι επιτυχίες ήλθαν με πολύ σκληρούς και αιματηρούς αγώνες. Το κράτος οι πολυεθνικές των τροφίμων και της αγροβιομηχασνίας όπως και πιο μεγάλοι γαιοκτήμονες δεν ήταν δυνατό να αποδεχτούν ως νόμιμες τις καταλήψεις και όλα αυτά τα χρόνια επιχειρούν με πολύ σκληρή καταστολή να τις σταματήσουν.  Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις καταστολής είναι η δολοφονία 21 αγροτών, στις 17 Απριλίου 1996, στην κατάληψη  Μαξαχέιρα στην Κουριονόπολις, κοντά στο Ελντοράντο ντο Καράχας, όπου  ζουν 3.500 οικογένειες. Η πολύνεκρη αυτή καταταστολή έγινε από 155 αστυνομικούς που επιχείρησαν να εκκενώσουν την κατάληψη.

Πρόσφατα, τον Αύγουστο του 2024 είχα και προσωπική εμπειρία (είχα κάνει και σχετικό δημοσίευμα) από επίθεση μπράβων των τσιφλικάδων στην  κατάληψη Dom Pedro, στην κοινότητα Cajamar, πενήντα χιλιόμετρα από την πόλη του Σάο Πάολο. Εκεί οι «λατιφουντίτες», όπως τους αποκαλούν οι ντόπιοι, μπήκαν νύχτα στην κατάληψη και κατέστρεψαν όλες τις εγκαταστάσεις της βιοτεχνίας για την επεξεργασία και τυποποίηση  προϊόντων μανιόκας, (αγροτικό προϊόν της Βραζιλίας) προκειμένου να αναγκάσουν τους αγρότες να φύγουν. Η συνέλευση όμως της κατάληψης αποφάσισε να καλέσει αλληλέγγυους και να κατασκευάσει εκ νέου τις εγκαταστάσεις, κάτι που έγινε με μεγάλη επιτυχία

Η μεγάλη κοινωνική προσφορά των καταλήψεων του MST έχει σαν αποτέλεσμα την πάνδημη αποδοχή τους από την κοινωνία. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της εφημερίδας Sem Terra, το 85% των πολιτών στηρίζει τις καταλήψεις, ενώ το 94% θεωρεί δίκαιο τον αγώνα του MST για αγροτική μεταρρύθμιση,

Η θέση του MST για τη συμφωνία ΕΕ – MERCOSUR 

Σε διεθνή συνάντηση στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στις 15 Νοεμβρίου του 2024, το MST κατήγγειλε το σχέδιο της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου, ανάμεσα στην ΕΕ και τη MERCOSUR επισημαίνοντας ανάμεσα στα άλλα ότι είναι μια συμφωνία που θα ενισχύσει την αποβιομηχάνιση των χωρών του παγκόσμιου νότου. Ταυτόχρονα οι μικρές και μεσαίες ευρωπαϊκές εκμεταλλεύσεις θα εκτεθούν έτσι σε αθέμιτο ανταγωνισμό και θα πληγούν από τις εισαγωγές φθηνών και, συχνά, τοξικών προϊόντων από τους γίγαντες της βιομηχανικής γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

Όσον αφορά το φυσικό περιβάλλον θα ενταθεί η καταστροφή πολύτιμων οικοσυστημάτων, σε μία περίοδο μάλιστα που καθημερινά, όπως τόνισε  η εκπρόσωπος του κινήματος, Cássia Bechara, τα δάση της περιοχής Chaco της Αργεντινής και της Παραγουάης, ή το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, η σαβάνα Cerrado ή το Pantanal στη Βραζιλία αντικαθίστανται από βοσκοτόπια για καλλιέργεια βοοειδών και σόγιας. Άμεσα και έμμεσα, αυτή η συμφωνία θα οδηγήσει στην καταστροφή της φύσης στη Νότια Αμερική. 

Τελικά, πρόκειται για μια συμφωνία προσαρμοσμένη στις επιθυμίες της παγκόσμιας αγροτικής βιομηχανίας με εξαγωγικό προσανατολισμό, η οποία θα εξυπηρετήσει επίσης πολύ τα συμφέροντα της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, καθώς και της χημικής βιομηχανίας.

Τα αποτελέσματα της μέχρι τώρα δράσης του MST²

Θα χρειάζονταν πολύς χώρος, για να παρουσιάσουμε αναλυτικά τα θετικά αποτελέσματα του αγροτικού κινήματος MST, στα 42 χρόνια από την ίδρυσή του, όχι μόνο στην παραγωγή και διακίνηση προϊόντων, αλλά και σε πολλούς ‘άλλους κοινωνικούς τομείς. Πιστεύουμε όμως ότι αξίζει, έστω και συνοπτικά να αναφερθούμε σε ορισμένα από αυτά. Όσον αφορά στην παραγωγή και διακίνηση προϊόντων έχουν δημιουργηθεί 79 παραγωγικοί συνεταιρισμοί, 50 συνεταιρισμοί εμπορίου και παροχής υπηρεσιών, 28 συνεταιρισμοί παροχής τεχνικής βοήθειας και 4 πιστωτικοί συνεταιρισμοί. Επίσης έχει ξεκινήσει η δημιουργία 140 βιοτεχνιών μικρής και μεσαίας κλίμακας για την επεξεργασία φρούτων, δημητριακών, γάλακτος κ.ά.

Όσον αφορά την εκπαίδευση, στην οποία το MST δίνει πολύ μεγάλη σημασία, θα πρέπει πρωταρχικά να αναφέρουμε ότι το κίνημα έχει δημιουργήσει και συντηρεί την Εθνική Σχολή Φλορεστάν Φερνάντες (ENFF), οι εγκαταστάσεις της οποίας βρίσκονται κοντά στο Σάο Πάολο. Η σχολή παρέχει γνώσεις πολύ υψηλού επιπέδου, αφού σε αυτή διδάσκουν ειδικοί επιστήμονες, ερευνητές, και πανεπιστημιακοί από πολλά επιστημονικά ιδρύματα της Λατινικής Αμερικής Επίσης λειτουργούν 2000 σχολεία στις καταλήψεις , όπου η διδασκαλία στηρίζεται στις αντιιεραρχικές και συμμετοχικές δομές εκπαίδευσης του Paulo Freire. Για την ενημέρωση του κοινού εκδίδει την εφημερίδα Sem Terra, ενώ συντηρεί και 20 ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Οι αδιαμφισβήτητες επιτυχίες του επιτυχίες του κινήματος MST οφείλονται τόσο στην αγωνιστική διάθεση των αγροτών όσο και στη μεγάλη προσφορά του κινήματος στην κοινωνία. Γιατί όπως εξηγεί ο João Paulo Rodrigues, μέλος του εθνικού συντονισμού του κινήματος MST: «Αυτός ο αγώνας ξεπερνά κατά πολύ την ιδιοκτησία γης. Αφορά την εγγύηση της αξιοπρέπειας, της εργασίας και του δικαιώματος να ζεις στην ύπαιθρο με πρόσβαση στην εκπαίδευση, την υγεία και την υγιεινή διατροφή. Θέλουμε να μετατρέψουμε τη γη σε ένα συλλογικό και παραγωγικό αγαθό».³

ΥΓ. Όπως ήδη αναφέραμε, τη μεγάλη επιτυχία της δράσης του MST όπως και την αλληλεγγύη του προς τον δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό επαίνεσε δημόσια ο ΟΗΕ, στις 7 Νοεμβρίου, 2023, για την αποστολή χιλιάδων τόνων προϊόντων από την παραγωγή του στην αποκλεισμένη Γάζα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 Οι γνώσεις σχετικά με τη δράση του κινήματος MST, των αγροτών της Βραζιλίας προέρχονται αφενός από την πολύχρονη μελέτη της ιστορίας του κινήματος και την συμμετοχή μου σε πολλά σεμινάρια στη Σχολή ENFF του MST στο Σάο Πάολο και αφετέρου από πολλές επισκέψεις και πολυήμερη διαμονή στις καταλήψεις Boa Sorte, Marielle Vive, Irmã Alberta, Piri Tuba και Dom Pedro, όπου συμμετείχα σε συνελεύσεις  καταλήψεων. Επίσης εκτός από τις παραγωγικές μονάδες επισκεφτήκαμε αυτοδιαχειριζόμενα σχολεία, όπως και άλλες αυτοδιαχειριζόμενες δομές που λειτουργούν στις καταλήψεις.

2 Τα αριθμητικά στοιχεία που αναφέρονται περιλαμβάνονται στο άρθρο προέρχονται από το βιβλίο “A Histiria da Luta Pela Terra e o MST”. (Η Ιστορία του Αγώνα για τη Γη και το MST) Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Mitsue Morrisawa, ενώ το βιβλίο εκδόθηκε στο Σάο Πάλο από τις εκδόσεις Expressão Popular.

3 Εφημερίδα Sem Terra.

The post Αγροτική παραγωγή & αυτοδιαχείριση: Ελλάδα, Ευρώπη και η αγροτική μεταρρύθμιση του κινήματος MST στη Βραζιλία first appeared on Aυτολεξεί.

Από τις καταλήψεις γκαζόν σε πανεπιστήμια ως ένδειξη αλληλεγγύης με τη Γάζα, μέχρι τους αποκλεισμούς αυτοκινητοδρόμων ενάντια στην αστυνομική και μεταναστευτική βία το 2025, αλλά και τις διαμαρτυρίες της Αραβικής Άνοιξης και του Occupy Wall Street το 2011: η ακτιβιστική κατάληψη χώρου αποτελεί βασική πρακτική κοινωνικής αλλαγής και διεκδίκησης δικαιοσύνης. Αν και πολλοί αποκαλούν αυτές τις δράσεις «καταλήψεις», άλλοι (ανάμεσά τους κι εγώ) τις ονομάζουμε «αντικαταλήψεις», για να τονίσουμε ότι οι χώροι όπου γίνονται είναι ήδη κατειλημμένοι από καταπιεστικές κυβερνήσεις ή θεσμούς.

Όπως κι αν τις αποκαλέσουμε, η μέθοδος αυτή παραμένει ιδιαίτερα διαδεδομένη: κινήματα σε όλο τον κόσμο την εφαρμόζουν με ποικίλους τρόπους. Μερικές ομάδες καταλαμβάνουν προσωρινά έναν χώρο απλώς για να τραβήξουν την προσοχή σε ένα ζήτημα. Πρόκειται για μια μορφή διαμαρτυρίας που στοχεύει στο να ακουστούν οι φωνές τους από τον κόσμο  και τις κυβερνήσεις. Οι διαδηλωτές μπορεί να βρεθούν σε χώρους όπου «δεν επιτρέπεται να βρίσκονται», ακριβώς για να τραβήξουν τα φώτα των μέσων ενημέρωσης. Μπορεί να αποκλείσουν έναν αυτοκινητόδρομο για να αναδείξουν την αστυνομική βία και τις φυλετικές ανισότητες, ή να σκαρφαλώσουν σε ένα ρυπογόνο εργοστάσιο ώστε να κρεμάσουν ένα πανό διαμαρτυρίας σε απαγορευμένο σημείο και να εκθέσουν δημόσια μια ρυπογόνα εταιρεία. Με αυτόν τον τρόπο, δεν στοχεύουν να παραμείνουν ή να ελέγξουν τον χώρο, αλλά, όπως το έθεσε ο Bart Cammaerts, θέλουν απλώς να δημιουργήσουν « ακραίες πράξεις λόγου — μια κραυγή για ορατότητα » που έχει σχεδιαστεί για να ενισχύσει τα υπάρχοντα αιτήματα.

Άλλες φορές, οι διαδηλωτές καταλαμβάνουν έναν χώρο με σκοπό να διαταράξουν άμεσα μια εκδήλωση: για παράδειγμα, το μπλοκάρισμα συνεδριάσεων όπου λαμβάνονται αποφάσεις που διευρύνουν την ανισότητα, τον αποκλεισμό ή την οικολογική καταστροφή. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι μαζικές κινητοποιήσεις κατά της παγκοσμιοποίησης στο Σιάτλ, τη Γένοβα, το Κανκούν και αλλού όπου συνεδρίαζαν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και άλλοι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Υπάρχουν επίσης δράσεις που χρησιμοποιούν τακτικές αντικατάληψης προκειμένου να μπλοκάρουν ένα συγκεκριμένο κατασκευαστικό έργο, μια καταστροφική δραστηριότητα ή την κυκλοφορία ενός επικίνδυνου εμπορεύματος. Οι αγώνες κατά του αγωγού Dakota Access στη Νότια Ντακότα, του έργου τηλεσκοπίου Maunakea στη Χαβάη, των έργων αποψίλωσης δασών στη Δυτική Αμερική, του αγωγού Coastal GasLink στο Έθνος Wet’suwet’en, καθώς και οι διαμαρτυρίες στην έρημο της Νεβάδα κατά των δοκιμών πυρηνικών όπλων στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, έχουν όλες χρησιμοποιήσει αυτού του είδους τις τακτικές αντικατάληψης και αποκλεισμού.

Οι τακτικές αυτές ξεπερνούν το στάδιο της απλής διαμαρτυρίας που περιορίζεται στη διατύπωση αιτημάτων. Δεν αποσκοπούν μόνο στην ορατότητα, αλλά παρεμποδίζουν πρακτικά τη δυνατότητα του κράτους ή μιας εταιρείας να δρα σε έναν τόπο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα κινήματα αξιοποιούν αυτούς τους αποκλεισμούς για να αποκτήσουν διαπραγματευτική δύναμη. Άλλες φορές, όμως, και αυτό είναι κρίσιμο, δεν ζητούν τίποτα. Αντί να επιδιώκουν συμβιβασμούς, χρησιμοποιούν τις τακτικές αυτές για να αντικαταστήσουν τους υπάρχοντες θεσμούς διακυβέρνησης.

Από την αντικατάληψη στην αντικατάσταση του κράτους

Ένα φθινοπωρινό πρωινό του 2014 είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω κάτι που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που έβλεπα την πολιτική δράση και τις στρατηγικές για κοινωνική αλλαγή. Βρισκόμουν στην Οκινάουα για να μελετήσω τα σχέδια των ΗΠΑ για την κατασκευή μιας νέας στρατιωτικής βάσης, αλλά και για να μάθω περισσότερα για τις τακτικές των ακτιβιστών από τους ανθρώπους που αντιστέκονταν σε αυτή.

Στην παραλία εκείνο το πρωί, μια ομάδα διαδηλωτών με καγιάκ βγήκε στη θάλασσα για να κάνει μια τολμηρή δήλωση: ότι ο κοντινός κόλπος δεν έπρεπε να μετατραπεί σε στρατιωτική βάση, αλλά να διοικείται από τους ίδιους τους κατοίκους με βάση αρχές προστασίας του περιβάλλοντος, φροντίδας της κοινότητας και ειρηνικών διεθνών σχέσεων. Η πρόκληση δεν ήταν μόνο τι ζητούσαν, αλλά και ποιον είχαν απέναντί τους: τη συνδυασμένη ισχύ της ιαπωνικής κυβέρνησης και του αμερικανικού στρατού, που είχαν αποφασίσει —παρά τη συντριπτική λαϊκή αντίθεση— να γεμίσουν με ιζήματα τα νερά του Χενόκο και να τα μετατρέψουν σε αεροπορική βάση των Πεζοναυτών. Οι καγιάκερ όμως είχαν άλλη άποψη.

Οι κάτοικοι της Οκινάουα δυσκολεύτηκαν να επηρεάσουν αποτελεσματικά τις κυβερνητικές πολιτικές μέσω εκλογών και διαμαρτυριών. Η ιστορία της Οκινάουα, ωστόσο, είναι μοναδική στο ότι αυτή η ομάδα νησιών (η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην Ταϊβάν και τα κύρια νησιά της Ιαπωνίας) ήταν κάποτε το ανεξάρτητο βασίλειο Ryukyu, αλλά τώρα είναι ο τόπος ενός « διπλού αποικισμού » όπου η τοπική βούληση και η αυτοδιάθεση έχουν ματαιωθεί τόσο από την ιαπωνική όσο και από την αμερικανική κυβέρνηση. Η Οκινάουα προσαρτήθηκε από την Αυτοκρατορική Ιαπωνία το 1879 και από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το κύριο νησί έχει χρησιμοποιηθεί ως τοποθεσία για μια μεγάλη συλλογή αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων, οι οποίες προκαλούν πολλά κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα για το 1,3 εκατομμύριο κατοίκους. Οι άνθρωποι προσπάθησαν να επηρεάσουν τις κυβερνήσεις στο Τόκιο και την Ουάσινγκτον για να μειώσουν το βάρος των βάσεων, αλλά οι διαπραγματεύσεις της δεκαετίας του 1990 έφτασαν μόνο στο σημείο να υποσχεθούν το κλείσιμο μιας προβληματικής βάσης στην κεντρική Οκινάουα (Αεροπορική Βάση Πεζοναυτών Futenma) εάν κατασκευαστεί μια άλλη για να την αντικαταστήσει στην περιοχή Henoko της βόρειας Οκινάουα.

Παρά τις εκλογές κυβερνητών που εναντιώνονταν στις βάσεις, δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τα σχέδια του αμερικανικού στρατού ή της κεντρικής ιαπωνικής κυβέρνησης. Τον Φεβρουάριο του 2019, οι κάτοικοι της Οκινάουα προσήλθαν στις κάλπες και πάνω από το 72% ψήφισε κατά της κατασκευής της νέας βάσης. Ωστόσο, τόσο η κυβέρνηση των ΗΠΑ όσο και η ιαπωνική κυβέρνηση ισχυρίστηκαν ότι δεν ήταν υποχρεωμένες να λάβουν υπόψη τα αποτελέσματα. Ακόμα και όταν η επιδημία COVID-19 μαινόταν την άνοιξη του 2020, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιαπωνίας αποφάσισε ότι η κατασκευή της βάσης μπορούσε να συνεχιστεί. Στις αρχές του 2025, το ίδιο δικαστήριο απέρριψε την τελευταία ενεργή αγωγή της τοπικής νομαρχιακής κυβέρνησης, η οποία στόχευε να σταματήσει το έργο. Συνολικά, χιλιάδες άνθρωποι στην Οκινάουα έχουν συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες που γεμίζουν δρόμους (ακόμα και ολόκληρα στάδια) τις τελευταίες δεκαετίες. Παρόλα αυτά, η κατασκευή προχωρά. Αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση, οι κάτοικοι της Οκινάουα έπρεπε να σκεφτούν άλλες τακτικές για να προσπαθήσουν να κυβερνήσουν το νησί τους σύμφωνα με τη βούληση των ανθρώπων που το αποκαλούν σπίτι τους.

Δεν είναι μόνο στην Οκινάουα όπου οι ακτιβιστές καταφεύγουν σε τέτοιες τακτικές. Τα τελευταία χρόνια, διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο οργανώνουν αντικαταλήψεις που στοχεύουν στην ίδια την αντικατάσταση του κράτους. Συχνά τέτοιες κινητοποιήσεις ξεσπούν σε περιοχές με μακρά ιστορία αποικιακής καταπίεσης, όπως η Οκινάουα. Όμως και σε άλλα μέρη, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ολοένα και περισσότερο ότι τα συστήματα διακυβέρνησης που τους ελέγχουν γλιστρούν προς τον αυταρχισμό και την αδιαφορία. Σε τέτοιες συνθήκες, μπορούν να αντλήσουν πολύτιμα μαθήματα από κοινότητες που εδώ και καιρό δεν τρέφουν αυταπάτες ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις ενδιαφέρονται να τις στηρίξουν.

Εκείνο το φθινοπωρινό πρωινό του 2014 επιβιβάστηκα σε μια μικρή βάρκα με ακτιβιστές που στήριζαν και κατέγραφαν τους καγιάκερ. Βγαίνοντας από το λιμανάκι στα μικρά κύματα του Ειρηνικού, συναντήσαμε τους καγιάκερ να σχηματίζουν γραμμή μπροστά σε ένα πλωτό φράγμα, το οποίο όριζε την απαγορευμένη ζώνη του κόλπου. Στην άλλη πλευρά περίμεναν σκάφη της ιαπωνικής ακτοφυλακής, προειδοποιώντας τους να μην περάσουν.

Κάποια στιγμή, ένας καγιάκερ διέσπασε τη γραμμή και μπήκε στην απαγορευμένη ζώνη. Η ακτοφυλακή έπεσε πάνω του, αλλά έτσι άφησε κενά που εκμεταλλεύτηκαν οι υπόλοιποι. Σύντομα, οι περισσότεροι καγιάκερ κωπηλατούσαν μέσα στα νερά που επισήμως θεωρούνταν αμερικανική στρατιωτική δικαιοδοσία. Τα λιγοστά σκάφη της ακτοφυλακής υποχώρησαν προς την ακτή, ενώ οι καγιάκερ προχωρούσαν θριαμβευτικά μέσα στη ζώνη αποκλεισμού.

Αρχικά το εξέλαβα ως μια κλασική πράξη πολιτικής ανυπακοής: έναν τρόπο να τραβήξουν την προσοχή, να δείξουν διαφωνία με την κυβερνητική πολιτική και να απαιτήσουν αλλαγή. Όμως μέσα από τις συζητήσεις με ακτιβιστές κατάλαβα πως συνέβαινε κάτι πιο ριζοσπαστικό.

Οι καγιάκερ δεν ζητούσαν απλώς άλλες πολιτικές. Καταλάμβαναν τον χώρο αμφισβητώντας το ίδιο το δικαίωμα ΗΠΑ και Ιαπωνίας να τον κυβερνούν και ισχυρίζονταν ότι έπρεπε να διοικείται με βάση την τοπική ηθική της προστασίας της ζωής. Με λίγα λόγια, επιχειρούσαν να μπλοκάρουν την εξουσία μη αντιπροσωπευτικών θεσμών και ταυτόχρονα να την αντικαταστήσουν με διαχείριση καθοδηγούμενη από τους ίδιους τους πολίτες.

Οι ακτιβιστές στα ανοιχτά του Χενόκο αποφάσισαν να σταματήσουν την καταστροφή του κόλπου τους τοποθετώντας τα σώματά τους εκεί και προτείνοντας έναν άλλο τρόπο διακυβέρνησης. Έτσι υπονόμευαν τη νομιμότητα των κεντρικών κυβερνήσεων που επέβαλαν αντιδημοκρατικά ένα έργο με βέβαιες και σοβαρές πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές συνέπειες. Η λύση, για αυτούς, ήταν να πάρουν τον έλεγχο του χώρου και να τον διοικήσουν με άλλες αρχές – είτε το αποδέχονταν οι κρατικές δυνάμεις είτε όχι. Αυτό είναι που αποκαλώ «αντικατάσταση του κράτους».

Από την αντίσταση στην εξουσία στη δημιουργία εξουσίας

Η αντικατάσταση του κράτους δεν σημαίνει μόνο να έχεις ένα διαφορετικό όραμα για έναν τόπο· σημαίνει επίσης να αξιώνεις την εξουσία να το υλοποιήσεις και να αναπτύσσεις την ικανότητα να το κάνεις πράξη, ανεξάρτητα από το τι επιδιώκουν εκεί οι κρατικοί ή εταιρικοί παράγοντες. Η σημασία αυτού δεν μπορεί να υποτιμηθεί.

Όταν οι ακτιβιστές ξεπερνούν τη μεταρρύθμιση, την ανθεκτικότητα και την αντίσταση (τα τρία «R» του αναποτελεσματικού ακτιβισμού) και αρχίζουν να καθορίζουν οι ίδιοι τι θα συμβεί σε έναν τόπο, αναπτύσσοντας τις υλικές και οργανωτικές δυνατότητες για να το πετύχουν, τότε περνούν σε ένα εντελώς νέο πεδίο στρατηγικής. Δεν περιορίζονται πια σε προεκλογικές εκστρατείες, αιτήματα προς την κυβέρνηση ή σε αντικαταλήψεις που απλώς μπλοκάρουν ένα έργο ή μια πολιτική. Γίνονται δημιουργικοί φορείς που οικοδομούν στην πράξη ένα εναλλακτικό σύστημα διακυβέρνησης.

Με απλά λόγια, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι οι υπάρχουσες κυβερνήσεις, οι εκλογικές διαδικασίες και οι «ήπιες» μορφές διαμαρτυρίας δεν αρκούν για να βελτιώσουν ουσιαστικά τον κόσμο. Γι’ αυτό είναι κρίσιμο να στραφούμε σε άλλες στρατηγικές και τακτικές. Όσο περισσότεροι αποκλείονται από την πραγματική συμμετοχή στην πολιτική, από οικονομικές ευκαιρίες, από τη φροντίδα της υγείας των κοινοτήτων τους και από τις αποφάσεις που αφορούν το περιβάλλον, τόσο πιο λογικό γίνεται να στραφούν σε τακτικές όπως οι αντικαταλήψεις που στοχεύουν στην αντικατάσταση του κράτους.

The post Τα κοινωνικά κινήματα ανακτούν φυσικούς χώρους για να αντικαταστήσουν το κράτος first appeared on Aυτολεξεί.

The post Ενάντια στην ξενοδοχοποίηση της Rosa Nera – Κάλεσμα first appeared on Aυτολεξεί.

Ήταν πρωί Αυγούστου [2024], όταν ξεκινήσαμε από το Σάο Πάολο για να συμμετέχουμε σε μια ξεχωριστή αγωνιστική εμπειρία που είχε οργανωθεί από τους εργάτες γης, του κινήματος MST στην κατάληψη Dom Pedro, στην κοινότητα Cajamar, πενήντα χιλιόμετρα από την πόλη του Σάο Πάολο. Όταν φτάσαμε εκεί, είδαμε συγκεντρωμένο πολύ κόσμο που είχε έρθει. για να εκφράσει την αλληλεγγύη του στην κατάληψη και να βοηθήσει στην υλοποίηση μιας δράσης, που είχε αποφασίσει η συνέλευση της κατάληψης, αλλά την πολεμούσαν οι λατιφοντίτες (ντόπιοι γαιοκτήμονες) με την ανοχή του κράτους. Πρόκειται για την ανακατασκευή μιας βιοτεχνικής εγκατάστασης, για την επεξεργασία και τυποποίηση προϊόντων μανιόκας (ένα από τα πιο γνωστά και εμπορεύσιμα δημητριακά στη Βραζιλία) Η εγκατάσταση που βρίσκεται μέσα στο χώρο της κατάληψης μαζί με έναν αλευρόμυλο είχαν καεί πριν από δύο χρόνια, μαζί με όλη τη φυτεία της μανιόκα, από φωτιά που έβαλαν άνθρωποι των τσιφλικάδων, όπως μας ενημέρωσαν μέλη της κατάληψης. Πριν από οκτώ μήνες η συνέλευση της κατάληψης αποφάσισε να ανακατασκευάσει και να εκσυγχρονίσει την εγκατάσταση και τον αλευρόμυλο και οργάνωσε πολλές εκδηλώσεις για να μαζέψει χρήματα για τα υλικά, ενώ όλες οι εργασίες θα πραγματοποιηθούν από εθελοντές. Τον περασμένο Ιούνιο αποφασίστηκε ότι οι εργασίες θα αρχίσουν στις 3 Αυγούστου και ότι θα συστήσουν μια κοοπερατίβα (αυτοδιαχειριζόμενο συνεταιρισμό) για τη διακίνηση των προϊόντων.

Στην έναρξη των εργασιών προσκληθήκαμε και εμείς και ζήσαμε, πραγματικά, πρωτόγνωρες εμπειρίες. Αυτό που, καταρχάς, διακρίναμε στον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί ήταν η αποφασιστικότητα να επισκευαστεί και να ξαναλειτουργήσει η εγκατάσταση. Και επειδή ο φόβος για κάποια προβοκάτσια ήταν υπαρκτός, το πρώτο πράγμα που έκαναν οι οργανωτές ήταν να ορίσουν άτομα για περιφρούρηση. Παράλληλα δύο άλλες καταλήψεις, εκτός από τη συμμετοχή των μελών τους στις εργασίες, είχαν αναλάβει να ετοιμάσουν και να προσφέρουν σε όλους τρία πλούσια γεύματα (πρωινό, μεσημεριανό και απογευματινό) απο δικά τους προϊόντα.

Οι εργασίες, που συντόνιζε ο εθελοντής αρχιτέκτονας Alain Bratte, άρχισαν με μια ανοιχτή συνέλευση στην οποία ο Chico Barros, στέλεχος του κινήματος MST, εξήγησε τους πολιτικούς στόχους αυτής της δράσης, επισημαίνοντας ότι το κίνημα MST σε κάθε κατάληψη ο πρώτος στόχος που θέτει είναι η κατάληψη να παράγει και να προσφέρει στους ανθρώπους ποιοτικά προϊόντα και σε προσιτές τιμές. Με αυτό τον τρόπο και οι εργαζόμενοι/ες στις καταλήψεις εξασφαλίζουν εισοδήματα για να συντηρούν τις οικογένειές τους και η κοινωνία συμπαραστέκεται στις καταλήψεις και με κάθε ευκαιρία, όπως γίνεται σήμερα, εκφράζει την αλληλεγγύη της. Μία αλληλεγγύη, που είναι απαραίτητη σε κάθε κατάληψη, γιατί όλες και όλοι εδώ ξέρουμε πολυ καλα ότι η πλουτοκρατία και, ιδιαίτερα οι γαιοκτήμονες απεχθάνονται τις καταλήψεις και έχοντας την ανοχή του κράτους προσπαθούν να τις υπονομεύσουν και να τις σταματήσουν. Εμείς όμως σαν κίνημα MST, είμαστε αποφασισμένοι και αποφασισμένες να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα, που άλλοι και άλλες ξεκίνησαν πριν από 40 χρόνια και πολλοί έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους. Ταυτόχρονα η πολύχρονη εμπειρία μας έχει δείξει ότι οι συνελεύσεις των καταλήψεων λειτουργούν σαν “σχολεία” αυτονομίας και αυτοδιαχείρισης Για όλους αυτούς τους λόγους συνεχώς τονίζουμε ότι στις καταλήψεις χτίζουμε το μέλλον

Στη συνέχεια μίλησε ο αρχιτέκτονας Alain Bratte και αναφέρθηκε τόσο σε τεχνικά θέματα των εργασιών, όσο και στον τρόπο οργάνωσης της δουλειάς. Συγκεκριμένα είπε ότι οι τεχνικές με τις οποίες θα δουλέψουμε και τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε θα είναι τέτοια που δεν θα βλάπτουν το περιβάλλον. Θα χρησιμοποιήσουμε τοπικά κατασκευαστικά υλικά και δεν θα κάνουμε χρήση τσιμέντου και σίδερου (οπλισμένο σκυρόδεμα), γιατί είναι υλικά που προκαλούν μεγάλες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Θα αξιοποιήσουμε τις τεχνικές και την εμπειρία των προγόνων μας και τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε θα είναι η πέτρα, το χώμα, το ξύλο και το μπαμπού. Στόχος μας είναι να επισκευάσουμε και να ανακαινίσουμε την εγκατάσταση, ώστε αφενός να ξαναλειτουργήσουν τα εργαστήρια της βιοτεχνίας και ο αλευρόμυλος και αφετέρου να δημιουργηθεί ένας χώρος τόσο για τις συνελεύσεις και τις εκδηλώσεις μας, όσο και για τον κοσμο που θα έρχεται να ψωνίζει, να πάρει κάτι να φάει ή να πιει καφέ. Η κοοπερατίβα, δηλαδή, θα έχει πολύπλευρη λειτουργία. Και συνέχισε: Τώρα θα χωριστούμε σε ομάδες, όπου οι πιο έμπειροι τεχνίτες θα εξηγούν στους υπόλοιπους τον τρόπο της δουλειάς. Φυσικά η ανακατασκευή δεν θα τελειώσει σήμερα. Ο προγραμματισμός είναι οι εργασίες να τελειώσουν μέχρι το τέλος του μήνα και στις 31 Αυγούστου να κάνουμε εγκαίνια με εορταστική εκδήλωση με φαγητό, ποτό και μουσική και με ανοιχτό κάλεσμα σε όλο τον κόσμο.

Μετά από την παρουσίαση του πλάνου από τον Alain ακολούθησε συζήτηση κατά την οποία απαντήθηκαν ερωτήματα και από πολλούς έγιναν ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια της ημέρας πρωτοστάτησαν οι γυναίκες δείχνοντας μεγάλη εξοικείωση με την οικοδομική δραστηριότητα. Το μεσημέρι έγινε το απαραίτητο διάλειμμα για φαγητό και, φυσικά, ήταν ευκαιρία για συζητήσεις όλης της εμπειρίας. Αργά το απόγευμα τελείωσαν οι εργασίες της πρώτης ημέρας και προσφέρθηκε καφές και γλυκά. Όλες και όλοι στο τέλος της ημέρας δεσμεύτηκαν να δουλέψουν, όσο χρειαστεί, ώστε στις 31 Αυγούστου να γίνουν τα εγκαίνια. Ήταν φανερή στα πρόσωπα όλων η αισιοδοξία, η ικανοποίηση, αλλά και η αποφασιστικότητα να μην επιτρέψουν σε κανέναν να βάλει εμπόδια στην επαναλειτουργία της κοοπερατίβας και γενικότερα στη συνέχιση της κοινωνικής προσφοράς της κατάληψης του Dom Pedro.

The post Στις καταλήψεις χτίζουμε το μέλλον: ανταπόκριση από την κατάληψη Dom Pedro του κινήματος MST first appeared on Aυτολεξεί.