Σε ευρωπαϊκές πόλεις, άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στη γενοκτονία, ενάντια στην ακροδεξιά. Όταν όμως η συζήτηση φτάνει στο Ιράν, η ατμόσφαιρα ξαφνικά θολώνει. Δισταγμός· σιωπή· ή αναλύσεις που τα εξηγούν όλα μέσα από τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα λεγόμενα «κράτη της αντίστασης». Αυτή η αντίφαση δεν είναι μόνο ηθική· δείχνει μια βαθύτερη θεωρητική κρίση.

Η σημερινή κρίση της διεθνούς αλληλεγγύης έχει λιγότερο να κάνει με αδιαφορία και περισσότερο με κρατοκεντρισμό. Ο κόσμος γίνεται αντιληπτός μέσα από τις σχέσεις μεταξύ κρατών, όχι μέσα από την αυτενέργεια των λαών. Σε αυτό το πλαίσιο, ο «αντιιμπεριαλισμός» περιορίζεται σε μια αντίθεση προς ένα συγκεκριμένο κράτος, συνήθως τις ΗΠΑ, και κάθε δύναμη που βρίσκεται σε ένταση με αυτό το κράτος τοποθετείται αυτόματα στο στρατόπεδο της αντίστασης. Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: οι άνθρωποι που ζουν κάτω από καταπίεση σε μη δυτικές κοινωνίες περνούν στο περιθώριο.

Στην κλασική μαρξιστική θεωρία, ο ιμπεριαλισμός κατανοούνταν ως μία οικονομική και πολιτική δομή: ένα πλέγμα συσσώρευσης κεφαλαίου, εξαγωγής κεφαλαίου και ανταγωνισμού ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Ο Λένιν περιέγραψε τον ιμπεριαλισμό ως στάδιο του καπιταλισμού, όχι ως εθνική ταυτότητα. Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη. Αν ο ιμπεριαλισμός είναι δομικός, τότε τα κράτη που αντιτίθενται στις ΗΠΑ δεν είναι αυτομάτως χειραφετητικά. Και αυτά μπορεί να λειτουργούν μέσα στην ίδια λογική συσσώρευσης και κυριαρχίας.

Κι όμως, σε κομμάτια της σημερινής αριστεράς, αυτή η διάκριση έχει αποδυναμωθεί. Ο αντιιμπεριαλισμός έχει μετατραπεί σε γεωπολιτική πυξίδα: ό,τι στέκεται απέναντι στην Ουάσιγκτον θεωρείται δυνητικά προοδευτικό. Αυτή η λεπτή μετατόπιση έχει σοβαρές συνέπειες. Το κέντρο βάρους μετακινείται από τους ανθρώπους στα κράτη. Η κριτική του παγκόσμιου καπιταλισμού μετατρέπεται σε μία ευθυγράμμιση ανάμεσα σε μπλοκ ισχύος.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όταν στο Ιράν ξεσπούν διαμαρτυρίες που ταυτόχρονα αμφισβητούν τον θρησκευτικό αυταρχισμό, τον καπιταλισμό της προσόδου και την καταστολή από τους μηχανισμούς ασφαλείας, αυτές δεν «διαβάζονται» ως αυτόνομα κοινωνικά κινήματα. Αντίθετα, αντιμετωπίζονται σαν «μεταβλητές» στο παιχνίδι ισχύος των μεγάλων κρατών. Η λαϊκή αυτενέργεια εξαφανίζεται μέσα στις γεωπολιτικές αφηγήσεις.

Αυτή η εξαφάνιση της αυτενέργειας δεν είναι μόνο πολιτική· είναι και γνωσιολογική. Η γνώση από τον Παγκόσμιο Νότο σπάνια αναγνωρίζεται, εκτός αν περάσει πρώτα μέσα από ακαδημαϊκούς και μιντιακούς θεσμούς του Βορρά. Για να θεωρηθεί μια αφήγηση «κατανοητή» και αποδεκτή, συχνά πρέπει να χωρέσει σε έτοιμα, καθιερωμένα σχήματα.

Μέσα σε αυτό το πεδίο παραγωγής γνώσης, το Ιράν παρουσιάζεται συχνά είτε ως «απείθαρχο κράτος» είτε ως «φρούριο αντίστασης». Και στις δύο περιπτώσεις, οι απλοί άνθρωποι μπαίνουν στο περιθώριο. Οι διαμαρτυρίες προβάλλονται μόνο όταν ταιριάζουν με γεωπολιτικά συμφέροντα· διαφορετικά, πολύ γρήγορα απορροφώνται από αφηγήσεις περί «ξένης παρέμβασης».

Το ζήτημα δεν είναι οι ατομικές προθέσεις. Είναι η ίδια η δομή ενός διανοητικού πεδίου που αντιμετωπίζει τα κράτη σαν βασικούς δρώντες και τις κοινωνίες σαν φόντο. Μέσα σε μια τέτοια δομή, γίνεται δύσκολο να δεχτεί κανείς ότι μια κοινωνία μπορεί να παλεύει ταυτόχρονα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και ενάντια στη δική της αυταρχική κυβέρνηση. Μια τέτοια παραδοχή χαλά τις απλές εξισώσεις.

Το Ιράν αποτελεί μια «μη καθαρή» περίπτωση. Η Ισλαμική Δημοκρατία βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένα καπιταλιστικό σύστημα βασισμένο στην πρόσοδο, με μια δομή ασφάλειας και θρησκευτικής εξουσίας που καταπιέζει συστηματικά τον ίδιο του τον πληθυσμό. Υπάρχουν εξωτερικές κυρώσεις, αλλά υπάρχει και εσωτερική καταστολή. Η απειλή του πολέμου είναι πραγματική, αλλά πραγματική είναι και η επιμονή της αυταρχικής διακυβέρνησης.

Αυτή η ταυτόχρονη πραγματικότητα αποσταθεροποιεί τις απλουστευτικές αναλύσεις. Αν στηρίζεις τον λαό του Ιράν, πρέπει να είσαι απέναντι τόσο στις ασφυκτικές κυρώσεις όσο και στην εσωτερική καταστολή. Αν εστιάσεις μόνο στο ένα, κινδυνεύεις –έστω και άθελά σου– να δικαιολογήσεις το άλλο.

Το Ιράν αμφισβητεί τον κρατοκεντρικό αντιιμπεριαλισμό ακριβώς επειδή δείχνει ότι η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ δεν σημαίνει αυτόματα λαϊκή απελευθέρωση. Αντίστοιχα, η αντίθεση στον εγχώριο αυταρχισμό δεν σημαίνει αυτόματα ευθυγράμμιση με ξένη επέμβαση.

Όταν κομμάτια της αριστεράς μένουν στον δισταγμό ή στη σιωπή, η ακροδεξιά γεμίζει το κενό.

Αλλά κι αυτό ακόμη είναι κρατοκεντρικό. Οι ιρανικές διαμαρτυρίες μετατρέπονται είτε σε εργαλείο επίθεσης στο Ισλάμ είτε σε «χαρτί» διαπραγμάτευσης στον περιφερειακό ανταγωνισμό. Προσφέρεται μια συμβολική στήριξη, χωρίς όμως κανένα συνεκτικό κοινωνικό σχέδιο για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Και στις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος, η λαϊκή αυτενέργεια σβήνεται. Από τη μία, μέσω της γεωπολιτικής «προσοχής» και των ισορροπιών· από την άλλη, μέσω της πολιτικής ιδιοποίησης.

Ένας διαφορετικός ορίζοντας

Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε αυτό το αδιέξοδο, ο αντιιμπεριαλισμός θα πρέπει να επιστρέψει από το επίπεδο των κρατών στο επίπεδο των λαών. Αυτό σημαίνει να μπορούμε να κρατάμε ταυτοχρόνως πολλές αλήθειες:

– Να αντιστεκόμαστε στις οικονομικές κυρώσεις που καταστρέφουν τις ζωές των απλών ανθρώπων.
– Να αντιστεκόμαστε στη στρατιωτική επέμβαση και στα σχέδια αλλαγής καθεστώτος που επιβάλλονται απ’ έξω.
– Να αντιστεκόμαστε στον θρησκευτικό αυταρχισμό, στην καταστολή και στα οικονομικά συστήματα που βασίζονται στην ασφάλεια, μέσα στη χώρα.
– Να υπερασπιζόμαστε την ανεξάρτητη εργατική, φεμινιστική και κοινωνική οργάνωση.

Αυτές οι θέσεις δεν είναι αντιφατικές· είναι συμπληρωματικές. Ένας αντιιμπεριαλισμός που αγνοεί την εσωτερική καταστολή γλιστρά στον συντηρητισμό. Και μια κριτική στον αυταρχισμό που αγνοεί τις δομές του παγκόσμιου καπιταλισμού καταλήγει σε μια φιλελεύθερη αφέλεια.

Η ιστορία δείχνει ότι κινήματα που μπορούν να αντιπαλεύουν πολλαπλά επίπεδα εξουσίας ταυτοχρόνως έχουν ανοίξει νέους ορίζοντες. Όχι επιλέγοντας ανάμεσα σε δύο αντιδραστικούς πόλους, αλλά χτίζοντας μια ανεξάρτητη δύναμη. Η σημερινή κρίση είναι, τελικά, κρίση πολιτικής φαντασίας. Ο κόσμος συμπιέζεται σε διλήμματα άσπρου-μαύρου: ή με αυτό το μπλοκ ή με το άλλο. Όμως η χειραφέτηση απαιτεί να σπάσουμε αυτή τη λογική.

Η πραγματική αλληλεγγύη εκκινεί όταν οι λαοί αναγνωρίζονται ως ιστορικά υποκείμενα, όχι ως εργαλεία στον ανταγωνισμό των κρατών. Αυτή η επιστροφή στο υποκείμενο δεν είναι μόνο μια ηθική στάση· είναι θεωρητική και πολιτική αναγκαιότητα. Το Ιράν, με όλη του την πολυπλοκότητα, μας αναγκάζει να ξανασκεφτούμε. Όχι ως μια πράξη εξαίρεσης, αλλά ως παράδειγμα ενός κόσμου όπου ο ιμπεριαλισμός και ο εσωτερικός αυταρχισμός λειτουργούν ταυτοχρόνως.

Ένας αντιιμπεριαλισμός-χωρίς-ανθρώπους εύκολα γίνεται μια υπεράσπιση κρατών. Αντίθετα, μια πολιτική που βάζει στο κέντρο τους ανθρώπους αντιμετωπίζει και την αυτοκρατορία και τον δεσποτισμό την ίδια στιγμή.

Ίσως από αυτό το σημείο μπορεί να αρχίσει η ανασυγκρότηση μιας παγκόσμιας αριστεράς: όχι επιλέγοντας ανάμεσα σε δύο δυνάμεις, αλλά επιστρέφοντας την αυτενέργεια και τη φωνή σε εκείνους-ες που για πολύ καιρό αντιμετωπίζονταν ως αντικείμενα ανάλυσης και όχι ως τα ίδια τα υποκείμενά της.

The post Η κρίση της αλληλεγγύης στην εποχή της γεωπολιτικής | Του Siyavash Shahabi first appeared on Aυτολεξεί.

Διαδηλώσεις και πορείες κατακλύζουν τους δρόμους ευρωπαικών πόλεων, με τις αναταραχές να αυξάνονται ενώ ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πάρουν θέση ή απλά να δείξουν πόσο έχουν κουραστεί από το σύστημα στο οποίο είμαστε μπλεγμένοι. Αυτή η διεύρυνση της συνειδητοποίησης μεγαλώνει το οπτικό μας πεδίο και αυτό που κάποτε αποτελούσε μια περιορισμένη διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ολιγάριθμα κινήματα που οργανώνονταν σε μικρούς χώρους στο κέντρο της Αυτοκρατορίας, είναι τώρα μέρος ενός μεγαλύτερου και ευρύτερου διαλόγου.

Στη Δανία, όπου και δραστηριοποιούμαι αυτή τη στιγμή της ζωής μου, τα διεθνιστικά κινήματα αλληλεγγύης δεν υπήρξαν ποτέ πολύ μεγάλα. Γι’ αυτό θεωρώ πως φταίνε οι προηγούμενες γενιές κινημάτων που υπήρξαν στις σκανδιναβικές χώρες και επικεντρώνονταν περισσότερο στον περιβαλλοντισμό και στο κυρίαρχο έργο των συνδικάτων. Ωστόσο, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη το 2023 έδωσε το έναυσμα ώστε πολλαπλές διαφορετικές ομάδες αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης να ξεπεταχτούν σε όλη τη χώρα. Ο αριθμός τους έχει μεγαλώσει εκθετικά τα τελευταία δύο χρόνια, ενθαρρύνοντας ανθρώπους να οργανώσουν τις δικές τους ομάδες, όταν η δυνατότητα ένταξης σε ήδη υπάρχουσες εξαντλείται.

Η επέκταση αυτής της κινηματικής “φούσκας” υπήρξε ταχύτατη, ίσως ακόμη και υπερβολικά γρήγορη, πιάνοντάς μας απροετοίμαστους-ες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση πολλαπλών ομάδων που, ενώ αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό, δεν συμφωνούν απαραίτητα ως προς τις βασικές πολιτικές αρχές. Αυτό δεν είναι, φυσικά, απαραίτητα αρνητικό, αλλά μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιο όταν φτάνει να προκαλεί διχοτομήσεις και ο αγώνας μας παύει να είναι διαθεματικός.

Στο όνομα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα πάνω απ’ όλα, ορισμένα τμήματα των πιο πρόσφατων κινημάτων αλληλεγγύης έφτασαν να συντάσσονται με καθεστώτα κατατρομοκράτησης που στερούν την ελευθερία των πολιτών τους εδώ και αιώνες, ξεχνώντας ότι δύο πράγματα μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα, και ότι ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι απαραίτητα φίλος μου.

Αυτή η τάση είναι κάτι παραπάνω από ορατή σε όσους είναι πρόθυμοι να τη δουν: τα περισσότερα από τα πρόσφατα κινήματα αλληλεγγύης στη Δύση τείνουν να κατηγορούν τις ΗΠΑ για όλα τα κακά του κόσμου και να βασίζουν την πολιτική τους στην εσφαλμένη ιδέα ότι όποιος ενεργεί εναντίων των ΗΠΑ εφαρμόζει μια έγκυρη μορφή αντίστασης.

Με αυτό το σκεπτικό, συγχέεται η αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών που αναζητούν ελευθερία και αξιοπρέπεια με μια υποτιθέμενη αλληλεγγύη που βασίζεται στην πίστη σε φατρίες κρατών και κυβερνήσεων.

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι κακός: αυτό δεν σημαίνει ότι το καθεστώς του Μαδούρο στη Βενεζουέλα ήταν καλό, όπως δεν σημαίνει ότι το κράτος των Αγιατολάχ είναι το τελευταίο προπύργιο του αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού. Το Ισραήλ έχει ανά τα χρόνια διεισδύσει σε διαμαρτυρίες για να προωθήσει τη δική του ιμπεριαλιστική και αποικιακή ατζέντα: αυτό όμως δεν κάνει τις διαμαρτυρίες στο Ιράν να αποτελούν μια επιχείρηση της Μοσάντ, ούτε επικυρώνει την υποστήριξη των δυτικών αριστερών κινημάτων προς τις δικτατορίες.

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να δώσουμε προτεραιότητα στην αυτενέργεια των λαών έναντι αυτής των κρατών;

Αν και θα ήταν εύκολο να κατηγορήσουμε τους tankies και τα διαδικτυακά τρολ, νομίζω ότι αυτό που βιώνουμε είναι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, μια έλλειψη διαθεματικότητας στα κινήματα αλληλεγγύης. Πρόκειται για μια απώλεια της μεταβλητής της πολυπλοκότητας στη συζήτηση, κάτι που προκαλείται από την επείγουσα φύση των γεγονότων που βιώνουμε.

Μια από τις πρώτες μου δράσεις αλληλεγγύης ήταν για τη Ροζάβα, μια κουρδική περιοχή στη Βορειοανατολική Συρία και τη Γυναικεία Επανάσταση που λαμβάνει χώρα εκεί. Στο Δυτικό ακτιβιστικό περιβάλλον στο οποίο βρισκόμουν, η αλληλεγγύη προς τον λαό της Ροζάβα και την επανάστασή του σήμαινε αλληλεγγύη προς όλους τους καταπιεσμένους λαούς, ενώ παράλληλα ήταν και μια δράση φεμινισμού, αντικαπιταλισμού και οικολογίας. Χωρίς αυτά, οι άνθρωποι μπορεί να καταλήξουν να υποστηρίζουν τους καταπιεστές αντί των καταπιεσμένων, βασιζόμενοι σε μια απλοποιημένη Δυτική αντίληψη για τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Η έλλειψη διαθεματικότητας εντός του κινήματος δεν βοηθά κανέναν εκτός από την Αυτοκρατορία, και εμείς που βρισκόμαστε στο επίκεντρό της, με όλα τα προνόμια που απορρέουν από αυτό, έχουμε την ευθύνη να διατηρούμε μια συζήτηση πολυδιάστατη και λεπτομερή. Η επαναφορά της πολυπλοκότητας στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για την αλληλεγγύη σημαίνει να καταφέρουμε να αποστασιοποιηθούμε από το δίπολο του “μαύρου ή άσπρου”, απορρίπτοντας όλες τις επιβεβλημένες διχοτομίες που μας κάνουν να σκεφτόμαστε “αν όχι αυτό, τότε εκείνο”.

Χρειαζόμαστε μια αλληλεγγύη που δεν θα είναι μόνο διεθνιστική αλλά και διαθεματική.

The post Όταν ο αντιιμπεριαλισμός δεν είναι διαθεματικός first appeared on Aυτολεξεί.

Στις 23 Οκτωβρίου του 2021 δολοφονείται στο Πέραμα κατά τη διάρκεια καταδίωξης ο 18χρονος Ρομ Νίκος Σαμπάνης από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ . Ο Νίκος που ήταν συνοδηγός εκείνο το βράδυ έπεσε νεκρός μέσα σε έναν καταιγισμό τουλάχιστον 38 σφαιρών και δύο ακόμα ανήλικοι Ρομά ένας 14 χρονος κι ένας 16 χρονος κινδύνευσαν σοβαρά να χάσουν τη ζωή τους.

4 χρονιά μετά, η «Δηκεοσήνι», όπως αναγράφεται σε πανό από την ίδια την οικογένεια του Νίκου, δεν έχει έρθει. Η οικογένεια του μαζί με τους δικηγόρους της περιμένουν την εισαγγελική πρόταση και το βούλευμα σε μια κατ’ τα άλλα “κλασσική υπόθεση” κρατικής δολοφονίας, συγκάλυψης και ατιμωρισίας.

Ο Νίκος άφησε πίσω του 3 παιδιά, το ένα ακόμη αγέννητο όταν δολόφονήθηκε και μια οικογένεια που εκτός από τα “αν” και τα “γιατί” που αναζητά, προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στις σκληρές συνθήκες αποκλεισμού μαζί με όλους τους υπόλοιπους κατοίκους του καταυλισμού στο Σοφό στον Ασπρόπυργο.

Δεν ήταν η βενζίνη δεν ήταν τα λεφτά, οι μπάτσοι πυροβόλησαν γιατί ήτανε Ρόμα. Ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, Ρόμα και μπάλαμε τσακίζουμε ναζι.

– Εδώ το σχετικό λινκ της οικονομικής ενίσχυσης:

https://www.firefund.net/tsampanis

Πρωτοβουλία για τη στήριξη της οικογένειας του Νίκου Σαμπάνη

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Mail: sykapro_squat@riseup.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Twitter: @Prosfygika

Instagram: @sykapro__

The post Οικονομική στήριξη της οικογένειας του δολοφονημένου Νίκου Σαμπάνη first appeared on Aυτολεξεί.

Αλληλοβοήθεια, κοινά και η επαναστατική κατάργηση του καπιταλισμού

Έχει γίνει πολλή συζήτηση γύρω από τη διάκριση μεταξύ φιλανθρωπίας και αλληλοβοήθειας. Η φιλανθρωπία είναι ιεραρχική και μονόπλευρη, ενώ η αλληλοβοήθεια υποτίθεται πως βασίζεται στην οριζοντιότητα, την αμοιβαιότητα και τη συμμετοχικότητα. Στην πράξη, ωστόσο, η πλειονότητα των σημερινών πρωτοβουλιών που αυτοπροσδιορίζονται ως αλληλοβοήθεια παραμένουν λίγο-πολύ μονόπλευρες προσπάθειες παροχής αγαθών και υπηρεσιών σε άτομα που βρίσκονται σε ανάγκη.

Αυτό έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου παραδοσιακές μη κερδοσκοπικές οργανώσεις επανασυστήνονται χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της «αλληλοβοήθειας», ενώ κάποιοι αναρχικοί έχουν εγκαταλείψει εντελώς την έννοια, απογοητευμένοι από μια ρητορική που, όπως λένε ορισμένοι, καταλήγει απλώς στο ότι «η αλληλοβοήθεια είναι καλή και ριζοσπαστική, ενώ η φιλανθρωπία είναι κακή και συντηρητική».

Υπάρχει, όμως, κάτι βαθύτερο σε αυτή τη διάκριση; Και πώς θα μπορούσαμε να απελευθερώσουμε το επαναστατικό δυναμικό της αλληλοβοήθειας;

Είναι αρκετά αμοιβαία;

Είναι άραγε η διαφορά μεταξύ φιλανθρωπίας και αλληλοβοήθειας απλώς το γεγονός ότι η δεύτερη προϋποθέτει αμοιβαιότητα; Υπάρχουν αρκετά προβλήματα με αυτή τη θεώρηση.

Καταρχάς, σε έναν κόσμο όπου οι πόροι κατανέμονται με τόσο άνισο τρόπο, είναι η αλληλοβοήθεια δυνατή μόνο μεταξύ όσων έχουν παρόμοια πρόσβαση σε χρόνο και μέσα, ώστε να μπορούν να ανταποδώσουν; Μήπως η αλληλοβοήθεια δεν είναι τελικά παρά ένα είδος ανταλλακτικής οικονομίας μεταμφιεσμένο; Φέρουν οι άνθρωποι που ωφελούνται από αυτήν ένα άτυπο χρέος; Και πώς μπορούμε να κρίνουμε αν η βοήθειά μας είναι αρκετά αμοιβαία;

Μια ηλικιωμένη γυναίκα που έχει αφιερώσει τη ζωή της στη φροντίδα της κοινότητάς της θα πρέπει να μπορεί να αποχωρεί από το Food Not Bombs^[1] με μια σακούλα με κουλούρια, χωρίς κανείς να κατηγορεί τους ανθρώπους που το οργανώνουν για απλή φιλανθρωπία. Το ίδιο ισχύει και για την πρόσβαση σε φροντίδα από εθελοντές με ιατρική γνώση ακόμη κι αν αυτός που τη λαμβάνει δεν μπορεί να προσφέρει μια αντίστοιχη υπηρεσία σε αντάλλαγμα. Η αλληλοβοήθεια δεν έχει ως στόχο να στήσει μια αγορά εθελοντικών υπηρεσιών αλλά να οικοδομήσει έναν κοινό χώρο, ένα πεδίο κοινών στο οποίο όλα τα άτομα που συμμετέχουν μπορούν να ικανοποιούν τις ανάγκες τους χωρίς να κρατιούνται λογαριασμοί. Σε βάθος χρόνου ο στόχος είναι να διαμορφωθεί μια συνθήκη όπου το κάθε άτομο θα είναι ελεύθερο να κάνει αυτό που επιθυμεί περισσότερο και να μοιράζεται τους καρπούς των πράξεών του με τα υπόλοιπα άτομα χωρίς να απαιτείται ανταμοιβή. Αυτό ονομάζουμε οικονομία του δώρου.

Όταν οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν πραγματικά, αντί να εξαναγκάζονται να σπαταλούν τη ζωή τους σε εργασίες που δεν τους αφορούν, χρειάζονται πολύ λιγότερα για να νιώσουν πως ευημερούν. Αντίθετα, όσοι επιδιώκουν το κέρδος εις βάρος των άλλων διαπιστώνουν πως καμία ποσότητα υλικού πλούτου δεν τους είναι αρκετή για να ικανοποιηθούν.

Η οικονομία της ανταλλαγής παρουσιάζει τη ζωή ως έναν διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ διαπραγματευτών που προσπαθούν να ξεγελάσουν ο ένας τον άλλον για να ελέγξουν αποσπασματικά κομμάτια ενός κατακερματισμένου κόσμου. Το “ελεύθερο εμπόριο”, η “ελεύθερη αγορά” – είναι οξύμωρα σχήματα: όταν η κερδοσκοπία μπορεί να υποτάσσει τους πάντες και τα πάντα στις επιταγές της, τελικά κανείς δεν είναι πραγματικά ελεύθερος να αφιερωθεί σε οτιδήποτε άλλο. Η οικονομία της ανταλλαγής επιβάλλει μια μονοδιάστατη κλίμακα αξίας, σύμφωνα με την οποία όλα μπορούν να αποτιμηθούν και να ανταλλαχθούν. Σήμερα, αυτό το πλαίσιο έχει διεισδύσει σε όλες μας τις σχέσεις και σε κάθε μέσο επιβίωσης. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τόσοι πολλοί άνθρωποι βιώνουν υλική, κοινωνική και συναισθηματική ένδεια.

Η οικονομία του δώρου ευδοκιμεί όπου οι άνθρωποι μπορούν να μοιράζονται ελεύθερα, χωρίς να τηρούν λογαριασμό. Στο πλαίσιο αυτής της οικονομίας, οι συμμετέχοντες απολαμβάνουν περισσότερα όσο περισσότερα προσφέρουν – όχι μόνο επειδή η γενναιοδωρία γεννά συχνά ανταπόδοση αλλά και επειδή η ίδια η πράξη της προσφοράς αποτελεί ανταμοιβή. Όποιος έχει βιώσει μια αυθεντική φιλία ή έχει συμμετάσχει σε ένα επιτυχημένο κοινό γεύμα τύπου τραπέζι ρεφενέ, γνωρίζει καλά πως όταν τους δίνεται η ευκαιρία, οι άνθρωποι επιστρέφουν με ενθουσιασμό σε αυτόν τον τρόπο συσχέτισης.

Αυτό που είναι «αμοιβαίο» σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι η ανταποδοτικότητα καθαυτή αλλά το γεγονός ότι οι δραστηριότητες επιτρέπουν στους ανθρώπους να δίνουν και να λαμβάνουν ελεύθερα, καλλιεργώντας σχέσεις χωρίς μέτρο.

Αν αυτός είναι πράγματι ο στόχος μας, τότε τίθεται ένας πολύ υψηλότερος πήχης από την απλή ανταποδοτικότητα. Για να φτάσουμε εκεί, δεν αρκεί η ανακατανομή των πόρων. Θα χρειαστεί να καλλιεργήσουμε μια διάχυτη αίσθηση αυτενέργειας, πρωτοβουλίας και πίστης στην αξία του διαμοιρασμού – και τελικά να ανακτήσουμε συλλογικό έλεγχο σε πτυχές της ζωής και του κόσμου μας που μάς έχουν αφαιρεθεί από τον καπιταλισμό. Αυτό προσφέρει ένα πιο ουσιαστικό κριτήριο για την αξιολόγηση της επιτυχίας των προσπαθειών αλληλοβοήθειας από το απλό μέτρημα των αγαθών που άλλαξαν χέρια.

Πέρα από τον ατομικισμό

Στη χειρότερη εκδοχή της, η σημερινή αλληλοβοήθεια καταλήγει να είναι ένας βρόχος στο Signal, όπου άγνωστοι δημοσιεύουν διαδοχικά ατομικά αιτήματα για χρήματα, ελπίζοντας σε ανώνυμες δωρεές. Οι φτωχοί άνθρωποι είναι συχνά πιο γενναιόδωροι αναλογικά με τα μέσα που διαθέτουν, σε σύγκριση με τους πλουσιότερους – όμως αν η αλληλοβοήθεια περιορίζεται στο να κυκλοφορεί το ίδιο πολυφορεμένο χαρτονόμισμα των πέντε δολαρίων σε έναν κύκλο, δύσκολα θα αρκέσει για την επίλυση των προβλημάτων μας. Παρομοίως, αν η αλληλοβοήθεια συλλέγει απλώς πόρους που καταλήγουν απευθείας στις τσέπες των ιδιοκτητών και των εισπρακτικών μηχανισμών χωρίς να συμβάλλει στον αγώνα ενάντια στην εξουσία τους, μπορεί μεν να μας βοηθά να επιβιώνουμε σε αυτήν την κοινωνία, αλλά δεν θα μας βοηθήσει να την αλλάξουμε.

Αν υπάρχει κάποια θεμελιώδης κριτική που μπορεί να ασκηθεί στο κυρίαρχο σήμερα πλαίσιο της αλληλοβοήθειας είναι ότι δεν αμφισβητεί αναγκαστικά τη βαθύτερη λογική του καπιταλιστικού ατομικισμού. Η ίδια η γλώσσα του πλαισίου αυτού φαίνεται να προϋποθέτει διακριτές οντότητες σε κάποιο είδος ανταλλακτικής σχέσης: «Εγώ σου στέλνω τους ακόλουθούς μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι εσύ μου στέλνεις χρήματα μέσω Venmo».

Ο καπιταλισμός μάς απομονώνει, μετατρέποντάς μας σε ανταγωνιστές σ’ ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Με το ένα, αόρατο χέρι, ιδιωτικοποιεί βίαια τους πόρους που κάποτε ήταν κοινοί και με το άλλο διαλύει τις κοινότητες, διαχωρίζοντάς μας σε απομονωμένα άτομα με ανάγκες που αλληλοαναιρούνται. Σήμερα πολλοί άνθρωποι δεν έχουν γνωρίσει τίποτα διαφορετικό από αυτή την κατάσταση. Έτσι είναι φυσικό να αντιλαμβάνονται την αλληλοβοήθεια απλώς ως έναν τρόπο αναδιανομής πόρων μεταξύ μεμονωμένων ατόμων και όχι ως έναν συλλογικό αγώνα για να αλλάξουμε τις ζωές μας. Όμως όσο ο καθένας επιδιώκει μια ατομική αντίληψη του πλούτου ποτέ δεν θα υπάρχει αρκετός για όλους.

Η αλληλοβοήθεια μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα πεδίο ανταγωνισμού όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να συμπληρώσουν τους χαμηλούς μισθούς τους με δωρεές. Αυτή είναι μια μορφή συμπτωματικής αντιμετώπισης -μια ανακούφιση από τις συνέπειες του προβλήματος- ενώ αυτό που χρειαζόμαστε είναι η παρέμβαση στην ίδια την αιτία.

Στην καλύτερη εκδοχή της, η αλληλοβοήθεια δεν περιορίζεται στην κάλυψη αναγκών, αλλά μας μεταμορφώνει.^[2] Οφείλει να διευρύνει τις αντιλήψεις μας για το τι είναι δυνατό και να μετατοπίζει τις ιεραρχήσεις μας ως προς το πού εστιάζουμε την ενέργειά μας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να επιλύουμε συλλογικά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Αντί να ανταγωνιζόμαστε για επιδόματα και φιλανθρωπικές παροχές χρειάζεται να οικοδομήσουμε κοινά που μας επιτρέπουν να ευημερούμε μέσα από συλλογικές πρακτικές.

Ορθά κατανοημένα, τα κοινά δεν είναι ένα συγκεκριμένο σύνολο πόρων. Αντιθέτως, προκύπτουν ως αποτέλεσμα συλλογικής πρακτικής: τα κοινά αναδύονται οργανικά από τρόπους κοινωνικής σχέσης που δεν επιβάλλουν τεχνητές ελλείψεις ούτε ιεραρχίες πρόσβασης και ελέγχου. Από αυτή την άποψη, τα κοινά βρίσκονται εγγενώς έξω από τον έλεγχο της γραφειοκρατίας και του κράτους.^[3] Η έκταση των κοινών δεν καθορίζεται από την ποσότητα των πόρων που έχουν χαρακτηριστεί ως κοινοί αλλά από το πόσο αποτελεσματικά μια κοινότητα είναι σε θέση να παράγει και να διανέμει αυτούς τους πόρους μέσα από ισόνομες, συλλογικές διαδικασίες – και να υπερασπίζεται αυτές τις πρακτικές, ιδανικά με έναν τρόπο που να διαδίδεται και να εμπνέει.

Η δημιουργία κοινών θα πρέπει επίσης να συμβάλλει στην επίλυση ενός προβλήματος που ταλανίζει εδώ και δεκαετίες τις εθελοντικές συλλογικότητες και τον μη κερδοσκοπικό τομέα. Το να ζητάμε από τους ανθρώπους να αφοσιωθούν στον ακτιβισμό ή στην κοινοτική οργάνωση χωρίς καμία μορφή αποζημίωσης, περιορίζει αναγκαστικά τη συμμετοχή σε όσους έχουν ήδη οικονομική άνεση. Από την άλλη, η αμοιβή για τη συνεισφορά τους συχνά καταλήγει να δημιουργεί ένα τοξικό περιβάλλον, στο οποίο οι άνθρωποι ανταγωνίζονται για την πρόσβαση σε πόρους και, όπως και στην καπιταλιστική οικονομία, δεν υπάρχουν κίνητρα για πράγματα που δεν αποφέρουν άμεσο κέρδος. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που εξαρτώνται από εξωτερική χρηματοδότηση: αναγκάζονται να ιεραρχούν τις δράσεις τους με βάση τα κριτήρια της αγοράς, να αναζητούν θεαματικά αποτελέσματα και να μονοπωλούν την αναγνώριση ακόμη και για έργα στα οποία συνέβαλαν πολλοί.

Η λύση είναι οι συλλογικές προσπάθειες να παράγουν κοινά που ωφελούν ταυτόχρονα τόσο τους συμμετέχοντες όσο και το σύνολο της κοινωνίας και που όσο περισσότεροι συμμετέχουν, τόσο περισσότερα να έχουν να προσφέρουν.

Είναι αυτό πραγματικά εφικτό; Ναι. Ας δούμε πώς.

Αυτοί που έχουν το πρόβλημα αποτελούν οι ίδιοι την λύση του

Η επαναστατική ιδέα στον πυρήνα της έννοιας της αλληλοβοήθειας είναι ότι εκείνοι που αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα μπορούν να το επιλύσουν οι ίδιοι μέσα από τη συνεργασία τους.

Η δύναμη αυτής της πρότασης αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο παράδειγμα των Ανώνυμων Αλκοολικών, του κλασικού παραδείγματος μιας παλαιού τύπου κοινωνίας αλληλοβοήθειας. Εκ πρώτης όψεως, η ιδέα ότι οι ίδιοι οι αλκοολικοί μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να σταματήσουν το ποτό μπορεί να φανεί στον μέσο άνθρωπο που δεν πίνει αλκοόλ ως υπεραισιόδοξη. Στην πράξη όμως, κανείς άλλος δεν είναι σε καλύτερη θέση να τους στηρίξει: κανείς δεν κατανοεί βαθύτερα τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, ούτε διαθέτει το ίδιο ισχυρό κίνητρο για να συμβάλει. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν καταφέρει να παραμείνουν νηφάλιοι χάρη σε αυτή τη δομή.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί είναι οργανωμένοι ως ένα πλήρως εθελοντικό και αυτοσυντηρούμενο δίκτυο, χωρίς ιεραρχίες, χωρίς μηχανισμούς αστυνόμευσης και χωρίς εκπροσώπηση στα μέσα ή στον πολιτικό λόγο. Οι ιδρυτές του προγράμματος βασίστηκαν στα γραπτά του Πιότρ Κροπότκιν για την αλληλοβοήθεια κατά τη σύλληψη της δομής του προγράμματος, μια επιρροή που παραμένει εμφανής έως σήμερα.

«Όταν έρθουμε στους ΑΑ, ανακαλύπτουμε μια προσωπική ελευθερία μεγαλύτερη απ’ ό,τι γνωρίζει οποιαδήποτε άλλη κοινωνία. Δεν μπορεί κανείς να μας εξαναγκάσει να κάνουμε τίποτα. Από αυτή την άποψη, η Κοινότητά μας είναι μια καλοήθης αναρχία. Η λέξη “αναρχία” έχει αρνητική σημασία για τους περισσότερους από εμάς. Όμως πιστεύω ότι ο ιδεαλιστής που πρώτος υποστήριξε αυτή την έννοια ένιωθε πως, αν οι άνθρωποι αποκτούσαν απόλυτη ελευθερία και δεν υποχρεώνονταν να υπακούν σε κανέναν τότε θα συνεργάζονταν εθελοντικά με βάση το κοινό συμφέρον. Οι ΑΑ είναι ακριβώς το είδος της ευγενικά αναρχικής ένωσης που εκείνος είχε οραματιστεί.»

– Μπιλ Γουίλσον, συνιδρυτής των Ανώνυμων Αλκοολικών, από το «Καλοήθης Αναρχία και Δημοκρατία»

Ο εν λόγω “ιδεαλιστής” ήταν ο Κροπότκιν.

Οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί ίσως φαίνονται σαν μια εξαίρεση σε σχέση με τις νεότερες ομάδες αλληλοβοήθειας. Κι όμως, στην πραγματικότητα είναι τα πιο πρόσφατα εγχειρήματα που έχουν απομακρυνθεί από το αρχικό πνεύμα των κοινοτήτων αλληλοβοήθειας. Όπως οι εργατικοί συνεταιρισμοί του 19^ου αιώνα, οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί καθιστούν κάθε συμμετέχοντα πρωταγωνιστή. Αυτοί που έχουν το πρόβλημα αποτελούν οι ίδιοι την λύση του.

Οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί προσφέρουν και άλλα διδάγματα. Αντί να απαιτούν από τους συμμετέχοντες ένα άμεμπτο παρελθόν, ξεκινούν από την παραδοχή ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν, αντιμετωπίζοντας την αλληλοβοήθεια ως εργαλείο που δίνει τη δυνατότητα να γίνουν καλύτεροι. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην εποχή μας, στην οποία -χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στη νεοφιλελεύθερη οικονομία που τα διαμόρφωσε- έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τους ανθρώπους ως αναλώσιμους. Σήμερα, ο καθένας βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία διεκδίκησης, σε κάθε αλληλεπίδραση ψάχνει για εργασία, κύρος, σχέσεις και προσοχή – όλα αυτά που, με την παραμικρή ένδειξη τριβής, μπορούν να του αφαιρεθούν και να αποδοθούν σε κάποιον άλλον “υποψήφιο”.

Σε αντίθεση με το χρήμα, την απήχηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή ένα βιογραφικό, οι σχέσεις που οικοδομούμε μέσα από την αλληλοβοήθεια δεν είναι ανταλλάξιμες· δεν μπορούν απλώς να αντικατασταθούν ή να εξαργυρωθούν. Οπότε για να αξίζει να τις καλλιεργήσουμε, αυτές οι σχέσεις θα πρέπει να είναι πιο ανθεκτικές και αξιόπιστες από οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει η αγορά. Χρειάζεται να βλέπουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους άλλους ως ικανούς για αλλαγή και ταυτόχρονα ως αναντικατάστατους. Αντί να αξιολογούμε διαρκώς ο ένας τον άλλον για να αποφασίσουμε ποιος “αξίζει” στήριξη και ποιος όχι, ας ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι σκοπός μας είναι η οικοδόμηση ενός αμοιβαία επωφελούς πλαισίου στο οποίο μπορούμε να εξελιχθούμε συλλογικά και να δημιουργήσουμε σχέσεις με διάρκεια.

Όσο περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν με ειλικρίνεια σε ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας, τόσο το καλύτερο για όλους. Η αλληλοβοήθεια δεν είναι τιμή για λίγους “άξιους” αλλά μια μετασχηματιστική, μεταδοτική πρακτική που επιτρέπει στους ανθρώπους να ταυτίζονται μεταξύ τους και να φαντάζονται την ευημερία μέσα από συλλογικούς όρους.

Το κοινωνικό είναι υλικό

Στις συζητήσεις για την αλληλοβοήθεια, ακούμε συχνά μια ψευδή διχοτόμηση ανάμεσα στην κάλυψη των “υλικών” αναγκών και άλλες μορφές δραστηριότητας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το σημαντικό είναι να καλύπτονται οι υλικές ανάγκες των ανθρώπων κι όχι να καταπιανόμαστε με πολιτική ζύμωση ή με ψυχαγωγία. Άλλοι θεωρούν ότι η αλληλοβοήθεια είναι χάσιμο χρόνου επειδή δεν είναι αρκετά συγκρουσιακή ή επειδή δεν συμβάλλει στη συγκρότηση πειθαρχημένων πολιτικών υποκειμένων με κοινή συνείδηση.^[4]

Στην πραγματικότητα, τα όρια ανάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες είναι θολά. Η μουσική, οι κοινωνικοί χώροι και οι σχέσεις, οι τρόποι κατανόησης του κόσμου και οι συζητήσεις για το τι έχει σημασία – όλα αυτά είναι αναγκαία. Οι άνθρωποι χρειάζονται χαρά, οικειότητα και νόημα όσο χρειάζονται τροφή και στέγη και συχνά είναι διατεθειμένοι να στερηθούν υλικές ανέσεις για να τα αποκτήσουν. Μπορεί να το ξεχάσει κανείς αυτό μόνο μέσα στον πιο χυδαίο και ωμό υλισμό.

Κι όμως, αυτή δεν είναι νέα ιδέα:

«Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» – δεν ζει ο άνθρωπος μόνο με ψωμί

– Ματθ. δ΄4

Αν επικεντρωθούμε αποκλειστικά στην παροχή τροφής και υλικών αγαθών χωρίς ταυτόχρονα να καλλιεργούμε ένα ζωντανό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο πλούσιο σε σχέσεις, φροντίδα και ιδέες τότε οι άνθρωποι που συμμετέχουν στα εγχειρήματά μας θα αναζητήσουν την κάλυψη των υπόλοιπων αναγκών τους αλλού – για παράδειγμα σε εκκλησίες, αυταρχικά πολιτικά κόμματα ή “απολιτίκ” κοινωνικούς χώρους. Η στενή προσήλωση στις υποτιθέμενες “υλικές” πτυχές της αλληλοβοήθειας παραβλέπει αυτό που πραγματικά διακυβεύεται σε όλες μας τις σχέσεις.

Αυτό που μετράει δεν είναι μόνο η πρόσβαση στα απαραίτητα αλλά και το τι σημαίνει αυτή η πρόσβαση. Ένα συλλογικό γλέντι στο οποίο όλοι οι συμμετέχοντες έχουν ρόλο και τρώνε μέχρι να χορτάσουν εκπέμπει το μήνυμα «είμαστε όλοι κομμάτι αυτής της κοινότητας». Η παραλαβή ενός μισθού με τον οποίο μπορεί κανείς να πληρώσει ενοίκιο και να αγοράσει τρόφιμα εκπέμπει ένα διαφορετικό μήνυμα «οι ώρες που θυσίασες σου εξασφάλισαν – σε εσένα και μόνο εσένα – το δικαίωμα να επιβιώσεις για έναν ακόμη μήνα. Τουλάχιστον αυτή τη φορά.»

Αλλαγή από τα κάτω

Η αλληλοβοήθεια δεν αποσπά την προσοχή από τον αγώνα για αλλαγή του κόσμου· αποτελεί θεμελιώδη όψη αυτής της αλλαγής, όπως και η αλλαγή του κόσμου είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη διεύρυνση του πεδίου της αλληλοβοήθειας. Επιπλέον, η ιδέα της αλληλοβοήθειας προϋποθέτει ένα μοντέλο κοινωνικού μετασχηματισμού δομικά διαφορετικό από εκείνο που προτείνουν οι μαρξιστές-λενινιστές και άλλες εξουσιαστικές τάσεις.

Όταν οι εξουσιαστές μιλάνε για την «κατάληψη των μέσων παραγωγής» εννοούν ότι μια ιεραρχική, γραφειοκρατική οργάνωση θα πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο των χώρων εργασίας και να καθορίζει τι συμβαίνει εκεί. Με άλλα λόγια, στοχεύουν να αντικαταστήσουν τα αφεντικά με τη δική τους ηγεσία η οποία θα παίρνει αποφάσεις για τους εργαζομένους – υποτίθεται, αυτή τη φορά, με γνώμονα το συμφέρον τους.

Υπάρχουν αρκετά προβλήματα με το εξουσιαστικό μοντέλο. Ένα από αυτά είναι ότι ακόμα κι αν οι ηγέτες έχουν ειλικρινείς και αγαθές προθέσεις, είναι απίθανο να καταφέρουν να παίρνουν πραγματικά ωφέλιμες αποφάσεις για λογαριασμό άλλων. Ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι οι αποφάσεις αντανακλούν τα συμφέροντα όσων επηρεάζονται από αυτές είναι να έχουν λόγο σε αυτές οι ίδιοι οι άνθρωποι που επηρεάζονται άμεσα. Όσο πιο πλατιά κατανέμεται η δυνατότητα λήψης αποφάσεων τόσο πιο πιθανό είναι το τελικό αποτέλεσμα να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των περισσότερων. Αυτό είναι εν τέλει ζήτημα κατανομής της πληροφορίας: ζήτημα περιορισμού της αποξένωσης μεταξύ εκείνων που γνωρίζουν ένα πρόβλημα και εκείνων που έχουν τη δυνατότητα να δράσουν για να το επιλύσουν.

Η νοημοσύνη δεν είναι κάτι που συγκεντρώνεται στο κεφάλι μιας μεμονωμένης ιδιοφυΐας· δεν είναι μια στατική ιδιότητα που μπορεί να μετρηθεί απομονωμένα. Είναι χαρακτηριστικό των δικτύων· αναδύεται στις σχέσεις. Όσο πιο ελεύθερα κυκλοφορεί η πληροφορία μεταξύ διαφορετικών οπτικών σημείων μέσα στο δίκτυο και όσο πιο άμεσα μπορούν οι συμμετέχοντες να δράσουν βάσει αυτής τόσο πιο έξυπνα και αποτελεσματικά θα λειτουργεί το ίδιο το δίκτυο.

Σε αντίθεση με το εξουσιαστικό μοντέλο κοινωνικής αλλαγής, η αντιεξουσιαστική πρόταση είναι να οικοδομήσουμε οριζόντιες, αποκεντρωμένες μορφές οργάνωσης από τα κάτω που δίνουν τη δύναμη λήψης αποφάσεων σε όσους επηρεάζονται άμεσα από αυτές. Αντί για ιεραρχικές δομές από τα πάνω αυτό σημαίνει την καλλιέργεια ριζωματικών δικτύων αλληλοβοήθειας, βασισμένων σε μοντέλα που μπορούν να αναπαραχθούν και να επεκταθούν. Απαλλαγμένοι από τη στέρηση και την πίεση που επιβάλλουν η αστυνόμευση και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, οι άνθρωποι θα στραφούν φυσικά προς τα δίκτυα που ικανοποιούν τις ανάγκες τους πιο αποτελεσματικά, με χαρά και πληρότητα.

Αν αυτό που επιδιώκουμε είναι η απελευθέρωση κι όχι μια νέα μορφή εξουσίας, τότε η συγκρότηση δομών αλληλοβοήθειας που ανταποκρίνονται σε υλικές ανάγκες δεν αποσπά από τον αγώνα για αποκέντρωση της ισχύος και των πόρων. Αντιθέτως, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανάπτυξης και διάδοσης των πρακτικών μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν στα χέρια τους αυτόν τον αγώνα. Κάποιοι το ονομάζουν “οικοδόμηση του νέου κόσμου μέσα στο κέλυφος του παλιού”.

Αυτό σημαίνει επίσης ότι έχει σημασία η μορφή αυτών των σχεδίων αλληλοβοήθειας: οι σχέσεις και οι δυναμικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους είναι εξίσου σημαντικές με τους πόρους που προσφέρουν. Αν είναι μονόπλευρες, αν ενδυναμώνουν μόνο όσους βρίσκονται στην πλευρά της “παροχής πόρων”, δεν θα καταφέρουν να σπείρουν τους σπόρους ενός νέου τρόπου ζωής.

«Είναι γεγονός πως η ανθρώπινη ζωή δεν είναι δυνατή χωρίς τα κέρδη από την εργασία άλλων, και πως υπάρχουν δυο μονό τρόποι για να επιτευχθεί αυτό: είτε μέσω της αδελφικής, ισότιμης και ελευθεριακής συνεργασίας στην οποία η αλληλεγγύη εκφράζεται συνειδητά και ελεύθερα ενώνοντας όλη την ανθρωπότητα είτε με την αντιπαλότητα του καθενός ενάντια στον άλλον, όπου οι νικητές κυριαρχούν, καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται τους υπόλοιπους.

Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι θα θεωρούνται αδέλφια μεταξύ τους και με την αμοιβαία υποστήριξή τους θα κατορθώσουν την σπουδαιότερη ευημερία και ελευθερία καθώς και την φυσική και πνευματική εξέλιξη όλων.»

– «Αλληλοβοήθεια» (1909), Errico Malatesta

Αλληλοβοήθεια σημαίνει αντίσταση

Συνοψίζοντας λοιπόν, αν θέλουμε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο την αλληλοβοήθεια, οφείλουμε να δημιουργούμε συμμετοχικά κοινά όπου όλοι μπορούν να συμβάλλουν με ευκολία, χωρίς θεμελιώδη διαχωρισμό ανάμεσα σε διοργανωτές και αποδέκτες.

«Στην Πραγματικά μα Πραγματικά Ελεύθερη Αγορά, κάθε μήνα συγκεντρώνονται εκατοντάδες άνθρωποι από κάθε κοινωνική συνθήκη για να ανταλλάξουν πόρους. Κανείς δεν κρατά λογαριασμό για το ποιος φέρνει τι. Ακόμη και άτομα με ελάχιστη πρόσβαση σε πόρους προσφέρουν ό,τι μπορούν. Οι αναρχικοί στήνουν τα τραπέζια και διαχειρίζονται τη σελίδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά η μεγάλη πλειονότητα των αγαθών που ανταλλάσσονται προέρχεται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Οι περισσότεροι δεν αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί, γνωρίζουν όμως ότι συμμετέχουν σε ένα αναρχικό οικονομικό μοντέλο μέσω του οποίου ικανοποιούν συλλογικά τις ανάγκες τους. Αναρχικά πανό είναι κρεμασμένα παντού, εκφράζοντας τις πολιτικές συνέπειες αυτής της μορφής διαμοιρασμού και διακηρύσσοντας ότι περισσότερες πτυχές της ζωής μας μπορούν να οργανωθούν με τον ίδιο τρόπο.»

Μεμονωμένες ομάδες ή συλλογικότητες μπορούν να παίξουν κρίσιμο ρόλο σε τέτοιες δραστηριότητες – για παράδειγμα, αναλαμβάνοντας την ανακοίνωση και την προώθησή τους καθώς επίσης χτίζοντας την αναγκαία υποδομή για τη συνέχισή τους. Ο πιο ουσιαστικός τρόπος, όμως, για να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα αυτών των παρεμβάσεων είναι να αναρωτηθούμε σε ποιον βαθμό δημιουργούν συνθήκες ώστε κι άλλοι να μπορέσουν να συνδεθούν πιο ουσιαστικά με τη δική τους πολιτική δράση και ικανότητα; Αν οι διοργανωτές μετατρέπονται σε εμπόδιο για τη συλλογική λήψη αποφάσεων και την ενεργή συμμετοχή, οδηγώντας τους υπόλοιπους στην παθητικότητα, τότε αυτό δεν ενισχύει το εγχείρημα της αλληλοβοήθειας και της απελευθέρωσης, το υπονομεύει.

Αν το εγχείρημα αλληλοβοήθειας στο οποίο συμμετέχεις δεν γεννά τους κοινωνικούς δεσμούς, τη ριζοσπαστική συνείδηση και τη συλλογική δυναμική που χρειαζόμαστε για να κινηθούμε προς την επαναστατική κοινωνική αλλαγή τότε το πρόβλημα δεν είναι η αλληλοβοήθεια καθεαυτή. Το πρόβλημα είναι το δικό σου εγχείρημα.

Όταν οι άνθρωποι λένε να «σοβαρευτούμε» με την αμοιβαία βοήθεια συχνά εννοούν τη δημιουργία ενός επίσημου μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Υπάρχουν όμως αρκετά προβλήματα με αυτό το αντανακλαστικό.^[5] Σε βάθος χρόνου η μονοδιάστατη παροχή υπηρεσιών κινητοποιεί λιγότερους πόρους απ’ ότι οι συλλογικές προσπάθειες στις οποίες όλοι συμμετέχουν ενεργά. Δεν θέλουμε να στήσουμε συστήματα πατρωνείας που εξαρτώνται από πλούσιους δωρητές αλλά σχέσεις συμβίωσης που βασίζονται στην αλληλεγγύη. Οι επίσημοι οργανισμοί δεν μπορούν να πραγματοποιούν καταλήψεις, να απαλλοτριώνουν πόρους ή να παραβαίνουν κανονισμούς – κι όμως η ιδιωτική περιουσία και ο γραφειοκρατικός έλεγχος είναι τα βασικά εμπόδια για την ευρείας κλίμακας αναδιανομή των πόρων. Δεν χρειαζόμαστε απλώς μεγάλες δωρεές· χρειαζόμαστε τη μαζική συμμετοχή πολλών ανθρώπων και ταυτόχρονα πρέπει να διευρύνουμε τους ορίζοντες του τι θεωρούμε πως έχουμε δικαίωμα να κάνουμε προκειμένου να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον.

Το παγκόσμιο κίνημα καταλήψεων της προηγούμενης γενιάς -που εξακολουθεί να ακμάζει στη Βραζιλία και σε πολλά άλλα μέρη- παραμένει ένα εμβληματικό παράδειγμα του πώς μπορεί να μοιάζει η απαλλοτρίωση ιδιωτικοποιημένων πόρων και η μετατροπή τους σε συλλογική δύναμη. Οι πιο ισχυρές μορφές αλληλοβοήθειας είναι εκείνες που μας επιτρέπουν να εξεγερθούμε μαζί, να κάνουμε βήματα προς τη δημιουργία ενός εντελώς διαφορετικού κόσμου.

Μια μεταδοτική οικονομία του δώρου με επιθετικές δυνατότητες και ορμή προς την οικοδόμηση ενός ριζικά άλλου τρόπου ζωής. Ένα μαχητικό σύστημα κοινών που απορροφά συνεχώς περισσότερους πόρους, μέχρι που γίνεται ακαταμάχητο ακόμα και για τους εχθρούς του.

Αυτή είναι η αληθινή υπόσχεση της αλληλοβοήθειας.

Ας γίνει η γη ξανά κοινός θησαυρός για όλους.

«Η απελευθέρωσή μου, η ευφροσύνη μου, ο ίδιος μου ο κόσμος αρχίζει εκεί όπου αρχίζει κι ο δικός σου. Κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει τις υπηρεσίες μου γιατί έχω ο ίδιος δώσει όρκο να τα προσφέρω όλα – και να τα προσφέρω ελεύθερα, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να προσφέρεις.»
– Expect Resistance

Φυλακισμένος στο φρούριο Fort du Taureau, ο Louis Auguste Blanqui αντλεί παρηγοριά από τη σκέψη πως κάπου πέρα από τον ωκεανό, ο αέρας που εκπνέει ανασαίνεται με τη σειρά του από τα δέντρα του τροπικού δάσους στη Βραζιλία, από τους εξόριστους συντρόφους του στο Λονδίνο, ακόμη κι από τους αξιωματούχους που διέταξαν τη σύλληψή του, παρά το μίσος τους για την κοινή χρήση. Θυμίζει στον εαυτό του πως το ίδιο νερό που του δίνουν με το ποτήρι οι δεσμοφύλακες, σκάει αλλού με κύματα στις πέτρινες επάλξεις του φρουρίου – και πως μέσα σε εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, κάθε σταγόνα αυτού του νερού έχει διασχίσει σώματα και μορφές ζωής αναρίθμητες, ταξιδεύοντας στον ουρανό και επιστρέφοντας στη γη ξανά και ξανά. Η ίδια η γλώσσα με την οποία σχηματίζει αυτές τις παρηγορητικές σκέψεις έχει σμιλευτεί και καλλιεργηθεί από εκατό δισεκατομμύρια ανθρώπινες γλώσσες σ’ ένα συλλογικό εγχείρημα που κρατά από την αυγή της ανθρωπότητας. Η συλλογικότητα είναι αναπόφευκτη, ανεξάλειπτη. Και τελικά, θα θριαμβεύσει απέναντι στο πρόσκαιρο σφάλμα της απληστίας.

^[1] ΣτΜ: Το Food Not Bombs είναι ένα διεθνές δίκτυο αυτόνομων συλλογικοτήτων που μοιράζουν δωρεάν φαγητό σε δημόσιους χώρους, αναδεικνύοντας την αντίφαση της φτώχειας και της πείνας μέσα σε κοινωνίες αφθονίας. Η δράση τους στηρίζεται συχνά σε περισσεύματα τροφίμων που θα κατέληγαν στα σκουπίδια, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις προτεραιότητες της κρατικής και εταιρικής διαχείρισης των πόρων.

^[2] Είναι αυταπάτη να φανταζόμαστε ότι θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την ίδια μας την επιβίωση με τρόπο βιώσιμο και ισότιμο ενώ ζούμε μέσα σε μια κοινωνία που είναι δομικά μη βιώσιμη και καταπιεστική. Ακόμα και σε μια επαναστατική συνθήκη δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι θα μπορούσαμε απλώς να καταλάβουμε την υπάρχουσα αλυσίδα εφοδιασμού και να την αξιοποιήσουμε για να καλύψουμε τις ανάγκες όλων χωρίς να προβούμε σε βαθύτερους μετασχηματισμούς. Το ίδιο ισχύει και για τις επιθυμίες και τις αξίες που παράγονται κοινωνικά από την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων: δεν μπορούμε να θεωρούμε ως δεδομένο ότι όσα μπορούμε να φανταστούμε από αυτή τη θέση, καθώς παραμένουμε παγιδευμένοι σε μια κοινωνία χτισμένη πάνω στην καταπίεση και την επιβολή τεχνητής έλλειψης, εξαντλούν και το σύνολο των δυνατοτήτων της ζωής.

^[3] Στη θέση των κοινών, οι φιλελεύθεροι προωθούν κρατικούς θεσμούς. Αυτό προσφέρει στο κράτος -τη δομή που ηγήθηκε της αρχικής περίφραξης των κοινών- το απαραίτητο άλλοθι για να ελέγχει τους πόρους και να ρυθμίζει τις κοινωνικές δραστηριότητες στο όνομα της αποτροπής της λεγόμενης «τραγωδίας των κοινών». Στην πραγματικότητα, η τραγωδία των κοινών δεν είναι παρά το εξής: σε κάθε περίπτωση όπου ένας πόρος υπάρχει ως κοινό και παραμένει εκτός αγοράς, θα υπάρχουν πάντα κερδοσκόποι και πολιτικοί που θα προσπαθούν να τον ελέγξουν ή να τον υποκαταστήσουν με ένα αντίγραφο· κι από τη στιγμή που το καταφέρουν, είναι απλώς θέμα χρόνου μέχρι να ιδιωτικοποιηθεί ή να εμπορευματοποιηθεί.

^[4] Μπορούμε να καταρρίψουμε εύκολα τα επιχειρήματα ότι οι άνθρωποι δεν πρόκειται να εξεγερθούν πριν “τα πράγματα γίνουν αρκετά άσχημα” και άρα η αλληλοβοήθεια αποτελεί εμπόδιο στην επανάσταση ή ότι οι πρωτοβουλίες αλληλοβοήθειας προσφέρουν στο κράτος ένα άλλοθι για να επιβάλει μέτρα λιτότητας βασιζόμενο στην υπόθεση ότι τα εθελοντικά δίκτυα θα καλύψουν το κενό των κοινωνικών υπηρεσιών. Σε ό,τι αφορά το πρώτο επιχείρημα, δεν είναι η ίδια η οδύνη που ωθεί τους ανθρώπους σε εξέγερση αλλά η συνειδητοποίηση ότι η οδύνη αυτή είναι περιττή, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Όσον αφορά το δεύτερο, μετά την πανδημία COVID-19, είναι πια σαφές ότι οι κυβερνήσεις είναι πρόθυμες να αφήσουν μαζικά τμήματα του πληθυσμού να πεθάνουν χωρίς να παρέμβουν. Αν δεν θέλουμε να διατρέξουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε ανάμεσα στους νεκρούς οφείλουμε να οργανώσουμε αυτό που οι Μαύροι Πάνθηρες αποκαλούσαν “προγράμματα επιβίωσης εν αναμονή της επανάστασης”.

^[5] Προς το παρόν ας αφήσουμε στην άκρη το ενδεχόμενο ότι υπό τον Ντόναλντ Τραμπ οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί θα έρθουν αντιμέτωποι με ολοένα και περισσότερα γραφειοκρατικά εμπόδια. Αξίζει όμως να αναλογιστούμε πως όσο περισσότερο εξαρτώνται τα εγχειρήματά μας από την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να στραφούν εναντίον της.

The post Επανεξετάζοντας τη διαφορά μεταξύ αλληλοβοήθειας και φιλανθρωπίας first appeared on Aυτολεξεί.

Το Plant the Land είναι μία ομάδα που συνδυάζει τη διατροφική δικαιοσύνη με τον βιγκανισμό. Ιδρύθηκε από κοινού από τον Ανάς και τη Laura Schleifer, μια Εβραιοαμερικανίδα βίγκαν αναρχική. Σήμερα η ομάδα οργανώνεται και λειτουργεί εξ ολοκλήρου από Παλαιστίνιους εθελοντές στη Γάζα και ενσωματώνει αξίες όπως ο βιγκανισμός, η οικολογία, ο κομμουναλισμός, η εκπαίδευση και η αλληλοβοήθεια. Τα τελευταία δέκα χρόνια, το Plant the Land έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες αποστολές αλληλεγγύης: διανομές τροφίμων, φύτευση δασών σε δημόσια γη, παροχή σπόρων και εργαλείων στους αγρότες, καθώς και διανομή φαρμάκων. Παράλληλα, η ομάδα εργάστηκε πάνω σε μακροπρόθεσμες λύσεις, όπως η δημιουργία κοινοτικών κήπων σε δημόσια γη, για την ελεύθερη παραγωγή και διάθεση τροφίμων.

Ωστόσο, από τον Οκτώβριο του 2023 και έπειτα, η ικανότητα της ομάδας να συνεχίσει αυτό το έργο έχει περιοριστεί δραστικά, καθώς πλέον επικεντρώνεται στην κάλυψη άμεσων αναγκών επιβίωσης για τον πληθυσμό της Γάζας.

Τον Ιούλιο του 2025, το σπίτι του Ανάς βομβαρδίστηκε από την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, με αποτέλεσμα τη δολοφονία 13 μελών της οικογένειάς του — ανάμεσά τους η μητέρα του, ο πατέρας του, τα δύο αδέλφια του, οι σύζυγοί τους και επτά ανίψια. Ο Ανάς χρειάζεται απεγνωσμένα ιατρική επέμβαση και ταυτόχρονα φροντίζει τα παιδιά του, που ζουν μέσα στον φόβο και την πείνα. Παρά τη συνεχιζόμενη προσωπική του τραγωδία, συνεχίζει ακούραστα το ζωτικής σημασίας έργο αλληλεγγύης στη Γάζα και βρήκε τον χρόνο να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.

WB: Λυπάμαι πολύ που άκουσα για την απώλεια της οικογένειάς σας. Αν νιώθετε ότι μπορείτε, θα θέλατε να μου πείτε τι συνέβη στα αγαπημένα σας πρόσωπα για να βοηθήσετε να μοιραστούμε την πραγματικότητα των όσων υποφέρουν οι άνθρωποι στη Γάζα;

ΑΑ: Στις 14 Ιουλίου, το σπίτι της οικογένειάς μου βομβαρδίστηκε χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς κανέναν λόγο. Αυτή είναι η μοίρα πολλών οικογενειών στη Γάζα — σκοτώνονται χωρίς αιτία. Η οικογένειά μου και τα παιδιά μου βρίσκονταν μέσα στο σπίτι τη στιγμή της επίθεσης. Ο ισραηλινός στρατός το κατέστρεψε, μαζί με όλους όσοι βρίσκονταν μέσα. Δεν μπορούμε πλέον να ανασύρουμε τα σώματα των δικών μου ανθρώπων από τα ερείπια, εξαιτίας της απαγόρευσης που έχει επιβάλει ο ισραηλινός στρατός στην περιοχή. Νιώθουμε απελπισμένοι και αβοήθητοι. Τώρα, τα σώματα των αγαπημένων μου αποσυντίθενται κάτω από τα χαλάσματα, αποτέλεσμα της βαρβαρότητας που συνεχίζεται στη Γάζα.

WB: Μπορείτε να εξηγήσετε την τρέχουσα κατάστασή σας, ποιες είναι οι προτεραιότητές σας τώρα προσωπικά και για την εκτέλεση του έργου αλληλοβοήθειας;

ΑΑ: Αυτή τη στιγμή νιώθω βαθιά θλίψη και απελπισία, κυρίως λόγω της απώλειας της οικογένειάς μου. Η οικογένεια είναι τα πάντα. Νιώθω συντετριμμένος, ιδιαίτερα επειδή δεν κατάφερα να επικοινωνήσω μαζί τους για να τους αποχαιρετήσω. Η μητέρα μου ήταν για μένα σαν φάρμακο· ο πατέρας μου ήταν πάντα δίπλα μου — δεν ήταν μόνο πατέρας, ήταν φίλος μου. Δεν μπορώ να περιγράψω την κατάστασή μου. Δεν καταλαβαίνω γιατί συνέβη αυτό. Μου λείπει η οικογένειά μου. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να την αντικαταστήσει. Το Ισραήλ μού τη στέρησε. Προτεραιότητά μου είναι να φτάσω κοντά στα σώματα των αγαπημένων μου. Παρά τον πόνο, προσπαθώ ταυτόχρονα να συνεχίσω να βοηθώ τους ανθρώπους γύρω μου, να ανακουφίσω τα βάσανά τους. Ο πατέρας μου έλεγε πάντα ότι οφείλω να κάνω περισσότερα για να στηρίζω φτωχές οικογένειες, ότι πρέπει να είμαι δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη. Θα τηρήσω αυτήν την υπόσχεση — όχι μόνο επειδή είναι καθήκον μου, αλλά και γιατί ο πατέρας μου αφιέρωσε τη ζωή του στο να βοηθάει τους άλλους.

WB: Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το Plant the Land, τη δουλειά που κάνουν και πώς συμμετείχατε;

ΑΑ: Η ομάδα δημιουργήθηκε με την υπέροχη φίλη μου, τη Laura. Ανταλλάσσαμε ιδέες σχετικά με το πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε οικογένειες στη Γάζα. Για αυτόν τον λόγο, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα και την ονομάσαμε «Φύτεψε τη Γη» (Plant the Land). Αυτό το όνομα αντιπροσωπεύει τη σημασία της γης, αλλά και τον τρόπο χρήσης της για να βοηθήσουμε τους άλλους, ειδικά τους φτωχούς. Τώρα, αυτή η ομάδα εργάζεται συνεχώς για να ανακουφίσει τις οικογένειες στη Γάζα και να τους παράσχει βοήθεια.

WB: Πώς έχει αλλάξει το έργο της Plant the Land από τον Οκτώβριο του 2023, είστε ακόμα σε θέση να λειτουργήσετε;

ΑΑ: Από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, τα πράγματα έχουν γίνει σταδιακά πιο περίπλοκα, καθώς έχουμε αρχίσει να υποφέρουμε από τη δυσκολία να φτάσουμε σε καταστήματα και να αγοράσουμε τις προμήθειες που χρειάζονται οι οικογένειες στη Γάζα, επειδή όλα έχουν καταστραφεί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Αρχίσαμε επίσης να υποφέρουμε από έλλειψη πόρων και υψηλές τιμές, ακόμη και η προσέγγιση φτωχών οικογενειών έχει γίνει γεμάτη κινδύνους λόγω των ισραηλινών βομβαρδισμών εναντίον εργαζομένων σε ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Η ομάδα συνεχίζει τις προσπάθειές της για την υποστήριξη των οικογενειών στη Γάζα, κάνοντας ό,τι είναι δυνατόν για να προσφέρει βοήθεια. Στο παρελθόν, διέθετε περισσότερες επιλογές παρέμβασης, προσφέροντας καθημερινά πακέτα τροφίμων, εξασφαλίζοντας την πρόσβαση σε νερό μέσω γεωτρήσεων, και συμβάλλοντας στην καλλιέργεια της γης με την παροχή γεωργικών σπόρων. Παρείχε επίσης βασικά είδη όπως στρώματα και κουβέρτες. Σήμερα, οι δυνατότητές μας έχουν περιοριστεί, επικεντρωνόμαστε πλέον κυρίως στην παροχή τροφίμων και νερού.

WB: Μετά από όλα όσα έχετε περάσει προσωπικά, τι σας παρακινεί να συνεχίσετε το έργο της αλληλοβοήθειας;

ΑΑ: Συνεχίζω να εργάζομαι παρά τις επικίνδυνες συνθήκες που με περιβάλλουν. Πέρυσι, δέχθηκα τηλεφώνημα από τον ισραηλινό στρατό, κατά το οποίο με απείλησαν λόγω της βοήθειας που προσφέρω σε οικογένειες στη Γάζα. Μου είπαν ότι θα καταστρέψουν το σπίτι μου και θα σκοτώσουν την οικογένειά μου. Παρ’ όλα αυτά, δεν υποχώρησα. Συνέχισα να εργάζομαι, με μοναδικό στόχο να στηρίξω όσους έχουν ανάγκη. Η δουλειά μου είναι αναμφίβολα επικίνδυνη, όμως θα συνεχίσω — γιατί οι οικογένειες στη Γάζα με χρειάζονται.

Αυτό που μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω αυτό το έργο είναι, πρώτα απ‘ όλα, η αγάπη μου για την χώρα μου.  Δεύτερον, οι γονείς μου πάντα με δίδασκαν πως οφείλουμε να βοηθάμε τους ανθρώπους — γιατί οι οικογένειες στη Γάζα έχουν ανάγκη. Με αυτά τα λόγια βαθιά μέσα μου, πήρα την απόφαση να συνεχίσω να προσφέρω, ακόμη κι αν αυτό μου κοστίσει τη ζωή.

WB: Γιατί είναι τόσο σημαντική η αλληλοβοήθεια και η συνεργασία σε επίπεδο βάσης; Υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να κάνετε εσείς και δεν μπορούν οι μεγάλοι φιλανθρωπικοί οργανισμοί;

ΑΑ: Αυτό που κάνουμε είναι εξαιρετικά σημαντικό, ιδιαίτερα επειδή συμβάλλουμε στην ανακούφιση των δεινών των παιδιών και των οικογενειών τους στη Γάζα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τις στηρίξουμε ώστε να επιβιώσουν. Είναι γνωστό ότι ο λιμός έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του, και στόχος μας είναι να κρατήσουμε ζωντανή τη Γάζα και τις οικογένειές της. Τα ιδρύματα δεν καταφέρνουν πάντα να φτάσουν σε όλες τις οικογένειες και, συχνά, βασίζονται σε παλιές λίστες που δεν ανανεώνονται. Η ομάδα μου, όμως, φροντίζει να εντοπίζει και να στηρίζει τις φτωχές οικογένειες όπου κι αν βρίσκονται. Προσφέρουμε βοήθεια χωρίς να τις επιβαρύνουμε με μετακινήσεις και επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε κάθε οικογένεια που έχει ανάγκη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το ποσοστό των φτωχών οικογενειών στη Γάζα έφτασε το 90%.

WB: Υπάρχει κάτι που θέλετε να κατανοήσουν καλύτερα οι άνθρωποι εκτός Γάζας σχετικά με την κατάσταση;

ΑΑ: Δεν είμαστε ίδρυμα ή ΜΚΟ. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που εργαζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να βοηθήσουμε τους κατοίκους της Γάζας. Στόχος μας είναι να εξελιχθούμε σε μια παγκόσμια ομάδα, ικανή να προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει πως η Γάζα πεθαίνει από την πείνα. Αυτό που συμβαίνει είναι βαθιά άδικο για τις οικογένειες που ζουν εδώ. Προσωπικά πάσχω από διαβήτη και, λόγω της ισραηλινής πολιορκίας, δεν μπορώ να λάβω την απαραίτητη θεραπεία. Ο κόσμος πρέπει να σταθεί στο πλευρό μας, γιατί το Ισραήλ μάς σκοτώνει — εμάς και τα παιδιά μας. Πρέπει να υπάρξει αντίδραση. Πρέπει να υπάρξει μποϊκοτάζ στο Ισραήλ και ξεκάθαρη καταδίκη όσων συμβαίνουν στη Γάζα.

WB: Πώς μπορούν οι άνθρωποι στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε όλο τον κόσμο να δείξουν αλληλεγγύη σε εσάς και στους ανθρώπους στη Γάζα;

ΑΑ: Ο κόσμος πρέπει να σταθεί αλληλέγγυος μαζί μας υποστηρίζοντας τη Γάζα και σπάζοντας τον αποκλεισμό που έχει επιβληθεί. Ελπίζω επίσης ότι οι άνθρωποι θα μας παράσχουν οικονομική υποστήριξη, ώστε να μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε ό,τι κατέστρεψε ο ισραηλινός στρατός.

The post Αλληλοβοήθεια στη Γάζα: «Θα συνεχίσω να βοηθάω τους ανθρώπους ακόμα κι αν μου κοστίσει τη ζωή μου» first appeared on Aυτολεξεί.

Κάθε μέρα, έξω από την κοινοτική κουζίνα στο Sururab, 25 μίλια βόρεια της πρωτεύουσας του Σουδάν, Khartoum, τοποθετούνται στο έδαφος μια σειρά από μαγειρικά σκεύη για τις 350 οικογένειες που τρώνε εδώ. Κοινοτικές κουζίνες όπως αυτές έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή του λιμού στο Σουδάν εδώ και 2 χρόνια σε έναν εμφύλιο πολέμο που έχει εκτοπίσει 11,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτές οι κοινοτικές κουζίνες αποτελούν μέρος ενός συστήματος αλληλοβοηθείας σε τοπικό επίπεδο που έχει προσφέρει κρίσιμη ανακούφιση σε περιοχές όπου η ξένη βοήθεια έρχεται σπάνια.

Ενώ οι κοινοτικές κουζίνες παρέχουν τροφή, άλλες ανάγκες και υποστήριξη καλύπτονται από οργανώσεις που ονομάζονται Emergency Response Rooms (Δωμάτια Έκτακτης Ανάγκης) οι οποίες συνήθως βασίζονται στην αυτοοργάνωση σε επίπεδο γειτονιάς. Η σουδανική διασπορά έχει επίσης βοηθήσει, συγκεντρώνοντας χρήματα για αυτές τις προσπάθειες από-τα-κάτω ή παρέχοντας ιατρικές συμβουλές μέσω υπηρεσιών τηλεϊατρικής.

Ο Mazin Alrasheed βοήθησε στη δημιουργία της κοινοτικής κουζίνας στο Sururab λίγες μόνο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου τον Απρίλιο του 2023 μεταξύ των Σουδανικών Ένοπλων Δυνάμεων (SAF) και των παραστρατιωτικών δυνάμεων Rapid Support Forces (RSF).

Εκείνες τις πρώτες εβδομάδες, οι κάτοικοι του Khartoum και των γειτονικών πόλεων Omdurman και Bahri έσπευσαν να καταφύγουν σε μέρη όπως το Sururab, ενώ συνεχίζουν να καταφθάνουν και άλλοι, μεταξύ των οποίων 130 οικογένειες που έφτασαν πρόσφατα μετά την κλιμάκωση των συγκρούσεων στην πολιτεία Gezira, νότια της πρωτεύουσας.

«Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που έχω συναντήσει εξαρτώνται από αυτό το γεύμα που παρέχουμε. Η πλειονότητά τους δεν έχει εισόδημα και έχει εκτοπιστεί λόγω του πολέμου. Σχεδόν το 50% των οικογενειών που εξυπηρετούμε ζουν σε καταυλισμούς των εσωτερικά εκτοπισμένων στην περιοχή», λέει ο Αλρασίντ για τους καταυλισμούς εσωτερικά εκτοπισμένων.

«Οι προσπάθειες των διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών είναι ωφέλιμες, αλλά συχνά γίνονται σε ακανόνιστα διαστήματα και μερικές φορές αντιμετωπίζουν προβλήματα διανομής», λέει, επισημαίνοντας επίσης τα διοικητικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μεγάλες οργανώσεις. «Για παράδειγμα, το αλεύρι που διανεμήθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου είχε ημερομηνία λήξης τον Οκτώβριο. Επίσης, ορισμένες οικογένειες έλαβαν μεγαλύτερες ποσότητες από άλλες, με αποτέλεσμα να πουλήσουν το επιπλέον».

Οι μάχες δεν έχουν μόνο εκτοπίσει εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά έχουν προκαλέσει σημαντικές ζημιές στις υποδομές, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν των μισών νοσοκομείων του Khartoum. Η παροχή βοήθειας –είτε πρόκειται για τρόφιμα είτε για νερό και φάρμακα– μπορεί επίσης να είναι δύσκολη, επειδή οι δυνάμεις που πολεμούν εμποδίζουν την παράδοσή της σε ορισμένες περιοχές.

Το Σουδάν έχει μακρά παράδοση γειτονικής υποστήριξης και αλληλοβοήθειας, αλλά το αίσθημα αλληλεγγύης εντός των κοινοτήτων ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια του κινήματος διαμαρτυρίας που ξεκίνησε το 2018 με στόχο την ανατροπή του προέδρου Ομάρ αλ-Μπασίρ.

Ομάδες με βάση τις γειτονιές, οι λεγόμενες Επιτροπές Αντίστασης, οργάνωναν διαμαρτυρίες και παρείχαν υποστήριξη στους γείτονές τους, συνεχίζοντας τις προσπάθειές τους όταν ο Μπασίρ αντικαταστάθηκε από μια συμμαχία των SAF και RSF, μέχρι που οι δύο δυνάμεις άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους.

Μια παρόμοια δυναμική έχει αναδυθεί από την έναρξη του πολέμου με τη δημιουργία των Emergency Response Rooms (ERRs) [Αίθουσες Αντιμετώπισης Έκτακτης Ανάγκης], οι οποίες, όπως και οι κοινοτικές κουζίνες, έχουν εμφανιστεί σε όλο το Σουδάν, παρέχοντας τροφή, φάρμακα, νερό και καταφύγιο. Επίσης, καταγράφουν περιστατικά βίας και προσπαθούν να εξασφαλίσουν περισσότερη υποστήριξη από το εξωτερικό.

«Το βαθύ αίσθημα αλληλοβοήθειας μεταξύ των κοινοτήτων του Σουδάν είναι εξαιρετικά εμπνευστικό και σε κάνει να νιώθεις μια ταπεινότητα. Αντικατοπτρίζει την απίστευτη δύναμη, ανθεκτικότητα και συμπόνια του σουδανικού λαού, ακόμη και όταν αντιμετωπίζει αδιανόητες δυσκολίες», λέει ο Χαϊθάμ Ελνούρ, μέλος της σουδανικής διασποράς που υποστηρίζει τα ERR.

Ο ίδιος αναφέρει ότι οι κοινότητες έχουν καλύψει το κενό που άφησε η καταστροφή της διακυβέρνησης και των υποδομών από τον πόλεμο.

Η Leena Badri, μέλος του Sudan Solidarity Collective, που συγκεντρώνει χρήματα από τη διασπορά, λέει ότι πρέπει να τονιστούν οι προσπάθειες και οι φωνές των ανθρώπων που βρίσκονται στο πεδίο.

«Αυτοί είναι οι άνθρωποι που εργάζονται για να στηρίξουν τον λαό του Σουδάν. Αυτές είναι οι φωνές που πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο. Αυτοί είναι οι πρώτοι που ανταποκρίνονται στην οποιαδήποτε κατάσταση, είναι τόσο απλό», αναφέρει.

Η εν λόγω συλλογικότητα έχει βοηθήσει στην υποστήριξη των προσπαθειών παροχής βοήθειας από πολίτες σε τουλάχιστον 12 από τις 18 πολιτείες του Σουδάν. Η Badri λέει ότι ο στόχος δεν είναι να τους πούμε πώς να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα, αλλά να λάβουμε συμβουλές από τους ντόπιους για το τι ακριβώς χρειάζεται να γίνει.

Υποστηρίζει ότι ο ρόλος των ομάδων βοήθειας, είτε πρόκειται για κοινοτικές κουζίνες είτε για ERR, είναι κρίσιμος, επειδή και οι δύο πλευρές της σύγκρουσης έχουν επιβάλει περιοριστικούς όρους στις ομάδες βοήθειας που τις εμποδίζουν να λειτουργούν ελεύθερα.

«Γίνονται όμηροι των απαιτήσεων της μιας πλευράς. Αλλά με κάτι τέτοιο όπως η βοήθεια δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, δεν μπορείς να την περιορίσεις στη μια περιοχή ή στην άλλη. Οι ERR δεν τάσσονται με το μέρος κανενός, υπηρετούν την κοινότητά τους», λέει η Badri.

Ο Elnour λέει ότι η ανθεκτικότητα και η επινοητικότητα των Σουδανών στο να υποστηρίζουν ο ένας την άλλη κατά τη διάρκεια του πολέμου δείχνει πώς η τοπικοποιημένη βοήθεια μπορεί να είναι πιο κατάλληλη για την κουλτούρα και το τοπικό πλαίσιο και πιο αποτελεσματική από τις μεγάλες διεθνείς επιχειρήσεις.

«Βλέποντας τους/τις Σουδανούς/ες και τις ομάδες τους να αναλαμβάνουν τον έλεγχο του πεπρωμένου τους μέσω τοπικών, κοινοτικών προσεγγίσεων, επιβεβαιώνεται η δύναμη της αυτοδιάθεσης», αναφέρει. «Αυτή η προσέγγιση δεν περιορίζεται στην κάλυψη των άμεσων αναγκών, αλλά συμβάλλει στην καλλιέργεια μιας γενιάς νέων και εθελοντών που συμμετέχουν ενεργά στην επίλυση προβλημάτων, τον συντονισμό και την παροχή υπηρεσιών».

The post Σουδάν: Δομές αλληλοβοήθειας εν μέσω εμφυλίου πολέμου first appeared on Aυτολεξεί.

Σε μια εποχή όπου οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο, το TRISE χρειάζεται τη βοήθεια όλων για να συνεχίσει το ταξίδι του. Λόγω αυξημένων παγίων εξόδων που καλούνται να σηκώσουν οι υπάρχουσες ομάδες στον χώρο, καλούμε φίλες και φίλους να βοηθήσουν ώστε να παραμείνει το TRISE ανοιχτό και αυτοδιαχειριζόμενο!

Μπορείτε να στηρίξετε τον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο TRISE με κάποια μηνιαία συνδρομή της επιλογής σας, βάζοντας έτσι το λιθαράκι σας στη συνέχιση της λειτουργίας του. Πλέον, μέσω της πλατφόρμας που δημιουργήθηκε στο patreon, μπορείτε να στηρίξετε από οποία γωνιά του κόσμου και αν βρίσκεστε.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΕΔΩ: https://www.patreon.com/selforganisedspacetrise/about

——————————-

Ακολουθεί το κάλεσμα για όσες πρωτοβουλίες, ομάδες και άτομα θέλουν να δραστηριοποιηθούν στον χώρο:

Ο Aυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος TRISE μεγαλώνει και προσκαλεί νέες ομάδες και συνοδοιπόρους στο ταξίδι του!

Το Τρισέ είναι ένας αυτοοργανωμένος-αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος στην καρδιά της Αθήνας, στην Κολοκοτρώνη 31. Το διώροφο κτήριό του έχει πλούσια ριζοσπαστική παράδοση καθώς έχει στεγάσει διάφορες πρωτοβουλίες μέσα στις δεκαετίες, όπως το ιστορικό περιοδικό Κοινωνία και Φύση.

Από το 2019, ξεκίνησε η τακτική λειτουργία του χώρου ως στέγη του ομώνυμου Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (TRISE) –από όπου κρατά έως σήμερα το όνομά του!– ενώ σταδιακά άρχισε να πλαισιώνεται από ποικίλες δραστηριότητες από τη πολιτική συλλογικότητα Αυτενέργεια. Σήμερα, ο χώρος ανοίγει περισσότερο και συστεγάζει κι άλλες ομάδες όπως την «Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Αθήνας», άτομα και πρωτοβουλίες από τις πολιτιστικές ομάδες του πρώην κοινωνικού κέντρου «Π» καθώς και άλλα περιοδικά εγχειρήματα.

Εντός του χώρου, λειτουργεί η δομή του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (TRISE) με το αυτοοργανωμένο του βιβλιοπωλείο που διαθέτει επιλεγμένες εκδόσεις πολιτικής θεωρίας που αφορούν τους συλλογικούς αγώνες και την αυτοθέσμιση – την αυτονομία, την κοινωνική οικολογία, την άμεση δημοκρατία, τον φεμινισμό κ.ά. Επιπλέον, η εν λόγω δομή διαθέτει και αγγλόφωνους σχετικούς τίτλους βιβλίων. Στο Τρισέ θα βρείτε και την κεντρική διάθεση των βιβλίων των ελευθεριακών εκδόσεων & ιστοτόπου «Αυτολεξεί».

Στο Τρισέ διεξάγονται συλλογικοί κύκλοι ανάγνωσης-αυτομόρφωσης καθώς και δημόσιες πολιτικές συζητήσεις, συνελεύσεις, προβολές, βιβλιοπαρουσιάσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα, μουσικές βραδιές κ.ά. ενώ το καλοκαίρι οι δραστηριότητες μεταφέρονται στην ειδικά διαμορφωμένη ταράτσα. Στον χώρο λειτουργεί μόνιμα αυτοοργανωμένο κυλικείο και βιβλιοθήκη.

Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες συναποφασίζονται στην ανοιχτή κοινή διαχειριστική συνέλευση όπου μπορεί να φέρει κάποιος-α-@ την πρότασή του-της! Ο χώρος είναι αυτοχρηματοδοτούμενος, που σημαίνει ότι έχει ως μοναδικό του πόρο όλους και όλες εμάς, την κοινωνική βάση που στηρίζει το όλο εγχείρημα.

Το Τρισέ απευθύνεται σε όλη την κοινωνία καθώς και στους ανήσυχους εκείνους ανθρώπους που ασχολούνται στην πράξη με την ατομική και συλλογική χειραφέτηση πέρα από το κράτος και το κεφάλαιο. Γι’ αυτό, αντιμαχόμαστε κάθε μορφή ιεραρχίας και διακρίσεων (φύλου, καταγωγής, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.ο.κ.) Το Τρισέ προσδοκούμε να συνεχίσει να αποτελεί έναν κοινωνικό κόμβο δράσης, ρηξικέλευθων ιδεών και κριτικής σκέψης πέρα από οποιαδήποτε αυθεντία.

Με το παρόν κείμενο, κάνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε νέες ομάδες, πρωτοβουλίες και άτομα να πλαισιώσουν τον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο TRISE με τις ιδέες τους. Προσκαλούμε ακόμη περισσότερες πρωτοβουλίες και ομάδες που ψάχνουν χώρο για να στεγαστούν – νέες συλλογικότητες, εργαστήρια, μαθήματα και οποιαδήποτε ακόμη δημιουργική δραστηριότητα, σύμφωνη με τις αξίες και τα οράματα του χώρου.

Στο κέντρο της μητρόπολης, σε μια τουριστικοποιημένη γειτονιά, αναζητούμε την εξαρχής δημιουργία των ΚΟΙΝΩΝ ΤΟΠΩΝ, με την πολιτική τους έννοια, ως χώρων δηλαδή όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι πελάτης-υπήκοος-καταναλωτής αλλά ενεργός και ανήσυχος πολίτης της πόλης, για την αδιαμεσολάβητη-αμεσοδημοκρατική συμμετοχή σε ΟΛΑ όσα μας αφορούν!

Σας καλούμε να συμμετέχετε και να ενισχύσουμε από κοινού τις δράσεις μας!

Social media του χώρου:

https://www.facebook.com/profile.php?id=61573759054999

https://www.instagram.com/trise_social_space_athens

——————————————————————-

At a time when free social spaces are closing one after the other, TRISE needs your help to continue its journey!

Due to increased overhead costs that existing groups at the space are being asked to bear, we are asking friends to help keep TRISE open and self-managed! Now, through the platform we created on patreon, you can support TRISE with a monthly subscription of your choice, no matter where you are in the world!

SUPPORT HERE: https://www.patreon.com/selforganisedspacetrise/about

ABOUT TRISE:

TRISE is a self-organized/self-managed community space in the heart of Athens, at 31 Kolokotronis Street. Its two-storey building has a rich radical tradition as it has housed various initiatives over the decades, such as the historical magazine “Κοινωνία και Φύση” (=Society and Nature).

Since 2019, the space began regular operation as the home of the homonymous Transnational Institute of Social Ecology (TRISE) -from which it’s still named after!- while it gradually began to be accompanied by a variety of activities from the political collective “Aftenergeia”.

Today, the space is opening up more and brings together other groups such as the “Libertarian Syndicalist Union of Athens – ΕΣΕ”, individuals and initiatives from the cultural groups of the former social center “Π” as well as other self-organized projects. Within the space, the structure of the International Institute of Social Ecology (TRISE) operates with its self-organized bookstore that offers selected publications of political theory related to collective struggles and self-institution – autonomy, social ecology, direct democracy, feminism, etc. In addition, this structure also has English-language titles of relevant books. In Trise, you will also find the books of the publishing house & website “Aftoleksi”.

In TRISE, collective reading groups are held as well as public political discussions, assemblies, screenings, book presentations, artistic events, musical evenings, etc., while during summer the activities are moved to our rooftop terrace. A permanent self-organised canteen and a library operate, also, in the space.

All the above activities are co-decided in the open self-managed assembly where anyone can bring his/her proposal! The space is self-financed, which means that its only resource is all of us, the social base that supports the whole project.

TRISE is addressed to the whole of society and to those concerned with individual and collective emancipation beyond the state and capital. For this reason, we oppose all forms of hierarchy and discrimination (gender, origin, sexual orientation, etc.)

We expect TRISE to continue to be a social hub of action, radical ideas and critical thinking beyond any authority. In the center of the metropolis, in a touristified neighborhood, we seek the creation of PUBLIC PLACES from the very beginning, in their political sense, as places where people will not be customers-guests-consumers but active and concerned citizens of the city, for unmediated-direct-democratic participation in EVERYTHING that concerns us! We invite you to participate and to strengthen together our actions!

→ Follow our social media here:

Fb: https://www.facebook.com/profile.php?id=61573759054999

Instagram: https://www.instagram.com/trise_social_space_athens

SUPPORT HERE: https://www.patreon.com/selforganisedspacetrise/about

Social media:

https://www.facebook.com/profile.php?id=61573759054999

https://www.instagram.com/trise_social_space_athens

The post Καμπάνια ενίσχυσης του αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικού χώρου TRISE | Support Self Organised Space TRISE in Athens first appeared on Aυτολεξεί.

«Δεν μπορείς να σκεφτείς για την υγεία εάν δεν σκεφτείς τη μάνα γη. Αν αυτή δεν είναι υγιής, δεν υπάρχει υγεία. Έτσι, ξεκινάμε από εκεί, να γιατρέψουμε τη μάνα γη, να της αφαιρέσουμε τον πόνο, τις πληγές, την κούραση και την αρρώστια που κάποιοι λίγοι επέβαλαν στο σώμα της με χημικά, με λιπάσματα, βιάζοντάς την για να βγάλουν περισσότερα κέρδη. Και λοιπόν… αυτό το ονομάζουμε “πρόληψη”. Και αυτό είναι υγεία, όχι μόνο η θεραπεία με χάπια και φάρμακα…» (από μια συζήτηση με έναν σύντροφο λειτουργό υγείας, το 2008, στο καρακόλ του Οβεντίκ).

Τι είναι η Καμπάνια «Ένα χειρουργείο στη ζούγκλα Λακαντόνα»;

Η Καμπάνια ξεκίνησε από το Δίκτυο Europa Zapatista, ένα δίκτυο ευρωπαϊκών οργανώσεων, συλλογικοτήτων και ομάδων που είναι αλληλέγγυες με τις αυτόνομες εξεγερμένες ζαπατιστικές κοινότητες στη ζούγκλα Λακαντόνα και στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού, στην πολιτεία Τσιάπας.

Οι στόχοι της είναι:

– Να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για τον εξοπλισμό χειρουργικών αιθουσών στις ζαπατιστικές κλινικές και νοσοκομεία.

– Να διαδώσει τον αγώνα των ζαπατίστας για ολιστική υγεία για τους ιθαγενείς λαούς της Τσιάπας.

– Να γνωστοποιήσει τις πραγματικότητες, τις δυσκολίες και τα επιτεύγματα της οικοδόμησης αυτόνομου συστήματος υγείας, ανεξάρτητου από τις κυβερνήσεις, τις χρηματοδοτήσεις τους και τις πολιτικές τους.

Γιατί στην Τσιάπας;

Την 1η Ιανουαρίου 1994, οι ιθαγενείς λαοί της Τσιάπας στο νοτιοανατολικό Μεξικό ξεσηκώθηκαν ενάντια σε αιώνες καταπίεσης, ρατσισμού και βίας από τη μεξικανική κυβέρνηση. Από τότε στην Τσιάπας διεξάγεται ένας αμείλικτος πόλεμος.

Στη μία πλευρά αυτού του πολέμου βρίσκονται οι μεξικανικές κυβερνήσεις, ο ομοσπονδιακός στρατός, οι πολυάριθμες συμμορίες παραστρατιωτικών και ναρκεμπόρων, οι τσιφλικάδες και οι πολυεθνικές που θέλουν να λεηλατήσουν τον πλούτο της περιοχής (η Τσιάπας είναι μια από τις πλουσιότερες πολιτείες του Μεξικού).

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι εξεγερμένες ζαπατιστικές κοινότητες που αγωνίζονται να οικοδομήσουν την καθημερινότητά τους σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες τους, με σεβασμό στη φύση, τη μητέρα γη, τη ζωή και τον άνθρωπο. Ενάντια στον πόλεμο οικοδομούν μια κουλτούρα αντίστασης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Χτίζουν καθημερινά το δικό τους σύστημα παραγωγής, τους δικούς τους τρόπους καλλιέργειας και διανομής των προϊόντων τους, το δικό τους σύστημα εκπαίδευσης, το δικό τους σύστημα υγείας.

Και γιατί να στηρίξουμε τους ιθαγενείς της ζούγκλας Λακαντόνα; 

Ανάγκες για σχολεία, νοσοκομεία και γενικά βοήθεια υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και αυξάνονται καθημερινά. Φτωχοί υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Γεννιούνται και δημιουργούνται καθημερινά όλο και περισσότεροι στην κοινωνία της βαρβαρότητας του κεφαλαίου που ζούμε. Ιθαγενείς –εντελώς ξεχασμένοι– υπάρχουν επίσης παντού. Και σχεδόν πάντα αντιμετωπίζονται σαν εξωτικά περίεργα φαινόμενα προς ανθρωπολογική παρατήρηση. Ή είναι αόρατοι και «ανύπαρκτοι» για την κοινωνία της ομογενοποίησης και της εκμηδένισης της διαφορετικότητας.

Το Δίκτυο Europa Zapatista δεν είναι ένα ανθρωπιστικό σωματείο 

Δεν βοηθά τους φτωχούς –ιθαγενείς ή μη– με τα περισσεύματα των πλουσίων, με αντάλλαγμα την απενοχοποίηση των τελευταίων. Δεν είναι μια πολιτιστική ομάδα που προσπαθεί να βοηθήσει στη διατήρηση των παραδόσεων των ιθαγενών, όταν οι ίδιοι αδυνατούν να παραμείνουν στη ζωή.

Το Δίκτυο στηρίζει τους ιθαγενείς Ζαπατίστας της Τσιάπας επειδή αυτοί οι ιθαγενείς εξεγέρθηκαν. Επειδή φώναξαν «Φτάνει πια!» στη μιζέρια, τον εξευτελισμό και την καταπίεση.

Επειδή δοκιμάζουν την εφαρμογή του συλλογικού τους οράματος «εδώ και τώρα».

Επειδή τολμούν να ελπίζουν και επειδή ξέρουν να σιωπούν χωρίς να παύουν να αντιστέκονται.

Γιατί έχουν τη δύναμη να περιμένουν χωρίς να υποχωρούν, να μαθαίνουν από τα λάθη τους, να αμφισβητούν ακόμα και τις παραδόσεις τους, όσο κι αν επιθυμούν τη διατήρηση της συλλογικής μνήμης.

Και περισσότερο από αυτό: Επειδή οι εξεγερμένοι ιθαγενείς στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού μας δίδαξαν τι σημαίνει αξιοπρέπεια, τι σημαίνει ο αγώνας για ζωή. Μας ενέπνευσαν και συνεχίζουν να μας εμπνέουν να προσπαθούμε να χτίσουμε και εδώ, στις γεωγραφίες μας, ένα «εμείς».

Ονομάζουμε αυτή τη μορφή δράσης, αυτή τη μορφή αλληλοϋποστήριξης: πολιτική της αλληλεγγύης στην πράξη. Και είναι η απάντησή μας, ως Δίκτυο Europa Zapatista, στο ερώτημα «Γιατί στην Τσιάπας;»

Γιατί χειρουργείο;

Την εποχή της ένοπλης εξέγερσης των ζαπατίστας το 1994, ο θάνατος και η φτώχεια ήταν καταστροφικά για τα παιδιά των ιθαγενικών κοινοτήτων της Τσιάπας. Οι λεγόμενες ασθένειες της φτώχειας, όπως εντερικές, αναπνευστικές και επιδημικές λοιμώξεις, ο παιδικός υποσιτισμός, ο πυρετός και η διάρροια ήταν η καθημερινότητα των παιδιών, πολλά από τα οποία πέθαιναν λόγω έλλειψης ιατρικής περίθαλψης, ενώ το προσδόκιμο ζωής κατά τον τοκετό ήταν από τα χαμηλότερα στο Μεξικό. 

Η περίπτωση της Πατρίτσια, ενός κοριτσιού πέντε χρονών, είναι παραδειγματική. Αφηγείται ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος: 

«… εκείνη τη νύχτα ήρθε να με βρει ο σύντροφος Σαμουέλ, το κοριτσάκι του ήταν πολύ άσχημα. Φτάσαμε σπίτι του να τη δούμε, ψηνόταν στον πυρετό. Δεν είχαμε ούτε καν θερμόμετρο να δούμε τι πυρετό είχε, δεν ξέραμε καν τι είχε. Το μόνο που μπορέσαμε να κάνουμε ήταν να την βάλουμε στο ποτάμι, έτσι όπως ήταν, ντυμένη, μήπως και της πέσει ο πυρετός. Κι όταν γυρνάγαμε απ’ το ποτάμι στο σπίτι, τα ρούχα της είχαν κιόλας στεγνώσει, τόσο ψηλός ήταν ο πυρετός. Άντεξε λίγες μόνο ώρες και μετά πέθανε… Μου πέθανε στα χέρια, για να το πω έτσι χωρίς περιστροφές. Και σαν την Πατρίτσια υπήρξε μια ολόκληρη γενιά κοριτσιών και αγοριών, μικρότερων από πέντε, που ξέμειναν στο δρόμο. Παράλογα, από αρρώστιες ιάσιμες που μπορούσαν να θεραπευτούν με οποιοδήποτε σκεύασμα…» (ΓουαδαλούπεΤεπεγιάκ, 15 Φεβρουαρίου του 2006).

Και ήταν γι’ αυτό που, πρώτες οι γυναίκες ζαπατίστας, αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα. Για να χτίσουν μια ζωή για τα παιδιά τους. Για να χτίσουν υγεία, εκπαίδευση και ζωή για όλα τα παιδιά των ιθαγενών.

Το αυτόνομο σύστημα υγείας

Σε αυτά τα τριάντα χρόνια οι ζαπατίστας κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα σύστημα υγείας, εντελώς ανεξάρτητο από κάθε κυβερνητικό έλεγχο ή χρηματοδότηση. Έχουν αναπτύξει τις δικές τους αυτόνομες μορφές και δομές και έχουν καταφέρει να ασκήσουν κοινοτική και ολιστική υγεία σε διάφορα επίπεδα.

• Υπάρχουν επιτροπές υγείας σε όλες τις ζαπατιστικές ζώνες και κοινότητες. Το έργο τους είναι να υποστηρίζουν τους λειτουργούς υγείας, να προμηθεύονται φάρμακα και να οργανώνουν την εκπαίδευση.

• Χιλιάδες λειτουργοί υγείας έχουν εκπαιδευτεί (με τη στήριξη των ηλικιωμένων αλλά και με την υποστήριξη αλληλέγγυων γιατρών) και εργάζονται σε κάθε κοινότητα, χωρίς μισθό, στρατευμένοι στην υπηρεσία των κοινοτήτων τους.

• Υπάρχουν κέντρα υγείας και πρωτοβάθμιας φροντίδας σε όλες τις εξεγερμένες κοινότητες.

• Έχουν φτιάξει φαρμακεία και μικροκλινικές στα κεφαλοχώρια κάθε ζαπατιστικής ζώνης, καθώς και κλινικές στα καρακόλ (με χώρους κλινικών μελετών, οφθαλμολογίας, οδοντιατρικής περίθαλψης, γυναικολογίας κ.λπ.), όπου χιλιάδες ιθαγενείς ζαπατίστας και μη ζαπατίστας προσέρχονται και λαμβάνουν ιατρική περίθαλψη.

• Δίνουν μεγάλη σημασία στην πρόληψη, αναπτύσσοντας εκστρατείες εμβολιασμού και προσπαθώντας να βελτιώσουν τη διατροφή και την υγιεινή. Με άλλα λόγια, επικεντρώνονται στην αλλαγή των συνηθειών του πληθυσμού.

• Έχουν αφιερώσει όλες τους τις δυνάμεις για την ανάκτηση της γνώσης παραδοσιακών πρακτικών και θεραπειών. Στην πραγματικότητα, σήμερα, χρησιμοποιείται ένα μείγμα δυτικών και παραδοσιακών φαρμάκων και μεθόδων για τη θεραπεία των ασθενών. Η χρήση των φαρμακευτικών φυτών, πέρα από την εξυπηρέτηση της θεραπείας, θεωρείται και ως παράγοντας αυτονομίας, διότι μειώνει την εξάρτηση από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

• Έχουν καταβάλλει τιτάνιες προσπάθειες για τη μείωση της βρεφικής θνησιμότητας και της θνησιμότητας κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σήμερα, υπάρχουν μαίες σε κάθε κοινότητα και η βρεφική θνησιμότητα στις αυτόνομες κοινότητες αποτελεί παρελθόν.

Παρ’ όλα αυτά τα επιτεύγματα, υπάρχει πάντα έλλειψη υλικών, χρημάτων και εξοπλισμού. Οι ζαπατίστας ζουν σε έναν διαρκή πόλεμο και η οικονομία της αντίστασης δεν μπορεί πάντα να καλύψει όλες τις ανάγκες σε ευαίσθητους τομείς όπως η υγεία. Σήμερα έχουν ήδη σημειώσει πρόοδο στην κατασκευή κτιρίων και υποδομών για τη δημιουργία κλινικών με χειρουργεία και βρίσκονται στη διαδικασία εκπαίδευσης. Και θέλουν να κάνουν ένα βήμα ακόμα: «Χρειαζόμαστε να εξοπλίσουμε διάφορες αίθουσες χειρουργείων. Υπάρχουν οι αδελφικά προσφερόμενοι “μαχαιρομπήχτες” (χειρούργοι), υπάρχουν οι υποψήφιοι χειρούργοι, υπάρχουν οι χώροι για να τα κατασκευάσουμε, υπάρχουν οι νέοι και οι νέες που είναι πρόθυμοι να μάθουν. Το μόνο που λείπει είναι ο εξοπλισμός…» (Υστερόγραφο στο ανακοινωθέν Μια Εξαιρετική Ιδέα: https://shorturl.at/euQbQ).

Αυτό το βήμα είναι που θέλουμε να στηρίξουμε. Η ελληνική ομάδα Calendario Zapatista συμμετέχει ενεργά σε αυτή την καμπάνια αλληλεγγύης.

Πώς μπορείτε να στηρίξετε την Καμπάνια «Ένα χειρουργείο στη ζούγκλα Λακαντόνα»:

– Οργανώνοντας εκδηλώσεις και δημόσιες παρουσιάσεις της Καμπάνιας.

– Ενημερώνοντας άτομα και συλλογικότητες που μπορεί να ενδιαφέρονται.

– Διαδίδοντας τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες του Δικτύου Europa Zapatista.

– Επικοινωνώντας μαζί μας μέσω email: calendariozapatista@gmail.com

———————————————————-

– Εδώ το σχετικό λινκ της οικονομικής ενίσχυσης:

https://www.gofundme.com/f/apoya-esta-campana-por-la-salud-autonoma-zapatista

The post «Ένα χειρουργείο στη ζούγκλα Λακαντόνα» Τι είναι η καμπάνια αλληλεγγύης στην αυτόνομη υγεία των Ζαπατίστας; first appeared on Aυτολεξεί.

Συνοπτική παρουσίαση του κτήματος αδελφών Αρβανίτη στα Κιούρκα πριν και μετά την πυρκαγιά | Το Οικοσχολείο και η ιστορία των Βιολογικών αγροτικών αγορών | Το κτήμα μετά την πυρκαγιά – Αλληλεγγύη

Περισσότερες πληροφορίες: O Θοδωρής Αρβανίτης, χωρίς ποτέ να ζητήσει τίποτε, προμήθευε όλες τις κοινωνικές κουζίνες (κι όχι μόνο) με τα υπέροχα λαχανικά του. Ο Θοδωρής Αρβανίτης και ο αδελφός του Παναγιώτης έδωσαν το σπίτι τους στην Αθήνα για να στεγαστεί το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών. Αγρότες, αφιερωμένοι στη βιολογική γεωργία, καλλιεργούσαν στα Κιούρκα τα προϊόντα τους.
Ο Θοδωρής ίδρυσε στο κτήμα το Οικολογικό Σχολείο και μεταλαμπάδευε την αγάπη του προς τη φύση και την προστασία της. Στο οικοσχολείο παρέδιδε σεμινάρια μελισσοκομίας και λαχανοκομίας.
Μοίραζε καλάθια με βιολογικά προϊόντα σε πολύ χαμηλές τιμές, για να ωφεληθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι.
Προχτές το κτήμα κάηκε στη διάρκεια της μεγάλης πυρκαγιάς στην Αττική. Κάηκαν όλα…

Περισσότερα για την πυρκαγιά στην Αττική και τις συνέπειες στην ποιότητα ζωής των κατοίκων ΕΔΩ.

---

[Φωτ.2 του Μάριου Λώλου – Τμήμα του αγροκτήματος μετά την πυρκαγιά]

---

[Φωτ. 3 Μάριος Λώλος – Ο Θοδωρής Αρβανίτης μετά την πυρκαγιά]

---

[Φωτογραφίες 4, 5,6 –  από το κτήμα πριν την πυρκαγιά – Καλλιέργεια, Εκπαίδευση, Ψυχαγωγία…. Περισσότερες πληροφορίες στο Εναλλακτικό Σχολείο Οικολογικής Γεωργίας [ΕΔΩ]

---

[Φωτ. 7 – Ο Θοδωρής Αρβανίτης συμμετείχε ενεργά στο κίνημα για την καθιέρωση των Βιολογικών αγορών – Στη σελίδα του στο Facebook έχει καταγράψει 119 “επεισόδια” για τους αγώνες των παραγωγών. Στο 119ο επεισόδιο με τίτλο “Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΝΤΟΜΑΤΑΣ!” μεταξύ των άλλων γράφει (15 Ιουνίου 2024):

“…Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στη φάση δημιουργίας του θεσμού αυτού, είναι αποφασιστικός. Οι προοδευτικοί Δήμαρχοι υποστήριξαν, όχι μόνο λειτουργικά -δίνοντας χώρο στους διοργανωτές των Αγορών αυτών- αλλά και πολιτικά: αρνούμενοι στον κάθε εισαγγελέα να δώσει εντολή επέμβασης στις κρατικές υπηρεσίες, οικονομικές και κατασταλτικές. Ο εισαγγελέας, αν δεν πάρει το πράσινο φως από τον Δήμαρχο της πόλης ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ, όσο και αν η δραστηριότητα είναι μη νόμιμη. Αυτό το έζησα δεκάδες φορές και στις Βιολογικές Αγορές που, όπως είναι γνωστό, λειτουργούσαν με πολιτικές αποφάσεις των Δήμων, 25 χρόνια περίπου, πριν την πλήρη νομιμοποίησή τους, που έγινε τον Ιούνη του 2019. Όποτε είχαμε επέμβαση της Αστυνομίας, ήταν, τότε και μόνον τότενες, όταν ο εκάστοτε Δήμαρχος είχε άρει την υποστήριξή του απέναντί μας, για διάφορους λόγους. Οι 2 πιο σοβαροί λόγοι ήτανε, ο ένας η επιβολή χαρατσιού και, ο δεύτερος, εξυπηρέτηση ρουσφετιών στους εμπόρους των Συμβατικών Λαϊκών. Τότε η κόντρα ήταν μεγάλη…”]

---

[Φωτ. 8, 9 – Το “βιολογικό καλάθι” στο σπίτι σας –  Αγροτικά προϊόντα εποχής στην πόρτα σας από το κτήμα Αρβανίτη]

---

[Φωτ.10 Μάριος Λώλος – Ο Θοδωρής Αρβανίτης “για την επόμενη μέρα μετά την πυρκαγιά”]

“…με τη βοήθεια..φίλων..συντρόφων..συνοδοιπόρων και γειτόνων….πήραμε τα πρώτα λάστιχα να ποτίσουμε τα ήδη φυτεμένα καινά συνεχίσουμε την καλλιέργεια! Δουλεύουμε ασταμάτητα! Στόχος είναι τη Δευτέρα να ξεκινήσει πάλι η διανομή του “καλαθιού” (Φωτ.8,9)!
..η έμπρακτη αλληλεγγύη από τους φίλους και τις φίλες είναι τεράστια! Η συγκίνηση μεγάλη! Ευχαριστώ από καρδιάς!”

Η σελίδα του Θ.Αρβανίτη στο Facebook ΕΔΩ – https://www.facebook.com/teoarvanitisbio

---

ΔΗΩ – ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ 

Κάηκε το κτήμα των αδελφών Αρβανίτη! Η φωτιά στην Βόρειο-Ανατολική Αττική κατέκαψε 100.000 στρέμματα δάσους και δασικών περιοχών, σπίτια, επιχειρήσεις ενώ κάηκε μια γυναίκα και τραυματίστηκαν πυροσβέστες.
Όμως η κάθε περίπτωση είναι μοναδική. Με την πρόσφατη πυρκαγιά καταστράφηκε ολοσχερώς και το Οικολογικό Αγρόκτημα των αδελφών (και φίλων) Θοδωρή και Παναγιώτη Αρβανίτη, στα Κιούρκα Αττικής Θοδωρής Αρβανίτης
Καταστράφηκαν θερμοκήπια, αποθηκευτικοί χώροι, ψυκτικός θάλαμος, αρδευτικό σύστημα, στάβλοι ζώων, καταλύματα εργατών, αγροτικά εξαρτήματα, το οικοσχολείο και ΟΛΕΣ οι καλλιέργειες.
Είναι ανάγκη δείχνοντας την #αλληλεγγύη μας, να τους βοηθήσουμε να σταθούν στα πόδια τους, καταθέτοντας τον οβολό μας, ότι μπορεί ο καθένας ,στο λογαριασμό Τραπέζης Πειραιώς:
GR3001710370006037010237010 – Παναγιώτης Αρβανίτης.
Δ.Σ ΔΗΩ

---

Οι ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ Ελλάδας συμπαραστέκονται σε όλους τους πληγέντες από την πυρκαγιά στην Αττική.

Ειδικότερα για τις καταστροφές στο “Κτήμα Αρβανίτη” στα Κιούρκα, σε συνεργασία με άλλους φορείς, οργανισμούς και πολίτες θα εκφράσοουμε την αλληλεγγύη μας εμπράκτως. Ένα πρώτο δείγμα της αλληλεγγύης είναι και η δημοσίευση που διαβάσατε.

The post Παρουσίαση του κτήματος αδελφών Αρβανίτη στα Κιούρκα πριν και μετά την πυρκαγιά | Το Οικοσχολείο & οι βιολογικές αγροτικές αγορές first appeared on Aυτολεξεί.

Είναι η αυτοδιαχείριση της εργασίας και η κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία ευρύτερα, όχημα για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας; Είναι ο συνεργατισμός μέσο αγώνα; Ποια η σχέση του με τον εργατικό συνδικαλισμό; Ποια η σχέση με τους θεσμούς, την τοπική αυτοδιοίκηση, τη νομοθεσία; Ποιες δυνατότητες ανοίγει για τις κοινότητες και ποια όρια συναντά;

Για όλα αυτά τα ενδιαφέροντα ζητήματα συζητάμε την Πέμπτη 01/07 στις 19:00 στο κηπάκι του Στεκιού Μεταναστών (Τσαμαδού 15) Αθήνα με τον Kali Akuno, συν-ιδρυτή και συν-διαχειριστή του Cooperation Jackson από το Mississippi των ΗΠΑ. To Cooperation Jackson είναι μια ομοσπονδία συνεργατικών εγχειρημάτων που παλεύει για να κρατήσει ζωντανή την κατά πλειοψηφία μαύρη κοινότητα του Jackson, σε ένα περιβάλλον έντονου συστημικού και κοινωνικού ρατσισμού. Μέσα από τις δράσεις, τους αγώνες και τις πρωτοβουλίες του συνδυάζει τον αγώνα για την αυτοδιάθεση με τον εκδημοκρατισμό της οικονομίας, την αυτοοργάνωση της καθημερινής ζωής και την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Τι είναι η ομοσπονδία συνεταιρισμών Cooperation Jackson;

Είναι ένα όχημα για τη βιώσιμη κοινοτική ανάπτυξη, την οικονομική δημοκρατία και την κοινοτική ιδιοκτησία. Αυτή τη στιγμή απαρτίζεται από:

1. Community land trust – κοινοτικό καταπίστευμα στέγης[1] έτσι ώστε τα εγκαταλειμμένα κτίρια και η γη να απομακρυνθούν από την κερδοσκοπική αγορά και να αφιερωθούν σε κοινοτικά εγχειρήματα είτε πρόκειται για κατοικίες, παιδικές χαρές, ή καταστήματα,
2. Εργαστήριο κατασκευής, fab lab, το οποίο βασίζεται σε ένα συνδυασμό βιομηχανικής τεχνολογίας 3ης και 4ης γενιάς, δηλαδή στο συνδυασμό της ψηφιακής τεχνολογίας και της αυτοματοποιημένης παραγωγής το οποίο ανήκει συλλογικά και λειτουργεί δημοκρατικά από τα μέλη του
3. Freedom Farms Cooperative αγρόκτημα οικολογικής γεωργίας
4. Συνεταιρισμό διαχείρισης αποβλήτων και ανακύκλωσης
5. Το κοινωνικό κέντρο Kuwasi Balagoon που αποτελεί τη βάση συντονισμού όλων των λειτουργιών και της διοίκησης.  Στον κοινωνικό χώρο Balagoon γίνονται οι γενικές συνελεύσεις της κοινότητας, οι συναντήσεις των ομάδων εργασίας, οι εκπαιδεύσεις και η ανάπτυξη δεξιοτήτων.

Για το προσεχές μέλλον σχεδιάζουν:

1. Συνεταιρισμό οικοδομικών εργασιών
2. Συνεταιρισμό για μονώσεις/πράσινη αναβάθμιση
3. Συνεταιρισμό επισκευής αυτοκινήτων
4. Συνεταιρισμό υπηρεσιών τροφίμων/εστίασης
5. Συνεταιρισμό υπηρεσιών υγείας
6. Συνεταιρισμό παιδικής φροντίδας

Γιατί στο Jackson, Mississippi;

Οι εργαζόμενοι στην περιοχή (80% Αφροαμερικανοί) πλήττονται σε κρίσιμο βαθμό από έλλειψη θέσεων εργασίας,  μισθών διαβίωσης, εργασιακών δικαιωμάτων, πρόσβασης σε προσιτή τροφή υψηλής ποιότητας, υγειονομικής περίθαλψης και στέγασης.
Πέραν της χρόνιας ανεργίας που μαστίζει την περιοχή, το Jackson όπως και πολλά αστικά κέντρα, αγωνίζεται για να ξεπεράσει δεκαετίες οικονομικής ύφεσης, αποβιομηχάνισης και εγκατάλειψής του από τους (λευκούς) κατοίκους, αποτέλεσμα συστημικού ρατσισμού και των μεγάλων αλλαγών στην οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτές οι οικονομικές και δημογραφικές μεταβολές έχουν αφήσει την περιοχή με μειωμένη φορολογική βάση, χρόνια υποαπασχόληση και ανεργία, και με απαρχαιωμένες και ετοιμόρροπες υποδομές.
Στο Cooperation Jackson πιστεύουν ότι το σημερινό κοινωνικοοικονομικό σύστημα εκμετάλλευσης, αποκλεισμού και καταστροφής του περιβάλλοντος μπορεί να ανατραπεί με μια αποδεδειγμένη δημοκρατική εναλλακτική λύση.Πάγια θέση και εμπειρία του Συνεταιρισμού είναι ότι όταν οι περιθωριοποιημένοι/ες και αποκλεισμένοι/ες εργαζόμενοι/ες και κοινότητες οργανώνονται σε δημοκρατικές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα γίνονται μια δύναμη ικανή να συντελέσει ευρύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς.

Γιατί Αλληλέγγυα Οικονομία;

Στην έννοια της αλληλέγγυας οικονομίας περιλαμβάνεται ένα ευρύ φάσμα οικονομικών πρακτικών και πρωτοβουλιών που μοιράζονται κοινές αξίες – συνεργασία και διαμοιρασμό, κοινωνική ευθύνη, βιωσιμότητα, ισότητα και δικαιοσύνη. Στην αλληλέγγυα οικονομία δεν επιβάλλεται μια κουλτούρα εξοντωτικού ανταγωνισμού, αλλά οικοδομούνται κουλτούρες και κοινότητες συνεργασίας.
Γιατί είναι ένα μοντέλο που θα ενθαρρύνει και θα δώσει τη δυνατότητα στους εργαζόμενους σε άλλες πόλεις και δήμους του Μισισιπή, του Νότου και σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες να εφαρμόσουν τις δικές τους πρωτοβουλίες για την προώθηση της οικονομικής δημοκρατίας, της αλληλέγγυας οικονομίας και της συνεταιριστικής ανάπτυξης.
Τέλος το Cooperation Jackson είναι η υλοποίηση ενός οράματος για τη Δίκαιη Μετάβαση, το οποίο ετοιμάζεται εδώ και δεκαετίες. Οι ρίζες του βρίσκονται βαθιά μέσα στον αγώνα για δημοκρατικά δικαιώματα, οικονομική δικαιοσύνη, αυτοδιάθεση, ιδιαίτερα για τους ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής στο βαθύ Νότο, και αξιοπρέπεια για όλους τους εργαζόμενους.

[1] Ονομάζεται μία μη κερδοσκοπική εταιρεία που κατέχει γη για λογαριασμό μιας τοπικής κοινότητας και λειτουργεί ως διαχειριστής της γης αυτής, στην οποία μπορεί να αναπτυχθούν μονάδες οικονομικά προσιτής κατοικίας, κοινοτικοί κήποι, εμπορικοί χώροι κ.ά. για λογαριασμό της κοινότητας και χρήση από αυτήν.

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ:

Symbiosis: η αναδυόμενη δημοκρατική συνομοσπονδία της Βόρειας Αμερικής

The post Εκδήλωση με τον Kali Akuno από το Cooperation Jackson (Mississippi, ΗΠΑ) – 1/7 first appeared on Aυτολεξεί.