The post Κι αν αφήναμε τα παιδιά να μας αξιολογήσουν; first appeared on Aυτολεξεί.

Οι συγγραφείς γνώριζαν πως η πυρκαγιά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας αυτής της περιοχής. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο καίγεται αυτή η διαιρεμένη πόλη έχει πια αλλάξει.

Οι συζητήσεις για τις πυρκαγιές και το Λος Άντζελες μοιάζουν με άσκηση επανάληψης. Η Νότια Καλιφόρνια έχει εποχές, σημείωνε η Joan Didion στο βιβλίο της Blue Nights, και ανάμεσά τους βρίσκεται και «η εποχή που φτάνει η πυρκαγιά».

Οι πυρκαγιές στο Λος Άντζελες έχουν μια μοναδική ικανότητα να σοκάρουν, με την καταστροφικότητά τους που παίρνει «ζοφερά οικεία μονοπάτια», πρώτα κάτω από τα φαράγγια και έπειτα μέσα στις συνοικίες. Η φράση βρίσκεται στο δοκίμιο, του 1995, του συγγραφέα και ακτιβιστή Mike Davis, που έχει για τίτλο «Μια υπόθεση για τον λόγο που το Malibu αφέθηκε να καεί» (The Case for Letting Malibu Burn). Και ισχύει όχι μόνο για τις πυρκαγιές αλλά και για τις συζητήσεις που κάνουμε για τις πυρκαγιές. Ακόμα και οι σκέψεις μας αποκτούν την ίδια ζοφερή οικειότητα: Παραθέτουμε τη Joan Didion που με τη σειρά της παραθέτει τον Nathanael West. Συντασσόμαστε με τους μεγάλους συγγραφείς αυτής της μεγάλης πόλης, που είναι πάντα έτοιμοι να την επικρίνουν.

Οι πυρκαγιές του Λος Άντζελες συνήθως ερμηνεύονται ως ετυμηγορία για την πόλη. Η Eve Babitz αφηγείται την ιστορία της σταρ του βωβού κινηματογράφου Alla Nazimova, η οποία κλήθηκε να περισώσει τα υπάρχοντά της από μια πυρκαγιά αλλά αποφάσισε να μην το κάνει: «Είναι μια ιστορία με ένα ηθικό δίδαγμα», γράφει η Babitz, «για την ασημαντότητα των υλικών πραγμάτων, αν και υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται πως πρόκειται για την αγανάκτηση που προκαλεί το Λος Άντζελες».

Η ιστορία που έλεγε ο Davis ήταν διαφορετική: στα βιβλία του όπως το Πόλη από Χαλαζία (City of Quartz), Η Οικολογία του Φόβου (Ecology of Fear) ή  το Νεκρές Πόλεις: Και Άλλες Ιστορίες (Dead Cities: And Other Tales), υπερασπιζόταν την πόλη και τους ανθρώπους της, επιφυλάσσοντας τον κατηγορητικό του λόγο για τις δυνάμεις του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της λευκής υπεροχής που την είχαν καταντήσει σχεδόν αδύνατο να κατοικηθεί. Διάβαζε την πόλη μέσα από τα σημάδια που έδειχναν τι επρόκειτο να ακολουθήσει, με καχυποψία απέναντι στις δυνάμεις που είχαν δώσει σε αυτόν τον πολύπλοκο, εξοργιστικό, γοητευτικό τόπο «τον διπλό ρόλο της ουτοπίας και της δυστοπίας του προηγμένου καπιταλισμού».

Ο Davis έγραψε το «Μια υπόθεση για τον λόγο που το Malibu αφέθηκε να καεί» μετά από τις πυρκαγιές που ξέσπασαν στο τέλος του φθινοπώρου του 1993 – ανάμεσά τους και μια πυρκαγιά που έπληξε το Topanga Canyon βουτώντας στις πλαγιές των λόφων προς το Malibu, και άλλη μια που έπληξε το Eaton Canyon, διασχίζοντας την Altadena. Δύο μέρη, δηλαδή, που φλέγονται και πάλι αυτή την εβδομάδα.

Και όμως, χωρίς να αλλάξουν πολλά, πολλά άλλαξαν.

Αυτή την εβδομάδα οι πυρκαγιές επέστρεψαν στο Topanga Canyon και το Eaton Canyon, ξεχύθηκαν πάλι στο Malibu και την Altadena, αλλά σε μια κλίμακα αδιανόητη, δίχως προηγούμενο. Πέντε χιλιάδες κτίσματα κάηκαν σε κάθε μέρος – εκτεταμένες επαύλεις στις πλαγιές των λόφων, κοινές μονοκατοικίες και πολυκατοικίες. Τουλάχιστον 16 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, και οι πυρκαγιές μετά βίας έχουν τεθεί υπό έλεγχο. Η κλιματική κρίση μεταμορφώνει την Καλιφόρνια, και αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο καίγεται αυτός ο τόπος που έχει συνηθίσει σε καταστροφικές πυργκαγιές. Όταν ο Davis έγραφε, το έκανε στον απόηχο μίας από τις 20 καταστροφικότερες πυρκαγιές στην ιστορία της Καλιφόρνια. Η Didion έγραφε στον απόηχο μιας από τρεις καταστροφικές πυρκαγιές. Αλλά αυτή ήταν οι λίστα των ρεκόρ πριν από τις πυρκαγιές αυτής της εβδομάδας που σίγουρα θα ενταχθούν στις λίστες.

Στις καταγραφές τους, εύκολα γίνεται σαφές πως η ψυχραιμία με την οποία αξιολογούσαν τις πυρκαγιές είχε να κάνει με την κανονικότητα που τις εντόπιζαν, σαν την αρχή μιας εκθετικής καμπύλης. Αλλά διαβάζοντάς τους πάλι σήμερα, εν μέσω μιας καταστροφικής κλιματικής αλλαγής, καταλαβαίνεις πώς αυτό που ήταν σχεδόν κανονικότητα έχει πλέον σταδιακά κλιμακωθεί ώστε να γίνει πρωτοφανές. Οι πυρκαγιές της Νότιας Καλιφόρνια ήταν καταστροφές με τις οποίες είχε μάθει κανείς να ζει. Μόνο που πλέον δεν είναι. Ο Davis ειδικότερα υπήρξε εξαιρετικά οξυδερκής ώστε να εντοπίσει τις δονήσεις που προμήνυαν αυτή την εξέλιξη.

Το δοκίμιο του Davis αφηγείται τη γεωγραφία ενός φυσικού τοπίου επιρρεπούς σε περιοδικές αλλά σύντομες πυρκαγιές, το οποίο συμπληρώνεται βίαια από μια άλλη γεωγραφία: μια γεωγραφία που διαμορφώνεται από οικόπεδα, πολυτελείς ιδιωτικές κατοικίες, πυροσβέστες, γενναιόδωρα ασφάλιστρα και ατελείωτα αυτοκίνητα, που συνδέονται με πιο σπάνιες αλλά κατακλυσμιαίες πυρκαγιές. Έγραφε για έναν τεχνητό «οικοτόνο που εναλλάσσεται ανάμεσα σε θαμνόφυτα και προάστια» που «πολλαπλασιάζει τον φυσικό κίνδυνο πυρκαγιάς». Όπως παρατηρεί ο Davis, αυτή η γεωγραφία συνδεόταν με μια κυβέρνηση που έκανε όλο και λιγότερα για να βοηθήσει τις φτωχότερες κοινωνικές ομάδες, καθώς – κατόπιν παράκλησης των ιδιοκτητών πολυτελών κατοικιών που ανησυχούσαν για τις περιουσίες τους – αγόραζε με δημόσιους πόρους, αστυνομικά ελικόπτερα και αεροπλάνα μεγάλου μεγέθους για να αντλούν νερό από τον ωκεανό ώστε να το ρίχνουν πάνω από τα φλεγόμενα σπίτια στις πλαγιές των λόφων.

Οι αγωνίες του Λος Άντζελες είναι συλλογικές αλλά οι χαρές του ιδιωτικοποιημένες.

Ο Davis ήταν ο μεγάλος χρονογράφος τους. Οι πυρόπληκτες περιοχές του Malibu, σημείωνε, θα μπορούσαν να είχαν μετατραπεί σε δημόσιο πάρκο, αν ο Frederick Law Olmsted Jr είχε καταφέρει να υλοποιήσει αυτό που οραματιζόταν. Ο αρχιτέκτονας είχε προτείνει τη μετατροπή μεγάλου μέρους των βουνών της Σάντα Μόνικα σε δημόσια γη. Αντ’ αυτού, η περιοχή παρέμεινε ιδιωτικοποιημένη και απομονωμένη, μια παιδική χαρά για εργολάβους και ενώσεις ιδιοκτητών ακινήτων. Και κάθε νέο σπίτι που χτιζόταν όλο και ψηλότερα στις πλαγιές των λόφων κοινωνικοποιούσε περαιτέρω τους κινδύνους και ιδιωτικοποιούσε τα οφέλη της περιοχής. Το μόνο που δόθηκε στον ευρύτερο πληθυσμό σαν ψίχουλο -τυπικό για την περιοχή- ήταν η λεωφόρος Pacific Coast Highway, η οποία «έδωσε στους Angelenos την πρώτη τους θέα στην υπέροχη ακτή του Malibu». Όπως σημείωνε ο Davis, «εισήγαγε επίσης ένα νέο ισχυρό κίνητρο στο τοπίο – το αυτοκίνητο».

Το «Μια υπόθεση για τον λόγο που το Malibu αφέθηκε να καεί» παραμένει επίκαιρο καθώς οι πυρκαγιές δεν είναι ποτέ μεμονωμένα φαινόμενα στην περιοχή του Los Angeles. Εμφανίζονται σε διάφορες τοποθεσίες, υποδαυλίζονται από την πολύμηνη ξηρασία και τους πανταχού παρόντες ανέμους Santa Ana. Ενώνουν την περιοχή, τους πλούσιους και τους φτωχούς, τα τροχόσπιτα και τις βίλες στις πλαγιές των λόφων, τις κοινότητες στην ενδοχώρα και την ακτή. Όπου κι αν εμφανίζονται, πλήττουν τον χαρακτηριστικό τύπο κτιρίου – τη μονοκατοικία. Στο βιβλίο του Πόλη από Χαλαζία, ο Davis κατέγραψε την άνοδο και τη συχνά οργισμένη υπεράσπιση αυτού τύπου κατοικίας ενάντια στις πολυκατοικίες και την «προαστιακή απορρύθμιση».

Οι φωτιές ισοπεδώνουν ολοκληρωτικά, αλλά επίσης διαιρούν. Την εβδομάδα του 1993 κατά την οποία κάηκαν τα φαράγγια Topanga και Eaton Canyons, κάηκε και μια μεγάλη, πυκνοκατοικημένη πολυκατοικία στο Westlake, σκοτώνοντας 10 άτομα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το δοκίμιό του συνδέει το Malibu -«πρωτεύουσα των πυρκαγιών της Βόρειας Αμερικής και, ενδεχομένως, του κόσμου», όπως παρατηρεί ο Davis- με το Westlake, το οποίο ηγήθηκε της υπόλοιπης Αμερικής όσον αφορά την «αστική συχνότητα πυρκαγιών». Στο δοκίμιό του με τίτλο Νεκρές Πόλεις: Μια Φυσική Ιστορία (Dead Cities: A Natural History), ο Davis επισημαίνει τον ρόλο των εμπρησμών στην αναδιαμόρφωση των αστικών κέντρων στην ανατολική πλευρά των ΗΠΑ. Αλλά το Λος Άντζελες δεν χρειαζόταν εμπρηστές. Είχε χαλαρούς πυροσβεστικούς κώδικες, ενώσεις ιδιοκτητών κατοικίας που ήταν θεμελιακά εχθρικές απέναντι στην κατασκευή πολυκατοικιών και απέναντι σε όσους ζούσαν σε διαμερίσματα – και τους ανέμους της Santa Ana.

Ο Davis αντιπαραβάλλει τη συνεχή ικανότητα του Malibu να εκπλήσσεται από τις συχνές πυρκαγιές που ξεχύνονται στο φαράγγι Topanga με την αδιαφορία με την οποία γίνονται δεκτές οι συχνά πολύ πιο θανατηφόρες πυρκαγιές σε πολυκατοικίες. Πού κατανέμει τους πόρους το Λος Άντζελες; Ποιων η ζωή εκτιμάται; Για τον Davis, οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα φωτίζονται ακόμη εντονότερα από τις φλόγες των πυρκαγιών.

Αυτή την εβδομάδα, σχεδόν 800 πυροσβέστες, περικυκλωμένοι δίνουν μάχη με τις φονικές φλόγες για ένα ημερομίσθιο που κυμαίνεται από 5,80 έως 10,24 δολάρια (συν 1 δολάριο για τα επείγοντα ενεργά περιστατικά). Και όλα αυτά ενώ οι δισεκατομμυριούχοι ζητούν οργισμένα να μάθουν με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γιατί κόπηκε η παροχή του νερού τους και πού πηγαίνουν οι φόροι τους. Οι ιδιωτικοί πυροσβέστες προστατεύουν τα σπίτια των πελατών τους χρησιμοποιώντας δημόσιους κρουνούς, ενώ οι μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες τούς προσφέρουν επιπλέον υπηρεσίες.

Ο Davis επεσήμανε αυτές τις εξελίξεις πριν από δεκαετίες. Ίσως αυτό είναι το πιο τρομακτικό συμπέρασμα από την πυρκαγιά που ξέσπασε αυτή την εβδομάδα: πως αυτά τα τραύματα είναι μεν εποχιακά όπως και πριν, αλλά είναι πολύ βαθύτερα. Αυτή η αίσθηση κανονικότητας εν μέσω μιας Αποκάλυψης διατρέχει ένα μεγάλο μέρος των γραπτών του Davis για το Λος Άντζελες. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ήταν προκαθορισμένο να συμβεί, ότι όλα θα μπορούσαν να είχαν γίνει διαφορετικά. Από αυτή την άποψη, όλοι μας γινόμαστε ή οδεύουμε προς το να γίνουμε Angelenos.

Η Didion στο δοκίμιό της για τη Santa Anas αναφέρει πως «ο καιρός του Λος Άντζελες είναι ο καιρός της καταστροφής, της αποκάλυψης». Αν αυτή η φράση διαβαστεί με την αποστασιοποιημένη ψυχραιμία πατρικίου που χαρακτηρίζει τη Didion, ακούγεται σχεδόν σεμνή. Σύμφωνα με αυτή τη φράση, ο καιρός είναι αποκαλυπτικός, ναι, αλλά τελικά είναι απλώς ο καιρός. Στην εποχή της επιταχυνόμενης κλιματικής αλλαγής, δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια μιας τέτοιας αποστασιοποίησης. Γιατί φυσικά δεν είναι πλέον μόνο το Malibu που καίγεται. Και δεν είναι πλέον μόνο η εποχή των πυρκαγιών που φοβόμαστε.

Ο συγγραφέας Thomas Mann παραπονιόταν τον Οκτώβριο του 1942, στο ημερολόγιό του για την «αποπνικτική ζέστη». Από τον κήπο έξω από το σπίτι του στο Pacific Palisades διάβαζε τις ειδήσεις για τον μακρινό πόλεμο και έγραφε τις σκέψεις του για «μια καταστροφική πυρκαγιά στα κοντινά φαράγγια». Δύο καταστροφές στις οποίες ένας άνθρωπος που στεκόταν με ασφάλεια στο γκαζόν του στο Pacific Palisades ήταν αποστασιοποιημένος θεατής. Αυτή την εβδομάδα, η πυρκαγιά στο Palisades έφερε τις φλόγες σχεδόν μέχρι τον κήπο του Mann.

Τι κάνουμε με μια περιοχή που εδώ και καιρό επιμένει να εμφανίζει την αποκάλυψη που ελλοχεύει στην καθημερινότητά της;

Τι κάνουμε τώρα που η αποκάλυψη κανονικοποιείται σε παγκόσμια κλίμακα;

The post Πώς η Τζόαν Ντίντιον & ο Μάικ Ντέιβις κατανόησαν το Λος Άντζελες. Οι αγωνίες είναι συλλογικές αλλά οι χαρές ιδιωτικοποιημένες first appeared on Aυτολεξεί.

Στις 2 Νοέμβρη στο Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» θα πραγματοποιηθεί διεθνές συνέδριο οργανωμένο από φίρμες και αφεντικά του τουρισμού πολυτελείας, του Real Estate και της βραχυχρόνιας μίσθωσης, με τίτλο Short Stay Conference. Πρόκειται για ένα συνέδριο ταξικού πολέμου μέσω της υπονόμευσης της ζωής των κατοίκων – κυρίως της εργατικής τάξης της πόλης – που υποφέρουν από τα απλησίαστα ενοίκια και την έλλειψη στέγης.

Ζούμε σε μια πόλη που το στεγαστικό αποτελεί το «νούμερο ένα» κοινωνικό πρόβλημα για χιλιάδες ανθρώπους. Είναι πλέον σαφές πως η διόγκωση της βραχυχρόνιας μίσθωσης και των μπουτίκ χοτέλ έχει καταστροφικές επιπτώσεις στον αστικό ιστό, στις συνθήκες εργασίας, στους όρους κατοικίας, στο φυσικό περιβάλλον, στην ποιότητα της ζωής των ανθρώπων στα Χανιά. Η εξαφάνιση της κατοικίας σε ολόκληρες γειτονιές που άλλοτε έσφυζαν από ζωή και η αντικατάσταση τους από ζώνες τουριστικής κατανάλωσης, επιχειρεί να διαλύσει τα όποια επιβιώματα κοινωνικής συνοχής έχουν απομείνει.

Στόχος του συνεδρίου Short Stay Conference είναι η ενίσχυση της βραχυχρόνιας μίσθωσης μέσω της ολοένα και μεγαλύτερης εμπλοκής των εταιρειών διαχείρισης του στεγαστικού αποθέματος, ώστε το εν λόγω «προϊόν» να γίνει πιο ανταγωνιστικό. Στόχος, επίσης, του συνεδρίου είναι η εμπέδωση της προοπτικής να μετατραπούν τα Χανιά σε ένα τουριστικό «μεγα-κατάλυμα» που θα συνθλίβει το δικαίωμα στην πόλη και στη στέγη.

Οι εργαζόμενες/οι που δεν έχουν το απαραίτητο «λίπος» σε εισοδήματα ή σε κάποια στεγαστική κληρονομιά, ήδη νιώθουν πως η πόλη δεν τους χωράει. Ακόμα και οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στην δημόσια υγεία, όπως και οι φοιτητές/τριες βιώνουν την έλλειψη στέγης και τα απλησίαστα ενοίκια ως το βασικότερο τους πρόβλημα στα Χανιά. Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει και στην μεταναστευτική στέγη. Λόγω των ρατσιστικών πολιτικών και της μακροχρόνιας υποτίμησης της μεταναστευτικής εργασίας, η μεταναστευτική πρόσβαση στην στέγη είναι ακόμα πιο επισφαλής ως αποτέλεσμα ταξικών και κοινωνικών αποκλεισμών. Στην πόλη, επίσης, υπάρχουν χρόνια ζητήματα αστεγίας/στεγαστικής επισφάλειας που αντιμετωπίζονται κυρίως από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Τέλος, ενδεικτικό του γενικευμένου χαρακτήρα της στεγαστικής κρίσης είναι και το εξής: Διαφορετικοί ερευνητικοί θεσμοί τεκμηριώνουν πως σε περιοχές που η παρουσία της βραχυχρόνιας μίσθωσης είναι υψηλή (όπως π.χ. στην Αθήνα) το κόστος του ενοικίου μπορεί να «τρώει» ακόμα και τα ¾ του μισθού των ενοικιαστών.

Το φαινόμενο της έλλειψης στέγης δεν είναι τοπικό αλλά διεθνές. Ακούμε πλέον όλο και περισσότερο για τις συνέπειες σε – κορεσμένες από την τουριστική βιομηχανία – περιοχές της Μεσογείου: Λειψυδρία, αδυναμία διαχείρισης των αποβλήτων, «διάχυση» της υποτίμησης και της απορρύθμισης της εργασίας και σε άλλους κλάδους που συσχετίζονται με τον τουρισμό όπως ο κατασκευαστικός και η εστίαση, ανορθολογική διαχείριση φυσικών πόρων, αλλαγή χρήσεων γης προς όφελος των καταπατητών και αλλοτρίωση της ιστορικής μνήμης και του αστικού ιστού από την τουριστική υπερδόμηση.

Ενάντια στην τουριστικοποίηση της καθημερινότητας εμφανίζονται διεθνώς κινήματα, στην Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Τσεχία και αλλού όπου οι κάτοικοι διεκδικούν να πάρουν τις πόλεις και την ζωή τους πίσω. Κινήματα ξεπηδούν και οργανώνουν συλλογικούς αγώνες προστασίας της στέγης, είτε με κινήσεις αυτομειώσεων των ενοικίων, είτε με μπλοκαρίσματα εξώσεων, είτε αξιοποιώντας τα άδεια κτήρια. Παράλληλα τα κινήματα ενοικιαστών πιέζουν τους θεσμούς και πετυχαίνουν, όλο και πιο συχνά, την απαγόρευση της βραχυχρόνιας μίσθωσης σε ζώνες κατοικίας.

Μέσα από όλους αυτούς τους σημαντικούς κοινωνικούς αγώνες για τη στέγη δημιουργείται ένας άλλος κοινωνικός ιστός που καλύπτει ανθρώπινες, κοινωνικές και εργατικές, ανάγκες.

Καλούμε σε συγκέντρωση έξω από το θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης», το Σάββατο 2 Νοέμβρη, ημέρα διεξαγωγής του «διεθνούς συνεδρίου Short Stay Conference», στις 10 π.μ. το πρωί.

Κατάληψη Rosa Nera

#ροζανερα #rosanera #Χανιά

https://rosanera.squat.gr/

The post Rosa Nera: «Δεν υπάρχει στέγη στα Χανιά» first appeared on Aυτολεξεί.

Η ιδέα είναι η κοινή μας συνάντηση μιας ομάδας ανθρώπων, μία φορά την εβδομάδα, στην οποία θα διαβάζουμε και θα συζητούμε πάνω στο βιβλίο. Κάθε εβδομάδα μία-ένας από εμάς παρουσιάζει ένα κεφάλαιο και ακολουθεί συζήτηση πάνω στις ιδέες και τα ζητήματα που αυτό θέτει. Κάθε φορά, κάποιος-η άλλος-η αναλαμβάνει την παρουσίαση του επόμενου κεφαλαίου!

→ Η 1η συνάντηση ορίζεται την ΔΕΥΤΕΡΑ 30 ΟΚΤΩΒΡΗ (και κάθε Δευτέρα) στον κοινωνικό χώρο TRISE (Διεθνές Ινστιτούτο κοινωνικής οικολογίας) στην Κολοκοτρώνη, Σύνταγμα, στις 19.30.

Στην 1η συνάντηση, θα γνωριστούμε και θα ασχοληθούμε με κάποια βασικά εισαγωγικά σημεία του βιβλίου. Η συμμετοχή σας μετρά απευθείας με το που έρθετε στον χώρο.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Στο κορυφαίο και κλασικό του έργο «Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός», ο Polanyi διερευνά τις απαρχές και τις συνέπειες της Βιομηχανικής Επανάστασης και την άνοδο του καπιταλισμού. Ο “Μεγάλος μετασχηματισμός” είναι οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις στην Ευρώπη κατά την περίοδο 1830-1940, με επίκεντρο την εδραίωση, τις παλινδρομήσεις και την κατάρρευση της οικονομίας της αγοράς. Ο βαθύς ανθρωπισμός του Πολάνυι καταλήγει στην πάντα επίκαιρη θέση: ο άνθρωπος είναι πρώτα απ’ όλα κοινωνικό ον η ανθρώπινη κοινωνία δεν πρέπει να γίνεται έρμαιο των μηχανιστικών κανόνων της οικονομίας.

Υποστηρίζει ότι η εμφάνιση της οικονομίας της αγοράς δεν ήταν μια φυσική ή αναπόφευκτη εξέλιξη, αλλά μια μάλλον σκόπιμη εφεύρεση των φιλελεύθερων οικονομολόγων (Malthus, Ricardo κ.λπ.) η οποία μεταμόρφωσε βίαια την ανθρώπινη κοινωνία και δημιούργησε νέες μορφές κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας. Αυτό είναι το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που επιβάλλει την ομηρία της Κοινωνίας από την Οικονομία, διαστρέφοντας την πραγματικότητα που σχημάτιζαν όλα τα φυσικά και κοινωνικά μεγέθη της ζωής των ανθρώπων για αρκετές χιλιετίες.

Ο Karl Polanyi (1886-1964), Αυστρο-Ούγγρος κοινωνιολόγος και ιστορικός, άσκησε βαθιά κριτική στην ιδέα της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς η οποία κατά τους θεωρητικούς του φιλελευθερισμού λειτουργεί ξεχωριστά από κοινωνικούς και πολιτισμικούς κανόνες και αξίες. Υποστήριξε, αντιθέτως, ότι η οικονομία δεν είναι μια ξεχωριστή σφαίρα δραστηριότητας, αλλά είναι μάλλον ενσωματωμένη (ενθηκευμένη) στις κοινωνικές σχέσεις και τους θεσμούς.

Οι οικονομικές συναλλαγές σύμφωνα με τον συγγραφέα, δεν βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην αγορά, αλλά επηρεάζονται από κοινωνικούς κανόνες και αξίες, όπως η αμοιβαιότητα, η εμπιστοσύνη και η αλληλεγγύη. Τονίζει έτσι τη σημασία των κοινωνικών και πολιτικών θεσμών. Ο Πολάνυι προσπαθεί να διαφοροποιηθεί και από τον μαρξισμό και από τον φιλελευθερισμό, επιδιώκοντας τον συνδυασμό πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ανάλυσης που θυμίζει μια ανθρωπολογική προσέγγιση. Το έργο του αντέχει μέχρι σήμερα και αναμετράται ευθέως με μεταγενέστερες αναλύσεις μαρξιστικών τάσεων.

Διοργάνωση: Πολιτική ομάδα ΑΥΤΕΝΕΡΓΕΙΑ
https://aftenergeia.gr/

The post Kύκλος Ανάγνωσης-Αυτομόρφωσης «Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός» – 1η συνάντηση first appeared on Aυτολεξεί.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

Παρασκευή 16 Ιουλίου – Κυριακή 25 Ιουλίου

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ:

«Έρχονται με τα σάλια τους να τρέχουν. Και αυτό που υπάρχει στον πάτο του καζανιού, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο: χρυσός, πετρέλαιο, πολλά μεταλλεύματα, φυσικό αέριο, νερό, οξυγόνο, βιοποικιλότητα. Η απληστία τους είναι ασυγκράτητη, είναι τέτοια που θα κάνει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς να φουσκώσουν. Ο τραπεζικός λογαριασμός μπαίνει πάνω από τη ζωή. Η ικανοποίηση της απόλαυσης, της αδηφαγίας, μπαίνει πάνω από τη ζωή, όπως τη γνωρίζουμε. Να ξέρουν λοιπόν, ότι η Μητέρα Γη δε θα ανεχτεί τέτοιο χαστούκι.»
∼ Λαός Νάσα, Βόρεια Κάουκα, Κολομβία

Καλοκαίρι 2020, καλοκαίρι 2021. Στη ζωή του χρόνου που πέρασε με τηλεδιασκέψεις και κοινωνική αποστασιοποίηση, με εφαρμογές, sms και ολοκληρωτικό κοινωνικό έλεγχο, η στρεβλή καθημερινότητα της καραντίνας συνέδραμε τα μέγιστα στην ανάδυση ενός «θαυμαστού καινούριου κόσμου».

Η υγεία; Μονοδιάστατη, αφού μία είναι η παγκόσμια ασθένεια, που μόνο όταν την εκριζώσουμε θα ξαναβρούμε την κανονικότητά μας.

Οι αγώνες; Lockdown… Διαδικτυακοί, με μέτρα και αποστάσεις ασφαλείας, εξιδανίκευση της ατομικής ευθύνης.

Η εκπαίδευση; Ιντερνετική, δυστοπική και γενικώς εξ αποστάσεως, να υποκινείται από καινούριους σκοπούς και να ανιχνεύει νέους στόχους…

Ο Ζαπατισμός, οι κοινότητες αγώνα και αντίστασης, η κοινωνία; Κάτι σαν άπιαστο όνειρο…

Μέσα σ’ αυτό το κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο, το κυρίαρχο παγκόσμιο σύστημα, ο καπιταλισμός, αναδιαρθρώνεται και έχει ήδη εξαπολύσει τη νέα του σταυροφορία.

Αυτή τη φορά στο όνομα της «ενεργειακής μετάβασης» της «απανθρακοποίησης» και της «κλιματικής ουδετερότητας». «Το νέο πετρέλαιο είναι ο χαλκός» διατείνεται η Goldman Sachs.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο κοινωνικού lockdown και εργολαβικής ρεμούλας, οι βουνοκορφές η μία μετά την άλλη, από την Κρήτη και τα Άγραφα μέχρι το Βέρμιο και τη Ροδόπη, ισοπεδώνονται από τις ανεμογεννήτριες και παράλληλα χιλιάδες στρέμματα παραγωγικής γης ερημοποιούνται από την ανάπτυξη των φωτοβολταϊκών πάρκων.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο και μάλιστα με επικοινωνιακές τυμπανοκρουσίες και ανυπόστατες κυβερνητικές και εταιρικές εξαγγελίες/υποσχέσεις για 4000 νέες θέσεις εργασίας και οπωσδήποτε απόλυτη προστασία του περιβάλλοντος, μέσω του χρηματιστηριακού τζόγου, μπήκαμε και εμείς εδώ στη Β. Α. Χαλκιδική, από τις αρχές του χρόνου και με τη Νέα Επενδυτική Συμφωνία, σε μία νέα «επενδυτική περίοδο». Αυτή της θεσμοθετημένης αποικίας.

Για να σωθεί λοιπόν ο τόπος, τοπικός, ελλαδικός, ευρωπαϊκός κ.λ.π. από την κυβέρνηση των «άριστων» και των «ειδικών», θα πρέπει να αποδοθούν τα δέοντα στον αφέντη του, στην Eldorado και στην όποια Eldorado. Και τα δέοντα στις νέες συνθήκες, αφορούν τα πάντα…

Στην ειδική οικονομική ζώνη των Σκουριών όπως θεσμοθετείται από τη νέα επενδυτική συμφωνία και προφανώς επικυρώνεται/ισχυροποιείται από το νέο εργασιακό νόμο, η εταιρεία αναγνωρίζεται ως ο απόλυτος και ανεξέλεγκτος διαχειριστής/κάτοχος, όλων των φυσικών πόρων της περιοχής.

Δεν υπάρχει πια συγκεκριμένο Επενδυτικό Σχέδιο Ανάπτυξης των Μεταλλείων Κασσάνδρας, αλλά μια υπό διαμόρφωση και κατά το δοκούν, εν δυνάμει επενδυτική προσέγγιση. Μια επενδυτική προσέγγιση που αφορά όχι μόνο τις χωροθετημένες, γνωστές μεταλλευτικές παραχωρήσεις αλλά ολόκληρη την επιφάνεια των 317.000 στρεμμάτων. Το αφεντικό, η εταιρεία, δεν κατέχει μόνο τα μέταλλα, αλλά και ολόκληρο τον υπόγειο υδροφορέα του οποίου χωρίς κανένα προσδιορίσιμο όριο, μπορεί να χρησιμοποιεί όσο νερό χρειάζεται και να αποδίδει στην κοινωνική χρήση αυτό που η ίδια κρίνει απαραίτητο.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν αποτελούν πια υλικά στοιχεία της ιστορίας ενός τόπου, αλλά στοιχεία «μνημονίων συναντίληψης» της εταιρείας με τις αρμόδιες εφορείες αρχαιοτήτων. Η βιοποικιλότητα δεν είναι αυτή που καθορίζεται από τα φυσικά οικοσυστήματα της οξιάς και της βελανιδιάς, αλλά αυτή που επιβάλλεται από τις γλάστρες του «μεγαλύτερου φυτωρίου της Βαλκανικής», στην Ολυμπιάδα.

Οι δημοτικές αρχές δεν είναι τίποτα περισσότερο από λιγούρικες διακοσμήσεις εν αναμονή κάποιου οικονομικού φιλοδωρήματος από τις ποσοστώσεις των μεταλλευτικών τελών και των υπεργολαβιών των έργων Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης της εταιρείας.

Η απεργία δεν αποτελεί πια συνταγματικό δικαίωμα των εργαζομένων, αλλά στοιχείο «ανώτερης βίας» κατά της επένδυσης και άρα δεν προβλέπεται στα εργοτάξια της Eldorado! Φυσικά, στην εν λόγω περιοχή δεν τίθεται θέμα οποιασδήποτε αντίδρασης, όχι μόνο κινηματικής, καθώς όπως προβλέπεται από τη νέα συμφωνία, η όποια δραστηριότητα καθίσταται ή θεωρείται ανταγωνιστική των συμφερόντων της επένδυσης, θα διώκεται.

Φαίνεται λοιπόν, πως 15 χρόνια αντίστασης και αγώνα ενάντια στα κυβερνητικά αδιέξοδα, στη συστημική αυθαιρεσία και στον παραλογισμό, δεν είναι αρκετά. Οι Σκουριές, ο εξορυκτισμός, οι νεοφιλελεύθερες εργασιακές συμβάσεις, το περιβάλλον, παραμένουν κεντρικό ζητούμενο στην πολιτική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Για εμάς λοιπόν, δεν είναι τυχαίο ούτε περιστασιακό το ότι συνεχίζουμε να επιμένουμε πως η ανάγκη οργάνωσης και αντίστασης είναι επιτακτική. Είναι σταθερή και διαχρονική η απόφασή μας, μαζί με τη δικτύωση κινημάτων για Γη κι Ελευθερία, για την πραγματοποίηση ενός ακόμα Δεκαημέρου Αγώνα και Ελευθερίας. Ενός ακόμα δεκαημέρου φυσικής παρουσίας και παραμονής στο βουνό, ελεύθερης κατασκήνωσης, ελεύθερης σκέψης και ελεύθερου λόγου. Ενός δεκαημέρου, από τις 16 μέχρι τις 25 Ιούλη στις Σκουριές, στα βουνά του Κακάβου, όπου ευελπιστούμε ότι θα καταφέρουμε να συναντηθούμε φέτος και με έναν απίθανο θρύλο: το θρύλο του ζαπατιστικού βουνού που πλέει κόντρα στο ρεύμα της ιστορίας…

«Τα βουνά δε θα τα κάνουν σκόνη όλης της γης οι δολοφόνοι»

Επιτροπή αγώνα Μεγάλης Παναγίας

ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΓΗ & ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

epitropiagonapanagias.blogspot.gr

The post ΣΚΟΥΡΙΕΣ: 10ήμερο Αγώνα & Ελευθερίας 16-25/07 (Πρόγραμμα εκδηλώσεων) first appeared on Aυτολεξεί.