Στις 2 Νοέμβρη στο Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» θα πραγματοποιηθεί διεθνές συνέδριο οργανωμένο από φίρμες και αφεντικά του τουρισμού πολυτελείας, του Real Estate και της βραχυχρόνιας μίσθωσης, με τίτλο Short Stay Conference. Πρόκειται για ένα συνέδριο ταξικού πολέμου μέσω της υπονόμευσης της ζωής των κατοίκων – κυρίως της εργατικής τάξης της πόλης – που υποφέρουν από τα απλησίαστα ενοίκια και την έλλειψη στέγης.

Ζούμε σε μια πόλη που το στεγαστικό αποτελεί το «νούμερο ένα» κοινωνικό πρόβλημα για χιλιάδες ανθρώπους. Είναι πλέον σαφές πως η διόγκωση της βραχυχρόνιας μίσθωσης και των μπουτίκ χοτέλ έχει καταστροφικές επιπτώσεις στον αστικό ιστό, στις συνθήκες εργασίας, στους όρους κατοικίας, στο φυσικό περιβάλλον, στην ποιότητα της ζωής των ανθρώπων στα Χανιά. Η εξαφάνιση της κατοικίας σε ολόκληρες γειτονιές που άλλοτε έσφυζαν από ζωή και η αντικατάσταση τους από ζώνες τουριστικής κατανάλωσης, επιχειρεί να διαλύσει τα όποια επιβιώματα κοινωνικής συνοχής έχουν απομείνει.

Στόχος του συνεδρίου Short Stay Conference είναι η ενίσχυση της βραχυχρόνιας μίσθωσης μέσω της ολοένα και μεγαλύτερης εμπλοκής των εταιρειών διαχείρισης του στεγαστικού αποθέματος, ώστε το εν λόγω «προϊόν» να γίνει πιο ανταγωνιστικό. Στόχος, επίσης, του συνεδρίου είναι η εμπέδωση της προοπτικής να μετατραπούν τα Χανιά σε ένα τουριστικό «μεγα-κατάλυμα» που θα συνθλίβει το δικαίωμα στην πόλη και στη στέγη.

Οι εργαζόμενες/οι που δεν έχουν το απαραίτητο «λίπος» σε εισοδήματα ή σε κάποια στεγαστική κληρονομιά, ήδη νιώθουν πως η πόλη δεν τους χωράει. Ακόμα και οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στην δημόσια υγεία, όπως και οι φοιτητές/τριες βιώνουν την έλλειψη στέγης και τα απλησίαστα ενοίκια ως το βασικότερο τους πρόβλημα στα Χανιά. Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει και στην μεταναστευτική στέγη. Λόγω των ρατσιστικών πολιτικών και της μακροχρόνιας υποτίμησης της μεταναστευτικής εργασίας, η μεταναστευτική πρόσβαση στην στέγη είναι ακόμα πιο επισφαλής ως αποτέλεσμα ταξικών και κοινωνικών αποκλεισμών. Στην πόλη, επίσης, υπάρχουν χρόνια ζητήματα αστεγίας/στεγαστικής επισφάλειας που αντιμετωπίζονται κυρίως από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Τέλος, ενδεικτικό του γενικευμένου χαρακτήρα της στεγαστικής κρίσης είναι και το εξής: Διαφορετικοί ερευνητικοί θεσμοί τεκμηριώνουν πως σε περιοχές που η παρουσία της βραχυχρόνιας μίσθωσης είναι υψηλή (όπως π.χ. στην Αθήνα) το κόστος του ενοικίου μπορεί να «τρώει» ακόμα και τα ¾ του μισθού των ενοικιαστών.

Το φαινόμενο της έλλειψης στέγης δεν είναι τοπικό αλλά διεθνές. Ακούμε πλέον όλο και περισσότερο για τις συνέπειες σε – κορεσμένες από την τουριστική βιομηχανία – περιοχές της Μεσογείου: Λειψυδρία, αδυναμία διαχείρισης των αποβλήτων, «διάχυση» της υποτίμησης και της απορρύθμισης της εργασίας και σε άλλους κλάδους που συσχετίζονται με τον τουρισμό όπως ο κατασκευαστικός και η εστίαση, ανορθολογική διαχείριση φυσικών πόρων, αλλαγή χρήσεων γης προς όφελος των καταπατητών και αλλοτρίωση της ιστορικής μνήμης και του αστικού ιστού από την τουριστική υπερδόμηση.

Ενάντια στην τουριστικοποίηση της καθημερινότητας εμφανίζονται διεθνώς κινήματα, στην Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Τσεχία και αλλού όπου οι κάτοικοι διεκδικούν να πάρουν τις πόλεις και την ζωή τους πίσω. Κινήματα ξεπηδούν και οργανώνουν συλλογικούς αγώνες προστασίας της στέγης, είτε με κινήσεις αυτομειώσεων των ενοικίων, είτε με μπλοκαρίσματα εξώσεων, είτε αξιοποιώντας τα άδεια κτήρια. Παράλληλα τα κινήματα ενοικιαστών πιέζουν τους θεσμούς και πετυχαίνουν, όλο και πιο συχνά, την απαγόρευση της βραχυχρόνιας μίσθωσης σε ζώνες κατοικίας.

Μέσα από όλους αυτούς τους σημαντικούς κοινωνικούς αγώνες για τη στέγη δημιουργείται ένας άλλος κοινωνικός ιστός που καλύπτει ανθρώπινες, κοινωνικές και εργατικές, ανάγκες.

Καλούμε σε συγκέντρωση έξω από το θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης», το Σάββατο 2 Νοέμβρη, ημέρα διεξαγωγής του «διεθνούς συνεδρίου Short Stay Conference», στις 10 π.μ. το πρωί.

Κατάληψη Rosa Nera

#ροζανερα #rosanera #Χανιά

https://rosanera.squat.gr/

The post Rosa Nera: «Δεν υπάρχει στέγη στα Χανιά» first appeared on Aυτολεξεί.

The post Ενάντια στην ξενοδοχοποίηση της Rosa Nera – Κάλεσμα first appeared on Aυτολεξεί.

Του Γιάννη Χατζηγιάννη:

Χανιά… Μπήκαν ξανά τα ΜΑΤ μετά από 4 χρόνια στο Λόφο Καστέλι και εκκένωσαν τις καταλήψεις Rosa Nera και Πρυτανεία. Προχώρησαν σε 8 συλλήψεις. Αυτή τη φορά μαζί με τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας ήταν και εκπρόσωπος των επενδυτών που θέλουν να μετατρέψουν το πανέμορφο “μπαλκόνι των Χανίων” σε ένα ακόμα ξενοδοχείο πάνω από το παλιό Λιμάνι.
Για μια ακόμα φορά επιχειρούν να επιβληθούν δια της βίας και να παραδώσουν το Δημόσιο Χώρο στην κυριαρχία του χρήματος.

Δεν έβαλαν μυαλό από την προηγούμενη αποτυχημένη τους προσπάθεια, όταν χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους της πόλης και μετά από ένα πολύμηνο αγώνα κατόρθωσαν και απελευθέρωσαν το λόφο ακυρώνοντας στην πράξη τα σχέδια των επιχειρηματιών του μαζικού τουρισμού.

Συγχρόνως, αυτό το κίνημα, έδωσε και μια σαφή απάντηση στην κεντρική εξουσία που με πολιορκητικό κριό τη δήθεν ανάπτυξη, επιχειρεί να επιβάλει το νόμο της σιωπής στο νησί μας καταστέλλοντας κάθε φωνή και εστία αντίστασης στα σχέδια της. Το είδαμε πρόσφατα και με την βίαιη εκκένωση της Κατάληψης Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο. Όμως κι εκεί, μια συλλογική αλυσίδα αντίστασης και αλληλεγγύης υπερασπίστηκε τον ελεύθερο κοινωνικό χαρακτήρα του εγχειρήματος και πήρε πίσω το ιστορικό κτήριο.

Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Ο κόσμος του αγώνα, ολόκληρο το κίνημα της Κρήτης και η τοπική κοινωνία θα μπουν ξανά εμπόδιο στα σχέδιά τους!

Αλληλεγγύη και Δύναμη στους ανθρώπους που αγωνίζονται για να μείνει ο Λόφος Καστέλι Ελεύθερος και Ζωντανός, κόντρα σε κέρδη και συμφέροντα! Με Ενότητα και Αγώνα θα νικήσουμε ξανά. Ούτε βήμα πίσω!

Αλληλεγγύη στους Ελεύθερους Αυτοδιαχειριζόμενους Χώρους! Αντίσταση στην επέλαση του Κράτους των Επενδυτών!
Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία!

Του Δημήτρη Μακρέα:

“…Πολλά ταξίδια ξεκίνησαν ή στάθηκαν ή φιλοξενήθηκαν στη Ρόζα. Πολλές προσωπικές και συλλογικές διαδρομές και δράσεις. Αγωνίες και αγώνες για μια διαφορετική πόλη, κοινωνικές πρακτικές που αφορούν την άμεση δικτύωση ανθρώπων, ομάδων, κοινωνικών αντιστάσεων.

Η κατάληψη ενοχλούσε πάντα, ενοχλεί και θα ενοχλεί γιατί θα θυμίζει ότι μπορούν να υπάρχουν σχέσεις χωρίς τη διαμεσολάβηση της αγορά και του κράτους.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά από τα “ταξίδια” στα οποία συμμετείχα στη Ρόζα Νέρα.
Θυμίζω μόνο το τελευταίο.

ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΛΟΝΗΤΗ ΠΙΣΤΗ ΟΤΙ ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

Το ταξίδι μας στην ποίηση του Νίκου Καββαδία ξεκίνησε από τη Ρόζα Νέρα και στις ψυχές μας η αρχή αυτή του ταξιδιού υπήρξε η συναισθηματικά πλέον φορτισμένη.

“Κάποτε , το μακρινό 1993 ένας φίλος αγαπημένος καθώς το πρώτο φως της ημέρας μας έβρισκε στο “ΣΟΡΟΚΟ” , το ομορφότερο μπαρ των Κυκλάδων αναφώνησε έξαλλος:

“Μα μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι στον Καπιταλισμό” ?

Ένας άλλος αγαπημένος φίλος του απάντησε ότι υπάρχει ο κακαπιταλισμόςκαι ο καλαπιταλισμός και ότι εμείς εκείνη τη στιγμή ζούσαμε την ανατολή στον καλαπιταλισμό.

Θυμάμαι και τις μεγάλες παρέες στα οικογενειακά τραπέζια και τις μαζώξεις των παιδικών χρόνων. Σε κατάσταση ευφορίας αλλά και συγκίνησης , αφού είχε τελειώσει η πολιτική συζήτηση και είχαν αρχίσει οι κιθάρες δεν παρέλειπαν ποτέ το τραγούδι του Χατζή:

“Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δε βαριέσαι αδερφέ”

Μετά από μια βραδιά γνήσιας ευτυχίας ,με νέους συντρόφους επί σκηνής ,με αγαπημένους φίλους και τα κορίτσια μου στο κοινό η ψυχή μου είναι ελαφριά και ήσυχη.

Παρά το ζόφο που μας κατακλύζει και τον αγώνα να μην παρασυρθούμε σε αυτόν. Από αυτόν.
Είναι και αυτός ένας δύσκολος αλλά υπέροχος αγώνας. Να χτίζεις στιγμές ευτυχίας, να μοιράζεσαι τα συναισθήματα και την ομορφιά που παραμένει εγκλωβισμένη . Να σχετίζεσαι γνήσια με τους συνανθρώπους σου , να συμμετέχεις σε μικρές κοινότητας αλληλοφροντίδας. ίσως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να αντλούμε την ατομική και συλλογική δύναμη να παλέψουμε το ζόφο.

Με τσιγάρο πρέφα και καφέ επομένως.
Με γέλια και χαρές , με μουσικές και γλέντια
Αλλά χωρίς δε βαριέσαι αδερφέ!…”

Αμέσως μετά την εκκένωση η κοινωνία των Χανίων άρχισε να κινητοποιείται:

Πραγματοποιήθηκε μαζική συνέλευση με την συμμετοχή ανθρώπων των συλλογικοτήτων, των οργανώσεων, των φοιτητικών συλλόγων και των σωματείων της πόλης

Τέθηκε υπό κατάληψη το Δημαρχείο Χανίων για την εκκένωση της κατάληψης

Καθώς και συγκεντρώθηκε πολύ μεγάλη πορεία υπεράσπισης το απόγευμα

Επίσης, καλέσματα για διαδηλώσεις αλληλεγγύης έχουν γίνει σε όλη τη χώρα.

The post Χανιά: Μπήκαν ξανά τα ΜΑΤ μετά από 4 χρόνια στο Λόφο Καστέλι και εκκένωσαν τις καταλήψεις Rosa Nera & Πρυτανεία first appeared on Aυτολεξεί.

To Σάββατo 10 Δεκέμβρη, με μεγάλη συμμετοχή και σε συντροφικό κλίμα, πραγματοποιήθηκε στο Πολυτεχνείο Κρήτης μια κριτική συζήτηση γύρω από τις πολλαπλές όψεις της ιδιωτικοποίησης της έρευνας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στην εκδήλωση, παρουσιάστηκαν θεωρητικές και ιστορικές εισηγήσεις από τις δύο συλλογικότητες πάνω στα σύγχρονα αντικείμενα της έρευνας (λ.χ. ασφάλεια, στρατός) και τον ρόλο του ερευνητή, την ιστορία της νομοθετικής αναδιάρθρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τις κοινωνικές αντιλήψεις για τον θεσμό του πανεπιστημίου καθώς και πάνω στα ερευνητικά προγράμματα του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Στη συνέχεια, έγινε εισήγηση και από συντρόφισσα-συνδικαλίστρια του Συλλόγου Ερευνητών/Ερευνητριών και Εργαζομένων στην Έρευνα Ηρακλείου για τους αγώνες ενάντια στην υποτίμηση της εργασίας των ερευνητών/-τριών. Στη συζήτηση που ακολούθησε ακούστηκαν βιωματικές τοποθετήσεις πάνω σε εργατικά και συνδικαλιστικά θέματα με άξονα τις αντιστάσεις στη διείσδυση των ιδιωτικών συμφερόντων στην πανεπιστημιακή έρευνα, τη διαχείριση της περιουσίας των ιδρυμάτων και τη φοιτητική μέριμνα για την εξυπηρέτηση αντικοινωνικών σκοπών από ιδιοτελή ή ακόμα και μιλιταριστικά συμφέροντα.

Η εισήγηση αναφορικά με την μπροσούρα του σχήματος ResearchCritique ξεκίνησε παρέχοντας ένα ιστορικό πανόραμα της σύνδεσης της πανεπιστημιακής έρευνας με προγράμματα του στρατού σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Ακολούθως, παρουσίασε τρόπους μέσα από τους οποίους εταιρίες και αφεντικά βρίσκουν φτηνή ή/και απλήρωτη εργασία, υποδομές και εξοπλισμό για να διεξάγουν τις έρευνές τους, εκφυλίζοντας τον κοινωνικό ρόλο του πανεπιστημίου.

Έτσι, οι καθηγητές συχνά μετατρέπονται σε εκτελεστές project και «προσωπάρχες» ενός άτυπου –και συχνά εκβιαζόμενου– εργατικού δυναμικού. Σε αυτό το πλαίσιο, παρουσιάστηκαν αρκετά παραδείγματα ερευνητικών προγραμμάτων με μιλιταριστικό και κατασταλτικό περιεχόμενο που έλαβαν χώρα στο ΕΜΠ από το 2000 και μετά, όπως και παραδείγματα συλλογικών αντιστάσεων σε αυτά.

Κατόπιν τη σκυτάλη των εισηγήσεων πήραν μέλη της πολιτικής συνέλευσης της Κατάληψης Rosa Nera, με τις οποίες επιχειρήθηκε η προσέγγιση του περιεχόμενου ενίοτε προσχηματικών εννοιών, όπως είναι η αναδιάρθρωση ή η μεταρρύθμιση, καθώς και του τρόπου με τον οποίο αυτές χρησιμοποιούνται ιδεολογικά για να θεμελιώσουν επιχειρήματα διασύνδεσης των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με την επονομαζόμενη αγορά εργασίας. Παρουσιάστηκε αρχικά μια ιστορική αναδρομή των δομικών αλλαγών που επιχειρούν εδώ και δεκαετίες πολιτικές και οικονομικές ομάδες συμφερόντων με στόχο τον ιδιωτικό και κρατικό έλεγχο της διοίκησης, της έρευνας, της εργασίας, όπως και των πόρων των δημόσιων δαπανών που διοχετεύονται στα ιδρύματα της τριτοβάθμιας.

Επίσης, θεματοποιήθηκε η ένταση γύρω από τον ρόλο του ερευνητή στο πανεπιστήμιο-επιχείρηση, μέσα σε ένα ίδρυμα αποκομμένο από τον αστικό ιστό και απομονωμένο από την κοινωνική ζωή των κατοίκων της πόλης που εδρεύει. Σε αυτό το ίδρυμα, ολοένα και πιο αποξενωμένο από τις κοινωνικές ανάγκες, ο ερευνητής επιτελεί πολύ συχνά έναν κακοπληρωμένο ρόλο ενός εντολοδόχου σε ερευνητικά προγράμματα στα οποία αλλοτριώνεται η εργασία του καθώς δεν έχει λόγο πάνω στο περιεχόμενο ή τους σκοπούς της έρευνας.

Τέλος, παρουσιάστηκαν πολλά παραδείγματα από το Πολυτεχνείου Κρήτης, γύρω από το management σε συγκεκριμένα ερευνητικά προγράμματα στα οποία κυριαρχεί η εκμετάλλευση απλήρωτης ή κακοπληρωμένης εργασίας, η κατασπατάληση δημοσίου χρήματος για να εξυπηρετηθούν ιδιωτικές εταιρείες η κερδοφορία των οποίων συνδέεται με αντικοινωνικούς, αντιπεριβαλλοντικούς ακόμα και ρατσιστικούς-αντιπροσφυγικούς και μιλιταριστικούς σκοπούς.

Στη συζήτηση που ακολούθησε τοποθετήθηκαν σύντροφοι και συντρόφισσες, συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες, εργαζόμενες και εργαζόμενοι από τον χώρο της έρευνας μεταφέροντας ανάλογες εμπειρίες αγώνων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της επιστημονικής έρευνας, όπως και ενάντια στην εκμετάλλευση της ερευνητικής εργασίας. Σε τοποθετήσεις που έγιναν, εκφράστηκε η επιθυμία για συνέχιση ανάλογων εκδηλώσεων και συζητήσεων με στόχο την έμπρακτη και κριτική αντίσταση στην αλλοτρίωση των κοινωνικών θεσμών της παιδείας.

Ωστόσο, αξίζει να σημειώσουμε πως, για άλλη μια φορά, δεν έλειψαν τα ευτράπελα από την πλευρά της δοτής και μη εκλεγμένης από τη φοιτητική κοινότητα διοίκησης του Πολυτεχνείου, η οποία προσπάθησε να απαγορεύσει την εκδήλωση και την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών, κλειδώνοντας τις… αίθουσες. Όπως ήταν φυσικό, η καταπάτηση πολιτικών δικαιωμάτων μέσα στο Πολυτεχνείο δεν έγινε δεκτή και η εκδήλωση έγινε κανονικότατα στις αίθουσές του.

Αξίζει να αναφέρουμε τις πρακτικές ερημοποίησης του ιδρύματος από τη διοίκηση: η αίθουσα όπου θα διεξαγόταν η εκδήλωση αρχικά βρέθηκε κλειδωμένη και ασφαλισμένη με δοκάρια πίσω από τις πόρτες. Επιπλέον, στην κεντρική πύλη γίνονταν ερωτήσεις από τον υπάλληλο-φύλακα προς τον κόσμο που ήθελε να μπει διότι μέσα «γινόταν εκδήλωση από κάτι αναρχικούς», όπως ειπώθηκε. Γνωρίζουμε βέβαια ότι το περιεχόμενο της συζήτησης ήταν αυτό που ενόχλησε την πρυτανική Αρχή, καθώς στην εκδήλωση τεκμηριώθηκαν τόσο οι αντικοινωνικές έως απάνθρωπες επιλογές σε κατευθύνσεις των ερευνητικών προγραμμάτων όσο και οι επιεικώς απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στον κλάδο της έρευνας.

Ως εκ τούτου, έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς πως αυτή η εκδήλωση έγινε στο Πολυτεχνείο Κρήτης με τη συμμετοχή και ανθρώπων που εργάζονται στην έρευνα αλλά και φοιτητών και φοιτητριών.

Θεωρούμε πως είναι ώρα να αλλάξει το περιεχόμενο της έρευνας αλλά και να τεθούν φραγμοί στην ιδιωτικοποίηση, την εκμετάλλευση και τον αυταρχισμό που επικρατεί στην ακαδημαϊκή ζωή.

Είναι γεγονός πως το Πολυτεχνείο Κρήτης παράγει γνώση που εξυπηρετεί τις εταιρείες των όπλων και τη συνεργασία με το ΝΑΤΟ αλλά και άλλους στρατιωτικούς θεσμούς. Είναι επίσης γεγονός ότι παράγει γνώση χρηματοδοτούμενη από ιδιωτικές εταιρείες, από τα Ελληνικά Πετρέλαια και την Ελληνική Αστυνομία.

Drones, θερμικές κάμερες, συστήματα εντοπισμού θέσης υψηλής ακρίβειας και συστήματα παρακολούθησης είναι οι τεχνολογίες αιχμής που παράγονται από τους ανασφάλιστους εργαζόμενους στην έρευνα, τους μεταπτυχιακούς και των διδακτορικούς φοιτητές του.

Η γελοία –καταδικασμένη σε αποτυχία– προσπάθεια της διοίκησης να απαγορεύσει την εκδήλωσή μας και την ελεύθερη και κριτική διακίνηση των ιδεών δεν πέρασε. Κατέδειξε, ωστόσο, τον σκοταδισμό που επικρατεί μέσα στους θεσμούς της ολοένα και πιο δυσπρόσιτης και λιγότερο δημόσιας εκπαίδευσης.

Τασσόμαστε ενάντια στην παραγωγή τεχνολογίας ενάντια στην προσφυγική ζωή, ενάντια στην έρευνα που έχει στόχο την αστυνομική παρακολούθηση των ζωών μας, την υποτίμηση της εργασίας μας και τον πόλεμο. Απαιτούμε ένα Πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί για το κοινό καλό, για τις εργατικές και τις κοινωνικές ανάγκες και τη διεθνή ειρήνη, με σεβασμό στους εργαζόμενους και στον ρόλο του ως κοινωνικού θεσμού.

Καταγγέλλουμε τη δοτή πρυτανική αρχή για την προσπάθεια φίμωσης της κριτικής συζήτησης και επιφυλασσόμαστε να βρισκόμαστε απέναντι σε κάθε ενέργειά της η οποία συμβάλλει στην περεταίρω υποτίμηση των ζωών μας.

Κατάληψη Rosa Nera https://rosanera.squat.gr/

The post Rosa Nera: Για την ιδιωτικοποίηση της έρευνας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση first appeared on Aυτολεξεί.

Ο Γιάννης από τη Γλώσσα του Πλατανιά δεν είναι μόνος του!

Αλληλεγγύη, να σπάσει η ένοχη σιωπή και η συγκάλυψη των “ευυπόληπτων” βιαστών του.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, βγήκε στο φως της δημοσιότητας η ιστορία μιας φρικτής κτηνωδίας. Η ιστορία αφορά ένα –20χρονο σήμερα– παιδί με νοητική στέρηση, το οποίο βιαζόταν για χρόνια σε ένα μικρό χωριό του Δήμου Πλατανιά, τη Γλώσσα. Μετά από τα τόσα χρόνια συγκάλυψης, κάποιοι κατήγγειλαν τον κατά συρροή βιασμό του Γιάννη, σπάζοντας τη σιωπή. Για αυτή τους την επιλογή απειλούνται.

Μετά από σχετική έρευνα, 4 πρόσωπα προφυλακίστηκαν: ο πατέρας που έχει προσωρινά αποφυλακιστεί, μετά από 6 μήνες –με χαρακτηρισμό του εγκλήματός του ως πλημμελήματος– έδινε το ανυπεράσπιστο παιδί βορά στις ορέξεις παπάδων, συγγενών και άλλων κατοίκων της περιοχής. Από τους κατηγορουμένους βιαστές, ο ένας είναι γείτονας και οι άλλοι δύο παπάδες, εκ των οποίων ένας είναι και ο θείος του παιδιού. Σήμερα ο δύστυχος Γιάννης, που για ζωή γνώρισε μονάχα μια επίγεια κόλαση, βρίσκεται στο θεωρητικά προστατευμένο περιβάλλον μιας δομής στα Χανιά, με ορατό ορίζοντα μονάχα μια δίκη, στην οποία θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα κτήνη που όριζαν την αβίωτη ζωή του.

Υπάρχει μια χτυπητή αντίθεση σε σχέση με τον εκκωφαντικό ορυμαγδό άλλων πολύκροτων –ομοειδών και μη– υποθέσεων που «συγκλονίζουν» αυτή την περίοδο, όπως η υπόθεση της “Κιβωτού”. Αντίθετα με το ανθρωποφαγικό τσίρκο που επιφυλάσσουν τα μίντια και τα κοινωνικά δίκτυα, αυτό που αξίζει ο Γιάννης είναι η υποστήριξη από τη χανιώτικη κοινωνία. Έτσι, ώστε να σπάσει αυτή η εξοργιστική ανωνυμία των τεράτων που τον καταδυνάστευαν μια ολόκληρη ζωή. Διότι η ανωνυμία και το σκοτάδι γύρω από αυτούς επιβάλλεται ακόμη και τώρα από το πλέγμα εξουσίας που τους ανέδειξε σε κείνο το βάθρο που στέκονταν ως ευυπόληπτοι θεματοφύλακες της κίβδηλης ηθικής του.

Υπάρχει, παράλληλα, και μια χτυπητή συνάφεια με την έτερη κτηνωδία που αποκαλύφθηκε τον προηγούμενο χρόνο στην πόλη μας. Όπως και στην υπόθεση του κολαστηρίου οίκου ευγηρίας, της Αγίας Σκέπης, και στις δύο αυτές υποθέσεις αδιανόητης βαρβαρότητας που μας έχουν στιγματίσει ως τοπική κοινωνία, διαπλεκόμενοι παράγοντες της Εκκλησίας, της Δεξιάς και της οικονομικής ελίτ της πόλης αγωνίζονται για να κρατήσουν τα στόματα κλειστά.

Και τώρα ήρθε η ώρα της δίκης για τέσσερις από τους δεκαοχτώ κατηγορούμενους που θα δικαστούν στο Ρέθυμνο στις 6 του Δεκέμβρη. Τον Γιάννη, που φιλοξενείται τώρα σε κρατική δομή στα Χανιά, θα τον υπερασπίσει δικηγόρος που έχει ορίσει η δομή. Το “αυτονόητο” είναι ότι αυτός ο δικηγόρος αντί να αναδείξει τον βασανισμό του Γιάννη θα προσπαθήσει να διασώσει την υπόληψη των κατά τα άλλα ”ευυπόληπτων” προφυλακισμένων παπάδων, για να μην καταρρεύσει για ακόμα μια φορά το κατασκεύασμα της χριστιανικής ηθικής.

Ας βροντοφωνάξουμε ότι ο Γιάννης δεν είναι μόνος, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους, αλλά στέκονται αλληλέγγυοι σε κάθε αδύνατο και καταπιεσμένο, ενάντια στις αθλιότητες αυτού του κόσμου.

Δικαιοσύνη για τον Γιάννη

Το 1972 προβάλλεται για πρώτη φορά η ταινία ‘‘Ο Νονός’’ στους κινηματογράφους. Σε μια σκηνή που θα μείνει στην ιστορία ως η σκηνή με τις παράλληλες δράσεις, ο ‘‘νονός’’ χρίζεται ουσιαστικά νονός βαπτίζοντας ένα μωρό, ενώ παράλληλα εκτελούνται όλοι οι εχθροί του. Ο ίδιος αποτάσσεται την εγκληματική του φύση ενώπιον του ‘‘θεού’’ ίσα ίσα για να μπορεί μέσω της άφεσης των αμαρτιών του να σκοτώνει καλύτερα κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής του.

Κάπως έτσι κάθε λογής καλός άνθρωπος, πιστός κατ’ ουσία, καθώς και όσοι διαφυλάττουν τα ιερά κηρύγματα αξιοποιούν τη θρησκεία και μέσω της επίγειας τους εξουσίας μας υπενθυμίζουν ότι η κόλαση και ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα. Οι ‘‘υπάλληλοι του θεού’’ ή αλλιώς οι επιφορτισμένοι με το θεάρεστο έργο επί της γης κληρικοί και παπάδες γνωρίζουν καλύτερα από όλους μας ότι δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή ή θεία δίκη. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν διστάζουν να επιδοθούν σε οποιαδήποτε πράξη αντιβαίνει στα ηθικά κηρύγματα τους, ακόμα κι αν αυτή είναι εγκληματική. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στέκονται στην πρώτη γραμμή της εκκαθάρισης της κοινωνίας από τα βρώμικα ήθη και την αποχαλίνωση της νεολαίας μέσω ενός εισαγόμενου προτεσταντικού πουριτανισμού και είναι οι ίδιοι που πιθανόν να ακούσετε να είναι κατά των αμβλώσεων, πρωτοστατώντας και εκεί στη μισογύνικη ρητορική.

Η θεσμοθετημένη θρησκευτική εξουσία, με την κοινωνική και κρατική ανοχή, δίνει το δικαίωμα στους υπαλλήλους της να την ασκούν όχι μόνο στις συνειδήσεις αλλά και στα σώματα των ανθρώπων, ακόμα και αν αυτοί ανήκουν στο συγγενικό τους κύκλο. Γνωρίζουν πολύ καλά, όπως και οι πρόγονοι τους μέσω της Ιεράς Εξέτασης, ότι μπορεί μια χαρά η ζωή να γίνει μια κόλαση. Οι υπόλογοι συγγενείς και λοιποί κοντινοί φίλοι τους αφιέρωσαν τη θρησκευτική τους λατρεία στο σώμα ενός παιδιού.

Η κοινωνία δεν τρέφει αυταπάτες για το ποιόν των δήθεν ευυπόληπτων αυτών ανθρώπων.

Παράλληλα με τις αποκαλύψεις για την ‘‘Κιβωτό του Κόσμου’’ αρχίζει, και στα καθ’ ημάς ορθόδοξα χριστιανικά μέρη, να καταρρέει ο μύθος για την υπόληψη των θρησκευτικών πατεράδων. Ο Γιάννης βρίσκεται λοιπόν στη θέση του απολογισμού στην επίγεια κόλαση που του ετοιμάσανε πατέρας, συγγενείς και ‘‘φίλοι’’. Ο ίδιος καταφέρνει και επιδεικνύει τα πρόσωπα που επίδρασαν στο σώμα του και το βίαζαν κατ’ εξακολούθηση από τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής του και μετά.

Σε αυτήν του τη μάχη για δικαιοσύνη στεκόμαστε στο πλάι του, όπως και στον κάθε άνθρωπο που πέφτει στα χέρια της εξουσίας κάθε μορφής, θεσμικής ή όχι. Καλούμε την τοπική κοινωνία να αγκαλιάσει τον Γιάννη και τους λιγοστούς ανθρώπους που στέκονται ειλικρινώς πλάι του, για να μη νιώθει ο ίδιος αλλά και οι άνθρωποι αυτοί άλλο μόνοι απέναντι στο Κτήνος που συγκαλύπτει τα κτήνη. Να σπάσει την ομερτά που έχει μαφιόζικα επιβληθεί σε αυτόν τον τόπο από τα χυδαία συμφέροντα των «ευυπόληπτων παραγόντων», για να αναδειχθούν και να τιμωρηθούν τα νοσηρά εγκλήματα εις βάρος του Γιάννη .

Συμπαράσταση στον Γιάννη. Το πρόβλημα ήταν και παραμένει το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι θεσμοί του.

Δικαιοσύνη για όσους ανθρώπους τους στέρησαν τη χαρά της ζωής, κάνοντας τη φρίκη καθημερινότητα.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ROSA NERA

The post Παρέμβαση στο Ρέθυμνο για τη δίκη μιας φρικτής κτηνωδίας – Δικαιοσύνη για τον Γιάννη! first appeared on Aυτολεξεί.

ΜΠΙΖΝΕΣ & ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ
Με εισηγήσεις από Research Critique & Κατάληψη Rosa Nera

ΣΥΖΗΤΗΣΗ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ της μπροσούρας:

«Μια κριτική ιστορία της στρατευμένης έρευνας…μέσα από τη στρατευμένη κριτική της έρευνας» από το Research Critique (αυτοοργανωμένο σχήμα ερευνητών/διδακτορικών Ε.Μ.Π.)

Σάββατο 10/12, στις 18:00, στο Πολυτεχνείο Κρήτης, στο φουαγιέ του Κτιρίου 2 (ξύλινο αμφιθέατρο).

Μέσα σε μια εικοσιπενταετία, μια σειρά από μεταρρυθμίσεις οδηγούν σταδιακά αλλά μεθοδευμένα στην υπονόμευση του ακαδημαϊκού και εκπαιδευτικού ρόλου του πανεπιστημίου ως κοινωνικού θεσμού. Ουσιαστικά παγιώνεται η διείσδυση των ιδιωτικών συμφερόντων στην πανεπιστημιακή έρευνα, τη διαχείριση της περιουσίας των ιδρυμάτων και τη φοιτητική μέριμνα.

Σήμερα, εταιρίες και αφεντικά βρίσκουν φτηνή ή/και απλήρωτη εργασία, υποδομές και εξοπλισμό για να διεξάγουν τις έρευνές τους, εκφυλίζοντας το πανεπιστήμιο σε όργανο εξυπηρέτησης επιχειρηματικών συμφερόντων. Η διαδικασία αυτή μετατρέπει τους καθηγητές σε εκτελεστές project και «προσωπάρχες» ενός άτυπου –και συχνά εκβιαζόμενου– εργατικού δυναμικού.

Έχοντας πια πάψει να επιτελεί τον κοινωνικό και μορφωτικό του ρόλο, το πανεπιστήμιο έχει υποβαθμιστεί σε εργοστάσιο παραγωγής εκείνου του ειδικευμένου εργατικού δυναμικού που υπαγορεύουν οι ανάγκες της αγοράς.

Μια πτυχή της συνθήκης αυτής –η πλέον αντικοινωνική– είναι η συνεργασία στρατού και αστυνομίας με τα δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Στα πολυτεχνεία, συγκεκριμένα, πληθώρα ερευνητικών προγραμμάτων χρηματοδοτούνται από τον ελληνικό στρατό, καθιστώντας τα ερευνητική υποδομή της πολεμικής βιομηχανίας. Τα ζητήματα αυτά αποτελούν αντικείμενο της έρευνας του σχήματος Research Critique και αποτυπώνονται στην μπροσούρα με τίτλο «Μια κριτική ιστορία της στρατευμένης έρευνας…μέσα από τη στρατευμένη κριτική της έρευνας».

Το Research Critique (RC) σχηματίστηκε τον Οκτώβρη του 2019 από συμβασιούχους ερευνητές και υποψήφιους διδάκτορες που εργάζονται στο Ε.Μ.Π. και καταπιάστηκε με καίρια ζητήματα του κλάδου, όπως την ασφαλιστική κάλυψη των εργαζομένων, τα στρατιωτικά προγράμματα, την κρατική καταστολή εντός και εκτός του ιδρύματος, την εργατική έρευνα γύρω από τις συνθήκες (τηλ-)εργασίας εν μέσω καραντίνας, τα νομοσχέδια για την παιδεία και την εργασία, την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου κ.ά.

Ακόμη, συμμετείχε μαζί με άλλους σχηματισμούς στη δημιουργία ενός σωματείου εργαζομένων στην έρευνα και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με στόχο τη συλλογικοποίηση και μαζικοποίηση των αγώνων που πρέπει να δοθούν στον κλάδο, αλλά και την ανάπτυξη πολιτικής κριτικής πάνω στα ερευνητικά αντικείμενα. Μια εμπειρία που θεωρούμε θα είναι χρήσιμο να μεταφερθεί σε φοιτητές και εργαζόμενους του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Ο σκοπός της εκδήλωσης, πέρα από την παρουσίαση της ίδιας της μπροσούρας, είναι να ανοίξει ένας διάλογος με βάση τα παραπάνω ζητήματα ανάμεσα στα μέλη της φοιτητικής κοινότητας του Π.Κ. (προπτυχιακούς/ες φοιτητές/τριες, ερευνητές/τριες, υποψήφιους/ες διδάκτορες/ισσες, καθηγητές/τριες), σχήματα εντός του Π.Κ., συλλογικότητες της πόλης και του σχήματος R.C., με τους συμμετέχοντες/ουσες να κεντροβαρούν σε ό,τι κρίνουν ως κρίσιμο σημείο αγώνα στη σημερινή συγκυρία.

Ως κατάληψη Rosa Nera θεωρούμε αναγκαίο να ανοίξει ο διάλογος για τον ρόλο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, την καταστολή που συνεπάγεται και τις αντιστάσεις εντός και εκτός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Κατάληψη Rosa Nera

The post Μπίζνες και Έρευνα στα δημόσια πανεπιστήμια – Εκδήλωση από τη Rosa Nera first appeared on Aυτολεξεί.

Στις 4 Νοεμβρίου δικάζονται οι 8 διαδηλωτ(ρι)ες για τη συμμετοχή τους στη συγκέντρωση της 6ης Δεκέμβρη του 2020 με τις κατηγορίες της απείθειας – ενώ ο ένας εξ αυτών αντιμετωπίζει επιπλέον και την κατηγορία της βαριάς σκοπούμενης βλάβης απέναντι σε αστυνομικό.

Εκείνη την ημέρα συλλογικότητες, φοιτητικοί σύλλογοι και σωματεία εκπαίδευσης των Χανίων καλούσαν στη συγκέντρωση μνήμης της κρατικής δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και της εξέγερσης που πυροδότησε. Τα καλέσματα είχαν ως πλαίσιο την αντίσταση ενάντια στο μαζικά θανατηφόρο έγκλημα της υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης της δημόσιας υγείας εν μέσω υγειονομικής κρίσης, στις χιλιάδες απολύσεις και την υποκλοπή των μισθών και των επιδομάτων προς όφελος μιας ταξικά μεροληπτικής αστυνομικής διαχείρισης, καθώς και ενάντια στη χουντικής εμπνεύσεως επιχείρηση απαγόρευσης της συλλογικής δράσης και της πολιτικής ζωής.

Τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη του 2020 κορυφώθηκε η καταστολή και της παραμικρής έκφρασης κοινωνικής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας μέσα από την απόδοση υπερεξουσιών στην αστυνομία. Μέσω αυτών, κουρελιάζοντας κάθε τυπικά συνταγματική διαδικασία, η κυβέρνηση επέβαλε τις καινοφανείς μεταπολιτευτικά απαγορεύσεις συναθροίσεων άνω των 4 ατόμων κατά τις ημέρες μνήμης των δύο σημαντικότερων εξεγέρσεων της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, αυτών της 17ης Νοέμβρη και 6ης Δεκέμβρη.

Καθόλου τυχαία επρόκειτο για το διάστημα που η πίεση στο εσκεμμένα υποστελεχωμένο σύστημα υγείας οδηγούσε σε εκατοντάδες θανάτους ευάλωτων υγειονομικά ανθρώπων καθημερινά. Ο στόχος ήταν σαφής: σε μια περίοδο που οι ευπαθείς ομάδες (οικονομικά, υγειονομικά, στεγαστικά, από άποψη φύλου και ηλικίας) επιλέχτηκαν από το κράτος να πληρώσουν τα σπασμένα, η σιωπή απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα έπρεπε να διασφαλιστεί. Τόσο μέσα από την καταστολή, όσο και με τη γιγαντιαία επιχείρηση εξαγοράς των μεγάλων δημοσιογραφικών ομίλων για να λιβανίζουν μονοφωνικά την παραπάνω αντικοινωνική και δολοφονική διαχείριση της κρίσης.

Στα Χανιά, το τοπικό κίνημα αποφάσισε (και το κατάφερε) να μην αναστείλει την πολιτική δράση. Αντιθέτως ανέλαβε την ευθύνη να εντατικοποιήσει τον αγώνα ενάντια στα εγκλήματα της κυβέρνησης και των αφεντικών. Σε πολλές φάσεις άνθρωποι από την αριστερά και τον ελευθεριακό χώρο, όπως και από το εργατικό, το φοιτητικό και το συνδικαλιστικό κίνημα, έσπασαν τη σιωπή μέσα από τη συλλογική οργάνωση αλλά και με τη στοιχειώδη φροντίδα και αλληλεγγύη σε συνθήκες πανδημίας.

Έτσι, στις 6 Δεκεμβρίου του 2020, η αστυνομία επιτέθηκε εντελώς απρόκλητα στη συγκέντρωση συλλαμβάνοντας βίαια 6 ανθρώπους από τη συνέλευση της Κατάληψης Rosa Nera και 2 μέλη του ΚΚΕ (μ-λ).

Άνθρωποι χτυπήθηκαν με (τα απαγορευμένα υποτίθεται) πτυσσόμενα γκλομπ, με κρότου λάμψης, ενώ αρκετοί διαδηλωτές εμποδίστηκαν από τα μπλόκα της αστυνομίας να προσεγγίσουν τον χώρο φιλοδορούμενοι με το γνωστό 300άρι πρόστιμο. Χαρακτηριστικό είναι πως την ίδια μέρα ματατζής πόζαρε ως χούλιγκαν κοροϊδεύοντας το πανό-λάφυρο που άρπαξε βίαια μια ομάδα ασφαλιτών από το μπλοκ του ΚΚΕ (μ-λ). Επιβάλλεται να θυμηθούμε επίσης πως στα Χανιά, τις επόμενες μέρες εκείνου του Δεκέμβρη, ανώνυμοι ασφαλίτες έπαιρναν κατόπιν εντολών άνωθεν τηλέφωνα συναγωνιστές και συνδικαλιστές στα σπίτια τους, προκειμένου να επιδώσουν τηλεπρόστιμα (!!!) για συμμετοχή στη διαμαρτυρία και τις πορείες, επαναφέροντας το χουντικό φακέλωμα και καταργώντας το τεκμήριο της αθωότητας.

Όμως, παρά τις απαγορεύσεις, τα τηλεπρόστιμα και την καταστολή των ένστολων τραμπούκων, το τοπικό κίνημα στα Χανιά θα απαντήσει με πορείες τόσο την ίδια μέρα (6/12/2020) στην εργατική γειτονιά της Νέας Χώρας, όσο και με μια μαζική συγκέντρωση στις 10 Δεκέμβρη του 2020.

Στη δίκη της 4ης Νοέμβρη του 2022, οι συλληφθέντες και οι συλληφθείσες αντιμετωπίζουν κατηγορίες ανάλογες της βίας και της αυθαιρεσίας της αστυνομίας: Όσο πιο βαριά η βία των αστυνομικών τόσο πιο αυθαίρετες είναι οι κατηγορίες. Χαρακτηριστική είναι η ψευδομαρτυρία αστυνομικού για δήθεν τραυματισμό του από σύντροφο, μέλος του φοιτητικού συλλόγου. Το ότι κατηγορούνται ψευδώς αγωνιστές και αγωνίστριες που δέχτηκαν την αστυνομική βία, γεγονός καταγεγραμμένο σε πλήθος οπτικών τεκμηρίων, δείχνει ίσως με τη μεγαλύτερη ένταση ότι πρόκειται εν τέλει για μία αμιγώς πολιτική δίκη φρονημάτων σε μία περίοδο που επιχειρείται η συλλογική αμνησία για τα κρατικά εγκλήματα της περιόδου 2020-2021.

Για τη δίκη της 4ης Νοέμβρη, το κάλεσμα των πολιτικών συλλογικοτήτων και τα ψηφίσματα υποστήριξης από τα σωματεία της εργατικής τάξης της πόλης αυξάνονται καθημερινά.

Το πλαίσιο παραμένει το ίδιο:

Αγώνες για ψωμί, παιδεία, ειρήνη, υγεία, ελευθερία, κάτω τα χέρια από τη διαδήλωση και την απεργία!

Καλούμε την:

Δευτέρα 31/10 στις 19:00, σε εκδήλωση-συζήτηση στο Εργατικό Κέντρο εν όψει της δίκης

Τρίτη 1/11 στις 18:00 σε μικροφωνική-συγκέντρωση στην πλ. Αγοράς

Παρασκευή 4/11 στις 9:00 το πρωί σε συγκέντρωση στα Δικαστήρια Χανίων

Κατάληψη Rosa Nera

The post Rosa Nera: Να πέσει το σαθρό κατηγορητήριο! Αλληλεγγύη στους 8 διαδηλωτές/-τριες! first appeared on Aυτολεξεί.

Η 4χρονη Σύρια προσφύγισσα Nasif θα ταφεί στην Κρήτη μετά από επιθυμία της οικογένειας της, μέλη της οποίας νοσηλεύονται ακόμα. Ταξίδευαν από το Λίβανο και τη Συρία για μια καλύτερη ζωή.

Τα παιδιά της προσφυγιάς έχουν πρόσωπο και όνομα.

Δεν είναι αριθμοί σε λίστες, ούτε ροές. Είναι ζωές.

Πρόκειται για μία ακόμα διακρατική δολοφονία λόγω της εγκληματικής άρνησης διάσωσης, άρνησης σε ό,τι ορίζει το δίκαιο της θάλασσας και οι στοιχειώδεις ανθρώπινες αξίες, παρά τις εκκλήσεις των προσφύγων, των συγγενών τους, των οργανώσεων αλληλεγγύης.

Εκκλήσεις οι οποίες έχουν καταγραφεί και αγνοηθεί ήδη δύο μέρες πριν φορτηγό πλοίο περισώσει τους πρόσφυγες και μεταφερθεί η 4χρονη προσφύγισσα και άλλοι τραυματίες στο νησί.

Μια ακόμα γυναίκα από το ίδιο πλοιάριο έχασε το 8 μηνών έμβρυό της, το οποίο επιθυμούν να ταφεί στην Κρήτη μαζί με την 4χρονη Nasif.

Εδώ το νήμα των εκκλήσεων και η γεωγραφική θέση, από το δίκτυο Alarm Phone, για το έγκλημα της άρνησης διάσωσης:

https://twitter.com/alarm_phone/status/1566760684825808896?s=21&t=8Iy2pW8rDg6BBcQDuU6KgQ&

Μια μέρα πριν από τον θάνατο της 4χρονης, οι εκκλήσεις οργανώσεων και της Ύπατης Αρμοστείας για άλλο, διαφορετικό, προσφυγικό πλοίο βόρεια της Κρήτης αγνοήθηκαν, για 4 ολόκληρες μέρες. Υπάρχει μαρτυρία από την οργάνωση Alarm Phone ότι δέχτηκαν επίθεση από φουσκωτό με ένοπλους και πολύ πιθανόν επαναπροωθήθηκαν.

Δυστυχώς αυτά τα εγκλήματα δεν είναι σπάνια, ούτε εξαιρέσεις. Πρόκειται για ενορχηστρωμένα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής: Φονικές και παράνομες επαναπροωθήσεις, εγκλεισμοί προσφύγων, άρνηση των δικαιωμάτων ασύλου, δουλεμπόριο, βασανιστήρια και δολοφονίες έχουν τεκμηριωθεί τις τρεις τελευταίες δεκαετίες ως το ρεπερτόριο των ρατσιστικών εγκλημάτων από τις συνοριοφυλακές και το λιμενικό των ευρωπαϊκών κρατών, της Ελλάδας, της Τουρκίας και των κρατών της Β. Αφρικής.

Την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου μέρος των κινημάτων και των συλλογικοτήτων των Χανίων προχώρησαν αντανακλαστικά σε παράσταση διαμαρτυρίας στο λιμενικό, με μηνύματα-καλέσματά από την Κατάληψη Rosa Nera, το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών, την ΚΕΕΡΦΑ και συντρόφους/συντρόφισσες.

Mετά την παράσταση διαμαρτυρίας έγινε μικρή πορεία στο λιμάνι και την παλιά πόλη των Χανίων.

Οι κινήσεις αλληλεγγύης συνεχίζονται και υπάρχει ανάγκη για συμμετοχή αλλά και οικονομική ενίσχυση των προσφυγικών οικογενειών που βρίσκονται ακόμα στο νησί.

Να σταματήσουμε όλα τα κρατικά εγκλήματα κατά της ανθρώπινης μετακίνησης και της ανθρώπινης ζωής.

Αυτοοργανωμένοι Δημόσιοι Χώροι

#ροζανερα

Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών Χανίων

The post Η 4χρονη προσφύγισσα Nasif θα ταφεί στην Κρήτη – Να σταματήσουμε τα κρατικά εγκλήματα κατά της ανθρώπινης μετακίνησης first appeared on Aυτολεξεί.

The post Η μπάλα στην πλατεία απαγορεύεται – ενοχλούνται οι καταστηματάρχες first appeared on Aυτολεξεί.

Κείμενο της Κατάληψης Rosa Nera:

Τη Δευτέρα 23/5 συνεχίζεται η δίκη για τη δολοφονία της Έφης Τσιχλάκη, στο χωριό Κολυμβάρι στην Κρήτη πριν από 6 χρόνια, στις 21 Μαρτίου του 2016.

Η Έφη Τσιχλάκη είχε κακοποιηθεί πριν την πυροβολήσουν, εκτελέστηκε πιθανότατα όντας ήδη αναίσθητη από τα χτυπήματα. Την επόμενη ημέρα ο σύζυγος της, -οργανωμένος χρυσαυγίτης και σωματοφύλακας «ανδρών επιφανών» των ανώτερων κοινωνικών τάξεων- συνελήφθη ως κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από πρόθεση, ενδοοικογενειακή βία και οπλοκατοχή. Λίγες ημέρες αργότερα, μετά την απολογία του στις δικαστικές αρχές, αφέθη ελεύθερος με την επιβολή περιοριστικών όρων.

Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης το 2017, το Μεικτό Δικαστήριο Ρεθύμνου -σε μια δίκη ντροπή για την κρητική κοινωνία- οι ένορκοι αποφάνθηκαν πως η γυναίκα αυτοκτόνησε, παρά την προφανή ύπαρξη στοιχείων που αποδείκνυαν ότι η Έφη δολοφονήθηκε άγρια. Άλλωστε, από τα τεκμήρια προκύπτει πως εκτελέστηκε με σφαίρα στο κεφάλι από την αριστερή πλευρά, ενώ η ίδια ήταν δεξιόχειρας. Παράλληλα υπάρχουν σημάδια κακοποίησης και απόπειρας στραγγαλισμού πριν τον πυροβολισμό.

Στην συγκεκριμένη υπόθεση αναδύονται θλιβερά ερωτήματα γύρω από τον ταξικό και έμφυλο χαρακτήρα της ελληνικής δικαιοσύνης, καθώς φαίνεται πως σε μια προφανή υπόθεση δολοφονίας αγνοήθηκαν οι αποδείξεις γύρω από τα πραγματικά γεγονότα ενώ υπάρχουν δημόσιες καταγγελίες πως απειλούνται δικηγόροι, μάρτυρες και εμπειρογνώμονες.

Σήμερα, μετά από έναν πολύχρονο αγώνα της οικογένειας και τις συνεπείς καταθέσεις των μαρτύρων, το αφήγημα περί αυτοκτονίας έχει ήδη καταρρεύσει. Ήταν το αφήγημα μέσα από το οποίο επιδιώχτηκε να συγκαλυφθεί αυτό που πραγματικά συνέβη: μία ακόμα γυναικοκτονία. Η έφεση στην απόφαση αυτή εκδικάζεται αυτές τις μέρες στο μεικτό ορκωτό Εφετείο Χανίων.

Καλούμε αυτή την Δευτέρα 23/5, στις 09:30 το πρωί, στα δικαστήρια Χανίων. Στεκόμαστε πλάι στην οικογένεια της Έφης Τσιχλάκη που εδώ και χρόνια αγωνίζεται για το αυτονόητο: τη δικαίωση για την Έφη. Στεκόμαστε αλληλέγγυες/οι με την οικογένεια, μέλη της οποίας έχουν γίνει αποδέκτες μαφιόζικων πρακτικών και απειλών προκειμένου να σιωπήσουν.

Η Έφη, όπως τόσες πολλές γυναίκες, ζούσε μια ασφυκτική καθημερινότητα σε ένα καθεστώς φόβου, το οποίο η ίδια περιέγραφε ως «φυλακή».

Να μην σταματήσουμε να σπάμε το φόβο, ώστε καμία γυναίκα να μη νιώθει μόνη, φυλακισμένη και απροστάτευτη απέναντι σε κακοποιητές και μαφιόζους, όλους όσους θεωρούν πως έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στα σώματα των γυναικών αλλά και όλων των καταπιεσμένων ανθρώπων.

Δικαιοσύνη για την Έφη Τσιχλάκη. Δεν ήταν αυτοκτονία, ήταν γυναικοκτονία.

Όλες και όλοι στα δικαστήρια την Δευτέρα, ενάντια στην ανοχή στην έμφυλη βία και τη βαρβαρότητα.

The post Η Rosa Nera για την υπόθεση της Έφης Τσιχλάκη: Δεν ήταν αυτοκτονία, ήταν γυναικοκτονία! first appeared on Aυτολεξεί.