Τι να σημαίνουν άραγε τα χρόνια που πέρασαν από τον Δεκέμβρη του 2008; Μα δεν σημαίνουν τίποτε άλλο από αποδείξεις περί του αντιθέτου. Περί του αντιθέτου των προσδοκιών της νεολαίας αλλά και του υπόλοιπου κόσμου που συμμετείχε σε μια μεγαλειώδη εξέγερση κατά της αστυνομικής βίας αλλά και υπέρ όλων όσων ήρθαν στην επιφάνεια εκείνες τις αξέχαστες ημέρες. Όλα όσα ήρθαν βεβαίως στην επιφάνεια, είναι τόσο πολλά όσοι και οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε εκείνη την εξέγερση. Κάποια από αυτά σίγουρα ξεχωρίζουν και έπαιξαν ρόλο στα χρόνια που ακολούθησαν.

Επειδή κατά τις ημέρες της εξέγερσης οι χιλιάδες άνθρωποι που συμμετείχαν είχαν καταλάβει όχι μόνο κάποια κτίρια αλλά τους δρόμους παντού, διακατέχονταν από μια αίσθηση οικειοποίησης του δημόσιου χώρου. Έστω για λίγες μέρες οι άνθρωποι αισθάνονταν πιο κυρίαρχοι απ’ ό,τι συνήθως.

Το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» ήταν στα στόματα όλων, από το νηπιαγωγείο έως το ΚΑΠΙ. Δεν επρόκειτο φυσικά για ένα απλό σύνθημα αλλά για μια φράση η οποία περίκλειε ένα τεράστιο «νισάφι» αλλά και μια διάθεση για ανόρθωση αναστήματος από την καθεμιά κι από τον καθένα. Ένα πλειοψηφικό ρεύμα ανθρώπων που ένοιωθαν δυνατοί και θαρρούσες πως μπορούσαν να καταλάβουν τον οποιοδήποτε δημόσιο χώρο όχι απλώς μια πλατεία, ένα κτίριο ή ένα πάρκο. Θα μπορούσες να φανταστείς συνελεύσεις σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους όπου θα σχεδιάζονταν πρωτοβουλίες για τη διαχείριση των ουσιωδών και την άσκηση εξουσίας. Μόνο να τα φανταστείς βεβαίως θα μπορούσες όλα αυτά και μόνο μέχρι τις 5 Γενάρη του 2009*.

Οι καταλήψεις έγιναν αλλά από μια ισχνή μειοψηφία στην κάθε ξεχωριστή περίπτωση και με τη συναίνεση της πλειοψηφίας της κοινωνίας και με την συγκράτηση της αστυνομίας λόγω της λογικής αντίδρασης του υπουργού εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου – η μη κάθοδος του στρατού ήταν μια σοφή απόφαση. Σίγουρα συνετά αντέδρασαν και αρκετοί εκ των εξεγερμένων όπου σε κάποιες περιπτώσεις έσωσαν διμοιρίες των ΜΑΤ από σωστό λιντσάρισμα. Κανονισμοί της στιγμής στη μη κανονιστική βία της εξέγερσης.

Τέλειωσε η εξέγερση και συνέχισαν να γίνονται καταλήψεις πάρκων, πλατειών και γενικώς η αντίληψη για τον δημόσιο χώρο έγινε πιο ανοιχτή για κάποιο διάστημα. Για κάποιο διάστημα, γιατί η εξέλιξη έδειξε ότι σταδιακά αυτές οι καταλήψεις «έκλεισαν» ή είχαν εξαρχής την τάση να κλείσουν προς την κοινωνία. Θα περίμενε ίσως κανείς ότι η δρώσα κοινωνία, τα δραστηριοποιούμενα κομμάτια της κοινωνίας γύρω από το δημόσιο χώρο, δηλαδή τα οικολογικά κινήματα, τα κινήματα διεκδίκησης ελεύθερων δημόσιων χώρων, θα βρισκόταν αυτομάτως στο προσκήνιο. Δεν έγινε έτσι.

Γενικότερα θα μπορούσαμε να πούμε πως η εξέγερση του Δεκέμβρη, παρότι έφερε τους ανθρώπους σε μια κατάσταση «τσαμπουκά» απέναντι στην εξουσία, οδήγησε σε μια συρρίκνωση των κινημάτων πόλης όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί μέχρι το τέλος του 2008. Και βεβαίως τα κινήματα πόλης είναι συνήθως δείκτης της διεκδίκησης του δημόσιου χώρου από τους πολίτες. Αλλά και το κίνημα των πλατειών, όπου στο πρώτο μάλιστα διάστημα πριν το τσακίσει η κομμουνιστική και η αντιεξουσιαστική αριστερά, δεν εξέφρασε τα δυνατά κινήματα που είχαν αναπτυχθεί έως τότε – παράδειγμα τα κινήματα για την ενέργεια και τα νερά, το κίνημα του Eλαιώνα στην Αθήνα ή του Eλληνικού και άλλα πολλά.

Δεν φανταζόμασταν βεβαίως στις 6 Δεκέμβρη του 2008 στις 8.30 το βράδυ ότι θα ξεσπούσε μια εξέγερση των γνωστών διαστάσεων, ωστόσο κάποιοι προβλέψαμε αυτοστιγμεί τι θα ερχόταν σε σχέση με τα κινήματα. Το ότι η βία θα είχε την πρωτοκαθεδρία σε κάθε είδους κανονική δραστηριότητα διαμαρτυρίας, ήταν κάτι σίγουρο. Και βεβαίως αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να ανακοπεί η πορεία εξαιρετικών κινήσεων πόλης και περιβάλλοντος οι οποίες είχαν αρχίσει να θέτουν πολιτικά ερωτήματα με μεγάλο ενδιαφέρον.

Αναλογιστείτε το μέγεθος αυτών των επιπτώσεων στην περίπτωση της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Εκείνον τον εξεγερμένο μήνα υποχώρησε η κοινωνική κίνηση επί των κοινωνικών αναγκών και δεν ανέκαμψε ούτε τρία χρόνια μετά, με το κίνημα των πλατειών. Έτσι πέρασαν τα πρώτα χρόνια μετά το 2008 αλλά και μετά το 2011 χωρίς να κερδηθεί καμιά θεσμική αλλαγή προς όφελος της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Δεν συνέβη καμιά τέτοιου είδους θεσμική αλλαγή παρότι ένα πρωτοφανές «πλήθος» βρισκόταν στους δρόμους πολύ συχνά αυτά τα χρόνια. Δεν συνέβη τίποτα από όλα αυτά γιατί ήταν απλώς και μόνο ένα «πλήθος» που βρισκόταν στους δρόμους.

Το μόνο που συνέβη ήταν η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και η διάσωσή του από την κυβερνώσα αριστερά – στο όνομα ενός κινήματος που βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση από το 2008 έως το 2014. Και όχι μόνο αυτό αλλά σήμερα φτιάχνουν τη Nέα Aριστερά, πάλι στο όνομα κάποιου αφηρημένου αγώνα τόσο αφηρημένου ώστε να τα χωράει όλα – αντί να αποδεχτούν ότι βρίσκονται μέσα στον λάκκο της εξουσίας και να στρώσουν κώλο για οτιδήποτε μπορεί να βελτιώσει λίγο, έστω στα ψέματα, την κοινωνική κακομοιριά.

Μπορεί να τα σάρωσε όλα και να τα έκανε μαντάρα ο Δεκέμβρη, ωστόσο με κρότο συγκαταλέγεται στα κορυφαία κινήματα πόλης. Έθεσε το ζήτημα του δημόσιου χώρου και του ελεύθερου δημόσιου χώρου. Ωστόσο δεν μπόρεσε τίποτα να πολιτικοποιήσει, παρά μόνο τη βία και αυτή στρεβλά. Τον Δεκέμβρη του 2008 είχαμε την πρώτη εξέγερση μετά το 1973. Μια σύγχρονη εξέγερση που έβαλε την Ελλάδα στο παγκόσμιο πολιτισμικό προσκήνιο. Η βία, η κοινωνική βία που ασκήθηκε στη διάρκειά της αναπαρήχθη στα χρόνια που ακολούθησαν ως υποκατάστατο της πολιτικής και ως τουριστικό προϊόν.

Σήμερα, τιμάμε εκείνες τις μέρες όπου χιλιάδες μαθητές συγκρούστηκαν με το κατεστημένο, από τις φτωχοσυνοικίες μέχρι τα βόρεια προάστια. Από την Αθήνα μέχρι και το τελευταίο χωριό της Ελλάδας. Αυτές που τότε ήταν μαθήτριες και μαθητές το νοιώθουν μέχρι σήμερα. Αυτές που είναι μαθήτριες και μαθητές σήμερα πρέπει να έχουν υπόψη τους εκείνη την εξέγερση σαν μια δική τους εξέγερση.

*Επίθεση με καλάσνικοφ του Επαναστατικού Αγώνα κατά τριών αστυνομικών στα Εξάρχεια. Στις 5 Ιανουαρίου αναλαμβάνουν δράση οι «επαγγελματίες» της επανάστασης και εκεί τελειώνει η εξέγερση. Η κοινωνία από εξεγερμένο θύμα νοιώθει θύτης και ως διά μαγείας όλα αλλάζουν.

The post Και τα όνειρά μας με μια σφαίρα τα σκοτώνουν. Δεκέμβρης του 2008 first appeared on Aυτολεξεί.

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου

Πέφτει ένας πυροβολισμός στις εννιά το βράδυ στα Εξάρχεια. Νεκρός πιτσιρικάς στη Μεσολογγίου. «Τέλος» είναι η λέξη που ταιριάζει στο συναίσθημα που προκαλεί το μαντάτο. Μέσα σε μερικά λεπτά ο πυροβολισμός ακούγεται σε όλη την Αθήνα. Οι έμπειροι στις πρώτες στιγμές της αμηχανίας τρέχουν. Κλασικές κινήσεις. Αυτή τη φορά όμως ήταν κάπως αλλιώς. Και ένας μόνο από αυτούς θα μπορούσε να καταλάβει ένα κτήριο. Κατάληψη Νομικής Σχολής, κέντρο αγώνα και αντιπληροφόρησης. Γίνονται καταλήψεις στο Πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ. Στήνεται διπλό οδόφραγμα στην Ακαδημίας και η οδός απελευθερώνεται από τα ΜΑΤ, το ίδιο και η Σόλωνος μετά από αλλεπάλληλες επιθέσεις των εξοργισμένων διαδηλωτών που είναι πολλοί και αποφασι­σμένοι. Κρατιέται μέχρι το πρωί όπου αρχίζει ο συντονισμός για την πορεία της Κυριακής. Μάλλον τώρα αρχίζει…

Νεκρός πιτσιρικάς στη Μεσολογγίου… Τέλος…

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου

Συγκέντρωση στο Μουσείο. Πολλοί από τα κόμματα είναι αμήχανοι και συγκρατημένοι. Δεν έχουν ακόμη καταλάβει καλά τι γίνεται. Η πορεία ξεκινά. Μπροστά μπαίνει το πανό της κατάληψης Νομικής και η μεγάλη μαυροκόκκινη σημαία που ανέμιζε σε όλες τις μεγάλες στιγμές αυτής της εξέγερσης.

Στρίβοντας προς την Αλεξάνδρας, το πλήθος αρχίζει να πυκνώνει πολύ γρήγορα. Λεφούσια αγριεμένων πιτσιρικάδων τρέχουν πάνω-κάτω στην πορεία, σαν άγριες μέλισσες υπερασπίζονται το μελίσσι τους. Όλοι αρχίζουν να μαζεύουν πέτρες. Έχουν μαζευτεί χιλιάδες πέτρες. Εκείνη τη στιγμή ο κόσμος ξεπερνά τις 10.000.

Όλα μοιάζουν σαν να προμηνύεται ο λιθοβολισμός της εξουσί­ας!

Τα συνθήματα βοούν, είναι γρήγορη και δυναμική πορεία. Είναι σαν να πηγαίνουμε κάπου όλοι μαζί και ο καθένας χώρια, απο­φασισμένοι. Ένα παλικάρι πετάγεται δίπλα και σπάει με λύσσα το πρώτο ΑΤΜ τράπεζας. Αυτό ήταν. Η τράπεζα διαλύεται σε δευτερόλεπτα. Η πορεία ανεβαίνει την Αλεξάνδρας σπάζοντας και καίγοντας κάθε σύμβολο της κρατικής και οικονομικής εξουσίας. Επιτίθενται τα ΜΑΤ από όλες τις πλευρές με τεράστια ποσότητα χημικών και ξύλο. Γίνεται μάχη. Σπάει η πορεία μένοντας πίσω ο κύριος όγκος. Μπροστά το πανό της Νομικής και η μαυροκόκ­κινη σημαία με τους υπερασπιστές της. Επίθεση στα ΜΑΤ, όλοι με πέτρες. Είναι το δυναμικό μπλοκ των μαθητών. Δεχόμαστε αντεπίθεση και οπισθοχωρούμε. Ξανά το πανό και η σημαία μπροστά και ξανά επίθεση αμέσως, μέσα από τα σύννεφα των καπνογόνων – δακρυγόνων. Φέρνουν ενισχύσεις, αλλά τελικά τους παίρνουμε…

Φτάνουμε στη ΓΑΔΑ, στην κόκκινη ζώνη. Η πορεία είναι ακόμη κομμένη στα δύο αλλά ο κύριος όγκος ανεβαίνει. Δίνουμε άλλη μια λυσσασμένη μάχη και τότε ρίχνουν μεγάλη ποσότητα ασφυξιογόνων. Μας αποδεκατίζουν. Ωστόσο έχει ήδη φτάσει η υπόλοιπη πορεία όπου δίνει την τελευταία μάχη. Μέσα σε μερικά λεπτά εξαφανίστηκε η Αλεξάνδρας και η πορεία έφτασε μπροστά στη ΓΑΔΑ, εκεί όπου βρίσκονταν όλες οι δυνάμεις της αστυνομίας.

Είναι η πρώτη μεγάλη στιγμή της εξέγερσης.

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου

Όλοι έχουμε καταλάβει πια ότι πρόκειται για εξέγερση. Λίγο πριν αρχίσει όμως το απογευματινό συλλαλητήριο κανείς δεν υποψιά­ζεται το μέγεθός της. Από νωρίς στα προπύλαια συγκεντρώνονται χιλιάδες, άνθρωποι κάθε ηλικίας και κυρίως νέοι. Δεν ξεχωρίζεις αν είναι μισθωτοί των 400, των 700 ή των 1500, αν είναι άνεργοι ή αν είναι παιδιά καλών ή κακών οικογενειών. Είναι όλοι εκεί. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην ένοιωσε πως ήταν όλοι εκεί, σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της εξέγερσης. Συμβαίνουν όλα γρήγορα και αναπάντεχα. Τα κομματικά μπλοκ χάνονται μέσα στο τεράστιο πλήθος. Είναι δεκάδες χιλιάδες που καθώς η πορεία προχωρά αυξάνονται. Όχι όμως με το συνηθισμένο τρόπο. Εδώ ο «μέσος άνθρωπος» εξαφανίζεται και γίνεται αυτό που ο καθένας είναι.

Όμως η πολιτική εξουσία και τα ΜΜΕ αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή τη πραγματικότητα. Περιγράφουν τον κόσμο πάνω στον οποίο θέλουν να κυριαρχούν. Δεν βλέπουν ό,τι συμβαίνει έξω από αυτή την περιγραφή τους. Λειτουργούν με βάση τον «μέσο άνθρωπο» και από αυτή τη θέση επιτίθενται σε ό,τι θεωρούν ότι αποτελεί παρέκκλιση. Αυτός είναι ο όρος ύπαρξης της εξουσίας τους. Εγώ δεν είδα συμμορίες σε αυτή την εξέγερση. Είδα άτομα χιλιάδες να σπάνε και να καίνε ό,τι οριοθετεί την ύπαρξή τους. Πρώτες στη λίστα οι κάμερες που δεν έμεινε μια για μια. Μαγαζιά, τράπεζες και κρατικές υπηρεσίες. Οι φλόγες από το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας φώτισαν τα αμήχανα γε­μάτα απορία πρόσωπα των μαντρωμένων 1000 περίπου ΚΚέδων, φώτισαν τη ντροπή τους (που κάποιοι βεβαίως δεν άντεξαν και πέρασαν στην πλευρά της κοινωνίας!).

Ο χημικός πόλεμος της αστυνομίας έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του αλλά κανείς δεν δείχνει να πτοείται. Άλλωστε είναι τέτοιος ο όγκος των εξεγερμένων που τον αριθμό τους όλα μαζί τα κόμ­ματα της πολιτικής εξουσίας δεν τον πιάνουν, ειδικά σε δύναμη και αποφασιστικότητα.

Μετά το χάος της Ομόνοιας το μπλοκ της κατάληψης Νομικής ανεβάζει την πορεία από τη Σταδίου στο Σύνταγμα. Δεν είναι μια απλή πορεία. Είναι μια εξεγερτική λαίλαπα που καμιά αστυνομία δεν μπορεί να σταματήσει με κανέναν τρόπο. Σε λίγη ώρα πολυ­άριθμες εστίες φώτιζαν τον δημόσιο χώρο της μητρόπολης της Αθήνας. Ακαδημίας, Σόλωνος, Νομική, Εξάρχεια, Πολυτεχνείο, Πατησίων, ΑΣΟΕΕ, Σύνταγμα, Συγγρού, Ερμού, Ψυρρή, Ζεφύρι, Πειραιάς, Πετράλωνα… Χτυπιούνται σύμβολα της κατανάλωσης, Τράπεζες, Οργανισμοί, Αστυνομικά Τμήματα.

Αργά κάπως, ατενίζουμε την Αθήνα από την ταράτσα της Νομικής. Έρχονται στο μυαλό μας τα ζωγραφικά έργα του Μπιζάρ-Στέλι­ου Φαϊτάκη στο destroy athens ή τα κόμικς του Λέανδρου στη Βαβυλωνία. Μαθαίνουμε τα νέα από όλη την Ελλάδα. Θεσσαλο­νίκη: Σχολή Θεάτρου, Εγνατία, Τσιμισκή, Πανεπιστήμια, Λευκός Πύργος. Ξάνθη, Κομοτηνή, Κοζάνη, Γρεβενά, Γιάννενα, Αγρίνιο, Πάτρα, Τρίπολη, Αμαλιάδα, Κόρινθος, Ηράκλειο, Χανιά, Ρόδος, Σαντορίνη, Λάρισα, παντού.

Ακολουθούν καθημερινά μεγάλα συλλαλητήρια σε όλη την Αθήνα σε διαφορετικές ώρες και περιοχές. Οι μαθητές, από 12 έως 17 χρονών, είναι το αλεύρι αυτής της εξεγερτικής ζύμης. Σε αυτή την εξέγερση οι μαθητές περιέφεραν στους κατειλημμένους δημόσιους χώρους το μέλλον.

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου

Πραγματοποιούν σχεδόν ταυτοχρόνως εφόδους σε 25 αστυνομικά τμήματα της Αττικής. Σε όλη τη διάρκεια των ημερών πραγματο­ποιούνται επιθέσεις σε κρατικά κτήρια σε όλη την Ελλάδα.

Η γενιά του internet και του sms ανέδειξε το δικό της τρόπο επικοινωνίας. ORGH – SKTTE PEDI – MLKS BATSI. Η πρώτη γενιά που βιώνει την ανάπτυξη της κεντρικής παραγωγής πολιτιστικών αγαθών δραπετεύει μέσω της νέας τεχνολογίας και βιώνει τη διάσωση. Ταυτόχρονα, υπερασπίζεται την παρέκκλιση με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, υποτιμώντας την κρατική βία και εκμηδενίζοντας τη δύναμή της με τον πιο εμπνευσμένο τρόπο. Αυτό συμπαρέσυρε όλους. Διαδηλώσαμε για αυτό που εμείς είμαστε απέναντι σε αυτό που δεν θέλουμε να είναι οι άλλοι.

 Εμείς, τα αναρίθμητα «εγώ» απέναντι στη μηδενική ανοχή, απέναντι στην εξουσία.

ALEXIS 6 Δεκεμβρίου 2008

25 Δεκεμβρίου 2008 ALEXIS…

Ήμουν και εγώ!

The post ΑΘΗΝΑ: ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 first appeared on Aυτολεξεί.

Σε αυτό το κατοχικό καθεστώς της ντροπής και της κατάντιας που ζούμε τα 3 ρόδια είναι πολύ πιο επικίνδυνα από 3 βόμβες μολότοφ.

Έως τη γωνία Ιπποκράτους και Αραχώβης με το αυτοκίνητο κι από κει με τα πόδια. Παντού αστυνομικές δυνάμεις. Ώρα 08:30, πρωί, για να μην υπάρχει καμιά δικαιολογία, για να μην υπάρχει καμιά συνάθροιση. Ψυχή δεν κυκλοφορεί εκτός από την αστυνομία.

Στη γωνία Τζαβέλλα και Ζωοδόχου Πηγής ομάδα αστυνομικών μας σταματάει. Μαζί τους και ανώτερος αστυνομικός με δαφνοσκεπές καπέλο. Αναμενόμενος διάλογος. «Απαγορεύεται». «Απαγορεύονται οι συναθροίσεις», του λέω, «Εμείς είμαστε μόνο δύο, η σύζυγός μου κι εγώ. Δεν υπάρχει καμιά συνάθροιση». «Όχι», μου λέει. «Η εντολή είναι να μην πλησιάσει κανείς στο μνημείο. Αν κάνετε ακόμη ένα βήμα θα σας προσαγάγω». Συνεχίζω «Αυτοί που σας έδωσαν την εντολή δεν ντρέπονται. Εσείς που την εκτελείτε ντρέπεστε ή την εκτελείτε με ευχαρίστηση;» «Αυτή είναι προσωπική ερώτηση και δεν είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω».

Ε, λοιπόν, εγώ σας λέω ότι ντρέπεται, γι’ αυτό δεν μπορεί να απαντήσει. Αλλιώς τίποτε δεν θα τον εμπόδιζε να πει «Όχι, δεν ντρέπομαι».

Εκεί κατάντησαν. Μόνο η κυβέρνηση δεν ντρέπεται. Μόνο ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν ντρέπονται. Γιατί αυτό που υπερτερεί σε αυτούς είναι ο φόβος. Φοβούνται ό,τι σημαίνει η δολοφονία του Αλέξανδρου. Φοβούνται τα λουλούδια στο μνημείο. Φοβούνται το κλαδί με τα 3 ρόδια που έκοψα το πρωί από τον κήπο, για να τα αφήσω στο μνημείο. Γιατί τα ρόδια είναι το σύμβολο της ζωής και του θανάτου.

Δεν τα άφησα στο μνημείο, αλλά στη γωνία Τζαβέλλα και Ζωοδόχου Πηγής, εκεί από όπου έφυγε η σφαίρα του Κορκονέα, η σφαίρα που χτύπησε τον Αλέξανδρο κατάστηθα, η σφαίρα που σκότωσε τη δημοκρατία.

Αλλά η δημοκρατία θα αναστηθεί κάποια στιγμή. Θα την αναστήσουμε εμείς. Ο Αλέξανδρος όμως δεν θα αναστηθεί. Γιατί ο Αλέξανδρος ζει. Ο Αλέξανδρος δεν θα πεθάνει ποτέ.

Γι’ αυτό φοβούνται.

The post Το κατοχικό καθεστώς της ντροπής και της κατάντιας first appeared on Aυτολεξεί.

Εκπομπή Αυτολεξεί στο ραδιόφωνο του ThePressProject

Νοέμβρης 1973, Δεκέμβρης 2008, Πλατείες 2011: Τρεις ημερομηνίες, δυο διαφορετικές εποχές.

Ο Νίκος Ιωάννου συζητά με τον Γιώργος Οικονόμου και τον Σωτήρης Σιαμανδούρας, για τον δημόσιο χώρο και την πολιτική στο παρελθόν και στο σήμερα.

The post Νοέμβρης 1973, Δεκέμβρης 2008, Πλατείες 2011 | Εκπομπή Αυτολεξεί (audio) first appeared on Aυτολεξεί.