Ένας οδηγός για ένα επικαιροποιημένο μοντέλο

Τα δίκτυα άμεσης αντίδρασης που οργάνωσαν οι άνθρωποι για να υπερασπιστούν τις κοινότητές τους απέναντι στους ομοσπονδιακούς πράκτορες που επιχειρούν να απαγάγουν, να κακοποιήσουν και να τρομοκρατήσουν, έχουν περάσει από καταιγιστική εξέλιξη ώστε να συμβαδίζουν με τις συνεχώς μεταβαλλόμενες τακτικές της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE). Τον τελευταίο ενάμιση μήνα της κατοχής, εθελοντές στις Δίδυμες Πόλεις (Σημ. Μτφρ.: Ο όρος Δίδυμες Πόλεις (Twin Cities) αναφέρεται στη μητροπολιτική περιοχή των πόλεων Μινεάπολις και Σεντ Πολ στη Μινεσότα, οι οποίες λειτουργούν ως ενιαίο αστικό σύμπλεγμα) επικαιροποιούν διαρκώς το μοντέλο άμεσης αντίδρασης, καταλήγοντας σε ένα δυναμικό και ανθεκτικό σύστημα. Στην παρούσα αναφορά εξετάζουμε τις λεπτομέρειες αυτού του συστήματος, προς όφελος άλλων σε όλη τη χώρα που ενδέχεται σύντομα να βρεθούν αντιμέτωποι με παρόμοιες πιέσεις.

Στις 2 Δεκεμβρίου, 100 πράκτορες της ICE αναπτύχθηκαν στις Δίδυμες Πόλεις στο πλαίσιο μιας πολυ-αστικής έξαρσης συλλήψεων και απελάσεων. Έκτοτε, οι Δίδυμες Πόλεις έχουν μετατραπεί σε πόλεις υπό πολιορκία, αγνώριστες για πολλούς κατοίκους. Ο αριθμός των ομοσπονδιακών αξιωματικών που τις καταλαμβάνουν αυξήθηκε τριάντα φορές, φτάνοντας σχεδόν τους 3.000. Για σύγκριση, το Αστυνομικό Τμήμα της Μινεάπολης έχει περίπου 600 αστυνομικούς. Η δολοφονία της Renee Nicole Good, μέλους του δικτύου άμεσης αντίδρασης, στις 7 Ιανουαρίου, και μία εβδομάδα αργότερα ο πυροβολισμός ενός ακόμη ατόμου στις 14 Ιανουαρίου, τράβηξαν την προσοχή ολόκληρης της χώρας.

Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι υποθέτουν ότι όσα συμβαίνουν στις Δίδυμες Πόλεις μοιάζουν με την επιβολή της ICE και την αντίσταση σε άλλα μέρη της χώρας. Στην πραγματικότητα, η κλίμακα των συλλήψεων, των απελάσεων και των συγκρούσεων δεν έχει προηγούμενο.

Για να μάθετε για την παλαιότερη εκδοχή του μοντέλου άμεσης αντίδρασης, που αναπτύχθηκε στο Λος Άντζελες και τελειοποιήθηκε στο Σικάγο και αλλού το φθινόπωρο, δείτε εδώ. Για το πώς στήνονται κλειστά διαχειριστικά Signal loops, δείτε εδώ.

Η Έξαρση

Τους μήνες πριν από την αποστολή των πρακτόρων της ICE στις Δίδυμες Πόλεις, ντόπιοι και οργανώσεις δημιούργησαν ένα σχετικά επικεντρωμένο δίκτυο άμεσης αντίδρασης. Παρατηρητές με διαφορετικά επίπεδα τεκμηρίωσης, υπέβαλλαν αναφορές σε ένα διαχειριστικό σύστημα ενός συστήματος μαζικών μηνυμάτων. Μόλις οι διαχειριστές προλάβαιναν να λάβουν, να αναδιατυπώσουν και να επαληθεύσουν τις αναφορές, τις έστελναν μαζικά και άτομα της περιοχής συγκεντρώνονταν. Αυτό λειτουργούσε για μεγάλες επιχειρήσεις, όπως επιδρομές σε συγκροτήματα διαμερισμάτων, αλλά άρχισε να καταρρέει όταν η ICE πειραματίστηκε με ταχύτερες και πιο «ελαφριές» επιχειρήσεις.

Έπειτα, γύρω στην 1η Δεκεμβρίου, οι επιδρομές ουσιαστικά σταμάτησαν και η εισροή πρακτόρων ξεκίνησε μια εκστρατεία χτυπημάτων σε πόρτες και αρπαγών στον δρόμο. Το προηγούμενο μοντέλο κατέστη αμέσως άχρηστο, γιατί το χρονικό περιθώριο παρέμβασης μειώθηκε σε λίγα λεπτά. Μέλη της κοινότητας που ήθελαν κάτι πιο συγκρουσιακό από το υπάρχον σύστημα «νομικού παρατηρητή», άρχισαν να χτίζουν ένα παράλληλο σύστημα για να καλύψουν τα κενά και να κινούνται πιο ευέλικτα.

Το νέο σύστημα ξεκίνησε με ένα chat μεγάλης κλίμακας για αναφορές από τη Νότια Πλευρά, όπου οποιοσδήποτε μπορούσε να στείλει μια ειδοποίηση κάθε είδους. Καθώς οι επιχειρήσεις της ICE αυξάνονταν σε όγκο και ταχύτητα, αυτή η ανοιχτή, πιο ευκίνητη συνομιλία μεγάλωσε και έγινε χώρος για όσους ήθελαν να κάνουν περισσότερα από απλή καταγραφή των επιχειρήσεων της ICE. Οι άνθρωποι ενσωμάτωσαν το υπάρχον πρόγραμμα «σφυρίχτρα» για να ειδοποιούν τα στοχοποιημένα άτομα για την άφιξη της ICE και να παρενοχλούν τους πράκτορες, και σταδιακά άρχισαν να μπαίνουν όλο και πιο ενεργά εμπόδιο: μπλοκάροντας οχήματα της ICE με τα προσωπικά τους αυτοκίνητα, χρησιμοποιώντας τα σώματά τους για να εμποδίσουν πράκτορες, και αξιοποιώντας πλήθη και περιπολίες με αυτοκίνητα για να αναγκάζουν μικρές ομάδες πρακτόρων να αποχωρούν.

Καθώς οι συνομιλίες στο chat μεγάλωναν, δημιουργήθηκαν περισσότερες για να χωριστεί η πόλη σε ολοένα και μικρότερα τμήματα. Κάποια έφτασαν μέχρι ακτίνα τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων. Αυτό επιτρέπει στους ανθρώπους να βλέπουν άμεσα αναφορές που τους αφορούν και να αντιδρούν γρήγορα και αποτελεσματικά σε εμφανίσεις πρακτόρων κοντά σε αυτούς.

Αντιπαρακολούθηση

Τα δίκτυα αυτά ωφελήθηκαν ιδιαίτερα από ένα πρόγραμμα αντιπαρακολούθησης στα τοπικά κεντρικά της ICE. Το Whipple, ένα ομοσπονδιακό κτίριο στο Fort Snelling στα περίχωρα της Μινεάπολης και του Σεντ Πολ, λειτουργεί εδώ και καιρό ως περιφερειακή έδρα της ICE. Το συγκρότημα βρίσκεται απέναντι από βάση της Εθνοφρουράς, κοντά σε στρατιωτική βάση και δίπλα στο διατηρημένο φρούριο. Το φρούριο είναι χτισμένο σε ιερό σημείο, στη συμβολή δύο ποταμών, και υπήρξε από τα πρώτα σημεία αποικιοκρατίας στην περιοχή. Κάποτε λειτουργούσε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για ιθαγενείς Dakota.

Το Whipple περιλαμβάνει γραφεία, εγκαταστάσεις κράτησης στο υπόγειο, και έναν εκτεταμένο χώρο στάθμευσης. Μέλη της κοινότητας το αναγνώρισαν ως κομβικό σημείο από το καλοκαίρι και διατηρούν παρουσία εκεί από τον Αύγουστο.

Το κτίριο περικλείεται από δύο πολιτειακές λεωφόρους, δύο ποτάμια και ένα αεροδρόμιο. Με μόνο δύο εξόδους για οχήματα, η παρακολούθηση της εισόδου και εξόδου οχημάτων της ICE είναι εύκολη. Το λεγόμενο Whipple Watch περιλαμβάνει διαδηλωτές και παρατηρητές που σταθμεύουν εκεί επί μήνες, συλλέγοντας πληροφορίες για κομβόι που κατευθύνονται προς την πόλη ή μεταφέρουν κρατούμενους στο αεροδρόμιο, εντοπίζοντας μοτίβα επιχειρήσεων και καταγράφοντας σχολαστικά πινακίδες οχημάτων. Αυτή η βάση δεδομένων χρησιμοποιείται σχεδόν καθημερινά, επιτρέποντας στους ταχείς ανταποκριτές να επιβεβαιώνουν γνωστά οχήματα της ICE σε πραγματικό χρόνο. Η ICE έχει αρχίσει να αλλάζει αυτοκίνητα και πινακίδες μέσα στην ίδια μέρα για να υπονομεύσει την αντιπαρακολούθηση, όμως ο όγκος των αναφορών αυξάνεται συνεχώς.

Οι στόχοι του Whipple Watch είναι τρεις:

• να παρέχει έγκαιρη προειδοποίηση για εξάρσεις και κομβόι,

• να συλλέγει δεδομένα με έμφαση στη βάση δεδομένων για τις πινακίδες,

• και να διασφαλίζει ότι η ICE γνωρίζει πως παρακολουθείται, ακόμη και στο «σπίτι» της.

Σε αυτά τα σημεία, το Whipple Watch έχει αναμφίβολα πετύχει, ακόμη και απέναντι σε μια εχθρική στρατιωτικοποιημένη δύναμη.

Πώς λειτουργεί

Κάθε τμήμα της πόλης (Southside, Uptown, Whittier, κ.λπ.) έχει εναλλασσόμενες βάρδιες αποστολέων, οι οποίοι διαχειρίζονται μια τρέχουσα κλήση Signal καθ’ όλη τη διάρκεια των ωρών λειτουργίας. Μερικές φορές, πολλαπλοί αποστολείς επικαλύπτονται για να χωρίσουν τις επιπλέον εργασίες παρακολούθησης της συνομιλίας, μετάδοσης αναφορών σε άλλα κανάλια και ελέγχου πινακίδων κυκλοφορίας. Η αποστολή βοηθά επίσης τους ανθρώπους να κατανέμουν ομοιόμορφα τις περιπολίες σε μια περιοχή, κρατά σημειώσεις και βοηθά τους ανθρώπους σε αντιπαραθέσεις. Όλοι οι περιπολούντες σε αυτοκίνητα και πεζοί παραμένουν στην κλήση καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπολίας τους. Υπάρχει μια συνεχής ροή πληροφοριών, επιτρέποντας σε άλλα αυτοκίνητα να αποφασίσουν εάν είναι σε καλή θέση για να συμμετάσχουν, να αναλάβουν την παρακολούθηση του αυτοκινήτου ή να συνεχίσουν την αναζήτηση επιπλέον οχημάτων.

Δεδομένου ότι η δομή έχει χωριστεί σε πιο λεπτομερείς ζώνες με βάση τη γειτονιά, οι άνθρωποι σε πολλές περιοχές έχουν επίσης αναπτύξει ένα καθημερινό σύστημα συνομιλίας, με συνομιλίες που αναδιαμορφώνονται και διαγράφονται κάθε μέρα για να διατηρούνται καθαρές και να μην έχουν μέγιστο αριθμό συμμετεχόντων (καθώς ο μέγιστος αριθμός μελών μιας ομάδας Signal περιορίζεται στα 1000). Διάφορες περιοχές των πόλεων και των προαστίων έχουν αναπαράγει τη βασική δομή αυτού του συστήματος, αλλά με ελαφρώς διαφορετικά μοντέλα, δομές συνομιλίας, συστήματα ελέγχου και συλλογή δεδομένων.

Μια ομάδα συλλογής δεδομένων συλλέγει ανώνυμα δεδομένα που υποβάλλονται από το Whipple Watch και πολλές από τις τοπικές συνομιλίες ταχείας απόκρισης, συγκεντρώνοντάς τα σε διαδραστικούς χάρτες σημείων άμεσης αντίδρασης. Αυτή η ομάδα διαχειρίζεται επίσης την βάση δεδομένων πινακίδων κυκλοφορίας οι οποίες ταξινομούνται κατά: “επιβεβαιωμένο ICE”, “ύποπτο ICE”, “επιβεβαιωμένο μη ICE” και άλλες κατηγορίες.

Πρόσθετες συνομιλίες με βάση την τοποθεσία έχουν εμφανιστεί γύρω από σχολικά συγκροτήματα, θρησκευτικές κοινότητες, παντοπωλεία αλληλοβοήθειας κλπ. Μια άλλη εξέλιξη ήταν η συνομιλία εισαγωγής των Neighborhood Networks, μια συνομιλία υποδοχής νέων εθελοντών, όπου άτομα από όλη την πόλη ή την πολιτεία εντάσσονται και κατευθύνονται στα κατάλληλα δίκτυα.

Πιο πρόσφατα, οι αποστολείς έχουν πειραματιστεί με ένα σύστημα αναμετάδοσης στο οποίο οι περιπολούντες που ακολουθούν οχήματα μέχρι την άκρη της ζώνης τους μπορούν να επικοινωνούν και να μεταβιβάζουν το όχημα σε έναν περιπολούντα στην επόμενη περιοχή. Αυτό επιτρέπει στους περιπολούντες να παραμένουν σε όλο και πιο στενές διαδρομές, τις οποίες μπορούν γρήγορα να γνωρίσουν καλά, ώστε να πλοηγούνται καλύτερα από οποιονδήποτε πράκτορα ICE.

Τέλος, οι ισπανόφωνοι αναμεταδότες αντιγράφουν ειδοποιήσεις ICE από κλήσεις αποστολής και τοπικές συνομιλίες, τις μεταφράζουν και στη συνέχεια τις στέλνουν σε μεγάλα ισπανόφωνα δίκτυα Signal και WhatsApp.

Αυτό που μπορεί να φαίνεται εξωτερικά σαν υπερβολική τυποποίηση συνομιλιών για διαφορετικά είδη πληροφοριών ή σαν πολύ μικρή δομή στις εντελώς ανοιχτές κλήσεις στις οποίες συμμετέχουν ταυτόχρονα όλοι οι περιπολούντες για μια δεδομένη ζώνη, συνενώνεται σε ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό, αυτοοργανωμένο και καλά συντηρημένο οικοσύστημα επικοινωνίας. Οι πληροφορίες μετακινούνται αξιόπιστα σε όλη την κλίμακα μέσω των συνομιλιών και των αποστολέων και οι περιπολούντες υιοθετούν γρήγορα πολιτισμικές πρακτικές που τους επιτρέπουν να αποφεύγουν να μιλάνε ο ένας πάνω στον άλλον και να αναμεταδίδουν πληροφορίες με σαφή και οργανωμένο τρόπο. Οι εθελοντές επιλέγουν οι ίδιοι βάρδιες ποικίλης διάρκειας, αποφασίζοντας ποιες διαδρομές θα ακολουθήσουν με βάση τις γνώσεις, τις δεξιότητές τους, το ενδιαφέρον τους και τη διαθεσιμότητά τους.

Αυτό το σύστημα αλλάζει συνεχώς, είναι ιδιαίτερα προσαρμόσιμο, κάπως δύσκολο να εξηγηθεί σε τρίτους και εκπληκτικά εύκολο να ενσωματωθεί κανείς σε αυτό – μόλις ξεπεράσει το σοκ της λήψης πάνω από 1500 νέων μηνυμάτων την ημέρα.

«Δεν έχεις ιδέα πόσο τρελά είναι εδώ»

Η αντίδραση της ICE ήταν μετρήσιμη. Έχουν αλλάξει την τακτική τους. Έχουν εκδιωχθεί από γειτονιές κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων. Έχουν πιαστεί να συζητούν το πόσο φοβισμένοι είναι και το ότι πολλοί από αυτούς έχουν φύγει.

Έχουν επίσης κλιμακώσει συνεχώς και επιθετικά τη βία τους εναντίον των παρατηρητών. Οι περιπολούντες που ακολουθούν την ICE πολύ στενά ή για πολλή ώρα συχνά παγιδεύονται, έτσι ώστε τέσσερις έως δέκα αστυνομικοί να μπορούν να περικυκλώσουν το αυτοκίνητο, να χτυπήσουν τις πόρτες, να φωνάξουν, να βιντεοσκοπήσουν και να τους απειλήσουν με σύλληψη. Οι περιπολούντες που έχουν μπλοκάρει την ICE με τα αυτοκίνητά τους έχουν χτυπηθεί, τους έχουν σπάσει τα παράθυρά τους, έχουν ανασυρθεί για να συλληφθούν ή να συλληφθούν. Άνθρωποι έχουν τοποθετηθεί σε οχήματα της ICE, έχουν οδηγηθεί μίλια μακριά και στη συνέχεια έχουν πεταχτεί έξω από το αυτοκίνητο. Οι πράκτορες έχουν βγάλει ανθρώπους από τα αυτοκίνητά τους, στη συνέχεια έχουν οδηγήσει τα αυτοκίνητά τους αρκετά τετράγωνα μακριά και τους έχουν αφήσει να τρέχουν στον δρόμο. Πρόσφατα, οι πράκτορες ψεκάζουν αυτοκίνητα με πιπέρι – μερικές φορές προσπαθούν να γεμίσουν το εσωτερικό του οχήματος για να αναγκάσουν τους ανθρώπους να βγουν από αυτό, άλλες φορές απλώς χρησιμοποιούν το χημικό όπλο για να σημαδέψουν έντονα τα αυτοκίνητα για περαιτέρω παρενόχληση και στόχευση.

Πρόσφατα, πράκτορες της ICE πέταξαν ένα δοχείο δακρυγόνου από το όχημά τους ενώ οδηγούσαν στον αυτοκινητόδρομο για να προσπαθήσουν να αποτρέψουν κάποιον από το να τους ακολουθήσει. Οι πράκτορες όχι μόνο ακολούθησαν τους περιπολούντες στο σπίτι τους, αλλά αναγνώρισαν τον οδηγό ή το όχημα που τους ακολουθούσε και οδήγησαν τους οδηγούς μέχρι τα σπίτια τους ως μορφή εκφοβισμού. Οι περιπολούντες μας μοιράστηκαν ότι οι πράκτορες τους έχουν ξυλοκοπήσει, έχουν προσπαθήσει να τους πατήσουν, έχουν οδηγήσει ευθεία στα οχήματά τους, τους έχουν κρατήσει υπό την απειλή όπλου, έχουν σκίσει τα λάστιχά τους και τους έχουν σύρει έξω από κινούμενα οχήματα. Ενώ η δολοφονία της Renee Nicole Good σόκαρε το έθνος, δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους βρίσκονται στους δρόμους των Δίδυμων Πόλεων τις τελευταίες έξι εβδομάδες.

Το Μοντέλο των Δίδυμων Πόλεων: Μην το αντιγράψετε, μάθετε από αυτό

Αυτό που διαφοροποιεί το δίκτυο ταχείας αντίδρασης των Δίδυμων Πόλεων και το περιβάλλον οικοσύστημα δεν είναι η αυστηρή προσήλωση σε μια συγκεκριμένη δομή. Είναι μια σαφής ανάλυση των συνθηκών τους, η προθυμία προσαρμογής και το θάρρος να αντισταθούν καθώς η βία αυξάνεται.

Οι κάτοικοι των Δίδυμων Πόλεων έχουν δώσει ιδιαίτερη προσοχή στους αντιπάλους τους. Γνωρίζουν πώς αναπτύσσονται οι πράκτορες της ICE, πού στέκονται οι πράκτορες της ICE, πώς ντύνονται, οδηγούν και αντιδρούν. Ζουν σε μια σχετικά μικρή και πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή, εύκολα προσβάσιμη με τα πόδια σε πολλά μέρη, και εύκολα πλοηγούμενη με αυτοκίνητο. Οι άνθρωποι συνδέονται με τους γείτονές τους, βασιζόμενοι στις συνδέσεις που παραμένουν από προηγούμενα κινήματα και εξεγέρσεις. Ο δήμαρχος της Μινεάπολης προσπαθεί να διατηρήσει το φιλελεύθερο ύφος της διοίκησής του. Η αστυνομία είναι απίθανο να αναπτυχθεί ως ενίσχυση για τις επιχειρήσεις της ICE. Αυτές είναι συγκεκριμένες και παρατηρήσιμες συνθήκες που έχουν καθορίσει άμεσα τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της αντίστασης εδώ.

Όσοι ενσωματώνονται στο μοντέλο είναι αφοσιωμένοι στην ευελιξία και την προσαρμοστικότητα καθώς οι συνθήκες αλλάζουν. Η πόλη έχει γειτονιές με ξεχωριστά δημογραφικά στοιχεία και χαρακτηριστικά, επομένως η επέκταση του μοντέλου δημιουργήθηκε ώστε να ποικίλλει από τη μία γειτονιά στην άλλη. Αφού σταμάτησαν οι επιδρομές, η ICE αναπτύχθηκε σχεδόν αποκλειστικά από μία κύρια τοποθεσία με περιορισμένες εισόδους και εξόδους, επομένως οι διοργανωτές επένδυσαν σε μεγάλο βαθμό στην αντιπαρατήρηση εκεί. Όταν οι επιχειρήσεις της ICE άλλαξαν σε γρήγορες, τυχαίες απαγωγές στους δρόμους και χτυπήματα στις πόρτες, ο μόνος πιθανός τρόπος για να προβλεφθεί πού θα δρούσαν ήταν να αναγνωρίζονται τα οχήματα της ICE καθώς πλησίαζαν, έτσι οι άνθρωποι μετατόπισαν την προσοχή τους στην αναγνώριση οχημάτων της ICE στους δρόμους και στην παραμονή τους σε αυτά. Η ICE έπρεπε να βασίζεται σε τακτικές αιφνιδιασμού και ενέδρας, επομένως οι ανταποκριτές χρησιμοποίησαν θόρυβο – σφυρίχτρες και κορναρίσματα – για να δώσουν γρήγορη προειδοποίηση σε απόσταση. Οι αξιωματικοί της ICE δεν θέλουν να επιχειρούν όταν είναι λιγότεροι σε αριθμό και δεν τους αρέσει να είναι περικυκλωμένοι, έτσι οι περιπολούντες συγκεντρώνουν αυτοκίνητα και σχηματίζουν αυτοσχέδια μποτιλιαρίσματα.

Λίγες από αυτές τις συνθήκες θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί εκ των προτέρων. Ο μόνος τρόπος για αποτελεσματική προσαρμογή ήταν να καλλιεργηθεί μια ανοιχτή, προσκλητική κουλτούρα που ενθαρρύνει την ανάληψη πρωτοβουλίας και καλωσορίζει την αυτοοργάνωση.

Δεν μπορούμε να υπερεκτιμήσουμε τη σημασία του θάρρους που ξεχύνεται στους δρόμους των Δίδυμων Πόλεων. Μπορεί να είναι εύκολο να ξεγράψουμε τα δίκτυα ταχείας αντίδρασης, επειδή γνωρίζουμε ότι η απλή βιντεοσκόπηση και η παρατήρηση αυτής της επιταχυνόμενης εκστρατείας βίας δεν είναι αρκετή. Πολλά δίκτυα σε όλη τη χώρα έχουν αποστρατευτεί πριν καν ξεκινήσουν, προσπαθώντας να ελέγξουν αυστηρά τι μπορούν να κάνουν οι συμμετέχοντες, παρά την ευρεία προθυμία για κλιμάκωση. Οι εκπαιδευτές συχνά κηρύττουν τη μη παρέμβαση. Ορισμένοι ανταποκριτές αστυνομεύουν ο ένας τον άλλον στους δρόμους για ρίψη βλημάτων ή ακόμα και για φωνές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό προέρχεται από έναν αυτοσυντηρητικό φόβο για την καταστολή που στοχεύει τις ΜΚΟ που εμπλέκονται στην ταχεία αντίδραση. Σε άλλες περιπτώσεις, εμφανίζεται ως μια καλοπροαίρετη αλλά λανθασμένη εστίαση στην «ασφάλεια» που είναι απλώς πατερναλισμός, αποφασίζοντας ποια επίπεδα κινδύνου είναι κατάλληλα για άλλους ανθρώπους.

Τέτοια υπερβολική προσοχή μπορεί να βρεθεί και στις Δίδυμες Πόλεις. Υπάρχουν εκπαιδευτές και αποστολείς που, εξ ορισμού, λένε στους ανθρώπους να αποσυρθούν αντί να τους υποστηρίζουν σε ό,τι αισθάνονται ότι καλούνται να κάνουν. Υπάρχουν περαστικοί που εμποδίζουν όσους αναλαμβάνουν δράση αντί να εμποδίζουν την ICE.

Αλλά η μάχη εδώ ορίζεται από εκείνους που ξεπερνούν τα όρια. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητα και τα σώματά τους για να εμποδίσουν τους πράκτορες και να ελευθερώσουν στοχοποιημένα άτομα. Πετάνε χιονόμπαλες και πέτρες. Κλωτσούν πίσω τα δοχεία των δακρυγόνων. Καλύπτουν αυτοκίνητα και πράκτορες με μπογιές και σπάνε τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους. Δεν σταματούν να ουρλιάζουν στα πρόσωπα των απαγωγέων όταν τους χτυπούν, τους ψεκάζουν με πιπέρι ή τους πυροβολούν με λαστιχένιες σφαίρες. Βλέπουν τις απαγωγές με μάσκες, τις άγνωστες εξαφανίσεις και τους θανάτους-ρεκόρ αυτής της νέας, ενδυναμωμένης ICE και είναι πρόθυμοι να αναλάβουν πραγματικά ρίσκα για να τους σταματήσουν. Βιώνουν αντίποινα βίας αλλά είναι περισσότεροι, πιο δυνατοί και πιο γενναίοι παρόλα αυτά.

Το να είσαι έτοιμος για την επερχόμενη έξαρση της επιβολής της ICE στην πόλη σου – και να θυμάσαι αυτά τα λόγια, σημαίνει να μελετήσεις το έδαφος στο οποίο αγωνίζεσαι και να γίνεις δημιουργικός. Αυτό που λειτουργεί καλύτερα για την πόλη σου πιθανότατα δεν θα μοιάζει ακριβώς με αυτές τις καθημερινές μονάδες παρατήρησης στα κεντρικά τους γραφεία και τις κινητές περιπολίες των ομάδων ταχείας αντίδρασης. Θα απαιτήσει μια διεξοδική ανάλυση του πώς να χρησιμοποιήσεις καλύτερα τα δυνατά σου σημεία και να εκμεταλλευτείς τις αδυναμίες τους στις συγκεκριμένες περιστάσεις σου. Ξεκινήστε να μελετάτε, να σχεδιάζετε, να συνδέεστε και να πειραματίζεστε τώρα.

Κοιτάμε τις Δίδυμες Πόλεις, όχι για να αναπαράγουμε τις λεπτομέρειες, αλλά για τη σαφήνεια της ανάλυσής τους, την ταχεία και αποφασιστική δράση τους, τον ευέλικτο πειραματισμό τους, τη βαθιά φροντίδα του ενός για τον άλλον και το μεταδοτικό θάρρος τους.

Αυτή η αναφορά υποβλήθηκε από επισκέπτες των Δίδυμων Πόλεων, οι οποίοι έγιναν ευγενικά δεκτοί στο δίκτυο για λίγες μέρες. Ευχαριστούμε όλους όσους μας έδειξαν την πόλη σας, μας εξήγησαν τα συστήματα και μας έφεραν μαζί τους σε περιπολίες. Αγάπη και οργή.

The post Αντίσταση στην ICE από τα κάτω στη Μινεάπολη και στο Σαιντ Πολ: Τα Δίκτυα Γρήγορης Αντίδρασης first appeared on Aυτολεξεί.

The post Η Αντιπολεμική Αντίσταση στη Ρωσία & η Καταστολή των Αναρχικών και Αντιφασιστών: Εκδήλωση-συζήτηση first appeared on Aυτολεξεί.

Στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Καρδίτσας, στις 5 Ιουνίου 2025, ξεκινά η δίκη των έξι αστυνομικών που χτύπησαν και βασάνισαν το Βασίλη Μάγγο πέντε χρόνια πριν, στις 14/06/2020. Το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Βόλου τους παραπέμπει για τις αξιόποινες πράξεις α) των βασανιστηρίων κατά συναυτουργία β) της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά συναυτουργία γ) της έκθεσης κατά συναυτουργία δ) της παράνομης κατακράτησης κατά συναυτουργία..”. Το βούλευμα παρατείνει τους περιοριστικούς όρους δλδ. χρηματικό πρόστιμο και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα για όλους τους κατηγορούμενους.

Τον Φεβρουάριο 2025, τρεις εξ αυτών (Ι.Σκρίμπας, Θ. Μπακογιάννης, Σ. Μπαλαμώτης) καταδικάστηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Βόλου με δύο χρόνια φυλάκιση (ποινή εφέσιμη) για τα χτυπήματα που κατάφεραν στο Βασίλη έξω από τα Δικαστήρια Βόλου το μεσημέρι στις 14/06/2020. Η δικογραφία στην οποία στηρίχτηκε αυτή η δίκη, είχε σκοπό να περιορίσει τους κατηγορούμενους αλλά και το βαθμό των αδικημάτων που αυτοί διέπραξαν. Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Βασίλη, οι κατηγορίες τώρα αφορούν συνολικά το γεγονός του ξυλοδαρμού και βασανισμού του: έξω από τα δικαστήρια, μέσα στο αυτοκίνητο μεταφοράς κατά την προσαγωγή του και εντός της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας.

Η πρωτόδικη απόφαση αλλά και η παραπομπή τελικά όλων των αστυνομικών στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας, είναι μια πρώτη νίκη ολόκληρου του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που αστυνομικοί παραπέμπονται σε δικαστήριο με την κατηγορία των βασανιστηρίων, όταν η αποκαλούμενη “μπλε σιωπή” φροντίζει τη συγκάλυψη των παράνομων πράξεων τους και οι διενεργούμενες ΕΔΕ απαλλάσσουν τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς με τη βούλα του Υπουργείου “Προστασίας” του Πολίτη.

Η δίκη στο Κακουργιοδικείο δεν γίνεται με καλύτερες προϋποθέσεις από τη δίκη που ήδη διεξήχθη στο Πρωτοδικείο του Βόλου: η πολιτική αγωγή της οικογένειας του Βασίλη για την υποστήριξη της κατηγορίας έχει αποβληθεί, δεν υπάρχει η δυνατότητα πρόσβασης στη δικογραφία και παραμένει άγνωστο αν θα κληθούν αυτόπτες μάρτυρες όπως έγινε στο Πλημμελειοδικείο και ειδικότερα εκείνοι που τον βρήκαν πεταγμένο και σε οικτρή κατάσταση έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας το απόγευμα της 14/6/2020.

Η δίκη έχει εξαιρετική σημασία, είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό γεγονός ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία και βαρβαρότητα που συναντάμε σε κάθε διεκδικητική κινητοποίηση, είτε αφορά αγώνες ενάντια στη διαρκή υποβάθμιση της ζωής μας όπως έγινε τον Ιούνη 2020 στην πορεία κατά της καύσης σκουπιδιών από την πολυεθνική ΑΓΕΤ-LAFARGE, είτε στις εργατικές απεργίες και διεκδικήσεις της νεολαίας για αξιοπρεπή ζωή, για δουλειά, υγεία, παιδεία.

Η καταδίκη των αστυνομικών θα είναι μια καταδίκη ενός συστήματος που δολοφονεί και συγκαλύπτει. Η αστική καταστολή, η βία και τα βασανιστήρια, οι χρυσαυγίτες ναζιστές που δουλεύουν χέρι – χέρι με τις δυνάμεις καταστολής ήταν και παραμένουν το μοτίβο στην εποχή της μεγάλης αναταραχής, της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, της ελληνικής χρεοκοπίας και του φόβου για ένα νέο επαναστατικό Δεκέμβρη.

Είναι η στιγμή που οι δρόμοι πρέπει να φωνάξουν δικαιοσύνη, με κάθε τρόπο και μέσο. Είναι η στιγμή που δεν αρκεί να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να τη βροντοφωνάξουμε παντού, να την ακούσουν όλοι, να εισβάλει στις αίθουσες των αστικών δικαστηρίων ως λαϊκή – κοινωνική απαίτηση και ανάγκη.

Το μαχόμενο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα μπορεί να νικήσει τη βαρβαρότητα ενός συστήματος που αναπαράγει σε διευρυμένη κλίματα τα κέρδη και ταυτόχρονα τη φτώχεια και την καταστολή.

Να νικήσουμε!

Στους δρόμους κατακτιέται η δικαιοσύνη – Να καταδικαστούν οι 6 βασανιστές του Βασίλη Μάγγου
Ένοχοι Lafarge και κρατικές αρχές
Για να ζήσουμε στους τόπους μας, να εκδιώξουμε τα επενδυτικά αρπακτικά

Πρόγραμμα δράσεων του Συντονισμού Συλλογικοτήτων:

• Παρασκευή 23/05 18:00 Αρχιτεκτονική
Εκδήλωση – ενημέρωση για τη δίκη (στα πλαίσια του διημέρου της Liberta )

• Τρίτη 27/05 22:00 θεατράκι Μεταμόρφωση
Μπαρ οικονομικής ενίσχυσης

• Παρασκευή 30/05 19:00 Παυσίλυπο Καρδίτσα
Εκδήλωση – ενημέρωση για τη δίκη

• Σάββατο 31/05 12:00 πλ. Ελευθερίας
Πανελλαδική διαδήλωση

• Πέμπτη 05/06 09:00 Δικαστήρια Καρδίτσας
Συγκέντρωση αλληλεγγύης και αγώνα

The post Να καταδικαστούν όλοι οι αστυνομικοί, βασανιστές του Βασίλη Μάγγου! (Συντονισμός Συλλογικοτήτων Βόλου) first appeared on Aυτολεξεί.

Χιλιάδες κόσμου έχουν κατέβει στο δρόμο ζητώντας δικαίωση για την εικοσάχρονη κοπέλα. Μέσα στην αναμπουμπούλα των εξελίξεων, συντηρητικές φωνές έχουν εμφανιστεί στους δρόμους, ζητώντας περισσότερη αστυνόμευση και μεγαλύτερη ασφάλεια, κάτι που η κυβέρνηση έχει επιλέξει να ξεχωρίσει και να φέρει σε συζήτηση.

Το παρακάτω κείμενο, έχει γραφτεί και διανέμεται από τον κοινωνικό χώρο Dunja που στεγάζεται στο κέντρο της πόλης. Η φωτογραφία του κειμένου είναι από τις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις στην πόλη των Σκοπίων και στο πλακάτ αναγράφεται «Το σύστημα δεν θα μας σώσει». Μετάφραση: Ευθύμης Χατζηθεοδώρου.

Τι σημαίνει μια ασφαλής πόλη;

Όταν ζητάμε ασφαλείς πόλεις, δεν ζητάμε αστυνομία.

Το να περιμένουμε ασφάλεια από κάποια αυξημένη αστυνομική παρουσία και επιτήρηση, σε ένα σύστημα που ποινικοποιεί πρωτίστως τους αδύναμους και ανίσχυρους, είναι παράλογο. Η αστυνομία δεν υπάρχει για να μας προστατεύει, αλλά για να προστατεύει τα συμφέροντα των ισχυρών και να μας ελέγχει.

Έχουμε ήδη πάνω από 500 αστυνομικούς για κάθε 100.000 κατοίκους, παρ’ όλα αυτά οι μεγαλύτεροι εγκληματίες κυκλοφορούν ελεύθεροι όπου θέλουν με όλα όσα μας έκλεψαν. Ενώ κάποιοι φυλακίζονται επειδή διέπραξαν μικροκλοπές από απόγνωση, οι ιδιοκτήτες σούπερ μάρκετ που μας απομυζούν και την τελευταία δεκάρα, ανακηρύσσονται ως οι “πιο επιτυχημένοι επιχειρηματίες”.

Η αστυνομία προστατεύει αυτούς που έχουν ήδη εξουσία – βοηθώντας τους να διατηρήσουν αυτή την εξουσία. Αυτό δεν συμβαίνει λόγω διαφθοράς, αυτός είναι ο ρόλος τους.

Αν η λύση ήταν να έχουμε αστυνομία παντού, το πρόβλημα θα είχε λυθεί εδώ και πολύ καιρό.

Είναι σαφές πώς η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη δημόσια κατακραυγή για να ενισχύσει τον αυταρχισμό και τον έλεγχο δημιουργώντας ένα αστυνομικό κράτος. Από τη στιγμή που η αστυνομία βγαίνει στο πεδίο της μάχης και εν μέσω μιας ξεκάθαρης και δικαιολογημένης λαϊκής εξέγερσης λαμβάνει οδηγίες να δράσει με μεγαλύτερη ένταση, σε ποιον θα επιδείξει τη δύναμή της; Ποιον θα τολμήσουν να τιμωρήσουν πρώτο; Η αστυνομία αποτελεί μέρος ενός κρατικού μηχανισμού που είναι ήδη προσαρμοσμένος στις ανάγκες των ισχυρών.

Χρειαζόμαστε ένα νέο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και αμοιβαίας προστασίας. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να βρούμε πώς να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας αναλαμβάνοντας δράση από κοινού, αντί για μια συγκεντρωτική εξουσία και έναν μηχανισμό των πλουσίων που διαιωνίζει τη βία.

Δεν υπάρχουν ασφαλείς πόλεις σε ένα αστυνομικό κράτος.

Μια πραγματικά ασφαλής πόλη σημαίνει ανεπτυγμένες δημόσιες συγκοινωνίες, προσβάσιμοι δημόσιοι χώροι, κοινωνικοποίηση των αγαθών και επαρκείς υποδομές για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Μια πόλη ΓΙΑ τους ανθρώπους είναι θα ήταν αντίθετη με τα συμφέροντα του συστήματος, το οποίο αποκομίζει κέρδος μέσω της αλλοτρίωσης, της ιδιωτικοποίησης, του ελέγχου, του καταναλωτισμού και της συνεχούς κούρσας για το χρήμα.

Ασφαλείς πόλεις είναι οι πόλεις που δημιουργούμε μαζί και που φροντίζουμε μαζί.

Μην βασίζεστε στην αστυνομία – αυτοοργανωθείτε!

The post Όταν ζητάμε ασφαλείς πόλεις, δεν ζητάμε αστυνομία | Αυτόνομη προοπτική από τους δρόμους των Σκοπίων first appeared on Aυτολεξεί.

Ένας πρώτος κύκλος εκδηλώσεων, κινητοποιήσεων και πολιτικού διαλόγου, σχετικά με τον νέο ποινικό κώδικα και τα πολύπλευρα αποτελέσματα που φέρνει στους αγώνες , στις κοινωνίες και τα κινήματα, έχει κλείσει. Μετά από σχεδόν έναν χρόνο, ο νέος ποινικός κώδικας έχει πλέον αναλυθεί από πολλές σκοπιές. Ορμώμενοι από όσα συλλογικά συζητήθηκαν και από όσα αναγνωρίσαμε εξαρχής, συμπεραίνουμε πως ο νέος ποινικός κώδικας είναι το επιστέγασμα μιας ολόκληρης και μακροχρόνιας πολιτικής ατζέντας των κυβερνήσεων και της άρχουσας τάξης που καταπιέζει και ποινικοποιεί την κοινωνία και τους αγώνες της. Αγώνες που πλέον αφορούν ακόμα και την στοιχειώδη επιβίωση των ανθρώπων.

Είναι ζωτικής σημασίας, επομένως, να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε σε αυτή την νέα κατάσταση. Αυτό απαιτεί την κοινή οργανωτική αναβάθμιση του κινήματος, των δομών και των εργαλείων μας, για να δώσουμε απαντήσεις σε αυτήν την παρατεταμένη κρίση. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε την βάση για μια επαναστατική προοπτική, ώστε να ορίσουμε ως κοινωνία την ζωή μας. Να καταφέρουμε να επιβιώσουμε, να ανταποκριθούμε πολιτικά ως κίνημα στις βαθιές πολιτειακές και κοινωνικές αλλαγές που συντελούνται και να αντεπιτεθούμε σε καθεστώτα και κυβερνήσεις που διαμορφώνονται σε συνθήκες τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Αφήνοντας πίσω τα πάγια προβλήματα των χρόνιων αδυναμιών μας, θεωρούμε αφενός χρέος μας να αναγνωρίσουμε την σοβαρότητα της σημερινής κατάστασης και αφετέρου να έρθουμε σε ευρείες συγκλίσεις για την κλιμάκωση και την όξυνση των αντιστάσεων μας. Η εκδήλωση που προτείνουμε στοχεύει στο να οργανώσουμε τους σχεδιασμούς μας και την πρακτική τους εφαρμογή πάνω στην πραγματικότητα με μια συνολική πρόταση που θα βρει άμεση αλλά και μακροχρόνια εφαρμογή.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 12/10, 18:00 (Κτήριο Σάκη Καράγιωργα)

Ποινική τρομοκρατία, φυσική καταστολή και μηχανισμοί προπαγάνδας και ελέγχου, μέσω της ενημέρωσης

Γ. Κακαρνιάς (Δικηγόρος), Ελευθεριακό σχήμα Παντείου, Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκώμενων Αγωνιστ(ρι)ών, Τοποθέτηση πρώην πολιτικού κρατούμενου, Infolibre, OmniaTV

Πολιτειακή εκτροπή και το τέλος του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης

Α. Παπαρρούσου (Δικηγόρος), Πλατφόρμα Συνομοσπονδιακής Ένωσης

Κυριακή 13/10, 12:00 (Γυάλινο Κτίριο)

Κοινωνική αυτοοργάνωση, κοινωνική δικαιοσύνη και εσωτερική οικονομία: τροφή, υγεία, ενέργεια, παιδεία, στέγη, δίκαιο (12:00-16:00)

Κ.Πατρικίου (Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων του Αγ. Σάββα), MEKA REVERSE, Κορινθιακός SOS, ΑΔΥΕ, Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία, Ντ. Ρέππα (Δασκάλα, ΣΕΠΕ Αριστοτέλης), Μικρό Δέντρο

Η οργάνωση της επόμενης μέρας σε συνθήκες ποινικής τρομοκρατίας, πολιτειακής εκτροπής και στρατιωτικής εμπλοκής (18:00)

Γ. Μάγγος, Α. Μανιουδάκης, Κ. Μάτσα (Ψυχίατρος), Κ. Παπαδάκης (Δικηγόρος), Α. Παπαρρούσου (Δικηγόρος)

Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στον νέο ποινικό κώδικα και την πολιτειακή εκτροπή
Mail: syneleysi-poinikos-ath@protonmail.com
Twitter: @AssemblyPenal

* υπάρχει η δυνατότητα online σύνδεσης ή αποστολής γραπτής τοποθέτησης. Επίσης το διήμερο στο μεγαλύτερο κομμάτι του θα μεταδίδεται και διαδικτυακά σε live streaming.

(ATHENS) Two-day event 12-13 October, Panteion University:
“The New Penal Code within the Third World War”

the organisation of the next day in conditions of penal terrorism, state regime shift and military involvement

A first cycle of events, mobilizations and political dialogue, on the new penal code and the multifaceted results it brings to the struggles, societies and movements, has been closed. After nearly a year, the new penal code has now been analyzed by many sights. Coming from what we have collectively discussed and from what we have recognised from the beginning, we conclude that the new penal code is the culmination of an entire and long-term political agenda of governments and the ruling class that oppresses and criminalizes society and its struggles. Struggles that now concern even the basic survival of people.

It is vital, therefore, to be able to respond to this new situation. This requires the joint organizational upgrading of our movement, structures and tools to respond to this prolonged crisis. Our goal is to create the basis for a revolutionary perspective in order to define our lives as society. To manage to survive, to respond politically as a movement to the deep state and social changes that are taking place and to counter-attack regimes and governments formed in third world war conditions.

Leaving behind the constant problems of our chronic weaknesses, we consider it our duty to recognize the seriousness of the present situation and to come to broad convergences for the escalation and heightening of our resistance. The event we propose aims to organize our plans and their practical implementation on reality with an overall proposal that will find direct and long-term implementation.

Saturday 12/10, 18:00 (Sakis Karageorgas Building)

Penal terrorism, physical repression and mechanisms of propaganda and control of information

G. Kakarnias (Lawyer), Libertarian student group of Panteion University, Solidarity wallet for imprisoned and persecuted militants, position of former political prisoner, Infolibre, Omniatv

State regime shift and the end of the social contract of metapolitefsi

A. Paparrousou (Lawyer), Platform of Confederalist Union

Sunday 13/10, 12:00 (glass building)

Social self-organization, social justice and internal economy: food, health, energy, education, housing, justice (12:00-16:00)

K. Patrikiou (President of workers’ union of Saint Savvas hospital), MEKA REVERSE, Korinthiakos SOS, Self-Organised Health Structure in Exarcheia, Initiative for a polymorphus movement in mental
health, Nt. Reppa (Teacher, SEPE Aristotle), Little Tree

The organisation of the next day in conditions of penal terrorism, state regime shift and military involvement (18:00)

G. Maggos, A. Manioudakis, K. Matsa (Psychiatrist), K. Papadakis (Lawyer), A. Paparrousou (Lawyer)

Open assembly against the new penal code and the regime shift
Mail: syneleysi-poinikos-ath@protonmail.com
Twitter: @AssemblyPenal

*there is the possibility of connecting online or sending a written statement. Also, most of the event will be broadcast online in live streaming.

The post Διήμερο εκδηλώσεων: “Ο Νέος Ποινικός κώδικας εντός του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου” first appeared on Aυτολεξεί.

Ένας ασυνήθιστος ήχος παρενοχλεί τα ευαίσθητα αυτιά μας. Ένα drone πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας στον ασυννέφιαστο ουρανό του Malmö και επιτηρεί τα σώματα που περπατούν στους δρόμους. Ποιος χειρίζεται αυτό το drone και από πού, παραμένει ένα μυστήριο στους επιτηρούμενους. Ο επιτηρητής είναι αγνώστων στοιχείων. Αλλά παρότι αγνοούμε το πρόσωπό του, δεν μας είναι άγνωστος ο θεσμός τον οποίο υπηρετεί. Είναι η αστυνομία που κατευθύνει το μηχάνημα που μουρμουρά ασταμάτητα και δεν μας επιτρέπει να αγνοήσουμε την ύπαρξη και τον σκοπό του.

Υπενθύμιση ότι όλοι/ες όσοι/ες έσπευσαν στο Malmö, να διαμαρτυρηθούν για τη ανεμπόδιστη συμμετοχή του Ισραήλ στην Eurovision, συμπαραστάτες στον Παλαιστινιακό λαό που σφαγιάζεται, είμαστε υπό επιτήρηση.

Στους δρόμους του Malmö δεν συρρέουν μόνο οι αλληλέγγυοι από τις άλλες πόλεις της Σουηδίας, από τη Δανία, τη Γερμανία, τη Νορβηγία. Συρρέουν και τα ειδικά σώματα της αστυνομίας που ζήτησε το σουηδικό κράτος από τα γειτονικά του κράτη. Στους δρόμους οι αστυνομικοί έχουν ενισχύσει τον εξοπλισμό και έχουν αλλάξει τη συμπεριφορά τους. Εκτός από τους ειδικούς φρουρούς, τους χαμηλόβαθμους ένστολους αστυνομικούς που περιπολούν τους δρόμους, κυκλοφορούν σε μικρές ομάδες στρατιωτικοποιημένα σώματα με ημιαυτόματα όπλα, ιππείς θεόρατων αλόγων που στόχο έχουν να εμποδίζουν τη συγκέντρωση και διέλευση του πλήθους, ελεύθεροι σκοπευτές.

Οι σερίφηδες περιπολούν έναν τοίχο, επαναλαμβάνουν την ελλειπτική τους πορεία, προχωρούν παράλληλα στον τοίχο του folketspark (Πάρκο του Λαού). Το δέρμα του κτιρίου είναι διάστικτο με τα ίχνη συμπαράστασης στην Παλαιστίνη. Αυτές τις μέρες προσιτό σε μας απομένει μόνο το δέρμα του folketspark, αλλά όχι η ψυχή του. Τα κατώφλια που χωρίζουν το έξω από το μέσα, επιτρέπεται να τα περάσουν μόνο άκακοι, αμέριμνοι και χαριτωμένοι τουρίστες που απολαμβάνουν τα προεόρτια της Eurovision.

Την Τρίτη 07/05/2024, η δημοτική αρχή του Malmö επέλεξε να αφαιρέσει τα συνθήματα στους τοίχους του Folketpark, να διαγράψει με μια μπογιά όλα τα ίχνη που άφησαν οι υποστηρικτές της Παλαιστίνης τους προηγούμενες μήνες, ενάντια στη γενοκτονία και τον καθημερινό βομβαρδισμό των αμάχων από το κράτος του Ισραήλ.

Η ίδια δημοτική αρχή επέτρεψε σε έναν ιδεολόγο του νέου σουηδικού εθνικισμού να κάψει δημόσια το Κοράνι, σε μια ετήσια τελετουργία που επιλέγει τα νέα σύμβολα με τα οποία στεγανώνεται ο εθνικισμός στις κοινωνίες του προηγμένου καπιταλισμού. Όσο τα ίχνη της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη διαγράφονταν και όσο το Κοράνι καιγόταν, η αστυνομία προέτρεπε τους κατοίκους του Malmö, τη σουηδική πόλη με τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό στη Σουηδία, να μην επιτρέψουν στους εαυτούς τους να παρασυρθούν από την πρόκληση.

Στολισμένοι με τα σύμβολα της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, kufiyyeh και καρφίτσες αποφασίσαμε να καθίσουμε να ξεκουραστούμε σε μια κουρδική μπυραρία της Möllevångstorget. Οι ενδυματολογικοί συμβολισμοί υπερβαίνουν το πλαίσιο της συγκυριακής διαμαρτυρίας. Στην πόλη του Malmö τα σύμβολα της αλληλεγγύης, οι kufiyyeh, οι παλαιστινιακές σημαίες που κρέμονται από τα παράθυρα αποτελούν σταθερό κομμάτι της καθημερινότητας. Ήταν εκεί πριν από την έναρξη της Eurovision και θα παραμείνουν εκεί μετά τη λήξη της.

Αλλά μέσα σε αυτή τη συγκυρία, με την αποδοχή συμμετοχής του Ισραήλ στον χαριτωμένο διαγωνισμό εν μέσω της γενοκτονίας, η καθημερινότητα της πόλης αλλάζει. Η χρήση του αστικού χώρου περιορίζεται, με πρόσχημα την αστυνομική πρόληψη δημιουργούνται ζώνες απαγόρευσης, ώστε να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες διασκέδασης των τουριστών που ήρθαν να καταναλώσουν αμέριμνοι το θέαμα.

Ένας άγνωστος άντρας πλησίασε το τραπέζι μας, ζήτησε συγνώμη που διέκοψε τη συνομιλία μας, συστήθηκε και έπειτα με ρώτησε σε πολύ σοβαρό τόνο, γιατί φοράω την kufiyyeh:

– «Ήρθα από την Uppsala, το κάνουμε σε ένδειξη υποστήριξης για τους Παλαιστίνιους».
– «Αυτό που φοράς έχει σημασία να ξέρεις γιατί το φοράς. Βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους να φοράνε την kufiyyeh αυτές τις μέρες και αναρωτιέμαι αν ξέρουν γιατί τη φοράνε. Αν το κάνουν για να διαφημίσουν τον εαυτό τους ή αν το κάνουν γιατί το πιστεύουν πραγματικά».

Δεν ξέρω τι σημαίνει να το πιστεύεις πραγματικά. Αλλά θεώρησα ότι αυτό που μου έλεγε αυτός ο άντρας μπορεί να δήλωνε μια ανησυχία, την ανησυχία ότι οι ενδυματολογικές επιλογές μπορούσαν να καταλήξουν σε ένα ακόμα άκακο σύμβολο, μια επίδειξη ταυτότητας που δεν παραβιάζει τίποτα, που δεν αλλάζει τίποτα, αλλά εξακολουθεί να προσφέρει ηθική ικανοποίηση σε όσους περιφέρονται επιδεικνύοντας τα σύμβολα.

Δεν τον ρώτησα από που προέρχεται η ερώτησή του αλλά, αν προέρχεται από αυτή την ανησυχία, τότε είχαμε να κάνουμε με μια ανησυχία ουσιώδη. Οι αγώνες και οι προθέσεις ενσωματώνονται σε προϊόντα. Η αγορά και ο κρατικός μηχανισμός που την υποβοηθά προωθούν έναν εμπορευματοποιημένο αντικαπιταλισμό που παράγει σύμβολα-προϊόντα πάνω στα οποία και γύρω από τα οποία χτίζονται ταυτότητες υποκειμένων και ομάδων. Ο καπιταλισμός παράγει και πουλά αντικαπιταλιστικές ταυτότητες, που πείθουν τους φορείς τους ότι βρίσκονται κάθε φορά στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αλλά όσο επιμένουμε στα σύμβολα, όσο δεν υπερβαίνουμε τη σφαίρα των συμβόλων, παραμένουμε εγκλωβισμένοι στη σφαίρα της αναπαραγωγής των ταυτοτήτων, χωρίς να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε τις δομές μιας μηχανής που εμπορευματοποιεί τη διαφωνία, την αντιπαράθεση, την επιθυμία της αντίστασης ως τρόπο εξουδετέρωσής τους. Αλλά αν και δεν πρέπει να μας εγκλωβίσει μέσα στην σφαίρα του, ο αγώνας των συμβόλων παραμένει σημαντικός, αποτελεί μια αρχή, ένας προθάλαμος αγώνα.

Η εκμισθώτρια του σπιτιού που μοιράζομαι με πέντε ακόμα συνενοικιαστές, στη συντηρητική πόλη της Uppsala, ανησυχεί για την ιδιοκτησία της. Τη μέρα του Valborg, όταν οι φοιτητές της πόλης ξεκινούν από το πρωί με καρναβαλική διάθεση να γιορτάζουν την έλευση της άνοιξης, οι συνενοικιαστές αποφασίσαμε να κάνουμε μια συμβολική πράξη. Να κρεμάσουμε ένα banner της Παλαιστίνης έξω από το παράθυρο του σπιτιού μας, ώστε τα πλήθη των μαθητών και των κατοίκων που περνάνε από μπροστά να εξοικειωθούν με αυτή τη δημόσια εκδήλωση συμπαράστασης σε έναν λαό υπό σφαγή. Η εκμισθώτρια με τρομακτική ταχύτητα, έφτασε στην πόρτα μας, ζητώντας μας να κατεβάσουμε αυτό το σύμβολο:

– «Πρέπει να με καταλάβετε. Εγώ απεχθάνομαι τις πράξεις του Ισραήλ και στέκομαι με την Παλαιστίνη. Είμαι ριζοσπάστρια από τα γεννοφάσκια μου. Συμμετείχα στις καταλήψεις του ’70 στη Σουηδία. Και ψηφίζω ενεργά το αριστερό κόμμα Σουηδίας. Αλλά πρέπει να πάρετε αυτή τη σημαία από εκεί. Μπορεί να έρθει κάποιος τρομοκράτης, να ρίξει μια βόμβα, να καταστρέψει το σπίτι».

Η εκμισθώτριά μας, ψηφοφόρος της αριστεράς, με τα φιλο-παλαιστινιακά της αισθήματα, δεν πολύ-ανησυχεί για το τι μπορεί να προκαλέσει το απίθανο ενδεχόμενο ρίψης μιας βόμβας σε εμάς, αλλά σίγουρα φοβάται για την καταστροφή της ιδιοκτησίας της.

Αποτελεί το χαρακτηριστικότερο δείγμα μιας κοινωνίας που αναπτύσσει την αυτο-εικόνα της ηθικής ανωτερότητάς της μόνο όταν έχει εξασφαλίσει ότι τίποτα δεν θα απειλήσει τα υλικά θεμέλια της άνεσής της.

Και αυτά τα υλικά θεμέλια είναι συνδεδεμένα με μια σταθερή, ακατάπαυστη αλλά και αόρατη καταπίεση και εκμετάλλευση των φτωχών του κόσμου, τη μετάγγιση πλούτου από τους φτωχούς σε μια κρίσιμη μάζα άνετα διαβιούντων Σουηδών που υπνοβατούν στο προνόμιο. Η εκμισθώτριά μας ζει άνετα, λαμβάνει μηνιαία το δυσθεώρητο ενοίκιο που της καταβάλουμε για να μας αφήνει να ζούμε στην ιδιοκτησία της. Μας παρουσιάζει τα τεκμήρια της αριστεροσύνης της, και αμέσως μετά τα χρησιμοποιεί για να μας πείσει ότι δικαιούται να μας ζητήσει ως αριστερή να κατεβάσουμε ένα σύμβολο αλληλεγγύης σε έναν λαό που καταστρέφεται καθημερινά. Γύρω από σύμβολα καμιά φορά δίνονται σημαντικές μάχες.

Στην πρώτη προβλήτα στο εξευγενισμένο λιμάνι του Malmö, αγκυροβόλησε την Τετάρτη, το Πλοίο για τη Γάζα, που ονομάζεται Handala, ένα πλοίο για τα παιδιά της Γάζας. Οι αλληλέγγυοι/ες συγκεντρώθηκαν στην προβλήτα για να καλωσορίσουν τους επιβαίνοντες, να τραγουδήσουν μαζί τους, να συνεισφέρουν ό,τι μπορούν. Ήταν κυκλωμένοι από δεκάδες αστυνομικούς, άλλους με βαρύ οπλισμό, άλλους με την ετικέτα ‘dialog police’ που καθήκον τους έχουν να επιλύουν διαφορές ανάμεσα σε διαδηλωτές και βίαια αστυνομικά σώματα με τρόπο ειρηνικό.

Κανένα μέλος της dialog police δεν ήταν λίγες μέρες πριν παρόν, στη δημόσια καύση του Κορανίου. Αυτή η χειρονομία που εγγράφεται στο -βαπτισμένο στον αντι-μουσουλμανισμό- κίνημα του ακραίου ‘εθνικισμού της προόδου’ που αναδύεται (και) στη Σουηδία, συντελέστηκε μέσα στον προστατευτικό κλοιό των πιο μάχιμων αστυνομικών σωμάτων.

Το Folketspark, το Πάρκο του Λαού, παραμένει απροσπέλαστο αυτές τις μέρες. Στην είσοδό του μια ντουζίνα ειδικών φρουρών κάνουν διεξοδικό έλεγχο στους επισκέπτες. Δεν μπορούμε να μπούμε στο Πάρκο του Λαού αν κουβαλάμε τσάντες και κάμερες. Είναι διαθέσιμο μόνο για τους μετόχους της γιορτής της Eurovision, όσους ήρθαν αμέριμνοι να γιορτάσουν, κάτω από αφίσες που διαφημίζουν πολύχρωμα: ‘united by music, united by Malmö’.

United;

Η Σουηδική κυβέρνηση έχει κατεβάσει χιλιάδες αστυνομικούς στους δρόμους. Έξω από το Folketspark περιπολούν σε πυκνούς σχηματισμούς αστυνόμοι με βαρύ οπλισμό και ημιαυτόματα όπλα. Στο πλάτωμα του γηπέδου του hyllie όπου θα γίνει ο διαγωνισμός της eurovision έχουν τοποθετήσει ελεύθερους σκοπευτές.

Tην πόλη επισκέφτηκε ο αρχηγός της αστυνομίας του Ισραήλ για να αξιολογήσει αν τα μέτρα προστασίας είναι επαρκή για να προστατεύσουν την Ισραηλινή αποστολή.

Αλλά το Malmö παραμένει πόλη ζωντανή. Οι κάτοικοι έχουν κρεμάσει σημαίες στα παράθυρα, ποδηλατούν και περπατούν με τυλιγμένες τις kufiyyeh τους γύρω από το λαιμό, χαιρετιούνται, και ετοιμάζονται για τη μεγάλη αυριανή διαδήλωση, ενάντια στη συμμετοχή του Ισραήλ, ενάντια στα κρατικά εγκλήματα του Ισραηλινού κράτους, ενάντια στις βιομηχανίες όπλων και εξοπλισμών της Σουηδίας, ενάντια στις επενδύσεις που τροφοδοτούν το apartheid.

Δεκάδες χιλιάδες συγκεντρωθήκαμε στην Stortorget. Αλλά η αστυνομία ήταν έτοιμη, με τα πελώρια άλογα της, με τις ενισχύσεις που ήρθαν από τη δανέζικη Politi, εξοπλισμένη, παραταγμένη μπροστά από τα σκουρόχρωμα της οχήματα, στις παρυφές της συγκέντρωσης να μας ζητάει να αποκαλύψουμε τα πρόσωπά μας.

Οι περισσότεροι μετέχοντες από αυτές τις χιλιάδες του κόσμου δεν είχαν προηγούμενη πείρα από συμμετοχή σε διαδηλώσεις. Όπως διαπιστώσαμε αργότερα, οι περισσότεροι είχαν μια αμετακίνητη άποψη ότι η αστυνομία είναι ένας φίλιος θεσμός.

Αλλά τις προηγούμενες ημέρες, μια ομάδα πιο υποψιασμένων οργανώσεων, είχε κυκλοφορήσει ένα απλό, ολιγοσέλιδο βιβλιαράκι με νομικές πληροφορίες και συμβουλές για τα δικαιώματα των διαδηλωτών: αν επιτρέπεται να αρνηθείς να δώσεις την ταυτότητά σου αν σου ζητηθεί (μπορείς), αν σου επιτρέπει να καλύπτεις το πρόσωπό σου αν θέλεις (μπορείς), αν σου επιτρέπεται να φωτογραφίζεις την αστυνομία (μπορείς) κ.λπ. Στο τέλος του ολιγοσέλιδου leaflet υπήρχε ένα barcode που οδηγούσε τον αναγνώστη στο τηλέφωνο μιας ομάδας δικηγόρων, που μπορούσαν να υπερασπιστούν όσους αντιμετώπιζαν προβλήματα.

Μετά τη μεγαλειώδη πορεία της πρώτης ημέρας, οι ομάδες βρέθηκαν διχασμένες, ως προς το αν θα έπρεπε να συνεχίσουμε με διαμαρτυρίες μπροστά από την αρένα του hyllie όπου διεξάγονται οι προημιτελικοί της Eurovision ή έξω από το folketspark, εκεί όπου διεξάγονταν οι παράλληλες εκδηλώσεις για τους ανθρώπους που τόσο γλυκά και αμέριμνα συμμετέχουν σε έναν όλεθρο.

Από τους εκατοντάδες χιλιάδες της μεσημεριανής πορείας, στην αυθόρμητη πορεία στο folketspark συνέχιζαν περίπου χίλια άτομα, σε μια αρκετά παθιασμένη διαδρομή. Αλλά η πορεία παρέμεινε δίχως περιφρούρηση, η σχέση με την αστυνομία παρέμεινε μια σχέση αναπάντητου ελέγχου.

Λίγο μετά την έναρξη της πορείας μια ομάδα δέκα στρατιωτικοποιημένων αστυνομικών, με αυτόματα όπλα, κράνη, και χακί στολές, εισβάλουν στην πορεία ανενόχλητοι, διεισδύουν στην ψυχή της, πλησιάζουν ανεμπόδιστοι δυο άτομα, και με χειρουργικό τρόπο τα απομακρύνουν με χειροπέδες, χωρίς κανείς να προβάλει αντίσταση.

Πλησιάσαμε έναν από τους οργανωτές που κρατούσαν τα μεγάφωνα και τον παροτρύναμε να προειδοποιήσει τον κόσμο, να τον καλέσει να μην επιτρέπει στην αστυνομία να μπαίνει ανενόχλητη στον πυρήνα της διαμαρτυρίας μας, να σχηματίσουμε ένα όριο:

– «To 90% όσων συμμετέχουν σήμερα δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ στο παρελθόν σε μια πορεία. Είναι δύσκολο».

Την ημέρα του Σαββάτου, η πορεία ήταν και πάλι μεγαλειώδης. Περπατώντας προς τα εκεί, στις παρυφές της Stortorget ένας δανός αστυνομικός της Politi στάθηκε μπροστά μου, μου ζήτησε να κατεβάσω τη kufiyyeh μου: «γιατί κρύβεις το πρόσωπό σου»;

Περάσαμε στην καρδιά της πλατείας και ξεκινήσαμε να περπατάμε. Από τους παραδρόμους, όλο και περισσότεροι έρρεαν και ενίσχυαν την κεντρική ροή. Μπάντες κρουστών, συνθήματα και μια πορεία που κράτησε για ώρες χωρίς να χάσει τις δυνάμεις της.

Στο τέλος αυτής της μεγάλης διαδρομής, αποφασίσαμε να πάμε στην αρένα του hyllie. Στις ταράτσες του γηπέδου και των πολυκατοικιών είχαν στηθεί ελεύθεροι σκοπευτές, ψηλότερα ανέμιζε ένα ελικόπτερο, και τα σώματα της αστυνομίας ήταν έτοιμα να ασκήσουν βία. Αστυνομία και glitter.

Επιχειρήσαμε να κλείσουμε την είσοδο στους θεατές. Η αστυνομία άμεσα ενεργοποίησε το άρθρο 24 (PL 24) που μας καθιστούσε επιτόπου στοιχεία διατάραξης της δημόσιας τάξης. Επί την ενεργοποίηση αυτού του άρθρου, από πολίτες, οι συγκεντρωμένοι μετατρέπονται αυτόματα σε ύποπτους για εγκληματικές πράξεις, και η αστυνομία αποκτά δικαιώματα άσκησης υψηλότερων βαθμών βίας. Διαβαθμισμένες χορογραφίες βίας.

Όσους βρισκόμασταν περικυκλωμένοι από την αστυνομία, άρχισαν να μας οδηγούσαν με σπρωξιές μακριά από την είσοδο. Αλλά αυτή η ανεξέλεγκτη βία και ο βαρύς οπλισμός, ασυνήθιστα για μια σουηδική διαμαρτυρία, οδήγησαν σε μια απομυθοποίηση. Η αστυνομία επιτίθεται αναίτια και βίαια, έχει τις κάννες της στραμμένες χωρίς λόγο πάνω στο πλήθος που διαμαρτύρεται. Η νύχτα μπροστά από την αρένα του Hyllie ήταν μια αφύπνιση.

Αυτές τις μέρες, είμαστε μπροστά από τα πανεπιστημιακά κτήρια, κατασκηνώνουμε με τους φοιτητές και τους πολίτες των σουηδικών πανεπιστημίων και πόλεων, οργανώνουμε την καθημερινότητά μας.

ΒΛ. ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ:

Απλουστεύσεις: χώροι, υποκείμενα & καταστολή σε συνθήκες πλανητικής αστικοποίησης

The post Glitter και Καταστολή – μία μαρτυρία από το Μάλμε στη Σουηδία first appeared on Aυτολεξεί.

[2015, Ανακοίνωση EZLN: “Η ιστορία του κόσμου είναι γεμάτη με απουσίες. Και οι απουσίες γίνονται ένα μουρμουρητό, μια ισχυρή λέξη, ένα κλάμα ή μια κραυγή. Δεν ουρλιάζουμε για μεταμέλεια. Δεν κλαίμε για οίκτο. Δεν παραπονιόμαστε για παραίτηση. Ουρλιάζουμε, κλαίμε, παραπονιόμαστε ώστε εκείνοι που λείπουν, να μπορέσουν να βρουν το δρόμο τους πίσω. Ώστε να ξέρουν ότι είναι εδώ, ακόμη κι αν λείπουν. Ώστε να μην ξεχάσουν ότι εμείς δεν ξεχνάμε, πάντα θυμόμαστε.»] 

Η Αγιοτσινάπα είναι από τις πιο φτωχές περιοχές του Μεξικού, με κατοίκους αγρότες και ιθαγενείς. Αναλφαβητισμός, φτώχεια, το 90% των σπιτιών δεν έχουν υδροδότηση. Τα παιδιά που σπουδάζουν στις σχολές της Αγιοτσινάπα γίνονται κυρίως δάσκαλοι. Αυτοί οι ίδιοι θα διδάξουν μετά την κοινότητα, θα τη βοηθήσουν. «Αυτά είναι τα σχολεία που η μεξικανική κυβέρνηση θέλει να εξαφανίσει», είχε καταγγείλει ο Μοϊσές, ένας κάτοικος.

Σαν σήμερα, το βράδυ από 26 προς 27 Σεπτεμβρίου, εξαφανίστηκαν πριν από εννιά χρόνια 43 φοιτητές του αγροτικού πανεπιστημίου της Αγιοτσινάπα στο Μεξικό. Είπαν πως βρήκαν τα πτώματα τους καμένα, είπαν πως τους σκότωσε κατά λάθος το καρτέλ ναρκωτικών, άνοιξαν την έρευνα ξανά και ξανά. Τον Ιούνιο του 2018 η κυβέρνηση έφτιαξε επιτέλους μια αληθινή επιτροπή διερεύνησης, είπε. Έψαχνα στο διαδίκτυο να βρω τι είπε αυτή η αληθινή επιτροπή, αλλά διαρκώς έβρισκα ότι άλλη μια αληθινή επιτροπή δημιουργήθηκε, κι άλλη μια, κι άλλη μια. Το 2022 μια νέα αληθινή επιτροπή έβγαλε επιτέλους ένα πόρισμα, μέσα στο οποίο αναφερόταν πως «ο στρατός γνώριζε». Συνελήφθησαν ένας πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, ένας πρώην στρατηγός, αστυνομικοί και δεκάδες αξιωματικοί του στρατού. Η ιστορία άρχισε να σχηματίζεται.

Σαν σήμερα, το βράδυ από 26 προς 27 Σεπτεμβρίου 2014, φοιτητές του αγροτικού πανεπιστημίου της Αγιοτσινάπα κατέλαβαν τρία λεωφορεία στην επαρχία Γκερέρο (συνήθης πρακτική στο Μεξικό λόγω της έλλειψης συγκοινωνιών, σε μια σιωπηρή συμφωνία με τους οδηγούς των λεωφορείων) για να πάνε στην πόλη του Μεξικού να συμμετέχουν στην ετήσια διαδήλωση στην πλατεία των τριών πολιτισμών στη μνήμη της σφαγής 400 άλλων φοιτητών, το μακρινό 1968. (Στην ίδια πλατεία το 1521 ο Κορτές και ο στρατός του έσφαξαν τους τελευταίους σαράντα χιλιάδες Αζτέκους μαχητές. Τι ραντεβού κλείνει η άθλια ανθρώπινη Ιστορία!). 

Σαν σήμερα, το βράδυ από 26 προς 27 Σεπτεμβρίου, μια ημερομηνία που τραυματίζει τα ημερολόγια, ένα κράτος εκτέλεσε εν ψυχρώ σε καιρό «δημοκρατίας» τους φοιτητές του, ένας βρέθηκε με γδαρμένο το δέρμα του προσώπου του, χωρίς μάτια. Ο Άλβαρο, παρών στα γεγονότα, επιζών και φυγάς στο μυθιστόρημα Η ανακάλυψη των σωμάτων, λέει  «Δεν είχα ζήσει ως εκείνη τη νύχτα τη βία στη σάρκα μου». Η οργή τον ξεπερνάει, σαν να μην του ανήκει, γράφει ο συγγραφέας Pierre Ducrozet. Δεν είχαν κάνει τίποτα κακό, όχι πως αυτό θα δικαιολογούσε τη σφαγή. Φώναζαν είμαστε άοπλοι, έβγαιναν από τα λεωφορεία με τα χέρια ψηλά, μα οι άλλοι (ποιοι;) συνέχιζαν να ρίχνουν. Οι επιτόπου νεκροί ήταν τρεις. Οι τραυματίες ήταν περισσότεροι από εικοσιπέντε. 43 φοιτητές εξαφανίστηκαν και δεν βρέθηκαν ποτέ.

Σήμερα στο προαύλιο του πανεπιστημίου υπάρχουν 43 πορτοκαλί καρέκλες με τις φωτογραφίες των παιδιών. Οι οικογένειες και οι φίλοι τους δεν έχουν σταματήσει να ψάχνουν. Ένας πατέρας λέει: “Λένε πως στο Μεξικό γεννιέσαι ή για να εξαφανίζεις ή για να εξαφανίζεσαι. Και όσοι δεν είναι τίποτα από τα δύο, τότε έχουν γεννηθεί για να ψάχνουν εκείνους που εξαφανίστηκαν.”  Έχει δίκιο. Μεταξύ 2007 και 2014 είχαν δολοφονηθεί στο Μεξικό, την «πιο διεφθαρμένη χώρα του πλανήτη» κατά τον μυθιστορηματικό ντεντέκτιβ Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν, τουλάχιστον 165.000 άνθρωποι, περισσότεροι δηλαδή από εκείνους που είχαν σκοτωθεί στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, ενώ σύμφωνα με τη μεξικάνικη γραμματεία δημόσιας ασφάλειας, οι αγνοούμενοι για το ίδιο διάστημα, ξεπερνούν τις 25.000. Και δεν νομίζω ότι σε αυτά τα νούμερα περιλαμβάνονται οι κοπέλες της Χουάρες, που συνήθως δεν βρίσκονται μα και δεν καταγράφονται επισήμως. Στα νεκροτομεία της χώρας βρίσκονται 50.000 πτώματα που δεν έχουν αναγνωριστεί, πολλά πτώματα θάβονται χωρίς να έχουν αναγνωριστεί, εξαιτίας της οξείας έλλειψης χώρου στα νεκροτομεία. Κάτοικοι σε πολλές περιοχές βρίσκουν κάθε τόσο ομαδικούς τάφους.

Η Αγιοτσινάπα όμως αρνήθηκε να συμμετέχει στις τελευταίες εκλογές και διοικείται πλέον από κοινοτικό συμβούλιο, μέσω συνελεύσεων στις γειτονιές. Οι αρχές της κοινότητας είναι αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, εναντίωση στο κομματικό σύστημα και διαμόρφωση μιας στρατηγικής αντίστασης. “Παίρνουμε παράδειγμα από την Τσιάπας και από την κοινότητα των Purepecha που αυτονομήθηκαν πριν από λίγα χρόνια. Είναι πραγματικότητα, όχι ουτοπία”, λέει ένας κάτοικος.  

Εμείς, οι απλοί δίκαιοι άνθρωποι του πλανήτη, όπου κι αν βρισκόμαστε, κάθε τέτοια μέρα εννιά χρόνια τώρα, συναντιόμαστε με τους γονείς και τους φίλους των φοιτητών της Αγιοτσινάπα που διαδηλώνουν στις πλατείες του Μεξικού, “τους πήρατε ζωντανούς, τους θέλουμε ζωντανούς” φωνάζουμε, κρατάμε πλακάτ «ο στρατός γνώριζε».

Εννιά χρόνια τώρα κάθε κανονικός άνθρωπος στον πλανήτη θα έπρεπε να φωνάζει μαζί μας “τους πήρατε ζωντανούς, τους θέλουμε ζωντανούς”. Όσο κι αν ξέρουμε πια πως πάει, χάθηκαν, τους σκότωσαν, τους εξαφάνισαν. Μόνο έτσι δεν θα ξαναγίνει. 

Πηγές

1.       https://www.efsyn.gr/kosmos/latiniki-ameriki-karaibiki/2313_agnooymenoi-foitites-tis-agiotsinapa-anamesa-ston-pono-kai

2.       Βιβλίο Η ανακάλυψη των σωμάτων, Pierre Ducrozet

3.       Ο Εκτορ Μπελασκοαράν Σάυν είναι ο ήρωας των αστυνομικών βιβλίων του Πάκο Ιγνάθιο Τάιμπο ΙΙ.

4.       https://roarmag.org/essays/mexico-civil-war-ayotzinapa/

5.       https://gr.euronews.com/2022/05/18/xeperasan-tous-100000-oi-agnooumenoi-sto-mexico

The post Ένα κράτος που εκτέλεσε εν ψυχρώ τους φοιτητές του. “Τους πήρατε ζωντανούς, τους θέλουμε ζωντανούς” first appeared on Aυτολεξεί.

Την Παρασκευή 11 Αυγούστου 2023 στις 3 το μεσημέρι η Υπουργός Πολιτισμού εξέδωσε Απόφαση με θέμα «Ανάκληση παραχώρησης χρήσης ακινήτου επί της οδού Ερμού 134 – 136, ιδιοκτησίας του Ελληνικού Δημοσίου/Υπουργείου Πολιτισμού, στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων» και μας ανακοίνωσε ότι ως τις 9 Οκτωβρίου 2023 οφείλουμε να εκκενώσουμε το κτίριο που επί 41 χρόνια, με απόφαση της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη, στεγάζει τις δράσεις του Συλλόγου και ουδέποτε αμφισβητήθηκε από καμία κυβέρνηση ως τις 11/8/2023.

Το έωλο νομικό σκέλος της Απόφασης θα αναλυθεί σε επικείμενή μας τοποθέτηση και στις νομικές ενέργειες του ΣΕΑ που θα ακολουθήσουν.

Η ουσία όμως είναι αλλού: είναι σαφές ότι τα «επιχειρήματα» που επικαλείται η Υπουργός στην απόφασή της είναι απολύτως προσχηματικά, καθώς κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβάλει λογοκρισία στο συνδικαλιστικό και επιστημονικό όργανο των αρχαιολόγων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, υποδεικνύοντάς του ποιες δράσεις είναι «συμβατές» με την πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης και ποιες όχι. Σύμφωνα με το σκεπτικό που αναγράφεται στην Υπουργική Απόφαση, οι δράσεις ενός σωματείου επιστημόνων οφείλουν να έχουν την έγκριση της κυβέρνησης για να πραγματοποιηθούν. Αυτό είναι μια πράξη που καταφέρεται ευθέως ενάντια στην ελευθερία έκφρασης και λόγου, την ελευθερία του συνδικαλισμού και οφείλει να προβληματίσει κάθε δημοκράτη πολίτη.

Στη δημοκρατία, οι θέσεις ενός συνδικαλιστικού και επιστημονικού φορέα είναι θεμιτό και αναμενόμενο να μην ταυτίζονται πάντα με την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η εκάστοτε πολιτική ηγεσία δικαιούται να παρεμβαίνει με αυτόν τον τρόπο και να χρησιμοποιεί τη δύναμη που έχει εναντίον ενός ιστορικού σωματείου, επειδή δεν συμφωνεί με τις απόψεις που αυτό εκφράζει, ή ακόμη χειρότερα, με το περιεχόμενο μιας εκδήλωσης.

Το Υπουργείο Πολιτισμού επιδεικνύει ιδιαίτερο αυταρχισμό με σκοπό να πλήξει την δράση του Συλλόγου και των Ελλήνων αρχαιολόγων υπέρ της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, τις κινητοποιήσεις ενάντια στην καταστροφή του αρχαιολογικού χώρου στο Μετρό Θεσσαλονίκης, την αποκάλυψη της κατάπτυστης Συμφωνίας για τη Συλλογή Στερν, την θαρραλέα στάση του Συλλόγου στο θέμα της Μυκόνου που υπήρξε καθοριστική για το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται για ελεύθερες παραλίες. Επιδεικνύει αυταρχισμό απέναντι στον αταλάντευτο αγώνα ενάντια στην έμμεση ιδιοποίηση των πέντε μεγάλων Μουσείων με την μετατροπή τους σε ΝΠΔΔ με διορισμένες από την Υπουργό διοικήσεις, την εν γένει στάση συμπαράστασης στους αγώνες των ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού, για την κοινωνική δράση του Συλλόγου και το ομόφωνο ψήφισμα της Γενικής του Συνέλευσης για το ναυάγιο της Πύλου.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι το ναυάγιο της Πύλου απεκδύεται από κάθε ανθρώπινη διάσταση στην Υπουργική Απόφαση, όπου ο αδόκητος πνιγμός εκατοντάδων ανθρώπων, μεταξύ αυτών γυναικών και παιδιών, που συγκλόνισε την διεθνή κοινή γνώμη και βρίσκεται υπό διερεύνηση από Διεθνείς Οργανισμούς, αναφέρεται ως «πρόσφατο πραγματικό περιστατικό, το οποίο είχε λάβει πολιτικές διαστάσεις».

Άραγε, έχουν ήδη αποφασίσει την παραχώρηση του κτηρίου σε άλλον, «ημέτερο», χρήστη;

Οι αρχαιολόγοι και οι συναφείς επιστημονικές ειδικότητες του Υπουργείου Πολιτισμού στεκόμαστε ενωμένοι και απέναντι σε αυτή την επίθεση.

Οι πέντε παρατάξεις του Διοικητικού Συμβουλίου, που ομόφωνα εκδίδουν αυτή την ανακοίνωση, επισημαίνουν ότι το κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων ήταν και είναι ανοιχτό σε κάθε δημοκρατική αντίληψη, σε κάθε δράση που προάγει τον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων θα συνεχίσει να επιδιώκει, με κάθε τρόπο, τον διάλογο με την κοινωνία: η αρχαιολογία, όπως εμείς την ασκούμε, είναι μια επιστήμη των ανθρώπινων κοινωνιών, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Δεν θα υποκύψουμε σε καμία λογοκρισία.

Καλούμε τα σωματεία του ΥΠΠΟ, την ΠΟΕ ΥΠΠΟ και την ΑΔΕΔΥ, που επίσης χρησιμοποιούν κτίρια παραχωρημένα από το ΥΠΠΟ, να σταθούν στο πλευρό μας. Καλούμε όλα τα σωματεία και τα κόμματα της Βουλής να πάρουν θέση για την επίθεση στην ελευθερία του συνδικαλισμού.

Καλούμε όλους τους πολίτες και τους φορείς που έχουν φιλοξενηθεί στον χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, όλους τους πολίτες και τους φορείς με τους οποίους έχουμε παλέψει μαζί, να συμπαρασταθούν στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων ζητώντας την ανάκληση της απόφασης, με ψηφίσματα, κείμενα υπογραφών και με συμμετοχή στις εκδηλώσεις συμπαράστασης που θα ανακοινώσει ο ΣΕΑ, εν όψει και της προσφυγής στα αρμόδια δικαστήρια για την ακύρωση της απαράδεκτης απόφασης.

Το ΔΣ του ΣΕΑ

(Παρακαλούμε οι επιστολές τα ψηφίσματα να σταλούν στην Υπουργό Πολιτισμού minoff@culture.gr και τον Πρωθυπουργό primeminister@primeminister.gr με κοινοποίηση στο archaeol@otenet.gr)

The post Ανακοίνωση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων: Επίθεση στην ελευθερία λόγου & τη συνδικαλιστική ελευθερία first appeared on Aυτολεξεί.

Σήμερα στις 5.00 μ.μ. το Πολιτιστικό Δημοκρατικό Κέντρο Κουρδιστάν καλεί σε συγκέντρωση στα Προπύλαια.

Στις 5.30 σήμερα το πρωί η αστυνομία εκκενωσε με το Κέντρο Φιλοξενίας Κούρδων προσφύγων στο Λαύριο. Παρουσία εισαγγελέα, με τον δήμαρχο Λαυρεωτικης μπροστά…. Στρατός ολόκληρος, 300 άτομα σύνολο, ξύπνησαν τους πρόσφυγες, τους συγκέντρωσαν -ούτε τα ρούχα τους δεν πρόλαβαν να πάρουν, τους επιβιβασαν σε πούλμαν και τους πάνε Μαλακάσα.

Έξω από το Κέντρο Φιλοξενίας βρέθηκαν Κούρδοι που ζουν στην πόλη του Λαυρίου. Κουρδοι από την Αθήνα και από το Πολιτιστικό Δημοκρατικό Κέντρο Κουρδιστάν Αθήνας και αλληλεγγυοι.

Δεν εκκενώθηκε ο καταυλισμος με τα κοντέινερ στη θέση Νεράκι του Λαυρίου, όπου και εκεί μένουν Κούρδοι πρόσφυγες. Δεν εκκενώθηκε το κτίριο που βρίσκεται δίπλα στα δύο κτίρια του Camp όπου ζουν Αφγανοι πρόσφυγες.

Η αθλιότητα του κράτους και του δημάρχου ήταν τέτοια που είχαν μαζί τους φορτηγά για να μαζέψουν και να πετάξουν τα πράγματα των προσφύγων μετά την αναγκαστική τους εκκένωση.

Αυτό αποτραπηκε και δόθηκε η υπόσχεση πως θα μπορέσουν οι Κουρδοι να μαζέψουν τα πράγματα τους… και τα σύμβολα του Κουρδικού απελευθερωτικου κινήματος που κοσμουσαν το Camp (σημαίες, πανό, φωτογραφίες των μαρτύρων του Κουρδικού αγώνα, πορτρέτα του Αμπντουλαχ Οτσαλαν).

Από το 2017 το ελληνικό κράτος θέλει να αδειάσει το Camp στο Λαύριο. Τον Αύγουστο του 2017 δεν είχε παει η αστυνομία, όμως προσπάθησαν να διώξουν τους Κούρδους πρόσφυγες με εκβιασμό. Είχε αποχωρήσει ο Ερυθρός Σταυρός που στήριζε το Κέντρο, σταμάτησε η τροφοδοσία και κάθε στήριξη από το κράτος. Οι Κούρδοι δεν λύγισαν. Με δικά τους μέσα, με την αλληλεγγύη των κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων και των πολιτών άντεξαν 6 χρόνια. Το Κέντρο Φιλοξενίας Πολιτικών Προσφύγων Λαυρίου μετατράπηκε από τον Αύγουστο του 2017 σε ένα κατειλημενο / αυτοδιαχειριζομενο Camp.

Η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει το χατήρι του Ερντογάν. Αποφάσισε να κλείσει το συγκεκριμένο Camp, το οποίο η Τουρκία χαρακτηρίζει εδώ και χρόνια “άντρο των τρομοκρατών του PKK.

Ευτυχισμένος είναι και ο δήμαρχος Λαυρεωτικης που εδώ και χρόνια κάνει ό,τι μπορεί για να διώξει τους Κούρδους πρόσφυγες και να “αξιοποιήσει” το κτίριο.

Οι Κούρδοι πρόσφυγες δεν είναι μόνοι. Η αλληλεγγύη μας συνεχίζεται. Στηρίζουμε τον αγώνα τους.

Η βιασύνη του κράτους να ολοκληρώσει το έργο του ήταν μεγάλη. Κούρδοι πρόσφυγες που θα έφευγαν για δουλειά είχαν ξυπνήσει, είχαν κόψει ένα καρπούζι… και τους μάζεψαν και αυτούς άρον άρον.

Το κομμένο καρπούζι έμεινε στο τραπέζι (δείτε το βίντεο).

Θα ενημερώνουμε για κάθε εξέλιξη που θα υπάρχει. Αναμένουμε τις αποφάσεις των Κούρδων πολιτικών προσφύγων και του Πολιτιστικού Δημοκρατικού Κέντρου Κουρδιστάν.

Σήμερα στις 5.00 μ.μ. το Πολιτιστικό Δημοκρατικό Κέντρο Κουρδιστάν καλεί σε συγκέντρωση στα Προπύλαια.

Βλέπε
https://www.aftoleksi.gr/2020/02/05/1i-episkepsi-allileggyis-to-2020-stoys-koyrdoys-politikoys-prosfyges-layrioy/

The post Εκκένωσαν το Κέντρο Φιλοξενίας Κούρδων στο Λαύριο first appeared on Aυτολεξεί.

Του Γιάβορ Ταρίνσκι

Ο Μακρόν συνεχίζει να οικοδομεί μια αυταρχική οντότητα που δεν διστάζει να δολοφονεί 17χρονους, να ποινικοποιεί τον οικολογικό ακτιβισμό, να καταργεί τα εργασιακά δικαιώματα και να κατεβάζει τεθωρακισμένα στους γαλλικούς δρόμους όταν κάτι από αυτά στέκεται εμπόδιο στα σχέδιά του. Το αυταρχικό σχέδιο του Μακρόν δεν αποτελεί απόκλιση από τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Η πολιτική αντιπροσώπευση βασίζεται στη λογική της επαγγελματοποίησης της πολιτικής και του αποκλεισμού της βάσης από την άμεση συμμετοχή στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Ακολουθώντας τη λογική της τεχνοκρατίας, το “νεοφυές” κράτος του Μακρόν συνεχίζει στον ίδιο δρόμο, με το αφεντικό να έχει πάντα δίκιο.

Ο αυξανόμενος αυταρχισμός του Μακρόν αποτελεί παράδειγμα για την αναξιοπιστία της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Τον Μάιο του 2022, επανεξελέγη με την υποστήριξη πολλών αριστερών που δεν τον είχαν υποστηρίξει στον πρώτο γύρο, αλλά παροτρύνθηκαν να τον ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο για να κρατήσουν μακριά από την εξουσία την ακροδεξιά αντίπαλό του Μαρίν Λεπέν. Στη νικητήρια ομιλία του, το αναγνώρισε αυτό, λέγοντας ότι το αποτέλεσμα “με υποχρεώνει”. Είναι σαφές ότι δεν ψηφίστηκε για να εφαρμόσει ένα τέτοιο αυταρχικό σχέδιο, και το γνωρίζει πολύ καλά και ο ίδιος, αλλά προχωρά ούτως ή άλλως ακάθεκτος σε αυτό, έτοιμος να καταπατήσει κάθε αντίσταση.

Η αστυνομική βία έχει κορυφωθεί. Το 77% των Γάλλων δηλώνει πλέον ότι θεωρεί τον Μακρόν αυταρχικό.

4ème soirée de tensions en #France après le meurtre de #Nahel tué par un policier à #Nanterre

À #Marseille par exemple le RAID procède à des interpellations violentes ce soir.

@ArblAdrien

#LaPoliceTue #justicepourNahel #PasDeJusticePasDePaixpic.twitter.com/8eVb52MwrW

— Peuple Révolté ⏚ (@PeupleRevolte) June 30, 2023

Όμως ο αυταρχισμός του έχει αντιμετωπιστεί με νέες μορφές λαϊκής αντίστασης με τη μορφή μιας σειράς αποκεντρωμένων συγκεντρώσεων που ανακοινώνονται αυθόρμητα για αργά το βράδυ και τις επόμενες ημέρες -είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η προώθηση και η οργάνωση αυτών των συγκεντρώσεων γίνεται συχνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έξω από τα παραδοσιακά πολιτικά και συνδικαλιστικά δίκτυα. Και συχνά αυτές οι παλιές γραφειοκρατικές οργανώσεις έρχονται σε αντιπαράθεση με τις νέες εξεγέρσεις και τα κινήματα αντίστασης, όπως συμβαίνει με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα που καταδικάζει τις τελευταίες βίαιες διαδηλώσεις με αφορμή τον θανάσιμο πυροβολισμό ενός 17χρονου αγοριού από την αστυνομία.

Αφού οι διαδηλωτές φτάσουν στις συγκεντρώσεις, σχηματίζουν μικρές ομάδες οι οποίες στη συνέχεια περιφέρονται στην πόλη παίζοντας τη γάτα με το ποντίκι με την αστυνομία, και διαλύονται πριν εμφανιστούν ξανά σε διαφορετικά σημεία. Οι δράσεις αυτές θυμίζουν τις διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων: κάθε μέρα, μια νέα δράση και μια νέα τοποθεσία.

Είναι πολύ σημαντικό να υποστηρίξουμε όλοι τη λαϊκή εξέγερση στη Γαλλία, καθώς ο αυταρχισμός φαίνεται να αυξάνεται σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν. Χρειάζεται γρήγορα να ξεπεράσουμε το φαντασιακό της αντιπροσώπευσης και να επανεφεύρουμε την άμεση δημοκρατία, έτσι ώστε να μπορέσουμε να απο-επαγγελματοποιήσουμε την πολιτική.

Να αφήσουμε τις κοινωνίες να μιλήσουν για τον εαυτό τους και να θεσμοθετήσουν τη ζωή τους από κοινού, σύμφωνα με τα κοινά συμφέροντα και τις επιθυμίες τους, και όχι για τα κέρδη και τη δίψα για εξουσία των ελίτ.

Un autre point de vue de l’énorme mobilisation à #Nanterre dans le cadre de la #MarcheBlanche en hommage au jeune #Nahel tué par la Police mardi.

@ritchy_thibault pour @PeupleRevolte #JusticepourNahel #PasDeJusticePasDePaix #LaPoliceTue #LaPoliceAssassine pic.twitter.com/iRJzoSd1LT

— Peuple Révolté ⏚ (@PeupleRevolte) June 29, 2023

Ανακοίνωση του ReInform:

Στο Παρίσι, στο προάστιο Ναντέρ, το πρωί της 27ης Ιουνίου, ένας ακόμη 17χρονος Γάλλος αλγερινής καταγωγής, ο Naël M, δολοφονήθηκε από επαφή μέσα στο αυτοκίνητό του από αστυνομικό.

Η επίσημη αφήγηση θα ήταν η μη συμμόρφωση στον έλεγχο και η υπεράσπιση του εν ενεργεία αστυνομικού. Αλλά η ύπαρξη ενός βίντεο από έναν περαστικό δεν άφησε περιθώρια στα παπαγαλάκια του συστήματος να βγάλουν για άλλη μια φορά το ρατσιστικό τους παραλήρημα περί κάποιου “επικίνδυνου εγκληματία”. Όχι ότι δεν το επιχειρούν μέσα από τις φωνές των ΜΜΕ, του υπουργού Εσωτερικών ή των “ανεξάρτητων πολιτών” που δίνουν την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση στην κλιμάκωση της κατασταλτικής βαρβαρότητας και της εθνικιστικής πολιτικής.

Η βία, ο ρατσισμός, ο εξευτελισμός και οι δολοφονίες από την αστυνομία ειδικά προς τους κατοίκους των εργατικών, φτωχών και έγχρωμων γειτονιών του Παρισιού είναι καθημερινή και κανονικοποιημένη. Δεκατρείς άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί μέσα στο 2022 με το πρόσχημα της “αντίστασης κατά της σύλληψης”. Η οργή ξεχειλίζει… Τα γαλλικά γκέτο των εξαθλιωμένων, αόρατων και περιθωριοποιημένων αναδύονται ξανά.

Η κρατική δολοφονία αντιμετωπίστηκε αμέσως με σφοδρές συγκρούσεις στους δρόμους, οι οποίες συνεχίζονται αμείωτες εδώ και μέρες. Οι δρόμοι πολλών πόλεων της Γαλλίας γεμίζουν από την οργή των διαδηλωτών, ανταποδίδοντας ελάχιστα από τη βία που δέχονται. Εμπρησμοί κυβερνητικών κτιρίων, ένοπλες επιθέσεις εναντίον αστυνομικών και οχημάτων είναι η πραγματικότητα τις τελευταίες νύχτες, παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας.

Η απάντηση του κράτους: βάναυση καταστολή, συλλήψεις, χημικά, πλαστικές σφαίρες.

Τίποτα δεν μας εκπλήσσει πια. Η αστυνομία είναι υπόδουλη στο κράτος και είναι έτοιμη να σκοτώσει για να υπερασπιστεί τα αφεντικά της. Η δολοφονία του Naël δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, δεν είναι μια “παθογένεια” της Γαλλίας, είναι η απτή έκφραση του ρατσιστικού κράτους, του εθνικιστικού κοινωνικού φαντασιακού και του παγιωμένου σεξισμού σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Δεν μπορεί να αποκοπεί από τη δολοφονία του Εμπούκα από τη Νιγηρία από τα ελληνικά φασιστικά αποβράσματα του Α.Τ. Ομόνοιας, από τον Ρομά Κώστα Φραγκούλη για 20 ευρώ, από τη Zackie Oh από τη μαφία των μαγαζάτορων και των μπάτσων της Ομόνοιας, από τους μετανάστες στο ναυάγιο της Πύλου και πόσους άλλους ανθρώπους των οποίων οι ζωές υποτιμώνται ως ανάξιες να ζήσουν στον υπέροχο, λαμπερό κόσμο του καπιταλισμού, της λευκής υπεροχής και της πατριαρχίας.

Il y a 4 jours, Macron se félicitait d’avoir restauré la sécurité à Marseille
Marseille ce soir
@confrontfr pic.twitter.com/GuunlssQfW

— Marcel (@realmarcel1) June 30, 2023

Όσα χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν στον χάρτη, οι καρδιές μας καίγονται μαζί με εκείνες-ους που αγωνίζονται για την απόλυτη αξιοπρέπεια, να περπατούν ελεύθερα.

Η καρδιά μας σφίγγεται σε μια γροθιά στέλνοντας ένα ελάχιστο μήνυμα αλληλεγγύης. Όλοι στους δρόμους.

Κράτος, μπάτσοι, δικαστές, αφεντικά, σεξιστές, δολοφόνοι.

Ας μην αφήσουμε άλλον ένα φόνο να ξεπεραστεί.
Στη μνήμη του Naël και όλων όσων χάθηκαν νωρίς!

The post Οργή λαού για τη δολοφονία του Ναέλ από τη γαλλική αστυνομία first appeared on Aυτολεξεί.