Αυτό το άρθρο θα διερευνήσει τα κοινά σημεία μεταξύ της κοινωνικής οικολογίας και της αναπηρικής δικαιοσύνης στα αντίστοιχα οράματά τους για απελευθέρωση. Εστιάζοντας στα κοινά στοιχεία της αντικαπιταλιστικής κριτικής, της αλληλοβοήθειας ή αλληλεξάρτησης και της οικολογικής βιωσιμότητας, θα δείξω πώς αυτά τα δύο κινήματα μπορούν να ευθυγραμμιστούν για να οικοδομήσουν έναν πιο δίκαιο, ισότιμο και οικολογικό κόσμο. Υποστηρίζω ότι η κοινωνική οικολογία και η αναπηρική δικαιοσύνη μοιράζονται μια ποικιλία αξιών και στόχων που τις καθιστούν φυσικούς εταίρους στους αγώνες για συλλογική απελευθέρωση.

Το πλαίσιο της αναπηρικής δικαιοσύνης εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μέσα από τη δράση φυλετικοποιημένων ακτιβιστών και ακτιβιστριών με αναπηρία. Οι ακτιβιστές αυτοί διαπίστωσαν ότι το κίνημα για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία καθοδηγούνταν έως τότε κυρίως από λευκά άτομα με αναπηρία της μεσαίας τάξης. Η αναπηρική δικαιοσύνη γεννήθηκε από την ανάγκη για ένα κίνημα πολύ πιο διαθεματικό, ικανό να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα ζητήματα φυλής, τάξης, σεξουαλικότητας και περιβάλλοντος.

Το πλαίσιο της αναπηρικής δικαιοσύνης περιλαμβάνει δέκα βασικές αρχές, οι οποίες προσανατολίζονται στη δημιουργία μιας πιο δίκαιης και βιώσιμης κοινωνίας για τα άτομα με αναπηρία: διαθεματικότητα, πρώτος λόγος στους πιο επηρεαζόμενους, αντικαπιταλιστική πολιτική, διακινηματική αλληλεγγύη, αναγνώριση της ολότητας του ατόμου, βιωσιμότητα, δέσμευση στη δια-αναπηρική αλληλεγγύη, αλληλεξάρτηση, συλλογική πρόσβαση και συλλογική απελευθέρωση. Το πλαίσιο αυτό συνδέεται ουσιαστικά με τις αρχές της κοινωνικής οικολογίας, ιδιαίτερα με την κριτική της ιεραρχίας και της κυριαρχίας, την αλληλοβοήθεια και την οικολογική βιωσιμότητα.

Ως προς τις πτυχές της κοινωνικής οικολογίας στις οποίες εστιάζει η εργασία μου, τόνισα κυρίως ότι οι επιπτώσεις του καπιταλισμού καταστρέφουν την οικολογική ισορροπία του πλανήτη, παραπέμποντας στο άρθρο του Brian Tokar, «Κινήματα για Κλιματική Δράση: Προς την Ουτοπία ή την Αποκάλυψη;», που δημοσιεύτηκε στο Ινστιτούτο Αναρχικών Σπουδών. Παρέθεσα επίσης το κείμενο του Murray Bookchin «Τι είναι η Κοινωνική Οικολογία», από το βιβλίο *Κοινωνική Οικολογία και Κομμουναλισμός*, όπου αναλύεται η ανάγκη να αντιμετωπιστούν από κοινού οι οικολογικές και κοινωνικές κρίσεις, αν επιδιώκουμε έναν πιο δίκαιο και βιώσιμο κόσμο. Ο Bookchin υποστηρίζει ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν πρέπει να οργανώνονται γύρω από τον ανταγωνισμό, όπως συμβαίνει στον καπιταλισμό, αλλά γύρω από την αλληλοβοήθεια, δηλαδή γύρω από την ανθρώπινη αξία της υποστήριξης και της αλληλεξάρτησης μέσα στην κοινότητα.

Η κοινωνική οικολογία και η αναπηρική δικαιοσύνη τέμνονται σε πολλά σημεία. Η κοινωνικοοικολογική αξία της αλληλοβοήθειας βρίσκεται πολύ κοντά στην αρχή της αλληλεξάρτησης, η οποία αποτελεί κεντρική αρχή της αναπηρικής δικαιοσύνης. Η αρχή αυτή αναγνωρίζει ότι όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε και στηριζόμαστε ο ένας στον άλλον για να επιβιώσουμε. Αυτό ισχύει με ιδιαίτερη ένταση για τα άτομα με αναπηρία, καθώς η αλληλεξάρτηση αποτελεί για πολλούς ανθρώπους αναγκαία προϋπόθεση συμμετοχής στην κοινότητα. Τα άτομα με αναπηρία γνωρίζουν ότι η πραγματική ελευθερία δεν προκύπτει από την απομόνωση ή από την επιδίωξη μιας πλήρους αυτάρκειας, αλλά από την ελεύθερη σχέση με ανθρώπους που επενδύουν αμοιβαία στην επιβίωση και την ευημερία ο ένας του άλλου.

Η αναπηρική δικαιοσύνη δηλώνει επίσης: «Βλέπουμε την απελευθέρωση όλων των ζωντανών συστημάτων και της γης ως αναπόσπαστο κομμάτι της απελευθέρωσης των κοινοτήτων μας, καθώς όλοι μοιραζόμαστε έναν πλανήτη» (Berne 2016, 18). Συνδεδεμένη με την αρχή της αλληλεξάρτησης είναι η επίγνωση ότι όλοι αποτελούμε μέρος των ζωντανών οικοσυστημάτων του πλανήτη και ότι έχουμε ευθύνη να προστατεύσουμε αυτή την ισορροπία. Εδώ αναδεικνύεται μια ακόμη βασική αρχή της αναπηρικής δικαιοσύνης που συναντά την κοινωνική οικολογία: η βιωσιμότητα.

Η αναπηρική δικαιοσύνη υποστηρίζει ότι όλα τα άτομα, και ειδικά τα άτομα με αναπηρία, πρέπει να ζουν σε κοινωνίες όπου έχουν την ελευθερία να ρυθμίζουν τον ρυθμό της ζωής τους, χωρίς να πιέζονται να αποδίδουν σύμφωνα με τα καπιταλιστικά πρότυπα παραγωγικότητας. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να μπορούν να ξεκουράζονται κατά τη διάρκεια της εργασίας τους ή, όταν αυτό είναι αναγκαίο για την υγεία τους, να έχουν τη δυνατότητα να σταματούν την εργασία. Ενώ η καπιταλιστική παραγωγή και το κέρδος έχουν τεθεί εδώ και πολύ καιρό πάνω από κάθε άλλη αξία, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι η αδιάκοπη παραγωγή βλάπτει τόσο τα οικοσυστήματα όσο και τα σώματά μας.

Είναι κρίσιμο η κοινωνική οικολογία να ενσωματώσει στη θεωρία και την πράξη της την αναπηρική δικαιοσύνη, όπως και η αναπηρική δικαιοσύνη να αξιοποιήσει τις γνώσεις της κοινωνικής οικολογίας. Οι κοινωνικοί οικολόγοι χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσουν ότι, μέσα στην εντεινόμενη κλιματική κρίση, οι ευάλωτες κοινότητες θα πληγούν περισσότερο, και ανάμεσά τους η κοινότητα των ατόμων με αναπηρία. Αν η κλιματική καταστροφή προκαλέσει κοινωνική κατάρρευση, τα άτομα με αναπηρία θα βρεθούν ανάμεσα στους πιο εκτεθειμένους πληθυσμούς και θα έχουν άμεση ανάγκη από δίκτυα αμοιβαίας βοήθειας.

Για να σταθούν πραγματικά αλληλέγγυοι με την κοινότητα των ατόμων με αναπηρία, οι κοινωνικοί οικολόγοι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις αρχές της αναπηρικής δικαιοσύνης σε κάθε διαδικασία μετάβασης πέρα από τον καπιταλισμό. Οι κοινωνικοί οικολόγοι, όπως και άλλα τμήματα των κοινωνικών κινημάτων, οφείλουν επίσης να συμπεριλάβουν ουσιαστικά τα άτομα με αναπηρία στις οργανωτικές τους στρατηγικές και να κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές ώστε αυτή η συμπερίληψη να μη μένει αφηρημένη διακήρυξη.

Σε βασικό επίπεδο, αυτό σημαίνει μεγαλύτερη προσοχή στις ανάγκες πρόσβασης των ανθρώπων που συμμετέχουν σε μια ομάδα. Η θέση αυτή αντιστοιχεί στην ένατη αρχή της αναπηρικής δικαιοσύνης, τη συλλογική πρόσβαση. Η συλλογική πρόσβαση μπορεί να σημαίνει ότι οι χώροι είναι προσβάσιμοι σε αναπηρικά αμαξίδια, ότι υπάρχει χώρος χωρίς έντονες οσμές για ανθρώπους με αλλεργίες ή ευαισθησίες σε αρώματα, ή ότι διατίθεται διερμηνέας νοηματικής γλώσσας για κωφούς και βαρήκοους συμμετέχοντες. Μπορεί επίσης να σημαίνει κάτι τόσο απλό όσο το να δίνεται χρόνος σε ένα άτομο με σύνθετες επικοινωνιακές ανάγκες να συνθέσει αυτό που θέλει να πει στη συσκευή παραγωγής ομιλίας του. Η κάλυψη των αναγκών πρόσβασης κάνει τις συλλογικότητές μας πιο ανοιχτές και πιο ικανές να συμπεριλάβουν μια ευρύτερη κοινότητα ανθρώπων, μέσα στην οποία βρίσκονται και τα άτομα με αναπηρία.

Η κοινωνική οικολογία πρέπει επίσης να λάβει υπόψη τη διάχυτη περιθωριοποίηση που βιώνουν τα άτομα με αναπηρία στην κυρίαρχη κοινωνία. Η περιθωριοποίηση αυτή συνδέεται με τον ικανισμό (ableism), δηλαδή με ένα σύνολο κοινωνικών αντιλήψεων, θεσμών και πρακτικών που αντιμετωπίζουν το «ικανό» σώμα και τον «ικανό» νου ως αυτονόητο πρότυπο κανονικότητας. Όσοι δεν ανταποκρίνονται σε αυτό το πρότυπο συχνά θεωρούνται ανεπαρκείς, εξαρτημένοι ή λιγότερο άξιοι συμμετοχής στην κοινωνική ζωή.

Παρότι ο ικανισμός έχει βαθιές ιστορικές ρίζες, η άνοδος του καπιταλισμού του έδωσε μια νέα μορφή. Τα άτομα με αναπηρία άρχισαν να αντιμετωπίζονται όλο και περισσότερο μέσα από το κριτήριο της οικονομικής παραγωγικότητας. Επειδή θεωρήθηκαν λιγότερο παραγωγικά από τον υπόλοιπο πληθυσμό, περιθωριοποιήθηκαν, αποκλείστηκαν και συχνά ιδρυματοποιήθηκαν μαζικά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τον δέκατο ένατο και τις αρχές του εικοστού αιώνα, αυτός ο αποκλεισμός πήρε και νομική μορφή. Πολλές αμερικανικές πόλεις ψήφισαν νόμους γνωστούς ως «νόμους περί ασχήμιας» (ugly laws), οι οποίοι απαγόρευαν σε ορισμένα άτομα με αναπηρία ή εμφανείς σωματικές διαφορές να εμφανίζονται δημόσια.

Αυτή η ιστορία έχει επηρεάσει βαθιά τον πολιτισμό μας. Τα ζητήματα της αναπηρίας γίνονται συχνά αόρατα και παραμελούνται, ακόμη και μέσα στην αριστερή πολιτική. Συνήθως αντιμετωπίζονται ως εξατομικευμένα ιατρικά ζητήματα και όχι ως ζητήματα με ευρύτερη πολιτική σημασία. Μέχρι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, πολλά άτομα με σημαντικές αναπηρίες ζούσαν απομονωμένα σε ιδρύματα, απουσίαζαν από τη δημόσια σφαίρα και, επομένως, αποκλείονταν και από τις δυνατότητες πολιτικής οργάνωσης μέσα στην Αριστερά.

Για τον λόγο αυτό, οι κοινωνικοί οικολόγοι έχουν σήμερα μια πραγματική ευκαιρία να οργανωθούν μαζί με ακτιβιστές με αναπηρία γύρω από κοινούς στόχους. Υπάρχει ένα μέρος του πληθυσμού των ατόμων με αναπηρία του οποίου οι βλάβες έχουν προκληθεί ή επιδεινωθεί από την καταστροφή του βιωμένου περιβάλλοντος. Αυτό δημιουργεί ένα σαφές σημείο σύνδεσης ανάμεσα στην κοινωνική οικολογία και τον ακτιβισμό για την αναπηρική δικαιοσύνη. Τα δύο κινήματα μοιράζονται επίσης τον στόχο μιας κοινωνίας ισότιμης, οικολογικά βιώσιμης και προσβάσιμης.

Θέλω επίσης να επισημάνω μια ακόμη συνέπεια του διάχυτου ικανισμού της κυρίαρχης κοινωνίας. Τα άτομα με αναπηρία, ιδίως εκείνα με σημαντικές αναπηρίες, συχνά απομονώνονται από τις κοινότητές τους εξαιτίας σωματικών, γνωστικών ή ψυχολογικών διαφορών. Αυτή η απομόνωση, πέρα από τη συναισθηματική και ψυχολογική πίεση που προκαλεί, τα καθιστά πιο ευάλωτα σε κακοποίηση από μέλη της οικογένειας, φροντιστές, αλλά και από το αναπτυσσόμενο φασιστικό κίνημα. Η ιστορία δείχνει ότι οι φασίστες στοχεύουν συχνά τους πιο ευάλωτους ως τα πρώτα θύματα βίας και διώξεων. Γι’ αυτό η κοινότητα της κοινωνικής οικολογίας, όπως και άλλες αριστερές κοινότητες, έχει ευθύνη να σταθεί αλληλέγγυα με την κοινότητα των ατόμων με αναπηρία, ώστε να μη βρεθεί εκτεθειμένη απέναντι στη σημερινή άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού.

Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους λόγους για τους οποίους η κοινωνική οικολογία και τα άλλα κοινωνικά κινήματα χρειάζεται να ενσωματώσουν την αναπηρική δικαιοσύνη στην οργανωτική τους πρακτική. Η οικοδόμηση μιας βιώσιμης, ισότιμης και προσβάσιμης κοινωνίας προϋποθέτει συνεργασία, αλληλεξάρτηση και συλλογική ευθύνη. Υπάρχουν πολλοί ακτιβιστές με αναπηρία που είναι έτοιμοι να συμβάλουν σε αυτή την προσπάθεια και να βοηθήσουν άλλα κινήματα να κινηθούν προς αυτούς τους κοινούς στόχους.

The post Κοινωνική οικολογία και αναπηρική δικαιοσύνη: Δημιουργώντας μια νέα κοινωνία first appeared on Aυτολεξεί.

Οι ακαδημαϊκοί που το επιμελήθηκαν (Γιώτα Καραγιάννη και Θανάσης Κουτσοκλένης) δεν είναι άγνωστοι στο ακτιβιστικό αναπηρικό κίνημα. Με σταθερότητα, συνέπεια και συνυπευθυνότητα αποτελούν τη συγκολλητική ουσία που ενώνει την ακαδημαϊκή κοινότητα του πεδίου με τους «οργανικούς διανοούμενους» της καθημερινότητας, με τις ανάπηρες ακτιβίστριες και τους ανάπηρους ακτιβιστές.

(Κάντε refresh σε περίπτωση που δεν εμφανιστεί το αρχείο με την πρώτη φορά)

#Σαν_σήμερα

The post «Σπουδές για την Αναπηρία και Παιδαγωγική της Ένταξης» (βιβλίο, διαθέσιμο PDF) first appeared on Aυτολεξεί.

Ενώνουμε δυνάμεις απέναντι στη βαρβαρότητα των ιδρυμάτων και αξιώνουμε: «Αποϊδρυματοποίηση ΤΩΡΑ»!

Θα παρακολουθήσουμε την ταινία μικρού μήκους «Έχω κάτι να πω» που συνδημιουργήθηκε από την ομάδα της Tandem και τον Κωνσταντίνο Τούντα (σκηνοθεσία/μοντάζ).

Η ταινία ακολουθεί τέσσερα νεαρά ενήλικα ανάπηρα άτομα που έχουν μεγαλώσει σε κρατικό ίδρυμα και τα οποία μοιράζονται στιγμές από την καθημερινότητά τους, τις αγωνίες τους αλλά κυρίως τα όνειρα και τις επιθυμίες που έχουν για το μέλλον τους. Η ταινία έχει διάρκεια 33 λεπτά και θα προβληθεί παρουσία των πρωταγωνιστ(ρι)ών.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «Ιδρύματα: Μύθοι και αλήθειες» όπου θα συμμετέχουν οι:

〉 Θεώνη Κουφονικολάκου, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού,

〉 Γιώργος Νικολαΐδης, Ψυχίατρος και επικεφαλής της Δ/νσης Ψυχικής Υγείας και Κοιν. Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού,

〉 Βασίλης Ιωακειμίδης, Καθηγητής Κοινωνικής Εργασίας στο Πα.Δ.Α.,

〉 Ευαγγελία Αλεξίου, Tandem – Κοινωνική Επιστήμονας,

〉 Αντώνης Ρέλλας, Σκηνοθέτης – Ανάπηρος Ακτιβιστής.

Τη συζήτηση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου.

Στο τέλος θα προβληθεί απόσπασμα από το εν εξελίξει ντοκιμαντέρ του Αντώνη Ρέλλα, «Από το Άσυλο στην Κοινωνία».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με ταυτόχρονη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, ενώ ο χώρος διεξαγωγής είναι φιλικός και προσβάσιμος για ανάπηρα άτομα.

Είσοδος ελεύθερη

Σας προσκαλούμε για να ενώσουμε τις φωνές και τις δυνάμεις μας, ώστε να αξιώσουμε από κοινού το οριστικό τέλος της ιδρυματικής «φροντίδας» για τα ανάπηρα, και μη, άτομα στην Ελλάδα.

Αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη για ΟΛΕΣ, ΟΛΟΥΣ και ΟΛΑ!

The post Εκδήλωση απέναντι στη βαρβαρότητα των ιδρυμάτων: «Αποϊδρυματοποίηση ΤΩΡΑ!» first appeared on Aυτολεξεί.

Η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Ρεθύμνου ΔΕΝ δικαιώνει τον συνανάπηρο μας Γιάννη, ο οποίος βασανίστηκε και κακοποιήθηκε σεξουαλικά, με θύτες το στενό οικογενειακό του περιβάλλον στο χωριό Γλώσσα Πλατανιά, στην Κρήτη.

Η τοπική πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία έκανε το «χρέος της».

Διασφάλισε – χρησιμοποιώντας κάθε μέσο – ότι για έναν κατάφορα αδικημένο άνθρωπο με νοητική βλάβη ΔΕΝ θα καταστρέψει τα ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας.

Από τις 6 Δεκεμβρίου, που ξεκίνησε το δικαστήριο στο ΜΟΔ Ρεθύμνου, βρέθηκαν στο πλευρό του Γιάννη φορείς και συλλογικότητες για να υπερασπιστούν το αυτονόητο.

Τους ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.

Όσα ο Γιαννης βίωσε μια ολάκερη ζωή δεν είναι κανονικότητα.

ΔΕΝ υπάρχουν δικαιολογίες για τις συνθήκες διαβίωσης του και τον εξαναγκασμό του να «ζει» σε αποθήκες, στάβλους ή στην ύπαιθρο.

ΔΕΝ αντισταθμίζεται η συνεισφορά στον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού και τα τραπεζώματα των κατηγορουμένων με τους ομαδικούς βιασμούς στον κοινωνικά ευάλωτο Γιάννη.

ΔΕΝ μπορεί οι συνήγοροι των κατηγορουμένων να αξιώνουν ελαφρυντικά λόγο πρότερου έντιμου βίου όταν στη δίκη είχε αναγνωστεί το ογκωδέστατο κατηγορητήριο που έφτανε για να λυγίσει κάθε άνθρωπος.

Άνθρωπος όμως!

ΔΕΝ μπορεί η ελληνική δικαιοσύνη να κρίνει τον Γιάννη ακατάλληλο ως φορέα της αλήθειας του επειδή είναι ανάπηρος.

ΔΕΝ μπορεί να πανηγυρίζουν οι ιερείς με τους συγγενείς τους επειδή τελικά ο ανάπηρος Γιαννης μπορεί να πέσει θύμα βιασμών και ΔΕΝ θα γίνει πιστευτός.

ΟΡΓΗ και ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ για τον διάχυτο ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΣΜΟ και την ΕΞΙΔΑΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ σας.

Συγνώμη Γιάννη, ΕΜΕΙΣ οι συνανάπηροι σου, ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ.

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ – Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

Ήταν «θέλημα Θεού» να βιάζουν τον Γιάννη τόσα χρόνια; – Παρέμβαση στη Μητρόπολη Χανίων

Παρέμβαση στο Ρέθυμνο για τη δίκη μιας φρικτής κτηνωδίας – Δικαιοσύνη για τον Γιάννη!

The post Ανακοίνωση της “Μηδενική Ανοχή” για την υπόθεση του Γιάννη first appeared on Aυτολεξεί.

Στη χώρα μας, η πολιτική ηγεσία σε συνεργασία με την επιτροπή των ειδικών του υπουργείου Υγείας επέλεξαν, από την αρχή της επιδημικής κρίσης, να ενημερώνουν σχετικά με τους θανάτους από τη λοίμωξη COVID-19 αναφερόμενοι συνήθως σε δυο χαρακτηριστικά: στην ηλικία και στα «υποκείμενα νοσήματα». Καμία απολύτως αναφορά δεν γίνεται στα ανάπηρα άτομα!

Αντίθετα, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνωρίζουν ότι η ευαλωτότητα των αναπήρων στη λοίμωξη COVID-19 σε συνδυασμό με τα εμπόδια που αντιμετωπίζει ήδη ο συγκεκριμένος πληθυσμός πολύ πριν την πανδημία, δύνανται να συντελέσουν σε αύξηση των διακρίσεων. Μάλιστα τον Μάρτιο του 2019, η Lindsay Lee, τεχνική διευθύντρια του Π.Ο.Υ., ανέφερε ότι «Πολλά ανάπηρα άτομα αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εφαρμογή βασικών μέτρων υγιεινής, ενώ άλλα δεν είναι σε θέση να ασκούν κοινωνική αποστασιοποίηση επειδή εξαρτώνται από την φροντίδα τρίτων ή άλλη υποστήριξη».

Την ίδια χρονική περίοδο η Catalina Devandas Aguilar, δικηγόρος και εισηγήτρια των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των αναπήρων, δήλωσε ότι «Έχουν γίνει ελάχιστες ενέργειες για να παρέχεται στα ανάπηρα άτομα η καθοδήγηση και υποστήριξη που απαιτείται για την προστασία τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας της COVID-19, παρόλο που πολλοί/ες από αυτούς/ες αποτελούν μέρος της ομάδας υψηλού κινδύνου».

Τεράστια αναστάτωση προκλήθηκε διεθνώς στα αναπηρικά κινήματα όταν οι «κατευθυντήριες γραμμές» σε ΗΠΑ και σε πολλές χώρες της Ευρώπης εξουσιοδοτούσαν το ιατρικό προσωπικό ώστε να αποκλείει τους ανάπηρους/-ες από τη φροντίδα σε περίπτωση που νοσήσουν. Πρόκειται για μια βάρβαρη πρακτική μιας άλλης εποχής την οποία πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω, και όπως είναι ευνόητο, ακολούθησε πλήθος καταγγελιών για αυτή την περαιτέρω συρρίκνωση των θεμελιωδών δικαιωμάτων της πολυπληθούς ομάδας των αναπήρων.

Στις 5/11/2020, στη συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, με τη συμμετοχή του καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα, γίναμε μάρτυρες σε ένα μάθημα περί βιοηθικής από τον επικεφαλής της ομάδας για την αντιμετώπιση της επιδημίας του κορωνοϊού στη χώρα.

Έγιναν εκτεταμένες αναφορές στην «ποιοτική μετάβαση προς τον θάνατο», «στην καθημερινή πρακτική για ανθρώπους με πολλαπλά προβλήματα υγείας», σε «παρατεταμένη διαδικασία θανάτου», στο ότι «οι ίδιες οι οικογένειες επιλέγουν συνειδητά σε συνεννόηση με τους γιατρούς να μην διασωληνώνουν τους αγαπημένους τους» και όπως είναι φυσικό, τέτοιες επίμονες αναφορές μάς προκαλούν εύλογα αναστάτωση και ανασφάλεια.

Ζούμε σε μια χώρα που ΔΕΝ έλαβε τα απαραίτητα μέτρα για τις δικές μας ζωές. Ζούμε σε μια χώρα που ΔΕΝ βρίσκουμε στατιστικά στοιχεία διαθέσιμα για τους θανάτους από την COVID-19 που να αφορούν σε ανάπηρα άτομα και σε άτομα με χρόνιες βλάβες. Αντίθετα, η Αγγλία και η Ουαλία μέσω της επίσημης στατιστικής υπηρεσίας τους μας ενημερώνουν ότι, για την περίοδο από 2 Μαρτίου έως 14 Ιουλίου 2020, σχεδόν 6 στους 10 (59,5% ή 27.534 από 46.314) συνολικά θανάτους από την COVID-19 ήταν ανάπηρα άτομα.

Ωστόσο, μας ενημερώνουν ότι τα ανάπηρα άτομα αποτελούν περίπου το 16% του πληθυσμού, σύμφωνα με τη μελέτη που ξεκίνησε από τις 2 Μαρτίου, και ότι οι θάνατοι προσδιορίστηκαν χρησιμοποιώντας τη Διεθνή Ταξινόμηση των Νόσων, 10η αναθεώρηση (ICD-10).

Αντιλαμβανόμαστε, δηλαδή, το τεράστιο αναλογικά ποσοστό των αναπήρων σε αυτή τη μάχη και την αναγκαιότητα να ληφθούν αμέσως μέτρα για την προστασία των αναπήρων και τη μεθοδευμένη στήριξή τους από το σύστημα υγείας.

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο επικεφαλής λοιμωξιολόγος Σωτήρης Τσιόδρας αναφέρεται ξεκάθαρα στο «πρόβλημα» πολύ πριν την πανδημία. Ωσάν να ήταν κάτι το φυσικό, μας εξηγεί ότι «…στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας στη χώρα μας και κατά την περίοδο της εποχικής γρίπης έχουμε αυτό το πρόβλημα…» και λίγο παρακάτω αναφέρει «γίνεται η επιλογή στην καθημερινή πράξη, στις κλινικές, στα νοσοκομεία μας…»

Το εξοργιστικό στη ρητορική αυτή είναι ότι αντί να υπογραμμιστούν οι ελλείψεις του υγειονομικού μας συστήματος, επιχειρήθηκε μια λείανση της όλης κατάστασης και των επακόλουθων διακρίσεων και των συνεπειών τους που επικρατούν στο σύστημα υγείας μας.

Είναι τρομακτικό ότι τα κριτήρια πρόσβασης στην ιατρική περίθαλψη στηρίζονται στην ιδέα ότι κάποιες ζωές είναι ανάξιες για ζωή. Κάποιοι ίσως να το αποκαλούσαν και «ξέπλυμα».

Ωστόσο, δεν θα κάνουμε μαθήματα βιοηθικής στον έγκριτο επιστήμονα εμείς οι ανάπηροι πολίτες. Θα θυμίσουμε όμως στην κυβέρνηση ότι ο Διεθνής Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας επηρεάστηκε από τη δίκη της Νυρεμβέργης και ότι η συγκατάθεση του υποκειμένου αποτελεί θεμέλιο λίθο της βιοηθικής.

Καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της αναφορικά με την ανεπάρκεια σε ΜΕΘ και την αδιανόητη και αντισυνταγματική επιλογή των ασθενών.

Η αορατότητα της πολυπληθούς κοινωνικής ομάδας των αναπήρων οδηγεί σε κοινωνικό δαρβινισμό και ευγονική. Οι ιατροκεντρικές και συχνά πλήρως υποκειμενικές υποθέσεις περί της ποιότητας ζωής των αναπήρων, οι οδηγίες που θεωρούν δεδομένο ότι οι ανάπηροι και οι χρόνιοι ασθενείς δεν θα ζήσουν έτσι κι αλλιώς πολύ, οδηγούν σε μαύρη και σκοτεινή θανατοπολιτική.

Οι ζωές των αναπήρων, όπως ΟΛΩΝ των ανθρώπων, ΜΕΤΡΑΝΕ.

The post Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων «Μηδενική Ανοχή»: Η (αν)επάρκεια στις ΜΕΘ & η επιλογή των ασθενών first appeared on Aυτολεξεί.