Οι εκβιασμοί για τη δημόσια περιουσία δεν περνούν.

Το Χαλικάκι ανήκει στους Ηλιουπολίτες άνευ όρων.

Στις 4 Ιουνίου, ο δήμαρχος Στάθης Ψυρρόπουλος ανακοίνωσε, στο πλαίσιο πολιτιστικής εκδήλωσης και πιάνοντας εξ απήνης πολίτες και αιρετούς, ότι ο Δήμος Ηλιούπολης πρόκειται να έρθει σε συμφωνία με την ΕΤΑΔ (Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου) για να νοικιάσει το Πάρκο Χαλικάκι για 30 χρόνια, έναντι συμβολικού μισθώματος.

Για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων για την άνευ όρων απόδοση της δημόσιας περιουσίας στους κατοίκους, ο Δήμος εμφανίζεται να αποδέχεται ότι η μεγαλύτερη έκταση κοινωφελούς χρήσης στην επικράτειά του δεν του ανήκει, γη που οι Ηλιουπολίτες χρησιμοποιούν ήδη εδώ και χρόνια. Κατ’ επέκταση αυτομάτως παραιτείται και από τη διεκδίκηση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας στην πόλη (περίπου 150 ακίνητα και εκτάσεις).

Δεν πιστεύουμε ούτε στο ελάχιστο ότι η προάσπιση της δημόσιας περιουσίας αποτελεί πραγματική προτεραιότητα της δημοτικής αρχής, τη στιγμή που μέχρι σήμερα δεν έχει αναλάβει καμία ουσιαστική πρωτοβουλία για την κατοχύρωσή της. Ούτε πιστεύουμε ότι είχε ποτέ πραγματική πρόθεση για διάλογο τη στιγμή που με συστηματικές μεθοδεύσεις έχει κρατήσει την τοπική κοινωνία στο σκοτάδι και απαξιώνει ξανά και ξανά τους πολίτες παρουσιάζοντας τελεσίγραφα.

Η συμφωνία που αποδέχτηκε εν κρυπτώ η παράταξη Ψυρρόπουλου αλλά και ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ συμφωνία εμπορευματοποιεί το Χαλικάκι από μέρος του Υπερταμείου όχι μόνο δεν διασφαλίζει τη δημόσια περιουσία, αλλά την εντάσσει σε ένα πλαίσιο διαχείρισης και εκμετάλλευσης με σκοπό το κέρδος, κάτι που απέχει από το αίτημα για ελεύθερους, κοινόχρηστους χώρους στην υπηρεσία των κατοίκων. Την ίδια στιγμή η δημοτική αρχή λειτουργεί σαφέστατα πλέον ως φερέφωνο εργολαβικών και πολιτικών συμφερόντων, επαναλαμβάνοντας τον εκβιασμό της ΕΤΑΔ και της κυβέρνησης για αβέβαιο μέλλον της δημόσιας περιουσίας στην πόλη και τον εκβιασμό της Περιφέρειας για χρηματοδότηση με 5 εκατομμύρια ευρώ μόνο αν αποποιηθεί ο Δήμος τα δικαιώματά του.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Από εδώ και πέρα έχουμε ένα διπλό χρέος:

Πρώτον να υπερασπιστούμε τη δημόσια περιουσία στο σύνολό της με αιχμή το Χαλικάκι και δεύτερον να επανεφεύρουμε τη δημοκρατία, μέσω της συμμετοχής της κοινωνίας στις αποφάσεις. Η δημοτική αρχή του 12% που μίλησε εξ ονόματος όλης της πόλης με πραξικοπηματικές μεθοδεύσεις είναι πλέον ανεπιθύμητη στην Ηλιούπολη.

Η πρότερη εμπειρία έχει δείξει ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις, κανένα κέντρο εξουσίας δεν μεταπείστηκε απλά από διαμαρτυρίες, οι οποίες φυσικά πρέπει να εκφραστούν και να συνεχιστούν με τη μέγιστη μαζικότητα. Ειδικότερα στην περίπτωση της αλαζονικής διοίκησης Ψυρρόπουλου, κάτι τέτοιο καθίσταται αδύνατο.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αυτή η δυσοίωνη εξέλιξη, δίνει την ευκαιρία στην τοπική κοινωνία να αναλάβει η ίδια τη διαχείριση, τη διαμόρφωση και την υπεράσπιση του πάρκου και του συνόλου της δημόσιας γης στην πόλη. Οι προηγούμενες γενιές κατοίκων, ξέρουν πολύ καλά να υπερασπίζονται την έκταση καθώς με τα ίδια τους τα χέρια το φύτεψαν και με τα σώματά τους έσωσαν το πάρκο από τους τσιφλικάδες και τους εργολάβους.

Σήμερα, καλούμαστε να υπερασπιστούμε τη γη μας από τα κοράκια του Υπερταμείου και από τους “βιοκλιματικούς” εργολάβους του Ψυρρόπουλου.

Απέναντι στα κλειστά Δημοτικά Συμβούλια που διαμορφώνονται από τις παραμορφωτικές μαγείες του εκλογικού νόμου και τις τεχνητές πλειοψηφίες, είναι ανάγκη όσο ποτέ να προτάξουμε τη συμμετοχική δημοκρατία. Απέναντι στους εργολάβους και στις αναθέσεις σε μελετητικά γραφεία, να δημιουργήσουμε όλες εκείνες τις συνθήκες και τα εργαλεία ώστε να διαμορφώσει η ίδια η γειτονιά και η «Πόλις» το πάρκο, να το διαχειριστεί και να το υπερασπιστεί στην πράξη!

Καμία απόφαση για εμάς χωρίς εμάς.

Κάτω τα χέρια από τη δημόσια περιουσία.

Δεν θα αφήσουμε κανένα Υπερταμείο να νοικιάζει και να ξεπουλάει τη γη μας.

The post Το Χαλικάκι ανήκει στους κατοίκους της Ηλιούπολης άνευ όρων – Διαχείριση του πάρκου από την κοινωνία first appeared on Aυτολεξεί.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΙΚΗΣΕ – Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Τους τελευταίους 5 μήνες εξελίσσεται ένας υπεράνθρωπος αγώνας ζωής και θανάτου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ενάντια στην εκκένωση, τον εκτοπισμό και τη διάλυση του μεγαλύτερου αυτοοργανωμένου εγχειρήματος κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά. Απέναντί τους ένα κοινωνιοκτόνο καθεστώς και ο περιφερειάρχης Ν. Χαρδαλιάς, τα σχέδια εξευγενισμού και η πολιτική της καταστολής των κινημάτων και των ζωντανών ανθρώπων.

Στην αιχμή αυτού του αγώνα έχουν σταθεί πρώτοι εθελοντικά ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής (απεργός πείνας από 5/2/2026) και η συντρόφισσα Suzon Doppagne (απεργός πείνας από 1/5/2026).

Είναι ένας αγώνας που νίκησε εξαρχής, γιατί ο μόνος χαμένος αγώνας είναι εκείνος που δεν δόθηκε ποτέ. Είναι ένας αγώνας δίκαιος, ανιδιοτελής και συλλογικός, όχι μόνο για τους 400 και πλέον κατοίκους των Προσφυγικών, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία. Για όλους και όλες μας.

Για το δικαίωμα στη στέγη, τη ζωή, την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα των ανθρώπων να οργανώνονται, να αυτοοργανώνονται, να ορίζουν τις ζωές τους σε σκοτεινούς καιρούς.

Είναι επίσης ένας αγώνας που ξεκινώντας από τη βάση απλώθηκε παντού, στην Ελλάδα και διεθνώς, μέσα στην κοινωνία, στα κινήματα, στους απλούς ανθρώπους, ακόμη και μέσα στους θεσμικούς φορείς και τις κομματικές παρατάξεις. Είναι ένας νικηφόρος αγώνας, όχι στενά πολιτικός αλλά βαθιά κοινωνικός, που με την ανοιχτότητα και τη συμπερίληψη που προώθησε, κατάφερε να συστεγάσει πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, δίνοντας τη δυνατότητα συγκρότησης ενός κινήματος, που έδωσε παράδειγμα για το πώς χτίζονται νικηφόροι αγώνες και συγκροτούνται κοινωνικά μέτωπα αντίστασης σε περιόδους ύφεσης, ξηρασίας και γενικευμένου κατακερματισμού, παρά φυσικά τα λάθη και τις αδυναμίες του.

Χθες, ο Δήμος Αθηναίων εξέδωσε το δεύτερο ψήφισμα του, το οποίο αφενός έρχεται ως ταφόπλακα στο πλάνο Χαρδαλιά που έχει καταρρεύσει ήδη από κάθε άποψη -τεχνική, πολιτική, οικονομική και αφετέρου καλύπτει κατά το μεγαλύτερο μέρος τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά μας- στη βάση των δυνατοτήτων του:

1. Κάλεσε την Περιφέρεια Αττικής να διακόψει την υλοποίηση της απόφασης ανάπλασης των Προσφυγικών και παράλληλα την Κοινότητα των Προσφυγικών να αναστείλει την απεργίας πείνας.

2. Αναγνώρισε την Κοινότητα των Προσφυγικών, αφενός ως αυθύπαρκτη οντότητα και ως συλλογικό κοινωνικό υποκείμενο και, αφετέρου, ως ισότιμο συνομιλητή με αποφασιστικό ρόλο σε οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια αποκατάστασης των Προσφυγικών.

3. Αποδέχτηκε ότι όλοι οι κάτοικοι των Προσφυγικών θα παραμείνουν στα σπίτια τους και ακόμη και σε περίπτωση εργασιών αποκατάστασης θα μετακινηθούν εντός της γειτονιάς, αποδεχόμενος έτσι και την τμηματική αποκατάσταση των κτηρίων που προτείνουμε.

4. Τόνισε το κομμάτι των αρμοδιοτήτων του Δήμου (καθώς έχει ξεκάθαρες εξουσίες και αρμοδιότητες, τόσο σε επίπεδο απαιτούμενων αδειών σε διάφορα στάδια της αποκατάστασης των κτηρίων, όσο και σε αυτό της κοινωνικής κατοικίας) ως διασφάλιση ότι δεν θα συνδράμει και δεν θα χορηγήσει τα απαιτούμενα, παρεμποδίζοντας κάθε ενέργεια της Περιφέρειας που θα παρεκκλίνει από το παραπάνω ορισμένο πλαίσιο.

Ως προς την ψήφο αποχής εκ μέρους της Ανατρεπτικής Συμμαχίας και της Λαϊκής Συσπείρωσης, σεβόμαστε πλήρως τη στάση τους στη βάση των προβληματισμών και διαφωνιών που κατέθεσαν. Εξάλλου, έχουμε κι εμείς ανάγκη να εκφράσουμε τη διαφωνία μας στον οποιοδήποτε συσχετισμό της αξίας της ανθρώπινης ζωής και ενός βαμμένου τοίχου. Ιδιαίτερα όταν η ζωή αυτή έχει αφεθεί από τη θεσμική αναλγησία και τα οικονομικά συμφέροντα να λιώνει σαν το κερί για 140 μέρες και η τύχη της να κρέμεται από μια κλωστή.

Επίσης, έχουμε την ανάγκη να δηλώσουμε ότι διατηρούμε τις αμφιβολίες μας ως προς την υλοποίηση των δεσμεύσεων που αναλαμβάνουν οι θεσμοί, όπως αποδεικνύουν τόσες και τόσες περιπτώσεις με τελευταία του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι, πατέρα του δολοφονημένου στα Τέμπη Ντένις, που περιμένει ακόμη την υλοποίηση της υπόσχεσης της εκταφής του παιδιού του από την κυβέρνηση. Καλή τη πίστη, αναμένουμε οι δεσμεύσεις αυτές να πραγματοποιηθούν και καλούμε τον κόσμο της αλληλεγγύης να παραμείνει σε εγρήγορση.

Σήμερα, μετά το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης και την πολυεπίπεδη αναγνώριση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Περιφέρεια Αττικής βρίσκονται πλέον μόνοι απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία. Τίποτα δεν τους έχει μείνει να αντιτάξουν ενάντια στην Κοινότητα, παρά μόνο το όπλο της ωμής βίας. Είμαστε εδώ για να τη συν-αντιμετωπίσουμε, όπως κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια σκληρής καταστολής, εκ μέρους των πιο αντιδραστικών πολιτικών κέντρων.

Στη βάση των παραπάνω, ως Κοινότητα, χθες Τετάρτη 24/6, συζητήσαμε μαζί με τους απεργούς πείνας Αρίστο και Σουζόν και συλλογικά αποφασίσαμε την αναστολή της απεργίας πείνας και την παράλληλη συνέχιση του αγώνα με άλλα μέσα, μέχρι την τελική δικαίωση.

Η μέχρι στιγμής θετική έκβαση του αγώνα και η ικανοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αιτημάτων μας, μας δίνει τη δυνατότητα η απεργία πείνας να λήξει νικηφόρα και έτσι να μη ρισκάρουμε να χάσουμε δύο άξιους ανθρώπους για εμάς και για ολόκληρη την κοινωνία, αλλά και να μην επιβαρύνουμε με θανάτους ένα κίνημα και ένα κόσμο που είτε δεν είναι εξοικειωμένος στους αυτοθυσιαστικούς αγώνες είτε θεωρεί ότι ο αγώνας αυτός είναι ήδη νικηφόρος.

Τέλος, αν πράγματι ο πραγματικός σκοπός του Περιφερειάρχη Νίκου Χαρδαλιά ήταν εξαρχής η αποκατάσταση και συντήρηση των κτηρίων και της ιστορικότητάς τους, παραμένουμε ανοιχτοί σε διάλογο προς εξεύρεση κοινών συναινέσεων, στη βάση της παραμονής όλων των κατοίκων των Προσφυγικών και της αναγνώρισης της υπάρχουσας αυτοοργανωμένης Κοινότητας.

Γιατί οι λύσεις στα προβλήματα των καιρών μας δίνονται μαζί με την κοινωνία και όχι ενάντιά της. Σε αντίθεση με τα σχέδια ρεβανσισμού, εχθρότητας και πολιτικής εξόντωσης από μεριάς κράτους, Περιφέρειας και κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο αγώνας αυτός είναι ένας αγώνας υπεράσπισης της ζωής και της αξιοπρέπειας και η κατάθεση ενός άλλου παραδείγματος στις κοινωνίες μας και τους ανθρώπους.

Κλείνοντας, οφείλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον καθένα και την καθεμιά, άγνωστοι και άγνωστες οι περισσότεροι-ες σε εμάς, που στέκονται από το δικό τους μετερίζι δίπλα μας στον δίκαιο και όμορφο αυτό αγώνα. Στεκόμαστε με ευθύνη απέναντι στα όποια λάθη μας και θα τα απολογίσουμε με όσους και όσες το θελήσουν.

Καλούμε, τέλος, σε επαγρύπνηση για την κρισιμότητα της κατάστασης της υγείας του Αριστοτέλη Χαντζή, καθώς και για την περίπτωση εκδικητικότητας από την πλευρά του κράτους και της κυβέρνησης, ενάντια στους απεργούς και συνολικά την Κοινότητά μας, όπως και για τη συνέχιση του πολεμικού σχεδιασμού κυβέρνησης και Περιφέρειας εναντίον των Προσφυγικών.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ – ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ – ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

25 Ιουνίου 2026,
Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

The post Η ανακοίνωση των Προσφυγικών για τη λήξη της απεργίας πείνας: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΙΚΗΣΕ – Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! first appeared on Aυτολεξεί.

Ο +οικισμος, καλλιτεχνική πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2019 με βάση τον προσφυγικό Συνοικισμό Χαλανδρίου, στέκεται αλληλέγγυος στον αγώνα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, αναγνωρίζοντας τη σημασία τους ως τόπου μνήμης και ως (αντι)παραδείγματος κοινωνικής συμβίωσης που βασίζεται στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, προτείνοντας έναν διαφορετικό τρόπο αυτοοργάνωσης της καθημερινής ζωής και της κατοίκησης. Ο +οικισμoς είναι μια ομάδα εικαστικής παρέμβασης στο Χαλάνδρι που με τη συνεργασία καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και θεωρητικών δημιουργεί από το 2019 ένα ζωντανό πεδίο παρεμβάσεων και δράσεων γύρω από τη μνήμη, το αστικό περιβάλλον και τη σχέση μεταξύ τέχνης, πολιτικής και πόλης στις παρυφές του μητροπολιτικού κέντρου.

Ο +οικισμός Χαλανδρίου καταδικάζει απερίφραστα την πρωτοβουλία της Περιφέρειας Αττικής να δημιουργήσει ψηφιακή πλατφόρμα με τίτλο «Πλατφόρμα διαλόγου και καταγραφής στοιχείων διαμενόντων. Κανένας μόνος – Φροντίδα για όλους» (https://frontidaprosf.attica.gov.gr/) η οποία θα είναι διαθέσιμη από τις 22/06/2026 έως και τις 19/07/2026.

Αποκαλυπτικά για τις προθέσεις της Περιφέρειας είναι τα όσα αναφέρονται στην αρχική σελίδα της πλατφόρμας:

«Μέσα από την παρούσα πλατφόρμα ξεκινάμε τη συζήτηση με όσους διαμένουν στα Προσφυγικά της Αθήνας για την ανάληψη πρωτοβουλιών φροντίδας. Η Περιφέρεια Αττικής καλεί όσους διαμένουν στα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους, τα αιτήματά τους και τις επιμέρους σκέψεις τους. Ταυτόχρονα, καλούμε όσους ενδιαφέρονται για το ζήτημα των προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας να διατυπώσουν ελεύθερα τις απόψεις τους μέσα από τη φόρμα που δημιουργήσαμε για το σκοπό αυτό».

Με απλά λόγια, η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι με τη δημιουργία μιας ψηφιακής πλατφόρμας (η οποία θα είναι ανοιχτή για λιγότερο από έναν μήνα μάλιστα!) κάνει το καθήκον της. Υποτίθεται ότι έτσι φροντίζει για «μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση» του ζητήματος. Στην πραγματικότητα, όμως, με αυτόν τον τρόπο αποφεύγει τον ουσιαστικό διάλογο. Αγνοεί επιδεικτικά τα αιτήματα της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών και –το πιο σημαντικό– παραλείπει κάθε αναφορά στην ίδια την ύπαρξη και τον αγώνα της κοινότητας, και ειδικότερα στους απεργούς πείνας Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne. Αποσιωπά επίσης τη δυναμική έκφραση της πολύμορφης αλληλεγγύης και στήριξης στον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Δεν θα σχολιάσουμε τη διευρυνόμενη γενική «πλατφορμοποίηση» της πολιτικής ως στρατηγική επιλογή προώθησης ενός μεταπολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης το οποίο τηρεί τα προσχήματα «δημοκρατικής συμμετοχής» χωρίς αντίκρισμα. Με όρους οικονομίας της εξουσίας, η τακτική αυτή είναι αποτελεσματική. Πρώτα και κύρια απωθεί και αποκρύπτει την κοινωνική σύγκρουση, παρουσιάζοντας μια «ειρηνευμένη» πραγματικότητα όπου οι πολίτες συνδιαλέγονται με το κράτος μέσα από το διαδίκτυο και τις κρατικές ψηφιακές πλατφόρμες.

Πιστεύουμε, ωστόσο, ότι η δημιουργία της συγκεκριμένης πλατφόρμας στην παρούσα συγκυρία μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους:

Πρώτον, είναι αμυντική αντίδραση από τη μεριά του κράτους το οποίο διαπιστώνει ότι το κίνημα αλληλεγγύης στα κατειλημμένα Προσφυγικά και στον αγώνα της κοινότητας φουντώνει και εξαπλώνεται διεθνώς και ότι κάθε αυθαίρετη πράξη όπως η απόπειρα εκκένωσης της γειτονιάς από τους κατοίκους θα εκθέσει την κυβέρνηση. Δεύτερον, όμως, και αυτό πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα, το χρονικό πλαίσιο λειτουργίας της πλατφόρμας (έως τις 19 Ιουλίου) προοικονομεί πιθανώς τις επόμενες κινήσεις και η πλατφόρμα αποτελεί το άλλοθι για να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και ο αντίκτυπος που θα έχει η βίαιη εκκένωση.

Για τους λόγους αυτούς θεωρούμε ότι η κίνηση της Περιφέρειας είναι απαράδεκτη πολιτικά και ταυτόχρονα είναι απροκάλυπτα δόλια, προσχηματική, υποκριτική και συκοφαντική!

Δόλια. Διότι μέσω της πλατφόρμας καλούνται όσοι κατοικούν στα Προσφυγικά Αλεξάνδρας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους με το πρόσχημα ότι η καταγραφή «είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστούν όλες οι απαραίτητες συνθήκες φιλοξενίας, φροντίδας και μέριμνας για τους διαμένοντες και τις οικογένειές τους. Βεβαιώνεται δε ότι «η επεξεργασία αυτών των στοιχείων» θα είναι «προστατευόμενη σε επίπεδο προσωπικών δεδομένων».

Πρόκειται για μια καταφανώς δόλια ενέργεια. Είναι απόπειρα στοχοποίησης των μελών της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών. Τις συνέπειες της καταγραφής όλα μπορούμε να τις φανταστούμε στην περίπτωση της δυναμικής αντίστασης που θα προκαλέσει ενδεχόμενη απόπειρα εκκένωσης των Προσφυγικών από τις δυνάμεις καταστολής. Όπως μπορούμε να φανταστούμε τις συνέπειες που θα έχει μια τέτοια καταγραφή για τα χωρίς χαρτιά μέλη της κοινότητας και για τα ευάλωτα άτομα γενικότερα.

Προσχηματική. Διότι η δημιουργία της πλατφόρμας με σκοπό τον «δημόσιο διάλογο» για τα Προσφυγικά αψηφά στην πράξη τα αιτήματα για ουσιαστικό διάλογο με την κοινότητα των κατοίκων και αντιπροτείνει μια προσομοίωση «διαλόγου» με τους «διαμένοντες», με επιχειρήματα που είναι απολύτως προσχηματικά. Σε ανακοίνωσή της για την πλατφόρμα η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι «η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνεται με κραυγές, ούτε με τοξικότητα. Γίνεται με σχέδιο, θεσμική ευθύνη, διάλογο και πραγματική μέριμνα για τον άνθρωπο. Η ακραία ρητορική, οι προσωπικές επιθέσεις και η προσπάθεια εκφοβισμού δεν έχουν θέση σε έναν σοβαρό δημόσιο διάλογο για ένα τόσο ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα». (Για τα αποσπάσματα από την ανακοίνωση της Περιφέρειας και τις δηλώσεις Χαρδαλιά που παρατίθενται βλ. εδώ). Εσκεμμένα παραβλέπονται οι απόπειρες από τη μεριά της κοινότητας να ανοίξει αυτός ο διάλογος και τις επανειλημμένες αρνήσεις από τη μεριά της Περιφέρειας για οποιαδήποτε συζήτηση που θα αναγνωρίζει την κοινότητα ως ισότιμο διαπραγματευτή που εκπροσωπεί τα συλλογικά συμφέροντα των κατοίκων και θα θέτει επί τάπητος τα ουσιαστικά ζητήματα.

Υποκριτική. Διότι η Περιφέρεια ισχυρίζεται, και μάλιστα «με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο» όπως διατείνεται, ότι «δεν υπάρχει καμία σκέψη κατεδάφισης, καμία σκέψη εμπορευματοποίησης και καμία πρόθεση εγκατάλειψης των Προσφυγικών. Αντίθετα, το σχέδιο αποκατάστασης έχει καθαρό κοινωνικό πρόσημο: την επιστροφή ενός εμβληματικού ιστορικού συγκροτήματος στην κοινωνία, ως χώρου κοινωνικής κατοικίας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης». Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας εφόσον τα Προσφυγικά λειτουργούν ως κοινωνική κατοικία, ενώ τα μέλη της διαθέτουν στέγη, τροφή και στήριξη σε ανθρώπους για τους οποίους το κράτος δείχνει μόνο αδιαφορία, όπως είναι οι συγγενείς και οι ασθενείς του παρακείμενου νοσοκομείου «Άγιος Σάββας».

Συκοφαντική. Διότι συκοφαντεί τον αγώνα της κοινότητας των Προσφυγικών. «Ξέρω ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, αγωνίες και φόβους. Γι’ αυτό και δεν θα απαντήσουμε στην ένταση με ένταση, ούτε θα μπούμε στη λογική της πόλωσης και των ακροτήτων. Οι κραυγές δεν δίνουν λύσεις. Οι λύσεις έρχονται με σχέδιο, ευαισθησία και πράξεις», δηλώνει ο Χαρδαλιάς.

Πέρα από συκοφαντική η δήλωση του περιφερειάρχη είναι επαίσχυντη. Κατηγορεί για την πόλωση την κοινότητα των Προσφυγικών η οποία είναι αυτή που δέχεται επίθεση από την Περιφέρεια απειλούμενη με βίαιο εκτοπισμό. Αναφέρεται σε «ακρότητες» εννοώντας προφανώς την απεργία πείνας που επέλεξαν ως μέσο αγώνα οι Αριστοτέλης Χαντζής και η Suzon Doppagne.

Τα πιο σημαντικό όμως που προκύπτει από τη δήλωση Χαρδαλιά είναι η εγκληματική αδιαφορία για τη ζωή των απεργών πείνας και η μετάθεση ευθυνών. Ο Χαρδαλιάς νίπτει τας χείρας του επιδιώκοντας να αποσοβήσει το ενδεχόμενο να κατηγορηθεί η Περιφέρεια για τυχόν δυσάρεστες εξελίξεις στην υπόθεση των απεργών. Δηλώνει χαρακτηριστικά ότι «η Περιφέρεια Αττικής αναλαμβάνει τις ευθύνες που της αναλογούν και προχωρά με συγκεκριμένο οδικό χάρτη». Με άλλα λόγια, και σύμφωνα άλλωστε με τα όσα έχει πει και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, η ευθύνη για ό,τι συμβεί ανήκει αποκλειστικά σε εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τον νόμο («τίποτα δεν είναι πάνω από τον νόμο») και τις κρατικές αποφάσεις.

Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, σημαντική είναι η μεθοδευμένη επίμονη άρνηση να αναγνωριστεί η ύπαρξη και η οντότητα της συλλογικότητας, δηλαδή η αυτοοργανωμένη κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών.

Το κράτος, διά μέσω της Περιφέρειας μιλάει για άτομα («διαμένοντες») τα οποία πρέπει να (αυτο)καταγράψουν τα ατομικά τους στοιχεία προκειμένου να αναγνωριστούν από τις υπηρεσίες «κοινωνικής μέριμνας». Η διαφορά ανάμεσα σε ατομικό και συλλογικό υποκείμενο και η μεσολάβηση διαδικασιών συγκρότησης και αυτοοργάνωσης της κοινότητας υποτιμάται και απαλείφεται. Κάτι τέτοιο δεν μας εκπλήσσει. Το κράτος και η λογική του κεφαλαίου προωθούν την εξατομίκευση, τον εαυτό-κεφάλαιο και τον εαυτό-επιχειρηματία που κοιτάζει αποκλειστικά το ατομικό του συμφέρον. Το κεφάλαιο και το κράτος εχθρεύονται κάθε συλλογική συγκρότηση που αποτελεί αντιπαράδειγμα απέναντι στο κυρίαρχο παράδειγμα των κοινωνικών σχέσεων. Το κράτος εμφανίζεται σαν ο μοναδικός εκπρόσωπος του συλλογικού συμφέροντος της κοινωνίας που εγγυάται την κοινωνική συνοχή και την εθνική ενότητα.

Ωστόσο όλα γνωρίζουμε ποια είναι τα συμφέροντα που προωθεί και προστατεύει το κράτος, και ότι πάνω από όλα μεριμνά με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία, για την αναπαραγωγή του συστήματος το οποίο είναι η κύρια (αν και όχι η μοναδική) αιτία που γεννά τις κοινωνικές παθογένειες, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς, την ανισότητα, την καταπίεση και τη φτώχεια, απέναντι στα οποία (αντι)στέκεται η κοινότητα των Προσφυγικών με τα μέσα που διαθέτει και στο εύρος που της αναλογεί.

Δεν περιμένουμε κάτι διαφορετικό από το κράτος. Κυρίως δεν πιστεύουμε ότι για το κράτος «το ζητούμενο είναι να αποφευχθούν οι εντάσεις και να δοθεί μια βιώσιμη, ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη λύση».

Είμαστε ωστόσο απόλυτα βέβαιοι ότι η πλατφόρμα-βιτρίνα της Περιφέρειας θα παραμείνει ένα κενό κέλυφος, ένα ψηφιακό κουφάρι. Ούτε καταγραφές ούτε «διάλογος».

Ο +οικισμός στηρίζει τα δίκαια αιτήματα των απεργών πείνας και της Κοινότητας:

• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής.
• Παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή όπου διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά – πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους.
• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με δική της αυτοχρηματοδότηση! – Ούτε ευρώ δημόσιου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ!

ΒΛΕΠΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: ΦΑΚΕΛΟΣ «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ»

The post Προσφυγικά: Εξοργιστικός εμπαιγμός από την Περιφέρεια με την «Πλατφόρμα καταγραφής στοιχείων διαμενόντων» first appeared on Aυτολεξεί.

Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, διοργανώνονται πολυάριθμες υπαίθριες μικρές και μεγάλες εκθέσεις βιβλίων και βιβλιοπαρουσιάσεις στη χώρα – μικρά διαλείμματα που μας γεμίζουν με μία πρόσκαιρη αισιοδοξία. Κι όμως, σε μια άλλη πλευρά του πλανήτη η εικόνα είναι διαφορετική… Προχτές είδαμε, σε πλήρη αντιδιαστολή, να καίγεται απ’ τους βομβαρδισμούς η ιστορική αγορά μεταχειρισμένων και σπάνιων βιβλίων στην Ποτσάινα του Κιέβου. Μέρος των κιόσκιων που πωλούσαν βιβλία, αντίκες και αναμνηστικά κάηκε.

Η αγορά βιβλίων Ποτσάινα (“Pochaina”, έως το 2018 γνωστή ως “Petrivka”) είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Ουκρανία και η μεγαλύτερη στο Κίεβο. Υπάρχει από το 1998, ενώ πριν από τη δημιουργία της είχε προηγηθεί μια άτυπη ένωση «βιβλιοπωλών». Για τόσα χρόνια υπήρξε κάτι περισσότερο από έναν απλό χώρο πώλησης βιβλίων. Σύμφωνα με ανθρώπους που την είχαν επισκεφθεί, η πρώτη εντύπωση που σου άφηνε είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα υπαίθριο μουσείο ή σε κάποια κινηματογραφική ταινία.Το 2019, υπήρξαν αναφορές για σχέδια κατασκευής ενός εμπορικού και ψυχαγωγικού κέντρου στη θέση της αγοράς. Αυτό προκάλεσε ανησυχία στους κατοίκους του Κιέβου, οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην εξαφάνιση του μοναδικού χώρου βιβλίων. Σε απάντηση, οργανώθηκαν διαμαρτυρίες #SavePetrovka με σκοπό τη διατήρηση της αγοράς. Αυτό που οι κάτοικοι κατάφεραν να διαφυλάξουν τότε ως κομμάτι της λαϊκής πολιτιστικής τους κληρονομιάς, έρχεται τώρα ο ρωσικός βομβαρδισμός να τους το πάρει. 

Μόνο οργή και θλίψη μπορεί να νιώσει κανείς για τα συνεχιζόμενα εγκλήματα πολέμου πάνω σε ανθρώπους και μνημεία στην Ουκρανία. Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί, τη νύχτα της 15ης Ιουνίου 2026, προκάλεσαν ζημιές και σε άλλους χώρους πολιτιστικής και πνευματικής κληρονομιάς, συμπεριλαμβανομένων μνημείων που τελούν υπό την προστασία της UNESCO. Δεκάδες ήταν οι νεκροί για ακόμη μία φορά.

Ανάμεσα στα σημεία που υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν ως αποτέλεσμα αυτού του βομβαρδισμού είναι:

– Ο Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Λαύρας του Κιέβου – Πετσέρσκ, ένα μνημείο του οποίου η ιστορία χρονολογείται από τον 11ο αιώνα,

– Η περιοχή του καταφυγίου στο Θησαυροφυλάκιο του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας της Ουκρανίας,

– Το Μουσείο Βιβλίου και Τυπογραφίας της Ουκρανίας,

– η Εθνική Ιστορική Βιβλιοθήκη της Ουκρανίας,

– η Εθνική Ακαδημία Διοικητικού Προσωπικού Πολιτισμού και Τεχνών,

– To κτίριο του Εθνικού Πολιτιστικού, Καλλιτεχνικού και Μουσειακού Συγκροτήματος “Mystetsky Arsenal”, το οποίο αποτελεί τον κύριο χώρο διεξαγωγής των μεγαλύτερων λογοτεχνικών εκδηλώσεων της χώρας, μεταξύ των οποίων και το “Book Arsenal” (όπου, παρεμπιπτόντως, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ μίλησε μόλις πριν από μερικές εβδομάδες).

– Το Κινηματογραφικό Στούντιο Ολεξάντρ Ντοβζένκο, όπου κατέστρεψαν τη μεγαλύτερη και παλαιότερη συλλογή κινηματογραφικών κοστουμιών της Ουκρανίας (αυτή ήταν η δεύτερη επίθεση μέσα σε ένα μήνα) και την κρατική “Ukrkinochronika”, ένα από τα παλαιότερα ουκρανικά στούντιο ντοκιμαντέρ.

– Το Εθνικό Πανεπιστήμιο Θεάτρου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης “Ivan Karpenko-Kary”,

– Το Μουσείο Τέχνης στο Χάρκοβο. Εκεί, ο ρωσικός στρατός πραγματοποίησε δεύτερο πλήγμα κατά τη διάρκεια της κατάσβεσης πυρκαγιάς, σκοτώνοντας πέντε από τους διασώστες που επιχειρούσαν και τουλάχιστον άλλοι πέντε τραυματίστηκαν.

– Ζημιές υπέστησαν, επίσης, ορισμένες από τις αποθηκευτικές εγκαταστάσεις του Εθνικού Μουσείου Λαϊκής Αρχιτεκτονικής και Ζωής της Ουκρανίας (γνωστό ως υπαίθριο μουσείο στο Πιρόγκοφ).

Η κλίμακα της πολιτιστικής καταστροφής στην Ουκρανία είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή και να καταμετρηθεί. Οι αρχές της χώρας αναφέρουν ότι από την έναρξη της πλήρους εισβολής, η Ρωσία έχει προκαλέσει ζημιές ή καταστρέψει περίπου 1.900 χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς και περίπου 2.700 χώρους πολιτιστικών υποδομών στην Ουκρανία.

Αν και ο πραγματικός αριθμός είναι αδύνατο ακόμη να υπολογιστεί, πιστεύεται ότι εκατοντάδες χιλιάδες αντικείμενα έχουν κλαπεί από περισσότερα από 40 μουσεία σε κατεχόμενα ή πρώην κατεχόμενα εδάφη.

Βεβαίως, πόσο παραπάνω να σοκαριστεί κανείς από την καταστροφή της μνήμης και του πολιτισμού σε έναν πόλεμο που αν μη τι άλλο διεξάγεται πάνω σε πυρηνικές ζώνες και εργοστάσια…

Η συστηματική καταστροφή των μνημείων και των χώρων πολιτιστικής αναφοράς δεν αποτελεί απλώς μια παράπλευρη απώλεια του πολέμου, αλλά μια βαθιά αποικιοκρατική πρακτική των κρατικών μηχανισμών και δη σήμερα του ρωσικού κρατικού επεκτατισμού. Η εξουσία δεν επιδιώκει μόνο να υποτάξει σώματα και εδάφη, αλλά να ξεριζώσει τη συλλογική μνήμη, την κοινή ταυτότητα και τη δυνατότητα των κοινοτήτων να αυτοπροσδιορίζονται.

Η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι ιδιοκτησία απλώς ενός έθνους-κράτους, ούτε ένα εργαλείο πατριωτικής υπερηφάνειας που περιχαρακώνεται πίσω από σύνορα. Είναι τα ζωντανά αποτυπώματα της ανθρώπινης δημιουργίας, της κοινής μας εμπειρίας στη γη και η προστασία τους μας αφορά όλες-ους.

Η επίθεση που διεξάγει σήμερα το ρωσικό κράτος σε αυτά τα σύμβολα στην Ουκρανία είναι μια απόπειρα επιβολής της λήθης και της ομοιομορφίας. Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, η απάντηση δεν βρίσκεται στην εθνικιστική αναδίπλωση, αλλά στην οριζόντια διεθνιστική αλληλεγγύη και στην υπεράσπιση της μνήμης ως κοινού αγαθού για την ελευθερία και την αυτονομία των λαών.

Γι’ αυτό, πέρα από την ένοχη σιωπή καμπιστών και γεωπολιτικάντηδων, η έμπρακτη αλληλεγγύη όσων θέλουν ακόμη να λέγονται άνθρωποι είναι παραπάνω από επιτακτική.

——————————————————

https://chytomo.com/dosi-tryvaie-pozhezha-u-mystetskomu-arsenali-poshkodzhenyj-muzej-knyhy/

https://www.museumsassociation.org/museums-journal/analysis/2025/02/war-crimes-the-destruction-of-ukraines-cultural-heritage/

The post Βομβαρδίζοντας την πολιτιστική κληρονομιά & τη μνήμη first appeared on Aυτολεξεί.

Εκτροπή της λογικής στον Θεσσαλικό κάμπο

Τη μετατροπή μέρους του Θεσσαλικού κάμπου σε “κοιλάδα data centers” σχεδιάζουν σύμφωνα με δημοσιεύματα η κρατική ΔΕΠΑ με εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων η οποία θα έχει και το management. To σχέδιο περιλαμβάνει και μεγάλη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο.

Το σχέδιο έρχεται σε μια χρονική στιγμή που Κυβέρνηση και Περιφέρεια Θεσσαλίας ανακοινώνουν ότι θα επανεκκινήσει η εκτροπή του Αχελώου ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυτάραχα τεχνικά έργα στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Ένα έργο που σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1980 και έκτοτε έχει ακυρωθεί 6 φορές στο ΣτΕ, ενώ εκδικάζεται η 7 η κατά σειρά προσφυγή. Το κοινωνικό και οικολογικό κόστος του έργου οδήγησε σε καταδίκη από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο, ενώ παράλληλα η Κομισιόν έκλεισε οριστικά την πιθανότητα χρηματοδότησης.

Ωστόσο, παρ’ όλες τις ακυρώσεις και τις καταδίκες, το σχέδιο επανέρχεται με το πρόσχημα της λειψυδρίας και της ανάγκης άρδευσης του Θεσσαλικού κάμπου.

Είναι φανερό ότι η λειψυδρία χρησιμοποιείται για μια ακόμη φορά προκειμένου να καλυφθούν επιδιώξεις κερδοφορίας. Πάνω από 500 εκατομμύρια έχουν ήδη καρπωθεί εργολαβικές εταιρείες για κατασκευή τμημάτων του φαραωνικού έργου της εκτροπής, ενώ η ολοκλήρωσή του θα απαιτήσει πολλαπλάσιο κόστος. Και αυτό, χωρίς να γνωρίζουμε τις πραγματικές ανάγκες για άρδευση αφού όπως έχει επισημανθεί επανειλημμένα:

– δεν έχουν προηγηθεί μέτρα και έργα εξοικονόμησης,
– υπάρχουν μεγάλες απώλειες στα αρδευτικά δίκτυα,
– δεν έχουν εξαντληθεί οι δυνατότητες που δίνουν τοπικά έργα ταμίευσης (μικρά φράγματα, λιμνοδεξαμενές, εμπλουτισμός υπόγειων υδροφορέων) κ.λπ.
– συνεχίζεται η άρδευση υδροβόρων καλλιεργειών σε μεγάλη κλίμακα.

Η προσχηματική επίκληση της λειψυδρίας γίνεται ακόμη πιο φανερή με την εξαγγελία του νέου σχεδίου. Τα Data Centers είναι εξαιρετικά ενεργοβόρες και υδροβόρες υποδομές που η κατανάλωσή τους εκτοξεύεται λόγω της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένας καταιγισμός δημιουργίας και αιτήσεων για μεγάλης κλίμακας data centers σε πολλά σημεία της Ελλάδας, που έχει στοχοποιηθεί ως «ιδανικό οικόπεδο» από τους παγκόσμιους κολοσσούς με την αμέριστη υποστήριξη του ελληνικού κράτους. Οι ασύλληπτες ποσότητες ενέργειας και νερού που απαιτούν για να λειτουργήσουν, αποτελούν ένα επιπλέον κίνητρο για φαραωνικά δημόσια έργα με ανυπολόγιστες συνέπειες όπως η εκτροπή των ποταμών της Ευρυτανίας για την υδροδότηση της Αττικής που υποδέχεται και το 35% των datacenters, ή η εκτροπή του Αχελώου. Το υδροηλεκτρικό έργο που είναι μέρος της εκτροπής του Αχελώου μπορεί να εξυπηρετήσει πολυεθνικές όπως η Microsoft, η Google, η Amazon που έχουν δεσμευτεί νομικά ότι οι servers τους θα λειτουργούν με καθαρή ενέργεια.

Μαζί με τις πάσης φύσεως ενεργειακές εγκαταστάσεις, αγωγούς και εξορύξεις, η Ελλάδα εξελίσσεται σε κόμβο κέντρων δεδομένων (datacenters) για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο. Σε βάρος των υδατικών πόρων, της ελληνικής φύσης, των βουνών, της αγροτικής γης αλλά και της απασχόλησης αφού όλες αυτές οι εγκαταστάσεις είναι αυτοματοποιημένες.

Όπως έχουμε πολλές φορές επισημάνει, η λειψυδρία δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Σχετίζεται με την ξηρασία αλλά ταυτόχρονα σχετίζεται και με τη διαχείριση του διαθέσιμου νερού.

Τα ποτάμια είναι πολύτιμα και περίπλοκα οικοσυστήματα με πολλαπλές λειτουργίες στον υδρολογικό κύκλο αλλά και στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε πεδίο δράσης εθνικών και υπερεθνικών ομίλων και ταυτόχρονα υποθηκεύει το μέλλον της, στερώντας από τους ανθρώπους την πρόσβαση στα πιο βασικά αγαθά που είναι αναγκαία για τη διαβίωση και την ευημερία.

Σε μια εποχή όπου η περιβαλλοντική και κλιματική κρίση δημιουργούν αβίωτες συνθήκες στην Ανατολική Μεσόγειο, η χώρα παραδίδεται απροστάτευτη στην κερδοφορία των ομίλων και την αγριότητα των αγορών.

The post Εκτροπή της λογικής στον Θεσσαλικό κάμπο με εκτροπή Αχελώου και “Κοιλάδα data centers”! first appeared on Aυτολεξεί.

Pishë Poro-Narta: Ούτε γή, ούτε νερό

Η αλβανική κυβέρνηση ξεπουλάει τη γη της Αλβανίας! Από τα τέλη Απριλίου έχουμε γίνει μάρτυρες μιας συνεχούς διαδικασίας ξεπουλήματος και καταστροφής ενός από τους σημαντικότερους παράκτιους οικοτόπους της Ευρώπης!

Ένα project που προχωράει χωρίς μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, χωρίς άδειες και φυσικά με τις ευχές και την κάλυψη της αλβανικής κυβέρνησης η οποία παρέχει μόνο παραπλανητικές εξηγήσεις στο κοινοβούλιο.

Οι καταστροφές λαμβάνουν χώρα στην Προστατευόμενη Περιοχή Pishë Poro-Narta, εντός του Προστατευόμενου Τοπίου Vjosa (Αώος)- Narta, που αποτελεί μέρος του δέλτα του ποταμού Βιόσα (Αώος), του τελευταίου άγριου ποταμού της Ευρώπης. Στην ίδια περιοχή έχει σχεδιαστεί η ανάπτυξη ενός πολυτελούς τουριστικού θερέτρου που υποστηρίζεται από τον Jared Kushner, γαμπρό του Donald Trump. Ο πρωθυπουργός Edi Rama έχει επιβεβαιώσει ότι οι κατασκευαστικές εργασίες συνδέονται άμεσα με το έργο.

Οι εκατοντάδες πολίτες που επιχείρησαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά αντιμετώπισαν βίαιη καταστολή από μπράβους των “επιχειρηματιών”, ενώ συρματοπλέγματα εμποδίζουν πλέον τη δημόσια πρόσβαση στην ακτογραμμή. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν διαδηλώσει και συνεχίζουν να διαδηλώνουν στα Τίρανα.

Η τροποποίηση του νόμου για τις προστατευόμενες περιοχές από την αλβανική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2024, επέτρεψε την κατασκευή πολυτελών θερέτρων σε ζώνες που μέχρι τότε προστατεύονταν αυστηρά. Άλλωστε το ίδιο βιώνουν και οι κάτοικοι του χωριού Rrjoll στη βόρεια Αλβανία.

Το σενάριο είναι γνωστό και επαναλαμβανόμενο σε πολλά μέρη των Βαλκανίων.

Η δημόσια γη χαρίζεται στους ξένους και ντόπιους “στρατηγικούς επενδυτές” οι οποίοι υπόσχονται σε αντάλλαγμα χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας σε βάρος της φύσης και των ντόπιων ιδιοκτητών. Αλβανοί και ξένοι ολιγάρχες, μαφιόζοι και πλαστογράφοι τίτλων ιδιοκτησίας, διεφθαρμένοι κυβερνητικοί παράγοντες και κατευθυνόμενα μέσα ενημέρωσης έχουν ενωθεί για να προωθήσουν μια άλλου τύπου αφήγηση που μιλάει για “στρατηγική επένδυση” και “ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της χώρας στον κόσμο”. Ταυτόχρονα σε αλβανικά ΜΜΕ αναπαράγονται θεωρίες συνομωσίας για υποκινούμενες διαδηλώσεις από ξένο δάκτυλο (ελληνικό, σερβικό κ.λπ.)

Προβληματικός είναι ωστόσο και ο τρόπος που καλύπτονται οι διαμαρτυρίες από τα ελληνικά ΜΜΕ και η στάση διαφόρων κομμάτων στην Ελλάδα για την υπόθεση, που εργαλειοποιούν τους Έλληνες ομογενείς. Όντως υπάρχουν κάτοικοι της περιοχής που ανήκουν στην ελληνική ομογένεια, των οποίων ιδιοκτησίες έχουν υφαρπαχτεί, όπως και των Αλβανών κατοίκων της περιοχή. Αλβανοί πολίτες, αλβανικής και ελληνικής καταγωγής βιώνουν την ίδια αδικία από τα ίδια μεγάλα συμφέροντα που ξεκινάνε από την Ιβάνκα Τραμπ και το σύζυγό της Τζάρεντ Κούσνερ, περνάνε από ομίλους Ισραηλινών, Εμιρατιανών και άλλων συμφερόντων, συντονίζονται με το Ράμα και την αλβανική ολιγαρχία και καταλήγουν σε μαφιόζους και μπράβους που δρουν στο πεδίο.

Ο πρωθυπουργός Ράμα είπε σε συνέντευξή του ότι δεν έχει τίποτα η Αλβανία να ζηλέψει από την Ελλάδα και το Costa Navarino. Έχει δίκιο. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει, αλλά έχει αντιθέτως να μάθει πολλά. Τα μεγάλα αυτά τουριστικά πρότζεκτ έχει αποδειχτεί ήδη στην Ελλάδα ότι προκαλούν τεράστιες οικολογικές καταστροφές και εμποδίζουν την πρόσβαση των ντόπιων στις ακτές και σε πολλά στρέμματα γης. Όσο για τις θέσεις εργασίας, τα κέρδη από αυτές τις επενδύσεις δεν περνάνε στον λαό. Κερδίζουν λίγοι και οι υπόλοιποι αναγκάζονται να δουλεύουν σε κακοπληρωμένες θέσεις, εξυπηρετώντας πλούσιους πάνω στη γη που τους έκλεψαν.

Ενώνουμε τις φωνές μας με όσους και όσες μέρες τώρα διαδηλώνουν ενάντια στο ξεπούλημα της γης τους στην Αλβανία.

Καλούμε συμπατριώτισσες/ες και αλληλέγγυες/ους σε διαδήλωση για την άμεση ακύρωση του έργου!

Να αποτρέψουμε την πλήρη οικολογική καταστροφή! Να αποτρέψουμε το ξεπούλημα της γης!

Αυτή η γη ανήκει στον λαό της!

The post Pishë Poro-Narta: Ούτε γη, ούτε νερό! Στην Αλβανία ξεπουλιέται ένας από τους σημαντικότερους παράκτιους οικοτόπους της Ευρώπης first appeared on Aυτολεξεί.

Ίσως, να πήρε το μάτι σας την παρακάτω είδηση:

Τη σημερινή (31/5) επίθεση ομάδας ατόμων από την «Αυτόνομη Εθνικιστική Νεολαία Αθήνας» στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας σχολίασε το Υπουργείο με σχετική του ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αφήνω στην άκρη τη (σκόπιμη) προσπάθεια να αποδοθούν χαρακτηριστικά επίθεσης στο πέταγμα κάποιων προκηρύξεων και έρχομαι στην ουσία.

Δεν είναι μυστικό ότι, εδώ και πολλά χρόνια, ακροδεξιές ομάδες και άτομα προσπαθούν να εισχωρήσουν στο περιβαλλοντικό κίνημα και ιδιαίτερα στα κινήματα για τα ζητήματα της ενέργειας.

Στην ατζέντα τους έχουν, κατά κανόνα, μια συνομωσιολογική ρητορική για την κλιματική αλλαγή, τη «λατρεία» στα -κατά περίπτωση- εθνικά καύσιμα (λιγνίτη, υδρογονάνθρακες κ.λπ.), το υποκριτικό περιβαλλοντικό ενδιαφέρον (άλλοτε ναι, άλλοτε όχι) και ένα έκδηλο εθνικιστικό – πατριωτικό λόγο, για την υπεράσπιση του «ανάδελφου» έθνους, που το επιβουλεύονται παντοειδείς σκοτεινές δυνάμεις.

Δεν πρόκειται για αμιγώς ελληνικό φαινόμενο. Πρόκειται για μια διεθνή ακροδεξιά ρητορική, που έχει ως πρωτοστάτες διάφορα φυντάνια, όπως ο Τραμπ και ο Βρεττανός ακροδεξιός Φάρατζ.

Ευτυχώς για μας, στη συντριπτική πλειοψηφία, τέτοιες απόπειρες συστηματικής διείσδυσης στο κίνημα απομονώθηκαν. Το κακό, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ψήγματα αυτής της ρητορικής επιβιώνουν μέσα στο κίνημα, καθώς τμήματα του κινήματος θεωρούν ότι έτσι ενισχύεται ο συλλογικός αγώνας κατά της ενεργειακής επέλασης, ειδικά στον τομέα των έργων ΑΠΕ, κάτι που αποτελεί μεγάλη πλάνη.

Νομίζω ότι το φαινόμενο αυτό συνδέεται με την υποχώρηση των προσπαθειών για συλλογική επεξεργασία θέσεων και για την πολιτική έκφραση των διεκδικήσεών μας, κάτι που σηματοδότησε με τον πιο έντονο τρόπο η δημιουργία του Πανελλαδικού Δικτύου συλλογικοτήτων για την ενέργεια και η λειτουργία του στο σύντομο χρόνο της ζωής του.

Πολλοί/ές πιστεύουν ότι η πλατιά εξάπλωση των αντιστάσεων, σε όλη τη χώρα, και η υπερπροβολή των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των έργων αρκεί. Φοβάμαι πως όχι. Δεν τρέφω, πλέον, ελπίδες ότι μπορεί να γίνει ανάταξη του κινήματος, τέτοια που να μπορέσει να οδηγήσει στην επαναλειτουργία του Πανελλαδικού Δικτύου, ούτε με συγκινούν οι ατελείωτες αναρτήσεις στο f/b. Οπότε μένω σε αυτήν την απλή επισήμανση, με την ελπίδα ότι θα υπάρξουν συλλογικές διαδικασίες, στις οποίες δε θα είναι ξένος αυτού του είδους ο προβληματισμός.

Με την ευκαιρία, να υπενθυμίσω τη διεξαγωγή του φετινού δεκαήμερου αγώνα στις Σκουριές (ένα «χώρο» πάντα φιλόξενο σε προβληματισμούς).

* ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η ακροδεξιά είναι εχθρός του συστήματος

ΒΛ. ΕΠΙΣΗΣ:

Από τα «ελληνικά βουνά» στην οικολογική καθολικότητα: Σκέψεις για τον οικοφασισμό

The post ​Ο «εχθρός»* του εχθρού μας δεν είναι πάντα φίλος μας: Για τον οικοφασισμό στην Ελλάδα first appeared on Aυτολεξεί.

Το ρέμα του Ποδονίφτη, που αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα εναπομείναντα ρέματα του Νομού Αττικής, πηγάζει από τις νοτιοδυτικές περιοχές του Πεντελικού όρους και αφού διασχίσει τον πολεοδομικό ιστό αρκετών δήμων του λεκανοπεδίου, εκβάλλει στον Κηφισό ποταμό.

Το ρέμα, στο σημαντικά μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του έχει καλυφθεί και είναι υπόγειο μετατρεπόμενο ουσιαστικά σε οχετό ή είναι ανοιχτό μεν αλλά διευθετημένο, που σημαίνει τσιμενταρισμένο, έτσι ώστε να ακυρώνεται η φυσική του κοίτη και να βλάπτεται σχεδόν ολοκληρωτικά η περιβαλλοντική και οικολογική του διάσταση.

Παρ’ όλα αυτά, έχουν διατηρηθεί κάποια τμήματα της διαδρομής του σε φυσική κατάσταση, το σημαντικότερο εκ των οποίων είναι μεταξύ του Δήμου Αθηναίων και του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας, μήκους περίπου 800 μ. Η μεγάλη περιβαλλοντική αξία του ρέματος αποτυπώνεται και στις αποφάσεις του ίδιου του κράτους που με υπουργική απόφαση το 1993 το χαρακτήρισε ως ‘ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος’ και στο Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας το 2011 το κατέταξε στους υγροτόπους Β΄ προτεραιότητας.

Στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας επιχειρήθηκε από το κράτος και την τότε διοίκηση της Περιφέρειας με επικεφαλής τη Δούρου, η τσιμεντοποίηση και του τελευταίου σημαντικού τμήματος φυσικής κοίτης του ρέματος με πρόσχημα την αντιπλημμυρική προστασία της περιοχής.

Η αντίδραση όμως περιβαλλοντικών και κοινωνικών κινημάτων μεταξύ των οποίων και της δικής μας συλλογικότητας, των κατοίκων των παραρεμάτιων περιοχών, αλλά και του Δήμου της Ν. Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας, συνετέλεσαν ώστε με την 2165/2019 απόφασή του το ΣΤΕ να ακυρώσει τα προβλεπόμενα έργα, ως προκαλούντα δυσανάλογη και υπέρμετρη περιβαλλοντική ζημιά σε βάρος της φυσικής κοίτης και κατάστασης του ρέματος.

Αλλά για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, μπροστά στα εργολαβικά κέρδη, τι σημασία έχει το περιβαλλοντικό, αισθητικό και κοινωνικό κόστος. Το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών επανέρχεται με νέα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το ρέμα με τον προκλητικό και ανάλγητο τίτλο “επικαιροποίηση των υφισταμένων μελετών και συμπλήρωση με πρόσθετες μελέτες αντιπλημμυρικής προστασίας” σαν να μην είχε απορριφθεί η προηγούμενη από το ανώτατο δικαστήριο ως παράνομη και αντιπεριβαλλοντική.

Από τη νέα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων προκύπτουν τα ακόλουθα:

1. Δεν παρατίθονται στοιχεία και δεν τεκμηριώνεται από πουθενά στη μελέτη η αναγκαιότητα διευθέτησης των επίμαχων 800 περίπου μέτρων του ρέματος, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν πλημμυρικά επεισόδια την τελευταία τριακονταετία αφού τα όμβρια ύδατα από σχεδόν το 1/5 περίπου της υδρολογικής λεκάνης του ρέματος έχουν εκτραπεί σε άλλα ρέματα.

2. Με την επιστημονικά αλλά και πραχτικά παρωχημένη διεθνώς μέθοδο του εγκυβωτισμού, σκυροδετείται πολύ μεγάλο μέρος του ρέματος ή το ενδύουν με ένα ζουρλομανδία από συρματοκυβώτια (σαραζανέτια), χωρίς να έχουν διερευνηθεί στο ελάχιστο εναλλακτικές λύσεις με φυσικά μέσα.

3. Γίνεται πλημμελής αναφορά στη πλούσια χλωρίδα (αυτοφυείς τουλίπες, ορχιδέες, ορνιθόγαλα, άρτηκες κλπ), και ορνιθοπανίδα του ρέματος (αγριόπαπιες, λευκο ή σταχτο τσικνιάδες, μαυρομάτες, ερωδιοί κλπ), δεν γίνεται καμία αναφορά στην ιχθυοπανίδα (ποταμοκέφαλοι, μπριάνια, κουνουπόψαρα, χέλια) και είναι παντελώς γελοίος ο ισχυρισμός ότι τα έργα διευθέτησης του ρέματος και η τσιμεντοποίηση “δεν θα ασκήσουν πίεση αρνητική στη χλωρίδα και πανίδα”.

4. Καταστρατηγείται με εκκωφαντικό τρόπο η από τον Ν. 4258/14 αλλά και από τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας υποχρέωση του κράτους να προηγείται η οριοθέτηση του ρέματος πριν από τη διευθέτησή του. Στον Ποδονίφτη δεν έχει οριοθετηθεί η φυσική κοίτη και η πλημμυρική του ζώνη, δεν έχει αποκατασταθεί η λειτουργία του από τις αυθαίρετες καταπατήσεις, αυθαίρετες επεκτάσεις όμορων ιδιοκτησιών, αυθαίρετες χρήσεις εντός του και το συνεχώς κλιμακούμενο στένεμα.

5. Είναι παντελώς ψευδείς οι αναφορές που γίνονται στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων ότι τα έργα διευθέτησης και η τσιμεντοποίηση της κοίτης και των πρανών του ρέματος δεν θα συντελέσουν στην αύξηση της θερμοκρασίας και στην χειροτέρευση του μικροκλίματος της περιοχής και ότι δεν θα επηρεαστούν τα βιοκλιματικά χαρακτηριστικά της. Και η κοροϊδία κορυφώνεται με τον ισχυρισμό της ότι ο εγκυβωτισμός του ρέματος είτε με σκυροδέτηση ή με συρματοκυβώτια “δεν θα προκαλέσει προβλήματα στα μορφολογικά και τοπιολογικά χαρακτηριστικά της περιοχής”.

Νομίζουμε ότι χρειάζεται εκ νέου να υπενθυμίσουμε σε κράτος, κεντρικές και περιφερειακές εξουσίες ότι:

Θα αναχαιτίσουμε κάθε απόπειρα καταστροφής του υγρού οικοσυστήματος και του ευαίσθητου, σπάνιου και άγριου τοπίου του Ποδονίφτη. Για εμάς ο Ποδονίφτης είναι αναπαλλοτρίωτος φυσικός πλούτος που συμβάλλει στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και στη βιοποικιλότητα.

Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις όχι μόνο για τη διατήρηση της φυσικής κοίτης των 800 μέτρων του ρέματος αλλά και για τη σταδιακή επαναφορά του συνόλου της διαδρομής του Ποδονίφτη σε κατάσταση ελεύθερης και ακώλητης ροής με την επαναφυσικοποίησή του.

—————————————-

Με εδραιωμένη την πεποίθηση ότι τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά κινήματα μπορούν να είναι ισχυρότερα και ανθεκτικότερα από σκαστές εργολαβίες και κερδοσκοπικά κεφάλαια που τροχοδρομεί η κυβέρνηση της δεξιάς στον χώρο του περιβάλλοντος, καταστρέφοντας την ποιότητα της ζωής μας, καλέσαμε στον ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ μέσα στο ρέμα:

Την περασμένη Κυριακή 17 Μάη το μεσημέρι διοργανώθηκε ο συλλογικός περίπατος της ομάδας του ‘’Ποδονίφτη, ρε(ύ)μα κριτικής των καιρών και δράσης’’, στο ρέμα του Ποδονίφτη μεταξύ του της Νέας Φιλαδέλφειας και του δήμου Αθηναίων. Η ομάδα μας έδωσε τη δυνατότητα σε δεκάδες πολίτες να γνωρίσουν το ρέμα, μπαίνοντας μέσα στην άγρια φύση του, δίπλα στον αστικό ιστό. Να απολαύσουν ένα ανεκτίμητο και εν πολλοίς άγνωστο φυσιογνωμικό στοιχείο της περιοχής, ένα υγρό τόπο με την τόσο πλούσια χλωρίδα και πανίδα όπως πολύ εμπεριστατωμένα την ανέπτυξε ο βιολόγος Μαρτίνος Γκαίτλιχ, αλλά και όπως είχαν την τύχη να τη διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια ολοζώντανα οι συμμετέχουσες/όντες.

Ταυτόχρονα η ομάδα μας, κατά τη διάρκεια του συλλογικού περιπάτου μέσα στη ρεμάτια ζώνη, αλλά και από την παραρεμάτια περιοχή κατέδειξε επί του πεδίου πώς ακυρώνεται ολοκληρωτικά η φυσική κοίτη του ρέματος και πως βλάπτεται η συνολική περιβαλλοντική και οικολογική του διάσταση από τα προβλεπόμενα νέα δήθεν αντιπλημμυρικά έργα. Έγινε ορατό σε όλα τα ατομα που παραβρέθηκαν στην δράση του Ποδονίφτη πως το τσιμεντάρισμα του ρέματος σε τμήματα της διαδρομής που διανύσαμε και ο εγκυβωτισμός του με συρματοκυβώτια στα υπόλοιπα τμήματα θα καταστρέψει ένα πολύτιμο οικοσύστημα, θα προκαλέσει ανήκεστη βλάβη στα μορφολογικά και τοπιολογικά χαρακτηριστικά της περιοχής και θα επηρεάσει αρνητικά τα βιοκλιματικά της δεδομένα.

Στο τέλος του συλλογικού περιπάτου ακολούθησε συζήτηση στην οποία συμμετείχαν πολλοί πολίτες. Έγιναν συγκεκριμένες αναφορές στις αντιφάσεις και κραυγαλέες αστοχίες της ΜΠΕ που αφορούν τα προς εκτέλεση έργα, στα συνειδητά ψεύδη ότι τα έργα τσιμεντοποίησης και εγκυβωτισμού του ρέματος δεν θα έχουν επιπτώσεις στον τομέα του φυσικού περιβάλλοντος και διατρανώθηκε από όλες και όλους ότι η αναχαίτηση της απόπειρας της κυβέρνησης και της Περιφέρειας για την καταστροφή αυτού του υγρού οικοσυστήματος και του σπάνιου άγριου τοπίου του ρέματος είναι εφικτή.

Στην πρωτοβουλία αυτή της ομάδας ‘Ποδονίφτης’, εκτός από τα μέλη και τους φίλους της, συμμετείχαν κάτοικοι από τη γύρω περιοχή, μέλη της Πρωτοβουλίας κατοίκων ΝΦΝΧ για την προστασία των ρεμάτων και του περιβάλλοντος και μέλη της συλλογικότητας ΡΟΗ, συλλογος πολιτών υπέρ των ρεματων.

ΠΟΔΟΝΙΦΤΗΣ – Ρε(ύ)μα κριτικής των καιρών και δράσης

Η σελίδα της πρωτοβουλίας: ΕΔΩ

The post Ρε(ύ)μα κριτικής των καιρών και δράσης: Σε κίνδυνο πάλι το ρέμα του Ποδονίφτη first appeared on Aυτολεξεί.

Στη Βολιβία, εργάτες, αυτόχθονες, μεταλλωρύχοι, φοιτητές και αγρότες απεργούν, εξεγειρόμενοι-ες κατά του καθεστώτος του Rodrigo Paz, το οποίο επιδιώκει την ιδιωτικοποίηση της χώρας και την καταδίωξη των αυτοχθόνων κοινοτήτων.

Αγροτικά σωματεία δηλώνουν: «Η ζωή μας είναι συλλογική, όχι ατομική». «Η γη πρέπει να γίνεται σεβαστή, όχι να πωλείται».

Από το La Nube διαβάζουμε:

Ο Νόμος για τη «μετατροπή της γης» -Νόμος 1720- που ψηφίστηκε στις 10 Απριλίου 2026, εξουσιοδότησε το Εθνικό Ινστιτούτο Αγροτικής Μεταρρύθμισης (INRA) να μετατρέπει μια μικρή αγροτική ιδιοκτησία με τίτλο ιδιοκτησίας σε μεσαίου μεγέθους ιδιοκτησία.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, αυτός ο νόμος επεδιώκει να διευκολύνει τους μικρούς παραγωγούς να έχουν πρόσβαση σε τραπεζικά δάνεια, χρησιμοποιώντας τη γη τους ως εγγύηση για τη χρηματοδότηση επενδύσεων και την επέκταση της παραγωγής τους. Η κύρια κριτική κατά του νόμου 1720 είναι ότι θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την εκ νέου συγκέντρωση γης και να αποδυναμώσει την ιστορική προστασία της μικρής αγροτικής ιδιοκτησίας στη Βολιβία.

Για τις αυτόχθονες και αγροτικές οργανώσεις, το να επιτραπεί σε μικρές γαιοκτησιες να εισέλθουν πλήρως στη χρηματοπιστωτική αγορά συνεπάγεται τον κίνδυνο αυτές οι εκτάσεις να καταλήξουν υποθηκευμένες, να πωληθούν ή να απορροφηθούν από τομείς με μεγαλύτερη οικονομική δύναμη.

Ο ερευνητής Gonzalo Colque υποστηρίζει ότι αυτός ο νόμος ωφελεί κυρίως τους επιχειρηματικούς και αγροβιομηχανικούς κλάδους που ενδιαφέρονται για την επέκταση της αγοράς γης.

Σε αυτό προστίθεται και ένα άλλο ευαίσθητο ζήτημα: η έλλειψη προηγούμενης διαβούλευσης. Διάφοροι φορείς κατήγγειλαν ότι ο νόμος ψηφίστηκε χωρίς να έχει προηγηθεί μια ευρεία διαδικασία διαλόγου με τις οργανώσεις των αυτοχθόνων και των αγροτών, παρά το γεγονός ότι το ζήτημα της γης έχει μεγάλη πολιτική και συνταγματική βαρύτητα στη Βολιβία.

Η απόρριψη του νόμου 1720 έχει οδηγήσει σε κινητοποιήσεις σε διαφορετικά τμήματα της χώρας. Εκατοντάδες αυτόχθονες από το Μπένι και το Πάντο ξεκίνησαν μια πορεία προς τη Λα Πας [διοικητική πρωτεύουσα της Βολιβίας], απαιτώντας την πλήρη κατάργηση του νόμου. Η κινητοποίηση διήνυσε περίπου 100 χιλιόμετρα, κράτησε περίπου έναν μήνα και κατάφερε να αποτελέσει ένα από τα κύρια σημεία πίεσης προς την κυβέρνηση.

Στις 24 Απριλίου, η κυβέρνηση επιχείρησε να αμβλύνει τη σύγκρουση μέσω μιας συμφωνία με τη CIDOB -Συνομοσπονδία Αυτοχθόνων Λαών της Βολιβίας- για την ενσωμάτωση ενός νέου άρθρου στον νόμο με στόχο την ενίσχυση της προστασίας των συλλογικών και αυτόχθονων εδαφών. Η πρόταση, όμως, απορρίφθηκε από μεγάλο μέρος των οργανώσεων καθώς δεν τροποποιούσε τον πυρήνα του νόμου.

Με την πάροδο των ημερών, το κίνημα άρχισε να θέτει και άλλα αιτήματα που συνδέονται με την οικονομική κρίση, την έλλειψη καυσίμων και την πολιτική δυσαρέσκεια κατά της ακροδεξιάς κυβέρνησης. Παρ’ όλο που ο νόμος 1720 καταργήθηκε, η πολιτική και κοινωνική σύγκρουση δεν σταμάτησε.

Η COB [Κεντρική Οργάνωση Εργαζομένων της Βολιβιας] διατηρεί κινητοποιήσεις και σημεία ελέγχου σε διάφορες περιοχές της χώρας, ενώ αρκετοί-ές δεν αμφισβητούν πλέον μόνο τον καταργηθέντα νόμο, αλλά και τη διακυβέρνηση του προέδρου Rodrigo Paz, εν μέσω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που διανύει η Βολιβία.

Ιδιαίτερο ρόλο στη γενίκευση της εξέγερσης παίζει το κίνημα των Κόκκινων Πόντσο. Ένα ιστορικό κίνημα των αυτοχθόνων αγροτών Aymara που βρίσκεται στην καρδιά όλων των εξεγέρσεων από το 2003 και επειτα: https://www.facebook.com/SMSmariA0/posts/pfbid0p1Ybv6QdB63KBivD7hRha8Ztxe9NYVr1wq59HhrJ2bFfT9we7Lm7ELfENei9bfLMl

Από το wsws.org διαβάζουμε:

Την Παρασκευή 15 Μάη, οι δρόμοι της Λα Παζ γέμισαν ξανά με διαδηλωτές και οι οργανώσεις που κινητοποιήθηκαν δήλωσαν ότι δεν θα τερματίσουν τις διαμαρτυρίες χωρίς την παραίτηση της κυβέρνησης ή την πλήρη ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Η Παζ απάντησε με βάναυση βία και νομικές διώξεις. Το Σάββατο, περίπου 3.500 στρατιώτες και αστυνομικοί αναπτύχθηκαν σε μια καταστολή πριν από την αυγή των οδοφραγμάτων γύρω από το Ελ Άλτο και κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Λα Παζ-Ορούρο, κάνοντας χρήση δακρυγόνων καθώς εργάτες και αγρότες χρησιμοποίησαν πέτρες, φυσίγγια δυναμίτη και φλεγόμενα οδοφράγματα σε ένδειξη αντίστασης.

Περίπου 57 άτομα συνελήφθησαν, σύμφωνα με το γραφείο του συνηγόρου του πολίτη της Βολιβίας. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν την Κυριακή, με στρατιωτικές και αστυνομικές φάλαγγες να εκκενώνουν τα σημεία αποκλεισμού.

Τουλάχιστον 4 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της καταστολής και τουλάχιστον 2 άλλα σε σχέση με τις διαμαρτυρίες. Η κυβέρνηση της Παζ και τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης της Βολιβίας έχουν δώσει έντονη κάλυψη σε 2 θανάτους που αποδίδονται στην παρεμπόδιση της ιατρικής πρόσβασης λόγω οδοφραγμάτων.

Την Κυριακή, η κυβέρνηση εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Μάριο Αργκόλο, ηγέτη του COB, για συμμετοχή στα οδοφράγματα στη Λα Παζ. […]

Οι Βολιβιανοί εργάτες απαιτούν την πτώση της καταπιεστικής κυβέρνησης Παζ, με την οποία δεν υπάρχει τίποτα να διαπραγματευτούν. Αγωνίζονται για τα δικά τους μέσα διαβίωσης και τα ανεξάρτητα ταξικά τους συμφέροντα.

Ωστόσο, οι ηγεσίες του COB και των διαφόρων παρατάξεων του κόμματος Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS), συμπεριλαμβανομένης αυτής του Έβο Μοράλες, υπερασπίζονται τα συμφέροντα τμημάτων της άρχουσας τάξης της Βολιβίας και των διεθνών εταίρων της, οι οποίοι επιδιώκουν να φορτώσουν το βάρος της κρίσης του βολιβιανού καπιταλισμού στους ώμους των εργατών και των φτωχών αγροτών.

Στόχος τους είναι να καταστρέψουν τα περιορισμένα κοινωνικά οφέλη που υπήρξαν υπό τις κυβερνήσεις του MAS τη δεκαετία του 2000, όταν οι υψηλές τιμές των βασικών προϊόντων χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση περιορισμένων κοινωνικών προγραμμάτων, επιδοτήσεων και μερικών εθνικοποιήσεων.

Το MAS ήταν μέρος του λατινοαμερικανικού κινήματος «ροζ παλίρροιας» των καπιταλιστικών κυβερνήσεων που επιδίωκαν να καταστείλουν την ταξική πάλη μέσω τέτοιων κοινωνικών παραχωρήσεων, ενώ παράλληλα επιδίωκαν στενότερους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία και την Κίνα. Όταν οι τιμές κατέρρευσαν και τα έσοδα στέρεψαν, το MAS προσέφερε στους εργαζόμενους κοινωνικές περικοπές και καταστολή – και το κόμμα κατέρρευσε.

Το COB ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1952, με διάταγμα της αστικής εθνικιστικής κυβέρνησης του Επαναστατικού Εθνικιστικού Κινήματος (MNR) του Βίκτορ Πας Εστενσόρο, με σκοπό την εδραίωση της κυριαρχίας του και την αποτροπή μιας σοσιαλιστικής επανάστασης, με τον ηγέτη των ανθρακωρύχων του MNR, Χουάν Λετσίν, να διορίζεται ως εκτελεστικός γραμματέας του. Ο Λετσίν έγινε αντιπρόεδρος του Πας Εστενσόρο, επισημοποιώντας την ενσωμάτωση του COB στο καπιταλιστικό κράτος μέσω μιας συμφωνίας «συνδιοίκησης» που συνέδεε την ηγεσία των συνδικάτων με το εθνικιστικό καθεστώς.

Το Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα (POR) του Γκιγιέρμο Λόρα διευκόλυνε αυτή την ενσωμάτωση, εγκαταλείποντας τις τροτσκιστικές αρχές μετά το 1951, ευθυγραμμιζόμενο με την προοπτική “ρευστοποίησης” του Μισέλ Πάμπλο ότι οι αστοί εθνικιστές ηγέτες θα μπορούσαν να ηγηθούν μιας σοσιαλιστικής επανάστασης, αρνούμενο έτσι να αγωνιστεί για την αποφασιστική απόσχιση της εργατικής τάξης από τον Λετσίν και το MNR.

Αυτό το μοτίβο υποταγής των εργατικών οργανώσεων στον αστικό εθνικισμό συνεχίστηκε για δεκαετίες: Το POR και το COB υποστήριξαν τον αστό εθνικιστή Στρατηγό Juan José Torres όταν ανέλαβε την εξουσία τον Οκτώβριο του 1970, με τον Torres να διορίζει τον Lechín επικεφαλής της Λαϊκής Συνέλευσης. Αυτή η υποταγή των εργατών στο καπιταλιστικό κράτος τους αφόπλισε πολιτικά και φυσικά, επιτρέποντας στον φασίστα Στρατηγό Hugo Banzer να πραγματοποιήσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ και να εξαπολύσει μια αντεπαναστατική επίθεση.

Το COB έγινε η ραχοκοκαλιά της κυβέρνησης MAS του Έβο Μοράλες, αφού διοχέτευσε την λαϊκή έξαρση της περιόδου 2000-2005 πίσω από την εκλογή του, και τον Μάιο του 2013-2014 η ηγεσία των συνδικάτων κήρυξε «ανεξαρτησία» από το MAS ακριβώς για να εφαρμόσει καλύτερα την απορρύθμιση της εργασίας και τη λιτότητα καθώς οι τιμές των βασικών προϊόντων μειώθηκαν.

Σήμερα, παρά το ένταλμα σύλληψης εναντίον του ηγέτη του, το COB επιδίωξε να διατηρήσει το κίνημα εντός των ορίων των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση Paz, υπερασπιζόμενο πάνω απ’ όλα τη θέση του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και όχι τα συμφέροντα εκείνων που κατ’ όνομα εκπροσωπεί.

Οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες σε κάθε χώρα θα προσπαθήσουν να απομονώσουν, να κατακερματίσουν και να εξαντλήσουν αυτούς τους αγώνες, κατευθύνοντάς τους πίσω σε διαπραγματεύσεις με κυβερνήσεις που υπηρετούν την άρχουσα τάξη.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να χτίσουν τις δικές τους δομές αγώνα, ανεξάρτητες από αυτές τις γραφειοκρατίες, αντιτιθέμενοι σε κάθε προσπάθεια των ψευδοαριστερών απολογητών τους που ισχυρίζονται ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να σέβονται την εξουσία τους. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία επιτροπών βάσης, υπόλογων στους εργαζόμενους στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στους αυτοκινητόδρομους, στα σχολεία, στα νοσοκομεία και στις γειτονιές – και τη διεθνή σύνδεσή τους.

——————-

Διαβάστε περισσότερα:

https://todosnube.com/blog/marcha-indigena-ley-1720-bolivia-la-paz/

https://todosnube.com/blog/senado-abroga-ley-1720-bolivia/

https://todosnube.com/blog/paro-cob-bolivia-quien-defiende-central-obrera/

The post Γενικευμένος ξεσηκωμός & επ’ αόριστον γενική απεργία στη Βολιβία first appeared on Aυτολεξεί.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό προς συνυπογραφή από κάθε μέρος του κινήματος βάσης, από ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις και συνελεύσεις, φορείς και συλλόγους, σωματεία, φοιτητικά σχήματα. Παρακάτω παραθέτουμε το κείμενο – κάλεσμα προς συνυπογραφή. Επιθυμούμε το συγκεκριμένο κάλεσμα να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες υπογραφές. Σε περίπτωση που δεν επιθυμείτε να υπογράψετε το συγκεκριμένο κάλεσμα, καλούμε να βγάλετε δικό σας κάλεσμα συμμετοχής στην πορεία στην Αθήνα ή σε δράσεις αλληλεγγύης στην επαρχία.

Το Σάββατο 16 Μαΐου σας καλούμε να βγούμε στον δρόμο για τη νίκη των αντιστάσεων και των αγώνων, τη νίκη των από τα κάτω και τη νίκη της ζωής. Ο απεργός πείνας μέχρι θανάτου από 5 Φλεβάρη 2026 Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, θα βρίσκεται στην 101η ημέρα απεργίας πείνας, με κρίσιμο κίνδυνο για την ζωή του από μέρα σε μέρα και από λεπτό σε λεπτό, καθώς και για πρόκληση σοβαρών μόνιμων βλαβών σε ζωτικά όργανα. Την ίδια στιγμή η δεύτερη απεργός πείνας, Suzon Doppagne, έχει μπει στον αγώνα με απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 1η Μαΐου και στις 16 Μαΐου θα βρίσκεται στη 15 ημέρα.

Η απεργία πείνας μέχρι θανάτου των δύο συντρόφων μας πραγματοποιείται για την υπεράσπιση της γειτονιάς και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών – το μεγαλύτερο αυτοοργανωμένο εγχείρημα κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και την Ευρώπη – των 400 και πλέον κατοίκων τους, των δομών, των σχέσεων, της κουλτούρας και της συλλογικής μνήμης της ιστορικής αυτής γειτονιάς. Ο αγώνας βρίσκεται ήδη στο τελευταίο στάδιο και θα έχει σαν αποτέλεσμα είτε την δικαίωση των δίκαιων αιτημάτων των απεργών και της Κοινότητας, είτε τον θάνατό τους.

Είναι ένας αγώνας που αφορά όλους και όλες, για τα φλέγοντα ζητήματα που ταλανίζουν την ελλαδική κοινωνία και μπορεί να εκφράζονται με ένταση στα Προσφυγικά, αλλά είναι προβλήματα κοινά και κοινωνικά συνδεδεμένα με τις πανανθρώπινες ανάγκες. Είναι ένας αγώνας για το δικαίωμα στη στέγη, το δικαίωμα στην υγεία, την τροφή, την εκπαίδευση, στον πολιτισμό. Ένας αγώνας για την αλληλεγγύη και το δικαίωμα στην πόλη. Ένας αγώνας τελικά για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Τη μέρα αυτή δεν επιθυμούμε να καλέσουμε σε μαζική κινητοποίηση μόνο για τους δύο απεργούς πείνας και την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά εκκινώντας από εκεί, να βγούμε στον δρόμο όλοι και όλες για τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από ένα κράτος και ένα καθεστώς που μας οδηγεί στην ανέχεια. Ένα κράτος και ένα καθεστώς χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό και κανέναν ενδοιασμό, που έχει οδηγήσει τις κοινωνίες μας στην παρακμή.

Είναι ένα καθεστώς που οφείλει να ανατραπεί για να ζήσουμε!

Καλούμε και από αυτό το βήμα όλους και όλες, τις οργανωμένες δυνάμεις και τον κόσμο του αγώνα, αλλά ακόμη περισσότερο όλους και όλες αυτούς και αυτές που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν τους μεγάλους αγώνες των καιρών μας:

• Τις δομές και το κίνημα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, κάθε απελευθερωμένο χώρο και κατάληψη, κάθε συλλογικότητα και οργάνωση από τα κάτω.
• Το κίνημα των Τεμπών, το κίνημα των αγροτών, το κίνημα των αγωνιζόμενων γονέων, το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.
• Τα σωματεία, τους συλλόγους, τους μαζικούς κοινωνικούς φορείς.
• Το εργατικό κίνημα και τους αγωνιστές και αγωνίστριες που παλεύουν για την υγεία, την τροφή, τη στέγη, την παιδεία, τον πολιτισμό.
• Το αντιφασιστικό κίνημα, το αντιρατσιστικό κίνημα, τους/τις πρόσφυγες και τις/τους μετανάστ(ρι)ες, τις κοινότητες των Ρομά.

Καλούμε να βγούμε μαζικά στους δρόμους για τη συνένωση και ανασυγκρότηση του δικού μας κόσμου, του κόσμου της αντίστασης, της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Για μια μαζική και ενωτική κάθοδο στους δρόμους στην Αθήνα και πανελλαδικά με τη σαφή δήλωση ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν.

Καλούμε το Σάββατο 16 Μαΐου στην Αθήνα στις 12.00 στο Σύνταγμα και σε κάθε πόλη πανελλαδικά και διεθνώς, για να δηλώσουμε με αποφασιστικότητα ότι οι κοινωνίες μας μπορούν και θα νικήσουν τη θανατοπολιτική, τη λεηλασία των ζωών μας, το καθεστώς που μας οδηγεί στην εξαθλίωση και την αδικαίωτη μνήμη των νεκρών μας. Θα νικήσει το δικαίωμά μας για ζωή και αξιοπρέπεια.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Μail: sykapro_squat@riseup.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Χ: @sykapro  |  Twitter: @Prosfygika

The post Κάλεσμα σε Πορεία Νίκης & Αξιοπρέπειας για τους απεργούς πείνας των Προσφυγικών, για τις κοινωνίες μας, για όλους και όλες μας μαζί first appeared on Aυτολεξεί.