Το ρέμα του Ποδονίφτη, που αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα εναπομείναντα ρέματα του Νομού Αττικής, πηγάζει από τις νοτιοδυτικές περιοχές του Πεντελικού όρους και αφού διασχίσει τον πολεοδομικό ιστό αρκετών δήμων του λεκανοπεδίου, εκβάλλει στον Κηφισό ποταμό.

Το ρέμα, στο σημαντικά μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του έχει καλυφθεί και είναι υπόγειο μετατρεπόμενο ουσιαστικά σε οχετό ή είναι ανοιχτό μεν αλλά διευθετημένο, που σημαίνει τσιμενταρισμένο, έτσι ώστε να ακυρώνεται η φυσική του κοίτη και να βλάπτεται σχεδόν ολοκληρωτικά η περιβαλλοντική και οικολογική του διάσταση.

Παρ’ όλα αυτά, έχουν διατηρηθεί κάποια τμήματα της διαδρομής του σε φυσική κατάσταση, το σημαντικότερο εκ των οποίων είναι μεταξύ του Δήμου Αθηναίων και του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας, μήκους περίπου 800 μ. Η μεγάλη περιβαλλοντική αξία του ρέματος αποτυπώνεται και στις αποφάσεις του ίδιου του κράτους που με υπουργική απόφαση το 1993 το χαρακτήρισε ως ‘ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος’ και στο Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας το 2011 το κατέταξε στους υγροτόπους Β΄ προτεραιότητας.

Στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας επιχειρήθηκε από το κράτος και την τότε διοίκηση της Περιφέρειας με επικεφαλής τη Δούρου, η τσιμεντοποίηση και του τελευταίου σημαντικού τμήματος φυσικής κοίτης του ρέματος με πρόσχημα την αντιπλημμυρική προστασία της περιοχής.

Η αντίδραση όμως περιβαλλοντικών και κοινωνικών κινημάτων μεταξύ των οποίων και της δικής μας συλλογικότητας, των κατοίκων των παραρεμάτιων περιοχών, αλλά και του Δήμου της Ν. Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας, συνετέλεσαν ώστε με την 2165/2019 απόφασή του το ΣΤΕ να ακυρώσει τα προβλεπόμενα έργα, ως προκαλούντα δυσανάλογη και υπέρμετρη περιβαλλοντική ζημιά σε βάρος της φυσικής κοίτης και κατάστασης του ρέματος.

Αλλά για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, μπροστά στα εργολαβικά κέρδη, τι σημασία έχει το περιβαλλοντικό, αισθητικό και κοινωνικό κόστος. Το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών επανέρχεται με νέα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το ρέμα με τον προκλητικό και ανάλγητο τίτλο “επικαιροποίηση των υφισταμένων μελετών και συμπλήρωση με πρόσθετες μελέτες αντιπλημμυρικής προστασίας” σαν να μην είχε απορριφθεί η προηγούμενη από το ανώτατο δικαστήριο ως παράνομη και αντιπεριβαλλοντική.

Από τη νέα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων προκύπτουν τα ακόλουθα:

1. Δεν παρατίθονται στοιχεία και δεν τεκμηριώνεται από πουθενά στη μελέτη η αναγκαιότητα διευθέτησης των επίμαχων 800 περίπου μέτρων του ρέματος, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν πλημμυρικά επεισόδια την τελευταία τριακονταετία αφού τα όμβρια ύδατα από σχεδόν το 1/5 περίπου της υδρολογικής λεκάνης του ρέματος έχουν εκτραπεί σε άλλα ρέματα.

2. Με την επιστημονικά αλλά και πραχτικά παρωχημένη διεθνώς μέθοδο του εγκυβωτισμού, σκυροδετείται πολύ μεγάλο μέρος του ρέματος ή το ενδύουν με ένα ζουρλομανδία από συρματοκυβώτια (σαραζανέτια), χωρίς να έχουν διερευνηθεί στο ελάχιστο εναλλακτικές λύσεις με φυσικά μέσα.

3. Γίνεται πλημμελής αναφορά στη πλούσια χλωρίδα (αυτοφυείς τουλίπες, ορχιδέες, ορνιθόγαλα, άρτηκες κλπ), και ορνιθοπανίδα του ρέματος (αγριόπαπιες, λευκο ή σταχτο τσικνιάδες, μαυρομάτες, ερωδιοί κλπ), δεν γίνεται καμία αναφορά στην ιχθυοπανίδα (ποταμοκέφαλοι, μπριάνια, κουνουπόψαρα, χέλια) και είναι παντελώς γελοίος ο ισχυρισμός ότι τα έργα διευθέτησης του ρέματος και η τσιμεντοποίηση “δεν θα ασκήσουν πίεση αρνητική στη χλωρίδα και πανίδα”.

4. Καταστρατηγείται με εκκωφαντικό τρόπο η από τον Ν. 4258/14 αλλά και από τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας υποχρέωση του κράτους να προηγείται η οριοθέτηση του ρέματος πριν από τη διευθέτησή του. Στον Ποδονίφτη δεν έχει οριοθετηθεί η φυσική κοίτη και η πλημμυρική του ζώνη, δεν έχει αποκατασταθεί η λειτουργία του από τις αυθαίρετες καταπατήσεις, αυθαίρετες επεκτάσεις όμορων ιδιοκτησιών, αυθαίρετες χρήσεις εντός του και το συνεχώς κλιμακούμενο στένεμα.

5. Είναι παντελώς ψευδείς οι αναφορές που γίνονται στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων ότι τα έργα διευθέτησης και η τσιμεντοποίηση της κοίτης και των πρανών του ρέματος δεν θα συντελέσουν στην αύξηση της θερμοκρασίας και στην χειροτέρευση του μικροκλίματος της περιοχής και ότι δεν θα επηρεαστούν τα βιοκλιματικά χαρακτηριστικά της. Και η κοροϊδία κορυφώνεται με τον ισχυρισμό της ότι ο εγκυβωτισμός του ρέματος είτε με σκυροδέτηση ή με συρματοκυβώτια “δεν θα προκαλέσει προβλήματα στα μορφολογικά και τοπιολογικά χαρακτηριστικά της περιοχής”.

Νομίζουμε ότι χρειάζεται εκ νέου να υπενθυμίσουμε σε κράτος, κεντρικές και περιφερειακές εξουσίες ότι:

Θα αναχαιτίσουμε κάθε απόπειρα καταστροφής του υγρού οικοσυστήματος και του ευαίσθητου, σπάνιου και άγριου τοπίου του Ποδονίφτη. Για εμάς ο Ποδονίφτης είναι αναπαλλοτρίωτος φυσικός πλούτος που συμβάλλει στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και στη βιοποικιλότητα.

Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις όχι μόνο για τη διατήρηση της φυσικής κοίτης των 800 μέτρων του ρέματος αλλά και για τη σταδιακή επαναφορά του συνόλου της διαδρομής του Ποδονίφτη σε κατάσταση ελεύθερης και ακώλητης ροής με την επαναφυσικοποίησή του.

—————————————-

Με εδραιωμένη την πεποίθηση ότι τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά κινήματα μπορούν να είναι ισχυρότερα και ανθεκτικότερα από σκαστές εργολαβίες και κερδοσκοπικά κεφάλαια που τροχοδρομεί η κυβέρνηση της δεξιάς στον χώρο του περιβάλλοντος, καταστρέφοντας την ποιότητα της ζωής μας, καλέσαμε στον ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ μέσα στο ρέμα:

Την περασμένη Κυριακή 17 Μάη το μεσημέρι διοργανώθηκε ο συλλογικός περίπατος της ομάδας του ‘’Ποδονίφτη, ρε(ύ)μα κριτικής των καιρών και δράσης’’, στο ρέμα του Ποδονίφτη μεταξύ του της Νέας Φιλαδέλφειας και του δήμου Αθηναίων. Η ομάδα μας έδωσε τη δυνατότητα σε δεκάδες πολίτες να γνωρίσουν το ρέμα, μπαίνοντας μέσα στην άγρια φύση του, δίπλα στον αστικό ιστό. Να απολαύσουν ένα ανεκτίμητο και εν πολλοίς άγνωστο φυσιογνωμικό στοιχείο της περιοχής, ένα υγρό τόπο με την τόσο πλούσια χλωρίδα και πανίδα όπως πολύ εμπεριστατωμένα την ανέπτυξε ο βιολόγος Μαρτίνος Γκαίτλιχ, αλλά και όπως είχαν την τύχη να τη διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια ολοζώντανα οι συμμετέχουσες/όντες.

Ταυτόχρονα η ομάδα μας, κατά τη διάρκεια του συλλογικού περιπάτου μέσα στη ρεμάτια ζώνη, αλλά και από την παραρεμάτια περιοχή κατέδειξε επί του πεδίου πώς ακυρώνεται ολοκληρωτικά η φυσική κοίτη του ρέματος και πως βλάπτεται η συνολική περιβαλλοντική και οικολογική του διάσταση από τα προβλεπόμενα νέα δήθεν αντιπλημμυρικά έργα. Έγινε ορατό σε όλα τα ατομα που παραβρέθηκαν στην δράση του Ποδονίφτη πως το τσιμεντάρισμα του ρέματος σε τμήματα της διαδρομής που διανύσαμε και ο εγκυβωτισμός του με συρματοκυβώτια στα υπόλοιπα τμήματα θα καταστρέψει ένα πολύτιμο οικοσύστημα, θα προκαλέσει ανήκεστη βλάβη στα μορφολογικά και τοπιολογικά χαρακτηριστικά της περιοχής και θα επηρεάσει αρνητικά τα βιοκλιματικά της δεδομένα.

Στο τέλος του συλλογικού περιπάτου ακολούθησε συζήτηση στην οποία συμμετείχαν πολλοί πολίτες. Έγιναν συγκεκριμένες αναφορές στις αντιφάσεις και κραυγαλέες αστοχίες της ΜΠΕ που αφορούν τα προς εκτέλεση έργα, στα συνειδητά ψεύδη ότι τα έργα τσιμεντοποίησης και εγκυβωτισμού του ρέματος δεν θα έχουν επιπτώσεις στον τομέα του φυσικού περιβάλλοντος και διατρανώθηκε από όλες και όλους ότι η αναχαίτηση της απόπειρας της κυβέρνησης και της Περιφέρειας για την καταστροφή αυτού του υγρού οικοσυστήματος και του σπάνιου άγριου τοπίου του ρέματος είναι εφικτή.

Στην πρωτοβουλία αυτή της ομάδας ‘Ποδονίφτης’, εκτός από τα μέλη και τους φίλους της, συμμετείχαν κάτοικοι από τη γύρω περιοχή, μέλη της Πρωτοβουλίας κατοίκων ΝΦΝΧ για την προστασία των ρεμάτων και του περιβάλλοντος και μέλη της συλλογικότητας ΡΟΗ, συλλογος πολιτών υπέρ των ρεματων.

ΠΟΔΟΝΙΦΤΗΣ – Ρε(ύ)μα κριτικής των καιρών και δράσης

Η σελίδα της πρωτοβουλίας: ΕΔΩ

The post Ρε(ύ)μα κριτικής των καιρών και δράσης: Σε κίνδυνο πάλι το ρέμα του Ποδονίφτη first appeared on Aυτολεξεί.

Στη Βολιβία, εργάτες, αυτόχθονες, μεταλλωρύχοι, φοιτητές και αγρότες απεργούν, εξεγειρόμενοι-ες κατά του καθεστώτος του Rodrigo Paz, το οποίο επιδιώκει την ιδιωτικοποίηση της χώρας και την καταδίωξη των αυτοχθόνων κοινοτήτων.

Αγροτικά σωματεία δηλώνουν: «Η ζωή μας είναι συλλογική, όχι ατομική». «Η γη πρέπει να γίνεται σεβαστή, όχι να πωλείται».

Από το La Nube διαβάζουμε:

Ο Νόμος για τη «μετατροπή της γης» -Νόμος 1720- που ψηφίστηκε στις 10 Απριλίου 2026, εξουσιοδότησε το Εθνικό Ινστιτούτο Αγροτικής Μεταρρύθμισης (INRA) να μετατρέπει μια μικρή αγροτική ιδιοκτησία με τίτλο ιδιοκτησίας σε μεσαίου μεγέθους ιδιοκτησία.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, αυτός ο νόμος επεδιώκει να διευκολύνει τους μικρούς παραγωγούς να έχουν πρόσβαση σε τραπεζικά δάνεια, χρησιμοποιώντας τη γη τους ως εγγύηση για τη χρηματοδότηση επενδύσεων και την επέκταση της παραγωγής τους. Η κύρια κριτική κατά του νόμου 1720 είναι ότι θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την εκ νέου συγκέντρωση γης και να αποδυναμώσει την ιστορική προστασία της μικρής αγροτικής ιδιοκτησίας στη Βολιβία.

Για τις αυτόχθονες και αγροτικές οργανώσεις, το να επιτραπεί σε μικρές γαιοκτησιες να εισέλθουν πλήρως στη χρηματοπιστωτική αγορά συνεπάγεται τον κίνδυνο αυτές οι εκτάσεις να καταλήξουν υποθηκευμένες, να πωληθούν ή να απορροφηθούν από τομείς με μεγαλύτερη οικονομική δύναμη.

Ο ερευνητής Gonzalo Colque υποστηρίζει ότι αυτός ο νόμος ωφελεί κυρίως τους επιχειρηματικούς και αγροβιομηχανικούς κλάδους που ενδιαφέρονται για την επέκταση της αγοράς γης.

Σε αυτό προστίθεται και ένα άλλο ευαίσθητο ζήτημα: η έλλειψη προηγούμενης διαβούλευσης. Διάφοροι φορείς κατήγγειλαν ότι ο νόμος ψηφίστηκε χωρίς να έχει προηγηθεί μια ευρεία διαδικασία διαλόγου με τις οργανώσεις των αυτοχθόνων και των αγροτών, παρά το γεγονός ότι το ζήτημα της γης έχει μεγάλη πολιτική και συνταγματική βαρύτητα στη Βολιβία.

Η απόρριψη του νόμου 1720 έχει οδηγήσει σε κινητοποιήσεις σε διαφορετικά τμήματα της χώρας. Εκατοντάδες αυτόχθονες από το Μπένι και το Πάντο ξεκίνησαν μια πορεία προς τη Λα Πας [διοικητική πρωτεύουσα της Βολιβίας], απαιτώντας την πλήρη κατάργηση του νόμου. Η κινητοποίηση διήνυσε περίπου 100 χιλιόμετρα, κράτησε περίπου έναν μήνα και κατάφερε να αποτελέσει ένα από τα κύρια σημεία πίεσης προς την κυβέρνηση.

Στις 24 Απριλίου, η κυβέρνηση επιχείρησε να αμβλύνει τη σύγκρουση μέσω μιας συμφωνία με τη CIDOB -Συνομοσπονδία Αυτοχθόνων Λαών της Βολιβίας- για την ενσωμάτωση ενός νέου άρθρου στον νόμο με στόχο την ενίσχυση της προστασίας των συλλογικών και αυτόχθονων εδαφών. Η πρόταση, όμως, απορρίφθηκε από μεγάλο μέρος των οργανώσεων καθώς δεν τροποποιούσε τον πυρήνα του νόμου.

Με την πάροδο των ημερών, το κίνημα άρχισε να θέτει και άλλα αιτήματα που συνδέονται με την οικονομική κρίση, την έλλειψη καυσίμων και την πολιτική δυσαρέσκεια κατά της ακροδεξιάς κυβέρνησης. Παρ’ όλο που ο νόμος 1720 καταργήθηκε, η πολιτική και κοινωνική σύγκρουση δεν σταμάτησε.

Η COB [Κεντρική Οργάνωση Εργαζομένων της Βολιβιας] διατηρεί κινητοποιήσεις και σημεία ελέγχου σε διάφορες περιοχές της χώρας, ενώ αρκετοί-ές δεν αμφισβητούν πλέον μόνο τον καταργηθέντα νόμο, αλλά και τη διακυβέρνηση του προέδρου Rodrigo Paz, εν μέσω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που διανύει η Βολιβία.

Ιδιαίτερο ρόλο στη γενίκευση της εξέγερσης παίζει το κίνημα των Κόκκινων Πόντσο. Ένα ιστορικό κίνημα των αυτοχθόνων αγροτών Aymara που βρίσκεται στην καρδιά όλων των εξεγέρσεων από το 2003 και επειτα: https://www.facebook.com/SMSmariA0/posts/pfbid0p1Ybv6QdB63KBivD7hRha8Ztxe9NYVr1wq59HhrJ2bFfT9we7Lm7ELfENei9bfLMl

Από το wsws.org διαβάζουμε:

Την Παρασκευή 15 Μάη, οι δρόμοι της Λα Παζ γέμισαν ξανά με διαδηλωτές και οι οργανώσεις που κινητοποιήθηκαν δήλωσαν ότι δεν θα τερματίσουν τις διαμαρτυρίες χωρίς την παραίτηση της κυβέρνησης ή την πλήρη ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Η Παζ απάντησε με βάναυση βία και νομικές διώξεις. Το Σάββατο, περίπου 3.500 στρατιώτες και αστυνομικοί αναπτύχθηκαν σε μια καταστολή πριν από την αυγή των οδοφραγμάτων γύρω από το Ελ Άλτο και κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Λα Παζ-Ορούρο, κάνοντας χρήση δακρυγόνων καθώς εργάτες και αγρότες χρησιμοποίησαν πέτρες, φυσίγγια δυναμίτη και φλεγόμενα οδοφράγματα σε ένδειξη αντίστασης.

Περίπου 57 άτομα συνελήφθησαν, σύμφωνα με το γραφείο του συνηγόρου του πολίτη της Βολιβίας. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν την Κυριακή, με στρατιωτικές και αστυνομικές φάλαγγες να εκκενώνουν τα σημεία αποκλεισμού.

Τουλάχιστον 4 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της καταστολής και τουλάχιστον 2 άλλα σε σχέση με τις διαμαρτυρίες. Η κυβέρνηση της Παζ και τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης της Βολιβίας έχουν δώσει έντονη κάλυψη σε 2 θανάτους που αποδίδονται στην παρεμπόδιση της ιατρικής πρόσβασης λόγω οδοφραγμάτων.

Την Κυριακή, η κυβέρνηση εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Μάριο Αργκόλο, ηγέτη του COB, για συμμετοχή στα οδοφράγματα στη Λα Παζ. […]

Οι Βολιβιανοί εργάτες απαιτούν την πτώση της καταπιεστικής κυβέρνησης Παζ, με την οποία δεν υπάρχει τίποτα να διαπραγματευτούν. Αγωνίζονται για τα δικά τους μέσα διαβίωσης και τα ανεξάρτητα ταξικά τους συμφέροντα.

Ωστόσο, οι ηγεσίες του COB και των διαφόρων παρατάξεων του κόμματος Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS), συμπεριλαμβανομένης αυτής του Έβο Μοράλες, υπερασπίζονται τα συμφέροντα τμημάτων της άρχουσας τάξης της Βολιβίας και των διεθνών εταίρων της, οι οποίοι επιδιώκουν να φορτώσουν το βάρος της κρίσης του βολιβιανού καπιταλισμού στους ώμους των εργατών και των φτωχών αγροτών.

Στόχος τους είναι να καταστρέψουν τα περιορισμένα κοινωνικά οφέλη που υπήρξαν υπό τις κυβερνήσεις του MAS τη δεκαετία του 2000, όταν οι υψηλές τιμές των βασικών προϊόντων χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση περιορισμένων κοινωνικών προγραμμάτων, επιδοτήσεων και μερικών εθνικοποιήσεων.

Το MAS ήταν μέρος του λατινοαμερικανικού κινήματος «ροζ παλίρροιας» των καπιταλιστικών κυβερνήσεων που επιδίωκαν να καταστείλουν την ταξική πάλη μέσω τέτοιων κοινωνικών παραχωρήσεων, ενώ παράλληλα επιδίωκαν στενότερους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία και την Κίνα. Όταν οι τιμές κατέρρευσαν και τα έσοδα στέρεψαν, το MAS προσέφερε στους εργαζόμενους κοινωνικές περικοπές και καταστολή – και το κόμμα κατέρρευσε.

Το COB ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1952, με διάταγμα της αστικής εθνικιστικής κυβέρνησης του Επαναστατικού Εθνικιστικού Κινήματος (MNR) του Βίκτορ Πας Εστενσόρο, με σκοπό την εδραίωση της κυριαρχίας του και την αποτροπή μιας σοσιαλιστικής επανάστασης, με τον ηγέτη των ανθρακωρύχων του MNR, Χουάν Λετσίν, να διορίζεται ως εκτελεστικός γραμματέας του. Ο Λετσίν έγινε αντιπρόεδρος του Πας Εστενσόρο, επισημοποιώντας την ενσωμάτωση του COB στο καπιταλιστικό κράτος μέσω μιας συμφωνίας «συνδιοίκησης» που συνέδεε την ηγεσία των συνδικάτων με το εθνικιστικό καθεστώς.

Το Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα (POR) του Γκιγιέρμο Λόρα διευκόλυνε αυτή την ενσωμάτωση, εγκαταλείποντας τις τροτσκιστικές αρχές μετά το 1951, ευθυγραμμιζόμενο με την προοπτική “ρευστοποίησης” του Μισέλ Πάμπλο ότι οι αστοί εθνικιστές ηγέτες θα μπορούσαν να ηγηθούν μιας σοσιαλιστικής επανάστασης, αρνούμενο έτσι να αγωνιστεί για την αποφασιστική απόσχιση της εργατικής τάξης από τον Λετσίν και το MNR.

Αυτό το μοτίβο υποταγής των εργατικών οργανώσεων στον αστικό εθνικισμό συνεχίστηκε για δεκαετίες: Το POR και το COB υποστήριξαν τον αστό εθνικιστή Στρατηγό Juan José Torres όταν ανέλαβε την εξουσία τον Οκτώβριο του 1970, με τον Torres να διορίζει τον Lechín επικεφαλής της Λαϊκής Συνέλευσης. Αυτή η υποταγή των εργατών στο καπιταλιστικό κράτος τους αφόπλισε πολιτικά και φυσικά, επιτρέποντας στον φασίστα Στρατηγό Hugo Banzer να πραγματοποιήσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ και να εξαπολύσει μια αντεπαναστατική επίθεση.

Το COB έγινε η ραχοκοκαλιά της κυβέρνησης MAS του Έβο Μοράλες, αφού διοχέτευσε την λαϊκή έξαρση της περιόδου 2000-2005 πίσω από την εκλογή του, και τον Μάιο του 2013-2014 η ηγεσία των συνδικάτων κήρυξε «ανεξαρτησία» από το MAS ακριβώς για να εφαρμόσει καλύτερα την απορρύθμιση της εργασίας και τη λιτότητα καθώς οι τιμές των βασικών προϊόντων μειώθηκαν.

Σήμερα, παρά το ένταλμα σύλληψης εναντίον του ηγέτη του, το COB επιδίωξε να διατηρήσει το κίνημα εντός των ορίων των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση Paz, υπερασπιζόμενο πάνω απ’ όλα τη θέση του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και όχι τα συμφέροντα εκείνων που κατ’ όνομα εκπροσωπεί.

Οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες σε κάθε χώρα θα προσπαθήσουν να απομονώσουν, να κατακερματίσουν και να εξαντλήσουν αυτούς τους αγώνες, κατευθύνοντάς τους πίσω σε διαπραγματεύσεις με κυβερνήσεις που υπηρετούν την άρχουσα τάξη.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να χτίσουν τις δικές τους δομές αγώνα, ανεξάρτητες από αυτές τις γραφειοκρατίες, αντιτιθέμενοι σε κάθε προσπάθεια των ψευδοαριστερών απολογητών τους που ισχυρίζονται ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να σέβονται την εξουσία τους. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία επιτροπών βάσης, υπόλογων στους εργαζόμενους στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στους αυτοκινητόδρομους, στα σχολεία, στα νοσοκομεία και στις γειτονιές – και τη διεθνή σύνδεσή τους.

——————-

Διαβάστε περισσότερα:

https://todosnube.com/blog/marcha-indigena-ley-1720-bolivia-la-paz/

https://todosnube.com/blog/senado-abroga-ley-1720-bolivia/

https://todosnube.com/blog/paro-cob-bolivia-quien-defiende-central-obrera/

The post Γενικευμένος ξεσηκωμός & επ’ αόριστον γενική απεργία στη Βολιβία first appeared on Aυτολεξεί.

Την Τρίτη 21 Απριλίου -σημαδιακή ημέρα- ήρθαμε στον Aegean Voice FM στη Νάξο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα της αυτοοργανωμένης κοινότητας των Προσφυγικών που κορυφώνεται με την πολυήμερη απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή που έχει φτάσει στην 76η μέρα πλέον.

Η κοινότητα των Προσφυγικών εδώ και 16 χρόνια, αφού ξεκαθάρισε τις συμμορίες των εμπόρων ναρκωτικών και τους σωματέμπορούς που λυμαίνονταν το οικιστικό συγκρότημα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, δίπλα στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών και στο Εφετείο, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, κατάφερε να δημιουργήσει έναν χώρο ζωής και ελευθερίας. Τα Προσφυγικά, τιμώντας το όνομά τους, υπήρξαν ανοιχτά και φιλόξενα για όλους και όλες εκείνες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που είχαν ανάγκη να καλύψουν την βασική ανάγκη της στέγασης. Τετρακόσιοι άνθρωποι από 27 διαφορετικές εθνότητες κατοικούν στο συγκρότημα. Αλλά τα Προσφυγικά προχώρησαν σε κάτι περισσότερο: Διαμόρφωσαν μια κοινότητα, έκαναν πράξη την κοινωνική αλληλεγγύη, θύμισαν ότι η κοινωνία μπορεί να λειτουργική χωρίς κρατικές διαμεσολαβήσεις και χωρίς τους νόμους της αγοράς.

Τα Προσφυγικά υφίστανται την επίθεση του κράτους επειδή δεν συμμορφώνονται με το σύγχρονο απάνθρωπο σύστημα του ασφυκτικού κρατικού ελέγχου και της αγοραιοποίησης των πάντων που έχει οδηγήσει την κοινωνία σε μια ηθική, πολιτική και πολιτισμική παρακμή οδηγώντας μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην διαρκή αγωνία της επιβίωσης και στον απόλυτο αποκλεισμό. 

Ο Αρίστος, που σήμερα υποθηκεύει την υγεία του και τη ζωή του με την μακροχρόνια απεργία πείνας, ήρθε στη Νάξο σε ηλικία 19 χρονών και η πρώτη του οργάνωση σε συλλογικότητα ήταν στην Αυτόνομη Πρωτοβουλία Νάξου. Είχαμε την τύχη -ορισμένοι από εμάς- να συμπορευτούμε και να σφυρηλατήσουμε μια γνήσια συντροφική σχέση σε κρίσιμες και δύσκολες στιγμές, όπως εκείνη τη σύγκρουση που ξέσπασε στη Νάξο σχετικά με την κατασκευή του εκτρωματικού μεγάλου λιμανιού που θα αλλοίωνε αμετάκλητα τη φυσιογνωμία του τόπου για τα συμφέροντα του μαζικού βιομηχανικού τουρισμού. Σταθήκαμε δίπλα δίπλα και αντιμετωπίσαμε τα εμφυλιοπολεμικά πάθη που ξεσηκώθηκαν στο νησί ανάμεσα στους θιασώτες της τάχα μου ανάπτυξης και εκείνους που αγαπάνε τον τόπο – δηλαδή ανάμεσα σ’ αυτούς που προκρίνουν το χρήμα πάνω απ’ όλα, και εκείνους που έχουν και άλλες αξίες. Ο σύντροφος Αρίστος συμμετείχε στη συνέχεια και στην Ανοιχτή Συνέλευση Νάξου που διαμορφώθηκε στη διάρκεια των χρόνων της φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας μέχρι το 2011 όπου συνέχισε την αγωνιστική του πορεία στην Αθήνα.

Μπροστά στη συνεπή και σθεναρή στάση της αυτοοργανωμένης κοινότητας των Προσφυγικών απέναντι στον απειλούμενο αφανισμό τους, καθώς και μπρος στην αποφασιστική, ανυποχώρητη απεργία πείνας του αγωνιστή Αριστοτέλη Χαντζή, στεκόμαστε δίπλα δίπλα και τώρα και δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη θερμή αλληλεγγύη μας και τον αμέριστο σεβασμό μας.

Η σημερινή παρέμβασή μας στον τοπικό ραδιοσταθμό είναι μια ελάχιστη συνεισφορά κάποιων αλληλέγγυων κατοίκων της Νάξου στον δίκαιο αγώνα των Προσφυγικών με την πρόθεση να ενημερώσουμε όσο γίνεται ευρύτερα την τοπική κοινωνία για ένα από τα  μεγαλύτερα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα στην Ευρώπη. Για να μπορούμε να φανταστούμε ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι οργάνωσης της καθημερινότητας έξω από το ανυπόφορο μαγγανοπήγαδο ή την γκλαμουράτη ενότητα που μας πλασάρουν για ζωή.

Τα Προσφυγικά έχουν ήδη νικήσει. Τώρα μένει να υποχωρήσουν αυτοί που επιδιώκουν την καταστολή τους!

———————————–

Στον Aegean Voice 107,5 και στην εκπομπή «Στο βάθος κήπος» φιλοξενήσαμε σήμερα αλληλέγγυους που υπερασπίζονται τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και στηρίζουν τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή. Στην εκπομπή μιλούν μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης από τη Νάξο, ενώ παρεμβαίνει και ο ίδιος ο Αριστοτέλης Χαντζής, περιγράφοντας την κατάσταση και τα αιτήματά του.

Ακούστε το ηχητικό απόσπασμα:

The post Η Νάξος για τα Προσφυγικά! (ηχητικό από τον τοπικό ραδιοσταθμό Aegean Voice FM) first appeared on Aυτολεξεί.

Πόσο εκτός πραγματικότητας μας φαίνεται να αναλάβουμε την ευθύνη να περάσουμε μερικές ώρες ή και μέρες σε μια ακροθαλασσιά, μαζεύοντας εκατομμύρια πολύχρωμα μικροσκοπικά πλαστικά και θρυμματισμένο φελιζόλ;

Πόσο ξεκάθαρα μπορεί να καθρεφτίσει την αρρώστια του πολιτισμού μας ένα απομακρυσμένο ακρογιάλι;

Πόσο πρέπει να διαστρεβλωθούν οι έννοιες, ώστε να εκδιώκονται ως καταπατητές και καταστροφείς της φύσης οι άνθρωποι που πραγματικά φροντίζουν έναν τόπο;

Τελικά, ποια ή ποιος θα κάνει μια δουλειά σαν αυτή, αν δεν την κάνουν οι «τρελοί» και οι «τρελές» αυτού του κόσμου;

Τους τελευταίους δύο μήνες, περιμένοντας την εκτέλεση της εντολής κατεδάφισης των πρόχειρων καταλυμάτων του Λαυρακά και της εκκένωσης των παραλιών που ανακοινώθηκε μέσα στο χειμώνα, εμείς συνεχίσαμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά: να φροντίζουμε αυτό το δάσος και αυτές τις παραλίες, όπως κάνουμε 25 χρόνια τώρα. Το αποτέλεσμα είναι η μετατροπή, για μια ακόμα χρονιά, ενός απέραντου σκουπιδότοπου σε έναν φροντισμένο τόπο.

Αυτή είναι μια δουλειά που ποτέ δεν έχει γίνει και ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει από ανθρώπους που το κάνουν απλά ως δουλειά.

Είναι μια δουλειά που απαιτεί ειλικρινές ενδιαφέρον για τη φροντίδα της γης, βιωματική γνώση του πεδίου, και ατέλειωτες ώρες σκληρής και επίμονης δουλειάς για να βγουν όλα αυτά τα σκουπίδια που είναι σφηνωμένα ανάμεσα στα βράχια, θαμμένα στην άμμο και μπλεγμένα μέσα στους κέδρους, να συγκεντρωθούν, να μεταφερθούν με βάρκα μέχρι το δρόμο και μετά να φορτωθούν σε αγροτικό για να μεταφερθούν στο σημείο περισυλλογής.

Αυτή η δουλειά γίνεται απόλυτα εθελοντικά και αυτοοργανωμένα και, αντί να αγκαλιάζεται από τον δήμο, ακόμα και αυτή απολύτως παράλογα συναντά αντίδραση, αλλά και ταυτόχρονα καμία κίνηση για τον καθαρισμό από μεριάς του! Ακόμα και στην προ ημερών παράκλησή μας για σακούλες, επειδή λόγω πολυήμερου απαγορευτικού δεν μπορούσαν να έρθουν αυτές που είχαμε αγοράσει, είχαμε αρνητική απάντηση!

Οι εικόνες που βλέπουμε περιέχουν κάποια μόνο από τα σκουπίδια που ξέβρασε η θάλασσα τον φετινό χειμώνα στις παραλίες του Λαυρακά, της Στραβολίμνης και του Πύργου στη Γαύδο και με τον άνεμο είχαν διασκορπιστεί και σε μεγάλο κομμάτι του δάσους. Επίσης, περιέχουν ένα κομμάτι μόνο από τα ξύλα του σκάφους που έσπασε στα βράχια και διασκορπίστηκε σε όλες τις παραλίες της περιοχής.

Επόμενος στόχος είναι ο καθαρισμός της παραλίας της Τρυπητής, στην οποία συντελείται ένα έγκλημα στο οποίο θα αναφερθούμε σε επόμενο ποστ.

Εμείς δηλώνουμε για μια ακόμη φορά ότι, παρά την εμμονική προσπάθεια εκδίωξης αυτού του τρόπου ζωής από τη Γαύδο, είμαστε και θα είμαστε εδώ και θα στεκόμαστε χαρούμενα απέναντι σε κάθε προσπάθεια λεηλασίας της γης και της θάλασσας, σε κάθε προσπάθεια μετατροπής του νησιού σε ένα ακόμα εξευγενισμένο τουριστικό πάρκο και σε όποιον ή όποια επιθυμεί οτιδήποτε διαφορετικό από τη συλλογική φροντίδα της γης και των ανθρώπων.

21/04: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΓΑΥΔΟ

Σήμερα, στην παραλία του Λαυρακά έφτασαν 7 άνθρωποι. Ένας αστυνομικός μαζί με συνεργείο εξοπλισμένο με τσεκούρια και σκύλες. Στόχος τους να εκτελέσουν την εντολή κατεδάφισης των μικρών ξύλινων κατασκευών και εκκένωσης, που εμμονικά προωθεί η δήμαρχος Γαύδου με στόχο να εκδιωχθεί αυτός ο τρόπος ζωής από το νησί. Μετά από διαπραγματεύσεις και παθητική αντίσταση έφυγαν προσωρινά. Αναμένουμε τις επόμενες μέρες τη συνέχεια με ψυχραιμία και υπομονή.

Λίγες προτάσεις πάνω στην απειλή εκκένωσης και κατεδάφισης των καλυβών της Γαύδου:

Το ακριτικό νησί της Γαύδου μόνο φαινομενικά παραμένει ένας μικρός παράδεισος, αδιατάρακτος στο πέρασμα του χρόνου.

Τα πολεμικά αεροσκάφη σκίζουν τον ουρανό ουρλιάζοντας και θυμίζοντας ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο και τον χρηματοδοτούμε.

Οι μετανάστες-πρόσφυγες ξεβράζονται στην ακτή και αρπάζονται απ’ την Frontex και το λιμενικό ή πνίγονται και βουλιάζουν στον βυθό.

Σκουπίδια ξεβράζονται απ’ τη θάλασσα, σκουπίδια που παράγουμε όλοι και όλες καθημερινά και δεν θα διαλυθούν ποτέ.

Τρυπάνια απειλούν την απέραντη θάλασσα και τα πλάσματά της.

Πέρα από όλα αυτά, κάτι ακόμα συμβαίνει. Εκδιώκεται με βίαιο τρόπο ένας τρόπος ζωής που δεκαετίες υπάρχει στο νησί, έχει υπάρξει αποδεδειγμένα θετικός για την προστασία της άγριας φύσης του και έχει διαμορφώσει την ταυτότητά του.

Εκδιώκονται οι άνθρωποι που δίνουν ζωή στο νησί, που αποτελούν το εργατικό δυναμικό του, που βοηθούν όπου χρειαστεί και έχουν χτίσει σχέσεις ζωής με τους ντόπιους, που προστατεύουν τους αμμόλοφούς του από το να γίνουν χωματερή και το δάσος του από πυρκαγιές και από την απειλή να ανεγερθούν στη θέση των δέντρων του τουριστικά μεγαθήρια.

Κάποιες και κάποιοι επιλέξαμε να είμαστε εδώ, να υπερασπιστούμε αυτά τα καλυβάκια και αυτόν τον τρόπο ζωής όχι γιατί απλά μας αρέσει να ζούμε έτσι, αλλά γιατί οι εστίες αυτοοργάνωσης και φροντίδας είναι παραδείγματα μιας ζωής ενάντια στον ατομικισμό της εποχής μας, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης, ενάντια στην κοινωνία του θεάματος, τον εξευγενισμό και τη λεηλασία της γης. Και πιστεύουμε ότι αυτά τα παραδείγματα είναι απαραίτητα στη σημερινή ασφυκτική συνθήκη της ανθρωπότητας και προσφέρουν έστω μια μικρή ανάσα σε όποια και όποιον έρχεται σε επαφή μαζί τους.

Ας αντιστεκόμαστε με χαρά, ενάντια στους «ισχυρούς» αυτού του κόσμου και σε όσους επιθυμούν κάτι διαφορετικό απ’ τη συλλογική φροντίδα ανθρώπων και φύσης.

———————————————————————————–

ΒΛ. ΣΧΕΤΙΚΑ

Η επίθεση στις καβάτζες της Γαύδου: Όταν η επιλεκτική νομιμότητα κατεδαφίζει την πραγματική οικολογία

The post ΓΑΥΔΟΣ: Ανάμεσα σε πολύχρωμα μικροπλαστικά & στην απειλή κατεδάφισης των καλυβιών first appeared on Aυτολεξεί.

1. Τα Προσφυγικά είναι ετοιμόρροπα

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι απολύτως εντάξει στατικά. Εσωτερικά συντηρούνται διαρκώς από τους κατοίκους εδώ και δεκαετίες. Η επιπλέον συντήρηση που χρειάζονται είναι εξωτερική για την ποία υπάρχει ήδη πλάνο από την Κοινότητα.

2. Τα Προσφυγικά είναι εγκαταλελειμμένα, κανείς δεν μένει εκεί

Όχι. Τα Προσφυγικά δεν είναι εγκαταλελειμμένα, εκεί κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι. Άνθρωποι από-τα-κάτω, τόσο ελληνικής καταγωγής όσο και 27 διαφορετικών εθνικοτήτων που υμβιώνουν αρμονικά. Με το πλάνο που έχει εκδώσει η Περιφέρεια Αττικής, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποστούν βίαιη εκκένωση και θα βρεθούν στον δρόμο.

3. Στα Προσφυγικά μένουν μόνο αναρχικοί

Όχι. Στα Προσφυγικά μένουν άνθρωποι πολλών και διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, μεταξύ των οποίων και αναρχικοί/ες.

4. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί ανομία και επιθετικότητα

Όχι. Στα Προσφυγικά κυριαρχεί η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αρμονική συμβίωση εκατοντάδων διαφορετικών ανθρώπων και η αλληλεγγύη. Η μόνη επιθετικότητα που υπάρχει στη γειτονιά είναι από την αστυνομία, που έχει προβεί σε κατασταλτικές επιθέσεις πολλές φορές, πνίγοντας με χημικά τη γειτονιά και χωρίς να υπολογίζουν ούτε τα 50 παιδιά (από 4 μηνών μέχρι 17 χρονών), τους ηλικιωμένους και τους άρρωστους, ούτε και τους ασθενείς και τους εργαζόμενους του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας” και του νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ, που βρίσκονται ακριβώς δίπλα.

5. Στα Προσφυγικά μένουν χρήστες ουσιών και γίνεται διακίνηση ναρκωτικών

Όχι. Καμία διακίνηση ουσιών δεν γίνεται στα Προσφυγικά, καθώς το 2010 οι κάτοικοι οργανώθηκαν ακριβώς πάνω στην ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι ναρκομαφίες, τις οποίες εκδίωξαν από τη γειτονιά με πολύ μεγάλο αγώνα. Στο Καταστατικό Πλαίσιο της Κοινότητας, που συγκροτήθηκε εκείνη την περίοδο, μεταξύ άλλων, δεν επιτρέπεται η εμπορία ουσιών. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι παρ’ όλο που στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ στεγάζεται μονάδα του ΟΚΑΝΑ, η συγκεκριμένη είναι η μόνη μονάδα απ’ έξω από την οποία δεν γίνεται διακίνηση από ναρκομαφίες, γιατί οι κάτοικοι περιφρουρούν τη γειτονιά και δεν το επιτρέπουν. Όσο για τα άτομα που είναι χρήστες και χρήστριες ουσιών, η Δομή Υγείας της Κοινότητας σε συνεργασία με δομές του 18άνω, ψυχιάτρους και ψυχολόγους, φροντίζουν για την απεξάρτησή τους.

6. Το κράτος θέλει να κάνει κοινωνικές κατοικίες στα Προσφυγικά

Όχι. Το κράτος στοχευμένα αποσιωπεί ότι τα Προσφυγικά είναι ήδη κοινωνικές κατοικίες εδώ και δεκαετίες, καθώς μένουν άνθρωποι από πολλές ευάλωτες ομάδες (ηλικιωμένοι/ες ασθενείς, άστεγοι/ες, άνθρωποι με ψυχικό πόνο, πρόσφυγες, μετανάστες/τριες, μονογονεϊκές οικογένειες, παιδιά). Το κράτος θέλει να εκμεταλλευτεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά φιλέτα στο κέντρο της Αθήνας και να “εξευγενίσει” ολόκληρη τη γειτονιά των Αμπελοκήπων, μετατρέποντας την περιοχή σε τουριστικό οικόπεδο και ανεβάζοντας το κόστος ζωής, γεγονός που θα επηρεάσει τη ζωή όλων των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.

7. Το κράτος θέλει να κάνει δομές φιλοξενίας για τους συγγενείς των θεραπευόμενων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”

Όχι. Στα Προσφυγικά υπάρχουν ήδη Δομές Φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών, τις οποίες έχουν φτιάξει οι ίδιοι οι κάτοικοι σε συνεργασία με τον Σύλλογο Εργαζομένων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”. Το κράτος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους, εφόσον υπάρχουν αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία κράτους και εκκλησίας πέριξ του νοσοκομείου. Κάποια από αυτά είναι αναξιοποίητα και κάποια τα εκμεταλλεύονται, αισχροκερδώντας σε βάρος ανθρώπων σε ανάγκη. Φυσικά στην απαξίωση των ζωών των ασθενών προστίθεται η υποστελέχωση και η υποβάθμιση των νοσοκομείων και η ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Επομένως, το μόνο που ενδιαφέρει το κράτος είναι να εκδιώξει τους κατοίκους των Προσφυγικών, χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά.

8. Το κράτος θέλει να δώσει 15 εκατομμύρια για τα Προσφυγικά γιατί νοιάζεται για την πολιτιστική και εθνική κληρονομιά

Όχι. Το κράτος δεν νοιάζεται για την πολιτιστική και εθνική κληρονομιά. Νοιάζεται μόνο για έργα βιτρίνας. Το κράτος είναι αυτό που εκδίωξε τους περισσότερους από τους πρώτους κατοίκους των Προσφυγικών, στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, με αναγκαστική απαλλοτρίωση των σπιτιών τους. Στη συνέχεια, δημιούργησε μια γειτονιά–φάντασμα και άφησε σκόπιμα τα κτήρια και τον περιβάλλοντα χώρο να ρημάζουν. Η Τεχνική Δομή των Προσφυγικών είναι αυτή που εδώ και χρόνια συντηρεί τα κτήρια, προστατεύοντάς τα από τη φθορά του χρόνου και ολόκληρη η κοινότητα διατηρεί τα Προσφυγικά ως μνημείο ζωντανής ιστορίας και μνήμης, με τη διοργάνωση δεκάδων εκδηλώσεων μέσα στα χρόνια και τη συνεργασία με πολιτιστικούς φορείς και συλλόγους της γειτονιάς και ευρύτερα. Τέλος, η Κοινότητα έχει αποφασίσει και σχεδιάσει την εξωτερική αποκατάσταση και συντήρηση των κτηρίων, με δική της εργασία και χρήματα, τα οποία φυσικά δεν θα είναι σε καμία περίπτωση 15 εκ., οπότε επιβεβαιώνουμε ότι πρόκειται για μεγάλη μπίζνα…

9. Τα Προσφυγικά είναι ένα γκέτο, κλειστό και περιχαρακωμένο και δεν μπορεί κάποιος να πάει

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι μια ανοιχτή ζωντανή γειτονιά που παράγει πολιτιστικό, πολιτικό και κοινωνικό έργο, όχι μόνο για τους κατοίκους της, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί τα Προσφυγικά οποιαδήποτε στιγμή, σε μία από τις προγραμματισμένες ξεναγήσεις που γίνονται κάθε τόσο, σε κάποια δράση μιας από τις 22 αυτοοργανωμένες δομές της, για να παρακολουθήσει ταινίες από τη Δομή Σινεμά, για να πιει καφέ στο συλλογικό καφενείο κάθε Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή, για να επισκεφθεί τον Αυτοοργανωμένο Φούρνο, για να παρακολουθήσει την ανοιχτή Συνέλευση των κατοίκων.

10. Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση λίγων περιθωριακών ατόμων

Όχι. Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση όλων μας. Είναι ένα μοναδικό εγχείρημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που έχει γίνει αντικείμενο έρευνας και μελέτης από πανεπιστήμια ως ένα αξιόλογο μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης, το οποίο μπορεί να αποτελέσει έμπνευση και σε άλλες γειτονιές για να αυτοοργανωθούν. Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής.

+1 μύθος…
11. Καλά όλα αυτά, αλλά στο τέλος τα Προσφυγικά θα τα πάρει το κράτος

Όχι! Με τίποτα. Τα Προσφυγικά θα παραμείνουν στο σύνολο των κατοίκων τους, σε ολόκληρη την κοινωνία, στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών που παίρνει την ευθύνη και θα σηκώσει το κόστος αυτού του αγώνα. Η Κοινότητα αυτή μετράει 16 χρόνια ζωής, μετράει 22 αυτοοργανωμένες δομές, μετράει πάνω από 27 εθνικότητες και αντίστοιχες γλώσσες, μετράει πολλές θρησκείες, μετράει αμέτρητες ώρες συνελεύσεων, μετράει ζωές πολλών ανθρώπων οι οποίες “μετράνε” μέσα σε αυτά τα 14,5 στρέμματα πολύ περισσότερο από όσο “μετράνε” μέσα στα κρατικά κτήρια, στα σύνορα ή στα νερά του Αιγαίου, μετράει πολλά γέλια παιδιών, μα κυρίως μετράει τα άστρα ενός ουρανού που ονειρεύτηκαν πολλοί άνθρωποι πολλών εποχών και πολλών γεωγραφιών.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ #saveprosfygika ΚΑΛΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ, ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΧΑΘΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ° ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΨΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ.

Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της κοινότητας των προσφυγικών που εκφράζονται μέσω της απεργίας πείνας:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
Επιτροπή για την υπεράσπιση και την ανάδειξη της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και της συλλογικής τους μνήμης

———————————————————————————-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

H Συνέλευση & η Κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

ΒΙΝΤΕΟ: Συνέντευξη Τύπου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας – Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας

The post 10+1 ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΤΗΣ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ. Εσύ το ήξερες; first appeared on Aυτολεξεί.

Εμείς, οι καθηγητές/καθηγήτριες, οι φοιτητές/φοιτήτριες και το προσωπικό των πανεπιστημίων της Ροζάβα / Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, σας στέλνουμε αυτό το μήνυμα καθώς αφήνουμε τις αίθουσες διδασκαλίας μας για να βοηθήσουμε στην υπεράσπιση του πανεπιστημίου μας, της πόλης μας και της επανάστασής μας, μαζί με τις δυνάμεις αυτοάμυνας. Πριν από την Αυτόνομη Διοίκηση, η Ράκκα (Σαρκ) και το Κομπάνι δεν είχαν πανεπιστήμια. Αυτά τα πανεπιστημιακά ιδρύματα δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, αποκαθιστώντας το δικαίωμα στην εκπαίδευση σε νέους ανθρώπους που το είχαν στερηθεί για πολύ καιρό και θεμελιώνοντας τη μάθηση στην απελευθέρωση των γυναικών, την οικολογία και την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινοτικής ζωής για τον λαό.

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στη Ροζάβα / Βόρεια και Ανατολική Συρία, υπό τη συνεχή πίεση και τις επιθέσεις των αυτοκρατορικών, υπο-ιμπεριαλιστικών και αποικιακών δυνάμεων, ο λαός μας έχει χτίσει μια κοινή ζωή βασισμένη στις δικές μας συλλογικές δυνατότητες. Ενάντια στον καπιταλισμό και την πατριαρχία, έχουμε εργαστεί για την προώθηση μιας κοινωνίας βασισμένης στην ισότητα των φύλων, την οικολογία και τη δημοκρατική αυτοκυβέρνηση. Εν μέσω των συνθηκών πολέμου σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και ενάντια στη βία και τις επιβολές των κρατών της περιοχής και των μισθοφόρων τους, βασιστήκαμε στη δική μας αυτοάμυνα και στα διπλωματικά μας κανάλια για να δημιουργήσουμε ένα χώρο, και μέσα σε αυτόν τον χώρο, παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις για να χτίσουμε επαναστατικές συνθήκες ζωής που κάποτε φαινόντουσαν αδύνατες.

Σήμερα, αυτή η ζωή δέχεται επίθεση. Ό,τι έχουμε χτίσει, αυτή η πηγή ελπίδας για τους καταπιεσμένους λαούς σε όλο τον κόσμο, έχει στοχοποιηθεί από όλες τις πλευρές, από τις φασιστικές δυνάμεις του Συριακού Αραβικού Στρατού, μιας γενεαλογίας της Αλ Κάιντα που έχει μετονομαστεί σε κρατική αρχή και είναι ντυμένη με κοστούμια, και από μισθοφόρους, που υποστηρίζονται από περιφερειακές και παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Ζούμε μια εν εξελίξει γυναικοκτονία και γενοκτονία. Η κατάσταση στο πεδίο είναι επείγουσα και επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Τα πανεπιστημιακά μας κτίρια είναι γεμάτα με εκτοπισμένους που προσπαθούν να επιβιώσουν από τον χειμώνα χωρίς κουβέρτες ή επιπλέον ρούχα. Τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν στοχεύσει πολλά σημεία κοντά στο Πανεπιστήμιο της Ροζάβα στο Καμισλό τις τελευταίες ημέρες. Οι φοιτητές στις εστίες στο Καμισλό είναι αποκομμένοι από τις οικογένειές τους στο Κομπάνι, μη γνωρίζοντας αν οι αγαπημένοι τους είναι ασφαλείς και αδυνατούν να τους φτάσουν.

Η κατάσταση στο Κομπάνι είναι ιδιαίτερα τρομακτική. Η πόλη βρίσκεται αυτή τη στιγμή υπό πολιορκία, περικυκλωμένη από τις δυνάμεις του Συριακού Στρατού από τη μία πλευρά και τον τουρκικό στρατό από την άλλη. Εδώ και επτά ημέρες, δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, δεν υπάρχει πρόσβαση σε νερό και δεν υπάρχει αξιόπιστη πρόσβαση σε βασικές ανάγκες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η μάθηση, η ασφάλεια και η επιβίωση στοχοποιούνται στο πλαίσιο μιας συντονισμένης πολιορκίας.

Δηλώνουμε σε όλους/όλες τους φίλους/φίλες, συναδέλφους/συναδέλφισσες και συντρόφους/συντρόφισσές μας που μας υποστηρίζουν ότι είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας με όλα τα μέσα που διαθέτουμε. Θα υπερασπιστούμε τον λαό μας, τα πανεπιστήμιά μας και τη δυνατότητα της ζωής που έχουμε παλέψει για να χτίσουμε.

Σας καλούμε, όπου κι αν βρίσκεστε, να σταθείτε στο πλευρό της Ροζάβα. Υψώστε τη φωνή σας. Οργανωθείτε στα πανεπιστήμια, τα συνδικάτα και τις κοινότητές σας. Ενισχύστε τα δίκτυα αλληλεγγύης που καθιστούν δυνατή την αντίσταση. Υπερασπιστείτε τους επαναστατικούς στόχους της ελευθερίας, της απελευθέρωσης των γυναικών, της οικολογικής ζωής και της δημοκρατικής κοινοτικής ζωής. Η αλληλεγγύη σας είναι μέρος της αυτοάμυνάς μας και μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή της ισορροπίας και στην αποτροπή μιας ακόμη γενοκτονίας στην περιοχή.

Πανεπιστήμια στη Ροζάβα / Βόρεια και Ανατολική Συρία

Πανεπιστήμιο της Ροζάβα,

Πανεπιστήμιο Κομπάνι,

Πανεπιστημίο Αλ-Σαρκ,

Φοιτητές/-τριες, διδακτικό προσωπικό και διοικητικοί υπάλληλοι”

(μτφρ. για το Αυτολεξεί)

The post Έκκληση για αλληλεγγύη από τα Πανεπιστήμια της Ροζάβα first appeared on Aυτολεξεί.

ΑΘΗΝΑ: Σήμερα, 20 Ιανουαρίου στις 15.00 στο Σύνταγμα μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης στη δημοκρατική επανάσταση της Ροζάβα!

Μήνυμα από διεθνιστή αγωνιστή στη Ροζάβα (19-01-2026):

(TEXT IN ENGLISH AT TRISE.NET)

“Γεια σας σύντροφοι, σας στέλνουμε χαιρετισμούς από τη Ροζάβα. Θέλουμε να σας μιλήσουμε για τη διάθεση της κοινωνίας, των ανθρώπων εδώ, γιατί πιθανότατα όλοι διαβάζετε τις ειδήσεις. Είστε ενημερωμένοι για την κατάσταση και, ναι, είναι αλήθεια ότι η κατάσταση είναι τεταμένη και ότι η Επανάσταση απειλείται, αλλά αυτό που δεν αναφέρεται στις ειδήσεις —και είναι εξίσου σημαντικό με το να τις διαβάζει κανείς— είναι η νοοτροπία των ανθρώπων και το τι νιώθουν και κάνουν αυτή τη στιγμή εδώ.

Αυτό που μπορούμε να πούμε, πηγαίνοντας στις διαδηλώσεις ή επισκεπτόμενοι οικογένειες εδώ, είναι ότι η διάθεση είναι αντίθετη από αυτό που δείχνουν οι ειδήσεις. Είναι τρελό για εμένα, έναν σοσιαλιστή που δεν κατάγεται από το Κουρδιστάν, να βλέπει αυτό το συλλογικό πνεύμα. Για παράδειγμα, νεαρές κοπέλες, 13 ή 14 ετών, περπατούν σε πορείες, περήφανες, κρατώντας τα κουρδικά τους βιβλία στα χέρια. Θέλουν να υπερασπιστούν την εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα, η οποία είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξή τους. Μας λένε: «Υπάρχεις μόνο αν οργανώνεσαι, πρέπει να αντιστέκεσαι για να υπάρχεις». Αυτό μας δίνει μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα ώστε να συνεχίσουμε το έργο μας ως διεθνιστές για την υπεράσπιση αυτής της Επανάστασης.

Τις προάλλες, επισκεφτήκαμε μια οικογένεια και μας ζήτησαν να τους τραγουδήσουμε ένα τραγούδι. Το μόνο τραγούδι που ξέραμε όλοι απ’ έξω ήταν το Bella Ciao, οπότε τους το τραγουδήσαμε και εκείνοι απάντησαν με το τραγούδι “Η καρδιά μας θέλει να συνεχίσει τον αγώνα”. Αυτό το τραγούδησε μια 60χρονη μητέρα. Καθώς τραγουδούσε, ο γιος και ο εγγονός της μόλις είχαν επιστρέψει από το Χαλέπι, έχοντας διαφύγει από εκεί. Χαιρετήθηκαν αφού επέζησαν από τη σφαγή με θλίψη, φυσικά, αλλά και με πολλή ευτυχία· μπορούσες να νιώσεις την αίσθηση του κοινού αγώνα ανάμεσά τους. Ο 6χρονος εγγονός της μάς είπε “Berxedan Jiyane”, που σημαίνει “Η Αντίσταση είναι Ζωή”. Νομίζω ότι είναι πραγματικά σημαντικό να μην το ξεχνάμε αυτό και να μην πέφτουμε σε αυτή τη νοοτροπία της ήττας στην οποία συχνά υποκύπτουμε, ειδικά στην Ευρώπη. Πάντα, όταν νιώθουμε ότι έχουμε ήδη χάσει, ότι δεν υπάρχουν πολλά να κερδίσουμε, πρέπει να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι αυτή είναι ακριβώς η νοοτροπία που θέλουν να έχουμε οι δομές κυριαρχίας ενάντια στις οποίες παλεύουμε.

Η ελπίδα είναι αντίσταση, και το να χτίζεις αυτή την ελπίδα μέσα σου και στους συντρόφους γύρω σου είναι κρίσιμο. Είναι επίσης κάτι που οφείλουμε στους ανθρώπους εδώ· το κάνουν αυτό εδώ και δεκαετίες — χτίζουν αυτή την ελπίδα για εμάς, για τους ίδιους και για όλους. Είναι καθήκον μας τώρα, όχι μόνο να κάνουμε πρακτικό έργο, αλλά και να οικοδομήσουμε αυτή την ιδεολογική αυτοάμυνα, να χτίσουμε την ελπίδα γύρω μας. Αυτό είναι ορατό εδώ. Ας το θεωρήσουμε ως ένα επαναστατικό καθήκον: να ενσαρκώσουμε το πνεύμα της Επανάστασης, που είναι ένα πνεύμα αντίστασης μέχρι την τελική νίκη. Αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά στο κουρδικό κίνημα με την αντίσταση στις φυλακές τη δεκαετία του 1980, όταν το 80% των ηγετικών στελεχών του κινήματος ήταν φυλακισμένο και φαινόταν ότι δεν υπήρχε κανένα μέλλον, αλλά 40 χρόνια μετά υπάρχει μια ολόκληρη περιοχή απελευθερωμένη από το ίδιο κίνημα.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κατανοήσουμε ως κρίσιμο σημείο στο δημοκρατικό ποτάμι στο οποίο όλοι-ες συμμετέχουμε, και είναι καθήκον μας τώρα να ρίξουμε νερό σε αυτό το ποτάμι, τόσο πρακτικά όσο και ιδεολογικά.

Η αποτυχία δεν είναι επιλογή. Η Επανάστασή μας συνεχίζεται επειδή όλοι πιστεύουμε ότι συνεχίζεται. Εξαρτάται από αυτή την πίστη. Δεν είναι μόνο πίστη, αλλά είναι και αλήθεια. Είναι η αλήθεια που αναζητούμε και η αλήθεια που χτίζουμε. Αυτό το πνεύμα που βλέπουμε εδώ, θέλουμε να σας το στείλουμε μέσω αυτού του φωνητικού μηνύματος. Πιστεύουμε σε εσάς και ελπίζουμε να συνεχίσετε να πιστεύετε σε εμάς, σε αυτή την Επανάσταση εδώ. Σας στέλνουμε πολλούς χαιρετισμούς και ευχές για κάθε επιτυχία.

Berxwedan Jiyane – Η Αντίσταση είναι Ζωή!”

***************************************************

The post Μήνυμα από διεθνιστή αγωνιστή μέσα από τη φλεγόμενη Ροζάβα (19-01-2026): Η Αντίσταση είναι Ζωή! first appeared on Aυτολεξεί.

The post Καμπάνια έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας για το Χαλέπι και τη Ροζάβα first appeared on Aυτολεξεί.

Μοιραζόμαστε, μέσα από το ημερολόγιο, εικόνες-θραύσματα από τις Συναντήσεις Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων στη ζούγκλα Λακαντόνα. Εικόνες-θραύσματα-στιγμές μιας εξέγερσης που δεν έμεινε ουτοπία. Και που μας προ(σ)καλεί να ανοίξουμε δρόμους για τη ΖΩΗ, βαδίζοντας μαζί.

Τα έσοδα θα διατεθούν για τη στήριξη του Χειρουργείου ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ στο πλαίσιο Καμπάνιας που οργανώνεται από το Δίκτυο EuropaZapatista. Στην πρώτη φάση της Καμπάνιας ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΛΑΚΑΝΤΟΝΑ συγκεντρώθηκαν 136.000 ευρώ, από άτομα, συλλογικότητες και οργανώσεις της Ευρώπης.

Ομάδα Calendario Zapatista  –  Επικοινωνία: calendariozapatista@gmail.com

facebook: Calendario Zapatista | instagram: calendariozapatista_

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ:

Ήταν μια χρονιά συναντήσεων και μοιράσματος το 2025 για τους ζαπατίστας. Μας κάλεσαν ξανά και ξανά να βρεθούμε στην ελεύθερη γη τους και να μοιραστούμε με λόγο, με τέχνη, με παιχνίδι, με θέατρο, με χορό, με τραγούδι τους αγώνες και τις αγωνίες μας.

Γενάρης 2025: Η πρώτη από τις Διεθνείς Συναντήσεις Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων έδωσε προτεραιότητα στον λόγο και την ανάλυση. Κυριάρχησαν οι διαπιστώσεις, τα ερωτήματα, το «τι κάνουμε;».

Και ήρθαν οι συναντήσεις του Απρίλη, οι Συναντήσεις της Εξεγερμένης και Αποκαλυπτικής Τέχνης (Arte Rebel y Revel), να ανιχνεύσουν απαντήσεις μέσα από την τέχνη. Εκατοντάδες ομάδες από όλο τον κόσμο μαζί με τους ζαπατίστας, μέσα από θεατρικά δρώμενα, μουσική, χορό μίλησαν για τη ΖΩΗ, σπέρνοντας το αύριο. «Να ονειρευτούμε, κι έπειτα να φανταστούμε. Να ονειρευτούμε μια επόμενη μέρα όπου η τέχνη του καθενός θα υπηρετεί την ανθρωπότητα και τη συλλογική επιβίωση, θα είναι μια ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ…»

Και τον Αύγουστο, από τις 2 έως τις 17, στο Σπορείο Κομαντάντα Ραμόνα του καρακόλ της Μορέλια, προστέθηκε στην ιστορία των αποκάτω μια ακόμα σπουδαία από πολλές απόψεις συνάντηση: η «Συνάντηση Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων – Μερικά Μέρη του Όλου».

Εκεί συναντηθήκαμε χιλιάδες άτομα από ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις και κινήματα (από 48 γεωγραφίες) που είχαν υπογράψει τη Διακήρυξη για τη Ζωή και συζητήσαμε για την επέλαση του καπιταλισμού και της Καταιγίδας, την καταστροφή της φύσης, τις επιθέσεις στη διαφορετικότητα σε όλες τις παραλλαγές της, τον αφανισμό λαών και κοινοτήτων, τη μετανάστευση, το ρατσισμό, το ρήμαγμα της ζωής από τους πολέμους. Κι ακόμα, μιλήσαμε για την ανάπτυξη των αντιστάσεων και τη σπορά των εξεγέρσεων και σε άλλες γεωγραφίες, για την αντιμετώπιση της Καταιγίδας και για την οργάνωση της Επόμενης Μέρας. Ενώσαμε τις κραυγές μας οι γυναίκες που αγωνιζόμαστε σε διαφορετικές γεωγραφίες. Συζητήσαμε όσες και όσοι εμπνεόμαστε από τον αγώνα των ζαπατίστας βάζοντας ο καθένας και η καθεμία το λιθαράκι μας για τις αντιστάσεις εδώ και τώρα ή το σποράκι μας για τις εξεγέρσεις που έρχονται. Ενώσαμε τις φωνές μας για την Παλαιστίνη, όπου χτυπά η καρδιά του κόσμου όλου. Αναζητήσαμε τις δυνατότητες ενός κόσμου που μπορεί να είναι αλλιώς, τις δυνατότητες της ύπαρξής μας.

Το κάλεσμα των ζαπατίστας για τον Αύγουστο έδειχνε τον τρόπο και το λόγο αυτής της Συνάντησης:

«Δεν πρόκειται για μια συνάντηση αναλύσεων ή θεωρητικών προσεγγίσεων, αλλά για μια συνάντηση πρακτικών εμπειριών αντίστασης. Όσοι και όσες από εμάς θα είμαστε εκεί, ξέρουμε ήδη τι είναι το καταραμένο σύστημα και τι κάνει ενάντια σε όλους, όλες και όλα, καθώς και ενάντια στη φύση, τη γνώση, τις τέχνες, την πληροφόρηση, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στον πλανήτη ολόκληρο. Δεν πρόκειται λοιπόν να εκθέσουμε θεωρητικά τα δεινά του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά το τι κάνουμε για να αντισταθούμε και να εξεγερθούμε, δηλαδή για να αγωνιστούμε εναντίον του.

Δεν σας καλούμε να παραδώσετε μαθήματα. Δεν είμαστε οι μαθητές σας ή οι μαθητευόμενοί σας· ούτε είμαστε δάσκαλοι ή καθοδηγητές. Είμαστε, μαζί με εσάς, μέρη ενός συνόλου που αντιτίθεται σε ένα σύστημα. Δίνουμε αμοιβαία. Μας λέτε τις εμπειρίες σας, κι εμείς οι ζαπατιστικοί λαοί τις δικές μας».

Μας μίλησαν λοιπόν με τον λόγο και τις πράξεις τους:

• Με την απίστευτη συλλογική οργάνωση, όχι μόνο της ίδιας της συνάντησης αλλά κάθε πτυχής της ζωής τους. Μια αυτοοργάνωση που αποτελεί θεμέλιο λίθο της αυτονομίας τους και που αντιστρατεύεται κάθε μοντέλο ιεραρχικής οργάνωσης.

• Με την αυτογνωσία εκείνων που γνωρίζουν ότι ο πρώτος δεσμώτης της εξουσίας είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και πως μόνο μια συλλογική, τολμηρή και συντροφική αυτοκριτική μπορεί να αποκαλύψει τις πυραμίδες που χτίζουμε από φόβους, ατομικές ανάγκες και ματαιοδοξία την ίδια στιγμή που αγωνιζόμαστε ενάντια στο σύστημα και τις εξουσίες του. Μια αυτοκριτική που αποδομεί, αναποδογυρίζει και ξεγυμνώνει παλιές πρακτικές και συνήθειες, και παράλληλα δημιουργεί νέους θεσμούς, νέο συλλογικό φαντασιακό σε απόλυτη διάδραση και ισορροπία με ένα νέο συλλογικό πραγματικό.

• Με τα θεατρικά τους έργα: οι νεκροί του αγώνα, αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής ματιάς στο παρόν, σε μια τρυφερή συνομιλία με τους ζωντανούς. Και οι ζωντανοί, να μεταφέρουν τις σκέψεις τους ως μέρος της συλλογικής ματιάς στο μέλλον, σ’ αυτούς που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί (τους υποδύθηκαν εκατό άτομα ντυμένα σπερματοζωάρια και ωάρια). Κανείς δεν είναι μόνος του εδώ: νεκροί, ζωντανοί και μελλούμενοι βαδίζουν μαζί «σε ένα δρόμο που δεν έχει πάρει ακόμα μορφή, όμως τον βαδίζουμε κιόλας».

• Με το συμβολικό κάψιμο της πυραμίδας, που αντιπροσωπεύει κάθε εσωτερική και εξωτερική ιεραρχική δομή που εχθρεύεται την αυτονομία των ζαπατίστας, τον κόσμο που χτίζουν εδώ και 30 χρόνια χωρίς αφέντες και υπηρέτες, μόνο με τα βήματα των κοινοτήτων τους που περπατούν αργά, όπως φυτρώνει το καλαμπόκι –μέσα στη σιωπή–, με ρίζες βαθιές και βλέμμα οριζόντιο.

• Με το χειρουργείο που χτίζουν από κοινού οι ζαπατίστας μαζί με τα «αδέρφια» τους ιθαγενείς μη ζαπατίστας, αλλά και με αλληλέγγυους και αλληλέγγυες από όλον τον κόσμο. Δεν είναι ακόμα ένας τόπος που θεραπεύει. Είναι όμως ένας τόπος που αφουγκράζεται και φροντίζει ήδη τις ανάγκες των ανθρώπων που θα έρχονται από μακριά χτίζοντας χώρους φιλοξενίας δίπλα στο θεραπευτήριο.

• Με τις χιλιάδες παλαιστινιακές σημαίες, υψωμένες στα βουνά της Τσιάπας, να δηλώνουν όχι μόνο την αλληλεγγύη τους στο λαό της Παλαιστίνης που ακόμα αντιστέκεται, αλλά και να θυμίζουν ότι σε όλο τον πλανήτη «όλοι είμαστε παιδιά της Παλαιστίνης».

• Με τα ατέλειωτα τραγούδια και τους χορούς τους από την στιγμή που τελείωναν οι συζητήσεις και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο αγώνας και η εξέγερση που στηρίζεται σε στέρεα θεμέλια και έχει έναν ξεκάθαρο στόχο, όπως είναι η συλλογική ελευθερία, είναι χαρά και απόλαυση, «rebeldía con alegría» όπως λένε και οι ίδιοι.

Όσες είχαμε την τύχη να βρεθούμε για λίγο στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού, στη ζούγκλα Λακαντόνα, και να μοιραστούμε αγωνίες, ελπίδες και αγώνες, μεταφέρουμε μέσα από αυτό το ημερολόγιο αλληλεγγύης εικόνες-θραύσματα από τις συναντήσεις. Εικόνες-θραύσματα-στιγμές μιας εξέγερσης που δεν έμεινε ουτοπία. Και που μας προ(σ)καλεί να ανοίξουμε δρόμους για τη ΖΩΗ βαδίζοντας μαζί.

The post 2026: Ο δρόμος ανοίγει μόνο όταν τον βαδίζουν πολλοί! – Ημερολόγιο Ζαπατίστας first appeared on Aυτολεξεί.

Πρόσκληση στην παρουσίαση της πρότασης του ΔΥΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ για τη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική:

– Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τα αστικά στερεά απόβλητα της Αττικής; Διατηρώντας με «πανωσηκώματα» την υπερκορεσμένη και επικίνδυνη χωματερή στη Φυλή; Προσθέτοντας νέες δραστηριότητες στην «αμαρτωλή» εγκατάσταση στη Φυλή; Ή, μήπως, κατασκευάζοντας μονάδες καύσης σκουπιδιών στην Αττική;

– Υπάρχουν άλλες λύσεις;

Το ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ απαντά, με αίσθηση ευθύνης: η Αττική μπορεί να διαχειριστεί τα αστικά στερεά απόβλητα χωρίς την εγκατάσταση στη Φυλή και χωρίς μονάδες καύσης.

Αναγνωρίζοντας πως η Αττική «φλερτάρει» με μια κρίση σκουπιδιών επικών διαστάσεων και πως τα χρονικά περιθώρια για την αποτροπή της κρίσης στενεύουν δραματικά, καταθέτουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη διαχείριση των Αστικών Στερεών Αποβλήτων (ΑΣΑ) της Αττικής, στο οποίο δεν περιλαμβάνεται η εγκατάσταση στη Φυλή και η καύση των σκουπιδιών, τεκμηριώνοντας ότι ένας βιώσιμος τρόπος διαχείρισης των ΑΣΑ, εκτός από επιθυμητός, είναι και απολύτως εφικτός.

Η ολοκληρωμένη πρόταση της δημόσιας -αποκεντρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων, με έμφαση στην πρόληψη, την επαναχρησιμοποίηση και την προδιαλογή των υλικών, που καταθέτουμε, στηρίζεται στις βασικές αρχές της εγγύτητας και της μικρής κλίμακας και βασικό πεδίο εφαρμογής της είναι μεγάλοι δήμοι ή ομάδες γειτονικών δήμων, που συγκροτούν- άτυπες ή τυπικές- διαχειριστικές ενότητες.

Ούτε καύση, ούτε Φυλή – μια άλλη πρόταση για την Αττική

Κυριακή 14/12/2025 ώρα 11:00 π.μ.

Αμφιθέατρο Πνευματικού Κέντρου Δήμου Πετρούπολης (Αθανασίου Διάκου & Μπουμπουλίνας, Πετρούπολη)

ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Συντονισμός φορέων, συλλογικοτήτων και πολιτών Δ. Αττικής – Δ. Αθήνας

oxixytafilis.blogspot.com – oxi.xyta.filis@gmail.com – f/b: Δυτικό Μέτωπο

The post Ούτε καύση, ούτε Φυλή – Μια άλλη πρόταση για τα σκουπίδια της Αττικής | 14/12 first appeared on Aυτολεξεί.