Δυστυχώς το ανθρώπινο είδος έχει αποτύχει να συν-υπάρξει μεταξύ του καθώς και με τον πλανήτη Γη, και συνεχίζει να αποτυγχάνει ακάθεκτο.

Φυσικά, ένα χρόνο αργότερα, το διαχρονικό ερώτημα «Τι να κάνουμε;» παραμένει επίκαιρο και η απάντηση είναι αυτή που πάντα ήταν, διότι διαφορετικά απλώς συνεχίζουμε στη δυστοπία.

Ενδιαφέρον έχει όμως, κατά τη γνώμη μου, γιατί κείμενα σαν αυτό δεν γίνονται ευρέως γνωστά και δεν αναδημοσιεύονται αρκετά. Η γνώμη μου είναι διότι στον αμύητο και τεμπέλη αναγνώστη (που δικαιολογημένα είναι τέτοιος αναγνώστης δεδομένου του κόσμου που ζούμε και τις συνθήκες εργασίας που υπάρχουν (πού χρόνος για μελέτη και πληροφόρηση!), ένα τέτοιο κείμενο φαντάζει απλώς μια αφήγηση, και όχι κάτι που ισχύει. Αποτελεί δηλαδή άλλη μια αφήγηση όπως θα μπορούσε να αποτελεί οτιδήποτε άλλο που δεν ισχύει, αρκεί να παρουσιάζοταν με παρόμοιο τρόπο.

Τα πράγματα είναι δύσκολα και το μέλλον δυσοίωνο. Πάντα υπάρχει ελπίδα όμως.